Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Ευάγγελος Βενιζέλος, αρχηγός Νέας Δημοκρατίας


Μπορεί ο κ. Βενιζέλος να έχει χάσει στις τελευταίες εκλογές το 70% του κόμματος του, και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις σχεδόν το 90%, αλλά οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε την πλήρη και άνευ όρων ηγεμονία του στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ο κ. Φαήλος Κρανιδιώτης, εμμέσως πλην σαφώς, έμαθε τα νέα της αποπομπής του από το ευρωψηφοδέλτιο της Νέα Δημοκρατίας από την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ, κα Αλ Σαλέχ, η οποία είχε βρει την υποψηφιότητα του ακραία. Η κα Αλ Σαλέχ που βρίσκει τον κ. Κρανιδιώτη ακραίο, είναι η ίδια πολιτικός που είχε πει το εξής με αφορμή τον βιασμό 27χρονης Ελληνίδας από λαθρομετανάστες στην Ομόνοια: «…Να θυμάστε βέβαια ότι η βία φέρνει βία. Οι ευθύνες για τον βιασμό αγγίζουν και όλους αυτούς τους εθνικόφρονες και αδιάλλακτους δήθεν πατριώτες.»

Αυτή δεν είναι μια ακραία δήλωση μιας ακραίας πολιτικού σύμφωνα με τα ΜΜΕ. Ακραίες είναι οι πατριωτικές θέσεις του κ. Κρανιδιώτη, που κατά κάποιο τρόπο δημιουργούν πρόβλημα στην Νέα Δημοκρατία. Εξάλλου, κατά της υποψηφιότητας Κρανιδιώτη τάχθηκε και η γνωστή Μαρία Ρεπούση, η οποία έγραψε στο twitter, «Η ΝΔ να σπάσει το ακροδεξιό απόστημά της. Να πάρει διαζύγιο από το Δ21. Να καθαρίσει το ευρωψηφοδέλτιό της. Δεν αρκεί η αποπομπή Μπαλτάκου.» Μετά από τις παρεμβάσεις Αλ Σαλέχ και Μαρίας Ρεπούση πως θα μπορούσε ο κ. Σαμαράς να κρατήσει στο ευρωψηφοδέλτιο τον κ. Κρανιδιώτη;

«Τον δρόμο της απομάκρυνσης των ακροδεξιών θυλάκων από την κυβερνητική «πυραμίδα» δείχνει και ζητά με έμφαση το ΠΑΣΟΚ» θα διαβάζουμε στο «Έθνος». Ο κ. Βενιζέλος ήταν ιδιαίτερα σαφής στον κ. Σαμαρά για το ποιους μπορεί να έχει ως υποψήφιους στο κόμμα της Νέα Δημοκρατίας. Για τον κ. Βενιζέλο δεν ήταν αρκετό να αποφασίσει ποιος θα ήταν υποψήφιος με την ΝΔ, πάλι το «Έθνος» μας ενημερώνει ότι θα υπάρξουν «Αλλαγές στην ατζέντα Σαμαρά - Διώχνει τους «Φαήλους». Στη Βουλή τα λογοκριμένα νομοσχέδια.»

Είναι πλέον προτεραιότητα για την κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά η ψήφιση του νόμου λογοκρισίας, όπου ο λόγος μετατρέπεται σε πράξη και όπου η βασική συνταγματικά και δήθεν κατοχυρωμένη ελευθερία του λόγου καταργείται προς χάριν της νέας πολυπολιτισμικής Ελλάδας.

Να θυμίσουμε εδώ, ότι ο κ. Βενιζέλος είναι ο δημιουργός του περίφημου νόμου περί “ευθύνης” υπουργών, είναι ο άνθρωπος που μετά από ενδελεχή έρευνα βρήκε ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν αθώος και αδίκως κατηγορούμενος, είναι ο υπουργός που φόρτωσε τον φορολογούμενο με 700 εκ. ευρώ κάθε χρόνο προς όφελος των φίλων του στην ΔΕΗ, είναι ο υπουργός που επέβαλε το χαράτσι στα ακίνητα προκειμένου να διατηρήσει ένα σπάταλο, μεγάλο και κομματικό κράτος. Μετά από όλα αυτά και παρά την αγάπη που έχουν τα ΜΜΕ, δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του κ. Βενιζέλου βρίσκεται σε απίστευτα χαμηλά ποσοστά. Το ερώτημα είναι πως γίνεται ένας τόσο αντιπαθητικός, αποτυχημένος και αθεράπευτα αλαζονικός πολιτικάντης να κυβερνά ένα άλλο κόμμα, που η δύναμη του, παρεμπιπτόντως, είναι πολλαπλάσια από αυτή του σημερινού ΠΑΣΟΚ;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο τι είναι το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Βενιζέλος. Η απάντηση βρίσκεται στο τι είναι η ΝΔ. Η ΝΔ είναι ένα κόμμα εξουσίας, όχι με την έννοια ότι βρίσκεται κοντά και διεκδικεί την εξουσία, αλλά με την έννοια ότι η ΝΔ είναι ένας μηχανισμός με μοναδικό στόχο την κατοχή της εξουσίας. Οι διορισμοί, οι δαπάνες του δημοσίου, τα δημόσια έργα, οι επιδοτήσεις και τα ρουσφέτια είναι η ουσία και ο αυτοσκοπός της πολιτικής. Όλα τα άλλα, πότε ο φιλελευθερισμός, πότε ο δεξιός πατριωτισμός, πότε ο εκσυγχρονισμός και όλα τα σχετικά, είναι απλά η βιτρίνα της πολιτικής για τα κορόιδα. Ο κ. Βενιζέλος επιτρέπει στον κ .Σαμαρά να κατέχει το αξίωμα του πρωθυπουργού, επομένως ο κ. Σαμαράς δεν έχει πρόβλημα να υποχωρεί σε όλα τα ιδεολογικά θέματα, γιατί απλούστατα η αξία αυτών των θεμάτων για τον κ. Σαμαρά και τον μηχανισμό του κόμματος είναι ακριβώς μηδέν.

Στην Ελλάδα που τα έχουμε δει όλα, από κομμουνιστές και ναζιστές μέχρι και τις 30 διαφορετικές εκδόσεις του ΠΑΣΟΚ στο ενδιάμεσο, είναι κρίμα που ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί ένα γνήσια δεξιό, συντηρητικό κόμμα. Τα έχουμε όλα, εκτός από τις εναλλακτικές λύσεις.

Καλή Ανάσταση.
Συνέχεια

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Αποχρώσες ενδείξεις συνταγματικής εκτροπής


Τι είναι η δημοκρατία, αν η προστασία των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του πολίτη εξαρτάται από τις πολιτικές επιδιώξεις της εκάστοτε κυβέρνησης;

Το μόνο θέμα για όλα ελληνικά ΜΜΕ στην υπόθεση Μπαλτάκου ήταν η σχέση του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης με τα στελέχη της Χρυσής Αυγής. Το περιεχόμενο της συζήτησης ήταν εκ προοιμίου άνευ σημασίας. Αντίθετα στα ξένα ΜΜΕ το θέμα ήταν η ίσως ομολογία ανώτερου στελέχους της κυβέρνησης. Στο BBC το θέμα ήταν ότι «πέρα από ντροπή για την ελληνική κυβέρνηση, αποτελεί και απόδειξη ότι η ελληνική Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη». Η γερμανική, Die Zeit, γράφει ότι ο «Ο Σαμαράς φέρεται να επηρέασε τις διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής». Στο ίδιο μοτίβο και τα ρεπορτάζ των Reuters, New York Times, Guardian και Financial Times.

Γιατί αυτό το χάσμα μεταξύ των ελληνικών και ξένων ΜΜΕ; Θα μπορούσαμε να φαντασθούμε τα προηγούμενα χρόνια την περίπτωση όπου ένας ανώτερος κυβερνητικός παράγων φέρεται να ομολογεί παρέμβαση της κυβέρνησης στην δικαιοσύνη και το αποκλειστικό θέμα των ελληνικών ΜΜΕ να είναι τα κίνητρα αυτού του ανθρώπου και η αναγκαιότητα της κυβερνητικής σταθερότητας; Πως είναι δυνατόν, τα ΜΜΕ σε μια δημοκρατική χώρα, να έχουν όλα ακριβώς την ίδια στάση στο ίδιο θέμα και να παρακάμπτουν το περιεχόμενο της υπόθεσης σε αντίθεση με την στάση της υπόλοιπης ανθρωπότητας;

Την Παρασκευή το πρωί η εφημερίδα του εθνικού μας εργολάβου και μέγα κρατικοδίαιτου, κ. Μπόμπολα, το Εθνος, θα βγει με κύριο άρθρο/πρώτο θέμα την αναγκαιότητα της “σταθερότητας” και αποτροπής της πιθανότητας η ΧΑ να γίνει διαμορφωτής εξελίξεων. Λίγες ώρες αργότερα ο πρωθυπουργός θα κάνει πανομοιότυπες δηλώσεις με το κύριο άρθρο του Έθνους και το βράδυ στις ειδήσεις του MEGA, ιδιοκτησίας του εθνικού μας εργολάβου, ο κ Πρετεντέρης θα επαναλάβει ως σχόλιο τις ίδιες θέσεις. Μπορεί η επανάληψη να είναι η μητέρα της μαθήσεως, αλλά όταν οι Μπόμπολας και Σαμαράς μιλούν για σταθερότητα τι ακριβώς εννοούν; Είναι η όποια σταθερότητα επαγγέλλονται πάνω από την αλήθεια και την ανεξαρτησία της ελληνικής δικαιοσύνης; Είναι η σταθερότητα στις καρέκλες επιρροής και εξουσίας που κατέχουν υπεράνω του συντάγματος και των νόμων;

Αν η ελληνική δημοκρατία κινδυνεύει σήμερα να έχει ως ρυθμιστική δύναμη ένα ναζιστικό κόμμα αυτό συμβαίνει γιατί άτομα όπως οι κύριοι Μπόμπολας και Βενιζέλος έχουν αναλάβει την υπεράσπιση της.

Εξ αρχής δεν ήταν αρκετό να κατηγορηθούν συγκεκριμένα άτομα για συγκεκριμένες πράξεις. Οι όποιες εγκληματικές πράξεις αποδίδονται σε μέλη της ΧΑ για κάποιο περίεργο λόγο δεν ήταν η ουσία της υπόθεσης, αλλά η αφορμή για να καταργηθεί δικαστικά η ψήφος εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών. Έτσι αποφασίσθηκε ότι στους προφυλακισθέντες βουλευτές, που ακόμα δεν έχουν καταδικασθεί για τίποτα, δεν μπορεί να τους επιτραπεί να πάνε στην Βουλή για να ψηφίσουν. Επίσης η Βουλή αποφάσισε πλέον ότι δεν θα δέχεται τις ψήφους βουλευτών με επιστολή όπως έκανε μέχρι το πρόσφατο παρελθόν. Το ΣΔΟΕ έχει επισκεφθεί το ξενοδοχείο του κ. Μιχαλολάκιου, αλλά όχι το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, όπου ο κ. Τσουκάτος παραδέχθηκε ότι έπαιρνε μίζες για λογαριασμό του κόμματος.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα στην δικαστική πλευρά, όπου οι παραβάσεις του συντάγματος, του ποινικού δικαίου και του κώδικα ποινικής δικονομίας είναι τόσες πολλές, που δεν γεμίζουν ένα άρθρο μόνο, αλλά ολόκληρο βιβλίο. Πως για παράδειγμα γίνονται συλλήψεις με μια καινοφανή ερμηνεία της έννοιας του αυτόφωρου; Πως είναι δυνατόν ανακριτές, να ανακρίνουν βουλευτές επί μακρόν, όχι για συγκεκριμένες πράξεις, αλλά για τα πολιτικά τους φρονήματα; Γιατί ανακρίτρια με σύζυγο σύμβουλο του κ. Κουβέλη και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ να έχει αναλάβει μια υπόθεση πρωτοφανούς πολιτικής βαρύτητας; Πως γίνεται να υπάρχει απόφαση προφυλάκισης πριν υπάρξει ανάκριση; Πως εξηγείται ότι το ίδιο δικαστικό σύστημα που δίνει άδειες σε τελεσίδικα καταδικασθέντες δολοφόνους της τρομοκρατίας, δεν δίνει άδεια σε προφυλακισθέντες βουλευτές να συμμετέχουν σε ψηφοφορίες της Βουλής;

Επί σειρά μηνών γίνονται συνεχείς διαρροές δικαστικού υλικού της υπόθεσης - διαρροές που είναι έτσι επιλεγμένες ώστε να δημιουργούν την χειρότερη δυνατή εντύπωση για τους κατηγορούμενους. Κανείς δεν έχει αντιδράσει σε αυτή την μεθόδευση. Ταυτόχρονα το σύστημα δικαιοσύνης που αδιαφορεί παντελώς γι’ αυτή την πρακτική, η πρώτη αντίδρασή του στην υποκλοπή του κ. Κασιδιάρη ήταν η άσκηση δίωξης εναντίον του, αλλά όχι η διερεύνηση του περιεχομένου της συζήτησης Κασιδιάρη-Μπαλτάκου.

Υπάρχει θέμα με την ελληνική δικαιοσύνη. Συχνά οι αποφάσεις της φαίνονται να είναι υπερβολικά αυστηρές ή υπερβολικά ανεχτικές όταν αυτό ωφελεί τους κρατούντες. Πάρτε για παράδειγμα τηv υπόθεση Ζαχόπουλου, όπου η Έυη Τσέκου έμεινε προφυλακιστέα για επτά μήνες. Αντίθετα στην υπόθεση Siemens, ο κ. Χρηστοφοράκος κυκλοφορούσε ελεύθερος μέχρι την ημέρα που αποφάσισε να την κάνει για Γερμανία. Λάθη και παραλήψεις πάντα γίνονται, αλλά πως γίνεται οι ωφελημένοι από αυτά τα λάθη και παραλήψεις να είναι πάντα οι ίδιοι;

Είναι σοβαρό πρόβλημα η αίσθηση μπανανίας που έχει δημιουργηθεί τους τελευταίους μήνες, όπου δίνεται η εντύπωση ότι για κάποιους, και δη εκλεγμένα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, η καταδικαστική απόφαση είναι προειλημμένη και απλά διεκπεραιώνονται οι τυπικές διαδικασίες μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Το τεκμήριο της αθωότητας δεν είναι πρόσχημα δικαιοσύνης που κερδίζεται ή χάνεται βάση των πολιτικών προτιμήσεων των ΜΜΕ. Κάθε Έλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη. Οι βασικές ελευθερίες και δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών δεν μπορούν να είναι αντικείμενο πολιτικού παζαρέματος και συναλλαγής. Αυτά τα δικαιώματα και ελευθερίες δεν καταργούνται επειδή τα πολιτικά πιστεύω κάποιου πολίτη είναι απεχθή. Σε μια χώρα που δεν κυβερνούν το σύνταγμα και οι νόμοι αλλά τα πρόσωπα και οι συσχετισμοί συμφερόντων, δεν μπορεί να θεωρείται ελεύθερη.
Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Αφύπνιση φυλετικών εθνικισμών με αφορμή την Κριμαία

Οπως είχα επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο μου τα προβλήματα της Ρωσίας με τους Τατάρους, αρχικά της Κριμαίας, έρχονται σταδιακά στο προσκήνιο. Σε μιά μεγάλη συγκέντρωση στο Μπακσισεράι, που είναι η ιστορική τους πρωτεύουσα με το κάστρο (Κρεμλίνο) του παλιού τους μεσαιωνικού ηγεμόνα Χάν, αποφάσισαν να επιδιώξουν αυτοδιάθεση και να ζητήσουν από τους διεθνείς οργανισμούς να στηρίξουν τα δικαιώματά τους σαν ανεξάρτητος λαός.

Σε έκτακτη συνάντηση του Κουρουτλάι, του εθνικού συμβουλίου των Τατάτων της Κριμαίας, οι εκπρόσωποι ενέκριναν ψήφισμα που καλεί "στην προώθηση πολιτικών και νομικών πρωτοβουλιών για την κατοχύρωση της εθνικής και εδαφικής αυτονομίας των Τατάρων της Κριμαίας στην ιστορική τους εστία, την Κριμαία". Η προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία έχει ανησυχήσει τους Τατάρους που αποτελούν τις 300.000 από τα 2 περίπου εκατομμύρια των κατοίκων της χερσονήσου. Συζητούν για τις μελλοντικές τους κινήσεις και για το αν θα ζητήσουν να κινούνται πλέον με "ξένα" διαβατήρια από και προς την Κριμαία. Πολλοί αρνήθηκαν να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα της 16 Μαρτίου που έγινε προσπάθεια να νομιμοποιήσει ουσιαστικά την Ρωσική επέμβαση.

Τα προβλήματα των μικρότερων εθνοτήτων που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε εδάφη μεγαλύτερων εθνικών πλειοψηφιών έρχονται στο προσκήνιο με μεγάλη ορμή μετά την πρόσφατη κρίση στην Ουκρανία. Να σημειωθεί πως μέχρι πρόσφατα ο διαμελισμός παλαιότερων κρατικών οντοτήτων σε καινούργιες πολιτειακές μονάδες είχε περιορισθεί στην διάλυση ομοσπονδιών στα επι μέρους κράτη που τις απάρτιζαν. Καμία συστατική πολιτειακή μονάδα δεν είχε σπάσει εσωτερικά. Για τον προφανή λόγο πως κάτι τέτοιο θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου. Μοναχά στο Κόσοβο έγινε προσπάθεια να γίνει κάτι τέτοιο (να σπάσει δηλ εσωτερικά η Σερβία) , από απερίσκεπτες κινήσεις της Δύσης, δίχως να συναντήσει την έγκριση των περισσότερων κρατών της γής. Το ίδιο τώρα γίνεται προσπάθεια να προωθηθεί στην Ουκρανία με την αυτονόμηση της Κριμαίας και την ένταξή της στην Ρωσική Ομοσπονδία. Πιθανόν να ακολουθήσει αργότερα στην ίδια γραμμή η Τανσδνειστερία (κομμάτι της Μολδαβίας), εδάφη του Νότιου Καυκάσου (Νότια Οσσετία, Αμπχασία) και ίσως μεγαλύτερα μέρη της ανατολικής Ουκρανίας.

Αυτή όμως η κινητικότητα δυνατόν να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα συνοχής μέσα στην ίδια την Ρωσία. Περιοχές του βόρειου Καυκάσου (Νταγκεστάν, Ιγκουσέτια, Τσέτσνια, Καμπαρντίνο Μπαλκάρια) αλλά και σημεία στην Σιβηρία (Καλμυκία, Τούβα, Μπουριάτια και Σάκκα) συνιστούν μερικά από τα ερωτηματικά. Τα μεγάλα όμως και πιεστικά ερωτήματα αφορούν τις περιοχές με συγκεντρωμένους μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Πέραν της Κριμαίας πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις μογγολικών Τουρκόφωνων και μουσουλμανικών φύλλων (Τατάροι) συναντώνται σε εδάφη γύρω από τον Βόλγα (Καζάν, Σαράτωφ και Αστραχάν) και τα βουνά Ουράλια (Ούφα και Ιζέβτσκ, στην Ουντμούρτια). Το Ταταρστάν έχει ήδη εξασφαλισμένη αυτονομία μέσα στα πλαίσια της Ρωσικής Ομοσπονδίας δίχως να κρύβει τις διαθέσεις του για μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτόνομη, αν είναι δυνατόν, κρατική υπόσταση. Το προηγούμενο της Κριμαίας είναι σίγουρο πως θα αναπτερώσει φιλοδοξίες και θα πυροδοτήσει οραματισμούς.

Οι Δυτικοί λοιπόν έκαναν το πρώτο λάθος με το Κόσσοβο. Οι Ρώσοι συνεχίζουν τώρα με τα πεπραγμένα τους στην Κριμαία και γενικότερα στην Ουκρανία. Οι ασκοί του Αιόλου είναι πιθανότατο να ανοίξουν. Με τα προβλήματα να πολλαπλασιάζονται και τους εθνικισμούς να θεριεύουν. Τυχόν αποσχιστικές κινήσεις στην Ρωσία θα προκαλέσουν ανάφλεξη στους μουσουλμάνους Ουιγούρους της Κίνας καθώς και θα οδηγήσουν σε κινητοποιήσεις τους Ρώσους του Καζακστάν. Παρόμοια προβλήματα θα εμφανισθούν και στη Δύση. Καταλανοί, Βάσκοι, Σκωτσέζοι και Φλαμανδοί θα αρχίσουν τα σκιρτήματα ενώ και για τις μουσουλμανικές μειονότητες σε Ελλάδα και Βουλγαρία ο καιρός της επικίνδυνης αφύπνισης δεν θα είναι μακριά.

Δεν ξέρω αν στο παρασκήνιο υπάρχουν συγκεκριμένοι σχεδιασμοί. Ο κόσμος όμως θα αρχίσει να αλλάζει. Κι όσοι έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης χωρών που θα μοιάζουν με καζάνια που κοχλάζουν, οφείλουν να κάνουν χειρισμούς με προσοχή και με ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ζωής. Θα είναι κρίμα να κυλίσουμε πίσω σε αγριότητες και σε συνθήκες πολιτικές που θυμίζουν ύστερο Μεσαίωνα. Η νέα πολιτική αρχιτεκτονική οφείλει να κινηθεί πάνω σε γραμμές που ξεχωρίζει την αντιπαλότητα από την αντιπαράθεση. Οι διαφορές να γίνουν γέφυρες που χτίζουν συνεργασίες κι όχι κανάλια γεμάτα μίσος και πλημμυρισμένα με αίμα. Οφείλουμε όλοι πλέον να ψάξουμε για εμπνευσμένες και μετριοπαθείς ηγεσίες. Διαφορετικά η μοίρα μας θα είναι τραγική…
Συνέχεια

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Η δυστυχία του να είσαι ο Νίκος Δήμου


Ο Νίκος Δήμου είναι ο κλαρινογαμπρός της ελληνικής διανόησης. Κάθε εποχή έχει και την ανάλογη ποιότητα διανοούμενων που της αξίζει. Η ελληνική χρεοκοπία δεν ήταν ένα απομονωμένο γεγονός - ήταν αποτέλεσμα του πολιτικοοικονομικού οικοσυστήματος που καλλιέργησε και κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες ψευδαισθήσεων στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Για κάποιο λόγο θα πρέπει να αποδεχόμαστε τους εγκεκριμένους διαχωρισμούς έστω και αν καμία από τις ‘παρατάξεις’ δεν μας εκφράζει. Έτσι, πρέπει να είμαστε μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί. Η περίπτωση και οι δύο πλευρές να είναι λάθος δεν χωρά στον επιτρεπόμενο ορίζοντα επιλογών. Έτσι και στα θέματα κουλτούρας και ιστορίας θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ δύο άκρων, τους ελληναράδες και τους ευρωλιγούρηδες.

Για τα ΜΜΕ, αν δεν πιστεύεις ότι είμαστε «ο εξυπνότερος, ομορφότερος, πιο υπερήφανος λαός του κόσμου», τότε, οπωσδήποτε, πρέπει να πιστεύεις ότι είμαστε ο πολιτισμικός βόθρος των Βαλκανίων, που ίσως κάποτε οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις καταφέρουν να εκπολιτίσουν. Θα πρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχουν τα δύο άκρα και στο ενδιάμεσο το απόλυτο κενό.

Ο κ. Δήμου ανήκει στο άκρο των ευρωλιγούρηδων. Είναι η ομάδα που δημιουργήθηκε κυρίως στα χρόνια της μεταπολίτευσης και η οποία έχει ως βασική αποστολή να πετύχει τον εξευρωπαϊσμό της βαλκάνιας πλέμπας, με την οποία αδίκως η γεωγραφία την συμπεριέλαβε. Αν οι Έλληνες γίνουν λιγότερο Έλληνες, αν απορροφήσουν περισσότερα ευρωπαϊκά κονδύλια, αν παραδώσουν περισσότερη εθνική κυριαρχία στις πεφωτισμένες τάξεις των ευρωκρατών, τότε, η ευρωπαϊκή Ελλάδα θα γίνει πραγματικότητα. Αυτή η περιγραφή, που τόσο μοιάζει με καρικατούρα, δυστυχώς έχει την ατυχία να συνοψίζει με έναν υψηλό βαθμό ακρίβειας τα πιστεύω των ευρωλιγούριδων.

Όπως σε πολλά άρθρα του έτσι και στα δύο τελευταία, ο κ. Δήμου προσπαθεί να αποδομήσει ότι εκλαμβάνει ως εθνικούς μύθους. Έτσι ο Π.Π. Γερμανός δεν ήταν στην Αγία Λαύρα, η ναυμαχία στο Ναυαρίνο ήταν η μόνη σύγκρουση που μετράει και οι Έλληνες είχαν εν τω μεταξύ εμφυλίους. Όπως έγραψε ο Κώστας Χατζηαντωνίου, ο Π.Π. Γερμανός ήταν στην Αγία Λαύρα στις 17 Μαρτίου (ναι, δεν έγινε όλη η επανάσταση σε μια ημέρα) και για να υπάρξει το Ναυαρίνο πρώτα έπρεπε να υπάρξει ένας εξαετής ένοπλος και αιματηρός αγώνας. Όσο για το γεγονός ότι οι Έλληνες τρωγόντουσαν μεταξύ τους, τίποτα το καινούργιο εδώ. Άλλες επαναστάσεις είναι απλά εμφύλιοι πόλεμοι, βλέπε γαλλική, βρετανικές και ρώσικη. Το ότι ο κ. Δήμου κατηγορεί ειδικά τους Έλληνες γι’ αυτό το θέμα απλά αποδεικνύει το εύρος της άγνοιας του.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση του κ. Δήμου είναι η εμμονή του στην αποδόμηση των κατά την γνώμη του εθνικών μύθων. Ο κ. Δήμου ευαγγελίζεται ότι πάνω απ’ όλα πρέπει να κυριαρχήσει η ιστορική αλήθεια, όπως την αντιλαμβάνεται αυτός φυσικά, με όποιες και αν είναι οι συνέπειες για την εθνική ταυτότητα, πολιτισμό και κληρονομιά. Αν υποθέσουμε ότι η ιστορική αλήθεια είναι αυτό που τον ενδιαφέρει - παρά τα πολλά μονόπλευρα λάθη που κάνει - τότε θα έχουμε μεγάλη δυσκολία στο να εξηγήσουμε γιατί αυτή η διάθεση του κ. Δήμου είναι εξόχως επιλεκτική.

Στο άρθρο του “Μπορεί η Ευρώπη να γίνει πατρίδα;”, ο κ. Δήμου γράφει: «Αυτό που σήμερα λείπει περισσότερο από την Ευρώπη είναι η αίσθηση του «ανήκειν». Μία ευρωπαϊκή ταυτότητα. Μία διαφορετική θεώρηση της γηραιάς ηπείρου, όχι μόνο σαν οικονομικής ή διακρατικής ένωσης – αλλά σαν γειτονιάς, σαν τόπου κοινού, σαν πατρίδας. Οι περισσότερες αντιδράσεις στην διακυβέρνηση των Βρυξελλών οφείλονται στην αίσθηση ότι μας κυβερνούν “κάποιοι ξένοι”.» Συνεχίζει «Πιστεύω ότι πρέπει να προωθηθεί άμεσα η Ευρωπαϊκή ιδέα. Πώς θα γίνει αυτό; Μα, όπως έγινε και η ομογενοποίηση των εθνικών κρατών: Μέσα από την παιδεία.» Και «Γι αυτό πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία ιστορίας σε όλα τα σχολεία της Ευρώπης και να εμπλουτισθούν με άφθονη ευρωπαϊκή ύλη. Μέσα από την αίσθηση ενός κοινού γίγνεσθαι, μίας υπερεθνικής εξέλιξης, θα κερδηθεί η ταυτότητα του ευρωπαίου. Μόνο έτσι θα καταπολεμηθεί η αδιαφορία, ο εθνικισμός και ο ευρωσκεπτικισμός.»

Να σημειώσουμε εδώ ότι το βιβλίο της κας Ρεπούση ήταν μια τέτοιου είδους προσπάθεια όπου ο σκοπός ήταν συμφιλίωση των λαών και έτσι η ιστορική αλήθεια της σφαγής της Σμύρνης μετατράπηκε σε στριμωξίδι. Για Δήμου, Ρεπούση και λοιπούς συνοδοιπόρους, η ιστορική αλήθεια είναι μόνο χρήσιμη όταν νομίζουν ότι εξυπηρετεί τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Σε διαφορετική περίπτωση, η δημιουργία μύθων και προπαγάνδας δεν είναι μόνο αποδεκτή, αλλά επιβεβλημένη. Τρικυμία εν κρανίω, αντιφάσεις, υποκρισία, όλα ισχύουν.

Φαντασθείτε αν κάποιος έλεγε ότι πρέπει να γραφτούν νέα βιβλία ιστορίας για να καταπολεμηθεί η ευρωλιγούρα. Τι θα άκουγε για το ότι η ιστορία είναι επιστήμη στην υπηρεσία της αλήθειας, όχι προπαγάνδα και όλα τα σχετικά. Ο κ. Δήμου μπορεί στις 11 Μαρτίου να υπερασπίζεται την δημιουργία ευρωπαϊκών μύθων, στις 25 Μαρτίου να καταγγέλλει τους εθνικούς “μύθους”, και κανένας στα ΜΜΕ δεν μπορεί να δει κάποιο πρόβλημα στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Ο κ. Δήμου και η κα Ρεπούση παρουσιάζονται ως ανατρεπτικές μορφές που ταράζουν τις φαντασιώσεις ενός έθνους, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι απόψεις τους μπορεί να είναι μειοψηφικές στους πολίτες αλλά είναι πλειοψηφικές στα ΜΜΕ και στους ανώτερους θεσμούς του κράτους. Έτσι στην πρόσφατη συνέντευξη στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ ο κ. Δήμου θα επαναλάβει τα χιλιοειπωμένα ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα της Ευρώπης που δεν υπάρχει διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, αλλά και πάλι δεν θα βρεθεί ένας δημοσιογράφος να του πει ότι π.χ. η Βασίλισσα Ελισάβετ δεν είναι μόνο αρχηγός του κράτους αλλά και αρχηγός της εκεί εκκλησίας ή ότι το γερμανικό κράτος πληρώνει τους μισθούς των καθολικών και προτεσταντών κληρικών.

Ο κ. Δήμου που αυτοπαρουσιάζεται ως ο άνθρωπος που λέει αλήθειες που πονάνε έχει πάντοτε ένα δημόσιο βήμα γιατί οι απόψεις του συμβαδίζουν απολύτως με τα πιστεύω και τις αρχές του μεταπολιτευτικού κατεστημένου. Όταν στην ίδια τηλεοπτική συνέντευξη είχε την δυνατότητα να ταράξει τα νερά των κρατούντων αλλά και των πολιτών στο θέμα του κρατισμού, απλά επέλεξε την πεπατημένη. Το κράτος είπε «δεν είναι όσο μεγάλο όσο μας έλεγαν». Δεν υπάρχουν υπεράριθμοι στο δημόσιο. Οι ρηξικέλευθες οικονομικές του προτάσεις περιελάμβαναν «ολική ψηφιοποίηση» και ένα ακόμη κρατικό σχέδιο για 100,000 θέσεις εργασίας (πενταετές μήπως;). Όλος αυτός ο ανατρεπτικός οίστρος, τελικά, ένα ακόμα βαριεστημένο μεταπολιτευτικό κλισέ.
Συνέχεια

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Ποιούς θα πάρει το Ποτάμι;

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας εγγίζει την γελοιότητα. Αντιφάσεις, υπερβολές, ερωτηματικά για το αύριο και άγνοια στοιχειωδών πολιτικών και οικονομικών δεδομένων συνθέτουν ένα σύνολο που εύλογα προκαλεί ανησυχία σε όσους έχουν ακόμη την δυνατότητα να καταλαβαίνουν. Προ ημερών βρέθηκα με ξένους σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες στων οποίων τα εύλογα ερωτήματα μου ήταν αδύνατον να απαντήσω δίχως υπεκφυγές και αοριστολογίες.

Δύο κυρίως σημεία έμειναν ζωντανά στο μυαλό μου. Εφ’ όσον έχετε πλέον, μου είπαν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησής σας πρωτογενές πλεόνασμα (μείον τους τόκους δηλαδή) πως γίνεται να χρωστάτε σε ιδιώτες επιχειρηματίες (λ.χ. επιστροφές ΦΠΑ), εργολάβους (δημόσια έργα) και προμηθευτές (νοσοκομεία, υλικά) τεράστια ποσά που δεν έχετε διαθέσιμα. Χώρια βέβαια από υποχρεώσεις σε άλλους ιδιώτες (ληξιπρόθεσμες κι ανεκπλήρωτες συντάξεις λχ.) που όμως κάπως έχουν υπολογισθεί. Ομοίως μοιάζει ακατανόητο να διαβεβαιώνουν οι πάντες πως δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα και την ίδια ώρα να αγωνιούν στην κυβέρνηση για τα «νέα μέτρα» που έρχονται στη Βουλή! Κατά παράδοση στην Ελλάδα κάθε κρατικό προυπολογισμό ακολουθούσε σχεδόν αμέσως νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Η δέσμευση για κανένα νέο φόρο (αν και αυτό έχει ξανακουσθεί χωρίς να εφαρμοσθεί) σημαίνει πως η συνήθεια αυτή καταργείται;

Αυτό που προβληματίζει όποιον παρακολουθεί τα ελληνικά πράγματα, απαλλαγμένος από τους παραμορφωτικούς φακούς της ελληνικής καθημερινότητας, είναι η αδυναμία διατύπωσης της όποιας χειροπιαστής επιλογής για το αύριο. Ο κυβερνητικός συνασπισμός υπονομεύει την δημοκρατία επιτιθέμενος στην ιδιοκτησία και γυρίζοντας την πλάτη στον σεβασμό των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως δεν προσφέρουν ορατή ελπίδα για το αύριο. Εκτός από βερμπαλισμούς που έχουν ακουσθεί, διαψευδόμενοι, και κατά το παρελθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει χίμαιρες για συμφωνίες με τους δανειστές που εκείνοι δημόσια και επίμονα δηλώνουν πως δεν πρόκειται να δεχθούν. Ολοι οι υπόλοιποι, δεξιοί και αριστεροί, βαδίζουν στο κενό συντροφιά με οράματα από φιγούρες ένδοξων προγόνων και μύθους φλογερών κοινωνικών επαναστατών.

Τι μένει; Η αναζήτηση απλών κανονικών ανθρώπων. Ο Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα και ο Γιάννης Μπουτάρης στην Θεσ/νίκη έχουν αποδείξει πως τα λίγα λόγια και η πολιτική δίχως εξυπναδίστικες ατάκες και φτηνό θέατρο φέρνουν αποτελέσματα και δίνουν λύση σε μακρόχρονα προβλήματα. Αλλά και στην κεντρική πολιτική σκηνή χρειάζεται πλέον να απαγκιστρωθούμε από την εποχή των φαύλων παροχών κι ενός κλίματος ατέλειωτης προσοδοθηρίας. Χρειάζεται να πολιτευθούμε δίχως κακοφωνίες, πολιτικά παράσιτα κι εθισμούς σε φαύλες πρακτικές και αντιλήψεις. Με Πανεπιστήμια απαλλαγμένα από φωνακλάδες και άσχετους παλληκαράδες, από ελεύθερους επαγγελματίες που αναγνωρίζουν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούν οι φαυλότητες και οι εύνοιες, για πολιτικούς που δεν νοιάζονται για την εξαγορά των ψηφοφόρων (με «πλεονάσματα» και υποσχέσεις καινούργιων διορισμών), με εμμονή στην ανάγκη ενός μικρότερου, φτηνότερου κι’ αποδοτικότερου κράτους δίχως ιδεολογικές εμμονές και συντεχνιακούς φανατισμούς.

Για όλα αυτά επαναλαμβάνω πως χρειάζονται κανονικοί άνθρωποι. Με γνώση της πραγματικότητας, βγαλμένοι στην πιάτσα της ζωής, λογικοί και μετριοπαθείς. Δεν μπορούμε να τους βρούμε; Μα κυκλοφορούν καθημερινά δίπλα μας. Δεν έχουμε παρά να το συνειδητοποιήσουμε. Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη εκφράζει μια παρόμοια αντίληψη. Με επαγγελματίες της ζωής, κι όχι της πολιτικής, και με απόψεις απλές, συνετές, κοντά στις σκέψεις του μέσου πολίτη, δίχως φανφάρες και πυροτεχνήματα και, το κυριότερο, δίχως δεσμεύσεις και δεσμούς με κομβικούς παράγοντες του δημοσίου, των συντεχνιών και του κρατικοδίαιτου κατεστημένου, μπορεί να γίνει φορέας μιάς λογικής εναλλακτικής λύσης. Οσοι απογοητευμένοι αναζητούν αποκούμπι και διέξοδο, το Ποτάμι δείχνει δρόμους ανάκαμψης και κάποιας ελπίδας. Με αντίθεση σε ξεπερασμένες πρακτικές, δίχως όμως και πειράματα σε επικίνδυνες ακροβασίες και τυχοδιωκτισμούς. Μπορούμε να μπούμε δηλαδή σε μιά εποχή ‘ελληνικής μεταπολιτικής’. Που να ξεκινήσει ακριβώς από τις ευρωεκλογές.

Πολλούς ενδεχόμενα να «πάρει το Ποτάμι». Φτάνει να οδηγήσει τελικά σε σωστές ατραπούς και, το κυριότερο, σε ελπίδα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ψηφίζεις ΝΔ, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ


Μετά από παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση θα αποσύρει τροπολογία που ενοχλεί τους οπαδούς της θολοκουλτούρας. Γενικά, σε όλα τα βασικά θέματα που αφορούν την εθνική ταυτότητα και το πολιτισμικό μέλλον της Ελλάδας η κυβέρνηση Σαμαρά ακολουθεί πιστά την γραμμή ΣΥΡΙΖΑ.

Αν η επί της ουσίας διαφορά μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων είναι τόσο μικρή γιατί υπάρχει τόσο πολύ έχθρα μεταξύ τους; Υπάρχει η έχθρα γιατί αυτό που κάνει τα δύο κόμματα να αντιμάχεται σκληρά το ένα το άλλο είναι η κατάκτηση της εξουσίας και τα λάφυρα που αυτό εξασφαλίζει. Διάφορές ως προς την ουσία της πολιτικής που εφαρμόζεται δεν υπάρχουν.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση θα φορολογούσε αγρίως, όπως κάνει και η κυβέρνηση Σαμαρά, και μερικούς μήνες πριν τις εκλογές θα μοίραζε μερικά εκατομμύρια από τα δις που είχε υφαρπάξει για να πείσει ψηφοφόρους που μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση θα λάμβανε ορισμένα μέτρα βιτρίνας στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, αλλά, όπως η σημερινή κυβέρνηση, δεν θα έκανε τίποτε επί της της ουσίας για να ανατρέψει τον πληθυσμιακό εποικισμό της Ελλάδας. Και όπως η σημερινή κυβέρνηση θα δημιουργούσε, σιγά σιγά, τις συνθήκες μαζικής νομιμοποίησης λαθρομεταναστών.

Η κυβέρνηση αποπειράθηκε να περάσει τη ρύθμιση για απέλαση μεταναστών που καταγγέλλουν ψευδώς πράξεις ρατσιστικής βίας εναντίον τους, την οποία απόσυρε μετά από αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτηθείτε μόνο, πόσες φορές η ΝΔ έχει αποσύρει στο παρελθόν διατάξεις που ενοχλούν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια από τις προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης είναι τι στιγμή που ο λαθρομετανάστης μηνύει ή καταγγέλλει κάποιον για ρατσισμό ή ρατσιστική βία, αμέσως παύει η οποιανδήποτε διαδικασία απέλασης του. Περιττό να σημειώσουμε εδώ τι θα συμβεί σε περίπτωση που υπάρξει κάποτε τέτοια νομοθεσία - το τσουνάμι μηνύσεων και καταγγελιών που θα προκαλέσει. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις διαδικασίες και τους ρυθμούς της ελληνικής δικαιοσύνης, μπορούμε να φαντασθούμε τι θα σημαίνει για δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που θα πέσουν θύματα αυτή της έμμεσης διαδικασίας νομιμοποίησης. Ότι, ούτε μια διάταξη που θα προστάτευε μόνο τους κρατικούς λειτουργούς από ψευδείς δηλώσεις λαθρομεταναστών δεν μπόρεσε να περάσει το ελληνικό κοινοβούλιο, λέει αρκετά για το μέλλον των Ελλήνων στην ίδια τους την πατρίδα.

Ή πάρτε για παράδειγμα τον λεγόμενο “αντιρατσιστικό” νόμο που για μήνες τώρα έχει κολλήσει στην Βουλή. Δυστυχώς αυτή η καθυστέρηση δεν οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν αντιδράσεις στο γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο καταργεί σε πολλές περιπτώσεις την ελευθερία του λόγου προς χάριν της πολυπολιτισμικότητας. Απλά κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ακολουθώντας πιστά την γραμμή Ρεπούση, προσπαθούν να περάσουν ένα νομοσχέδιο που θα απαγορεύει την αμφισβήτηση κάποιων γενοκτονιών αλλά όχι αυτές που είχαν ως θύματα Έλληνες.

Αυτή την Τρίτη, εκατόν ενενήντα τρία χρόνια μετά την ελληνική επανάσταση, το κοινοβούλιο της χώρας δεν μπορεί να περάσει μια τροπολογία που θα προστατεύει έναν περιορισμένο αριθμό Ελλήνων από ψευδείς δηλώσεις λαθρομεταναστών, αλλά και ούτε να συμπεριλάβει την γενοκτονία των Ποντίων σε ένα νομοσχέδιο που υποτίθεται προτάσσεται για την υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας. Το μέλλον των Ελλήνων είναι μια καταπιεζόμενη και φθίνουσα μειονότητα στο χώρο που για κάποιους απλά λέγεται Ελλάδα.

Για το μεταπολιτευτικό κατεστημένο η χρεοκοπία και η οικονομική παρακμή δεν είναι αρκετά μεγάλα κατορθώματα. Το δικαίωμα των Ελλήνων να έχουν το δικό τους κράτος, να ζουν ελεύθερα και ελεύθερα να διατηρούν την κουλτούρα και τις παραδόσεις τους, είναι υπό αμφισβήτηση εκ των άνω. Η επανάσταση του 21 είναι υπό αμφισβήτηση. Σε μερικά χρόνια από τώρα θα ξέρουμε αν οι εκδηλώσεις που γίνονται για την 25η Μαρτίου ήταν εορτασμοί ή μνημόσυνα.
Συνέχεια

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

No freedom of choice zone



Η παρέμβαση του Δημήτρη  Χριστόπουλου,  Αντιπροέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην εκδήλωση που οργάνωσε το βιβλιοπωλείο  free thinking zone ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη.
Ο κ. Χριστόπουλος δεν έκανε αυτή τη παρέμβαση για να υπερασπιστεί κάποιο Ανθρώπινο Δικαίωμα όπως θα δικαιολογούσε ο τίτλος του. Έκανε μια παρέμβαση για να καταδικάσει ένα Ανθρώπινο Δικαίωμα.


Στη φιλελεύθερη κοινωνία του κ. Χριστόπουλου, οι πολίτες μάλλον δεν έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν τα αγαθά που προτίθενται να διαθέσουν. Όταν μάλιστα ένα συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο τόλμησε να προτάξει αυτό το δικαίωμα, στιγματίστηκε από τον κύριο Αντιπρόεδρο πως βλέπει τα πράγματα με μια επικίνδυνη λογική και η επιλογή του αυτή είναι προάγγελος κακών. Φαντάζομαι όλοι οι υπόλοιποι βιβλιοπώλες  για να μην θεωρηθούν εξίσου επικίνδυνοι (καθώς μια τέτοια κατηγορία προερχόμενη από ένα άνθρωπο που κατέχει αυτό το τίτλο αποκτά βαρύνουσα σημασία) θα νιώσουν την υποχρέωση να διαθέσουν αυτό το βιβλίο. Γιατί στην εποχή Χριστόπουλου, οι βιβλιοπώλες δεν έχουν δικαίωμα να σκέφτονται ελεύθερα και να επιλέγουν με γνώμονα τη δημοφιλία, την σπανιότητα, την τιμή, την  ποιότητα ή ακόμα και την αισθητική των βιβλίων, αλλά σαν υπάλληλοι σούπερ μάρκετ (η σύγκριση προέρχεται από την παρέμβαση του) πρέπει μονάχα να παραλαμβάνουν το εμπόρευμα και απλά να το τοποθετούν στα ράφια (Αρκεί το προϊόν να έχει εγκριθεί από τον ίδιο).

Ο κ. Χριστόπουλος θεωρεί πως η επιλογή ενός Βιβλιοπωλείου να μην διαθέσει το συγκεκριμένο βιβλίο παραβίασε το δικαίωμα του να το αποκτήσει (αν και τα χιλιάδες αντίτυπα που πουλήθηκαν μόλις τη πρώτη μέρα κυκλοφορίας αποδεικνύουν πως δεν ήταν και τόσο δύσκολο να το ...βρεις) και να το προσθέσει στη μεγάλη συλλογή εγκληματιών που στολίζει τη βιβλιοθήκη του. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον κ. Χριστόπουλο σε θεσμικό ρόλο να υποχρεώνει στη πράξη τα βιβλιοπωλεία να πωλούν Κουφοντίνα και γιατί όχι να υποχρεώσει όλους εμάς να τον διαβάσουμε.

Επιλογή του κ. Χριστόπουλου να αγαπά συγγραφείς που δεν θεωρούν ότι η πένα είναι πιο ισχυρή από το ξίφος αλλά χρησιμοποιούν και τα δύο για να πετύχουν το σκοπό τους. Επιλογή του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη να εκδώσει το βιβλίο ενός εγκληματία και όχι για παράδειγμα κάποιο από τα έργα του Ludwig Von Mises που παραμένουν μη διαθέσιμα για τον Ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Επιλογή και του εγκληματία να θησαυρίσει εξιστορώντας τα εγκλήματα του.  

Σε αυτή τη χώρα των άκρων φαίνεται πως η ελεύθερη σκέψη και τα ελεύθερα δικαιώματα χειραγωγούνται από αυτούς που υποτίθεται πως τα υπερασπίζουν. Έτσι μια φιλελεύθερη κυβέρνηση πριν μερικά χρόνια θεωρούσε επικίνδυνους όσους επέλεγαν να προβάλλουν τον λόγο των τρομοκρατών και σήμερα ο αντιπρόεδρος της Διεθνούς ομοσπονδίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου θεωρεί επικίνδυνους όποιους επιλέγουν να μη το κάνουν.

Η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η παρέμβαση και διάδοση της δεν έγινε ποτέ για να προστατευτεί η ελευθερία του λόγου. Αρκετά με την υποκρισία αυτή. Γιατί αν είχε γίνει για αυτό το λόγο τότε δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να φανταστούμε τον κ. Χριστόπουλο να κάνει μια ακριβώς παρόμοια παρέμβαση για ένα βιβλίο που είχε γράψει κάποιος εγκληματίας διαφορετικής πολιτικής ιδεολογίας, το ίδιο site να προβάλλει περήφανα αυτή τη παρέμβαση και τους ίδιους ανθρώπους να την μοιράζουν στα social Media με εγκωμιαστικά σχόλια. 
 
Συνέχεια

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Οι εξελίξεις στην Κριμαία και οι Μουσουλμάνοι

Τα χαμηλά βουνά του Σάντο Κρίστο, στο Σάντα Φε του Νέου Μεξικού, κρύβουν από την κοινή θέα μια έπαυλη νεοκλασσικού ρυθμού. Εκεί στεγάζεται το περίφημο Ινστιτούτο της Σάντα Φέ, που ασχολείται με τις πρωτοποριακές επιστήμες της πολυπλοκότητας. Κάπου εικοσιπέντε ερευνητές, ανάμεσά τους τουλάχιστον δέκαεπτά κάτοχοι βραβείων Νόμπελ σε διάφορους κλάδους (μαθηματικά, φυσική, ιατρική, επιστήμες συμπεριφοράς, βιολογία κλπ) εργάζονται πάνω σε ένα εξαιρετικά κρίσιμα ζητήματα. Των οποίων ερευνών τα αποτελέσματα κρατούν αποκλειστικά για τον εαυτό τους και για τους χρηματοδότες τους. Που είναι κατά βάση η Ομοσπονδιακή Αμερικανική κυβέρνηση. Σε συζητήσεις μαζί τους είχα πληροφορηθεί τι έψαχναν. Όχι όμως και σε ποιά συμπεράσματα καταλήγουν.

Ουσιαστικά το Ινστιτούτο της Σάντα Φε, διάδοχο ερευνητικό κέντρο του Λος Αλαμος που αντικείμενο είχε την ανάπτυξη και χρήση των πυρηνικών, ασχολείται με το Χάος. Πως δηλαδή οι διάφορες χαοτικές καταστάσεις (σε οικονομία, κοινωνία, διεθνείς εξελίξεις, χρηματιστήρια αλλά και στην φύση) μπορούν να έχουν εσωτερική τάξη. Να υπάρχουν δηλ κανόνες που τις διέπουν και αποφάσεις και εξωγενείς ερεθισμοί που τις καθοδηγούν. Τι προκαλεί ένα σμήνος πουλιών λχ να κινείται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις; Γιατί προκαλούνται κυκλοφοριακές συμφορήσεις σε αυτοκινητόδρομους δίχως κάποιο ατύχημα η αυξημένη παρουσία οχημάτων; Γιατί μια καμήλα, φορτωμένη με πολλά κιλά βάρους, πιθανότατα να καταρρεύσει με την προσθήκη απλά και μόνο ενός μικρού σπιρτόκουτου; Ποιο είναι το οριακό σημείο αντοχής ενός συστήματος πέραν από το οποίο όλα δυνατόν να βρεθούν στο κενό; Πως εντοπίζεται η επιβίωση, στα όρια ενός συστήματος που, με κάποιο μικρό σχετικά ερεθισμό, μπορεί να σωριασθεί σε ερείπια; Κοντολογής, ποια κίνηση η πρόκληση μπορεί να οδηγήσει μια φαινομενικά σταθερή κοινωνία σε αναταραχή;

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τους μελετητές της Σάντα Φε. Ας πάρουμε τα αρχικά δεδομένα. Εχουμε μια χώρα που ουδέποτε υπήρξε κατά το παρελθόν συντεταγμένο κράτος. Το καθεστώς της υπήρξε δημοκρατικό αλλά με πολλά ερωτηματικά και εγγενείς αδυναμίες. Εχει περάσει ταραχώδεις ιστορικές φάσεις που άφησαν σημάδια επουλωμένων κοινωνικών πληγών που εύκολα ξανανοίγουν. Και συνδέεται με γειτονικούς λαούς των οποίων οι ευαισθησίες εύκολα διεγείρονται από τα εκεί συμβαίνοντα.

Για να γίνω περισσότερο σαφής. Η σχέση Ουκρανίας – Ρωσίας είναι πολύ παλιά και ταραχώδης. Στενά δεμένος ο ένας λαός με τον άλλο έχουν υποστεί κατακτητικούς ζυγούς κι έχουν περάσει σκληρές δοκιμασίες και κακουχίες. Πληθυσμοί έχουν μετακινηθεί στα εδάφη τους δημιουργώντας εθνικά μείγματα και σημαντικές μειονότητες. Όταν υπήρχαν σημαντικοί Ουκρανοί στο Σοβιετικό Πολιτμπιρό (Κρούστσεφ, Ποντγκόρνι, Κιριλένκο) η Ουκρανία κέρδιζε εδάφη. Σε άλλες περιπτώσεις, υπήρχαν αμφισβητήσεις και προβληματισμοί (επί Αντρόπωφ και Γκορμπατσώφ για την τύχη της Κριμαίας). Ο Στάλιν είχε εξοντώσει εκατομμύρια με την πείνα ενώ οι Τάταροι (και όχι μόνο) είχαν εξορισθεί από την Κριμαία στην μακρινή Κεντρική Ασία. Όλα αυτά τα καταπιεσμένα πάθη και οι πικρές αναμνήσεις εύκολα θα μπορούσαν να διεγερθούν. Οι Ρώσοι δεν θα ήταν δυνατόν να αγνοήσουν τους ομοεθνείς τους στις Ανατολικές επαρχίες της χώρας και στην Κριμαία.

Αφύπνιση όμως της Ρωσικής συνείδησης δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους υπόλοιπους εθνικούς πληθυσμούς της περιοχής. Κακώς όλοι επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στις εντάσεις ανάμεσα σε Ουκρανούς και Ρώσους. Το μεγάλο ζήτημα είναι οι Τάταροι. Που είναι μουσουλμάνοι, κι ενδεχόμενα να ξυπνήσουν ανάμεσά τους αντιλήψεις ακραίων ζιχαντιστών που περιορίζονταν μέχρι τώρα στην περιοχή του Ρωσικού Καύκασου (Τσετσενία, Νταγκεστάν, Ιγκουσέτια). Η Ρωσία μπορεί να επιδεικνύει ισχύ και αλαζονία μέχρι τώρα στην Κριμαία. Μακροπρόθεσμα όμως ένα ξεσήκωμα Τατάρων, και ιδίως γύρω από την περιοχή του Μπακσισεράι (έδρα του Κάστρου των πρώτων Τατάρων ηγεμόνων του Νότου) θα στείλει μηνύματα αποσταθεροποίησης στην ίδια την Ρωσία. Τα εδάφη γύρω από τον Βόλγα και τα Ουράλια συγκεντρώνουν τους μεγαλύτερους Ταταρικούς/Μουσουλμανικούς πληθυσμούς της κυρίως Ρωσίας, κι ένα ξεσήκωμα φανατικών στις περιοχές αυτές θέτει σε πιθανή αμφισβήτηση την ίδια την συνέχεια και ενότητα των εδαφών της κυρίας Ρωσίας. Μια αναταραχή λοιπόν στην Ουκρανία μπορεί να οδηγήσει σε κλυδωνισμούς μέσα στην ίδια την Ρωσία.

Αναρωτιέμαι τι θα είχαν να πού για όλα αυτά οι ερευνητές / επιστήμονες του Ινστιτούτου της Σάντα Φε…
Συνέχεια

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Η χώρα του ανατέλλοντος πράσινου ήλιου


Το ΠΑΣΟΚ είναι θύμα της απόλυτης επιτυχίας του. Η κρίση αντί να δημιουργήσει μια δυναμική αλλαγής, απλά μας έκανε όλους να συνειδητοποιήσουμε πόσο πραγματικά ΠΑΣΟΚ είμαστε. Κάθε κόμμα, νέο ή παλιό, προσπαθεί να πουλήσει μια έκδοση του κόμματος που δημιούργησε την σύγχρονη Ελλάδα.


Το 2012 σε μια ανάρτηση με τίτλο “Πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις” εξηγούσα γιατί η δύναμη του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις. Αν σου άρεσε το ΠΑΣΟΚ του 70 επιλέγεις ΚΚΕ, αν του 80, επιλέγεις ΣΥΡΙΖΑ, και αν σου αρέσει αυτό του 90 τότε ΔΗΜΑΡ. Τώρα αν σου αρέσει το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη θα πρέπει να προσθέσουμε και την ΝΔ που πιστεύει στο μεγάλο κράτος και την υψηλή φορολογία αλλά με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς γιατί αυτοί είναι “υπεύθυνοι” και “ευρωπαϊστές”. Για τους Πασόκους με πολύ αγριάδα και μίσος υπάρχει η Χρυσή Αυγή.

Αν είσαι χίπστερ Πασόκος τώρα έχεις μια νέα επιλογή που είναι το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη. Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην χειρότερη της οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων 50 χρόνων, αλλά στην πρώτη συνέντευξη του το μόνο που πρότεινε ο κ. Θεοδοράκης ήταν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τους 18χρονους. Μετά από Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Θεοδοράκης προφανώς νομίζει ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει αρκετούς άπειρους και ανεπάγγελτους στις τάξεις του.

Γιατί ήταν τόσο πολιτικά ρηχή η πρώτη συνέντευξη του κ. Θεοδοράκη; Γιατί απλούστατα δεν είχε να πει τίποτε το καινούργιο. Αν πετύχει το εγχείρημα αυτό θα οφείλετε στο γεγονός ότι μπόρεσε να περάσει την παρουσία του στο κοινό του ΠΑΣΟΚ που ανήκει στιλιστικά στους εν Ελλάδι χίπστερς. Επί της ουσίας ο κ. Θεοδοράκης αναπαράγει τα κλασσικά της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Σύμφωνα με τον κ. Θεοδοράκη: «πρέπει η ΕΕ να γίνει χώρα μας. Ομόσπονδη Ευρώπη στην οποία θα παραχωρηθούν εξουσίες...» και συνέχισε λέγοντας ότι δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε εθνικοί στρατοί: «Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οι εθνικοί στρατοί πρέπει να υπάρχουν... Δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα, υπάρχουν ευρωπαϊκά». Η χίπστερ έκδοση της ευρωλιγούρας που πωλείται στην Ελλάδα ως ευρωπαϊσμός σχεδόν από όλα τα κόμματα. Ο έμμισθος δουλοπάροικος των Βρυξελλών είναι το νέο ελληνικό όνειρο - ειδικά από την δεκαετία του 80 που μάθαμε να πουλάμε την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία αν υπάρξουν τα κατάλληλα κονδύλια για την ανταλλαγή.

Στην άλλη πλευρά, οι Πασόκοι που νομίζουν ότι είναι πολύ εκσυγχρονιστές και κάπως φιλελεύθεροι, δηλαδή η Δράση του κ. Σκυλακάκη, αποφάσισε να συνεργασθεί με την μεγάλη “μεταρρυθμιστική” δύναμη που λέγεται ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ, όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση, ήταν εμπόδιο ακόμα και στις πιο νωχελικές και φοβισμένες προσπάθειες μεταρρύθμισης. Αποχώρισε από την κυβέρνηση όταν προσωρινά έγινε μια προσπάθεια να αλλάξει η πολλαπλώς διεφθαρμένη και σπάταλη κρατική τηλεόραση.

Γιατί η δήθεν φιλελεύθερη ή μεταρρυθμιστική Δράση συνεργάζεται με την πληκτικά αντιδραστική ΔΗΜΑΡ; Γιατί έτσι αποκτά το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Διαφημίζει έτσι η Δράση ότι δεν αμφισβητεί τις βασικές παραδοχές του συστήματος: την εμμονή στο μεγάλο κράτος, την υψηλή φορολογία, την απώλεια εθνικής κυριαρχίας και τον εποικισμό της Ελλάδας από λαθρομετανάστες. Η προσκόλληση σε κάποιο σχηματισμό της αριστεράς είναι η ύψιστη πράξη πολιτικής νομιμοποίησης και αποδοχής. Μακριά από το οτιδήποτε που έχει να κάνει με τον φιλελευθερισμό ή την επάρατη δεξιά.

Ζούμε στην Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι μια δημοκρατική χώρα που ψηφίζει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση υπέρ του μονοκομματισμού. Είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ γιατί η μεγαλύτερη αμαρτία είναι το να αμφισβητήσεις τις βασικές επιλογές που αυτό το κόμμα πέτυχε να επιβάλλει ως τις εθνικές επιλογές από την δεκαετία του 80. Έχουμε αποτύχει οικτρά και τα τελευταία χρόνια ζούμε την πλήρη χρεοκοπία αυτής της Ελλάδας, αλλά το μόνο που ουσιαστικά θέλουμε είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ που θα μπορεί να κάνει όλα όσα έκανε το παλιό ΠΑΣΟΚ πριν ξεσπάσει η κρίση. Όταν άλλα συστήματα αποτυγχάνουν, οι πολίτες γκρεμίζουν τα τείχη τους. Στην δική μας περίπτωση απλά ψάχνουμε για περισσότερα τούβλα.

-Η δημοσιογραφική φούσκα Σταύρος Θεοδωράκης
Συνέχεια

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Τα ορφανά του Τσάβες


Ως σημερινός 25άρης μεγάλωσα, όπως και οι περισσότεροι νέοι της γενιάς μου, με τα πολυπαιγμένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα, του Κούλογλου και λοιπών αριστερών διανοούμενων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Κεντρικό θέμα στα περισσότερα από αυτά: η επαναστατική, αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική Λατινική Αμερική που παρά τις συνεχείς προσπάθειες των Αμερικανών κατάφερνε να αντισταθεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Αν ρωτούσατε τον οποιονδήποτε πολιτικοποιημένο 15άρη, θα σας μιλούσε μόνο με θαυμασμό, αγνή πίστη και σεβασμό για λαοπρόβλητους πολιτικούς όπως ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Ούγκο Τσάβες.

Φυσικά, ωριμάζοντας, καταλαβαίνει κανείς πως τα παραπάνω είναι παραμύθια για μικρά (;) παιδιά. Πίσω από το προσωπείο του σοσιαλιστικού παραδείσου κρύβεται η φτώχεια, η καταπίεση και η πλήρης απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Πίσω από τα μπλουζάκια του Τσε βρίσκονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ομοφυλοφίλων κι οι μαζικές εν ψυχρώ εκτελέσεις αντιφρονούντων. Πίσω από τους πύρινους αντικαπιταλιστικούς λόγους του Κάστρο κρύβονται εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, η απόλυτη φίμωση της ελευθερίας του λόγου και η ανισότητα υπέρ της κομματικής νομενκλατούρας. Η υποτιθέμενη αναδιανομή του πλούτου από τον αποτυχημένο πραξικοπηματία και μετέπειτα πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, είχε ως πρώτο ευνοηθέντα τον ίδιο και την οικογένειά του που πλούτισαν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Ο σοσιαλιστικός παράδεισος σε όλο του το μεγαλείο.

Τελευταίο επεισόδιο στην μακρά ιστορία της αριστερής καταπίεσης των λατινοαμερικανικών λαών είναι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά του προέδρου Μαδούρο, πρώην οδηγό λεωφορείου, μεγαλοσυνδικαλιστή, με μόνο προσόν την ιδιότητά του ως δεξί χέρι του Τσάβες. Η φαυλότητα του καθεστώτος έχει διαλύσει την οικονομία, ο πληθωρισμός καλπάζει με διψήφιο αριθμό, η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη (ένας άνθρωπος δολοφονείται περίπου κάθε 21 λεπτά!) και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα αυξάνονται συνεχώς. Αίτημα των χιλιάδων νέων και φοιτητών διαδηλωτών: περισσότερη ασφάλεια, λιγότερη διαφθορά και αξιοκρατία. Φωνάζουν «Αρκετά σας ανεχτήκαμε». Η απάντηση της κυβέρνησης: βία, καταστολή και δολοφονίες των διαδηλωτών από παρακρατικούς και συλλήψεις των πολιτικών αντιπάλων.  Ο Μαδούρο απειλεί πως θα τσακίσει όποιον συμμετέχει στις διαδηλώσεις και πως ο φασισμός (sic) δεν θα περάσει, κλείνοντας το μάτι στους "collectivos" του να λάβουν δράση. Αν κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά είναι το μεταπολεμικό δεξιό παρακράτος που δρούσε στην Ελλάδα.

Αντίθετη σε αυτό βρισκόταν η εγχώρια αριστερά, η οποία φαίνεται πως έχει αφήσει πίσω της τις όποιες αξίες περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας. Για τα γεγονότα στην Βενεζουέλα, ο δήθεν ευαισθητοποιημένος ΣΥΡΙΖΑ μιλάει ανοιχτά για ένταση από μερίδα ακραίων στοιχείων της αντιπολίτευσης (ακραίοι φοιτητές που τους αξίζει να δολοφονούνται πισώπλατα), υποκινούμενη βία (από 21χρονα μοντέλα που χάνουν την ζωή τους σε διαδηλώσεις) και για ιμπεριαλιστική εξάρτηση (μόνο αμερικανοκινούμενοι μπορούν να χαρακτηριστούν οι πολίτες που βλέπουν τους παρακρατικούς τσαβίστας να σπάνε την πόρτα του σπιτιού τους).

Συμπερασματικά, παρά την υποτιθέμενη αριστερή ευαισθησία και την αντικατασταλτική ρητορική, είναι ξεκάθαρο πως ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει την αριστερή μπότα του παρακράτους. Επικροτεί την πάταξη της διαφορετικής άποψης και των ειρηνικών διαδηλώσεων των αντιπάλων του σοσιαλισμού. Μόνο προσχηματικά υπερασπίζεται αυτές τις ελευθερίες για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των νέων (και μέχρι να πάρει την εξουσία). Αλήθεια, οι νέοι στο κόμμα αυτό με ποιον συντάσσονται, με την εξουσία και τον στρατό, ή τους φοιτητές; Γιατί σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα αυτά; Γιατί δεν αντιδρούν για τα γεγονότα στην Βενεζουέλα που ζει τον δικό της, αιματηρότερο, Δεκέμβρη αλλά προτιμούν να κρύβονται πίσω από την ηγεσία του κόμματος;

Μόνο θλίψη κι απογόητευση.
Συνέχεια