Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Προδοσία, «erga omnes»


Ο κ. Τσίπρας, δίνοντας το όνομα, την εθνότητα και τη γλώσσα στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, δηλαδή δίνοντάς τα όλα, απέδειξε τη συνέπεια που τον διακρίνει ως πολιτικάντης της Μεταπολίτευσης. Αυτή είναι η συνέπεια στην προδοσία. Από τότε που εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας, κάθε μεγάλος σταθμός της καριέρας του έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: την προδοσία.

Ο πρώτος που πήρε μια γεύση τού τι σημαίνει Τσίπρας ήταν ο άνθρωπος ο οποίος τον εκπαίδευσε και τον ανέδειξε στον κομματικό μηχανισμό, ο Αλέκος Αλαβάνος. Μόλις ο κ. Τσίπρας σταθεροποίησε τη θέση του στον κομματικό μηχανισμό, εκκαθάρισε τον ευεργέτη του με συνοπτικές διαδικασίες. Η δεύτερη μεγάλη καμπή ήταν αμέσως μετά το δημοψήφισμα του 2015.

Μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα που προκάλεσε, έτρεξε ολοταχώς στις Βρυξέλλες για να προδώσει όλα όσα είχε πει τα προηγούμενα χρόνια του αντιμνημονιακού «αγώνα», αλλά και όλα όσα είχε υποστηρίξει προπαγανδίζοντας το «Οχι» στο δημοψήφισμα. Στις Βρυξέλλες θα υπογράψει ένα νέο Μνημόνιο, πολύ χειρότερο από αυτό που κατηγορούσε τους αντιπάλους του ότι ήθελαν να υπογράψουν.

Διέγραψε από το κόμμα όλους όσοι θέλησαν να μείνουν συνεπείς σε αυτά που έλεγαν προεκλογικά και πριν από το δημοψήφισμα. Και, αφού είπε ψέματα στους πολιτικούς αντιπάλους του, προκήρυξε νέες εκλογές, διαφημίζοντας ένα παράλληλο πρόγραμμα και ένα μνημόνιο «light». Ολες οι σημαντικές στιγμές του κ. Τσίπρα εμπεριέχουν δύο βασικά στοιχεία: το ψεύδος και την προδοσία. Σε κάθε βήμα του προς τα εμπρός, κάποιος ή κάποιοι, πότε λίγοι και πότε εκατομμύρια, μετατρέπονται σε θύματά του, και το ψεύδος και η προδοσία δεν είναι συμπτωματικά, δεν γίνονται λόγω απειρίας ή απλά λόγω τακτικισμού. Το ψεύδος και η προδοσία είναι οι μοναδικές ικανότητες που έχει. Τόσα ξέρει, τόσα κάνει.

Δεν είχε περάσει ούτε ένα εικοσιτετράωρο από το τελευταίο διάγγελμα ψεύδους, όπου είχε αναγγείλει ότι οι Σκοπιανοί με τη συμφωνία αποδέχονται πως δεν έχουν σχέση με την αρχαία Μακεδονία, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος των Σκοπίων ανακοίνωσε ότι «η βάση της συμφωνίας είναι το πώς η Ελλάδα ερμηνεύει και κατανοεί τον όρο “Μακεδονία”. Και αποδέχθηκαν το πώς εμείς κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον όρο “Μακεδονία”». Ο κ. Τσίπρας επέλεξε η ανακοίνωση της συμφωνίας να γίνει όταν η πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη Βουλή θα ψήφιζε το 4ο Μνημόνιο. Το να προκαλείς μια εθνική ήττα προσπαθώντας να αποκρύψεις την προηγούμενη είναι η πολιτική παρακαταθήκη του κ. Τσίπρα. Προδότης «erga omnes» - «έναντι όλων» ελληνιστί.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Δημοσιογράφος σημαίνει αριστερός


Τη συνέντευξη του Μάκη Βορίδη στον Alpha αξίζει να τη δει κάποιος μόνο και μόνο για να καταλάβει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οταν η συνέντευξη φτάνει στο θέμα της άδειας από τις φυλακές για τον κατά συρροήν δολοφόνο της 17Ν Κουφοντίνα, οι δικαιολογίες για την άδεια για τον Κουφοντίνα άρχισαν να πέφτουν βροχή από τους δημοσιογράφους. «Μα έχει βγει δύο φορές, μα τηρεί τις τυπικές προϋποθέσεις (λάθος), μα δύο εισαγγελείς τού έδωσαν άδεια, μα επέστρεψε…»

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι απλά έκαναν τη δουλειά τους ως συνήγοροι του διαβόλου -κυριολεκτικά στη συγκεκριμένη περίπτωση- προσπαθώντας να ερευνήσουν εις βάθος το θέμα. Αλλά ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι θα έδιναν τις ίδιες δικαιολογίες αν ο Κουφοντίνας ήταν εκτελεστής για μια δεξιά 17Ν; Για τα περισσότερα ΜΜΕ η απόπειρα δολοφονίας των 30 αστυνομικών πέρασε στα ψιλά. Πώς θα είχε καλυφθεί το γεγονός αν ακριβώς η ίδια απόπειρα δολοφονίας είχε γίνει σε λεωφορείο που μετέφερε λαθρομετανάστες;

Παρακολουθώ για εβδομάδες τώρα διάφορες συζητήσεις και συνεντεύξεις σχετικά με το σκοπιανό ζήτημα. Ακόμα δεν έχει συμβεί να δω δημοσιογράφο που να μην υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα τη θέση της κυβέρνησης στο θέμα -ό,τι λύση να 'ναι, φτάνει να τελειώνουμε-, και αυτό δεν συμβαίνει απαραιτήτως γιατί θέλουν να είναι φιλοκυβερνητικοί, αλλά γιατί πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο ζήτημα είναι άνευ σημασίας. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ανοιχτά υποστηρίζουν τις θέσεις των Σκοπίων, όχι πάντως με τον ίδιο ζήλο και πάθος όπως αυτό του υποτιθέμενου υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Κοτζιά.

Προφανώς και υπάρχουν οι εξαιρέσεις στον χώρο της δημοσιογραφίας. Αλλά η εκτίμηση είναι βέβαιη ότι σ’ αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι δεξιοί, λίγοι κεντρώοι και όλοι οι άλλοι ανήκουν σε κάποια έκδοση αριστερού. Ο μέσος δημοσιογράφος είναι σαφώς στα αριστερά εν συγκρίσει με τις απόψεις του μέσου Ελληνα. Είναι από αρνητικός μέχρι ανοιχτά εχθρικός σε ό,τι έχει να κάνει με παραδοσιακές αξίες, εθνικά συμφέροντα, ελληνική ιστορία και πολιτισμό.

Είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων και οποιαδήποτε αντίρρηση σ’ αυτή την πολιτική, από όπου και αν προέρχεται, για όποιους λόγους και αν γίνεται, πάντοτε χαρακτηρίζεται ως μια ακραία και μισαλλόδοξη άποψη. Η βία είναι κακή και κατακριτέα μόνο αν έχουμε να κάνουμε με τα πολιτικώς ορθά θύματα. Διαφορετικά έχουμε να κάνουμε με έκρηξη της λαϊκής οργής. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο χώρος της δημοσιογραφίας είναι ακόμα μια απόδειξη της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας της Αριστεράς. Στα λεξικά ορθό θα ήταν στη λέξη αριστερός να προστεθεί η λέξη δημοσιογράφος ως συνώνυμο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Εκλογές ευρωπαϊκού τύπου


Στο δελτίο του Σκάι ακούσαμε ότι ο υποψήφιος υπουργός Οικονομικών των αντισυστημικών κομμάτων στην Ιταλία, ο Πάολο Σαβόνα, είναι η ιταλική έκδοση του Γιάνη Βαρουφάκη. Ο Πάολο Σαβόνα, εκτός από καθηγητής πανεπιστημίου, είναι πρώην υπουργός, πρώην ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας, πρώην πρόεδρος του ιταλικού Συνδέσμου Βιομηχάνων και πρώην διευθυντής επενδυτικού οργανισμού στο Λονδίνο. Από τα παραπάνω είναι κάπως λίγο δύσκολο να τον εντάξεις στον κύκλο μπαρουφολογίας Βαρουφάκη.

Ομως, για τα ΜΜΕ όλοι όσοι ασκούν κριτική στο ευρώ και στην ευρωκρατία ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο, ανεξάρτητα από το σκεπτικό και την ιδεολογική προέλευση των επιχειρημάτων τους. Είναι η μετάσταση της συριζαϊκής λογικής και τακτικής που κρίνει πως ό,τι βρίσκεται στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια απόχρωση της άκρας Δεξιάς. Η κριτική στην ευρωκρατία είναι αποδεκτή μόνο σε επίπεδο τακτικής ή από τη σκοπιά τού «δεν προχωρούμε αρκετά γρήγορα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Οτιδήποτε άλλο είναι μια έκφραση παραλογισμού και, επομένως, το τσουβάλιασμα των αντιφρονούντων είναι η λογική κατάληξη της πεφωτισμένης δημοσιογραφικής τάξης.

Οι Ιταλοί τώρα, όπως οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Δανοί, οι Ιρλανδοί και οι Ελληνες παλαιότερα, έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι η ψήφος σε εκλογές θα μπορούσε να αλλάξει τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αυτή είναι μια απαρχαιωμένη άποψη, που δεν συνάδει με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Αν μη τι άλλο, το πρώτο και βασικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι η δυνατότητα της πολιτικής τάξης να παίρνει τις επιθυμητές αποφάσεις χωρίς την αναγκαιότητα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Για να χρησιμοποιήσουμε την προσφιλή φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου, στο τέλος τα κόμματα συντάσσονται στην «εθνική στρατηγική», που βασικά ορίζεται από τις Βρυξέλλες. Παρεμπιπτόντως, βασικό αποτέλεσμα αυτής της «εθνικής» στρατηγικής είναι η κατάργηση της δυνατότητας εθνικής στρατηγικής και επιλογής.

Το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών έχει «κολλήσει» στο έτος 1995. Λαμβάνοντας υπόψη το χρέος της Ιταλίας και μερικά άλλα οικονομικά δεδομένα, δεν είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς ότι η ιταλική οικονομία βρίσκεται σε μια κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας. Οι Βρυξέλλες, φυσικά, δεν έχουν καμία λύση για το συγκεκριμένο θέμα. Οι Βρυξέλλες όμως έχουν πρόβλημα με τρία θέματα που οι εκλογές ανέδειξαν: με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την υψηλή φορολογία και τη λαθρομετανάστευση. Τα τρία αυτά θέματα είναι βασικές προτεραιότητες της ευρωκρατίας και ταυτόχρονα ανάθεμα για τα έθνη της Ευρώπης. Υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, με τους δεύτερους να μη δείχνουν να θέλουν να συμβιβαστούν στον ρόλο του πειθήνιου υπηκόου. Ισως σε καιρούς ευημερίας η τυφλή υπακοή να ήταν εφικτή, αλλά ποιος θέλει να είναι υποτακτικός σε μια ευρωκρατία της μιζέριας;

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η ανατολίτικη ελίτ μας


Aς αρχίσουμε από το κεκτημένο σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να χειροδικήσει εναντίον του κ. Μπουτάρη. Δεν υπάρχουν «αλλά», «ίσως», «ενδεχομένως», «αφού» και οτιδήποτε άλλο που να εισάγει μία, έστω έμμεση και λεπτή, δικαιολογία ή αποδοχή του συγκεκριμένου συμβάντος. Το θέμα είναι ξεκάθαρο για έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Αλλά γεννάται το ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε το γεγονός ένα άτομο που θα είχε τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον κ. Μπουτάρη. Ο κ. Μπουτάρης σε θέματα βίας έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αμφιλεγόμενη στάση.

Για παράδειγμα, ο κ. Μπουτάρης είχε πει: «Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Ελληνες». Αν κάτι χαρακτηρίζει την ελληνική ελίτ, αυτό είναι η αδυναμία της έστω και να προσποιηθεί ότι έχει κάποια ψήγματα αυτογνωσίας. Από τη μια, λατρεύει τον κ. Μπουτάρη ακριβώς γιατί έχει μια αριστερή προσέγγιση για όλους τους διωγμούς και τη βία που υπέστησαν οι Ελληνες στη διάρκεια της ιστορίας τους, από την άλλη, όταν ο κ. Μπουτάρης γίνεται θύμα μιας επίθεσης, πολλαπλώς κατώτερης από αυτές που επιλέγει να εκμηδενίσει ιστορικά, κάνει επίδειξη πολιτισμικού σοκ, ξαφνικά αποκτά αστικές αρχές και κουλτούρα.

Σίγουρα η παραπάνω περίπτωση δεν είναι η χειρότερη. Ισως από τις χειρότερες ήταν η περίπτωση της δίωξης εναντίον της Σώτης Τριανταφύλλου βάσει του νόμου λογοκρισίας του 14. Θα κυκλοφορήσει κείμενο 178 επιφανών υπέρ της αθώωσης της κυρίας Τριανταφύλλου, που όμως δεν θα καταδικάζει τον νόμο λογοκρισίας, αλλά επί της ουσίας θα παρακαλεί την εξαίρεση της κυρίας Τριανταφύλλου ως «σωστή εφαρμογή του νόμου». Δηλαδή στην ύπαρξη ενός νόμου που παραβιάζει ένα θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη η «πνευματική» ελίτ ήρθε και με τη στάση της πρόσθεσε μια νέα σημαντική παρεκτροπή, εκλιπαρώντας την κατάργηση της ισονομίας. Ακριβώς ως αυλικοί ζητώντας ρουσφέτι από τον σουλτάνο.

Θα είναι ιστορικά δύσκολο να βρεθεί στην ιστορία μια ομάδα ανθρώπων που να έχει τόσο πολλές και σημαντικές ψευδαισθήσεις ταυτόχρονα. Θέλουν τόσο πολύ να είναι Ευρώπη, έστω κι αν όλη η κουλτούρα τους και η συμπεριφορά τους δείχνει ότι ανάμεσα σε αυτό που νομίζουν ότι θέλουν και σε αυτό που πραγματικά είναι η απόσταση είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να μετρηθεί μόνο σε έτη φωτός. Ως ανήξεροι ιθαγενείς, εκλαμβάνουν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός πολιτισμού ως την ουσία και το όλον. Εδώ και δεκαετίες νομίζουν ότι χτίζουν μια ευρωπαϊκη Ελλάδα, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που μπορούν και θέλουν να κάνουν δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα Κατάρ στα Βαλκάνια.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 27.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ψέματα και αλήθειες για το Ισραήλ


Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ σχηματίζεις αμέσως την εντύπωση ότι ομάδες Αράβων άρχισαν να διαδηλώνουν ειρηνικά και οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν πυροβολώντας αδιακρίτως. Και μπορεί η «κάλυψη» των γεγονότων να ήταν εκτενής, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατον να δεις, να ακούσεις ή να διαβάσεις ότι οι Αραβες προσπαθούν να διοχετεύσουν και να τοποθετήσουν εκρηκτικά μέσα στο Ισραήλ, ότι πυροβολούν τους Ισραηλινούς στρατιώτες που φυλούν τα σύνορα ή το γεγονός ότι η Χαμάς σπρώχνει απλούς πολίτες να περάσουν τα σύνορα με λοστούς και μολότοφ, λέγοντάς τους ψευδώς ότι οι Ισραηλινοί που φύλαγαν τα συγκεκριμένα σημεία έχουν υποχωρήσει ατάκτως και επομένως δεν υπάρχει κίνδυνος για όποιον θέλει να εισβάλει στο Ισραήλ, και όλα αυτά υπό το σύνθημα «θα περάσουμε και θα ξεριζώσουμε τις καρδιές των Εβραίων».

Αυτές οι «λεπτομέρειες» δεν φαίνεται να είναι δυνατόν να παρουσιαστούν σε κάποιο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Οπως, για παράδειγμα, όταν γίνονται επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ με ρουκέτες, είναι σχεδόν αδύνατον να μάθει ο μέσος πολίτης για το πώς η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς οργανώνει αυτές τις επιθέσεις και ότι μεταφέρει αμάχους στα συγκεκριμένα σημεία από όπου αυτές οι ρουκέτες εκτοξεύονται έτσι ώστε να παρουσιάσει τους νεκρούς ως θύματα του Ισραήλ και όχι ως ένα καλά στημένο με αίμα αθώων θέατρο από μια τρομοκρατική ισλαμική οργάνωση. Παρεμπιπτόντως, ο επίσημα διακηρυγμένος στόχος της Χαμάς δεν είναι μια όσο το δυνατόν πιο συμφέρουσα και ευνοϊκή λύση υπέρ των Αράβων της περιοχής, αλλά η πλήρης και τελική εξαφάνιση του ισραηλινού κράτους.

Το γεγονός που κάνει τη συγκεκριμένη «κάλυψη» των γεγονότων ακόμη πιο απαράδεκτη είναι ότι τα συγκεκριμένα επεισόδια αυτήν τη χρονική περίοδο, όντας οργανωμένα από τη Χαμάς, γίνονται όχι γιατί νομίζουν πως έχουν να κερδίσουν τίποτε επί της ουσίας έναντι του Ισραήλ, αλλά ως ένα μέσο για να κερδίσει η Χαμάς και να αυξήσει την επιρροή της στους Αραβες της περιοχής. Τα ΜΜΕ ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε ένα όπλο εναντίον των μετριοπαθών και διαλλακτικών Αράβων, προς όφελος ενός ακραίου ισλαμικού κινήματος, που έχει την πλήρη στήριξη του Ερντογάν και της Τουρκίας.

Το να είσαι ο χρήσιμος ηλίθιος του Λένιν τη δεκαετία του '20 ίσως να μπορεί να δικαιολογηθεί κάπως. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τους δημοσιογράφους του σήμερα να συμπεριφέρονται ως οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ακραίου και εντελώς μισανθρωπικού ισλαμισμού; Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να διερευνηθεί και να εξακριβωθεί. Το μόνο που θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε είναι ότι μεταξύ μιας φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας και του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού της εποχής, το δημοσιογραφικό κατεστημένο πάντοτε θα κάνει τη λανθασμένη επιλογή.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 20.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

O καλός μαρξιστής


Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.

Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν από τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός: την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, τη διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες.

Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η ευθεία σύγκρουση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες οι απόψεις τους περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας τη μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά· το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 13.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Ελάχιστος εγγυημένος κρατισμός


Η ανάπτυξη είναι το κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί.

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Βέβαια, η πρόταση του κ. Μητσοτάκη δεν έχει καμία σχέση με τη βασική αρχή και την ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την απλή πρόσθεση μιας νέας κρατικής δαπάνης σε ένα ήδη ογκώδες και χρεοκοπημένο κράτος. Είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής αφού έχουν αφαιρεθεί όλες οι μεταρρυθμιστικές της καινοτομίες, μετατρέποντάς τη σε μια επιπλέον παροχή. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να προσθέσει μια νέα παροχή σε μια ήδη υπερφορολογημένη οικονομία. Τα τελευταία οχτώ χρόνια μόνο οι άμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 94%. «Επίσης, οι φόροι στην παραγωγή το 2015 έφτασαν στο 16,1% του ΑΕΠ από 12,7% και η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και μια από τις χώρες με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές».

Την εβδομάδα που ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την παραπάνω πολιτική η Φινλανδία γνωστοποίησε ότι τερματίζει τον πειραματισμό της με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Το πρόβλημα για τους Φινλανδούς ήταν ότι αυτή η πολιτική δημιουργούσε ένα ισχυρό αντικίνητρο για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, στην οποία ο κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα συντηρεί 2,8 άτομα, «που είτε δεν εργάζονται είτε απασχολούνται στο Δημόσιο», ο κ. Μητσοτάκης έρχεται να προσθέσει ένα νέο σημαντικό αντικίνητρο για τη συμμετοχή στην παραγωγή. Ως αν το ερώτημα στην Ελλάδα του 2018 να ήταν πώς να βρούμε νέους τρόπους για να αυξήσουμε τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα και να δημιουργήσουμε μια καινούργια εξάρτηση στο κράτος για όσα τμήματα του πληθυσμού δεν είναι ακόμα κρατικοδίαιτα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 6.5.2018
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Μια ισόβια για τον κ. Τζήμερο


Μετά από έρευνα της Ασφάλειας Αττικής διαπιστώθηκε ότι οι δολοφόνοι του 19χρονου Θωμά από το Μαρούσι ήταν τρεις Αλβανοί υπήκοοι, οι οποίοι μετά την διάπραξη του εγκλήματος εξαφανίσθηκαν. Ασχολούμαστε με εγκλήματα όπως το παραπάνω, δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές, βασανισμούς και διάφορα άλλα, και δυστυχώς μας διέλαθε της προσοχής το πιο βάρβαρο και επικίνδυνο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένας πολίτης, και αυτό είναι το έγκλημα γνώμης.

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό αλλά το ελληνικό κράτος με διαφορετικές κυβερνήσεις, έχει μια ξεκάθαρη, συνεπή και διακομματική πολιτική όσο αφορά το έγκλημα. Όλα αυτά που ένας λογικός πολίτης θα καταλάβαινε ως εγκλήματα, δολοφονίες, βασανισμοί, ληστείες, ο νομοθέτης τα αντιμετωπίζει ελαφρά, ως απλά παραβατικές συμπεριφορές, ενοχλήσεις αλλά όχι εγκληματικότητα. Αντίθετα, οι νόμοι και οι κανονισμοί όσον αφορά την σκέψη και τον λόγο διαρκώς αυξάνονται και αυστηροποιούνται.

Και αυτή η αύξηση και εξάπλωση της λογοκρισίας είναι τέτοια που ξεπερνά ακόμα και τους κανόνες που ο ίδιος ο νόμος της λογοκρισίας θέτει. Έτσι για παράδειγμα ο κ. Θάνος Τζήμερος κατηγορείται με το νόμο λογοκρισίας του 2014, ενώ είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι δεν έχει παραβιάσει τον συγκεκριμένο νόμο. Ο εθνικός μας λογοκριτής, κ. Δημητράς, έχοντας προσθέσει μια επιπλέον μήνυση στο ενεργητικό του, βρίσκεται στην πρωτοπορία της ολοκληρωτικής λογικής που διέπει τον νόμο. Έτσι η ενοχή του κ. Τζήμερου δεν έγκειται στο ότι έχει παραβιάσει τον νόμο, αλλά στο ότι έχει προσβάλει τις πολιτικές προτιμήσεις των ατόμων που πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων νόμων.

Ο Leszek Kołakowski, ο καλύτερος αναλυτής της μαρξιστικής σκέψης, είχε πει ότι βασικό χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων ήταν η κατάργηση του δικαίου. «Στα κρίσιμα σημεία, το ολοκληρωτικό δίκαιο έπρεπε να είναι ασαφές, έτσι ώστε η εφαρμογή του να εξαρτάται από τις αυθαίρετες και μεταβαλλόμενες αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, ο πολίτης να μπορεί να θεωρηθεί εγκληματίας όποτε οι αρχές το επιλέξουν.» Στο ολοκληρωτικό δίκαιο δεν μπορεί να υπάρχει νομοθεσία που να «περιορίζει την αρχή ότι οι πολίτες είναι ιδιοκτησία του κράτους.»

Ο κ. Δημητράς δια της μηνύσεως προσπαθεί να προσθέσει περισσότερο ασάφεια σε έναν ήδη απαράδεκτο νόμο για μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Νομικά αβάσιμος, αλλά πολιτικά απόλυτα συνεπής. Ο λόγος και οι σκέψεις του κ. Τζήμερου ανήκουν στο κράτος, δικαιούται να τις εκφράζει δημόσια μόνο εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που το κράτος έχει υπαγορεύσει. Ο κ. Τζήμερος έχει την «ελευθερία» να εκφράσει την αποδοχή των ενδεδειγμένων από το κράτος απόψεων. Η μετάσταση της ολοκληρωτικής λογικής του καρκινώματος του νόμου λογοκρισίας του 14 είναι κάτι περισσότερο από γεγονός.
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής


Στον Προϋπολογισμό του 2013 οι αυξήσεις φόρων ήταν σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Στον Προϋπολογισμό του 2014 οι αυξήσεις φόρων ήταν 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Για το 2015 αυξήθηκε ο φόρος στα "μπλοκάκια" από 500 σε 650 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί με μπλοκάκι θα έπρεπε να πληρώσουν 26% από το πρώτο ευρώ. Με το περίφημο email Χαρδούβελη η κυβέρνηση θα έπαιρνε επιπλέον μέτρα από 1 έως 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι όμως, αν ακούσεις την αντιπολίτευση σήμερα, θα είχες την εντύπωση ότι έχει να κάνεις με αναρχοκαπιταλιστές οπαδούς της Ayn Rand, που κατά την περίοδο της δικής τους διακυβέρνησης μείωσαν δραστικά το κράτος και τους φόρους.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, είτε εργάζονται στα ΜΜΕ είτε ως απλοί πολίτες, σχολιάζοντας τα γεγονότα στο facebook ή το twitter. Είναι ως αν όλοι αυτοί αυτομάτως ανακάλυψαν από τον Φεβρουάριο του '15 και μετά ότι η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία και συντηρεί τον κομματικό στρατό των κυβερνώντων. Είναι επίσης αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση ως ένθερμη οπαδός του κρατισμού έχει ξεπεράσει στο θέμα της φορολογίας όλες τις προηγούμενες, παρ' όλα αυτά, η διαφορά της από τους προηγούμενους έχει να κάνει με το ύψος των φορολογικών μέτρων και όχι αν πάρθηκαν φορολογικά μέτρα ή όχι. Είναι μια διαφορά ποσότητας αλλά όχι είδους. Είναι μια μετρήσιμη διαφορά, γιατί δεν είναι μια διαφορά επί της αρχής.

Στην πολιτική όλο και πιο συχνά υποστηρίζουμε κόμματα και πολιτικούς με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζουμε ποδοσφαιρικές ομάδες. Μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα της εκλογικής ή επικοινωνιακής νίκης, χωρίς να μας ενδιαφέρει και τόσο πολύ αν αυτές οι νίκες έχουν πολιτικά αποτελέσματα. Τίποτα δεν έχει σπιλωθεί τις τελευταίες δεκαετίες όσο η ύπαρξη και η αξία της ιδεολογίας. Ομως, όταν συγκρουόμασταν σε ιδεολογικό επίπεδο, επρόκειτο για μια διαμάχη φιλοσοφικών αρχών και εμπειρικών διαπιστώσεων. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν μια καλύτερη κατανόηση της κοινωνίας και της πολιτικής. Εχοντας αμαυρώσει την αξία της ιδεολογίας έχουμε μετατρέψει την πολιτική αρένα από μια σύγκρουση ιδεών σε μια σύγκρουση φυλών.

Στις ΗΠΑ οι δημοκρατικοί ξόδεψαν τις προηγούμενες δεκαετίες δικαιολογώντας και αδιαφορώντας για τις σεξουαλικές παρεκτροπές του Μπιλ Κλίντον, έστω κι αν οι καταγγελίες είχαν φτάσει στο επίπεδο βιασμού. Τώρα που οι ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν έναν πρόεδρο με παρόμοιες παρορμήσεις -αν και όχι στο επίπεδο Κλίντον- οι δημοκρατικοί ανακάλυψαν τη σπουδαιότητα "του πνεύματος και της ηθικής" του Αυλωνίτη. Αντίθετα το μπλοκ των ευαγγελιστών χριστιανών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ψήφισε μονοκούκι τον Τραμπ στις εσωκομματικές εκλογές, ενώ είχε στη διάθεσή του υποψήφιους πολύ πιο συντηρητικούς σε πολιτικό και σε προσωπικό επίπεδο. Οι ιδεολογικές συγκρούσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε μια διαμάχη πολιτικών φυλών σε διεθνές επίπεδο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Το κατεστημένο και οι φαντασιώσεις του


Στην Ολλανδία η ύπαρξη ενός δικτύου κατασκοπίας της Τουρκίας, που είχε ως βάση τα -πολλά πλέον- τζαμιά στη συγκεκριμένη χώρα, ήταν η αιτία για να εξελιχθεί η υπόθεση σε ένα μεγάλο σκάνδαλο διεθνών διαστάσεων. Αργότερα, το Euronews μίλησε για δίκτυο κατασκοπίας της Τουρκίας, που έχει παρακλάδια στις πέντε από τις επτά ηπείρους του πλανήτη. Η Αυστραλία και η Ανταρκτική μέχρι στιγμής δεν είναι στη λίστα των κατασκοπευτικών προτεραιοτήτων του Ερντογάν.

Η ύπαρξη αυτού του διεθνούς δικτύου καταδεικνύει ότι η τουρκική ηγεσία βλέπει την πληθυσμιακή αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου ως επέκταση της κυριαρχίας της. Η ηγεσία του τουρκικού κράτους, αλλά και οι ηγεσίες άλλων μουσουλμανικών κρατών οραματίζονται ένα μέλλον όπου οι ισλαμικές αρχές και αξίες θα παίζουν ολοένα πιο κεντρικό ρόλο στη διεθνή σκηνή. Η εποχή δυτικοποίησης φαίνεται ότι έχει δώσει τη θέση της στην ισλαμοποίηση. Η σύγκρουση των πολιτισμών δεν είναι τελικά και τόσο συγκρουσιακή, γιατί η πολιτική τάξη της Δύσης αποδέχεται την ήττα και απλώς επιζητεί κάποιους όρους παράδοσης.

Τα παραπάνω έχουν τη σημασία τους, αν αναλογιστούμε μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις της ελληνικής πολιτικής τάξης: Η Ευρωπαϊκή Ενωση όχι μόνο θα έλυνε όλα τα βασικά εσωτερικά προβλήματα της Ελλάδας, αλλά και τα ελληνοτουρκικά.

Η ηγεσία της Τουρκίας ήθελε την Τουρκία στην Ευρώπη και επομένως η Ελλάδα κρατούσε το κορυφαίο διπλωματικό χαρτί στην πιο σημαντική επιδίωξη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Βέβαια, όσο περνούσε ο καιρός τόσο ο πήχης των απαιτήσεών μας έπεφτε όλο και πιο χαμηλά. Οι Τούρκοι γίνονταν όλο και πιο επιθετικοί, ενώ οι Ελληνες πολιτικοί -όλο και περισσότερο με μια πιο ενδελεχή επίγνωση της ανικανότητάς τους να προστατεύσουν την ελληνική κυριαρχία και τα συμφέροντα- ελάφρυναν το πακέτο των απαιτήσεων. Φτάσαμε ουσιαστικά στο σημείο να μην απαιτούμε τίποτα.

Τελικά, η λογικοποίηση στην οποία θέλαμε να πιστέψουμε ήταν ότι η ένταξη καθαυτό θα εξευρωπάιζε την Τουρκία και αυτομάτως θα έλυνε και τα ελληνοτουρκικά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μας έφτιαχνε το κράτος, το ευρώ θα μας έκανε πλούσιους και η ένταξη της Τουρκίας θα άφηνε την πολιτική τάξη να ασχοληθεί με αυτά που ήξερε τόσο καλά να κάνει: Να δανείζεται, να διορίζει και να μετατρέπει κάθε πρόβλημα σε κονδύλι του ΕΣΠΑ.

Η Τουρκία πλέον αρχίζει να αντικαθιστά τη Σαουδική Αραβία ως κύριος χρηματοδότης τζαμιών που διακηρύσσουν τις πιο ακραίες μορφές του Ισλάμ. Αυτό, όμως, που ανησυχεί την ελληνική πολιτική τάξη είναι πώς θα καταφέρει να επιδοτήσει και να στεγάσει στην Ελλάδα τις καραβιές ομοθρήσκων του που στέλνει ο Ερντογάν. Δεν βλέπουν τους κινδύνους τουρκοποίησης των μουσουλμάνων της Θράκης, αλλά φαντασιώνονται ότι θα εξευρωπαΐσουν τις ορδές του "σουλτάνου"...

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Ο ακήρυχτος πόλεμος στους χριστιανούς


Πριν από έναν χρόνο, την Κυριακή των Βαΐων, δύο χριστιανικές εκκλησίες στην Αίγυπτο έγιναν στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Είκοσι επτά χριστιανοί έχασαν τη ζωή τους στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και άλλοι 17 δολοφονήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Οι διώξεις και οι γενοκτονίες εναντίον των χριστιανών το 2017 ήταν οι χειρότερες στην Ιστορία, σύμφωνα με μελέτη του καθολικού οργανισμού "Aid to the Church in Need".

Οι χώρες με τις χειρότερες επιδόσεις στην καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι μουσουλμανικές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Ο ένας στους 12 χριστιανούς στον κόσμο υφίσταται κάποιου είδους δίωξη, που μπορεί ξεκινά από απλή παρενόχληση και να φτάνει στους βασανισμούς, ακόμα και στη σταύρωση - κάτι που συνηθίζουν να επιλέγουν ως μέθοδο βασανισμού και εξόντωσης οι ισλαμιστές. Αν η αναλογία "ένας στους 12" δεν ακούγεται ως μεγάλος αριθμός, θα ήταν ωφέλιμο να διευκρινίσουμε ότι μιλάμε για πάνω από 215.000.000 ανθρώπους.

Σε έρευνα του Pew Research Center είχε αποκαλυφθεί ότι οι χριστιανοί υπόκεινται σε διώξεις σε 130 χώρες του κόσμου, ενώ στις 104 από αυτές τις χώρες οι διώξεις γίνονται από κυβερνήσεις και επίσημες οργανώσεις. Μπορεί η χειρότερη περιοχή για τους χριστιανούς να είναι η Μέση Ανατολή, η χειρότερη όμως χώρα είναι η κομμουνιστική Βόρεια Κορέα, όπου συστηματικά οι χριστιανοί στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζονται και εκτελούνται.

Αν οι διώξεις εναντίον των χριστιανών βρίσκονται σε ιστορικά υψηλό σημείο, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για ένα θέμα το οποίο αφορά το 1/3 της ανθρωπότητας. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ενός παγκόσμιου φαινομένου που θα έπρεπε να απασχολήσει τα ΜΜΕ... Τα εγκλήματα εναντίον των χριστιανών αρχίζουν να παρουσιάζουν σημαντική αύξηση στην Ευρώπη, την ήπειρο όπου θα ήταν αναμενόμενο οι χριστιανοί να είναι ασφαλείς. Η πολιτική ορθότητα καθορίζει τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Η δημοσίευση των διώξεων θα χαλούσε το αφήγημα του κακού Ευρωπαίου και του πάντοτε αγαθού και ταπεινού ξένου.

Σύμφωνα με το κατεστημένο, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει οπωσδήποτε να αποδεχθούν τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές ως κάτι αναπόφευκτο και αναμφισβήτητα θετικό. Το γεγονός ότι η "μεταφορά" της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη έχει ως αποτέλεσμα να αποκτά όλο και περισσότερο η Ευρώπη τα χαρακτηριστικά και τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής για κάποιον λόγο δεν πρέπει καθόλου να μας ανησυχεί...

Σε γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ένας Σύρος χριστιανός αποκάλυψε τον λόγο που τον έκανε να επιστρέψει από την Αυστρία στη Συρία, ενώ είχε ήδη ξοδέψει 3.000 ευρώ: Οταν έφτασε στην Αυστρία, διαπίστωσε πόσοι από τους λεγόμενους "πρόσφυγες" ήταν υποστηρικτές και μέλη ακραίων ισλαμικών οργανώσεων και τρομοκρατικών ομάδων. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι θα ήταν πιο ασφαλές γι' αυτόν να επιστρέψει στη Συρία

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 8.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Έξω οι εγκληματίες, μέσα οι νοικοκυραίοι


Mετά τη δολοφονία του εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου στην Υδρα η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη επτά Γεωργιανών. Στα πολλά παράλογα της υπόθεσης ήταν και το γεγονός ότι "οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους..." Οι συγκεκριμένοι ήταν από τους χιλιάδες ευεργετηθέντες εγκληματίες του νόμου Παρασκευόπουλου. Η παραπάνω ιστορία έχει τη σημασία της για να καταλάβουμε το νομικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει o 88χρονος από τη Γλυφάδα, ο οποίος πυροβόλησε τους επίδοξους ληστές του.

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ότι ο 88χρονος πυροβόλησε όταν δύο κακοποιά στοιχεία εισέβαλαν στο σπίτι του. Τώρα αντιμετωπίζει τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες από το ελληνικό κράτος. Αν η έρευνα επιβεβαιώσει την αρχική εικόνα για το τι συνέβη το πρωί της Τρίτης, τότε θα έχουμε μια τυπική περίπτωση για το πώς το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη που μόνο σκοπό έχει να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του.

Η πολιτική του ελληνικού κράτους είναι ξεκάθαρη, υπάρχουν διακρίσεις εναντίον των πολιτών που θέλουν να ζήσουν αρμονικά με τους υπολοίπους. Αυτές οι διακρίσεις πλέον δεν περιορίζονται σε θέματα δημόσιας τάξης, αλλά από το φορολογικό σύστημα, το συνταξιοδοτικό, έως και την πολιτική πρόνοιας ο παραγωγικός και υπεύθυνος πολίτης δέχεται μια ανελέητη επίθεση οικονομικής και ηθικής εξόντωσης. Αντίθετα, στον μπαχαλάκη των Εξαρχείων, στον κοινό εγκληματία, στον λαθρομετανάστη, στον διεφθαρμένο δημόσιο λειτουργό και τον κρατικοδίαιτο επιχειρηματία το ελληνικό κράτος προσφέρει σχεδόν πλήρη νομική προστασία και, φυσικά, σημαντική οικονομική αρωγή.

Στις μέρες μας δεν θα ήταν παράξενο να ακούσουμε ότι η πράξη του 88χρονου είναι ακόμα πιο επιβαρυντική από το γεγονός ότι εμπόδισε μια αναδιανομή πλούτου, η οποία μάλιστα έγινε με τα πιο γνήσια επαναστατικά μέσα. Δεν θα ήταν επίσης παράξενο η κυβέρνηση να νομοθετήσει διαφορετικές ποινές για το ίδιο αδίκημα με εισοδηματικά κριτήρια, όπως έκανε πρόσφατα με τον Kώδικα Oδικής Kυκλοφορίας.

Προσφάτως είχε δημοσιοποιηθεί η υπόθεση της σπείρας λαθρομεταναστών που όχι μόνο έκλεβαν ηλικιωμένους, αλλά κατά τη διάρκεια της κλοπής τούς βασάνιζαν. Στο τελευταίο περιστατικό πριν από την πιο πρόσφατη σύλληψή τους είχαν κάψει μια 85χρονη σιδερώνοντάς τη. Και αυτοί είχαν αφεθεί πρόωρα ελεύθεροι με τον νόμο Παρασκευόπουλου.

Δεν ήταν αρκετό ότι μπήκαν στην Ελλάδα παρανόμως και κανείς δεν τους απέλασε, αλλά, ακόμα και όταν έπραξαν και άλλα αδικήματα, το ελληνικό κράτος φρόντισε να τους αφήσει ελεύθερους πολύ πριν από την έκτιση της μικρής ποινής τους. Αυτό είναι το μήνυμα της κυβέρνησης σε κάθε ηλικιωμένο: Θα σε αφήσουμε απροστάτευτο σε κάθε εγκληματία της υφηλίου και, αν τολμήσεις να αμυνθείς, θα σε τιμωρήσουμε παραδειγματικά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 1.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Trump: ο βασιλιάς τους χάους


Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Trump τρώει ιδιαίτερα συχνά στα McDonalds δεν είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο στο βιβλίο Fire and Fury. Η αγάπη του για το πρόχειρο φαγητό ήταν ευρέως γνωστή πολύ πριν γίνει πριν γίνει πρόεδρος. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι τώρα λέγεται να το κάνει γιατί νομίζει ότι μειώνει τις πιθανότητες να τον δηλητηριάσουν. Εάν αυτός ο λόγος ευσταθεί και o πρόεδρος δεν εμπιστεύεται τους σεφ του Λευκού Οίκου, είναι ένα ακόμα περίεργο δεδομένο από τα πολλά που "καταγράφονται" στο συγκεκριμένο βιβλίο

Εδώ το καταγράφονται έχει μπει σε εισαγωγικά γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου, Michael Wolff, ανήκει στην, ας πούμε, πιο "δημιουργική" σχολή της δημοσιογραφίας. Και στην διάρκεια της καριέρας του, ο Wolff έχει υπάρξει τόσο δημιουργικός που εχθρικά προς τον Trump MME, όπως οι Times της Νέας Υόρκης, δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά που "καταγράφονται" στο συγκεκριμένο βιβλίο. Ίσως σε σύσκεψη που έγινε να μην έβαλε ο Trump τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου να κυνηγάει μια μύγα, όμως, o αλλοπρόσαλλος και ναρκισσιστικός χαρακτήρας του Trump, που είναι ιδιαίτερα καταφανής και στις δημόσιες εμφανίσεις του, κάνουν όποιον ακούει το παραπάνω "συμβάν" να το πιστεύει.
Το πρόβλημα για τον Trump είναι ότι όσο γελοία και εξωπραγματικά κι αν ακούγονται αυτά τα γεγονότα, η γενική συμπεριφορά του, τους προσδίδει την αίσθηση της εγκυρότητας.

Στο Λευκό Οίκο το προσωπικό αλλάζει σχεδόν ανά εβδομάδα. Δεν υπάρχει σχεδιασμός και πρόγραμμα. 'Όλοι φαίνεται ότι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του προέδρου. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι επιθυμίες του προέδρου αλλάζουν διαρκώς, και συχνά χωρίς την παραμικρή αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη πολιτική στόχευση ή ιδεολογική κατεύθυνση.

Δύο από τις επιτυχίες του Trump με μακροπρόθεσμες συνέπειες επιτεύχθηκαν γιατί απλούστατα η συμμετοχή του στην πραγματοποίηση τους ήταν και είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η φορολογική μεταρρύθμιση σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από την Ρεπουμπλικάνικη ηγεσία του Κογκρέσου. Οι θέσεις των ομοσπονδιακών δικαστών καλύπτονται με ταχύς ρυθμούς γιατί την υπόθεση την έχει αναλάβει εργολαβικά o συντηρητικός σύνδεσμος δικηγόρων, η Federalist Society.

Ο Trump προεκλογικά είχε ασκήσει έντονη κριτική στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ. Κατά βάση ορθή κριτική, που όμως είχε παραβλέψει μια σημαντική παράμετρο, αυτός που θέλει να αντικαταστήσει την υπάρχουσα πολιτική τάξη πρέπει τουλάχιστον να είναι το ίδιο ικανός στην διαχείριση της πολιτικής και του κράτους, διαφορετικά η αποτυχία του θα νομιμοποιήσει πολιτικά την πρώην προβληματική κατάσταση. Για την ώρα ο πρόεδρος Trump ξοδεύει το περιορισμένο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει σε άσκοπους και ανώφελους καβγάδες, δημιουργεί σκάνδαλα από άγνοια και απίστευτη επιπολαιότητα. Γενικά, συμπεριφέρεται ως ένας κακομαθημένος έφηβος που βρίσκεται στο πλατό ενός ριάλιτι σόου.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.3.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Στον δρόμο της ισλαμοποίησης


Η προσπάθεια, πριν από καιρό, του δικηγορικού συλλόγου Αγγλίας - Ουαλίας να ενσωματώσει στο αγγλικό δίκαιο τον ισλαμικό νόμο μπορεί προσωρινά να βρήκε αντιστάσεις, αλλά φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που θα κάνει και πάλι την εμφάνισή του σχετικά σύντομα. Στις οδηγίες που είχε στείλει τότε ο δικηγορικός σύλλογος ήταν, για παράδειγμα, πώς να φτιάξετε μια διαθήκη που θα δίνει μικρότερο μερίδιο στις γυναίκες της οικογένειας ή πώς να αποκλείσετε από την κληρονομιά κάποιον που πλέον δεν ασπάζεται τη μουσουλμανική θρησκεία.

Αυτή η πρωτοβουλία του δικηγορικού συλλόγου ήταν αυτό που λέμε "μπροστά από την εποχή της", γιατί η ισλαμοποίηση της Ευρώπης προχωρά με γοργούς ρυθμούς. Δείτε, για παράδειγμα, το τελευταίο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης, όπου "Περισσότερες από 1.000 υποθέσεις βιασμών, σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, δολοφονιών και ναρκωτικών από αδίστακτες συμμορίες εδώ και 40 χρόνια συγκλονίζουν την πόλη Τέλφορντ της Αγγλίας". Μία από τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις "ήταν αυτή της Λούσι Λόου. Το 1997 ο 26χρονος τότε οδηγός ταξί Αζχάρ Αλί Μεχμούντ βίασε τη 14χρονη Λούσι, η οποία γέννησε το παιδί του. Δύο χρόνια αργότερα έβαλε φωτιά στο σπίτι της, σκοτώνοντας τη Λούσι, τη μητέρα της και τη 17χρονη αδερφή της Σάρα".

Μόλις το 2014 αποκαλύφθηκε η περίπτωση της πόλης Ρόδερομ στη βόρεια Αγγλία, όπου ο αριθμός των θυμάτων βιασμού ήταν τουλάχιστον 1.400. Και στις δύο περιπτώσεις, Τέλφορντ και Ρόδερομ, οι θύτες ήταν μουσουλμάνοι έποικοι. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Αρχές έκαναν τα στραβά μάτια, γιατί δεν ήθελαν η αλήθεια να διαταράξει την πολυπολιτισμική ειρήνη. Τη λειτουργό που πρώτη προσπάθησε να αποκαλύψει τα εγκλήματα στο Ρόδερομ τελικά την έστειλαν σε ειδική εκπαίδευση, προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στη... διαφορετικότητα.

Μακροπρόθεσμα το θέμα με τα παραπάνω γεγονότα είναι ότι αποκτούν μια κανονικότητα στον δυτικό κόσμο, τα συνηθίζουμε. Η καθημερινότητα αποκτά όλο και περισσότερο τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά και, αν σε αυτό κάποιος προβάλει αντιρρήσεις, τότε αμέσως διώκεται ως ρατσιστής και ξενοφοβικός. Για εμάς στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία, λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι ο κ. Σκουρλέτης θα "ελληνοποιήσει" 800.000 αλλοδαπούς με διαδικασίες-εξπρές. Το γεγονός των μαζικών, και παρεμπιπτόντως αντισυνταγματικών, ελληνοποιήσεων θα αλλάξει ριζικά την πολιτισμική πορεία της χώρας μας. Η επιστροφή πολιτικά και πολιτισμικά στον χώρο της Μέσης Ανατολής είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, αν οι υπάρχουσες τάσεις και πολιτικές δεν αντιστραφούν. Η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα σε χρεοκοπία θα έχει κάνει ακόμη ένα μοιραίο έγκλημα, καταργώντας ουσιαστικά όλα όσα μπορέσαμε να οικοδομήσουμε από τον Μάρτιο του '21 και μετά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.3.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Κυβέρνηση εθνικής ταπείνωσης


Θυμάστε την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο, τότε που ήρθε και σε ελληνικό έδαφος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης και μετά πήγε στην Κομοτηνή για να εορτάσει την τουρκοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας; Για όποιον είχε μάτια να δει, ήταν η χειρότερη επίσκεψη ξένου πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες.

Κι όμως, η "Αυγή" είχε προσπαθήσει να περάσει την επίσκεψη ως επιτυχία. "Νέα σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις" ήταν ο σπουδαίος πρωτοσέλιδος τίτλος του ρεπορτάζ.
Ακολουθούσε σοβαρή απεικόνιση της πραγματικότητας, σημειώνοντας ότι υπάρχουν "αξιοσημείωτες "υποχωρήσεις" Ερντογάν έπειτα από τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα", προσθέτοντας:
"Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα έχει ήδη αφήσει μία διπλή, σημαντική "κληρονομιά": Αφενός, το πέρασμα από την εποχή της "μυστικής διπλωματίας" σε μια νέα διπλωματική σχολή, στην οποία οι δύο χώρες δεν κρύβουν τις διαφωνίες τους, αλλά τις συζητούν ανοιχτά - ακόμη και μπροστά στις κάμερες. Αφετέρου, στα "συν" της επίσκεψης Ερντογάν καταγράφονται συγκεκριμένες λεκτικές υποχωρήσεις του προέδρου της Τουρκίας, που, πίσω από τους πηχυαίους τίτλους περί της Συνθήκης της Λωζάννης, κρύβουν σοβαρές διαφοροποιήσεις της τουρκικής διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής σε ό,τι αφορά τη μειονότητα, το Αιγαίο και άλλα θέματα που αποτελούν διαχρονικά "αγκάθια" μεταξύ των δύο χωρών".

Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις γιατί δεν τους είναι αρκετό που είναι κυβέρνηση, αλλά θα ήθελαν να είναι αυτό που ονομάζουν "η εξουσία". Αν ήταν εξουσία, θα υπήρχε ένας Ουίνστον Σμιθ να πηγαίνει στα αρχεία και να κάνει τις απαραίτητες "διορθώσεις". Επίσης, έτσι εξηγείται και η λαχτάρα τους να νομιμοποιήσουν τον μπάφο -για να γράψεις ένα κείμενο σαν το παραπάνω πιθανόν να χρειάζεσαι μεγάλες ποσότητες.

Τελικά, το αποτέλεσμα της επίσκεψης Ερντογάν, στη διάρκεια της οποίας η Τουρκία έκανε "αξιοσημείωτες "υποχωρήσεις"" μετά "τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα", ήταν μια de facto κατοχή στα Iμια, μια απόπειρα βύθισης ελληνικού πλοίου και η απαγωγή και η αιχμαλωσία δύο Ελλήνων στρατιωτικών. Κι όλα αυτά πριν δούμε τι άλλο θα προκύψει ως "σημαντική κληρονομιά" της επίσκεψης Ερντογάν.

Διεθνώς η Ελλάδα, λόγω της υπάρχουσας κυβέρνησης, δέχεται τη μια ταπείνωση μετά την άλλη. Οι κυβερνώντες "την πατάνε" στο εξωτερικό γιατί απλούστατα ο τσαμπουκάς που ξέρουν εκεί δεν περνάει. Είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια στη συνδικαλιστική και την επαναστατική "γυμναστική" με εσωτερικούς αντιπάλους που ακόμα πάσχουν από ενοχικά σύνδρομα και φοβίες. Με αυτούς τους αντιπάλους δεν έχεις παρά να δηλώσεις αριστερός και αρχίζουν την άτακτη υποχώρηση.

Στο εξωτερικό, όμως, αντίπαλοι και εχθροί δεν έχουν την ίδια κουλτούρα. Οι μπαχαλάκηδες στην κυβέρνηση, που έχουν συνηθίσει σε ένα εσωτερικό μέτωπο χωρίς αντιστάσεις, στο εξωτερικό τρώνε τα μούτρα τους. Το θέμα, βέβαια, είναι πως τον λογαριασμό της άγνοιάς τους τον πληρώνει η Ελλάδα.
Συνέχεια