Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Η Αντίσταση μόλις ξεκίνησε


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι μία πραγματικότητα. Η Αριστερά κατάφερε επιτέλους για αυτήν να εξαργυρώσει το επί σαράντα χρόνια αφήγημά της, το ότι δηλαδή οι ηττημένοι του εμφυλίου έχουν αδικηθεί στην Ελλάδα και πλέον πρέπει να αναλάβουν την εξουσία από την «επάρατο δεξιά» και τη «συμβιβασμένη κεντροαριστερά». Το ότι ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ τραγουδά χωρίς κανένα δισταγμό τον ύμνο του ΕΑΜ είναι ενδεικτικό

Για να το επιτύχει αυτό, όπως κάθε ακραίο μόρφωμα στην παγκόσμια ιστορία
χρειάστηκε να πατήσει επάνω σε μία σοβαρή οικονομική κρίση. Χρησιμοποίησε τον αγανακτισμένο κόσμο μετατρέποντας τον ψηφοφόρο σε καταναλωτή ελπίδας. Το γεγονός όμως ότι από την άλλη υπήρξαν ψηφοφόροι που χρησιμοποίησαν την ψήφο τους τιμωριτικά για να κυβερνήσει κάποιος νέος με τόσο ξεπερσασμένες ιδέες ή και για να συμπαρασύρουν μαζί τους αυτούς που δεν τους είχε ακουμπήσει τόσο ισχυρά η κρίση υποδηλώνει τις εγγενείς αδυναμίες πρωτίστως του Συντηρητικού χώρου.

Ο Συντηρητικός χώρος αυτή τη στιγμή καλώς ή κακώς εκφράζεται από τη Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία είχε ανάγκη ανανέωσης το 2009, είχε ανάγκη ανάδειξης της πατριωτικής της πτέρυγας, εκείνης που είχε μπουχτίσει να απολογείται ότι είναι Συντηρητική, ότι είναι Δεξιά. Την μετουσίωση αυτού του απο τα κάτω αιτήματος ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Αντώνης Σαμαράς. Επέτυχε δηλαδή να εκλεγεί ως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με έναν κινηματικό τρόπο συμβολίζοντας με θετικό πρόσημο μία νέα Νέα Δημοκρατία, Συντηρητική στα κοινωνικά ζητήματα και φιλελεύθερη στα οικονομικά.
Για να μην είμαστε άδικοι, ο κ. Σαμαράς επέτυχε σε αρκετές περιπτώσεις έστω και με τη μορφή συμβολισμών να εκφράσει την ταυτότητα του μέσου Συντηρητικού. Απομάκρυνε περιπτώσεις τύπου Βουλγαράκη από το κόμμα και προέβη σε μεταγραφές όπως αυτή του Άδωνη Γεωργιάδη ή και του Μάκη Βορίδη. Σε επίπεδο ουσίας αναχαίτισε σχετικά το ραγδαίο μεταναστετυτικό ρεύμα που είχε καταλάβει τις ελληνικές πόλεις και αυστηροποίησε το νόμο διά μέσω του οποίου κάποιος αλλοδαπός θα μπορούσε να λάβει την ελληνική υπηκοότητα ιδίως εάν κάποιος το συγκρίνει με το προηγούμενο αντισυνταγματικό έκτρωμα Ραγκούση.

Από την άλλη, είναι πολλές οι φορές που υπήρξε αποτυχία κυρίως λόγω της δομής του κόμματος και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης να εκφραστούν τα θέλω των ψηφοφόρων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η αποδοχή της εθελούσιας παραίτησης του Φαήλου Κρανιδιώτη από το Ευρωψηφοδέλτιο ελέω κριτικής ΠΑΣΟΚ για δήθεν ακροδεξιούς που ανήκουν στη συνομοταξία Μπαλτάκου, η αποτυχία στο να εδραιωθεί το αυτονόητο, ήτοι, το γεγονός ότι δεν μπορούν οι ποινικοί κρατούμενοι να ταρακουνούν ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό της χώρας εάν αποφασίσουν να κάνουν απεργία πείνας ενώ από την άλλη καίγονταν τα κέντρα των πόλεων από κουκουλοφόρους. Τέλος, η συνεχιση της ύπαρξης πολιτικών δεινοσαύρων στα ψηφοδέλτια καταδεικνύει με παραστατικότητα το γιατί οι νέοι ηλικιακά ψηφοφόροι δεν θεωρούν ελκυστική την ψήφο προς τη Νέα Δημοκρατία.

Κακά τα ψέματα, το «αντιμνημόνιο» ήταν ορθή πολιτική κριτική μόνον κατά την περίοδο Γιώργου Παπανδρέου. Το «μέτωπο της λογικής» είχε στυλώσει τα πόδια τότε. Τώρα η έννοια του «αντιμνημονίου» είναι τουλάχιστον γελοία. Από την άλλη, η κυβέρνηση που θα έπρεπε να εκφράζεται από την οικονομική σχολή της προσφοράς έμεινε σε λιθαργο αφού η επιλογή της διάσωσης του δημοσίου τομέα έναντι του ιδιωτικού επικράτησε ηλιθιωδώς. Πού είναι οι απολύσεις στο δημόσιο - κατάργηση άχρηστων οργανισμων του δημοσιου - εν συνδυασμώ με τη μείωση της φορολογίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις; Πού είναι οι αποκρατικοποιήσεις, φερ ειπείν των σιδηροδρόμων; Πού είναι το σχέδιο για δημιουργία πλατφορμών επαναυγροποίησης του φυσικού αερίου με μεικτή χρηματοδότηση; Πού είναι η αποκέντρωση και η ιδιωτική πρωτοβουλία στην επαρχία; Πού είναι οι διαδικασίες απλοποίησης για να δημιουργήσει ένα φυσικό πρόσωπο σε ένα μήνα την επιχείρησή του; Η απάντηση είναι μία: Η κυβέρνηση υποχώρησε απέναντι στο ΠΑΣΟΚ.

Φανταστείτε τη Θάτσερ να υποδέχεται τα «συλλογικά αιτήματα» των πάσης φύσεως αριστερών γκρουπόσκουλων που λυμαίνονταν την Μ. Βρετανία πριν την ανάδυσή της. Όλο το μεταπολεμικό κονσένσους συμπεριελαμβανομένου του Συντηρητικού κόμματος την προέτρεπαν να το πράξει. Δεν το έκανε, «διότι η Κυρία δεν έκανε πισωγυρίσματα». Αποτέλεσμα; Η Μ. Βρετανία βγήκε από το ΔΝΤ, ανεπτύχθη ραγδαίως και η Λίρα είναι ένα από τα κορυφαία νομίσματα διαχρονικώς και παγκοσμίως.

Ως εδώ η κριτική στα του Συντηρητικού χώρου, πρωτίστως απαντώντας στους θιασώτες του «μεσαίου χώρου». Ο «εχθρός» όμως πλέον είναι μπροστά μας και δεν βρίσκεται απλώς προ των πυλών. Η αντεθνική, ΕΑΜική, κρατικιστική Αριστερά είναι πλέον μία υπαρκτή πραγματικότητα ενώ οι υπουργοί της «ζουν ανάμεσά μας».

Τρεις πυλώνες μέσω της διαρκούς προπαγάνδας προσπαθούσε να χτυπήσει η Αριστερά εδώ και πενήντα χρόνια. Την Εκκλησία, τις ένοπλες δυνάμεις μαζί με την αστυνομία, και, την ελληνική οικογένεια. Μετά από πενήντα χρόνια παραταύτα, οι τρεις αυτοί πυλώνες του Έθνους παραμένουν όρθιοι έστω και λαβωμένοι. Όμως για πρώτη φορά αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους επιβίωσης. Η εκκλησία επειδή επίκειται η λοιδώρησή της και ο διαχωρισμός της από το κράτος, η αστυνομία επειδή επίκειται αφοπλισμός και επικράτηση του καθεστώτος των εξαρχείων, οι ένοπλες δυνάμεις επειδή θα υποστούν μείωση στα ταμεία τους αφού για την κυβέρνηση της Αριστεράς οι Τούρκοι δεν αποτελούν υπαρκτή απειλή ενώ το ζήτημα των Σκοπίων και της Μεγάλης Αλβανίας είναι «φαντασιακό πρόβλημα των εγχώριων ακροδεξιών».

Η ελληνική οικογένεια όμως, είναι αυτή που θα πληγεί όπως φαίνεται περισσότερο από τις «ιδεολογικές σφαίρες» των νεοκομμουνιστών. Και αυτό διότι η Ελλάδα όπως και η περισσότερες χώρες της Δύσης αντιμετωπίζει τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού της, γεγονός που συμβάλλει αρνητικά τόσο στην αποδυνάμωση της ένοπλης αντίστασης έναντι οιουδήποτε επίδοξου εισβολέα όσο και στην χρεωοκοπία των ασφαλιστικών της ταμείων αφού πλέον η αναλογία εισερχομένων σε θέσεις εργασίας και εξερχομένων για να λάβουν σύνταξη είναι ένα προς τρία με μετριοπαθείς υπολογισμούς. Εάν συνυπολογιστεί δε το γεγονός ότι πάρα πολλοί νέοι μεταναστεύουν προς χώρες του εξωτερικού αναζητώντας θέσεις εργασίας εν αναλογία των προσόντων τους τότε αντιλαμβάνεται κανείς ευκρινώς το μέγεθος του οριζόμενου προβλήματος.

Η Αριστερά του κ. Τσίπρα δεν το έχει κρύψει. Είναι μέσα στα ιδεολογικά της προτάγματα αλλά έχει πιθανόν και την πολιτική βούληση, να νομιμοποιήσει οικονομικούς πρόσφυγες μη συνυπολογίζοντας ούτε τον αριθμό θέσεων εργασίας της χώρας υποδοχής ούτε την πολιτισμική συνάφεια των ομάδων αυτών ως προς τον γηγενή πληθυσμό. Με λίγα λόγια είναι παραπάνω από ενεδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώξει την αλλαγή της εθνολογικής σύνθεσης της χώρας ακολουθώντας το «επιτυχημένο» υπόδειγμα άλλων Σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης. Άλλωστε η νομιμοποίηση μεταναστών και η παροχή δικαιώματος ψήφου σε αυτούς αποκωδικοποιείται αυτόματα ως ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι λογικό αλλά και παγκοσμίως καταγεγραμμένο ότι οι μετανάστες πρώτης γενιάς ψηφίζουν Αριστερά διότι όσοι ασπάζονται τον Συντηρητικό χώρο αντιδρούν σε τέτοιου είδους μεθοδεύσεις που απειλούν την εθνική κυρίαρχη κουλτούρα.

Είτε έχει έρθει για πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε όχι, υπάρχουν άνθρωποι που χρόνια τώρα βρισκόμαστε στην Αντίσταση. Στην Αντίσταση έναντι μίας απεθνοποιημένης κοινωνίας με κρατικιστικό πρόσημο. Είμαστε οι άνθρωποι που τολμάμε να πούμε μία κουβέντα παραπάνω ασχέτως εάν οι όμορφοι διανοούμενοι της δήθεν εστέτ αριστοκρατίας ποιούν μονίμως τη νήσσαν, είτε διότι τους ενδιαφέρει μόνον η περιουσία τους, είτε επειδή προβαίνουν μόνον σε ασκήσεις «ιδεολογικού αυνανισμού» κρίνοντας αφ υψηλού το τί είναι και το τί δεν είναι συνεπές. Κάποιες φορές μας λένε κομματόσκυλα και κάποιες άλλες ακροδεξιούς.

Υπάρχει μία καθοριστική διαφορά όμως σε σχέση με όλους αυτούς. Εμείς θα μπούμε στην μάχη και ενεργητικά θα προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία που μας παραδόθηκε καλύτερη. Είμαστε πιστοί στη διαχρονική συμβολή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Και θα ξαναδώσουμε τον όρκο που έδωσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι Έφηβοι, φωνάζοντας την τελευαταία πρόταση : «καί ἰερά τά πάτρια τιμήσω».


Συνέχεια

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Εκλογές 2015: Ανάλυση, διακυβεύματα, προοπτικές

Η ανάλυση του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ—conservatives.gr) για το εκλογικό αποτέλεσμα:
16_15_c_ChrysogelosEkloges-page-001
ΕΚΛΟΓΕΣ 2015
ΑΝΑΛΥΣΗ, ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑΤΑ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
δρ Άγγελος Χρυσόγελος 
Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ

Η εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου 2015 ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυρίαρχη δύναμη της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει μια εξαιρετικά στρατηγική θέση στο κομματικό σύστημα, κυριαρχώντας στον χώρο της Αριστεράς και αναδεικνυόμενος σε κύριο φορέα του «αντιμνημονιακού» κλίματος στην ελληνική κοινωνία, το οποίο εκφράστηκε με τρόπο εντυπωσιακό στα εκλογικά αποτελέσματα. Ενώ οι βασικοί του αντίπαλοι, όπως θα δούμε, μαστίζονται από αγωνιώδη διλήμματα και αμφίπλευρες πιέσεις σε ένα κομματικό σύστημα όπου η παραδοσιακή διάσταση Αριστερά-Δεξιά τέμνεται κάθετα από το φλέγον ζήτημα των σχέσεων με την Ευρώπη, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται τοποθετημένος στο σταυροδρόμι δυο αμοιβαία ενισχυόμενων (και παραδοσιακά ισχυρών στην ελληνική κοινωνία) ρευμάτων: της Αριστεράς και της «αντιμνημονιακής» στάσης. Απερίσπαστος από υπαρξιακές ανησυχίες, το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση δεν θα κριθεί από τίποτα άλλο παρά την ικανότητά του να εφαρμόσει την φιλόδοξη ατζέντα του—πράγμα καθόλου εύκολο ή σίγουρο. Αν τα καταφέρει, ο δρόμος ανοίγεται για να καταστεί ο ΣΥΡΙΖΑ η νέα ηγεμονική πολιτική δύναμη στην χώρα.
Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να συμμαχήσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες σηματοδοτεί με απτό τρόπο τον ολοσχερή πια επαναπροσανατολισμό του κομματικού ανταγωνισμού γύρω από το ζήτημα των σχέσεων με την Ευρώπη. Ο δημόσιος λόγος ακόμα (μετά από 5 χρόνια κρίσης!) δεν έχει κατασταλάξει στο πώς αυτή η νέα διάσταση ανταγωνισμού θα πρέπει να ονομάζεται (μνημόνιο/αντιμνημόνιο, φιλευρωπαίοι εναντίον λαϊκιστών κ.ο.κ.), και ίσως αυτή είναι μια ένδειξη ότι, πέραν του άμεσου ζητήματος των σχέσεων με την Ευρώπη και την διαχείριση της λιτότητας, αυτή αφορά τελικά βαθύτερα, μακρόχρονα ζητήματα της σχέσης των Ελλήνων με το κράτους τους και τις εγχώριες ελίτ. Αν και μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα ονόματα που κάθε πλευρά έχει επιλέξει για τον εαυτό της («αντιμνημονιακοί» εναντίον «φιλευρωπαίων»), σε μια πιο ιστορική προοπτική η παρούσα συγκυρία μπορεί να ιδωθεί σαν το σημείο όπου η πάντα υφέρπουσα διάσταση μεταξύ «λαϊκότητας» και «αστικότητας» του Νέου Ελληνισμού αποκρυσταλλώνεται πια σαν ένα αυθύπαρκτο ρήγμα, ανεξάρτητο από άλλες ιδεολογικές αντιπαλότητες. Αυτό το ρήγμα, όπως θα δούμε, απειλεί την ίδια την υπόσταση της Κεντροαριστεράς ως πολιτικού χώρου ενώ έχει τραυματίσει σχεδόν θανάσιμα την συνοχή της Δεξιάς παράταξης.
Οι εξελίξεις του προσεχούς διαστήματος και η μακροημέρευση (ή μη) του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα καθορίσει αν αυτό το ρήγμα θα καταστεί το βασικό σημείο αναφοράς του κομματικού ανταγωνισμού, ή αν το σχήμα Αριστερά-Δεξιά αποκατασταθεί σαν η βασική (ή τουλάχιστον η πιο σημαντική) διάσταση του κομματικού ανταγωνισμού. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι η Αριστερά αναγνωρίζει ότι η εκλογική της επιτυχία οφείλεται κυρίως στην ικανότητά της να παρουσιαστεί σαν η πιο αξιόπιστη δύναμη εκπλήρωσης μιας «αντιμνημονιακής» πολιτικής και επαναπροσδιορισμού των σχέσεων με την Ευρώπη. Υπό αυτήν την έννοια, η επιλογή των ΑΝΕΛ ως κυβερνητικών εταίρων είναι πολύ πιο προφανής και φυσική απ’ ότι διάφοροι εξανιστάμενοι στα ΜΜΕ την παρουσιάζουν. Οι τεκτονικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία και οικονομία των τελευταίων ετών βρίσκουν πια την πιο αυθεντική έκφρασή τους στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Η επιτυχία των σημερινών νικητών οφείλεται στην ικανότητά τους να μετουσιώσουν την οικονομική κρίση σε πολιτικό διακύβευμα. Τώρα πια το μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο—for better or worseμε την πολιτική τους τύχη.

Η ΔΕΞΙΑ[1]
Οι εκλογές της Κυριακής επιβεβαίωσαν την κοινωνική και ιδεολογική διχοτόμηση, καθώς και κομματική τριχοτόμηση, της ελληνικής Δεξιάς στα χρόνια της κρίσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Δεξιά είναι η μοναδική παράταξη που έχει υποστεί τέτοιου τύπου διχασμό. Η μεν Αριστερά είναι προφανώς «αντιμνημονιακή» στο σύνολό της, η δε πάλαι ποτέ ηγεμονεύουσα Κεντροαριστερά μπορεί να έχει υποστεί εκλογική αφαίμαξη και κομματικό κατακερματισμό, οι δυνάμεις που διατηρεί όμως συμφωνούν όλες τουλάχιστον στον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και τις μεταρρυθμίσεις που αυτός προϋποθέτει. Αντίθετα η Δεξιά διατρέχεται πλέον από ένα βαθύ και διαρκές ρήγμα μεταξύ μιας «φιλευρωπαϊκής» Νέας Δημοκρατίας και ενός «αντιμνημονιακού» χώρου που διαμοιράζεται μεταξύ της εξτρεμιστικής Χρυσής Αυγής και της λαϊκιστικής, ευρωσκεπτικιστικής Δεξιάς των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Αυτό το ρήγμα αποτυπώνεται στις περισσότερες διαστάσεις της ψήφου (ηλικία, κοινωνικοοικονομική κατηγορία κλπ), τόσο ώστε να γίνεται εμφανές ότι αφορά πλέον μόνιμες και δομικές διαιρετικές τομές που διατρέχουν την Δεξιά και όχι απλά συγκυριακές διαφορές μεταξύ κομμάτων ή προσώπων.
Η όλη Δεξιά (ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΧΑ, ΛΑΟΣ) συγκέντρωσε σε αυτές τις εκλογές συνολικά το 40% των ψήφων, που είναι και το ποσοστό που αυτά τα κόμματα είχαν συγκεντρώσει τόσο στις εκλογές του Μαΐου του 2012 όσο και στις τελευταίες Ευρωεκλογές. Είναι δε ενδιαφέρον ότι αυτό ήταν και το ποσοστό που είχαν συγκεντρώσει μαζί ΝΔ και ΛΑΟΣ στις τελευταίες προ κρίσεως εκλογές το 2009! Αντίθετα, στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 η όλη Δεξιά είχε συγκεντρώσει 46% (ποσοστό ανάλογο των μεγάλων νικών της ΝΔ το 1990 ή το 2004) καθώς η ΝΔ είχε απορροφήσει μεγάλο μέρος της δύναμης των φιλελεύθερων κομμάτων (ΔΗΣΥ, ΔΗΞΑ, Δράση) του Μαΐου η οποία όμως έκτοτε έχει διαχυθεί ξανά προς τον κεντρώο χώρο. Σε αντίθεση λοιπόν με την διογκούμενη Αριστερά και την ρευστοποιούμενη Κεντροαριστερά, η Δεξιά διατηρεί στα χρόνια της κρίσης μια σταθερή επιρροή στην ελληνική κοινωνία (ανάλογη «μέτριων» επιδόσεων της ΝΔ όπως π.χ. το 1985 ή το 1996). Η άλλη πλευρά του νομίσματος όμως λέει ότι αυτή η σταθερότητα συνοδεύεται από την ύπαρξη ενός βαθέως ρήγματος κατά μήκος του άξονα μνημόνιο/Ευρώπη, σε αντίθεση με την εσωτερική ομοιογένεια σε αυτό το ζήτημα των άλλων δυο παρατάξεων.
Αν και φαίνεται να επικρατεί η διαπίστωση ότι η προεκλογική στρατηγική και γενικά η ιδεολογική μετατόπιση της ΝΔ προς τα δεξιά συνετέλεσαν στην ήττα της, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι σε αυτές τι εκλογές η ΝΔ έχασε λιγότερο από 2% σε σχέση με το ποσοστό του Ιουνίου του 2012, παρά την μικρή δημοφιλία της κυβέρνησης της οποίας ηγείτο. Η ΝΔ εξέρχεται αυτών των εκλογών ως ένας  εκ των δυο «πυλώνων» του κομματικού συστήματος, ένα κόμμα που κατέχει πρωτεύουσα θέση τόσο μέσα στην Δεξιά όσο και μέσα σε μια δυνητική φιλευρωπαϊκή «αστική παράταξη» που θα περιελάμβανε την κεντροδεξιά και την κατακερματισμένη Κεντροαριστερά. Η ανάδειξη ενός αντιμνημονιακού αριστερού κόμματος ως αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, αλλά και η ανάδυση της αντιμνημονιακής Δεξιάς, δημιούργησαν τόσο την ανάγκη όσο και την ευκαιρία στην ΝΔ να συσπειρώσει ένα μη ευκαταφρόνητο ακροατήριο μέσω ενός πολιτικού λόγου που ήταν ταυτόχρονα φιλευρωπαϊκός και ριζοσπαστικά δεξιός, τόσο οικονομικά όσο, κυρίως, αξιακά. Αυτή η σύζευξη φιλευρωπαϊσμού και ριζοσπαστικού δεξιού προφίλ επέτρεψε στην ΝΔ να διαφυλάξει σε μεγάλο βαθμό τα κέρδη του Ιουνίου του 2012.
Το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής συνιστά μια επιτυχία του κόμματος του Νίκου Μιχαλολιάκου, καθώς διατηρήθηκε στο επίπεδο των 400 χιλιάδων ψήφων που είχε συγκεντρώσει στις διπλές εκλογές του 2012. Δεδομένων των συνθηκών (φυλάκιση των περισσότερων προβεβλημένων στελεχών, πλήρης σχεδόν αποκλεισμός της από τα ΜΜΕ, αμφίπλευρη εκλογική πίεση τόσο από την ΝΔ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ), μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι αυτές οι ψήφοι συνιστούν πια έναν σκληρότατο πυρήνα ταύτισης με αυτό το κόμμα που πολύ δύσκολα θα διαρραγεί στο μέλλον. Άλλωστε, μετά τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ, η ΧΑ ήταν το τρίτο κόμμα σε ποσοστό συσπείρωσης, ακόμα και της διευρυμένης δύναμής της των Ευρωεκλογών του 2014. Το γεγονός ότι ούτε η δαιμονοποίηση πριν τις Ευρωεκλογές ούτε η πλήρης περιθωριοποίηση από τα ΜΜΕ μετά από αυτές επέδρασαν αποφασιστικά στην ισχύ της Χρυσής Αυγής θα πρέπει να προβληματίσει.
Το ερώτημα για το μέλλον αφορά την αντιπολιτευτική τακτική της ΝΔ απέναντι σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η συμμετοχή των ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση εξουδετερώνει (προσωρινά τουλάχιστον) την ικανότητα της ΝΔ να χρησιμοποιήσει αντιαριστερή ρητορεία ως αντιπολιτευτικό εργαλείο και μέσο συσπείρωσης. Αναδεικνύει επίσης δυνητικά το κόμμα του Πάνου Καμμένου σε ελκυστική εναλλακτική επιλογή δεξιών ψηφοφόρων που θα θέλουν να επιδοκιμάσουν τις όποιες μελλοντικές επιτυχίες μιας «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης χωρίς να ψηφίσουν Αριστερά (βεβαίως η άλλη πλευρά του νομίσματος για τους ΑΝΕΛ είναι ότι συνήθως τις αποτυχίες μιας κυβέρνησης συνασπισμού τις πληρώνει ο μικρότερος εταίρος, όπως η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ απέδειξε).
Η παραμονή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία του κόμματος θα ήταν μια τακτικά και εκλογικά προφανής λύση αν η ΝΔ είχε απέναντί της μια καθαρά αριστερή κυβέρνηση. Τώρα όμως τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού στην ηγεσία του κόμματος θέτει προσκόμματα στην ικανότητα της ΝΔ να ηγηθεί μιας μετριοπαθούς φιλευρωπαϊκής «αντιλαϊκιστικής» αντιπολίτευσης, που θα ήταν το πιο λογικό επακόλουθο του σχηματισμού μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η ΝΔ βρίσκεται προ του διλήμματος: να επιμείνει στο δεξιό προφίλ της με τον κίνδυνο να αρχίσει να υφίσταται απώλειες προς μια ενδεχομένως ανασυγκροτούμενη Κεντροαριστερά. Ή να στραφεί προς την οικοδόμηση αυτής της «αστικής συμμαχίας» ενάντια στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου  με τον κίνδυνο όμως να επαναενεργοποιηθούν ροές προς την ΧΑ. Και οι δυο επιλογές δεν απαλύνουν αλλά αντίθετα επιτείνουν τις συνέπειες του ρήγματος μεταξύ λαϊκότητας και αστικότητας μέσα στο σώμα της Δεξιάς. Και όλα αυτά ενώ εκκρεμούν ακόμα η οργανωτική ανασυγκρότηση, η στελεχιακή αναζωογόνηση και η σοβαρή ιδεολογική αναζήτηση στο εσωτερικό του κόμματος.

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ
Αυτές οι εκλογές επιβεβαίωσαν την πορεία αποσύνθεσης και εξαΰλωσης του χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ (της αποκαλούμενης «Κεντροαριστεράς», αν και πιο ακριβής θα ήταν ο χαρακτηρισμός αυτού του χώρου ως «μεταΠΑΣΟΚικού»). Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 τα κόμματα της Κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Κοινωνική Συμφωνία) έλαβαν λίγο πάνω από 20%. Τον Ιούνιο του 2012 ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ υποχώρησαν στο 18.5%, ενώ στις τελευταίες Ευρωεκλογές ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και ΔΗΜΑΡ συγκέντρωσαν λίγο κάτω από 16%. Στις προχθεσινές εκλογές Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Παπανδρέου και η ΔΗΜΑΡ (η οποία ήδη είχε αρχίσει να αποστασιοποιείται από την Κεντροαριστερά και να αιωρείται προς τον ΣΥΡΙΖΑ) έλαβαν όλοι μαζί μόλις 13,7%! Μέσα σε δυόμισι χρόνια επομένως η Κεντροαριστερά έχασε το ένα τρίτο της ήδη συρρικνωμένης επιρροής της (το ΠΑΣΟΚ ειδικότερα στο ίδιο διάστημα έχασε σχεδόν 70% της ήδη αποστεωμένης ισχύος που είχε το 2012). Ο βαθμός αυτής της πτώσης γίνεται ακόμα πιο κατανοητός αν ληφθεί υπόψη ότι σε αυτόν τον χώρο απορροφήθηκαν ή συνενώθηκαν και φιλελεύθερα κόμματα που στις εκλογές του Μαΐου του 2012 είχαν λάβει σχεδόν 4%, καθώς και στοιχεία των Οικολόγων Πρασίνων που σε εκείνες τις εκλογές είχαν λάβει σχεδόν 3%.
Αν και προφανώς οι έριδες, οι διασπάσεις και οι προσωπικές στρατηγικές φέρουν μέρος της ευθύνης για αυτήν την θεαματική ήττα της Κεντροαριστεράς, τα βαθύτερα αίτια έχουν να κάνουν με την εντυπωσιακά μειονεκτική θέση στην οποία έχουν βρεθεί τα κόμματα αυτού του χώρου μέσα σε ένα πλαίσιο κομματικού ανταγωνισμού που ορίζεται από την αντιπαλότητα του ΣΥΡΙΖΑ με την ΝΔ. Η Κεντροαριστερά πριν από την κρίση οριζόταν από δυο βασικά χαρακτηριστικά: το αντιδεξιό ιδεολογικό πρόσημο (παραδοσιακά από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου) και τον φιλευρωπαϊκό προσανατολισμό (πιο πρόσφατα αλλά εξίσου έντονα από την εποχή του Σημιτικού «εκσυγχρονισμού» και μετά). Αν και εν μέρει αντιφατικά, αυτά τα δυο στοιχεία επέτρεπαν στο ΠΑΣΟΚ να ενσαρκώνει ταυτόχρονα τα αιτήματα των δυο ισχυρότερων ιδεολογικών ρευμάτων της ελληνικής κοινωνίας και να εξασφαλίζει, κατ’ επέκταση, την εκλογική του κυριαρχία.
Η κρίση αποκόλλησε βίαια αυτά τα δυο στοιχεία και η αντιπαλότητα ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ σήμαινε ότι η νέα πόλωση του πολιτικού συστήματος κυριολεκτικά έκοβε την Κεντροαριστερά στην μέση, αφού τα δυο στοιχεία που εκείνη συνένωνε τώρα όριζαν τον κομματικό ανταγωνισμό εκατέρωθέν της: «αντιδεξιά» (τώρα εκφραζόμενη από την Αριστερά)  εναντίον φιλευρωπαϊσμού. Η πλειοψηφία των εναπομεινάντων ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς μετά το 2012 μάλλον χαρακτηριζόταν ακόμα από αντιδεξιά ένστικτα, ο «φιλευρωπαϊσμός» ψηφοφόρων και ελίτ της παράταξης όμως τους ανάγκασε να προσδεθούν στην ΝΔ και (παρά τις προσπάθειες του Ποταμιού και του ΚΙΔΗΣΟ τον τελευταίο χρόνο να πείσουν για την αυτοτέλεια της παράταξης) να συνδέσουν τις τύχες τους με αυτές της συγκυβέρνησης. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η, εν μέσω παλινωδιών και θλιβερών αντιπαλοτήτων, εκλογική ήττα της 25ης Ιανουαρίου.
Οι συνθήκες που δημιουργούνται από τον σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δυνητικά προσφέρουν ευκαιρίες για την ανάταση της Κεντροαριστεράς, αν και αυτό δεν εξαρτάται μόνο από τις δικές της ενέργειες. Το ιδεατό σενάριο για αυτήν θα ήταν η περιχαράκωση της ΝΔ σε μια σκληρά δεξιά αντιπολιτευτική τακτική ενάντια στην κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμμένου. Σε αυτήν την περίπτωση κάποιο (ή κάποια) από τα κόμματα της Κεντροαριστεράς (ίσως το Ποτάμι;) θα μπορούσε να αναδειχθεί ως εναλλακτική επιλογή για όσους μετριοπαθείς ψηφοφόρους θα επιθυμούσαν μια αστική φιλευρωπαϊκή, αλλά όχι υπερβολικά δεξιά, αντιπολίτευση. Το στοίχημα για την Κεντροαριστερά θα ήταν η δημιουργία ενός προοδευτικού φιλευρωπαϊκού πόλου που, σε συνεργασία με μια φιλευρωπαϊκή Δεξιά, θα αντιτασσόταν στους «αντιμνημονιακούς λαϊκιστές» Αριστεράς και Δεξιάς. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η Κεντροαριστερά θα έπρεπε να απεμπολήσει ουσιαστικά το συστατικό της στοιχείο της αντιδεξιάς ροπής. Θα έπαυε δηλαδή να είναι Κεντροαριστερά και θα γινόταν κατ’ ουσίαν «Κεντροδεξιά», ένα παρακολούθημα της δεξιάς ΝΔ με προφίλ ανάλογο αυτού φιλελεύθερων κόμματων της Δυτικής Ευρώπης. Αυτή η εξέλιξη θα εξασφάλιζε στον χώρο μια αυτόνομη ύπαρξη, ενώ θα ήταν και σύμφωνη με τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά των σημερινών ψηφοφόρων των κομμάτων της Κεντροαριστεράς. Θα την καθιστούσε πιθανώς και προνομιακό δέκτη των διαρροών που θα υφίστατο ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω της δυσαρέσκειας που πάντα ένα κυβερνητικό κόμμα συσσωρεύει. Θα επανέφερε όμως με τρόπο έντονο το βασικό δίλημμα ψηφοφόρων φιλευρωπαίων μεν, κατά βάση αντιδεξιών δε, κάτι που από μόνο του μπορεί να υπονομεύσει την βασική προϋπόθεση για την ευόδωση αυτού του σεναρίου, δηλ. την ενότητα της παράταξης σε έναν κομματικό σχηματισμό.
Οι άλλες εναλλακτικές δεν είναι περισσότερο ελκυστικές για την εναπομείνασα Κεντροαριστερά. Από την μια, αν η ίδια η ΝΔ θελήσει να κινηθεί σε πιο κεντρώα κατεύθυνση και να καταστεί ο βασικός πυλώνας μιας φιλευρωπαϊκής μετριοπαθούς αντιπολίτευσης, τα πολιτικογεωγραφικά όρια γίνονται πλέον ασφυκτικά για τα κόμματα της Κεντροαριστεράς. Από την άλλη, αν ο ΣΥΡΙΖΑ άρχιζε να κινείται σε πιο φιλευρωπαϊκή κατεύθυνση και συμβιβαζόταν με την ανάγκη μεταρρυθμίσεων και το modus vivendi της Ευρωζώνης, τότε θα είχαμε μια επαναστοίχιση του φιλευρωπαϊσμού με την Αριστερά, κάτι που θα αποκαθιστούσε την συνέπεια μεταξώ των δυο συστατικών στοιχείων της Κεντροαριστεράς. Σε αυτήν την περίπτωση όμως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ήδη ο κυρίαρχος φορέας αυτού του μείγματος, και η Κεντροαριστερά θα καταδικαζόταν στον ρόλο του μικρού εταίρου. Θα παρέμενε Κεντροαριστερά με την πλήρη σημασία της λέξης, αλλά απελπιστικά μικρή και καχεκτική (ουσιαστικά μια αντιστροφή της παλαιάς σχέσης ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού στα χρόνια του «εκσυγχρονισμού»). Σε κάθε περίπτωση, η Κεντροαριστερά δεν μπορεί πλέον παρά να ετεροκαθορίζεται και να καταρτίζει στρατηγική ως απάντηση και αντίδραση στις κινήσεις των δυο «μεγάλων», παρά ως αντανάκλαση της δικής της βούλησης.
Ακόμα και τα παραπάνω, τα καθόλου ευνοϊκά, προϋποθέτουν κάποιο βαθμό σύμπνοιας και μια διαδικασία οργανωτικής και ιδεολογικής ανασυγκρότησης, κάτι που στην παρούσα φάση φαντάζει μια εξαιρετικά μακρινή προοπτική. Αντίθετα, το χειρότερο δυνατό σενάριο για την Κεντροαριστερά μελλοντικά αφορά όχι τόσο στην εκλογική της ρευστοποίηση, όσο στην εσωτερική της διάσπαση και αυτήν ακόμα την εξαφάνιση της ίδιας της αυτόνομης πολιτικής της ταυτότητας. Οι διαφορετικοί προσανατολισμοί του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού ήδη προϊδεάζουν για κάτι τέτοιο: το ΠΑΣΟΚ έχει πλέον ταυτιστεί στον υπερθετικό βαθμό με την ΝΔ και δεν έχει άλλα περιθώρια παρά να αναζητήσει ρόλο ως συμπλήρωμα της δεξιάς αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όποια στρατηγική και αν επιλέξει η πρώτη. Το Ποτάμι θα αισθανόταν καταφανέστατα πιο άνετα δίπλα σε έναν πιο φιλευρωπαϊκό ΣΥΡΙΖΑ παρά στην ΝΔ (ακόμα και στην πιο μετριοπαθή εκδοχή της). Ακόμα και το σενάριο της «αστικής αντιπολίτευσης» σε πλήρη συνεργασία με την ΝΔ είναι κάτι που το Ποτάμι, με το έντονο προοδευτικό πρόσημο, δύσκολα θα δεχόταν. Το ΠΑΣΟΚ έχει πλέον απεμπολήσει τα όποια αντιδεξιά διαπιστευτήριά του για να μπορεί ρεαλιστικά να βρεθεί κάποτε δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ξεχωριστοί δρόμοι που τα δυο αυτά κόμματα ενδέχεται να πάρουν μπορεί να σηματοδοτήσουν και το οριστικό τέλος της αυτόνομης ύπαρξης του πολιτικού χώρου μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς που κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική ζωή για σχεδόν έναν αιώνα.
ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΓΚΛΕΤΣΟΣ

Δευτερεύον αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των εκλογών υπήρξε η εκλογική επίδοση της Ένωσης Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη και της Τελείας του Απόστολου Γκλέτσου. Το κάθε ένα πήρε σχεδόν 1,8%, δηλαδή μαζί θα υπερέβαιναν το όριο εισόδου στην Βουλή και θα ξεπερνούσαν το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου! Και τα δυο αυτά κόμματα ξεπέρασαν (για την ακρίβεια συνέτριψαν) τα υπολείμματα αρκετά πιο γνωστών πολιτικών: την ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, αλλά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχε πολλαπλάσια έκθεση στα ΜΜΕ. Η γεωγραφική διασπορά της ψήφου για τα δυο κόμματα είναι αρκετά ομοιογενής και επομένως δεν οφείλεται σε κάποια γεωγραφική ιδιαιτερότητα ή ανωμαλία, με κάποιες εξαιρέσεις (π.χ. το 4% που λογικά πήρε η Τελεία στην Φθιώτιδα). Ιδιαίτερη αναφορά όμως πρέπει να γίνει στις επιδόσεις της ΕΚ στην Βόρεια Ελλάδα: οι 12 καλύτερες ποσοστιαίες επιδόσεις του κόμματος Λεβέντη σε εκλογικές περιφέρειες ήταν όλες στην Μακεδονία, ενώ εντύπωση κάνουν το 5% στην Α’ Θεσσαλονίκης (πάνω από το 4% των Βενιζέλου-Καϊλή!) και το 4% στην Β’ Θεσσαλονίκης.
Υπάρχει κάποιο πολιτικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από αυτές τις επιδόσεις; Προφανώς αποτελέσματα τέτοιου μεγέθους δεν μπορούν να είναι συνέπεια μόνο «χαβαλεδιάρικης» ψήφου. Σε συνδυασμό με την για άλλη μια φορά υψηλή αποχή (36%, σχεδόν όσο πήρε το πρώτο κόμμα), καταδεικνύουν ότι ακόμα και ο πολωμένος ιδεολογικά ανταγωνισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ υπό συνθήκες κρίσιμες για την χώρα πολύ λίγο συγκίνησε το εκλογικό σώμα. Αντίθετα, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού που ελάχιστα συγκινείται από την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ που την αναπαράγουν. Λεβέντης και Γκλέτσος συνδύασαν έναν λαϊκιστικό καταγγελτικό λόγο που όμως προσελήφθη ως απολίτικος—κάτι που στην σημερινή συγκυρία είναι τελικά πλεονέκτημα. Ο δε παλιομοδίτης Λεβέντης απήλαυσε και τρομερή υποστήριξη στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα από νέους ανθρώπους γοητευμένους από έναν γραφικό outsider. Κατά περίεργο τρόπο μάλιστα, ένας πολιτικός που εξέπεμψε λόγο που στην ουσία του ήταν εξαιρετικά τεχνοκρατικός, εκσυγχρονιστικός και στην λογική του κυρίαρχου αφηγήματος εξουσίας περί ανάγκης μεταρρυθμίσεων κλπ. εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το στάτους του παρία—αποδεικνύοντας ότι μεταρρυθμίσεις και λαϊκισμός μπορούν να συγκεραστούν στην πράξη και προσφέροντας έμμεσα ένα μάθημα και ίσως μια εναλλακτική πολιτική μέθοδο για φιλευρωπαίους πολιτικούς στο μέλλον.
Επιπλέον, τα αποτελέσματα του Λεβέντη στην Μακεδονία (όπου σημειωτέον πέρυσι δυο ανεξάρτητοι κέρδισαν τις περιφέρειες Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας)  είναι και ένα δείγμα του πόσο χαλαρώνει πλέον ολοένα ο έλεγχος που ασκεί ο κεντρικός κομματικός ανταγωνισμός στις πολιτικές συμπεριφορές του εκλογικού σώματος, όχι μόνο κατά την ηλικιακή, αλλά και κατά πολλές άλλες διαστάσεις, περιλαμβανομένης της γεωγραφικής/ περιφερειακής. Πολύ απλά, ο δραματοποιημένος από τα ΜΜΕ των Αθηνών κομματικός ανταγωνισμός αφορά όλο και λιγότερους ανθρώπους μακριά από την πρωτεύουσα που αναζητούν άλλες διόδους πολιτικής (ή και μη-πολιτικής) έκφρασης.
Τελικά, Λεβέντης και Γκλέτσος δεν έπαιξαν κρίσιμο ρόλο σε αυτές τις εκλογές. Η σχετική επιτυχία τους όμως μπορεί να προοιωνίζει τις πολιτικές εκφράσεις και ταυτότητες που ενδεχομένως αναδειχτούν στο μέλλον. Ταυτότητες που, μετά την εξάντληση όλων των ιδεολογικών εναλλακτικών στην άσκηση της εξουσίας, θα περιστρέφονται ενδεχομένως γύρω από απολίτικα, μηντιακά, λαϊκιστικά και καταγγελτικά προτάγματα ή εξωπολιτικές (γεωγραφικές, αθλητικές και άλλες) ταυτίσεις, χωρίς όμως να είναι απαραίτητα κενές συγκεκριμένου εξόχως πολιτικού περιεχομένου. Αυτό μπορεί να είναι ένα κρυφό αλλά διαρκές κληροδότημα αυτών των εκλογών.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΝΣΠΟΛ

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος κάποτε είχε υποστηρίξει ότι «δεν υπάρχει αντιμνημονιακή παράταξη γιατί όλοι αυτοί που δηλώνουν αντιμνημονιακοί είναι τελείως διαφορετικοί ιδεολογικά». Ο σχηματισμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήρθε να αποδείξει ότι ο κύριος Πάγκαλος είχε (για πολλοστή φορά) άδικο. Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να στραφεί προς το κόμμα Καμμένου για τον σχηματισμό κυβέρνησης δείχνει ότι σε προτεραιότητα βρίσκονται ακόμα τα ζητήματα που η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζει και ταξινομεί κατά μήκος του άξονα που σχηματικά έχει επικρατήσει να αποκαλείται μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Αυτός ο άξονας υπερτερεί ακόμα της κλασικής διαίρεσης Αριστερά-Δεξιά, η οποία έτσι κι αλλιώς νοηματοδοτείται σήμερα κυρίως διά του ζητήματος της σχέσης της Ελλάδας με την Ευρώπη (π.χ. η Κεντροαριστερά αναζητά μια νέα ταυτότητα στην «φιλευρωπαϊκότητα», η Αριστερά είναι αναφανδόν «αντιμνημονιακή» κλπ.). Η απόφαση των Τσίπρα-Καμμένου να συμπράξουν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γενναία ή οπορτουνιστική (ανάλογα με την οπτική του καθενός), αλλά σε τελευταία ανάλυση δεν είναι πολύ διαφορετική στην λογική της από την απόφαση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να συμμαχήσουν ήδη από το 2011 (συμπεριλαμβάνοντας τότε και τον ΛΑΟΣ, ένα κόμμα με όχι πολύ διαφορετικό προφίλ από αυτό των ΑΝΕΛ σήμερα).
Κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο οι στρατηγικές ανάγκες ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν επιτρέψει μια στοίχιση του μνημονιακού άξονα με τον άξονα Αριστερά-Δεξιά. Η ΝΔ συνδύασε την δεξιά ρητορική της με το πρόταγμα της Ευρώπης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ νοηματοδότησε την ελπίδα υπέρβασης της λιτότητας με τις πολιτικές και τις αξίες της Αριστεράς. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πολιτικοί χώροι που ξέφευγαν από την ευθεία του πολωμένου άξονα Δεξιά-Ευρώπη/Αριστερά-Αντιμνημόνιο—η αντιμνημονιακή Δεξιά και η Κεντροαριστερά—είχαν πρόβλημα δημιουργίας ενός ξεχωριστού στίγματος. Η δημοσκοπική κάμψη του ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ τα τελευταία δυόμισι χρόνια πιστοποιούν αυτό το γεγονός (η ΧΑ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση από διάφορες απόψεις). Το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιανουαρίου μόνο εν μέρει όμως αποτύπωσε την ισχύ του νέου διπολισμού, καθώς ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ παρέμειναν αθροιστικά κάτω του 65% (επί ενός αρκετά μειωμένου εκλογικού σώματος). Αντίθετα, τελικά η αντιμνημονιακή Δεξιά (ΑΝΕΛ και ΧΑ) συγκράτησε δυνάμεις και το κεντροαριστερό Ποτάμι προσέφερε κάποια δυναμική στον δικό του χώρο. Οι εκλογικές επιδόσεις αυτών των «μικρών νικητών» των εκλογών κατέδειξαν το ότι οι σχέσεις με την Ευρώπη, η εθνική κυριαρχία και η λιτότητα παραμένουν ακόμα ανοιχτά θέματα που πρέπει να συζητηθούν και να διασαλευτούν προτού εκκινήσει ξανά μια «κανονική», οριζόντια (Δεξιά-Αριστερά) ιδεολογική διαπάλη στο ελληνικό κομματικό σύστημα.
Οι πολιτικές εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων θα είναι εξαιρετικά πυκνές και πολλά σημερινά δεδομένα μπορεί να ανατραπούν. Κρίσιμες παράμετροι, όπως η στάση της ΝΔ ή του Ποταμιού έναντι της νέας κυβέρνησης, μένει να αποκρυσταλωθούν. Εκ πρώτης όψεως όμως φαίνεται να δημιουργούνται οι συνθήκες ώστε γύρω από το ζήτημα της Ευρώπης και της διαπραγμάτευσης ο άξονας Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο να απορροφήσει και να διατυπώσει συνολικά και άλλες ιδεολογικές και κοινωνικές τομές στην Ελλάδα που μέχρι στιγμής δεν είχαν μεταφραστεί κομματικά. Μιλήσαμε εδώ για μια δυνητική διαπάλη μεταξύ μιας «λαϊκής» και μιας «αστικής» παράταξης, μια διαπάλη αυθύπαρκτη και ανεξάρτητη από άλλες ιδεολογικές (Δεξιά-Αριστερά) αναφορές. Αν και η κατάσταση είναι ακόμη ρευστή, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε μια ταξινόμηση και να προσμετρήσουμε στην «αστική» παράταξη την φιλευρωπαϊκή Κεντροδεξιά (ΝΔ) και Κεντροαριστερά (περιλαμβανομένου του επαμφοτερίζοντος Ποταμιού), με μια εκλογική ισχύ στο 41%, και στην «λαϊκή» παράταξη καταρχάς τα νέα κυβερνητικά κόμματα που και αυτά ανέρχονται μαζί στο 41% (με εφεδρείες τα ακραία και περιχαρακωμένα κόμματα ΚΚΕ και ΧΑ). Οι ισορροπίες επομένως είναι οριακές και οι αντιστάσεις στην νέα κυβέρνηση θα είναι τόσο ισχυρές όσο και η στήριξη που αυτή θα βρει.
Το ΙΝΣΠΟΛ έχει αναλάβει την αποστολή της διατύπωσης μιας ολοκληρωμένης πρότασης συντηρητικής πολιτικής σε ένα χρονικό σημείο κατά το οποίο η Δεξιά βλέπει το σώμα της να διαπερνάται και να διχάζεται από τον νέο άξονα ανταγωνισμού μεταξύ του «αντιμνημονίου» και της «ευρωπαϊκότητας». Σε ακόμα πιο δραματικούς τόνους, θα λέγαμε ότι η αναδυόμενη ιστορική σύγκρουση «λαϊκότητας» και «αστικότητας» τραυματίζει θανάσιμα την παράταξη εκείνη, της οποίας η πολιτική υπόσταση και εκλογική επιτυχία στηριζόταν πάντα στην ικανότητα σύνθεσης και υπέρβασης του ιστορικού δυϊσμού του Νέου Ελληνισμού. Το ΙΝΣΠΟΛ παρακολουθεί με ενδιαφέρον την δημιουργία ενός κυβερνητικού σχήματος με λαϊκό πρόσημο (και δεξιά συμμετοχή) γύρω από τα αιτήματα δημοκρατικής και κοινωνικής χειραφέτησης της Ελλάδας μέσα σε μια Ευρώπη που οφείλει να αλλάξει πορεία. Την ίδια στιγμή, το ΙΝΣΠΟΛ παρακολουθεί με ίδιο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην αντιπολιτευόμενη αστική και φιλευρωπαϊκή Δεξιά, δηλ. το κόμμα-σημείο αναφοράς της ΝΔ, το οποίο για άλλη μια φορά καλείται να εκπληρώσει τις υποσχέσεις περί οργανωτικής, στελεχιακής και ιδεολογικής αναζωογόνησης. Στην παρούσα συγκυρία, το ΙΝΣΠΟΛ βλέπει να αναδύεται η ανάγκη να ανταποκριθεί όχι μόνο στην αρχική του αποστολή—δηλαδή την παραγωγή ερευνητικού έργου και την συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο σε μια περίοδο έντονου προβληματισμού για την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και τον κόσμο—αλλά και να συνεισφέρει ενεργά στην προσπάθεια υπέρβασης των σημερινών βαθέων διαφορών που διατρέχουν το σώμα της Δεξιάς παράταξης._
[1] Μια συντομευμένη και ελαφρώς παραλλαγμένη εκδοχή αυτής της ενότητας δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο «Τα Πολλά Πρόσωπα της Δεξιάς» στο αφιέρωμα της ιστοσελίδας της Ναυτεμπορικής «Τα Μηνύματα της Κάλπης: Αριστερά, Δεξιά, Μεσαίος Χώρος» στις 27 Ιανουαρίου 2015. 
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Για ακόμη χειρότερες μέρες


Είναι αλήθεια ότι σε αυτές τις εκλογές οι επιλογές των ψηφοφόρων ήταν παρόμοιες με αυτές των επιβατών του Norman Atlantic: Φωτιά στο πλοίο, καρχαρίες στην θάλασσα. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια αδυναμία στο να οδεύει πρόσω ολοταχώς όταν δει παγόβουνα. Σε αυτή την περίοδο, το μεταπολιτευτικό κατεστημένο θα “πετύχει” νέα χαμηλά στο προνομιακό πεδίο δράσης του που λέγεται παρακμή. Τώρα αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες η κρίση που άρχισε πριν από πέντε χρόνια να καταλήξει σε μια εθνική τραγωδία.

- Η ΝΔ δεν έχει δικαιολογίες. Κανείς δεν την κατηγορεί ότι δεν τα έκανε όλα τέλεια. Το πρόβλημα είναι ότι απλά διατήρησε το status-quo, χωρίς καν να κάνει μια σημαντική προσπάθεια για να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Από τις πρώτες δηλώσεις του κ. Σαμαρά και στελεχών του κόμματος φαίνεται ότι η θέση τους είναι ότι η κοινωνία δεν συνειδητοποιεί το τεράστιο μέγεθος της προσφοράς τους. Αναμένουν μια «αριστερή παρένθεση», ή στηρίζονται στην «θεωρία του ώριμου φρούτου, που σημαίνει ότι όποτε και αν παραδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ θα είναι έτοιμη να επαναλάβει την αποτυχία της.

- Σε δημοσκόπηση που εμφανίστηκε στο MEGA οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι μετά τις εκλογές μια κυβέρνηση της ΝΔ θα ήταν πιο πιθανό να αυξήσει τους φόρους από ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται, ίσως, για ένα παγκόσμιο ιστορικό κατόρθωμα όπου ένα κόμμα υποτίθεται φιλελεύθερο και δεξιό δημιουργεί περισσότερο φόβο φορομπηξίας από ότι ένα κόμμα της άκρας αριστεράς.

- Η κα Ρεπούση μιλησε στα κανάλια χθες για την ακροδεξιά πολιτική της ΝΔ που της κόστισε τις εκλογές. Να περιμένουμε ότι τις επόμενες εβδομάδες τα ΜΜΕ θα κινηθούν στην γραμμή Ρεπούση αναλύοντας τις αιτίες της ήττας της ΝΔ. Μπορεί ο κ. Σαμαράς να ασχολήθηκε περιστασιακά και καταφανώς κυνικά με το θέμα της λαθρομετανάστευσης, μπορεί η Χρυσή Αυγή να βγήκε τρίτο κόμμα χωρίς καν να υπάρχει στα ΜΜΕ, μπορεί η μεγάλη δημοσκοπική κατρακύλα να άρχισε με τον ΕΝΦΙΑ, μπορεί η ΝΔ να δαπάνησε τα πρώτα έσοδα του ΕΝΦΙΑ για ΕΦΑΠΑΞ και να συνέχισε με νομιμοποίηση παράνομων διορισμών, αποφυλακίσεις εμπόρων ναρκωτικών και πολλές παρόμοιες μεταπολιτευτικές πολιτικές, αλλά η αφήγηση στα ΜΜΕ για την ήττα θα ακολουθεί πιστά τα λεγόμενα της κας Ρεπούση. Θα ακούμε συνεχώς για νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά πολιτική.

- Δεν υπάρχουν καλά σενάρια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και αν οι Ευρωπαίοι έκαναν ακριβώς ό,τι ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα σήμαινε ότι η Ελλάδα θα συνέχιζε με ακόμα πιο σταθερά βήματα την πορεία μετατροπής της σε μια πτωχή και πάντα εξαρτημένη επαρχία της Ευρώπης. Μισητή από τους βόρειους λαούς, παράγοντας ορδές ανειδίκευτων εργατών, διοικούμενη από μια κάστα διεφθαρμένων πολιτικών και κρατικοδίαιτων ολιγαρχών. Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο.

- Την μεγαλύτερη ζημιά στην χώρα την έχουν κάνει οι συστημικοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί. Η μια μετά την άλλη η προβλέψεις τους καταρρίπτονται από την πραγματικότητα, καταφέρνουν να ενδυναμώνουν τις πιο ακραίες και λαϊκιστικές δυνάμεις, έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και την Χρυσή Αυγή στην τρίτη θέση. Ας μην ξεχάσουμε ότι η χώρα χρεοκόπησε υπό την εποπτεία τους. Είναι διατεθειμένοι να πουν τα πάντα, εκτός από το κάναμε λάθος. Με τέτοια “ηγεσία” είναι παράξενο που η Ελλάδα υπάρχει ακόμα.

- Τώρα που οι πιο ακραίες εκδόσεις του κρατισμού και του λαϊκισμού φαίνεται ότι έχουν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών, είναι φυσικό κάποιοι από εμάς που πιστεύουν στην ελευθερία και το έθνος να αισθάνονται θλίψη και απογοήτευση. Ακόμα και αυτή την πιο σκοτεινή ώρα, καλό είναι να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχουν πεπρωμένα και αναπόφευκτα. Στην πολιτική τίποτε δεν κερδίζεται και τίποτε δεν χάνεται για πάντα. Η ιδέα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει και ότι ο πατριωτισμός και η ελευθερία έχουν ξεπεραστεί είναι το πιο μεγάλο ψέμα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ολοκλήρωση της καταστροφής


Όταν υπήρχε ακόμα η Σοβιετική Ένωση, ο Ρόναλντ Ρήγκαν έλεγε το εξής ανέκδοτο: Δύο ανώτερα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος περπατούν στην Κόκκινη πλατεία. Σε μια στιγμή ο ένας ρώτησε, «Νομίζεις σύντροφε ότι έχουμε κάνει όλα τα απαραίτητα βήματα προόδου ως κομμουνιστικό σύστημα, είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε, έχουμε φτάσει σε αυτό που λέμε ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού;» «Όχι ακόμα» του απαντά ο άλλος, «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πολιτικό κόμμα που χωρίς κανένα ενδοιασμό, χωρίς καμία αμφιβολία, χωρίς καν την υποκρισία του να προσποιείται ότι έχει μάθει κάτι τα τελευταία 40 χρόνια, υπερασπίζεται με πολύ πάθος και απίστευτη άγνοια το πολιτικο-οικονομικό σύστημα που στήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Είναι τόσο βασιλικότερος του βασιλέως, που φοβίζει ακόμα και τους αρχιτέκτονες και διαχειριστές του συστήματος που μόλις χρεοκόπησε. Είναι η απόλυτη έκδοση της μεταπολιτευτικής ιλαροτραγωδίας, το σκληρό ροκ της πασοκικής Ελλάδας.

Στην λίστα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο αποκαλύπτοντας την εύπορη οικονομική κατάσταση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που συχνά παραμελείται είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι τους προέρχονται από τον δημόσιο τομέα. Έχουμε δηλαδή μια ηγετική ομάδα που δημιουργήθηκε στο δημόσιο, δεν χρειάστηκε καν να συμμετάσχει στα μέχρι πρότινος κόμματα εξουσίας και απλά τις τελευταίες δεκαετίες ρεμβάζει την πραγματικότητα από τα ρετιρέ του δημόσιου τομέα. Μην έχοντας βιώσει έστω και την πιο χαλαρή ευθύνη διακυβέρνησης του οποιουδήποτε, έρχονται με την αλαζονεία μιας τάξης που έχει πάρει από την κοινωνία τόσα πολλά, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να δώσει πίσω τίποτα. Αν οι προηγούμενοι τουλάχιστον έπρεπε πρώτα να κερδίσουν την εξουσία πριν βουτήξουν τα λάφυρα του δημοσίου, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε με την ιδέα ότι τα προνομία της είναι πραγματικές κατακτήσεις.

Το «λεφτά υπάρχουν» γι’ αυτούς δεν είναι απλά ένα σύνθημα της παροχολογίας, αλλά ούτε και η υπόσχεση της ουτοπίας που έρχεται - το «λεφτά υπάρχουν» για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι η καθημερινότητα τους τις τελευταίες δεκαετίες. Μια πραγματικότητα που τους επιτρέπει ένα δυτικού τύπου επίπεδο διαβίωσης, ενώ οι ίδιοι δραστηριοποιούνται σε τομείς παρόμοιους με αυτούς που φτωχοποίησαν την ανατολική Ευρώπη. Οι συνάδελφοί τους στην ανατολική Ευρώπη όμως, αντίθετα από τους Συριζαίους, γνώριζαν τα αποτελέσματα του συστήματος που υπηρετούσαν. Εδώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ζει σε ένα κόσμο όπου δεν υπάρχουν ασύμβατοι σκοποί, όπου η παραγωγικότητα δεν συνδέεται με την αμοιβή, ο πλούτος είναι ανεξάρτητος από την παραγωγή, και η παραγωγή με την σειρά της δεν είναι απαραίτητη γιατί «λεφτά υπάρχουν».

Μετά από πέντε χρόνια κρίσης είναι φυσικό να νομίζουμε ότι έχουμε πιάσει πάτο, αλλά αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια για τα χειρότερα. Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε μια μακρά πορεία παρακμής, υπάρχουν πάντοτε οι θεσμοί που προειδοποιούν ότι υπάρχει ακόμα και το πιο χαμηλά. Στην Ελλάδα ένα τέτοιος θεσμός είναι τα πανεπιστήμια. Είναι στα πανεπιστήμια όπου η αριστερά αφέθηκε εντελώς ελεύθερη να δοκιμάσει μια πρώτη «έφοδο στον ουρανό.» Η τριτοκοσμική τους εικόνα και κατάσταση, η βία και η διαφθορά, η παντελής απαξίωση και των πιο βασικών κανόνων μιας πολιτισμένης κοινωνίας είναι το αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης υπεροχής της εκεί.

Στο ερώτημα αν έχουμε φτάσει στο ανώτερο στάδιο της μεταπολιτευτικής παρακμής, η απάντηση είναι «Όχι ακόμα», «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο». Ειδικά σε αυτές τις εκλογές είναι σαν να μην εκλέγουμε Βουλή και κυβέρνηση, είναι σαν να επιλέγουμε τους τιμωρούς μας.

Συνέχεια

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Βιβλιοπαρουσίαση: Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος / Ιανός, Πέμπτη 15/1, 18.00

flyer
Οι εκδόσεις manifesto και το  Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ – conservatives.gr) παρουσιάζουν την Πέμπτη 15/1 στις 18.00 στον ΙΑΝΟ Αθηνών το νέο βιβλίο «Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος: οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους και η μελλοντική μετεξέλιξή τους», των Σωτήρη Μητραλέξη (επιμ.), Άγγελου Χρυσόγελου, Χρήστου Χατζημιχαήλ και Γιώργου Κοκκόλη.
Μετά την σύντομη παρουσίαση της μελέτης από τους συγγραφείς θα ακολουθήσει συζήτηση για το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους, με συμμετέχοντες τους:
 *
Ανδρέα Καρίτζη
υποψήφιο βουλευτή Β' Αθηνών με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ)
και
Γιάννη Οικονομάκο
υποψήφιο βουλευτή Περιφερείας Αττικής με την Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) .*
Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις του κοινού.
 *

Για το βιβλίο:

Η ένταση της συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους παραμένει διαρκώς αμείωτη στον ελλαδικό δημόσιο λόγο, καθώς συνιστά ζήτημα πρόσφορο για πολέμους αξιών. Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής παρουσιάζει το βιβλίο «Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος: οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους και η μελλοντική μετεξέλιξή τους», το οποίο βασίζεται στην έρευνά του για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, για τα προβλήματα που ανακύπτουν και την κριτική που ασκείται, καθώς και για τις δυνατότητες μελλοντικής μετεξέλιξης της παρούσης κατάστασης. Συγκεκριμένα, η έρευνα επικεντρώνεται (α) στο νομικό καθεστώς των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους στην Ελλάδα, (β) στην παρουσία του ζητήματος στον ελλαδικό δημόσιο λόγο, (γ) στην διαμόρφωση των οικονομικών και φορολογικών σχέσεων εκκλησιών και κρατών στην Ευρώπη, και τέλος (δ) στον οργανωτικό κατακερματισμό της Εκκλησίας στην Ελλάδα σε πέντε διαφορετικές δικαιοδοσίες, κομβικό εκκλησιαστικό ζήτημα το οποίο επηρεάζει καθοριστικά τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους, αν και συνήθως απουσιάζει από τις σχετικές συζητήσεις. Στο βιβλίο κατατίθεται πρόταση για την μελλοντική μετεξέλιξη των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους, μακριά από την ακρότητα ή την στασιμότητα που συνήθως χαρακτηρίζει κάθε μια από τις εκατέρωθεν «παρατάξεις» στον δημόσιο λόγο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Πως η Νέα Δημοκρατία έχασε τη μπάλα


Έχουμε εκλογές και μετά από δυόμισι χρόνια στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία θυμήθηκε ότι έχει ψηφοφόρους. Πολύ λίγο, πολύ αργά.

Θα είναι δύσκολο να βρει κανείς στα χρονικά κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ένα κόμμα που έχει επιτεθεί στους ψηφοφόρους του τόσο άγρια όσο η Νέα Δημοκρατία τα προηγούμενα δυόμισι χρόνια. Εκ των υστέρων, βλέποντας την εξέλιξη των πραγμάτων, η αβίαστη εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι η ΝΔ είχε μία και μοναδική αποστολή από το καλοκαίρι του 2012: πως να καταφέρει να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Μπορεί αυτά τα χρόνια της χρεοκοπίας να έχουν γίνει περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αλλά οι όποιες περικοπές έγιναν γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να φορολογήσουν ή να δανειστούν περισσότερο. Ο τρόπος που έγιναν αυτές οι περικοπές είναι επίσης αποκαλυπτικός των πραγματικών προθέσεων των κρατούντων. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο κοντά ήσουν στην πολιτική τάξη, τόσο λιγότερο σε άγγιξαν οι περικοπές. Το χρήμα συνέχισε να ρέει προς τους διαπλεκόμενους εκδότες, οι υπάλληλοι της Βουλής και υπουργείων συνέχισαν με πολλές εικονικές περικοπές, οι των ΔΕΚΟ συνέχισαν να βγαίνουν στην σύνταξη πριν καν φτάσουν τα 62 - στην Ελλάδα που βρίσκεται πλέον στο πέμπτο έτος της χρεοκοπίας. Όσο πιο μακριά ήσουν από την πολιτική τάξη, τόσο πιο άδικα έπεφτε το τσεκούρι των περικοπών των δαπανών, ανεξάρτητα από το ποια ήταν η οικονομική σου θέση ή προσφορά.

Η πολιτική βαρύτητα του κάθενος μας εξαρτάται από το πόσο κοντά βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό στο τέλος, όλα κατευθύνονται στην μαύρη τρύπα που λέγεται ελληνικό κράτος. Η βασική αλήθεια είναι ότι αυτά τα πέντε χρόνια της χρεοκοπίας αυτό που ονόμασαν μνημόνιο, δεν είναι τίποτε λιγότερο από την εκποίηση του πλούτου της χώρας προκειμένου να συντηρηθεί η πολιτική τάξη και οι παρασιτικές ομάδες που την υποστηρίζουν. Έτσι μόλις η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα αρχίσει να εισπράττει τον ΕΝΦΙΑ, το πρώτο πράγμα που θα κάνει, είναι να δώσει 420 εκ. ευρώ για το ΕΦΑΠΑΞ 31.000 δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτές ήταν οι οικονομικές προτεραιότητες της ΝΔ. Κατά τα άλλα, η ΝΔ τώρα προεκλογικά θυμήθηκε το μεταναστευτικό. Μετά τις εκλογές του 12 είχε αρχίσει να παίρνει ορισμένα μέτρα, όμως τα παράτησε όταν θεώρησε ότι θα ήταν πολιτικά αποδοτικότερο να κυνηγήσει τη Χρυσή Αυγή δικαστικά. Βέβαια, το μόνο που έχουν καταφέρει αυτές οι διώξεις είναι η απονομιμοποίηση της δημοκρατίας και η ηρωοποίηση των φασιστών. Το κατάντημα της δικαιοσύνης που λειτουργεί ως παράρτημα του εκάστοτε κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία είναι πραγματικά θλιβερό. Ακόμα χειρότερα που αυτό το νέο χαμηλό συμβαίνει όταν ένα υποτίθεται αστικό κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Την Κυριακή ο κ. Σαμαράς βρισκόταν στην Γαλλία για να συμμετάσχει στην διαδήλωση για την σφαγή στο Charlie Hebdo. Θα είχε ενδιαφέρον αν ο κ. Σαμαράς μπορούσε να εξηγήσει, στους εν ζωή στους συντελεστές του έντυπου, τον πρόσφατο νόμο λογοκρισίας που πέρασε. Πως ένα (πάλι) υποτίθεται αστικό κόμμα επιβάλλει λογοκρισία για να εξευμενίσει την συστημική αριστερά και τους ντόπιους τζιχαντιστές.

Έχει πολλές εξηγήσεις να δώσει ο κ. Σαμαράς. Γιατί συνέχισε το πρόγραμμα εθνικής καταστροφής του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί συνέχισε την καταστροφή βασικών θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Γιατί δημιούργησε όλες τις συνθήκες ώστε να παραδώσει την εξουσία στους μπαχαλάκιδες τις μεταπολίτευσης.

Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά ότι στο τέλος βρήκε το θάρρος να συγκρουστεί με το ΠΑΣΟΚ. Η αρπαγή της κας Γκερέκου θα είναι ορόσημο στην ιστορία της παράταξης.
Συνέχεια

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας προκλητικοί για τη σφαγή στο Παρίσι

O ηγέτης των ντόπιων Μουσουλμάνων της Ελλάδας αρνείται με δηλώσεις του ότι για τις δολοφονίες των Γάλλων σκιτσογράφων ευθύνονται οι Ισλαμιστές. Αντίθετα, όπως σημειώνει ο Τάκης Μίχας, αποδίδει το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και συγκεκριμένα στις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στον... Ολάντ:

«Δεν πιστεύω», λέει, «πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία».(!)

Αρα, συνεχίζει σωστά ο Μίχας, με την ίδια λογική, και το χτύπημα της 9/11 δεν το έκαναν Ισλαμιστές. Όπως δεν έκαναν και την πρόσφατη σφαγή δεκάδων παιδιών στο Πακιστάν, τη δολοφονία του σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ στην Ολλανδία, τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου κ.λπ. Προφανώς όλα αυτά τα έκαναν οι «μυστικές υπηρεσίες» και -γιατί όχι;-οι «Εβραίοι». Ούτε φυσικά η Μπόκο Χαράμ που έχει ως σήμα κατατεθέν το σκλαβοπάζαρο γυναικών ή η ISIS με σπεσιαλιτέ τους αποκεφαλισμούς είναι ισλαμικές οργανώσεις. Υποθέτω ότι και αυτές τις έχει στήσει ο Ολαντ μαζί με τις «μυστικές υπηρεσίες»...
Στις δηλώσεις του ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, όπως επισημαίνει σωστά ο ίδιος αρθογράφος, δεν αναφέρει ούτε έναν θετικό λόγο, ούτε ένα εγκώμιο για τους δολοφονηθέντες για την ελευθερία του λόγου σκιτσογράφους. Αντίθετα, το μόνο πού έχει να πει είναι να καταδικάσει τη δραστηριότητά τους επειδή θίγουν το Ισλάμ. Έτσι, σχετικά με τα σκίτσα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς το γαλλικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά του Ισλάμ, τονίζει ότι «δεν θεωρώ πως στα πλαίσια του ελεύθερου λόγου και της ελευθεροτυπίας πρέπει να προσβάλλονται με τέτοιο τρόπο τα σύμβολα μιας θρησκείας, αφού κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη σεβασμού».

Όμως ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων δεν σταματάει εδώ. Προχωρεί ένα βήμα ακόμα δικαιώνοντας, στην ουσία, τις αποκρουστικές δολοφονίες. Αυτό το κάνει προσπαθώντας να καθησυχάσει τους Έλληνες διαβεβαιώνοντάς τους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί ένα ανάλογο γεγονός.

«Η Ελλάδα», λέει, «δεν ήταν ποτέ και ούτε θα αποτελέσει στόχο για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν μπορούμε να συγχέουμε την Ελλάδα με τη Γαλλία, γιατί οι Έλληνες διατηρούν ένα επίπεδο λόγω της ιστορίας που έχουν στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, ενώ οι Γάλλοι είναι αποικιοκράτες».

ΓΕΝΙΚΆ, έχω την εκτίμηση, πως είναι επικίνδυνα περίεργες αυτές οι δηλώσεις. Αφού στην Γαλλία ήταν "προβοκάτσια" γιατι αποκλείεται να γίνει κάτι τέτοιο εδώ, που "υπάρχουν στενοί δεσμοί με τον Αραβικό κόσμο". Είτε ήταν προβοκάτσια, είτε γνήσια μουσουλμαική κίνηση. Και τα δύο δεν γίνεται !! Οι Μουσουλμάνοι της Ελλάδας με βάση τις δηλώσεις αυτές είναι υποκριτές και ύποπτοι. Να βγούν στους δρόμους και ανοιχτά να καταδικάσουν τις πράξεις αυτές. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις που κρύβουν βαθιές ενοχές.
Συνέχεια

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Αδικαιολόγητος πανικός

Είναι εκτός τόπου και χρόνου οι κραυγές πανικού που πολλοί εκβάλλουν για το ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και διαφωνώ με τις εκφρασμένες θέσεις του κόμματος του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να αποτελεί ρίσκο για μια χώρα η προσφυγή στην λαική ετυμηγορία. Οι κυβερνήσεις εργάζονται για τους πολίτες. Αυτοί λοιπόν είναι υπεύθυνοι για την διακυβέρνηση που επιθυμούν. Οι εκλογείς θα πρέπει να επιλέξουν ψύχραιμα ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτικές. Οι άσκοπες κινδυνολογίες συσκοτίζουν την πραγματικότητα και συνήθως καταλήγουν σε μπούμερανγκ ενάντια σ’ αυτούς που τις εκτοξεύουν.

Οι κινδυνολογίες δεν είναι δικαιολογημένες για μια σειρά από σοβαρούς λόγους. Ποια είναι κατ αρχήν η εναλλακτική λύση; Μια σειρά από επίπονα κοινωνικο-οικονομικά μέτρα – που πάρθηκαν κάτω από συνθήκες υποτίθεται επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης – δεν οδήγησαν σε απολύτρωση. Αντίθετα, καινούργια αδιέξοδα διακρίνονταν στον ορίζοντα. Και νέες θυσίες προαναγγέλλονταν. Τα διαρθρωτικά μέτρα του Μνημονίου δεν έχουν εφαρμοσθεί και οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις έπαιζαν κρυφτούλι ελαφρότητας με τους δανειστές – με κορύφωση την άθλια πρόσφατη καταιγίδα ρουσφετολογικών τροπολογιών που δήλωσαν τον φαύλο κρατισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αδιαφορία δηλ για την τύχη των αγορών και της αλματώδους ανεργίας και φτώχιας στον ιδιωτικό τομέα και προστασία – με νύχια και με δόντια – του δημοσίου και των συντεχνιών του.

Δεν υπάρχει κανείς που συνειδητά να οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία. Αν κρίνουμε με στοιχεία λογικής, ερχόμενος στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντικρύσει κατάματα την πραγματικότητα. Και θα επιχειρήσει βέβαια να διαφοροποιηθεί από τους προκατόχους του. Το αισιόδοξο, και λογικό, σενάριο οδηγεί σε συμπεράσματα απρόσμενα. Μήπως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει εκείνα που κυβερνήσεις της Δεξιάς και της Κεντροαριστεράς τα θεωρούσαν αδιανόητα; Κατά κύριο λόγο δηλ., και ανεξάρτητα ρητορικής, να μειώσει πραγματικά δημόσιες δαπάνες και να υλοποιήσει σαρωτικές μεταρρυθμίσεις; Να μην ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διορίσει κανέναν στο Δημόσιο. Δεν έχει λοιπόν ανοιχτά γραμμάτια να πληρώσει. Όπως η Δεξιά προώθησε εντυπωσιακά αριστερόστροφα μέτρα – όπως η βαρύτατη φορολογία, η κατεδάφιση της αγοράς, η υπερδιόγκωση της δημόσιας γραφειοκρατίας και η εξόντωση της ιδιωτικής περιουσίας, είναι τελείως απίθανο η Αριστερά, για να πετύχει, να κάνει ακριβώς το αντίθετο;

Δεν έχω πληροφορίες, αλλά δεν ομιλώ και εντελώς στον αέρα. Ο κ. Τσίπρας είναι γνωστό πως θαυμάζει και επισκέφθηκε μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, την Βραζιλία. Τι θα είδε εκεί; Ο αναμορφωτής της χώρας, ο πρώην Πρόεδρος Ιγνάτσιο Λούλα ντα Σίλβα, υπήρξε μαρξιστής Πρόεδρος των Εργατικών Συνδικάτων και ιδρυτής του αριστερόστροφου Εργατικού Κόμματος. Ερχόμενος στην Εξουσία τρομοκράτησε τις αγορές με ρητορική ανατρεπτική κι επικίνδυνη. Τι έκανε στην πράξη; Εβγαλε την Βραζιλία από την δίνη χρέους και την υπανάπτυξη πετυχαίνοντας ζηλευτούς ρυθμούς ανάπτυξης και ένταξή της στον πανίσχυρο όμιλο των ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Όχι βέβαια με πρωτοβουλίες «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού». Αλλά με αγκάλιασμα των αγορών, προώθηση λογικών ελεύθερης οικονομίας και γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Με τον πυλώνα οικονομικής ορθοδοξίας Henrique Meirelles επι κεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας και με τον οικονομολόγο από το Σικάγο, Τραπεζίτη και πρώην στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Joaquim Levy στο Υπουργείο Οικονομίας (Secretary of the Treasury ) η κυβέρνηση Ντα Σίλβα αποπλήρωσε στο ακέραιο τα χρέη προς το ΔΝΤ, δημιούργησε ταχύτατα σημαντικά δημοσιονομικά πλεονάσματα κι’ εξασφάλισε την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών με εισροή διεθνών επενδύσεων, που με την σειρά τους οδήγησαν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Παράλληλα η κυβέρνηση διατήρησε χαμηλά τον πληθωρισμό και την οικονομία σταθερή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στο Διεθνές Οικονομικό Forum του Νταβός η Βραζιλία το 2005 είχε αναδειχθεί σαν ιδιαίτερο παράδειγμα πετυχημένης οικονομικής πορείας.

Με το περίφημο Πρόγραμμα Επιταχυνόμενης Ανάπτυξης (Programa de Aceleração de Crescimento) απλοποιήθηκαν και μειώθηκαν θεαματικά οι φόροι, εκσυγχρονίσθηκε το σύστημα ενεργειακής παραγωγής πάνω σε μοντέρνες φιλελεύθερες αρχές ενώ προωθήθηκαν προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων και συνεργασίας δημόσιου - ιδιωτικού τομέα κυρίως στο κρίσιμο πλέγμα των κρατικών αυτοκινητόδρομων. Από χώρα, για δεκαετίες, με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η Βραζιλία μετατράπηκε σε καθαρό πιστωτικό παράγοντα με Τράπεζές πανίσχυρες που σημείωναν ρεκόρ κερδών ενώ το ποσοστό του κόσμου που αποτελούσε μέρος της καταναλωτικής μεσαίας τάξης αυξήθηκε από το 37% του πληθυσμού στο 50%!!

Με την εκλογή της παλιάς αντάρτισσας Dilma Rousseff στην Προεδρία οι ρυθμοί αυτοί ανακόπηκαν. Και η χώρα οδηγήθηκε σε αδιέξοδα. Μετά όμως τις τελευταίες εκλογές, και παρά την προεκλογική της αριστερή ρητορική, η Πρόεδρος έκανε θεαματική στροφή. Τονίζοντας πως «είναι απαραίτητο να φερθούμε υπεύθυνα ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην πληρώσουν ακριβότατο τίμημα», ανακοίνωσε μέτρα σοβαρών οικονομικών περικοπών «ώστε να εξασφαλισθεί η δημοσιονομική ισορροπία, να προσελκυσθούν επενδύσεις και η χώρα να επιστρέψει στην οικονομική πρόοδο». Τοποθέτησε και πάλι τον Joaquim Levy, σαν Υπουργό Εθνικής Οικονομίας την φορά αυτή, και προσανατολίζεται σε πολιτικές θεαματικών φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων για να πιάσει και πάλι το τραίνο της ανάπτυξης.

Σε τι συμπέρασμα μπορούν να οδηγήσουν αυτές οι παρατηρήσεις; Τι διδάσκουν όλα αυτά; Μήπως θα πρέπει κι εμείς να περιμένουμε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά από τους δογματικούς της Αριστεράς που έρχονται για να μας κυβερνήσουν; Είναι πολύ πιθανό κάτι εντελώς διαφορετικό να προκύψει από μια συνταρακτική κυβερνητική αλλαγή. Ιδιαίτερα αν το εκλογικό αποτέλεσμα επιβάλλει συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με κάποιον περισσότερο μετριοπαθή εταίρο. Εγώ πάντως δεν είμαι απαισιόδοξος.
Συνέχεια

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Αυτά φέρνουν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα


Όπως όλες οι προηγούμενες πράξεις αιμοσταγούς βαρβαρότητας, έτσι και η χθεσινή στην Γαλλία θα βρει το δρόμο της προς την λήθη. Ήταν ένα ακόμα άβολο γεγονός για τους θιασώτες των ανοιχτών συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας. Ήταν μια είδηση και εικόνα που θα πρέπει να ξεχάσουμε στον δρόμο προς την πολυπολιτισμική ουτοπία που μας ετοιμάζουν.

Αν θες να δεις πραγματικά τι σημαίνει ωμή πολιτική δύναμη δεν έχεις παρά να δεις τα στοιχεία που παραθέτει η Pew Research, μια από τις πιο έγκυρες παγκοσμίως εταιρία δημοσκοπήσεων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, στην Ελλάδα το 86% των πολιτών θέλουν λιγότερη μετανάστευση, και αυτή είναι μια υπερκομματική στάση αφού σε αυτή συμφωνούν το 91% των δεξιών, το 87% των κεντρώων και το 81% των αριστερών. Και όμως στα ΜΜΕ και σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους που επηρεάζουν το συγκεκριμένο θέμα, η μειοψηφική άποψη στην κοινωνία είναι η κυρίαρχη και σχεδόν η μόνη επιτρεπτή. Είναι ένα κλασσικό παράδειγμα για το πως ένα πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο μπορεί και επιβάλλει αυτά που θέλει ανεξάρτητα από ότι θέλει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Το Δεκέμβριο η Καθημερινή καλύπτοντας τις διαδηλώσεις στην Γερμανία ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, θα έχει τον υπότιτλο για τους διαδηλωτές: «Είναι παραπλανημένοι πολίτες, θύματα του φόβου τους ή συνειδητοί ρατσιστές;» Αυτή είναι η εξήγηση του κατεστημένου όχι μόνο για τις συγκεκριμένες διαδηλώσεις, αλλά και για τις πιο μετριοπαθείς εκφράσεις σκεπτικισμού στο φαινόμενο της αθρόας λαθρομετανάστευσης. Οι όποιες επιφυλάξεις για αυτό το θέμα είναι εξ αρχής άκυρες. Το πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο έχει αποφασίσει την ορθή πολιτική και αν διαφωνείς τότε αυτό συμβαίνει γιατί απλά είσαι παραπλανημένος, φοβικός ή ρατσιστής. Αυτά είναι τα όρια της δημοκρατίας μας.

Η πολιτική τάξη της Ευρώπης, όπως κάνει σχεδόν σε όλα τα θέματα, έχει μια πολιτική την οποία εφαρμόζει ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα και τις συνέπειες. Έτσι η απάντηση στα προβλήματα που δημιουργούν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα είναι η λήθη και οι νόμοι λογοκρισίας, ώστε οι κρατούντες να μπορούν να συνεχίσουν να προσποιούνται ότι όλα πάνε καλά.

Το βράδυ της Τετάρτης στο δελτίο του ΣΚΑΪ ο δημοσιογράφος κ. Παύλος Τσίμας θα εξηγήσει την τρομοκρατική επίθεση ως κάτι που ανήκει σε ένα φαύλο κύκλο βίας. Όπως είπε ο κ. Τσίμας, υπήρξαν οι δηλώσεις για παράδειγμα του Βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον, που είπε ότι θέλει να περιορίσει τη αθρόα μετανάστευση, και αυτές οι δηλώσεις είναι βία που προστίθενται στις τρομοκρατικές επιθέσεις και έτσι όλα μαζί συνιστούν το φαύλο κύκλο βίας. Δηλώσεις και σφαίρες ένα και το αυτό δηλαδή. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ισλαμιστής υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού του Ερντογάν, Ομέρ Τσελίκ, που δήλωσε ότι οι «”μουσουλμάνοι επίσης επλήγησαν”, αναφερόμενος στις γελοιογραφίες για τον Μωάμεθ που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό!».

Ο κ. Τσίμας ως παλαιότερος “δημοσιογράφος” του Ριζοσπάστη θα πρέπει να γνωρίζει τον όρο χρήσιμοι ηλίθιοι. Κάποτε από τον Ριζοσπάστη προπαγάνδιζε για την κομμουνιστική ουτοπία που κόστισε την ζωή σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα από τα - ας τα πούμε - αστικά ΜΜΕ μας πουλά την ουτοπία της πολυπολιτισμικότητας. Ας ελπίσουμε ο αριθμός των θυμάτων της ουτοπίας du jour να είναι πολύ μικρότερος.
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Στην δημοκρατία των πολλαπλών αδιεξόδων


Εάν κάτι είναι ξεκάθαρο σε αυτές τις εκλογές είναι η αλληλεξάρτηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Παρά το ότι έχει κάνει η ΝΔ, υπάρχει ακόμα λόγω του φόβου που γεννά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κοντά στην εξουσία επειδή θεωρείται ο πιο ασφαλής τρόπος για να τιμωρηθεί η ΝΔ.

Η κυβέρνηση αλλάζει την Ελλάδα είπε στην (ας την πούμε) συνέντευξη που έδωσε στην ΝΕΡΙΤ ο κ. Σαμαράς. Αλλάζει τόσο πολύ την Ελλάδα, που έκλεισε την κυβερνητική του θητεία με δεκάδες σκανδαλώδεις τροπολογίες, τα 150.000 ευρώ για το χριστουγεννιάτικο πάρτι των υπαλλήλων της Βουλής, και την νομιμοποίηση των 285 υπεράριθμων και παράνομων διορισμών στο Μετρό.

Ο τελευταίος λόγος που έχει απομείνει σε κάποιο λογικό άνθρωπο για να ψηφίσει ΝΔ είναι ο φόβος που του προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζει ότι με το πρόγραμμα της ελεγχόμενης κατάρρευσης που εφαρμόζει η κυβέρνηση κάποια στιγμή ένα θαύμα θα σώσει την Ελλάδα από την πορεία προς την πλήρη καλαβριοποίηση της.

Κλέβοντας το παλαιότερο σλόγκαν του Κώστα Σημίτη, ο κ. Τσίπρας μας ανακοίνωσε ότι «το μέλλον ξεκίνησε.» Είναι ένα περίεργο μέλλον που βάζει κασέτες στο walkman για να ακούσει μουσική (που πρώτα άκουσε στο Μουσικόραμα), θα βγει το βράδυ με την χιλιάρα να δει ταινία του Ψάλτη και οραματίζεται την επαγγελματική του αποκατάσταση στην κλαδική. Είναι ένα ιδιαίτερο μέλλον στο οποίο δεν ελπίζεις, αλλά που νοσταλγείς.

Ο κ. Τσίπρας στην πρώτη του ομιλία προειδοποίησε την απερχόμενη κυβέρνηση να μην τολμήσει να εξαφανίσει έγγραφα και emails. Για όσους δεν γεννήθηκαν χθες, αυτή η πάντοτε προεκλογική προειδοποίηση θα είναι ιδιαίτερα γνώριμη. Είναι ο συνήθης τρόπος με τον οποίο τα κόμματα εξουσίας διαφήμιζαν στους πελάτες τους κράτους το ερχομό τους στην εξουσία στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο κ .Τσίπρας που προσπαθεί η φωνή να μοιάζει με αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, που επαναλαμβάνει τα τσιτάτα της 40ετιας με θρησκευτική ευλάβεια, που υπερασπίζεται μέχρι τέλους και τις πιο εξωφρενικές αδικίες του συστήματος, αυτοπροβάλλεται ως φορέας αλλαγής. Οι νοσταλγοί του προσφάτως χρεοκοπημένου μέλλοντος μας, δεν έχουν ιδέα ότι η όλη πολιτική ύπαρξη τους είναι ένα μεταπολιτευτικό κλισέ.

Μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, οι αδυναμίες τους ενός είναι τα μόνα προτερήματα του άλλου. Το 2015 μόλις άρχισε και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, μαζί με τα πολλά μικρά ΠΑΣΟΚ που τους ακολουθούν, συμπληρώνουν την γκάμα των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουμε.
Συνέχεια

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Το DNA της ανοησίας

Υπάρχει μια βολική επωδός των μόνιμων υπερασπιστών της παντοτινής ελληνικής ανωτερότητας που επιμένει στο επιχείρημα πως για όλα φταίνε οι ξένοι που σχεδίασαν δήθεν την ελληνική χρεωκοπία για να διασώσουν τις δικές τους οικονομίες – και μάλιστα να κερδοσκοπήσουν.

Παραγνωρίζοντας γεγονότα και πραγματικότητες το επιχείρημα είναι πως αν είχαμε, διαφορετική στάση θα εμποδίζαμε Γαλλία και Γερμανία από το να ξεφορτωθούν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και θα τους είχαμε «στο χέρι» εκβιάζοντας με χρεοκοπία που θα οδηγούσε και τους ίδιους σε τραγικά αδιέξοδα. Παράλληλα, σήμερα η απαίτηση διαγραφής μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους θα υποχρέωνε την Ευρώπη σε αναδίπλωση, φοβούμενη ελληνική άτακτη χρεοκοπία που θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαικό σύστημα.

Όλες αυτές οι σκέψεις κρύβουν κάποιες σκληρές πραγματικότητες. Οι δανειστές, που είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα, προκάλεσαν την ελληνική χρεοκοπία; Αυτοί όμως δάνειζαν, κάκιστα κατά την γνώμη μου, κι εμείς δυστυχώς ξοδεύαμε. Δίχως την όποια ελπίδα βέβαια αποπληρωμής. Οσοι είχαμε κατά καιρούς τότε τολμήσει να επισημάνουνε τα αδιέξοδα στα οποία πλησιάζαμε και να ζητήσουμε η και να πραγματοποιήσουμε μείωση δαπανών και περικοπές στον δημόσιο τομέα – γιατί αυτό είχαμε επανειλημμένα κάνει, σαν απάντηση στο ερώτημα «κι εσείς τι κάνατε» - είχαμε ριχθεί στο πύρ το εξώτερο σαν άκαρδοι νεοφιλελεύθεροι και επαίσχυντοι «οικονομιστές». Γι αυτό στην Ελλάδα χρεοκόπησε το κράτος κι όχι οι Τράπεζες, όπως παντού αλλού στον υπόλοιπο κόσμο. Και για να μην καταρρεύσει, εκλιπάρησε Ευρώπη και ΔΝΤ για δανεικά στη βάση βέβαια κάποιου προγράμματος αποπληρωμής (μνημόνιο).

Ηταν λάθος το μνημόνιο; Είχα από τότε δηλώσει – και τηλεοπτικά μάλιστα – πως ΝΑΙ. Με την προυπόθεση όμως πως η χώρα θα προχωρούσε μόνη της σε δραστικές περικοπές δαπανών και σε μείωση του δημόσιου τομέα. Θα μπορούσε ακόμη, ΤΟΤΕ, να απειλήσει με στάση πληρωμών. Όπως είχα σημειώσει, οι δανειστές θα έκαναν ό,τι μπορούσαν να βοηθήσουν – ακριβώς λόγω των ομολόγων που είχαν τότε στα χέρια τους – με την πιθανή έκδοση κάποιου ενιαίου ομολόγου. Θα έπρεπε όμως, για να είμαστε πειστικοί, να ήμασταν έτοιμοι για πιθανές θυσίες. Στο κομμάτι κυρίως της μείωσης του κράτους και της αύξησης της ανεργίας. Ποιός όμως ήταν τότε έτοιμος να αναλάβει ΤΕΤΟΙΟ κόστος; Το αποτέλεσμα ήταν συνακόλουθα η άτακτη προσφυγή σε νέο εξωτερικό δανεισμό, και μνημόνιο βέβαια, που οδήγησε σε ό,τι συνέβη. Με αποτέλεσμα οι ευρωπαίοι να κερδίζουν χρόνο – θέτοντας όρους που εμείς ουδέποτε τηρήσαμε (διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κλπ) αλλά εκταμιεύοντας κανονικά τις δόσεις του μνημονίου – για να απαλλαγούν ενδιάμεσα από τα ελληνικά ομόλογα. Φώναζα τότε με άρθρα, και από την συχνότητα του Ρ/Σ ΦΛΑΣ, πως σύντομα δεν θα μας έχουν πλέον ανάγκη και θα σκληρύνουν την στάση τους. Ποιος όμως με άκουγε τότε, όταν το τίμημα θα ήταν η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προώθηση των μεταρρυθμίσεων και οι αλλαγές οικονομικών συνηθειών;

Οι ευρωπαίο ξεφορτώθηκαν τελικά τα ελληνικά ομόλογα. Που τα αγόρασε βολικά η ΕΚΤ (που στο PSI βέβαια δεν κουρεύτηκαν μια και η Τράπεζα είναι κρατική – «επίσημος» τομέας) ενώ τα υπόλοιπα τα πήραν οι Τράπεζες της …Κύπρου! Της οποίας η κυβέρνηση συμφώνησε στο PSI, με αποτέλεσμα οι Τράπεζές της …να χρεοκοπήσουν. Απίστευτες καταστάσεις!!

Οι ευρωπαίοι πράγματι διασώθηκαν. Με έξυπνους χειρισμούς όμως και με εργαλείο τις ανοησίες τις δικές μας. Που με τίποτα δεν θέλουμε να αναλάβουμε άμεσα πολιτικό κόστος και να πειράξουμε τον δημόσιο τομέα. Οι κινήσεις αυτές κωλυσιεργίας των ελληνικών κυβερνήσεων ήσαν πάντα σε αρμονία με τις καταγγελίες του αντι-μνημονιακού μετώπου της κοινωνίας. Τελικά όμως έτσι οδηγούμεθα σε αδιέξοδα αυτοπαγιδευόμενοι. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Πορευόμαστε χωρίς σχέδιο και εκτός πραγματικότητας. Είτε θα πάμε σε νέα - και πάλι εξοντωτικά – μέτρα, που δεν θα δώσουν όμως καμία διέξοδο. Είτε θα πορευθούμε με απρογραμμάτιστο αντι-μνημονιακό τσαμπουκά, που θα μας βουλιάξει σε άτακτη χρεοκοπία. Και τότε θα φανεί το πρόσωπο μιάς πραγματικής (με ελάχιστα καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα) ανθρωπιστικής κρίσης.

Το DNA της ανοησίας μας κυνηγά από κοντά.
Συνέχεια

Αφιέρωμα στα 180 χρόνια του Conservative Party

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) δημοσιεύει σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, αφιέρωμα στην επέτειο εκατόν ογδόντα ετών από ιδρύσεως του βρετανικού Conservative Party (Tamworth Manifesto, 18 Δεκεμβρίου 1834).

Γράφουν οι: Ανδρέας Ανδριανόπουλος - Σωτήρης Μητραλέξης - Γεώργιος Σιβρίδης - Παναγιώτης Χατζηστεργίου - Τηλέμαχος Χορμοβίτης - Χρήστος Χριστόπουλος - Άγγελος Χρυσόγελος.

Μπορείτε να διαβάστε το αφιέρωμα σε μορφή PDF:

ConsParty18122014 Kopie


inspol
(Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής – ΙΝΣΠΟΛ δεν έχει οργανωτική ή άλλη σχέση με ιστολόγια φέροντα παρόμοια επωνυμία).

Συνέχεια