Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δικαιωματισμός, το νεότερο προσωπείο του κρατισμού


Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Τα δικαιώματα στα οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας ήταν ορισμένα και είχαν όλα ένα βασικό χαρακτηριστικό: Περιόριζαν τις εξουσίες του κράτους, έβαζαν φραγμούς σε αυτά που η πολιτική τάξη μπορούσε να κάνει.

Δημιούργησαν ένα ιστορικά μοναδικό φαινόμενο, όπου ο πολίτης αποκτούσε την ελευθερία να δράσει, να δημιουργήσει και να εκφραστεί χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της κρατικής εξουσίας. Η καθιέρωση αυτών των δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία του λόγου και η ιδιοκτησία, υπονοούσε ότι το άτομο μπορεί να σκέφτεται και να δρα λογικά, να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να συνεργάζεται και να συνδιαλέγεται με άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου χωρίς τον φόβο ή την προτροπή της κρατικής εξουσίας.

Η ηθική και υλική αυτάρκεια του ατόμου μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και της συναλλαγής με άλλα άτομα δεν ήταν απλώς επιτρεπτή αλλά ο σκοπός της κοινωνικής οργάνωσης, αφού ταυτόχρονα δημιουργούσε έναν μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας, ευημερίας και τάξης. Ο δικαιωματισμός αντιπροσωπεύει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ουσιαστικά, τα «δικαιώματα» που δημιουργεί, επιτρέπουν την εξάπλωση της κρατικής εξουσίας και δραστηριότητας σε όλους τους τομείς. Η ρητορική του δικαιωματισμού χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, προκειμένου να τα υποσκάψει. Δεν αντιλαμβάνεται τον πολίτη ως ένα ον που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται και να δρα ελεύθερα και ανεξάρτητα, αλλά ως ένα ον σε κατάσταση ατέρμονης εφηβείας, που χρήζει της προστασίας, της καθοδήγησης και του ελέγχου του κράτους «πατερούλη».

Ο δικαιωματισμός είναι η επιστροφή σε μια πρότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι κρατούντες είχαν την εξουσία να ελέγχουν, να τιμωρούν ή να επιβραβεύουν κατά βούληση για τη διατήρηση και την επέκταση της δικής τους δύναμης. Διένειμαν «δικαιώματα», προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να δημιουργήσουν συμμαχίες και πηγές εσόδων που είχαν ως αποκλειστικούς αποδέκτες τους ίδιους. Όταν οι δουλοπάροικοι άρχισαν να μετατρέπονται σε πολίτες, οι κρατούντες άρχισαν να χάνουν το προνόμιο να δημιουργούν «δικαιώματα». Δεν είναι τυχαίο που η πολιτική τάξη θέλει να επιστρέψει σε ένα παρελθόν όπου είχε έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο. Η απληστία για εξουσία -και δη χωρίς όρια- είναι το χαρακτηριστικό κάθε κρατιστή πολιτικού.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.10.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Το κεντροδεξιό φύλο δεν αλλάζει


Η ιστορία της μεταπολίτευσης θα μπορούσε να συνοψιστεί στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου. Η αριστερά αποφάσισε να κάνει μερικές νομοθετικές αλλαγές στην βιολογία του ανθρώπινου είδους. Η λεγόμενη κεντροδεξιά ταλαντεύεται κάπου μεταξύ σιωπής και συγκατάθεσης. Θα περίμενε κανείς ότι μιας και αυτό τον Οκτώβριο έχουμε την επέτειο εγκαθίδρυσης του κόκκινου ολοκληρωτισμού, θα είμασταν κάπως πιο σκεπτικοί σε τέτοιες σαρωτικές αλλαγές. Αλλά από ό,τι φαίνεται, η ιδεολογική υποταγή της ελληνικής κεντροδεξιάς, είναι η μόνη γνωστή αμετάβλητη ιδιότητα στο ανθρώπινο είδος.


Γιατί πρέπει να ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο τώρα που θα αναγνωρίζει την αλλαγή φύλου μετά από μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία; Από που προκύπτει ότι η αναγνώριση αλλαγής φύλου είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Ποιες είναι η επιστημονικά τεκμηριωμένες αρχές που μας απαλλάσσουν από όλα όσα γνωρίζαμε για την ανθρώπινη βιολογία μέχρι σήμερα; Γιατί αυτή η «αλλαγή» φύλου να μπορεί να γίνει πριν καν το άτομο ενηλικιωθεί, τι είναι αυτό που επιβάλει να αλλάζουν νομικά φύλο οι δεκαπεντάχρονοι; Ποιες είναι οι πιθανές αρνητικές επιπτώσεις αυτής της νομοθετικής ρύθμισης; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από το οικογενειακό δίκαιο μέχρι και το στράτευμα από αυτή την νομοθετική αλλαγή;

Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά ερωτήματα που μια Κεντροδεξιά θα ήταν αναμενόμενο να θέσει στο συγκεκριμένο ζήτημα. Όμως η εν Ελλάδι Κεντροδεξιά ήταν άφαντη. Το θέμα για την λεγόμενη Κεντροδεξιά είναι το εξής, ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της; Ποιες αρχές και αξίες πρεσβεύει, ποια είναι η χρησιμότητα της στην ελληνική κοινωνία; Ό,τι έχουμε δει διαχρονικά είναι μια πρόταση καλύτερης και πιο νοικοκυρεμένης διαχείρισης. Στην πραγματικότητα η ελληνική Κεντροδεξιά φιλοδοξεί να παίζει το ρόλο της υπεύθυνης Κεντροαριστεράς. Είναι ευγενική, φοράει γραβάτα και σιδερωμένα πουκάμισα, είναι στην ώρα της, αποφεύγει τα ξενύχτια και το ποτό και γενικώς είναι υπέρ μιας συναινέσεως που οδηγεί την Ελλάδα όλο και πιο αριστερά.

Μετά από πολλές δεκαετίες πολιτικής παρακμής, τώρα βρισκόμαστε στο έβδομο χρόνο μιας οικονομικής και πολιτικής κατάρρευσης που είναι πρωτοφανής ως προς το εύρος και την διάρκεια. Το καίριο ζήτημα εδώ είναι πως αυτή η κατάρρευση δεν έχει καν δημιουργήσει αμφιβολίες στην λεγόμενη Κεντροδεξιά για το ρόλο της στο πολιτικό σκηνικό. Που ακριβώς οδηγεί αυτή η στρατηγική της νοικοκυρεμένης διαχείρισης του αριστερού κράτους και ατζέντας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτός ο ντε φάκτο μονοκομματισμός που επικρατεί στην Ελλάδα δεν είναι η βασική αιτία της υπάρχουσας κρίσης. Μετά από πολλές δεκαετίες σοσιαλμανίας, η Κεντροδεξιά, έστω με πολλά στρογγυλέματα και προϋποθέσεις, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του ανταγωνισμού στον οικονομικό τομέα. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για να κατανοήσει και την αναγκαιότητα του ιδεολογικού ανταγωνισμού.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 8.10.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Μα, πως τόλμησαν οι ποπολάροι


Η ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική τάξη έμεινε άναυδη από τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών. Το κυρίως μέρος του σοκ και του δέους αφορούσε τον φόβο για το τι θα γίνει με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα. Και εδώ, όταν λέμε αλληλεγγύη, εννοούμε το χρήμα που έρχεται στην Ελλάδα για να συντηρήσει την πολιτική τάξη και τα παρασιτικά συμφέροντα που τη στηρίζουν. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η αλληλεγγύη είναι ο κυρίαρχος, αν όχι ο μόνος εθνικός, στόχος, χάριν του οποίου θυσιάζεται η Ελλάδα.

Το δεύτερο μέρος του σοκ και του δέους προερχόταν από το γεγονός ότι η γερμανική οικονομία τα «πηγαίνει περίφημα». Στη μαρξιστική κοινωνιολογία που έχει επικρατήσει μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, το μόνο που πρέπει να ενδιαφέρει το πόπολο είναι το τι έχει λαμβάνειν. Οτιδήποτε άλλο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι ένα όπιο που αποπροσανατολίζει από το τι έχει λαμβάνειν. Οι Ευρωπαίοι υπήκοοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ασχολούνται με θέματα που είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των Αρχών, και συγκεκριμένα της γραφειοκρατικής πρωτοπορίας που στεγάζεται στις Βρυξέλλες. 

Το γερμανικό πόπολο έκανε το λάθος να εκφράσει την ανασφάλειά του για πράγματα όπως η εθνική ταυτότητα, η πολιτισμική συνέχεια και συνοχή. Όπως μας ενημέρωσαν τα ΜΜΕ και όπως επιβεβαίωσαν τα στελέχη της πολιτικής τάξης, αυτοί οι φόβοι είναι εντελώς ανεδαφικοί. Στις καλύτερες των περιπτώσεων, αυτοί οι φόβοι μαρτυρούν παντελή άγνοια, γενικώς βέβαια απλά μαρτυρούν ξενοφοβία και ρατσισμό. 

Οι Γερμανοί έκαναν το λάθος να μην πειθαρχήσουν. Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είναι πραγματικά Γερμανοί, όταν κάνουν ένα τέτοιο λάθος. Εξυπακούεται, όμως, ότι, όπως και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, επιβάλλεται να επιλέγουν μεταξύ των ενδεδειγμένων και προ-εγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. 

Για το πολιτικό κατεστημένο, οι γερμανικές εκλογές της προηγούμενης Κυριακής κατέδειξαν για πολλοστή φορά τις «αδυναμίες» της πολιτικής, όταν αυτή διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο. Γι’ αυτό, βέβαια, εκείνο που «αποδεικνύεται» και από τις γερμανικές εκλογές είναι η «ανάγκη για περισσότερη Ευρώπη». 

Μακριά από τους υπηκόους, οι πεφωτισμένες ελίτ έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν ελεύθερα, χωρίς περιττές και αβέβαιες διαδικασίες, όπως οι εκλογικές αναμετρήσεις, για το ποια Ευρώπη θέλουν. Και όταν το πόπολο και οι εκπρόσωποί του αντιδρούν, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πολωνία και την Ουγγαρία, τότε τα αρμόδια όργανα της «κοινότητας» αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους ιθαγενείς στο ενδεδειγμένο και προ-εγκεκριμένο φάσμα πολιτικών επιλογών. Με το δόγμα «της περισσότερης Ευρώπης» οι πεφωτισμένες ελίτ δεν θέλουν να καταργήσουν τις εθνικές εκλογές, απλά να τις κάνουν εντελώς εθιμοτυπικές. Οι επόμενοι μήνες θα ξοδευτούν έτσι ώστε οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής να ήταν σαν να μην έγιναν ποτέ.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.1.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Χίλαρι Κλίντον, για μια εξουσία χωρίς ευθύνη


Η κα Κλίντον κέρδισε σε εθνικό επίπεδο με διαφορά τριών εκατομμυρίων ψήφων. Βέβαια αυτή η διαφορά προήλθε από το γεγονός ότι η κα Κλίντον και το επιτελείο προς στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας ήταν σίγουροι ότι είχαν κερδίσει τις εκλογές. Έτσι αποφάσισαν να χαλάσουν αρκετά εκατομμύρια για να αυξήσουν τον αριθμό των ψήφων σε πολιτείες που σίγουρα θα κέρδιζαν. Το έκαναν αυτό γιατί ο μόνος φόβος που είχαν ήταν ότι το μόνο που υπήρχε περίπτωση να κερδίσει ο Trump ήταν ο αριθμός ψήφων, αλλά σίγουρα θα έχανε στο κολλέγιο των εκλεκτόρων.


Τα γεγονότα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Πιο συγκεκριμένα, το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Θα περίμενε κάποιος ότι στο νέο βιβλίο της Χίλαρι Κλίντον θα είχε γίνει έστω και μια τυπική προσπάθεια να εξηγηθούν γεγονότα όπως το παραπάνω. Ένα βιβλίο που θα εμπεριείχε μια ισχυρή δόσης αυτοκριτικής θα είχε αρκετό ενδιαφέρον. Έστω ένα βιβλίο που θα προσπαθούσε να εξηγήσει με κάποια ψήγματα αυτογνωσίας πως η κα Κλίντον έχασε από έναν ανίδεο, χυδαίο και γενικώς ανίκανο αντίπαλο θα είχε κάποιο ενδιαφέρον.

Αν θέλει κάποιος καλύτερα να κατανοήσει το φαινόμενο Χίλαρι Κλίντον, το βιβλίο Shattered των Άλεν και Παρνς, φιλικά προσκείμενων δημοσιογράφων, δίνει μια πολύ πιο ρεαλιστική εικόνα. Η κα Κλίντον όχι μόνο είχε αποτύχει ως πρώτη κυρία, ως γερουσιαστής και ως υπουργός εξωτερικών, αλλά ακόμα και ως υποψήφια για πρόεδρος ήταν εξίσου ανίκανη. Τουλάχιστον καθεστωτικές υποψηφιότητες έχουν συνήθως το προτέρημα να λειτουργούν αποτελεσματικά σε προεκλογικές εκστρατείες, έστω και αν δεν τα καταφέρνουν στην διοίκηση του κράτους.

Η κα Κλίντον δημιούργησε ένα εκλογικό επιτελείο αποτελούμενο από ανθρώπους που το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν μια ισχυρή κλίση στο να συμφωνούν πάντοτε με τη κα Κλίντον. Ήταν μια ομάδα που ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, να βάλει συγκεκριμένους στόχους και να καταλάβει το εκλογικό κοινό. Ήταν μια διογκωμένη, χαοτική και πανάκριβη γραφειοκρατία που κατάφερε να χάσει μια σχεδόν σίγουρη εκλογική νίκη.

Το πρώτο λάθος της κας Κλίντον ήταν που θέλησε να είναι υποψήφια, μια άχρωμη γεμάτη κλισέ προσωπικότητα, με μια μακρόχρονη πολιτική καριέρα που το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν σκάνδαλα και πολλές λανθασμένες επιλογές. Το δεύτερο λάθος ήταν που προσπάθησε να διοικήσει ένα εκλογικό επιτελείο με το ίδιο τρόπο που διοικούσε στο κράτος. Η κα Κλίντον ανήκει στην μεγάλη κατηγορία των πολιτικών που αν και δεν έχουν επιδείξει καμία ουσιαστική ικανότητα, η κατοχή της υψηλής πολιτικής θέσης υποτίθεται ότι αυτομάτως αποδεικνύει την ηθική και διοικητική υπεροχή τους.


-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Το ηθικό πλεονέκτημα του κρατισμού


Ο κ. Τσίπρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει την διατήρηση του ΕΝΦΙΑ που θα καταργούσε, είπε ότι ο ΕΝΦΙΑ, σε ό,τι αφορά την μεγάλη ιδιοκτησία, δεν είναι ένας άδικος φόρος. «Η μεγάλη ιδιοκτησία με κάποιον τρόπο αποκτήθηκε» πρόσθεσε με υπονοούμενο. Η ιδέα ότι η συσσώρευση πλούτου συνδέεται με διαφθορά και εκμετάλλευση δεν ανήκει μόνο στον κ. Τσίπρα, αλλά σε ένα μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος πως μια χώρα με τόση περιορισμένη ιδιωτική οικονομία να έχει τέτοια προκατάληψη για την οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Η απάντηση βρίσκεται στην ερώτηση. Έχουμε μια ακραία προκατάληψη εναντίον της ελεύθερης αγοράς γιατί απλούστατα δεν είναι κάτι που γνωρίζουμε και βιώνουμε.  Στην Ελλάδα η δημιουργία πλούτου πάρα πολλές φορές είναι το αποτέλεσμα παρανομίας η διαφθοράς. Από το από το αυθαίρετο, τον διορισμό με πλαστό πτυχίο, την πανάκριβη εργολαβία, τα τυχερά από την είσπραξη «γρηγορόσημου», η πλειονότητα των περιπτώσεων παράνομου πλουτισμού σχετίζονται με το κράτος.

Δεν μας ενδιαφέρει η μέθοδος του πλουτισμού, αλλά η ύπαρξη του πλούτου και μόνο υποδηλώνει ότι κάποια απάτη έχει προηγηθεί. Ο πλούτος του Τσοχατζόπουλου απάτη, αλλά και ο πλούτος του Jeff Bezos της Amazon επίσης απάτη. Αυτό συμβαίνει γιατί καταρχάς κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια. Επειδή στο δικό μας κρατικιστικό σύστημα η κοινωνική και οικονομική ανέλιξη σχετίζονται με την διαφθορά και την κομπίνα, νομίζουμε ότι οπουδήποτε αλλού συναντούμε πλούτο θα συμβαίνει το ίδιο πράγμα.

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός λόγος είναι ότι θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο πλούτος είναι απαραιτήτως προϊόν αθέμιτων μέσων. Γιατί αν αυτό δεν συνέβαινε τότε όλα τα πνευματικά εφόδια παραγοντισμού, διαφθοράς και διαπλοκής που έχουμε αποκτήσει μπορεί και να αποδειχθούν άχρηστα στο μέλλον, και κανείς δεν επιθυμεί απαρχαιωμένες δεξιότητες. Η πιθανότητα να μπορεί κάποιος να δημιουργεί πλούτο παρέχοντας προϊόντα ή υπηρεσίες που οι συμπολίτες ελεύθερα επιλέγουν μας τρομάζει σαν ιδέα. Έχουμε ως κοινωνία συνηθίσει στα δανεικά, τα ΕΣΠΑ και γενικώς το εύκολο χρήμα, και κάτι που θα καταδείκνυε την ηθική και οικονομική παρακμή αυτού του συστήματος δημιουργεί υπαρξιακούς φόβους.

Αν όχι η πλειοψηφία, τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει τον κ. Τσίπρα ή πολιτικούς σαν το Τσίπρα όχι γιατί δεν καταλαβαίνει ότι λένε συνεχώς ψέματα, αλλά γιατί τα ψέματα τους εμπεριέχουν τις βαθύτερες «αλήθειες» της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα του κρατισμού, και ειδικότερα της αριστεράς. Και αν στον έβδομο χρόνο της κατάρρευσης αυτού του πλεονεκτήματος η λεγόμενη κεντροδεξιά δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε ένα ιδεολογικό πόντο είναι γιατί αυτές οι βαθύτερες «αλήθειες» είναι και το δικό της δόγμα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα iPhone για τον Μάριο Ντράγκι


Η όχι και τόσο σιωπηρή παραδοχή στην ποσοτική χαλάρωση που εφαρμόζει ο κ. Ντράγκι είναι πως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν κάνει ότι θα έπρεπε να κάνουν στο θέμα των μεταρρυθμίσεων και έτσι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει πλημμυρήσει την Ευρώπη με ρευστότητα. Αυτή είναι η συμβατική εξήγηση. Η πιο ρεαλιστική εξήγηση είναι ότι το ευρωπαϊκό κατεστημένο δεν βλέπει να υπάρχουν δομικές αδυναμίες και είναι διατεθειμένο να επικαλύψει τα κενά με άφθονο χρήμα, έστω και αν μια τέτοια πολιτική πολλαπλασιάζει και μεγεθύνει όλους τους κίνδυνους.

Το κύριο χαρακτηριστικό της ελεύθερης οικονομίας είναι ότι ουσιαστικά είναι ένας μηχανισμός παραγωγής και διάδοσης γνώσης. Αν ο δυτικός πολιτισμός σήκωσε την ανθρωπότητα από την απόλυτη φτώχεια που ήταν η «φυσική» της κατάσταση για χιλιετίες, είναι γιατί ανακαλύφθηκε ένα κοινωνικό σύστημα που μπορούσε να παράγει γνώση και από αυτή την γνώση να παράγει πλούτο. Βασικό συστατικό στοιχείο αυτής της διαδικασίας παραγωγής γνώσης είναι το κέρδος και η ζημιά. Στην ελεύθερη οικονομία η χασούρα είναι εξίσου σημαντική όσο και το κέρδος. Χωρίς την γνώση που παράγεται από επιχειρηματικές αποτυχίες δεν θα μπορούσε να παραχθεί η πρόοδος. Η ελεύθερη οικονομία είναι σαν ένα εργαστήριο πειραμάτων όπου νέες ιδέες δοκιμάζονται και όπου ιδέες που είχαν επιτύχει στο παρελθόν αξιολογούνται εκ νέου υπό διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Το θέμα με την νομισματική (ουσιαστικά δημοσιονομική) πολιτική του κ. Ντράγκι είναι ότι ακυρώνει αυτή την ιδιαίτερα σημαντική διαδικασία κέρδους και ζημίας. Η ρευστότητα που κατευθύνεται στον τραπεζικό τομέα και σε ένα καθιερωμένο επιχειρηματικό περιβάλλον εκλαμβάνει την οικονομία ως κάτι στατικό και δεδομένο. Όμως ο πλούτος που έχουμε σήμερα βασίζεται στις καινοτομίες και αλλαγές του χθες. Η ανάπτυξη του αύριο βασίζεται στην αναγκαία «δημιουργική καταστροφή» που πρέπει να συντελεστεί σήμερα. Ένα σύστημα που έχει εξοβελίσει την αποτυχία είναι ένα σύστημα ζόμπι. Η στασιμότητα φέρνει την παρακμή, και η παρακμή την κατάρρευση.

Η Apple που αυτή την εβδομάδα παρουσιάζει την νέα έκδοση του iPhone, ξεκίνησε από σε ένα γκαράζ, θέλοντας να δοκιμάσει την ιδέα ότι κάποια μέρα κάθε σπίτι θα είχε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Εκείνη την εποχή, οι καθιερωμένες εταιρείες που ήδη κατασκεύαζαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όπως η IBM, θεωρούσαν την συγκεκριμένη ιδέα μια ανόητη φαντασίωση. Σήμερα η IBM αξίζει κάπου 135 δισεκατομμύρια δολάρια, και η ανόητη φαντασίωση δύο νεαρών σε ένα γκαράζ γύρω στα 800 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πρόβλημα με την πολιτική του κ. Ντράγκι είναι ότι δημιουργεί ένα οικονομικό περιβάλλον όπου οι IBM του σήμερα δεν μπορούν να αποτύχουν και οι Apple του μέλλοντος δεν έχουν χώρο να δημιουργηθούν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ισλάμ και μεταμοντέρνος φεμινισμός


Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αναμενόμενο οι αυτοαποκαλούμενοι φεμινιστές να είναι τουλάχιστον ιδιαίτερα επικριτικοί στην εξάπλωση του ισλαμισμού στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει στον δυτικό κόσμο ένα κίνημα που να υποσκάπτει την θέση και τα ανθρώπινα δικαιώματα της γυναίκας όσο ο ισλαμισμός, που επιδεικνύει μια πρωτοφανή δυναμική και αυτοπεποίθηση.


Ο ιστορικός, Gavin Mortimer, έγραψε στον Spectator, «ειδικά εφέτος οι ισλαμιστές στοχοποιούν τις γυναίκες. Όταν ο Σάλμαν Αμπεντί πυροδότησε την βόμβα αυτοκτονίας στην συναυλία της Ariana Grande τον Μάιο, δολοφονόντας 17 γυναίκες (και πέντε Άνδρες), το έπραξε γνωρίζοντας ότι ο χώρος θα ήταν γεμάτος με έφηβα κορίτσια και νεαρές γυναίκες. Το Ιούλιο δύο Γερμανίδες μαχαιρώθηκαν θανάσιμα από έναν Αιγύπτιο σε ένα θέρετρο στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή η επίθεση έμοιαζε με την επίθεση στο Turku της Φιλανδίας, όπου ένας δεκαοκτάχρονος Μαροκινός μαχαίρωσε οκτώ γυναίκες, οι δύο εξ αυτών υπέκυψαν στα τραύματα τους. Δύο ημέρες νωρίτερα, μια θανάσιμη ισλαμική επίθεση στην Cambrils της Ισπανίας είχε ως θύμα μια γυναίκα ετών 61.»

Στα παραπάνω δεν συμπεριλαμβάνονται οι καθημερινές επιθέσεις, όπως για παράδειγμα οι επιθέσεις σε περίπου 1.200 γυναίκες στο σταθμό τραίνων της Κολωνίας. Οι επιθέσεις, οι βιασμοί, οι κλειτοριδοκτομές, οι απαγωγές, η καταναγκαστική πορνεία θεωρούνται πλέον συνηθισμένα φαινόμενα. Αυτό όμως που κάνει εντύπωση είναι γιατί οι αυτοαποκαλούμενοι φεμινιστές δεν έχουν να που τίποτε για όλα αυτά.

Δεν έχουν να πουν τίποτε γιατί οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές διαφέρουν δραματικά από τους πρώτους φεμινιστές. Στην αρχή ο φεμινισμός ήταν ένα κίνημα που ζητούσε την ισότητα ενώπιον του νόμου. Αφού αυτός ο στόχος επετεύχθη, το κίνημα έχει «αλλάξει χέρια» και εξ ονόματος του σήμερα ομιλούν μεταμοντέρνοι προπαγανδιστές, των οποίων ο ένας και μοναδικός στόχος είναι ο δυτικός πολιτισμός. Ο δυτικός πολιτισμός θεωρείται το πιο βάναυσο, βάρβαρο και ανεπίδεκτο βελτιώσεως κοινωνικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βασιζόμενοι σε αυτή την αρχή, οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές ακολουθούν το «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.»

Η μουσουλμάνα βουλευτής του εργατικού κόμματος στην Βρετανία, Naz Shah, είπε στις περίπου 1.400 γυναίκες που βιάστηκαν και κακοποιήθηκαν από συμμορίες Πακιστανών στο Ρόδερωμ της Αγγλίας, «να το βουλώσουν προς χάριν της διαφορετικότητας.» Στις «φεμινιστικές» διαδηλώσεις μετά την εκλογή Trump, Γερμανοί «φεμινιστές» συμπαρατάχθηκαν με ισλαμιστές αναφωνώντας «αλαχού ακμπάρ.» Στις ΗΠΑ η διοργανώτρια των «φεμινιστικών» διαδηλώσεων, μια μουσουλμάνα, όταν βγήκε στην τηλεόραση παραπονέθηκε ότι υπάρχουν 22 πολιτείες που απαγορεύουν την επιβολή της Σαρίας.» Κάποτε όλα τα παραπάνω θα ήταν δημιουργήματα επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως, είναι μια πολύ επικίνδυνη πραγματικότητα. Σαρία και μεταμοντέρνος φεμινισμός, ο νέος άξονας του σκότους.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η επικίνδυνη αλήθεια


Πολλές φορές οι πολίτες δεν θέλουν την αλήθεια, άλλες φορές θα την ήθελαν φτάνει να μη χρειαστεί να την ακούσουν, και άλλοτε θα ήθελαν να την ακούσουν χωρίς όμως να χρειαστεί και να την πιστέψουν. Η πολιτική τάξη πάσχει από τις ίδιες κακές συνήθειες. Έχει τα δικά της πιστεύω και όταν αυτά συγκρούονται με την πραγματικότητα, τότε το πρόβλημα είναι της πραγματικότητας.


Η πρόσφατη εμπλοκή για το θέμα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού δείχνει το πόσο η αλήθεια είναι μια επικίνδυνη ουσία για την πολιτική τάξη, και πιο συγκεκριμένα αυτό που πολύ χαριτωμένα ονομάζεται στην Ελλάδα κεντροδεξιά. Αν οφείλουμε να αναγνωρίσουμε κάτι είναι ότι η ελληνική κεντροδεξιά σίγουρα δεν είναι δεξιά και κυρίως είναι κάπου στο κέντρο, ένα κέντρο όμως που μετατοπίζεται διαρκώς και αριστερότερα γιατί ο μόνος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα που παράγει πολιτικό αφήγημα, ρητορική και ιδεολογία είναι η αριστερά. Εξ ου και ο λόγος περί ηθικού πλεονεκτήματος.

Η λεγόμενη κεντροδεξιά πάσχει από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, που «είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς.»

Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το να προσπαθεί κάποιος να διαχωρίσει εθνικοσοσιαλισμό από τον κομμουνισμό είναι μια φιλοσοφικά και ηθικά ανέφικτή εξάσκηση. Στο μόνο που διαφέρουν οι δύο ιδεολογίες είναι η συλλογικότητα στο όνομα της οποίας επιβάλλουν ένα σύστημα καταπίεσης, ολοκληρωτικού ελέγχου του ατόμου και γενοκτονίας. Οι εθνικοσοσιαλιστές επιλέγουν τη φυλή και οι κομμουνιστές την εργατική τάξη.

Στην αρχή οι της κεντροδεξιάς προσπάθησαν να αποφύγουν το θέμα. Η κυβέρνηση το έφερε είπαν προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή των πολιτών από τον ΕΝΦΙΑ και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Μετά από πολλή πίεση από τα κάτω, έβγαλαν μια ανακοίνωση στηλιτεύοντας τον σταλινισμό, διαχωρίζοντας τον κομμουνισμό από τα έργα και ημέρες των κομμουνιστών. Όταν λίγο αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε την αντεπίθεση, ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά της παρατάξεως, δηλαδή η άτακτη υποχώρηση, λέγοντας ότι ποτέ δεν θέλησαν να συμψηφίσουν εθνικοσοσιαλισμό με κομμουνισμό.

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης έχει επηρεάσει σημαντικά την ελληνική κεντροδεξιά. Κάποτε φοβόντουσαν της αριστερά, τώρα φοβούνται μήπως και χάσουν την στοργή της. Καταλαβαίνουν ότι αυτά που λένε είναι παράλογα, καταλαβαίνουν ότι ακολουθώντας την αριστερά επί 40 χρόνια βοήθησαν τα μέγιστα προκειμένου η Ελλάδα να φτάσει στα σημερινά χάλια. Τα καταλαβαίνουν όλα αυτά, αλλά έχουν τόσο πολύ συνηθίσει στο ρόλο του πολιτικού κομπάρσου που οτιδήποτε άλλο θα έμοιαζε με έναν ξένο και παράξενο εαυτό.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 27.8.2017
Συνέχεια

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΒΙ απαντά στο άρθρο "Μεγάλο κράτος σημαίνει ανίκανο κράτος"

Ο σύλλογος εργαζομένων του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας εξέδωσε ένα δελτίο τύπου για τα όσα γράφτηκαν στο τελευταίο άρθρο. Μετά από το κείμενο του δελτίου τύπου ακολουθεί η ανταπάντηση μου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Με αφορμή το άρθρο του κ. Ναπολέοντα Λιναρδάτου με τίτλο «Μεγάλο κράτος σημαίνει ανίκανο κράτος» για μια ακόμα φορά έχουν δημιουργηθεί ανακριβείς και δυσμενείς εντυπώσεις τόσο για τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, όσο και για το προσωπικό του. Για την αποκατάσταση της αλήθειας αναφέρουμε:

1 Το προσωπικό του, 80 στο σύνολο, απασχολείται με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου. Πριν την ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο του Δημοσίου, το 2012, ακολουθούσαν τη Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΓΣΕΕ.

2.Οι μισθοί του προσωπικού είναι σε δωδεκάμηνη κλίμακα, από το 2012, έχουν περικοπεί σύμφωνα με τους νόμους περί ενιαίου μισθολογίου και κανείς μισθός δεν υπερβαίνει τα όρια που προβλέπονται από την εφαρμογή τους.

3.Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ), είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε με το νόμο 1733/1987 και εξήλθε και από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα βάσει των διατάξεων του Προεδρικού Διατάγματος 232/1992.

4. Ο ΟΒΙ είναι Οργανισμός αυτοχρηματοδοτούμενος, δεν έχει επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό ούτε ένα ευρώ, αντιθέτως έχει ενισχύσει το Ελληνικό Δημόσιο κατά το παρελθόν αλλά και προσφάτως από το αποθεματικό του!

5. Οι μισθοί του προσωπικού του δεν καταβάλλονται από το Δημόσιο αλλά από τα έσοδα του ΟΒΙ, τα οποία προέρχονται από παροχές υπηρεσιών σε νομικά και φυσικά πρόσωπα σε εθνικό, αλλά κυρίως σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Συγκεκριμένα το 89% των υπηρεσιών αυτών προέρχονται από το εξωτερικό. Επίσης, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, το 50% των τελών για Ευρωπαϊκά Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας που ισχύουν στην Ελλάδα, επιστρέφεται στο Ευρωπαϊκό Γραφείο. Συνοψίζοντας, ο Σύλλογος Εργαζομένων στον ΟΒΙ ζητεί να ανακαλέσετε τις έγγραφες δηλώσεις σας όσον αφορά το προσωπικό του ΟΒΙ καθότι απέχουν κατά πολύ της πραγματικότητας. Επίσης επιφυλασσόμαστε για τη χρήση κάθε ένδικου μέσου προκειμένου να διασφαλίσουμε την υπόληψή μας απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσής της.

ΑΘΗΝΑ, 23/08/2017



Η ανταπάντηση μου:

Εφόσον κάνατε τον κόπο να βγάλετε ανακοίνωση για το άρθρο, γιατί δεν να κάνετε και τον κόπο να αμφισβητήσετε ευθέως τα στοιχεία του άρθρου. Το μόνο στοιχείο που ευθέως αμφισβητείτε είναι ο αριθμός των υπαλλήλων στον ΟΒΙ. Εγώ απλά επανέλαβα το δημοσίευμα ως είχε, που έλεγε για 97, εσείς λέτε ότι είναι 80. Καλώς, αν και το συγκεκριμένο στοιχείο ήταν εντελώς συμπτωματικό και δεν είχε σχέση με την ουσία του επιχειρήματός. Παρεμπιπτόντως, υπονοείτε ότι όταν ανέκυψε το θέμα με την ερώτηση του κ. Αμυρά στην Βουλή οι υπάλληλοι του ΟΒΙ ήταν 80 και όχι 97;

Το άρθρο επαναλαμβάνει μια σειρά στοιχείων που δημοσιεύθηκαν εκείνη την εποχή στον τύπο. Συγκεκριμένα, ότι ο ΟΒΙ βρέθηκε ότι δεν είχε εφαρμόσει νόμους του 2010 και του 12 με αποτέλεσμα να δημιουργήσει ζημιά 4.5 εκατομμυρίων. Ότι οι υπάλληλοι του οργανισμού είχαν μισθούς που ξεπερνούν ακόμη και τις 7.000 ευρώ το μήνα και ότι οι υπάλληλοι πληρωνόντουσαν μια «σειρά επιδομάτων, μεταξύ αυτών ακόμη και επίδομα κυλικείου.” Αμφισβητείτε ευθέως κάποια από αυτά τα στοιχεία; Διαψεύδετε το γεγονός ότι όταν ανέκυψε το γεγονός με την ερώτηση του κ. Αμυρά τα συγκεκριμένα στοιχεία ήταν ακριβή;

Λέτε ότι «Οι μισθοί του προσωπικού είναι σε δωδεκάμηνη κλίμακα, από το 2012, έχουν περισκοπεί σύμφωνα με τους νόμους περί ενιαίου μισθολογίου και κανείς μισθός δεν υπερβαίνει τα όρια που προβλέπονται από την εφαρμογή τους.» Θα μπορούσατε να μας πείτε πότε έγινε αυτή η περικοπή και εάν εφαρμόστηκε αναδρομικά;

Λέτε ότι «Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ), είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε με το νόμο 1733/1987 και εξήλθε και από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα βάσει των διατάξεων του Προεδρικού Διατάγματος 232/1992.»
Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι τα κρατικά ΝΠΙΔ δεν ανήκουν εξ ολοκλήρου στο κράτος;

Λέτε ότι οι «μισθοί του προσωπικού του δεν καταβάλλονται από το Δημόσιο αλλά από τα έσοδα του ΟΒΙ.» Ουσιαστικά αυτό που λέτε ότι η χρηματοδότηση αντί να γίνεται μέσω φόρων γίνεται μέσω τελών που εσείς χρεώνετε. Το κράτος έχει δώσει το μονοπώλιο κατοχύρωσης ευρεσιτεχνιών σε ένα οργανισμό του. Όποιος θέλει να κατοχυρώσει πρέπει να πληρώσει και φυσικά το τελικό κόστος το αναλαμβάνει ο Έλληνας καταναλωτής.

Λέτε ότι «επιφυλασσόμαστε για τη χρήση κάθε ένδικου μέσου προκειμένου να διασφαλίσουμε την υπόληψή μας απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσής της.» Γιατί δεν αρχίζετε την υπεράσπιση της υπόληψή σας με μια εμπεριστατωμένη διάψευση των συγκεκριμένων στοιχειών; Αν αυτό συμβεί, εγώ υπόσχομαι να ανακαλέσω δημόσια.

Αλλά μιας και το θέμα είναι η υπόληψη σας, θα μπορούσατε να δώσετε στην δημοσιότητα λίστα στην οποία θα αναφέρονται οι συνολικές απολαβές (μισθός, έξοδα κίνησης, επιδόματα) των εργαζομένων του ΟΒΙ για το ημερολογιακό έτος 2016 καθώς και για το ημερολογιακό έτος 2011 δηλαδή πριν από την εφαρμογή του Ενιαίου Μισθολογίου;

Συνέχεια

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Μεγάλο κράτος σημαίνει ανίκανο κράτος


Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ) βρέθηκε ότι δεν είχε εφαρμόσει νόμους του 2010 και του 12 με αποτέλεσμα να δημιουργήσει ζημιά 4.5 εκατομμυρίων. Οι 97 υπάλληλοι του οργανισμού «έχουν μισθούς που ξεπερνούν ακόμη και τις 7.000 ευρώ το μήνα.» Οι υπάλληλοι πληρωνόντουσαν μια «σειρά επιδομάτων, μεταξύ αυτών ακόμη και επίδομα κυλικείου.”


Η ΕΡΤ για το 2016 είχε προβλέψει μόνο για μισθοδοσία 55 εκατομμύρια ευρώ ενώ τα συνολικά έσοδα από διαφημίσεις ήταν μόλις 4.5 εκατομμύρια. Τα συνολικά έξοδα προβλέπονταν να είναι 133 εκατομμύρια. Δηλαδή, για κάθε 1 ευρώ εσόδων η ΕΡΤ θα είχε σχεδόν 30 ευρώ εξόδων. Δεν υπάρχει πρόβλημα φυσικά μιας και την προβλεπόμενη τότε ζημιά των 129 εκατομμυρίων ευρώ την καλύπτει το κορόιδο ο φορολογούμενος.

Το Καναντέρ που έκανε αναγκαστική προσγείωση στο Φαρακλό Λακωνίας είχε 40 χρόνια πτήσης. Την προηγούμενη εβδομάδα των πυρκαγιών από τα 15 Καναντέρ για αεροπυρόσβεση ήταν ενεργά μόνο τα 6. Από όλα τα παραπάνω, οι μισθοί των 7.000 στον ΟΒΙ, η ζημιά των 129 εκατομμυρίων της ΕΡΤ και τα Καναντέρ που δεν πετούν, ο μέσος πολίτης θα βγάλει το συμπέρασμα ότι το ελληνικό κράτος είναι εντελώς διαλυμένο. Αυτή η διάλυση όμως δεν είναι τυχαία, είναι θα μπορούσαμε να πούμε το λογικό αποτέλεσμα του μεγέθους του.

Όταν ένα κράτος έχει επεκταθεί πέρα από τις βασικές του λειτουργίες, που είναι η φύλαξη των συνόρων, η ασφάλεια και η απονομή της δικαιοσύνης, αυτό που σταδιακά αρχίζει να συμβαίνει είναι ότι αλλάζει η φύση του και ο σκοπός της ύπαρξης του. Από ένας μηχανισμός για να ικανοποιεί κάποιες βασικές ανάγκες της κοινωνίας, γίνεται ο μηχανισμός διά του οποίου ομάδες συμφερόντων κατορθώνουν να ζουν εις βάρος της κοινωνίας. Ο Μπαστιά το είχε συνοψίσει στην φράση «το κράτος είναι ο μέγας μύθος μέσω του οποίου ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος όλων των άλλων.»

Τα Καναντέρ είναι χαμηλά στην λίστα προτεραιοτήτων της πολιτικής τάξης, γιατί η πολιτική τάξη έχει περισσότερο να ωφεληθεί με το να διορίζει συγγενείς και φίλους ως μετακλητούς υπαλλήλους. Για τους συνδικαλιστές οι μισθοί των 7.000 ευρώ είναι σαφώς πιο αναγκαίοι από ότι μερικά επιπλέον κρεβάτια και κλίνες σε νοσοκομεία. Ο κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας ξέρει ότι μπορεί να παίρνει εργολαβίες και να φυτεύει διόδια ανά δέκα μετρά δρόμου, δεν κατασκευάζει Καναντέρ. Όταν το κράτος έχει μετατραπεί σε ένα μέσο πλουτισμού για όλους όσους συνδέονται με την πολιτική τάξη, η ανικανότητα και η σπατάλη είναι αναπόφευκτη. Έτσι φτάνουμε στην σημερινή πραγματικότητα όπου το κράτος δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη, αλλά ο πολίτης υπάρχει για να παράγει φόρους για το κράτος.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 20.8.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Με τον καταληψία ή με τον Κολοκοτρώνη


Η πολιτική τάξη της Ελλάδας έχει μία και μοναδική δυνατότητα, μπορεί να καταστρέφει. Έχει μετατρέψει την κρίση χρέους του 2010 σε ένα επταετές πρόγραμμα φτωχοποίησης. Δεν περνάμε δύσκολα γιατί κάνουμε τις αλλαγές που θα μας κάνουν καλύτερους. Περνάμε δύσκολα γιατί απλά προσπαθούμε να διατηρήσουμε ό,τι δημιούργησε την υπάρχουσα κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως σπρώχνει την καταστροφή σε ένα ακόμα πεδίο προσπαθώντας να σβήσει τις παραδόσεις των Ελλήνων. Σαν να μην ήταν αρκετή η οικονομική καταστροφή, θα πρέπει να χάσουμε επίσης και την εθνική μας ταυτότητα.

Ο υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής διέψευσε ουσιαστικά τις προηγούμενες διαψεύσεις με τις οποίες διαβεβαίωνε ότι δεν θα γίνονται επαναπροωθήσεις λαθρομεταναστών από άλλες χώρες προς την Ελλάδα. Τελικά όχι μόνο θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην Ελλάδα τους λαθρομετανάστες, αλλά, χώρες που υποτίθεται ότι θα δεχόντουσαν κάποιους από τους δικούς μας θα δέχονται μόνο 70 το μήνα. Εν τω μεταξύ, κάπου 500 εισβάλλουν στην Ελλάδα κάθε εβδομάδα.

Ο κ. Μουζάλας και λοιποί σύντροφοι δεν έχουν μόνο κανονίσει ώστε η Ελλάδα να γίνει το κέντρο του ισλαμικού εποικισμού στην Ευρώπη, αλλά θέλουν να επιδοτήσουν αυτό το κύμα λαθρομετανάστευσης με δαπάνες 150 εκατομμύριων ευρώ, προσφέροντας στους λαθρομετανάστες δωρεάν στέγαση, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επιδόματα. Δεν ήταν αρκετό το γεγονός ότι διατηρούμε την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και ότι δεχτήκαμε να δεχόμαστε επαναπροωθήσεις, αλλά δημιουργείται ένα ειδικό σύστημα πρόνοιας και οικονομικής ενίσχυσης των λαθρομεταναςτών ώστε η Ελλάδα να γίνει ο κύριος μαγνήτης για όλους όσους θέλουν να εισβάλουν στην Ευρώπη.

Και ενώ η κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να καταργηθούν τα θρησκευτικά, η προσευχή, ο εκκλησιασμός, ο εθνικός ύμνος και η έπαρση της ελληνικής σημαίας στα σχολεία, ταυτόχρονα προχωρά στον διορισμό «120 θέσεων ιεροδιδασκάλων ισλαμικής θρησκείας» που «το έργο τους θα είναι η διδασκαλία του Κορανίου.» Επίσης η κυβέρνηση ετοιμάζει να δώσει ελληνική υπηκοότητά σε 100.000 μουσουλμάνους τα επόμενα δύο χρόνια με δικαίωμα ψήφου στις εκλογές.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν λειτουργεί με σχέδιο. Τουλάχιστον στο θέμα του αφελληνισμού της επικράτειας η αλήθεια είναι ότι εργάζεται με εντατικούς ρυθμούς και σχέδιο. Οι Έλληνες χωρίς να το καταλαβαίνουν, κάθε μέρα που περνά χάνουν το δικαίωμα να είναι Έλληνες στην ίδια τους πατρίδα. Ως αν να μην ήταν αρκετή η οικονομική καταστροφή των τελευταίων ετών, ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να προσθέσει και μια εθνική τραγωδία, ουσιαστικά καταργώντας θεμελιώδη εθνικά κεκτημένα. Το ερώτημα για κάθε Έλληνα είναι πολύ απλό, θα προστατεύσει αυτά που δημιούργησε ένας Κολοκοτρώνης, ή, θα αφήσει έναν καταληψία να τα καταστρέψει.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 13.8.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Οι Βρυξέλλες κατά της Δικαιοσύνης


Μέχρι την καταδίκη του κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, το θέμα ήταν η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση μας έλεγαν, προσπαθεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση κριτικάρει την δικαιοσύνη επειδή δεν την αρέσουν οι αποφάσεις της. Όλη αυτή η κριτική στην κυβέρνηση ήταν δίκαιη και ακριβής.


Τα μέλη της κυβέρνησης φυσικά είχαν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην δικαιοσύνη, αλλά ο τρόπος που το έκαναν ήταν λάθος. Δεν μπορείς να λες απλά ότι το αποτέλεσμα μιας απόφασης δεν σου αρέσει. Πρέπει να αιτιολογείς νομικά γιατί αυτή η απόφαση ήταν λάθος. Παρερμηνεύτηκαν νόμοι ή άρθρα του συντάγματος; Παραβιάστηκε η δικονομική διαδικασία; Αγνοήθηκαν ουσιώδη στοιχεία της υπόθεσης; Ο ίδιος ο δικαστής είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει το σύνταγμα και τους νόμους εκεί που το οδηγούν, έστω και αν προσωπικά ή πολιτικά απεχθάνεται αυτό το αποτέλεσμα.

Ήταν ύψιστη αναγκαιότητα η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης μέχρι την στιγμή της καταδίκης του κ. Γεωργίου. Αμέσως μετά, ουσιαστικά το θέμα ήταν γιατί η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει ώστε η δικαιοσύνη να αφήσει ήσυχο τον κ. Γεωργίου. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι καλή, αν και εφόσον, οι αποφάσεις της είναι σύμφωνες με τις προτιμήσεις της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ έκανε σημαία την συγκεκριμένη υπόθεση. Για κάποιο περίεργο νομικά λόγο η γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αν οι αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης είναι αποδεχτές ή όχι. «Νέα βαρυσήμαντη παρέμβαση από Κομισιόν» ανακοίνωσε με περιβόητη λαχτάρα το δελτίο του σταθμού. Πως ένα γραφειοκρατικό όργανο αναλαμβάνει να εξετάσει δικαστικές αποφάσεις; Δεν είναι αυτό αρμοδιότητα ανώτερων δικαστηρίων; Γιατί επέβαλαν στην ελληνική κυβέρνηση ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα του κ. Γεωργίου; Δεν έχουν όλοι οι κατηγορούμενοι ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις;

Τι ακριβώς θα έλεγε το δημοσιογραφικό δυναμικό του ΣΚΑΪ αν μια δικαστική απόφαση γινόταν θέμα συζήτησης στο υπουργικό συμβούλιο; Αν μια ομάδα γραφειοκρατών στα υπουργεία αναλάμβανε πρωτοβουλίες για να ουσιαστικά ακυρώσει το αποτέλεσμα μιας δικαστικής απόφασης; Οι ευρωκράτες δεν τηρούν καν τα προσχήματα. Μπορεί το παραλήρημα της αντιμνημονιακής υστερίας να εξευτέλισε το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας, αλλά η αλαζονεία και ο αυταρχισμός των ευρωκρατών το επαναφέρουν στο προσκήνιο. Οι ευρωκράτες όχι μόνο θέλουν να αποφασίζουν ποιες δικαστικές αποφάσεις τους αρέσουν και ποιες όχι, αλλά πάνε και ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας εαυτούς υπεράνω του νόμου, όπως έκαναν στην περίπτωση του Υπερταμείου για την διαχείριση της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, όπου ζήτησαν και πήραν ασυλία για τα μέλη που συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο. Υπεράνω του νόμου, υπεράνω της δημοκρατίας, υπεράνω ελέγχου και λογοδοσίας, αυτή είναι η ευρωκρατία.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 6.8.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Ο κ. Τσίπρας και το κατεστημένο


Μπορεί η Ελλάδα να είναι μια χώρα που έχει σταματήσει να παράγει, που ερημώνει από Έλληνες, που το χρέος της έχει ξεπεράσει ξανά τα 300 δις και πλησιάζει τα 330, που κάθε ώρα που περνάει φορτώνεται επιπλέον 2 εκατομμύρια ευρώ σε χρέος, αλλά τις προηγούμενες μέρες, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, φιλονικούσαν για το ποιος θα μπορούσε να δανειστεί τα περισσότερα.

Έχει ενδιαφέρον το στοιχείο ότι η Ελλάδα έχει φτάσει ξανά - και ξεπεράσει - το χρέος της τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό το γεγονός έχει περάσει απαρατήρητο, όπως απαρατήρητο είχε περάσει και το 2007, τότε που πάλι είχε φτάσει και ξεπεράσει τα 300 δις. Στο ελληνικό κατεστημένο αρμόζει τέλεια η ρήση του Ταλεϋράνδου, «δεν έμαθαν τίποτε, δεν ξέχασαν τίποτε.» Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της υπάρχουσας κρίσης.

‘Έχουμε ένα κατεστημένο κρατικοδίαιτο και στο πολιτικό του σκέλος με ελάχιστες μικροπολιτικές ικανότητες. Λειτουργεί κάτω από την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, και μετά αναρωτιέται πως ένας αδίστακτος και αγράμματος τυχοδιώχτης σαν τον κ. Τσίπρα κατάφερε να αναρριχηθεί στην εξουσία.

Η αναρρίχηση του κ. Τσίπρα στην εξουσία ήταν εξαιρετικά συμβατική. Ναι, μπορεί ο κ. Τσίπρας να μην τηρεί ούτε τα προσχήματα, μπορεί να είναι χοντροκομμένος και γενικά ανίδεος, αλλά γνωρίζει και ακολουθεί όλους του κανόνες και τις παραδόσεις του πολιτικού συστήματος. Δεν ήταν το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» η δική του έκδοση του «λεφτά υπάρχουν»; Δεν ήταν η δική του «έξοδος στις αγορές» η πανομοιότυπη αντιγραφή της επίσης πολιτικά αποτυχημένης «εξόδου στις αγορές» των προηγούμενων;

Η πολιτική συμπεριφορά του κ. Τσίπρα είναι τόσο δογματικά τυποποιημένη, που όχι μόνο οι επιτυχίες, αλλά και οι αποτυχίες του είναι επαναλήψεις των αποτυχιών των προηγούμενων. Η καινοτομία στην αποτυχία προϋποθέτει κάποιο κόπο και κάποια, έστω ελάχιστη, πνευματική ζωντάνια. Όλα αυτά ξεπερνούν τις μικροπολιτικές δυνατότητες του κ. Τσίπρα.

Όταν το ελληνικό κατεστημένο προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η περίπτωση του κ. Τσίπρα είναι ιδιάζουσα, αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να αποποιηθεί τις ευθύνες και την αποτυχία στην διαχείριση της υπάρχουσας κρίσης. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας ιδιαίτερα βολικός αποδιοπομπαίος τράγος. Δεν ξεπλένει μόνο τις αμαρτίες του παρελθόντος για ένα γενικώς διεφθαρμένο και ανίκανο κατεστημένο, προσδοκούν επίσης ότι η θητεία του στην εξουσία θα ξεπλύνει και τις αμαρτίες του μέλλοντος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει το όραμά τους για την «Ελλάδα μετά.»


-Κυριακάτικη Δημοκρατία 30.7.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Η αποθέωση της αριστερής κυριαρχίας


Φαντασθείτε έναν Έλληνα πολίτη που έχει κατηγορηθεί και καταδικασθεί για συμμετοχή σε οργάνωση που στοχοποιούσε μετανάστες. Μετά από την απόρριψη αποφυλάκισης του, «αλληλέγγυοι» βγαίνουν και τα σπάνε στην Αθήνα. Ταυτόχρονα ο δημοσιογραφικός κόσμος αγωνία για την τύχη του καταδικασθέντα και άρθρα επί άρθρων γράφονται για την αναγκαιότητα αποφυλάκισης του. Εν τω μεταξύ, ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι η απόφαση ήταν μια «δυσάρεστη έκπληξη» και ανακοινώνει δικαστήριο με νέα σύνθεση που θα βγάλει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η παραπάνω παράγραφος για τα ελληνικά δεδομένα ανήκει στην κατηγορία του φαντασιακού. Ένας που έχει κατηγορηθεί και καταδικασθεί για έγκλημα εναντίον μετανάστη μπορεί να θεωρεί την ζωή του ως τελειωμένη. Η καταδικαστική απόφαση της δικαιοσύνης δεν είναι καν αναγκαία για να υποστεί τις συνέπειες της. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η απλή κατηγορία αρκεί για να καταστραφεί η ζωή ενός πολίτη, και στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό που θα μπορεί να ελπίζει είναι να του δοθεί η ευκαιρία να αποδείξει την αθωότητα του. Για το πολιτκό-δημοσιογραφικό κατεστημένο της Ελλάδας, σε τέτοιες περιπτώσεις, ας τις ονομάσουμε «ακροδεξιό έγκλημα», ακόμα και η επίκληση της αθωότητας μπορεί να θεωρηθεί ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του κατηργημένου.

Όλα αυτά έχουν την σημασία τους ειδικά μετά από την υπόθεση την λεγόμενης Ηριάννας. Είναι προφανές ότι όλα αυτά που ανήκουν στο χώρο της φαντασίωσης για το «ακροδεξιό έγκλημα», είναι η πραγματικότητα για το αριστερό έγκλημα. Και εδώ το θέμα δεν είναι να είχαμε την ίδια ανοχή και «κατανόηση» για το «ακροδεξιό έγκλημα» όση έχουμε για το αριστερό. Το θέμα είναι ότι η περίπτωση της λεγόμενης Ηριάννας καταδεικνύει για πολλοστή φορά το εύρος και βάθος της αριστερής κυριαρχίας στην Ελλάδα.

Μόλις στις αρχές του μήνα ο δημοσιογράφος Κωστναντίνος Μπογδάνος απολύθηκε γιατί τόλμησε να πει «Μία εβδομάδα ο Λουκάς Παπαδήμος στο νοσοκομείο, χτυπημένος από πρώην συντρόφους του Έλληνα πρωθυπουργού και ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει πάει να του πει ένα γεια». Και αυτό όταν η πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα ήταν η αποφυλάκιση τρομοκρατών. Όταν πρώην υπουργός του κ. Τσίπρα κατάγγειλε τις διασυνδέσεις της κυβέρνησης με τρομοκράτες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν ο πολυάσχολος «ιστορικός του μέλλοντος» βρει το χρόνο να ασχοληθεί με την φράση του κ. Μπογδάνου, αυτό που θα τον απασχολήσει είναι αν η λέξη νυν θα ήταν πιο ακριβής στην συγκεκριμένη δήλωση. Θα βρίσκεται στον τόμο της νεότερης ελληνικής ιστορίας που θα έχει τον τίτλο: Απόλυτη αριστερή κυριαρχία.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 23.7.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο Σημίτης είναι αλλιώς


Παρακολουθώντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ένα νεαρό άτομο, ας πούμε ηλικίας μεταξύ είκοσι και εικοσιπέντε, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος υπήρξε υπουργός τις περιόδους που ο κ. Σημίτης ήταν πρωθυπουργός. Είναι ως αν ο κ. Τσοχατζόπουλος να υπήρξε υπουργός μιας περιόδου χωρίς κυβερνήσεις, χωρίς φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, χωρίς κόλακες δημοσιογράφους που ποτέ δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν έστω αποχρώσες ενδείξεις διαφθοράς.

Τα παραπάνω έχουν την σημασία τους, μιας και τελευταία έχει γίνει τόσος λόγος για την ευθύνη που φέρει ο κ. Τσίπρας για τις πράξεις ή τις παραλείψεις υπουργών του. Αν ο κ. Τσίπρας ευθύνεται για το τι συμβαίνει στο υπουργικό του συμβούλιο, τότε γιατί ο κ. Σημίτης θεωρείται απλά άμοιρος ευθυνών; Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις των κκ. Παπαντωνίου, Μαντέλη και Τσουκάτου. Στην κυρίαρχη αφήγηση των γεγονότων ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν η εσωτερική αντιπολίτευση του κ. Σημίτη, κάτι διαφορετικό από τον κ. Σημίτη. Μόνο που οι Παπαντωνίου, Μαντέλης και Τσουκάτος ήταν της λεγόμενης εκσυγχρονιστικής πτέρυγας του κ. Σημίτη. Οι δε Μαντέλης και Τσουκάτος ήταν του στενού πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

Το θέμα δεν είναι μόνο τα πολλαπλά και αποδεδειγμένα συμβάντα διαφθοράς της περιόδου Σημίτη. Ένα άλλο θέμα τότε ήταν αντίδραση του κ. Σημίτη στις καταγγελίες για διαφθορά. «’Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα» ήταν η τότε απάντηση του κ Σημίτη, ενώ όλη η Ελλάδα γνώριζε τι ακριβώς συνέβαινε με τις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ενώ όλοι ήξεραν ότι αν δεν υπήρχε δράση από την κορυφή της κυβέρνησης δεν υπήρχε περίπτωση δικαστικός να αναλάβει μια ευθεία σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Ο κ. Σημίτης όχι μόνο δεν έκανε τίποτε για να αντιμετωπίσει την διαφθορά στις κυβερνήσεις του, αλλά προσπάθησε να δημιουργήσει όσον το δυνατόν και περισσότερα εμπόδια για την διαλεύκανση και δημοσιοποίηση τέτοιων υποθέσεων. Το 1996 όχι μόνο θα διατηρηθεί η διάταξη του Συντάγματος για την ευθηνή υπουργών, αλλά θα γίνει η προσπάθεια ώστε η παραπομπή υπουργού στην δικαιοσύνη να πρέπει να γίνει με αυξημένη πλειοψηφία, πράγμα που θα έκανε τις παραπομπές υπουργών κάτι ακόμα πιο δύσκολο και σπάνιο. Ταυτόχρονα γίνεται δραματικά πιο αυστηρό το πλαίσιο για τον τύπο με ποινές που έχουν ως στόχο την αποθάρρυνση ρεπορτάζ για θέματα διαφθοράς.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη μέχρι στιγμής έχουν αποδειχτεί οι πιο διεφθαρμένες της μεταπολίτευσης. Ο κ. Σημίτης όμως κρίνεται ως κάτι ξεχωριστό από τη περίοδο που κυβέρνησε και πρωταγωνίστησε. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να σε κρίνουν αυτοί που δημιούργησες.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 16.7.2017



Συνέχεια