Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Αλβανικά στα σχολεία σχεδιάζει η κυβέρνηση


Η είδηση ήρθε από την Καθημερινή της Παρασκευής: «Tην εισαγωγή της αλβανικής γλώσσας στα ελληνικά σχολεία για τα παιδιά των Αλβανών που ζουν στην Ελλάδα θα εξετάσουν τα υπουργεία Παιδείας Ελλάδας και Αλβανίας.» Σαν να μην έφθανε η υπερφορολόγηση και η δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θέλει να είναι σε όλα τα θέματα ΣΥΡΙΖΑ.

«Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας» θα είναι ο τίτλος ενός βίντεο-ρεπορτάζ μερικές μέρες αργότερα της ίδιας εφημερίδας προσπαθώντας να πουλήσει το νέο νόμο για την ιθαγένεια. Αν το έχετε προσέξει κάθε φορά που υπάρχει ένα σχέδιο νόμου που προχωρά σε μαζικές ελληνοποιήσεις, η γραμμή των ΜΜΕ είναι πάντα «Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας».

Αυτό είχε συμβεί τελευταία φορά ειδικά από το συγκρότημα Ψυχάρη (Νέα, Βήμα) που μας είχε προσφέρει τόσα πολλά δακρύβρεχτα “ρεπορτάζ” τα οποία είχαν γίνει σε συνεργασία με συγκεκριμένες οργανώσεις που προωθούν την μαζική μετανάστευση προς στην Ελλάδα. Πόσες φορές έχετε δει την φωτογραφία με το παιδί από την Αφρική που φοράει φουστανέλα; Περιττό να πούμε ότι ούτε το βαθύ κράτος, ούτε τα ΜΜΕ, και φυσικά ούτε και τις συγκεκριμένες οργανώσεις τις ενδιαφέρει να μετέχει της ελληνικής παιδείας ο οιοσδήποτε. Είναι το σλόγκαν της στιγμής που πιστεύουν ότι θα πουλήσει την συγκεκριμένη πολιτική που χρησιμεύει στα μακροπρόθεσμα σχεδία τους.

Όταν θα έχει περάσει το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, να δείτε πως αυτομάτως θα προκύψει το θέμα ότι τα παιδιά από τα διάφορα μέρη του κόσμου έχουν το “δικαίωμα” να διδάσκονται με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου στην πρώτη τους γλώσσα και σύμφωνα με τις παραδόσεις της χώρας προέλευσης τους. Το «Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας» θα πάει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων μετά από την περιστασιακή και ιδιαίτερα κυνική χρήση του.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι μια κυβέρνηση που το παίζει εθνοσωτήριος, κάθεται με την αλβανική κυβέρνηση που πρόσφατα δημιούργησε τα γνωστά επεισόδια στην Σερβία και συζητά την εισαγωγή των αλβανικών στα ελληνικά σχολεία. Οι άνθρωποι είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο: ο «Γράμμος-Βίτσι» της Μεταπολίτευσης


Μαζί με το τέλος ενός συγκεκριμένου πολιτικού Καθεστώτος, της Μεταπολίτευσης, ίσως πεθαίνει και ο τελετουργικός εορτασμός του ως «εορτής του καθεστώτος», όπως κατέρρεαν τα επιβλητικά αγάλματα των επαναστατών στις χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τώρα, που ακόμα η μεγάλη «παρέα» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειάς της.

Το 1973, στα γεγονότα του «Πολυτεχνείου», συνέβη κάτι πραγματικά εκπληκτικό: Έλληνες φοιτητές διακινδύνευσαν την ζωή τους και την ελευθερία τους με τον πλέον σαφή τρόπο, προκειμένου να διαδηλώσουν ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών - και, ει δυνατόν, να την ρίξουν. Αυτός ο έρωτας ελευθερίας σίγουρα αξίζει να τιμηθεί και να εορταστεί. Να μείνει ζωντανός στην μνήμη, να διδάσκει.

Όμως, ευτυχώς στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας έχουμε πολλά παραδείγματα παρόμοιων ηρωικών πράξεων -όχι μόνο ατομικών, αλλά και συλλογικών, όπως του Πολυτεχνείου- και αιματηρών συγκρούσεων. Πράξεων αντίστασης σε παράνομες, αντιδημοκρατικές εξουσίες. Δίκαια αιτήματα που πληρώθηκαν με αίμα. Καμία όμως από τις υπόλοιπες δεν τιμάται με τον ίδιο τρόπο όσο το Πολυτεχνείο.

Ο υπερτονισμός του Πολυτεχνείου εξυψώνει επίσης και την ιστορική σημασία της συγκεκριμένης Χούντας: η Ελλάδα πέρασε πολλές στρατιωτικές δικτατορίες. Η δικτατορία του Παπαδόπουλου σε καμία περίπτωση δεν απετέλεσε την αιμοσταγέστερη ή την φρικωδέστερη δικτατορία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ειδικά αν εξαιρέσουμε την τραγωδία της Κύπρου -που έλαβε χώρα επί Ιωαννίδη, του οποίου η δικτατορία ήταν αρκετά σκληρότερη καίτοι βραχύτερη. Επίσης, υπάρχουν πραξικοπήματα και στρατιωτικές δικτατορίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας που κατά έναν ανεξήγητο τρόπο παρουσιάζονται ως και με θετικό τρόπο, ακόμα και από την Αριστερά - διότι, απ' ότι φαίνεται, εκείνες ήταν «καλές» δικτατορίες, «καλά» πραξικοπήματα, στην αλλόκοτη συλλογική μας ιστορική λογική...

Τι λοιπόν καθιστά το όντως ηρωικό Πολυτεχνείο ηρωικότερο από παρόμοιες πράξεις που δεν μνημονεύονται τόσο συχνά, και την χούντα του Παπαδόπουλου χειρότερη από τρισχειρότερες δικτατορίες που δεν μονοπωλούν τόσο το συλλογικό μας ενδιαφέρον;

Ο σχετικά πρόσφατος χαρακτήρας των γεγονότων θα μπορούσε να αποτελεί μιαν απάντηση - μεσολαβούν μόλις σαράντα χρόνια. Ναι μεν αυτό σχετίζεται με την ένταση της μνήμης των ζώντων, αλλά μάλλον αποτελεί αντίστροφο επιχείρημα δεδομένου του τί έχουμε θεσμοθετήσει ως κράτος: η Πολιτεία έχει θεσπίσει ολοήμερη σχολική αργία και εκτενή θεωρητική σχολική προετοιμασία για τρία μόνο εθνικά ιστορικά γεγονότα: την Επανάσταση του 1821, το Όχι του 1940 και το Πολυτεχνείο του 1973.

Έτσι, η χούντα του '67-'74 και η αντίσταση σ' αυτήν εξισώνεται σε ιστορική σημασία για το νέο ελληνικό κράτος των 190 χρόνων με την Επανάσταση που το γέννησε και με την ηρωική του στάση στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο - ενώ παρόμοιες δικτατορίες και παρόμοιες αντιστάσεις αφήνουν την Πολιτεία παγερά αδιάφορη... Την ίδια Πολιτεία που έχει εξοβελίσει από την σχολική πραγματικότητα το ασύλληπτου ηρωισμού και ιστορικής σημασίας έπος της ΕΟΚΑ, ή τον Μακεδονικό Αγώνα.

Υφίσταται μία και μόνο εξήγηση γι' αυτήν την προτίμηση:

Με το «Πολυτεχνείο» εορτάζονται δύο πράγματα. Ο ηρωισμός της πράξης αφ' ενός, αλλά και αυτό που θέλει να αναγνωρίζει το καθεστώς της Μεταπολίτευσης ως την ιδρυτική του στιγμή, και ακόμα παραπέρα την νομιμοποιητικὴ στιγμὴ για ό,τι θα ακολουθούσε.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» γνώριζε, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, ότι μόνο η επαναλαμβανόμενη ηρωοποίησή της ως συνόλου θα μπορούσε να της προσφέρει τα «κλειδιά» της νέας πολιτικής περιόδου. Γι' αυτό αφήνει να εννοηθεί ότι όλοι οι φοιτητές, ως «φοιτητικό κίνημα», αντιστάθηκε ηρωικά - διότι, ως γνωστόν, αν όσοι δηλώνουν ότι ήταν εκείνη την νύχτα πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου όντως ήταν, τότε αυτά τα κάγκελα υπερβαίνουν κατά πολύ το μήκος του τείχους του Βερολίνου.

Ο υπερτονισμός του εορτασμού αφ’ ενός χαρίζει... δυνατές συγκινήσεις στην ίδια την γενιά που έζησε τα γεγονότα («αχ βρε Μαρία, τί ωραίοι και αγωνιστές που ήμασταν τότε»), αφ’ ετέρου εγκαθιδρύει την περίπου ημίθεη φύση της στο διαγενεακό της περιβάλλον –ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Ο ενθουσιαστικός αυτοθαυμασμός αυτής της γενιάς εγκαθιδρύει παράλληλα την τοτεμική της εξουσία απέναντι στην επόμενη, δίδει κυκλούμενη άφεση αμαρτιών και μόνιμη θέση αυθεντίας.

Εν τέλει, το «Πολυτεχνείο» επελέγη για να διαδραματίσει τον ρόλο της «τελετουργικής γιορτής του Καθεστώτος» - όπως στην χούντα εορταζόταν η «εθνοσωτήριος επανάστασις», και όπως στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς εορταζόταν ο «Γράμμος-Βίτσι». Πρόκειται για μια εξαιρετική επιλογή, καθ’ ότι η αυτοθυσιαστική και αντιστασιακή φύση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μεταγγίζει την γνησιότητά της και στο ίδιο το καθεστώς, κάτι που λειτούργησε άψογα κατά τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.

Τώρα όμως, που το καθεστώς της Μεταπολίτευσης είναι πτώμα τυμπανιαίο, μήπως πρέπει να αποσυνδέσουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου από την νομιμοποιητική της, αυτοαγιογραφική χρήση εκ μέρους μιας αδίστακτης πολιτικής γενιάς και κάστας; Και να διερωτηθούμε αν είναι η χούντα του ’67-’74 και η Εξέγερση εναντίον της όντως ένα από τα τρία σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως εμπράκτως διδάσκουμε στα παιδιά μας;

Μαζί με το τέλος ενός συγκεκριμένου πολιτικού Καθεστώτος, της Μεταπολίτευσης, ίσως πεθαίνει και ο τελετουργικός εορτασμός του ως «εορτής του καθεστώτος», όπως κατέρρεαν τα επιβλητικά αγάλματα των επαναστατών στις χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τώρα, που ακόμα η μεγάλη «παρέα» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειάς της. Ίσως είναι νωρίς για να τεθούν αυτές οι νύξεις -μόνο η φυσική, βιολογική φθορά είναι ικανή να πείσει την γενιά του Πολυτεχνείου ότι δεν της ανήκουν τα σκήπτρα της αιώνιας εξουσίας και επιβολής- μα πιστεύουμε ότι συν τω χρόνω θα φανερώνεται ο ρεαλισμός τους.

Σωτήρης Μητραλέξης
Συνέχεια

17 Νοέμβρη: Καιρός να «θάψουμε το Πτώμα»


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη

Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο. Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία.


Έτσι, εξαιτίας της ύβρεώς του, το μετεμφυλιακό κράτος διελύθη είς τα εξ ων συνετέθη. Για να συμβεί αυτό όμως, χρειάστηκε ο ελληνισμός να πάρει ένα σκληρό μάθημα, πολύ σκληρότερο από ό,τι του αναλογούσε, μία εθνική τραγωδία, τις συνέπειες της οποίας οι Κύπριοι αδελφοί μας βιώνουν ακόμα. Η κάθαρση επήλθε, οι ένοχοι δικάστηκαν, καταδικάστηκαν, και μπόρεσε η Πατρίδα να προχωρήσει μπροστά. Το 2009, αντίστοιχα, η χώρα χρεοκόπησε. Πέντε χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα θα χρεοκοπούσε μαζί της και ο τόπος θα ξεκινούσε από την αρχή. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη. Και δεν έχει συμβεί ακόμα διότι οι νέες γενιές αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να ζήσουν ξανά μέρες σαν αυτές του 2004. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι η υπάιτια της σημερινής τραγωδίας που βιώνουμε. Είναι λοιπόν, πολύ πιο χρήσιμο από το να γιορτάζουμε τη σημερινή ημέρα με καταθέσεις στεφάνων, να αναστοχαστούμε τη σύγχρονη ιστορία μας, να καταλάβουμε ποια είναι τα συστατικά στοιχεία του στρεβλού ανθρωπότυπου που δημιουργήσαμε, ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη που διαπράξαμε και να γεννηθούμε ξανά από τις στάχτες μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου λειτούργησε όπως οι Κονκισταδόρες, οι Ισπανοί κατακτητές του 16ου αιώνος που πέτυχαν να γίνουν κύριοι της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Όπως οι Κονκισταδόρες δε δίστασαν να καταληστεύσουν τον Νέο, Παρθένο Κόσμο που κατέλαβαν, έτσι και η γενιά του Πολυτεχνείου δεν δίστασε να καρπωθεί όλο τον πλούτο νέας Ελλάδος που αναδυόταν και να καταληστεύσει το μέλλον της σημερινής γενιάς. Έζησε δηλαδή εις βάρος των παιδιών της.

Το καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η πολιτική των δανεικών. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός θεωρήθηκε ως κάτι το «αναχρονιστικό», ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να γίνονται αισθητά. Σε δηκτικτική ερώτηση γνωστού οικονομολόγου της εποχής για την αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εμπνευστής του κεϋνσιανισμού αλά Γκρέκα, φημολογείται ότι απήντησε «ναι, αλλά εγώ δε θα ζω τότε». Είτε είναι αληθής αυτή η δήλωση είτε είναι ψευδής, καταδεικνύεται πίσω από αυτήν ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης ηγετών και ψηφοφόρων για το πώς πίστευαν ότι πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Και έτσι έγινε. Τα δανεικά δεν λαμβάνονταν για να εξυπηρετήσουν ζωτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνονταν για να δημιουργήσουν ένα τερατώδες δημόσιο μέσω του οποίου δήθεν θα καταπολεμάτο η ανεργία. Το δημόσιο στην Ελλάδα έφτασε να αποτελεί το ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας. Το ασφαλιστικό σύστημα άρχισε να καταρρέει και ο ατομιστικός τρόπος ζωής κυριάρχησε παντού με σφοδρές δημογραφικές συνέπειες (όπου από το 2040 η γήρανση θα μετατραπεί σε καθαρή απώλεια γηγενούς πληθυσμού, με ρυθμό 1 εκατομμύριο τη δεκαετία).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που προσλαμβάνονταν δεν ανέρχονταν στις θέσεις τους με αξιοκρατικά κριτήρια αλλά με αμιγώς πελατειακά. Κομματικοί συνδικαλιστές ήλεγχαν όχι μόνον το δημόσιο τομέα, αλλά φυτοζωούσαν και στον ιδιωτικό. Απεργίες σχεδόν σε καθημερινή βάση είχαν ως αποτέλεσμα να χρεώνονται ιδιωτικές εταιρείες υπέρογκα ποσά από τον αποκλεισμό των δρόμων. Γνωστή αμερικανική τράπεζα με παράρτημα στην Ελλάδα σταματούσε κάθε φορά τις εργασίες της όταν οι συνδικαλιστές της απεφάσιζαν ότι η αμερικανική κυβέρνηση προέβαινε σε «ιμπεριαλιστικές κινήσεις» με τις οποίες δεν συμφωνούσαν. Η γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε εξαιτίας του συστήματος αυτού απαγόρευε επί της ουσίας οιαδήποτε ιδιωτική επένδυση και επιχειρηματικότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανεύθυνης και εγωιστικής ευμάρειας, το μόνο υγιές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική βιομηχανία, κρατικοποιήθηκε. Από το ελληνικό βιομηχανικό στερέωμα, 45 εργοστασιακά συγκροτήματα «κοινωνικοποιήθηκαν» κατά την προσφιλή φράση του «κινήματος του ανατέλλοντος πράσινου ηλίου». Φυσικά, οι εργαζόμενοι των εργασιακών μονάδων αυτών βρήκαν μία ζεστή αγγαλιά στο δημόσιο. Πριν η γενιά του Πολυτεχνείου αναλάβει τα ηνία και μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα ήταν μία βιομηχανική χώρα, με ισχυρότατη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία που ανταγωνιζόταν επάξια τις αντίστοιχες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η ελληνική χαλυβουργία με το ισχυρό νικέλιο συναγωνιζόταν την αντίστοιχη αγγλική και ιταλική. Το ελληνικό αλουμίνιο, τα ελληνικά ναυπηγεία (που εδώ και χρόνια είναι κλειστά λόγω συνδικαλισμού και μέχρι νεωτέρας....), η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), η βιομηχανία ελαστικών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (πριν αποχωρήσουν για την Τουρκία), οι καινοτόμοι πλαστικοί σωλήνες του εργοστασίου Πετζετάκι, τα ελληνικά αμυντικά συστήματα και πολλοί άλλοι τομείς της παραγωγικής μας ζωής καθιστούσαν την πατρίδα μας μία χώρα όχι μόνον αυτάρκη αλλά και εξαγωγική.

Η γενιά του Πολυτεχνείου εδραίωνε το νεομαρξιστικό της αφήγημα πάνω στη φράση «κάτω η ολιγαρχία που πίνει το αίμα του λαού». Πίστευε ότι θα κοροϊδέψει τους «κουτόφραγκους» με τις επιδοτήσεις οι οποίες κατέληγαν στο να αγοράζουν οι αγρότες ακριβά αυτοκίνητα και να εμπλουτίζουν τη σεξουαλική τους ζωή.

Μία στιβαρή επιχείρηση της τότε βιομηχανικής ζωής ήταν και η ΙΖΟΛΑ της θρυλικής οικογένειας Δράκου. Ο Γεώργιος Δράκος αποτυπώνει το κλίμα της εποχής:

«Στην αρχή ζούσαμε από τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού, μετά από τους πόρους που συνέρρευσαν από το Σχέδιο Μάρσαλ, από την Κοινότητα αργότερα. Κανείς υπεύθυνος πολιτικός δεν είπε στους Ελληνες να αναπροσαρμόσουν την παραγωγή τους και να την κατευθύνουν σε προϊόντα διεθνώς ανταγωνιστικά. Αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκαν για έργα βιτρίνας και για την ανοικοδόμηση βιλών στα χωριά».

Παραταύτα, παρέμενε αισιόδοξος και δήλωνε: «Από πού αντλώ αισιοδοξία; Από τη διεθνοποίηση της οικονομίας, οπότε οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν διαρκώς και λιγότερη σημασία».

Πού να φανταστεί ο δαιμόνιος επιχειρηματίας ότι η μόνη επιχειρηματική τάξη που θα παρέμενε όρθια στην Ελλάδα θα ήταν η κρατικοδίαιτη; Η μεταπολιτευτική γενιά δημιούργησε επιχειρηματίες που θα στήριζαν την υπόστασή της και θα βοηθούσαν να παραμένουν και οι δύο χέρι – χέρι στην εξουσία, μακριά από τον οιοδήποτε διεθνή ανταγωνισμό. Οι πρώην υγιείς ελληνικές βιομηχανίες που απασχολούσαν εργατικό δυναμικό κατά χιλιάδες εξαφανίστηκαν προς χάριν του εύκολου πλουτισμού «των παιδιών της αλλαγής». Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αντελήφθη σε κανένα σημείο ότι δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη (δανεισμό, διαφθορά, έυκολο πλουτισμό) και τον σκύλο χορτάτο (δανειστές, νέα γενιά).

Το αφήγημα αυτής της γενιάς εδραιώθηκε μέσω των πανεπιστημίων και της καθεστηκυίας τάξης των ΜΜΕ. Στα πανεπιστήμια, οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη η ιδεολογία ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυρίαρχη ενώ αυτοί που διαφέντευαν στα ΜΜΕ ήλεγχαν απολύτως το κλίμα και τον ιδεολογικό διάλογο στα μέτρα των αριστερίστικων στερεοτύπων. Ίσως αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη πανωλεθρία που υπέστη η σημερινή γενιά. Όταν ο κύριος εργοδότης της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικονομίας ήταν το κράτος δεν είναι τυχαίο ότι και η κουλτούρα που δημιουργείται θα είναι εξαρτημένη από αυτό. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν άνθρωπο να ρίχνει τις ευθύνες που του αναλογούν αλλού. Η μεταπολιτευτική γενιά δεν χρέωσε μόνο τις επόμενες. Δημιούργησε έναν ανθρωπότυπο από όπου απουσιάζει η ατομική ευθύνη. Δεν φταίμε ποτέ εμείς. Φταίει ο αμερικανός, φταίει ο αδηφάγος καπιταλισμός, φταίει το κράτος, φταίνε τα λαμόγια, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Το μεταπολιτευτικό πτώμα που πρέπει να θάψουμε τη σημερινή ημέρα είναι αυτό της ανευθυνότητας, της σοσιαλμανίας, του εύκολου πλουτισμού, της εύκολης κατηγορίας. Πολλοί είναι σήμερα αυτοί που «αναπολούν τη χούντα που θα τους σώσει» ή «έναν νέο Καραμανλή, Μεταξά, Βενιζέλο». Όχι αδέρφια. Κανείς από αυτούς δε θα μας σώσει. Θα θάψουμε το πτώμα του κακού μας εαυτού μόνοι μας, ο καθένας από εμάς, θα σώσει πρώτα τον εαυτό του και κατά συνέπεια το Έθνος μας από την παρακμή. Χόρτασε η Πατρίδα μας από Σοσιαλισμό. Διότι ο Σοσιαλισμός τελείωνει εκεί που τελειώνουν τα χρήματα των άλλων.
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Σεμινάριο 20/11/14, 19.00/ Πολιτική Επικοινωνία: οι ιδιαιτερότητες της εκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ – conservatives.gr) διοργανώνει σεμινάριο πολιτικής επικοινωνίας με τον κ. Ευτύχη Βαρδουλάκη, και θέμα «Πολιτική Επικοινωνία: οι ιδιαιτερότητες της εκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα».
vardoul

Ακούμε συχνά για νέες μεθόδους και τεχνικές πολιτικής επικοινωνίας οι οποίες διαμορφώνονται στο εξωτερικό: ποιές είναι όμως οι ιδιαιτερότητες μιας πολιτικής εκστρατείας στην Ελλάδα, οι οποίες καθορίζουν το κατά πόσον οι νεώτερες προσεγγίσεις είναι όντως εφαρμόσιμες; Τί οφείλει να λάβει κανείς υπ’ όψιν του σχεδιάζοντας και προετοιμάζοντας μια πολιτική εκστρατεία στην Ελλάδα, ή συμμετέχοντας σε αυτήν; Σχεδίασμα απαντήσεως του ερωτήματος θα επιχειρήσει ο έμπειρος των ελληνικών εκλογικών αναμετρήσεων Ευτύχης Βαρδουλάκης σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο για κάθε ενδιαφερόμενο. 

Ο Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος επικοινωνίας, εταίρος της εταιρείας πολιτικής στρατηγικής και επικοινωνίας Stratego και συγγραφέας του βιβλίου «Νέοι κανόνες πολέμου: Πώς να προετοιμαστείτε σωστά για μια εκλογική αναμέτρηση». Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επικοινωνία στο City University του Λονδίνου. Τα τελευταία 17 χρόνια εργάζεται ως σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας, στρατηγικής και πολιτικών ερευνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος εκλογικών εκστρατειών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και σε πολλές εκστρατείες επικοινωνίας φορέων και οργανισμών. Άρθρα, συνεντεύξεις και αναλύσεις του έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο, ενώ έχει συμμετάσχει, ως ειδικός πολιτικός αναλυτής, σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Facebook-Events
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Είστε έτοιμοι για το «δωρεάν ασύρματο wifi internet»;


Σε λίγες ημέρες από τώρα θα έχει περάσει ένας χρόνος από την εξαγγελία του κ. Σαμαρά για «δωρεάν ασύρματο wifi internet. Σε όλη την Ελλάδα σ’ ένα χρόνο». Η καθαυτό δήλωση ήταν το λιγότερο κωμικοτραγικό σημείο της υπόθεσης.

Τελικά θα γίνει ένας διαγωνισμός, ίσως μέχρι το τέλος του χρόνου, για να δημιουργηθούν κάποτε 5.000 σημεία wifi ανά την Ελλάδα. Το αρχικό υπολογιζόμενο κόστος θα είναι 15 εκ. ευρώ. Γιατί οι φορολογούμενοι, Έλληνες ή Ευρωπαίοι, θα πρέπει να πληρώνουν για πρόσβαση στο διαδίκτυο στα συγκεκριμένα σημεία κανείς δεν ενδιαφέρεται να διευκρινήσει. Υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης στο διαδίκτυο το 2014; Η αλήθεια είναι ότι η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι σχετικά εύκολη και κάθε μέρα που περνάει γίνεται ευκολότερη, καλύτερη και φθηνότερη.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος η πρόσβαση στο διαδίκτυο να γίνει άλλη μία αρμοδιότητα του κράτους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτό που είχε κάνει την ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι αυτή η εξαγγελία είχε γίνει στο ερώτημα: τι μπορείτε να πείτε στους νέους που δυσπιστούν με την πολιτική. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η τότε απάντηση του κ. Σαμαρά θα δημιουργούσε την εντύπωση ότι απλά δεν κατάλαβε την ερώτηση. Αλλά στο κλίμα του πολιτικού μας συστήματος η απάντηση ήταν θλιβερά προβλέψιμη.

Αυτή ήταν απάντηση ενός αμετανόητου κρατιστή, που σε ότι πρόβλημα ή ερώτημα και αν προκύψει, η απάντηση πάντα βρίσκεται στην δημιουργία μιας νέας κρατικής δαπάνης ή/και αρμοδιότητας. Αν τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε κολλήσει και δεν μπορούμε να βγούμε από την κρίση, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε αναθέσει σε κρατιστές να μας σώσουν από την χρεοκοπία του κρατισμού.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η σημερινή κρίση δεν είναι διανοητικά προσβάσιμη στην πολιτική τάξη της χώρας. Δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί, δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ο κόσμος που ο κάθε Σαμαράς, Τσίπρας και Βενιζέλος μπορεί να καταλάβει είναι αυτός που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 80. (Χρόνια μας πολλά παρεμπιπτόντως)

Πρόσφατα, η κα Μαρία Αντωνίου, βουλευτής της ΝΔ στην Καστοριά, προσπαθώντας να εξηγήσει ότι η βουλευτική αποζημίωση δεν είναι απαραίτητη για την ίδια, είπε «έχω μάθει να ζω και με 1.500 ευρώ», εννοώντας τον μισθό της ως δημόσιος υπάλληλος. Να σημειώσουμε εδώ ότι και ο σύζυγος της κας Αντωνίου είναι δημόσιος υπάλληλος. Προσπάθησε να εξηγήσεις σε ένα άνεργο που πρέπει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ και φόρο σε κάποιο ανύπαρκτο εισόδημα γιατί κάποτε είχε αγοράσει ένα αυτοκίνητο και τώρα είναι τεκμήριο, ότι η κα Αντωνίου έχει μάθει να ζει και με 1.500 ευρώ. Προσπάθησε και το αντίθετο.

Στα τέσσερα χρόνια που έχουν περάσει το πολιτικό σύστημα έχει θυσιάσει την Ελλάδα για να μπορέσει να διατηρήσει τις φαντασιώσεις με τις οποίες μεγάλωσε. Ακολουθούν χειρότερες μέρες.
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Να βγούμε από το μνημόνιο, και να μπούμε που;


Η επικοινωνιακή καταιγίδα που μας κατακλύζει δειχνει να έχει σοβαρό έλλειμμα λογικής συνέχειας. Σχεδιάζουμε να "σκίσουμε το Μνημόνιο", στα πλάισια του οποίου βέβαια εξασφαλίζουμε δανεισμό με επιτόκια ύψους περίπου 1,5%, για να βγούμε στις αγορές δανειζόμενοι, με τα σημερινά δεδομένα, με 7% περίπου. Τι σόι επιτυχία θεωρείται και τούτη, εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Αντί να είχαμε εξ αρχής σαν στόχο την εγκατάλειψη των δανεικών και την εξασφάλιση της επιβίωσής μας κατ αρχήν με τις δικές μας δυνάμεις, έχουμε μετατρέψε σαν ιδανικό την 'έξοδο στις αγορές' - τις οποίες μάλιστα μέχρι πρόσφατα μαστιγώναμε σαν ανάλγητες και καταστροφικές!!

Τώρα λοιπόν πασχίζουμε να οδηγηθούμε σε καινούργια βαθύτερα αδιέξοδα απλά και μόνο για να μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δεν θα υπάρχει πλέον τρόικα. θα κάνουμε δηλαδή, θεωρητικά πάντα, ό,τι θέλουμε. Πάλι δηλαδή ανεξέλεγκτα δανεικά και τεράστιες δαπάνες. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Διότι χρωτάμε κάποιες πολλές δεκάδες δισεκ. Κι αυτοί που μας τα δάνεισαν επιθυμούν να ελέγχουν κάπως την συμπεριφορά μας ώστε να έχουν την προσδοκία πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα πάρουν κάποια από αυτά πίσω. Φρούδες ελπίδες θα μου πείτε; Πάντως ελπίδες, που οι λαοί που βρίσκονται πίσω από τα χρήματα που δανεισθήκαμε δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν.

Σε όλα αυτά προστίθεται και η ρευστή διεθνής πολιτική και οικονομική κατάσταση που κάνει τους όποιους ελληνικούς χειρισμούς δυσκολότερους και όλο και πιό επικίνδυνους. Ιταλία και Γαλλία παραπαίουν ενώ και η Γερμανία δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης και στασιμότητας. Αντί αυτά να μας γεμίζουν ανησυχία και να μςο οδηγούν σε περίσκεψη και συσπείρωση εμείς βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλου για χρηματισμούς δήθεν βουλευτών και για την πραγματοποίηση βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατόν. Τι πρόβλημα όμως θα λύσουν οι εκλογές; Θα βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να κουρέψει ένα χρέος που εκείνοι που το έχουν στα χέρια τους ούτε να ακούσουν κάτι τέτοιο δεν θέλουν. Αν το κάνουμε μονομερώς- το άλλο εναλλακτικό σενάριο - ουδείς πλέον θα μας δανείζει. Πως θα κάνουμε λοιπόν τότε εισαγωγές ενέργειας, φαρμάκων και τροφίμων - για να μιλήσω για τα πλέον σημαντικά;

Αφού δεν είμαστε αποφασισμένοι - ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό - να μειώσουμε δραστικά τα έξοδα μας, καταργώντας μέρος του υπερτροφικού δημόσιου τομέα, τότε θα πρέπει και πάλι να δανεισθούμε. Πως όμως, αφού κανένας δεν θα είναι πρόθυμος να βάλει το χέρι στην τσέπη; Θα αποφασίσουμε τότε μόνοι μας να αποχωρήσουμε από το ευρώ για να σπάσουμε τα δεσμά των δανεικών και για να μην πληρώσουμε τα χρέη. Και θα ακολουθήσουν βέβαια οι αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες.

Στις τραγικές καταστάσεις που φυσιολογικά θα ακολουθήσουν θα είμαστε το παράδειγμα που θα δείχνουν οι Γερμανοί στους υπόλοιπους για να τους συνετίσουν και να τους υποχρεώσουν να ακολουθήσουν τις δικές τους οδηγίες.

Περάσαμε την περίοδο που οι υπόλοιποι φοβόντουσαν τις συνέπειες μιάς ελληνικής άτακτης εξόδου από την ευρωζώνη η και από την Ευρώπη. Ισως τώρα κάποιοι και να το επιδιώκουν, ώστε με την δυστυχία μας να φοβίσουν τους υπόλοιπους.

Αντί η κυβέρνηση να συγκεντρωθεί στους μεταρρυθμιστικούς της στόχους και να ξεχάσει τους 180 ψήφους και τα περί Προέδρου, γινόμαστε μάρτυρες μιάς νοσηρής πολιτικής σύγκρουσης που μας γυρίζει δεκαετίες πίσω και μας θυμίζει σκοτεινές σελίδες της ελληνικής, σχετικά πρόσφατης, πολιτικής ιστορίας. Μοναχά το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη φαίνεται να στέκεται με αξιοπρέπεια στο ύψος των περιστάσεων και να σκέπτεται το συλλογικό μας αύριο. Δεν φθάνει όμως μοναχά αυτό για να σωθεί ο τόπος.

Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Την Ελλάδα την οδήγησε στην χρεοκοπία το υπερδιογκωμένο και άθλιο δημόσιο. Και οι κυβερνήσεις, παράλογα, τιμωρούν τον ιδιωτικό τομέα με εξοντωτικούς φόρους και βίαιες παρεμβάσεις στην οικονομική και την κοινωνική ζωή. Για να διασώσουν αυτό το άθλιο κράτος. Προφανώς για να υποστηρίξουν τις συντεχνίες που εκτιμούν πως τις ψηφίζουν. Αυτές όμως τους έχουν γυρίσει ήδη την πλάτη ελπίζοντας σε νέο-πασοκικές επιλογές (στις υποσχέσεις των ακραίων αριστερών συνιστωσών του ‘Σύριζα’) η προσβλέποντας ακόμη και σε ακροδεξιά μορφώματα που υπόσχονται να εκδικηθούν το ‘σύστημα’ - που βέβαια τόσα χρόνια τους έτρεφε.

Μοναδική λύση είναι η στροφή μακριά από το τέρας του γραφειοκρατικού κράτους. Και η στήριξη της αγοράς. Μειώσεις φόρων και άχρηστων δομών - λειτουργιών του δημόσιου τομέα θα μας φέρουν με επιτυχία στην επιφάνεια. Υπάρχει ακόμη χρόνος κάποιοι να το τολμήσουν. Πριν είναι πλέον πολύ αργά. Ο Μίλτον Φρήντμαν έλεγε «Δεν στενοχωριέμαι που το κράτος είναι αναποτελεσματικό και κινείται σε τέλμα. Με τόσες εξουσίες που του έχουμε δώσει τρομάζω στην ιδέα να γινότανι ελκυστικό και αποτελεσματικό. Δεν θα έμεναν πλέον τότε για πολύ ζωντανές οι ελευθερίες μας» (‘The Future of the American Economy’, 1976).
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Στην Ευρώπη της πολιτικής ορθότητας


Από το Ρόδερωμ της Βρετανίας, στο Βούπερταλ της Γερμανίας από εκεί στην δική μας Αθήνα, οι επιπτώσεις της πολιτικής ορθότητας γίνονται κάθε μέρα πιο ορατές και βίαιες.

Το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε πρόσφατα σε μια πόλη στην βόρια Αγγλία, Ρόδερωμ, έχει συνταράξει την βρετανική κοινωνία. Σοκαριστικό στοιχείο είναι ο αριθμός των θυμάτων βιασμού, 1.400, και το άλλο επίσης συνταρακτικό στοιχείο είναι ότι παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες των θυμάτων και των οικογενειών τους οι αρχές προτίμησαν να μην κάνουν τίποτα. Τα θύματα ήταν λευκές γυναίκες ενώ οι θύτες ήταν συμμορίες Πακιστανών. Για τις αρχές υπήρχε κάτι χειρότερο από την μη διαλεύκανση του εγκλήματος, αυτό ήταν η πιθανότητα να κατηγορηθούν για ρατσισμό.

Όλα άρχισαν με την ενδελεχή έκθεση της Αλέξις Τζέϊ. Αυτή η έκθεση εξιστορεί τα πολλαπλά εγκλήματα σε μια περίοδο από το 1997 μέχρι το 2013. Παρόμοιες εκθέσεις είχαν προηγηθεί το 2002, 2003 και το 2006. Όλες οι εκθέσεις είχαν καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων μιας και οι αρχές δεν ήθελαν να διαταράξουν την πολυπολιτισμική “ειρήνη” που επικρατούσε στο Ρόδερωμ.

Μια άλλη αντίδραση των αρχών ήταν να στείλουν την συγγραφέα της πρώτης έκθεσης σε ειδική εκπαίδευση προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στην… διαφορετικότητα. Το πρόβλημα για τις αρχές δεν ήταν οι βιασμοί και οι ξυλοδαρμοί γυναικών, αλλά οι εκθέσεις που αποκάλυπταν το πρόβλημα. Όταν γονείς έκαναν καταγγελίες στην αστυνομία αυτές οι καταγγελίες πήγαιναν και αυτές στον κάλαθο των αχρήστων. Όταν ένας πατέρας εισέβαλε σε σπίτι όπου είχε βιαστεί η κόρη του, η αστυνομία το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να τον συλλάβει.

Συγκρίνετε αυτή την συμπεριφορά της αστυνομίας στους βιασμούς, με το πως η ίδια αστυνομία αντέδρασε σε σχόλια που έγιναν στο διαδίκτυο μετά από την δολοφονία ενός στρατιώτη από Ισλαμιστές στο Λονδίνο. Τότε η αστυνομία εισέβαλε σε διαμερίσματα τα άγρια ξημερώματα για να κάνει συλλήψεις για έκφραση απαγορευμένων σκέψεων. Η πολιτική ορθότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Στο Βούπερταλ της Γερμανίας ομάδα ισλαμιστών, «Φορώντας πορτοκαλί γιλέκα που έγραφαν «αστυνομία της σαρίας», βγήκαν το βράδυ στους δρόμους κηρύσσοντας τις αρχές του ισλαμικού νόμου.» «Σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜE, η ομάδα πλησίαζε κόσμο έξω από μπαρ και κλαμπ και τους μιλούσε, “ενημερώνοντάς” τους πως η σαρία απαγορεύει την κατανάλωση αλκοόλ, τα τυχερά παιχνίδια, τα πάρτι και εν γένει κηρύσσοντας τα θρησκευτικά “χρηστά ήθη”.» (Βήμα, 6/9/14). Στην Σουηδία σε ορισμένες γειτονιές όπου οι μουσουλμάνοι αρχίζουν να έχουν σημαντική παρουσία, οι ντόπιες Σουηδέζες αναγκάζονται να φορούν την μαντίλα για να αποφύγουν να γίνουν θύματα ξυλοδαρμού ή βιασμού.

Στην πολύ μακρινή από την Μέση Ανατολή Αυστραλία, οι αρχές πρόσφατα εξάρθρωσαν σπείρα τζιχαντιστών που προετοίμαζαν αποκεφαλισμό επί αυστραλιανού εδάφους. Αλλά ας μην ανησυχούμε εδώ στην Ελλάδα. Μπορεί να βρισκόμαστε στην γειτονιά των τζιχαντιστών, μπορεί οι κυβερνήσεις μας να εφαρμόζουν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, μπορεί δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι να εισβάλουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, αλλά μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Η πολιτική τάξη που μόλις χρεοκόπησε την Ελλάδα μας εγγυάται ότι όλα θα πάνε καλά. Ας εμπιστευτούμε τις ικανότητές και την διορατικότητα τους. Ίσως να χρειαστούμε μερικούς ακόμα “αντιρατσιστικούς” νόμους και το κράτος να χτίσει μερικά μουσουλμανικά τεμένη με τα χρήματα των φορολογουμένων και όλα θα πάνε καλά.

Παρεμπιπτόντως, το ότι πρόσφατα βγήκε στην δημοσιότητα ότι υπάρχουν τουλάχιστον 100 οργανωμένοι τζιχαντιστές στην Ελλάδα και αυτό δεν θα πρέπει να σας δημιουργεί την οποιανδήποτε ανησυχία. Αν παρόλα αυτά ανησυχείτε, τότε μάλλον θα πρέπει οι αρχές να σας στείλουν για πολυπολιτισμική εκπαίδευση, ώστε να αποκτήσετε μια επαρκή ανοχή στην διαφορετικότητα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Νεα Δημοκρατία: 40 χρόνια συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ


Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε ένα κόμμα που σκοπός του ήταν να είναι να είναι συμπληρωματικό, να είναι δεύτερο, να ανοίγει και να κλείνει μικρές ιστορικές παρενθέσεις. Αυτό το κόμμα ιδρύθηκε πριν από 40 χρόνια και λέγεται Νέα Δημοκρατία.

Το όνομα του κόμματος λέει πολλά, Νέα Δημοκρατία. Οι ιδρυτές του προσπάθησαν εξαρχής να αποφύγουν ένα όνομα που έστω και τυπικά θα προσδιόριζε κάποιες ιδεολογικές αρχές. Η Νέα Δημοκρατία ήταν υπέρ της δημοκρατίας, και της προόδου και των καλών καιρικών συνθηκών. Η ιδεολογία της τότε έφερε τον τίτλο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, που εκείνη την στιγμή σήμαινε τα πάντα στους πάντες. Υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά και υπέρ των κρατικοποιήσεων. Όπως θα συμβεί πολλάκις τα επόμενα χρόνια, η περιορισμένη, λειψή και συχνά ενοχική ρητορική περί φιλελευθερισμού πάντα θα συνοδεύεται με πολιτικές που είναι αδιαμφισβήτητα κρατικιστικές.

Κλασσικό παράδειγμα των πραγματικών ιδεολογικών προθέσεων που επικρατούν είναι το Σύνταγμα του 75, που είναι ένας ύμνος στον κρατισμό. Οι προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας περιορίζεται δραστικά. Όπως είχε γράψει ο Κωσταντίνος Τσάτσος, πρόεδρος της επιτροπής για το σύνταγμα, και λίγο αργότερα πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις ψήφους της ΝΔ, «η θεωρητική αλήθεια γύρω από τον θεσμό της ιδιοκτησίας βρίσκεται με το μέρος των ανατολικών» [ανατολικό μπλοκ]. Κρατικά πανεπιστήμια, κρατικά ΜΜΕ, και το κράτος σε όλους τους τομείς πότε εγγυάται, πότε έχει κάποια υποχρέωση και πότε παίρνει τα «προσήκοντα μέτρα».

Η Νέα Δημοκρατία της δεκαετίας του 70 όμως δεν έμεινε στην θεωρία. Ήταν η περίοδος της σοσιαλμανίας. Όπως γράφει ο Γιώργος Κράλογλου, «στις 5 Δεκεμβρίου του 1975, έφθασε στα δημοσιογραφικά γραφεία η είδηση ότι, στις 10 το πρωί οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδος… ξεκινούσαν, με άνωθεν εντολή, το ξήλωμα του πρώτου ιδιωτικού ομίλου της χώρας. Του ομίλου Στρατή Ανδρεάδη κρατικοποιώντας 5 Τράπεζες, ναυπηγεία, ασφαλιστικές, το ΧΙΛΤΟΝ, τα λιπάσματα, 3 ακόμη βιομηχανίες και στην συνέχεια τις εταιρίες μεταφορών. Οι ίδιοι υπάλληλοι πήραν την θέση του Στρατή Ανδρεάδη στον κρατικό πλέον όμιλο. Πριν ένα χρόνο τα Χριστούγεννα του 1974 ο Καραμανλής κρατικοποιούσε την Ολυμπιακή. Και μετά ένα χρόνο το 1976 τα διυλιστήρια του Νιάρχου.»

Μόνο Ολυμπιακή που αγοράστηκε για 68 εκ. δολάρια, ως κρατική θα καταλήξει να κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο 3 δις ευρώ. Τα δισεκατομμύρια ζημιών για τον φορολογούμενο θα αρχίσουν να συσσωρεύονται αλλά τίποτε δεν θα δημιουργήσει τις όποιες αμφιβολίες στην σοσιαλιστική ΝΔ. Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές του 81 η ΝΔ θα προειδοποιεί τους πολίτες για τις συνέπειες που θα έχει για την χώρα το «μαρξιστικό» ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα θα εφαρμόζει όλες τις πολιτικές που το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται. Αυτό θα πρέπει να σας θυμίζει κάτι.

Αν κάτι πήγε να αλλάξει κάπως ήταν την περίοδο 90-93. Τότε πράγματι έγιναν κάποιες αλλαγές προς το καλύτερο. Μειώθηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, έγιναν αποκρατικοποιήσεις, δόθηκαν άδειες για κινητή τηλεφωνία σε ιδιώτες, μειώθηκε το έλλειμμα και ο πληθωρισμός. Υπήρξαν όμως και αυξήσεις φόρων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχοντας μια ισχνή πλειοψηφία προσπάθησε αρκετά. Είχε μια κοινοβουλευτική ομάδα που ένα σημαντικό μέρος της υπονόμευε την όποια μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Τα ΜΜΕ δεν ήταν απλά εχθρικά, καθημερινά η τότε κυβέρνηση ήταν θύμα ενός ανηλεούς λιντσαρίσματος. Η ιδέα ότι κρατικά μονοπώλια, όπως ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ, που άφηναν τεράστια και εύκολα κέρδη θα πέρναγαν στον ιδιωτικό τομέα ήταν ανάθεμα στα κρατικοδίαιτα και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Στο τέλος έριξαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το μάθημα για τις επόμενες ηγεσίες της ΝΔ ήταν ξεκάθαρο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξουμε τίποτα στο κράτος της σοσιαλμανίας. Η δε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή όχι απλά δεν θέλησε να αλλάξει τίποτε, αλλά συναγωνίστηκε τις χειρότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ στην εκτίναξη των δημοσίων δαπανών και τους διορισμούς μέχρι που φτάσαμε στην πρόσφατη χρεοκοπία. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχαν την κα Ρεπούση να γράφει τα βιβλία ιστορίας και παρέδωσαν την Αθήνα στους μπαχαλάκιδες και τους λαθρομετανάστες.

Θα ήλπιζε κανείς ότι η χρεοκοπία θα άλλαζε ορισμένα πράγματα στο κόμμα της ΝΔ. Όμως μετά από 4 χρόνια κρίσης αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να συντηρήσει το σύστημα που μόλις χρεοκόπησε καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από τον ιδιωτικό τομέα. Μπορεί κάποιος εύκολα να δει τα πολιτικά όρια μέσα στα οποία κινείται η σημερινή ΝΔ παρατηρώντας το υπουργικό συμβούλιο. Κάπου μεταξύ Ντινόπουλου και Χαρδούβελη, δηλαδή κάπου μεταξύ Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ του 80 και ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Αυτά είναι τα όρια της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα, γιατί αν κάτι χρειαζόταν η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ήταν να σπάσει τα καλούπια που δημιούργησε η κυρίαρχη πολιτική δύναμη της μεταπολίτευσης που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Η υπέρβαση των όποιων ορίων προϋποθέτει την δυνατότητα να οραματιστείς και να προτείνεις κάτι το διαφορετικό. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί τα τελευταία 40 χρόνια δεν βλέπει, δεν ακούει, και προπαντός δεν σκέφτεται. Απλά αντιγράφει.
Συνέχεια

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ολοκληρωτικός πόλεμος με το ακραίο Ισλάμ

Η ρήξη με το ακραίο Ισλάμ κορυφώνεται οδηγώντας σε σύγκρουση που δυνατόν να πάρει διαστάσεις ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης με τον Δυτικό κόσμο.

Η σύγκρουση δεν είναι ιδεολογική. Αντιμέτωποι θα βρεθούν σύντομα ο ανθρωπιστικός πολιτισμός με την βαρβαρότητα και την κτηνωδία. Μπροστά σε μια τέτοια αντιπαράθεση δεν χωρά ουδετερότητα και συμπεριφορά τήρησης ίσων αποστάσεων.

Μέσα στον παραλογισμό της υποστήριξης κάθε θέσης που εκφράζει αντίθεση προς την Δύση, κάποιοι στην Αριστερά εμφανίζονται να δικαιολογούν τις κινήσεις των ακραίων Τζιχαντιστών.

Ακούγονται λογής απίστευτα επιχειρήματα που επιχειρούν να δικαιολογήσουν το αποκρουστικό πρόσωπο του ακραίου ισλαμικού φανατισμού. Από απόψεις που δικαιολογούν το μίσος προς την Δύση λόγω εκμετάλλευσης (από ποιους ακριβώς;) των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών αυτών, μέχρι τα συνακόλουθα της αποικιοκρατίας, της στήριξης προς το Ισραήλ και των προκλήσεων της αμερικανικής ισχύος και του καπιταλιστικού τρόπου ζωής.

Δυστυχώς, όλα αυτά βρίσκονται εγκατεστημένα αποκλειστικά σε Δυτικούς εγκεφάλους και ιδιαίτερα σε αυτούς της Αριστεράς. Οι ενδοφυλετικές, διαφατριακές και θρησκευτικές συγκρούσεις στον Αραβικό αλλά και στον μουσουλμανικό γενικότερα κόσμο έχουν πολύ μακριά ιστορία.

Ξεκινούν από τους Ασσασίνους της εποχής των Σταυροφοριών, εξελίσσονται στις εκκαθαρίσεις των Σιιτών από τα Χαλιφάτα της Δαμασκού και της Βαγδάτης αργότερα, στις συγκρούσεις των διαφόρων Σουνιτικών φατριών στην Αραβία - στη φάση διάλυσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας – στις διαχρονικές αντιπαραθέσεις αντίπαλων ισλαμικών ομάδων στη Βόρεια Αφρική και στις γενικότερες βίαιες ανακατατάξεις στον Αραβικό κόσμο μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το αίμα ποτέ δεν έπαψε να ρέει. Ανεξάρτητα από την ανάμιξη η όχι της Δύσης στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Βορειο-αφρικανό Αραβα ιστορικό του 14ου αιώνα Ιμπν Χαλντούν (στο μνημειώδες του έργο «Αλ- Μουκαντίμα») η πορεία της ιστορίας γίνεται κατανοητή σαν η βίαιη επικράτηση μιάς φυλής, έθνους η πολιτισμού πάνω στους άλλους μέχρις ότου κάποιος επόμενος, και πάλι με όπλο τη βία, θα επιβληθεί στους προηγούμενους.

Μιά αέναη σύγκρουση λοιπόν με στόχο την επικράτηση του ισχυρότερου («Δυνατού Αλόγου», κατά τον επιτυχή χαρακτηρισμό του συγγραφέα Lee Smith) χαρακτηρίζει τις αντιλήψεις αλλά και την συμπεριφορά των λαών της Μέσης Ανατολής κυρίως αλλά και πολλών άλλων μουσουλμανικών πληθυσμών, ώστε η ιστορία τους να πλημμυρίζει από συνεχείς συγκρούσεις, ανατροπές, εμφύλιες συρράξεις και σκληρές αιματοχυσίες.

Στα πιο πρόσφατα χρόνια γίναμε μάρτυρες μεγάλων τέτοιων εθνο-φυλετικών και φατριο-θρησκευτικών αντιπαραθέσεων. Η εισβολή και κατάληψη του Λιβάνου από την Συρία (1990-2005), οι εμφύλιες συρράξεις στη Βόρεια Υεμένη (1962-1970) και στο Λίβανο (1975-1990), τα ισλαμικά αντάρτικα στην Αλγερία (1991-2002), στην Αίγυπτο (1981-1997) και την Συρία (1979-1982), η εξέγερση των Παλαιστινίων κατά του Χασσεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας (1968-1971), οι εθνοκαθάρσεις του Σαντάμ Χουσείν κατά των Κούρδων και των Σιιτών στο Ιράκ και του πατέρα Ασσάντ κατά τω Σουνιτών στην πόλη Χάμα της Συρίας (1982), οι επιθέσεις των αρχών του Σουδάν εναντίον Χριστιανών στο Νότο της χώρας παλαιότερα και κατά των μη Αράβων μουσουλμάνων στο Νταρφούρ πρόσφατα καθώς και οι σφαγές και εκκαθαρίσεις Χριστιανών από τους ακραίους ισλαμιστές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και από τους ισλαμιστές της Αλ-Σαμπαάμπ αλλόφυλων μουσουλμάνων στην Κεντρική και Νότια Σομαλία έγιναν χωρίς ανάμιξη η και ενδιαφέρον των όποιων Δυτικών δυνάμεων.

Στην πορεία της ιστορίας σημαντικοί θεωρητικοί του Ισλάμ επέλεξαν την απόλυτη ρήξη με τους «άπιστους» και την αφοσίωση σε αρχεγονικούς τύπους λατρείας κι επιστροφής στις συμπεριφορές και τα πιστεύω των πρωτοπόρων της μουσουλμανικής πίστης (σαλαφιστές) για την οικοδόμηση μιάς δυναμικής Αραβικής η γενικότερα ισλαμικής κοινωνίας.

Προσωπικότητες όπως ο Τζαμάλ - αλ - Αφγκανί, ο Χασάν – αλ – Μπάνα (ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), ο Ρασίντ Ρίντα (από τους παράγοντες της ανανέωσης του Ουαχαμπισμού στην Αραβική Χερσόνησο), ο Σαχίντ Κούντμπ (ιδρυτής της επιθετικής Τζιχάντ και πιστός στις διδασκαλίες του θεωρητικού από τον 13ο αιώνα Ιμπν Ταιμίγια) καθώς και ο ακραίος ιδεολόγος της Ισλαμικής Επανάστασης από το Πακιστάν Αμπού Μαουντούντι συνέβαλαν ουσιαστικά στην σημερινή κατάληξη το ακραίο Ισλάμ να έχει ουσιαστικά κυριαρχήσει στις σκέψεις και τις αντιλήψεις των περισσότερων – και ιδίως των νέων - μουσουλμάνων.

H επίδραση αυτών των αντιλήψεων στις μουσουλμανικές κοινότητες είναι καταλυτική. Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια μετριοπαθείς μουσουλμάνοι στον Αραβικό κόσμο, στην Ινδική Χερσόνησο η ακόμη και στη Δύση ξεσηκώνονται ενάντια στους ακραίους. Η λογική της Τζιχάντ και της κυριαρχίας της βίας διαπερνά πλέον το πνεύμα αλλά και τις συμπεριφορές των περισσότερων μουσουλμανικών κοινοτήτων. Με τρόπο μάλιστα που είναι σχεδόν αδύνατον να ακουσθούν οι άλλες μετριοπαθείς και λογικότερες φωνές.

Μέσα στο σύνολο του Αραβικού πληθυσμού σε Μαγκρέμπ και Μέση Ανατολή οι Σουνίτες αποτελούν κάτι πάνω από το 70%. Ασκούσαν λοιπόν πάντα καταπιεστική εξουσία στους υπόλοιπους, που αποτελούσαν μερικές δεκάδες εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες. Συχνά με την βία επέβαλαν τις θελήσεις τους ξεχωρίζοντας, ανάμεσα σε όλους τους άλλους, τους μουσουλμάνους Σιίτες σαν τους ουσιαστικότερους και πλέον μισητούς τους εχθρούς.

Οι παρανοικοί Τζιχαντιστές του νέου Χαλιφάτου της Συρίας, του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS), ξεπήδησαν ακριβώς από τη ανάγκη επαναφοράς της πολιτικής τάξης στην περιοχή. Σαν συνέπεια των εξελίξεων και των στρατηγικά πετυχημένων κινήσεων ηγετών τω χωρών αυτών (λ.χ. του Αγιατολάχ Σιστανί στο Ιράκ και προσωπικοτήτων της Χετζμπολάχ στο Λίβανο) οι Σιίτες είχαν τον έλεγχο η ασκούσαν σημαντική επιρροή πλέον σε σημαντικότατες κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής (Ιράν, Συρία, Ιράκ, Λίβανος).

Με προκάλυψη την αντίσταση κατά του Ασσάντ στη Συρία και με σημαντική βοήθεια ακόμα και από ισλαμιστές της Δύσης και του Καυκάσου, οι Τζιχαντιστές του ISIS βάλθηκαν να αλλάξουν και πάλι τον πολιτικό χάρτη αποκαθιστώντας τις δυνάμεις του Σουνιτισμού. Που δεν είχαν ποτέ πριν απολέσει την κυριαρχία τους από τα χρόνια των Οθωμανών ακόμη. Τα υπόλοιπα καθεστώτα της περιοχής, σαν Σουνίτες (Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Αίγυπτος, Ιορδανία, Τουρκία) με βαθιά καχυποψία προς το Ιράν, υποχρεωτικά τους ανέχονται η τουλάχιστον δεν μπορούν να τους αντιπαραταχθούν. Κι έτσι επιβιώνουν, απλώνοντας και πλοκάμια προς τη Δύση.

Έχω παλαιότερα σημειώσει πως τα συμφέροντα Δύσης και Ρωσίας τους φέρνουν ουσιαστικά κοντύτερα λόγω των αυξημένων κινδύνων από το ακραίο Ισλάμ.

Αποτελεί τουλάχιστον παραλογισμό να συγκρούονται για ζητήματα που μπορούν να λυθούν με μιά απλή συνάντηση και ουσιαστική διαπραγμάτευση και να αγνοούν την ισχυροποίηση σε παγκόσμια κλίμακα των επιθέσεων των Σαλαφιστών οπαδών της Τζιχάντ που αυτοομολογημένα έχουν σαν στόχο την καταστροφή των αλλόθρησκων και συνολικά του ευρωπαικού και δυτικού πολιτισμού.

Πολύ πρόσφατα (3 Σεπτεμβρίου) Τατάροι ηγέτες απείλησαν ανοιχτά την Ρωσία για επιθέσεις τζιχαντιστών στον Καύκασο και για αντάρτικο σε Βόλγα και Ουράλια ενώ το Ισλαμικό κράτος της Συρίας και του Ιράκ (ISIS) δείχνει έτοιμο νε επεκτείνει την επιθετική του ορμή σε στόχους ευρωπαικούς και χριστιανικούς εκτός Μέσης Ανατολής. Αν κάτι έχει καθυστερήσει αυτές τις επιθέσεις - πέραν των ακρωτηριασμών Αμερικανών ομήρων σε αντίποινα για τους βομβαρδισμούς - είναι το γεγονός πως οι χριστιανοί της Δύσης είναι μόλις τέταρτοι στη λίστα των μισητών εχθρών των Σαλαφιστών.

Πρώτοι έρχονται οι λεγόμενοι αποστάτες, μουσουλμάνοι δηλ. που εγκατέλειψαν τον φανατισμό και επέλεξαν να ζούν ειρηνικά με τους αλλόθρησκους συνανθρώπους τους. Τέτοιοι βέβαια είναι όσοι αναγνώρισαν τις εσφαλμένες φανατικές τους επιλογές και επέλεξαν να επιστρέψουν στις διδασκαλίες της μετριοπάθειας του Προφήτη. Αυτοί είναι και οι πλέον μισητοί.

Μετά έρχονται όσοι πάντοτε πίστευαν στην θρησκευτική μετριοπάθεια και στην κοσμική φύση των πολιτικών τους καθεστώτων. Τα καθεστώτα της Αιγύπτου, της Αλγερίας, του Πακιστάν και της Συρίας, μεταξύ άλλων, κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις στην λίστα αυτή.

Λίγο πιο κάτω είναι οι άθεοι, οι πολυθεϊστές και οι ειδωλολάτρες. Γι' αυτό οι Σουνίτες σιχαίνονται τους Σιίτες, που αναγνωρίζουν θεότητες (ιμάμηδες) και ιδρύουν ιερά τεμένη αφιερωμένα στον Προφήτη και σε μέλη της οικογένειάς του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κομμουνιστές (άθεοι) αποτελούν φανατικούς τους εχθρούς.

Σε παρακάτω κατηγορία εντάσσονται οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι ακριβώς επειδή αποτελούν "λαούς του βιβλίου"μιά και αναφέρονται στο Κοράνι και είναι κυρίως μονοθεϊστές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως εξαιρούνται από το μίσος κι από τη ανάγκη καταδίωξης. Δεν αποτελούν απλά πρώτη προτεραιότητα. Εκτός αν για κάποιο λόγο βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα - Εβραίοι στο Ισραήλ και Χριστιανοί σε Ιράκ, Αίγυπτο, σε χωριά της Αλγερίας και Συρία.

Στην αφέλεια που χαρακτηρίζει ορισμένους εγκεφάλους της Αριστεράς ανακαλύπτονται στον έντονο αντιδυτικισμό των Τζιχαντιστών στοιχεία υποτίθεται αντι-καπιταλιστικά η αντι-αποικιακά που τους κάνει σχετικά συμπαθείς και αποδεκτούς. Στην ουσία, οι άθεοι αριστεριστές-κομμουνιστές αποτελούν για τους φανατικούς ισλαμιστές τον πλέον μισητό εχθρό, ανάμεσα σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

Ολοι ανήκουμε στον Οίκο του Πολέμου (Νταρ αλ Χάρμπ) μια και σαν άπιστοι δε μπορούμε να μπούμε στον Οίκο του Θεού (Ντάρ αλ Ισλάμ). Οι άθεοι όμως ανάμεσά μας συνιστούν ιδιαίτερη πρόκληση για τους Σαλαφιστές (οπαδούς του ορθόδοξου αρχεγονισμού στο Ισλάμ). Αν δεν αναγνωρίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα σε λίγα χρόνια θα δυσκολευόμαστε να κινηθούμε στις πόλεις μας, εδώ στη Δύση,δίχως την άδεια της ισλαμικής πολιτοφυλακής. Που θα περιφρουρεί για την εφαρμογή της Σαρία (ιερός μουσουλμανικός νόμος)…

Σε γειτονιές πόλεων στη Βρετανία και την Γερμανία το φαινόμενο ήδη παρατηρείται!! Δεν θα αργήσει η κατάσταση αυτή να επεκταθεί και η σύγκρουση, και μέσα στις ίδιες μας τις γειτονιές, να γίνει εφιαλτικά περίπου καθημερινή. Καιρός να αφυπνισθούμε…
Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Τσίπρας: κορόιδα υπάρχουν


Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέχθηκε με το «λεφτά υπάρχουν». Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς εκλέγεται υποσχόμενος ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της πτώχευσης που θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων. Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται ότι η δική του επαναδιαπραγμάτευση θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων γιατί «λεφτά υπάρχούν.» Το ερώτημα για τον Έλληνα πολίτη είναι: πόσες φορές χρειάζεται να ακούσει την ίδια μπαρούφα για να αρχίζει να έχει κάποιες αμφιβολίες;

Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και μια ζωή ανεπάγγελτος, θεωρεί τον εαυτό του παιδί της πιάτσας. Έτσι θα καταφέρει τους Ευρωπαίους να μας σβήσουν ένα μεγάλο μέρος του χρέους με το να τους πείσει να μας δώσουν ακόμα περισσότερα χρήματα με ΕΣΠΑ, σχέδια Μάρσαλ και άλλα παρόμοια. Πρόκειται περί ενός ιδιοφυούς σχεδίου. Οι Ευρωπαίοι θα μας σβήσουν το χρέος και εμείς ως αντάλλαγμα θα τους ζητήσουμε ακόμα περισσότερα χρήματα.

Βέβαια αυτό είναι μέρος της διαπραγμάτευσης, γιατί το ιδιοφυές σχέδιο Τσίπρα, περιλαμβάνει και μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Όπως κατάργηση ΕΝΦΙΑ, κατώτατος μισθός 751 ευρώ, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά, επιστροφή δώρου Χριστουγέννων, ρύθμιση οφειλών σε 84 δόσεις, κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες, σεισάχθεια για τα «κόκκινα δάνεια», 300.000 θέσεις εργασίας και αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ. Φιλελεύθερος στους φόρους, σοσιαλιστής στις δαπάνες και εντελώς ανέπαφος με αυτό που λέμε πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας ακολουθεί την συνήθη οδό που οδηγεί στην εξουσία.

Ο Φρέντερικ Μπαστιά είχε πει ότι «το κράτος είναι ο μέγας μύθος μέσω του οποίου ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος όλων των άλλων.» Αυτός ο μύθος είναι το υπέρτατο πιστεύω της ελληνικής πολιτικής τάξης. Γι’ αυτό τον λόγο όλα τα κόμματα βασικά πιστεύουν τα ίδια πράγματα, γι’ αυτό εμπορεύονται τα ίδια ψέματα και τις ίδιες φαντασιώσεις. Για το πολιτικό κατεστημένο, πλούτος είναι κάτι που το παίρνεις από κάπου και το δίνεις όπου θέλεις. Το χρήμα υπάρχει από μόνο του και δεν αντιπροσωπεύει τις παραγωγικές δυνατότητες μιας κοινωνίας. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι να τα πάρουν από κάπου (βλ. πλουτοκρατία, κουτόφραγκους) για να τα δώσουν σ’ εμάς.

Όμως ο πραγματικός πλούτος μια κοινωνίας είναι οι θεσμοί της, η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, η δυνατότητα να δημιουργηθεί και να συσσωρευτεί πλούτος, η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας. Οτιδήποτε άλλο, που συνήθως αποκρύπτεται με όρους όπως αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρωτόγονο ένστικτο του ανθρώπου να υφαρπάξει από τον πλησίον του. Πήρε το ανθρώπινο είδος χιλιάδες χρόνια για να ανακαλύψει ότι μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα με την ελεύθερη συνεργασία και ανταλλαγή.

Ο κάθε πολιτικάντης που λέγεται Παπανδρέου, Σαμαράς ή Τσίπρας σου υπόσχεται μια Ελλάδα που θα ζει με τα λεφτά των άλλων. Σου υπόσχονται μια Ελλάδα ως ένα απέραντο πτωχοκομείο που πότε θα δανείζεται από κάποιους και πότε θα τα αρπάζει από κάποιους άλλους. Όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες, όλα αυτά τα κόμματα της μονοκομματικής Ελλάδας, αυτές οι συνιστώσες του παρακμής, δεν σου λένε την αλήθεια, δηλαδή ότι στο πτωχοκομείο δεν υπάρχει ελπίδα. Και όπως σοφά έλεγε η σιδηρά τσαπερδόνα, κάποια μέρα όταν τα λεφτά των άλλων έχουν τελειώσει, τότε κάποιος χτυπάει την πόρτα σου, ανοίγεις, και να μπροστά σου ο ΕΝΦΙΑ.
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Κυβερνητική Πειρατεία, Αντιπολιτευτική Παραζάλη

Έχω πολλές αμφιβολίες πλέον, με βάση την νοοτροπία που κυριαρχεί, για την δυνατότητα της χώρας να ξεπεράσει την κρίση δίχως τραγικά συνεπακόλουθα. Η εκτίμησή μου είναι πως στις επόμενες εκλογές θα έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, με ελάχιστες όμως δυνατότητες σχηματισμού αποτελεσματικής κυβέρνησης και προοπτικών επιτυχίας. Μοιραία, το επόμενο βήμα για την χώρα θα είναι η έξαλλη ακροδεξιά. Και η κρίση θα τελειώσει αφού βιώσουμε κάποια σοβαρή εθνική τραγωδία. Μακάρι οι προβλέψεις μου να βγουν λαθεμένες. Η λογική όμως που κυριαρχεί δυστυχώς μοναχά προς τα εκεί οδηγεί…

Η κυβερνητική πλειοψηφία αντιμετωπίζει την χώρα σαν προσωπική της ιδιοκτησία και πορεύεται δίχως αρχές και σεβασμό σε θεσμούς και ατομικά δικαιώματα. Προβάλλονται επιχειρήματα εξωπραγματικά και υιοθετούνται πολιτικές εξοντωτικές – για την χώρα και την κοινωνία. Η φορολογική επίθεση κατά των πάντων, υποδηλώνει πανικό και ασχετοσύνη. Και ο μεν νέος Υπουργός των Οικονομικών δείχνει να καταλαβαίνει το πρόβλημα αλλά, ερχόμενος αργά στο προσκήνιο, δείχνει παγιδευμένος από σκοπιμότητες και δρομολογημένες εξελίξεις. Τούτο όμως δεν συσκοτίζει την πραγματικότητα. Που δείχνει μια κοινωνία εκτός τροχιάς και σωφροσύνης.

Για να σωθεί ένα κράτος τεράστιο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό παίρνονται μέτρα εξόντωσης της ιδιωτικής οικονομίας ωσάν στην κυβέρνηση να βρίσκεται κάποιο επαναστατικό σοσιαλιστικό κόμμα! Παραγνωρίζοντας τις ευθύνες του δημόσιου τομέα για τα αδιέξοδα, αυτός δανείσθηκε για παροχές και αυτός χρεοκόπησε, παίρνονται μέτρα σύνθλιψης της ιδιωτικής οικονομίας στο όνομα κάποιων ‘γενικών θυσιών’. Ποιες θυσίες όμως όταν έχουμε 1 εκ. 300 χιλ ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και σχεδόν κανένα στο δημόσιο; Όταν ξοδεύονται μεγάλα ποσά για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σημαντικές παροχές στις ακόμα δημόσιες επιχειρήσεις; Όταν η κυβέρνηση επιμένει σε μέτρα εναντίον των υποτιθέμενα ακόμη ισχυρών για προστασία των αδυνάτων. Με αποτέλεσμα δηλ να γίνουν σύντομα όλοι αδύνατοι. Για να τους στηρίξει αυτούς ποιος;

Ολοκληρωτικός παραλογισμός είναι βέβαια η φορολογική πολιτική και κυρίως η επίθεση κατά της ιδιοκτησίας. Εχουμε ξεπεράσει πλέον κατά πολύ το καθεστώς φορολογίας του εισοδήματος. Οι περισσότεροι φόροι είναι δήθεν έκτακτοι, αλλά μόνιμοι. Αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, για την εκπαίδευση, και πάει λέγοντας. Ο ΕΝΦΙΑ όμως βγάζει μάτια. Ένα περιουσιακό στοιχείο φορολογείται επανειλημμένα μέχρι τελικής του εξόντωσης. Επειδή, λένε, στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Από πότε αυτό είναι καταδικαστικό σε μια χώρα δυτική; Από εκεί και πέρα δεν πρέπει να λησμονείται πως τα ακίνητα είναι αγορασμένα και χτισμένα με χρήματα φορολογημένα, φορολογείται η αγορά και η οικοδόμησή τους καθώς και οι συνακόλουθες επιπτώσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι ληστές στους οποίους το κράτος θα επιβάλει κυρώσεις εν ήδη ποινής. Ούτε και κανείς διόρισε το δημόσιο συνεταίρο κάθε οικονομικής κίνησης των πολιτών. Αυτές είναι κινήσεις πειρατείας που η δημόσια εξουσία ‘νομιμοποιεί’.

Αυτή όμως είναι νομιμοποίηση εκτός δημοκρατικών θεσμών. Αν είχε ανατραπεί το αστικό σύστημα από κάποια επαναστατική εξουσία κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Τώρα έχουμε το τραγελαφικό φαινόμενο η λεγόμενη ‘Δεξιά’ να εξοντώνει την ατομική ιδιοκτησία επιβάλλοντας βαρύτατους κι’ αυθαίρετους φόρους και η Αριστερά να διαμαρτύρεται καταδικάζοντας την επιβολή φόρων και υπεραμυνόμενη των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Κάποτε έλεγαν πως θάρθει ο κομμουνισμός να σας πάρει τα σπίτια. Τώρα, αν έρθει, θα βρει ελάχιστα. Θα τα έχει ήδη κατασπαράξει η λεγόμενη ‘Δεξιά’…

Η περιφρόνηση όμως θεσμών και δημοκρατικών διαδικασιών δεν έχει τελειωμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραβίαση του νόμου από το κράτος ακόμη και στο ζήτημα του υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών για τον υπολογισμό του φόρου ακινήτων. Ο νόμος ισχύει (κάθε 2 χρόνια προσαρμογή των αξιών στην πραγματικότητα) αλλά ανοιχτά παραβιάζεται. Ώστε να μην αυξηθούν, λέγεται, οι αξίες ορισμένων ‘λαϊκών’ περιοχών. Κι ας αυξάνεται υπερβολικά κι εξωπραγματικά η αξία ακινήτων σε άλλες περιοχές. Ο μύθος περί ‘τυφλής δικαιοσύνης’ πάει περίπατο. Όπως και η περίφημη ισότητα απέναντι στον νόμο. Αλλά και το περίφημο κράτος δικαίου. Ποιος μπορεί να κρίνει λοιπόν αντικειμενικά πως κάποιοι παραβιάζουν τον νόμο; Όταν ο πρώτος παραβάτης είναι το ίδιο το κράτος…

Από την άλλη μεριά όμως και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν χάσει τον προσανατολισμό ενός ορθολογικού οδικού χάρτη. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν κομματικά συμφέροντα και επικοινωνιακές ανάγκες οι πάντες εθελοτυφλούν στο γεγονός πως με το σημερινό διογκωμένο δημόσιο τομέα σωτηρία δεν πρόκειται να υπάρξει. Για να καθησυχάσουν εκλογείς που εξαρτώνται από το μεγάλο δημόσιο η αντιπολίτευση ανακαλύπτει στον ‘ελληνικό καπιταλισμό’ τον μεγάλο υπεύθυνο της κρίσης. Και βρίσκει στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΚΕΤ καθώς και στο συνακόλουθο Μνημόνιο ‘νεοφιλελεύθερες’ συνωμοσίες που προκαλούν τα προβλήματα…

Τώρα πως γίνεται ο νεοφιλελευθερισμός, που κατά κύριο λόγο υποστηρίζει μείωση φόρων, απελευθέρωση αγορών, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και λιγότερες κρατικές παρεμβάσεις, να ευθύνεται για τις σοσιαλδημοκρατικές επιλογές των τεράστιων φορολογικών επιβαρύνσεων, της τοποθέτησης στο ντουλάπι των σημαντικότερων δομικών μεταρρυθμίσεων, των κατάργησης των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών (μισθοί, συντάξεις, εργασιακές διαπραγματεύσεις κλπ), των μηδενικών ιδιωτικοποιήσεων και της απίστευτης κρατικής αυθαιρεσίας μόνο εγκέφαλοι με αριστερές ιδεοληψίες μπορούν να το καταλάβουν.

Με τον τρόπο αυτό όμως ο τόπος βαδίζει σε καινούργια αδιέξοδα και σε νέα μεγάλα προβλήματα. Ακόμα έχω κάποιες λιγοστές ελπίδες πως θα έλθει η στιγμή που ο κόσμος θα αντιληφθεί την πραγματικότητα. Και θα απαιτήσει λογικές επιλογές και σωστές, αν και δυσάρεστες για κάποιους, κινήσεις. Διαφορετικά, η τραγωδία παραμονεύει απειλητικά στην γωνία…
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος είναι το απόλυτο έκτρωμα


Αυτή την Παρασκευή στην Βουλή θα ψηφιστεί νομοσχέδιο σταθμός στη υποβάθμιση των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά, προσπαθεί να το περάσει στα μουλωχτά στο τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί το όλο εγχείρημα δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ Αθανασίου, υποστηρίζει ότι ο αντιρατσιστικός νόμος είναι αναγκαίος για να αντιμετωπισθούν διάφορα ρατσιστικά φαινόμενα βίας. Καταρχήν, είναι μια μεγάλη έκπληξη που ο κ. Αθανασίου δείχνει ενδιαφέρον για την βία. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο υπουργός που αυτό το καλοκαίρι, πάλι σε θερινό τμήμα της Βουλής, πέρασε το νόμο 4274 που αποφυλακίζει πρόωρα μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Είναι ο ίδιος υπουργός όπου στην διάρκεια της θητείας του το υπουργείο Δικαιοσύνης έδινε αλλεπάλληλες άδειες εξόδου σε δολοφόνους τρομοκρατικών οργανώσεων.

Αλλά, προς χάριν του διαλόγου, ας υποθέσουμε ότι ο κ. Αθανασίου λίαν προσφάτως έγινε υπεραισθητός στα θέματα εγκληματικότητας και βίας. Πως αποδεικνύει ότι η ελευθερία του λόγου ευθύνεται για τα συγκεκριμένα κρούσματα βίας; Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όλα τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως κινήτρου, έχουν γνωρίσει αλματώδη άνοδο. Γιατί μόνο τα εγκλήματα με ρατσιστικά κίνητρα ενδιαφέρουν την κυβέρνηση; Γιατί η κυβέρνηση που αφήνει ελεύθερους τους έμπορους ναρκωτικών, τρομοκράτες, παιδεραστές και βιαστές, ξαφνικά την ενδιαφέρει μόνο η βία με τα συγκεκριμένα κίνητρα και μάλιστα βρίσκει ένοχη για αυτά την συνταγματική ελευθερία του Έλληνα πολίτη να σκέπτεται και να εκφράζεται ελεύθερα; Γιατί οι αυστηρότερες ποινές για εγκληματικές πράξεις δεν είναι η λύση στο πρόβλημα;

Κανένα από αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα δεν θα τεθούν στην Βουλή, αλλά ούτε και στα ΜΜΕ. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ για αυτό το θέμα είναι μεταξύ αυτών συμφωνούν με το νόμο και αυτών που συμφωνούν πολύ. Το μόνο που μπορούμε να ακούσουμε για τους διαφωνούντες προέρχεται από τους συμφωνούντες και περιορίζεται στους χαρακτηρισμούς ότι οι διαφωνούντες είναι λυσσασμένοι, υστερικοί, ρατσιστές και φασίστες.

Λέγεται ως επιχείρημα ότι ο νόμος αυτός είναι επίσης αναγκαίος γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί από τα κράτη μέλη να νομοθετήσουν ακριβώς έτσι. Άλλο ένα ψέμα. Η ΕΕ καλεί τα κράτη να πάρουν μέτρα κατά της ρατσιστικής βίας χωρίς να έχει συγκεκριμένες συνταγές για το πως θα γίνει αυτό. Ειδικά το θέμα της ελευθερίας του λόγου, η ΕΕ το αφήνει αποκλειστικά στην κρίση της κάθε κράτους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο προϋποθέτει σημαντικές ποσότητες ψεύδους και προπαγάνδας. Η φύση του νομοσχεδίου επιβάλλει μια ρητορεία που βασικό σκοπό έχει να αποφύγει και συσκοτίσει όλα τα ουσιώδη ζητήματα γύρο από αυτό το θέμα. Έτσι καλούμαστε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι με αυτό το νομοσχέδιο πολιτικοποιείται ο ρόλος του δικαστή, αφού καλείται να αποφασίζει για το ποιες πολιτικές απόψεις είναι επιτρεπτές σύμφωνα με τους κυβερνώντες και ποιες όχι. Καλείται ο δικαστής να αποφασίζει για το ποιες είναι οι ορθές απόψεις για ιστορικά γεγονότα που το άτομο δικαιούται να έχει και ποιες όχι. Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της αστικής δημοκρατίας, τότε όλα επιτρέπονται στους κυβερνώντες.

Οι αρχές του διαφωτισμού που απελευθέρωσαν το άτομο από τα δεσμά των κρατούντων, της δεισιδαιμονίας και της αυθεντίας υποχωρούν μπροστά στην επίθεση των νεοσκοταδιστών της πολιτικής ορθότητας. Ο πολίτης πλέον δεν κρίνεται ικανός να ερευνά και να συνδιαλέγεται ελεύθερα. Οι κρατούντες ξέρουν καλύτερα.

Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας την πολιτική συνέπεια που τους διακρίνει. Με τον ΕΝΦΙΑ και όλους τους άλλους φόρους προχωρούν στην δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στην Ελλάδα. Με τον νόμο λογοκρισίας που θα ψηφίσουν προχωρούν στην κρατικοποίηση του πολιτικού διαλόγου. Η παράδοση της σοσιαλμανίας είναι τελικά η μόνη παράδοση της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή σχεδιάζει για το μέλλον όλα αυτά που οι ίδιοι εφαρμόζουν σήμερα.

Αυτή την εβδομάδα με συνοπτικές διαδικασίες και με περιορισμένο και ελεγχόμενο διάλογο η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα καταργήσει δια νόμου μια βασική συνταγματική ελευθερία των Ελλήνων πολιτών. Μετά από την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου δεν θα υπάρξουν μαζικές συλλήψεις και διώξεις. Τα πράγματα θα κινηθούν στους συνήθεις ρυθμούς. Όμως πίσω από αυτή την ψευδή αίσθηση της ομαλότητας κάτι σημαντικό θα έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά μετά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το κράτος ξαναμπαίνει στην διεύθυνση του πολιτικού διαλόγου. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα σε αυτή την κατηφόρα. Ότι ακολουθήσει πλέον θα είναι απλά οι συνέπειες. Φαίνεται, πως τα 40 χρόνια είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο πολλά ξεχνιούνται.
Συνέχεια