Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Αλέξιος ο Ψευδοκράτορας


Ως έθνος οφείλουμε να δείξουμε κατανόηση στο δράμα που βιώνει ο Αλέξιος Τσίπρας. Μεγάλωσε μέσα στο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης έχοντας αφομοιώσει τις αξίες, τα πιστεύω και τις μεθόδους του. Ηταν ο αρχηγός ενός μικρού κόμματος το οποίο έγινε κυβέρνηση μέσα από ένα όργιο ψεύδους, που κατάφερε να ξεπεράσει σε ποσότητα και «ποιότητα» όλους τους προηγούμενους πολιτικάντηδες. Και τώρα μπαίνει στο τελευταίο στάδιο της τραγωδίας, όπου καλείται να πουλήσει το νέο μεγαλειώδες ψέμα, αυτό της καθαρής εξόδου.

Βγαίνουμε από τα Μνημόνια, αλλά όχι από την επιτήρηση των Μνημονίων. Δηλαδή οι εταίροι θα αποφασίζουν τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε, αλλά δεν θα έχουν την υποχρέωση να μας δανείζουν χαμηλότοκα, όπως γινόταν ως τώρα. Θα πρέπει, πλέον, να δανειζόμαστε από τις αγορές, που έχουν πιο ρεαλιστικά και επομένως πιο αυστηρά κριτήρια από ό,τι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Η παραπάνω εξέλιξη είναι το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που θα έσκιζαν τα Μνημόνια σελίδα σελίδα κατάφεραν να επιβάλουν δύο νέα Μνημόνια, με το τελευταίο να είναι ένα Μνημόνιο χωρίς λεφτά και να έχει διάρκεια ως το 2023.
Οι μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν οι μεγάλες αυξήσεις φόρων. Οταν μπήκαμε στο Μνημόνιο το 40% του εθνικού εισοδήματος κατέληγε στο κράτος. Μετά την πληθώρα «μεταρρυθμίσεων» από την ελληνική πολιτική τάξη και την πεφωτισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, το κράτος πλέον καταβροχθίζει το 56% του εθνικού εισοδήματος.

Ο κ. Τσίπρας έχει δημιουργήσει τις συνθήκες για την τέλεια καταιγίδα. Εχει τσακίσει τη μόνη ελπίδα της Ελλάδας, την ιδιωτική οικονομία, με φόρους και γραφειοκρατία. Εχει συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους για απίστευτα πλεονάσματα και νέες αυξήσεις φόρων κάθε χρόνο. Τουλάχιστον 500.000 Ελληνες, αυτοί που θα είχαν να προσφέρουν τα περισσότερα σε μια ανάκαμψη, έχουν φύγει για το εξωτερικό. Οι επόμενοι, όποτε και όπως αναλάβουν, θα έχουν όλες αυτές τις υποχρεώσεις και ταυτόχρονα θα πρέπει να δανείζονται από τις αγορές. Το πολιτικό κεφάλαιο που είχαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να διασώζουν το ελληνικό κράτος έχει εξαντληθεί προ πολλού. Στην επόμενη μεγάλη κρίση η έξοδός μας από το ευρώ θα είναι το πιο πιθανό σενάριο.

Κυρίως λόγω του κ. Τσίπρα οι Ελληνες θα έχουν υποστεί όλες τις θυσίες προκειμένου να παραμείνουν στο ευρώ και στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι μια έξοδος υπό τις χειρότερες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Το πρόβλημα με το ψεύδος δεν είναι μόνο το ανήθικο της άρθρωσης, αλλά και οι καταστροφικές συνέπειες που το ακολουθούν. Ο ανίκανος και ανήθικος ψευδοκράτορας τώρα προπαγανδίζει μια καθαρή έξοδο. Ακόμα ένα μεγάλο ψέμα στα τόσα πολλά που έχει πει, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ενοχής ή τύψης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 19.8.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα


Στην ταινία «Τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω», ο Στάθης Ψάλτης κυκλοφορεί με ένα πιστοποιητικό τρέλας, που του δίνει τη δυνατότητα να προξενεί τον μέγιστο φόβο στον στόχο του, έχοντας ταυτόχρονα και το προνόμιο του ακαταδίωκτου. Με ένα παρόμοιο πιστοποιητικό κυκλοφορεί η εγχώριος Αριστερά, το λεγόμενο «αριστερό ηθικό πλεονέκτημα».

Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα καθιερώθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και είχε ως ηθική και ιστορική βάση τους λεγόμενους «αγώνες της Αριστεράς». Το γεγονός ότι αυτοί οι αγώνες της Αριστεράς είχαν ως επιδίωξη την κατάργηση της δημοκρατίας και την επιβολή ενός κόκκινου ολοκληρωτισμού δεν είχε καμία σημασία.

Η απλή αναφορά σ’ αυτό το δεδομένο έφερνε την κατηγορία παρακίνησης μίσους και διχασμού. Και έτσι, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος έγινε το δικαίωμα στην επιλεκτική επιλογή των γεγονότων. Τα γεγονότα, τα δεδομένα της πραγματικότητας, έχουν αξία και είναι ανακοινώσιμα εφόσον δεν αντικρούουν το πολιτικό αφήγημα του καθεστώτος. Κάτι κρίνεται ως αληθές σύμφωνα με τη χρησιμότητα που έχει στη γενικότερη επικοινωνιακή στρατηγική. Υπέρτατη αλήθεια είναι οι σκοποί και οι στόχοι του κόμματος, και σ’ αυτούς πρέπει να προσαρμόζεται η παρουσίαση της πραγματικότητας.

Το «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία» πηγάζει από την παραπάνω κατανόηση του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος. Για να ευοδωθεί το κυβερνητικό έργο, η ολοκληρωτική κατοχή της εξουσίας είναι αναγκαία. Αστικές εμμονές, όπως ο διαχωρισμός των εξουσιών, η ελευθερία γνώμης, η ανεξαρτησία των ΜΜΕ, είναι εμπόδια για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Αριστερό ηθικό πλεονέκτημα είναι να μπορείς να στέλνεις τα δικά σου παιδιά σε ιδιωτικό σχολείο, ενώ καταδικάζεις τα παιδιά του μικρομεσαίου στο κρατικό μονοπώλιο, όπου η αριστεία ορίζεται ως ρετσινιά.

Είναι να μπορείς να χώνεις το χέρι σου όλο και πιο βαθιά στην τσέπη του πολίτη και, όταν αυτός αντιδρά, να τον επικρίνεις για απληστία, ενώ, όταν εσύ ξοδεύεις τον κόπο του για προσωπικό και κομματικό όφελος, το βαφτίζεις ευαισθησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αριστερό ηθικό πλεονέκτημα είναι να δίνεις στην εκατομμυριούχο υπουργό σου επίδομα ενοικίου, ενώ στη χήρα με δύο παιδιά του σμηναγού που χάθηκε εν ώρα υπηρεσίας βγάζεις σύνταξη 430 ευρώ.

Αριστερό ηθικό πλεονέκτημα είναι να μπορείς να παραβλέπεις το ανήθικο των πράξεών σου, γιατί προσδοκάς μια κοινωνία όπου μόνο το κράτος θα έχει ηθικές επιλογές. Είναι να μπορείς να δικαιολογείς τις γενοκτονίες, την καταπίεση και τη δυστυχία των καθεστώτων που υποστηρίζεις, γιατί ελπίζεις ότι κάποια ημέρα θα τα καταφέρουν.

Αριστερό ηθικό πλεονέκτημα είναι να προσπαθείς να βγάλεις από τη φυλακή κατά συρροήν δολοφόνους γιατί σκότωναν με αριστερά κριτήρια, αλλά να κατηγορείς τα θύματα μιας πυρκαγιάς γιατί θολώνουν το «έργο» του καθεστώτος.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 12.8.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Το πανάκριβο κράτος νεκροθάφτης


Τον Ιούνιο έγιναν από το κράτος 9.032 κατασχέσεις, δηλαδή κοντά στις 400 κατασχέσεις την ημέρα. Μέχρι τώρα το κράτος έχει προχωρήσει σε κατασχέσεις εναντίον 1.140.000 φορολογουμένων. Το επόμενο εξάμηνο προβλέπεται ιδιαίτερα φορολογικά αιμοβόρο, μια και το κράτος προγραμματίζει να απορροφήσει 11 δισεκατομμύρια ευρώ από τους φορολογουμένους από ΕΝΦΙΑ, φόρο εισοδήματος, τέλη κυκλοφορίας και διάφορα άλλα.

Τα παραπάνω στοιχεία έχουν τη σημασία τους για να κατανοήσουμε τι κοστίζει το κράτος που άφησε πάνω από 90 ανθρώπους να καούν. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΦΙΜ, φέτος, ο μέσος Ελληνας δούλεψε μέχρι τις 18 Ιουλίου για το κράτος. Δηλαδή από τις 365 μέρες του χρόνου οι περίπου 200 ημέρες δουλεύτηκαν για τη χάρη ενός κράτους που δεν μπόρεσε να κάνει μια εκκένωση σε έναν μικρό οικισμό μισή ώρα έξω από την Αθήνα.

Το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης υπάρχει έτοιμο και πληρωμένο εδώ και χρόνια, αλλά δεν λειτουργεί. Μέσω του Ευρωπαίου φορολογουμένου ήταν διαθέσιμα 60.000.000 για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, που όμως ποτέ δεν απορροφήθηκαν. Θα πρέπει να έχεις φτάσει στο ανώτερο ιστορικό στάδιο ανικανότητας για να μη δαπανάς τζάμπα χρήμα. Πάντως η ολιγωρία δεν ήταν γενική, για παράδειγμα μέσα στο πένθος η υφυπουργός Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου πήγε να περάσει τροπολογία που έδινε σε ορισμένες από την κυβέρνηση διορισμένες διοικήσεις ΔΕΚΟ αυξήσει μέχρι και 60%, ανέβαζε δηλαδή το ταβάνι ανώτερου μισθού από τα 4.631 στα 7.483 μηνιαίως.

Η κυρία Παπανάτσιου, αν θυμάστε, είναι η υφυπουργός που είχε δηλώσει «δηλώστε τα γιατί θα σας βρούμε». Και πρέπει να μας βρουν για να τα δώσουν στους ικανότατους ημετέρους που έχουν διορίσει στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ με 7.500 τον μήνα. Οπως καταλαβαίνετε, στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ, όπως και σε όλο το Δημόσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διορίσει την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας. Η μηνιαία αύξηση που πλησιάζει τα 3.000 ευρώ είναι ιδιαίτερα αναγκαία. Πολυεθνικές όπως η Apple, η Coca-Cola και η Daimler καραδοκούν να αρπάξουν τους εγκεφάλους της ελληνικής κυβερνήσεως ανά πάσα στιγμή. Ο ανταγωνισμός είναι άγριος.

Ως χώρα θα ήταν αδύνατον να αντέξουμε μια αυξημένη διαρροή εγκεφάλων προς το εξωτερικό. Φτάσαμε να ζητάμε να προσλάβουμε πυροσβέστες με τουλάχιστον 50% αναπηρία. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε η κυβέρνηση για την ανακούφιση των πληγέντων ήταν να προσφέρει διορισμό στο Δημόσιο στους συγγενείς των νεκρών θυμάτων. Μέσα σε μια κρίση καθένας προσπαθεί να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Οι της κυβερνήσεως που έχουν τον κρατισμό ως θρησκεία κάνουν αυτό που μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν: υποσχέσεις για λεφτά και διορισμούς. Μπορεί να έχουν θεοποιήσει τον ρόλο του κράτους, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πως τους ενδιαφέρει να το διοικήσουν.

Θέλουν να ζουν από το κράτος, δηλαδή τον φορολογούμενο, αλλά όχι και να εργάζονται σε αυτό. Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.8.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Μια Ευρώπη χωρίς ευρωπαίους


Στα μεγάλα αστικά κέντρα της Σουηδίας οι μαθητές που προέρχονται από ξένες χώρες είναι σχεδόν οι μισοί, το 44%. Στις ηλικίες μεταξύ 0 και 44 ετών, οι αλλοδαποί έχουν ξεπεράσει το ένα τρίτο του πληθυσμού. Με αυτούς τους μεγαλειώδεις ρυθμούς αύξησης των μεταναστευτικών ροών είναι θέμα μερικών χρόνων οι Σουηδοί να είναι μια μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα. Και αυτή η χρονική περίοδος δεν τίθεται σε μερικές δεκαετίες από τώρα, είναι πλέον πιθανόν οι Σουηδοί να είναι μειονότητα στη Σουηδία σε μόλις 15 χρόνια.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η Σουηδία δεν είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Μπορεί η Σουηδία να βρίσκεται στην πρωτοπορία του φαινομένου της αυτοκατάργησης, αλλά μια σειρά ευρωπαϊκών κρατών ακολουθεί από πολύ κοντά την ίδια πολιτισμική και πληθυσμιακή κατεύθυνση.

Για παράδειγμα, ήδη από το 2009 στις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της Ολλανδίας (Αμστερνταμ, Ρότερνταμ, Χάγη και Ουτρέχτη) το πιο δημοφιλές όνομα για νεογέννητα αγόρια είναι το Μοχάμεντ. Στη δε Χάγη, οι διάφορες παραλλαγές του ονόματος Μοχάμεντ καταλαμβάνουν και τις τρεις πρώτες θέσεις δημοτικότητας.

Στην απογραφή του 2002 σε Αγγλία και Ουαλία είχε υπολογιστεί ότι οι λευκοί Βρετανοί ίσως να είναι μειονότητα του πληθυσμού στο Λονδίνο μέσα σε μια δεκαετία. Πριν καν περάσουν τα 10 χρόνια, οι λευκοί κάτοικοι του Λονδίνου είχαν πέσει στο 45% του πληθυσμού ήδη από το 2011. Το 2016 το Λονδίνο απέκτησε τον πρώτο μουσουλμάνο και φιλοϊσλαμιστή δήμαρχό του.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι η φυλετική «καθαρότητα» του πληθυσμού, αλλά το ερώτημα αν είναι ανθρωπίνως δυνατό να διατηρηθεί ένας πολιτισμός όταν οι πληθυσμοί που τον δημιούργησαν βρίσκονται σε κατάσταση ραγδαίας δημογραφικής πτώσης. Και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η επιδίωξη μιας πολιτικής ελίτ που διακατέχεται από ακραία εθνομηδενιστικά πιστεύω. Ο κ. Τσίπρας στην Ελλάδα και η κυρία Μέρκελ στη Γερμανία έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να αυξήσουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη.

Από τη μια η δημογραφική γήρανση, από την άλλη η αθρόα μεταναστευτική εισβολή πληθυσμών που είναι εχθρικοί προς βασικές ευρωπαϊκές αξίες και αρχές, που βλέπουν την Ευρώπη ως μια αδύναμη, ηττοπαθή και παρακμάζουσα ήπειρο, της οποίας τον πλούτο είναι έτοιμη να τους παραδώσει η πολιτική τάξη που την κυβερνά. «Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» είχε γράψει ο Σεφέρης.

Εν τω μεταξύ στην Ολλανδία, ηγέτης μουσουλμανικού κόμματος, ο εκ της Τουρκίας Τουνάχαν Καζού, έστειλε μια ξεκάθαρη προειδοποίηση προς τους Ολλανδούς: Αν δεν τους αρέσει η νέα κατάσταση, μπορούν να ξεκουμπιστούν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.7.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Καλώς ήλθατε στο Ελλαδιστάν


Η Βρετανίδα τουρίστρια στη Ζάκυνθο είχε χάσει τον προσανατολισμό της και ζήτησε οδηγίες για να επιστρέψει στο ξενοδοχείο της. Ομως, για κακή της τύχη έπεσε σε Πακιστανό, ο οποίος την οδήγησε «σε παρακείμενο παράπηγμα όπου έμενε με ομοεθνείς, τους οποίους και προφανώς ενημέρωσε τηλεφωνικά, καθόσον, όπως κατήγγειλε η Βρετανίδα, την περίμεναν γυμνοί. Στην προσπάθειά τους να της αφαιρέσουν τα ρούχα και να αποπειραθούν να τη βιάσουν κατάφερε να τους σπρώξει και να φύγει τρέχοντας φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο, οπότε βρήκε μπροστά της έναν οδηγό ταξί και του ζήτησε να ειδοποιήσει την Αστυνομία».

Γιατί κάποιος να μην μπορεί να επισκεφθεί την Ελλάδα και να πάρει μια γεύση πολυπολιτισμικότητας; Το μόνο πρόβλημα είναι πόσο γρήγορα θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στα ήθη και στα έθιμα των εκατομμυρίων μουσουλμάνων που θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Πήραμε μια πρώτη γεύση από την υπερασπιστική γραμμή που πήρε η δικηγόρος του Αχμέτ Βακάς, του Πακιστανού που άφησε ανάπηρη τη 15χρονη Μυρτώ στην Πάρο. Η δικηγόρος του Αχμέτ Βακάς καταρχάς προσπάθησε να εξαιρεθούν δύο γυναίκες από τους κληρωθέντες ενόρκους, ώστε οι ένορκοι να είναι όλοι άνδρες. Μετά χρησιμοποίησε το γεγονός ότι, όταν ο Αχμέτ επιτέθηκε στη Μυρτώ, «διανύαμε τη μεγάλη νηστεία του Ραμαζανιού, η οποία απαγορεύει στους μουσουλμάνους όχι μόνο να τρώνε, αλλά και να συνουσιάζονται και να αυνανίζονται, οπότε ο Αχμέτ ήταν στερημένος». Επίσης, η συνήγορος ζήτησε επιείκεια γιατί ο Αχμέτ «μεγάλωσε στα βουνά του Πακιστάν, όπου οι άνθρωποι είναι σκληροί και δεν έχουν σε μεγάλη υπόληψη τις γυναίκες, τις οποίες θεωρούν αναλώσιμες».

Αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα, είναι η Ελλάδα που θα πρέπει να προσαρμοστεί στις πολιτισμικές και τις θρησκευτικές συνήθειες και αρχές όσων καθημερινά καταπατούν τα ελληνικά σύνορα. Και η φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου ο οποιοσδήποτε θέλει να μπορεί να γίνει Έλληνας πολίτης. Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύθηκε η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή, και έτσι λαθρομετανάστες που εγκληματούν θα έχουν το δικαίωμα να γίνουν «Έλληνες» πολίτες.

«Γλιτώσαμε τον κίνδυνο να επιστρέφουν οι μετανάστες στην Αφρική» είπε ο κ. Τσίπρας μετά τη συμφωνία που έκλεισε με τους Ευρωπαίους για να επιστρέφονται όλοι οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Η Ελλάδα θα πάρει τη θέση της Αφρικής συνεχίζοντας να έχει ανοιχτά σύνορα, αυξάνοντας τη λαθρομετανάστευση με επιδόματα και δωρεάν διαμερίσματα, και χρηματοδοτώντας ακροαριστερές μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως αυτές του κ. Σόρος, που βασικό σκοπό έχουν την εξαφάνιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Θέλουν την Ελλάδα Ελλαδιστάν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 8.7.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Ο μεσαίος χώρος των ΜΜΕ


Ο ΣΥΡΙΖΑ ορίζει όποιον διαφωνεί μαζί του ως ακροδεξιό. Εάν αυτή η τακτική και άποψη σου φαίνεται γελοία προπαγανδιστική θέση, τότε δύο πράγματα συμβαίνουν: Καταρχάς, είσαι ένα λογικά σκεπτόμενο άτομο και, κατά δεύτερον, δεν τηρείς του κανόνες κατανόησης της πραγματικότητας που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ. Σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις περισσότερες άλλες, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από το να επαναχρησιμοποιεί την εργαλειοθήκη του μεταπολιτευτικού κατεστημένου.

Πάρτε για παράδειγμα το πρώτο θέμα της «Καθημερινής» για την πιθανή πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει το Σύνταγμα όσον αφορά τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας. Η κίνηση ερμηνεύτηκε στο ρεπορτάζ ως μια «προσπάθεια διεκδίκησης του μεσαίου χώρου». Για το θέμα του διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησίας οι πολίτες απαντούν περισσότερο με βάση το πώς τίθεται το ερώτημα, παρά με μια ξεκάθαρη και συνεπή θέση. Από τη μια, θα ήθελαν η μισθοδοσία των κληρικών να ιδιωτικοποιηθεί και, από την άλλη, θέλουν παρουσία και ρόλο για την Εκκλησία στις κρατικές λειτουργίες και στα δημόσια πράγματα. Δηλαδή, ο «μεσαίος χώρος» στο συγκεκριμένο θέμα είναι τουλάχιστον περίπλοκος. Οταν τα ΜΜΕ μεταδίδουν ότι ο «μεσαίος χώρος» θέλει τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, δεν κάνουν τίποτε παραπάνω από το να μεταδίδουν τις απόψεις του χώρου τους ως τη μετριοπαθή, λογική και γενικώς αποδεκτή θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα όταν στο ανωτέρω ρεπορτάζ διαβάζουμε ότι σ’ αυτή την κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τον «μεσαίο χώρο» το πρώτο βήμα ήταν η συμφωνία παράδοσης του ονόματος, της εθνότητας και της γλώσσας στους Σκοπιανούς. Οταν στο συγκεκριμένο οι πολίτες είναι ανοιχτά και ξεκάθαρα αρνητικοί σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 70% και 80%, δεν θα έλεγες ότι η συμφωνία παράδοσης άνευ όρων ήταν το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του «μεσαίου χώρου». Ακριβώς την ίδια στάση έχουν τα ΜΜΕ και στο θέμα της λαθρομετανάστευσης (ή Μεταναστευτικό ή Προσφυγικό, όπως θέλουν να το ονομάζουν τα ΜΜΕ). Εκεί, οι πλειοψηφίες που αποδοκιμάζουν το φαινόμενο είναι ακόμα υψηλότερες και από το Σκοπιανό, αλλά για τα ΜΜΕ ο «μεσαίος χώρος» ορίζεται από την κυρα-Τασία.

Είναι προφανές ότι οι πολιτικές προτιμήσεις των περισσότερων δημοσιογράφων βρίσκονται μεταξύ Ποταμιού και ΣΥΡΙΖΑ - οτιδήποτε στα δεξιά αυτού του σχηματισμού θεωρείται Δεξιά ή δεξιός λαϊκισμός, στην καλύτερη περίπτωση, και Ακροδεξιά σ’ όλες τις υπόλοιπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το Σκοπιανό «την πάτησε» πολιτικά, γιατί όχι μόνο χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφική οπτική στο θέμα, αλλά γιατί επίσης την πιστεύει. Η δημοσιογραφική φούσκα μέσα στην οποία λειτουργεί τον έχει αποσυνδέσει από την κοινωνία. Είναι πολύ επικίνδυνο για τον προπαγανδιστή αν αρχίσει να πιστεύει την προπαγάνδα του.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 1.7.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Ζήσε τον αριστερό σου μύθο στην Ελλάδα


Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο γνωστός κ. Φίλης, θα δηλώσει ότι για τη συμφωνία με τους Σκοπιανούς είναι «η μέρα που περίμενε όλη η Αριστερά». Ενας άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Σέλτσας, δήλωσε: «Οι αγώνες της Αριστεράς βρήκαν διέξοδο με την υπογραφή της συμφωνίας, είναι μεγάλη στιγμή για εμένα και όλη την Αριστερά». Και αν δεν πιστεύετε τον κ. Σέλτσα ότι η Αριστερά έχει κάνει αγώνες για το συγκεκριμένο θέμα, να σημειώσουμε ότι ο κ. Σέλτσας είχε προσφύγει εναντίον της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αναγνώριση «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Είναι ο ίδιος βουλευτής που χορεύει ακούγοντας το σκοπιανό τραγούδι «Μακεδόνων του Αιγαίου», «που καλεί τους «Μακεδόνες» να μην ξεχνούν την «αλύτρωτη» «Αιγαιακή Μακεδονία», τη «γη των προγόνων τους».

Η δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που το υπουργείο Εξωτερικών της Αλβανίας βγήκε με ανακοίνωση να στείλει «το μήνυμα πως «είναι ώρα για μείζονες λύσεις στην περιοχή μας». Οι Αλβανοί έχουν καταλάβει ότι έχει έρθει η στιγμή να δικαιωθούν οι αγώνες της Αριστεράς και στα θέματα που αφορούν την Αλβανία. Θα είναι δύσκολο για εμάς να καταλάβουμε πόσο οι Αλβανοί θα ζηλεύουν τους Σκοπιανούς αυτή την περίοδο. Αλλά η δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς δεν περιορίζεται μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Δείτε, για παράδειγμα, το νέο Μεσοπρόθεσμο που προβλέπει μια ετήσια αύξηση φόρων 6% έως το 2022. Ή την αύξηση του ΕΝΦΙΑ για 1.000.000 ιδιοκτήτες. Ολα τα λεφτά στο κράτος είναι ακόμα μία δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς.

Γενικά με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπάρχει μια αυξημένη, διαρκής και γενική δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς. Από την αποφυλάκιση χιλιάδων εγκληματιών που τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι, κλέβοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας, από τους μπαχαλάκηδες που δρουν ανενόχλητοι και μπορούν να τα σπάνε ό,τι και όποτε θέλουν, μέχρι τις άδειες στον Κουφοντίνα και την αθρόα και επιδοτούμενη λαθρομετανάστευση, καθένας έχει τη δυνατότητα πλέον να ζήσει τον αριστερό μύθο του στην Ελλάδα. Είναι σπάνιο για μια χώρα να έχει καταφέρει να σπάσει το αριστερόμετρο σε όλα τα θέματα. Αυτό θα εξηγεί και τη διάχυτη αίσθηση ελπίδας και αισιοδοξίας που κυριαρχεί.

Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης δήλωσε: «Δεν μπορεί αυτή η Ελλάδα να είναι πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Από το ‘74 και μετά σπιλώσαμε το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» γιατί το είχαν καπηλευτεί οι δικτάτορες. Το μόνο που μας απέμεινε ήταν η σοσιαλμανία που δίδαξε κάθε Ελληνα να κυνηγά την καρέκλα που του επιτρέπει να ζει εις βάρος όλων των άλλων. Εχουμε ξεμείνει με έναν λαίμαργο και δουλοπρεπή εγωκεντρισμό, που μπορεί να ξεπουλήσει τα πάντα προκειμένου να διατηρήσει την καρέκλα. Αυτή και αν είναι δικαίωση της Αριστεράς.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Προδοσία, «erga omnes»


Ο κ. Τσίπρας, δίνοντας το όνομα, την εθνότητα και τη γλώσσα στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, δηλαδή δίνοντάς τα όλα, απέδειξε τη συνέπεια που τον διακρίνει ως πολιτικάντης της Μεταπολίτευσης. Αυτή είναι η συνέπεια στην προδοσία. Από τότε που εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας, κάθε μεγάλος σταθμός της καριέρας του έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: την προδοσία.

Ο πρώτος που πήρε μια γεύση τού τι σημαίνει Τσίπρας ήταν ο άνθρωπος ο οποίος τον εκπαίδευσε και τον ανέδειξε στον κομματικό μηχανισμό, ο Αλέκος Αλαβάνος. Μόλις ο κ. Τσίπρας σταθεροποίησε τη θέση του στον κομματικό μηχανισμό, εκκαθάρισε τον ευεργέτη του με συνοπτικές διαδικασίες. Η δεύτερη μεγάλη καμπή ήταν αμέσως μετά το δημοψήφισμα του 2015.

Μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα που προκάλεσε, έτρεξε ολοταχώς στις Βρυξέλλες για να προδώσει όλα όσα είχε πει τα προηγούμενα χρόνια του αντιμνημονιακού «αγώνα», αλλά και όλα όσα είχε υποστηρίξει προπαγανδίζοντας το «Οχι» στο δημοψήφισμα. Στις Βρυξέλλες θα υπογράψει ένα νέο Μνημόνιο, πολύ χειρότερο από αυτό που κατηγορούσε τους αντιπάλους του ότι ήθελαν να υπογράψουν.

Διέγραψε από το κόμμα όλους όσοι θέλησαν να μείνουν συνεπείς σε αυτά που έλεγαν προεκλογικά και πριν από το δημοψήφισμα. Και, αφού είπε ψέματα στους πολιτικούς αντιπάλους του, προκήρυξε νέες εκλογές, διαφημίζοντας ένα παράλληλο πρόγραμμα και ένα μνημόνιο «light». Ολες οι σημαντικές στιγμές του κ. Τσίπρα εμπεριέχουν δύο βασικά στοιχεία: το ψεύδος και την προδοσία. Σε κάθε βήμα του προς τα εμπρός, κάποιος ή κάποιοι, πότε λίγοι και πότε εκατομμύρια, μετατρέπονται σε θύματά του, και το ψεύδος και η προδοσία δεν είναι συμπτωματικά, δεν γίνονται λόγω απειρίας ή απλά λόγω τακτικισμού. Το ψεύδος και η προδοσία είναι οι μοναδικές ικανότητες που έχει. Τόσα ξέρει, τόσα κάνει.

Δεν είχε περάσει ούτε ένα εικοσιτετράωρο από το τελευταίο διάγγελμα ψεύδους, όπου είχε αναγγείλει ότι οι Σκοπιανοί με τη συμφωνία αποδέχονται πως δεν έχουν σχέση με την αρχαία Μακεδονία, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος των Σκοπίων ανακοίνωσε ότι «η βάση της συμφωνίας είναι το πώς η Ελλάδα ερμηνεύει και κατανοεί τον όρο “Μακεδονία”. Και αποδέχθηκαν το πώς εμείς κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον όρο “Μακεδονία”». Ο κ. Τσίπρας επέλεξε η ανακοίνωση της συμφωνίας να γίνει όταν η πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη Βουλή θα ψήφιζε το 4ο Μνημόνιο. Το να προκαλείς μια εθνική ήττα προσπαθώντας να αποκρύψεις την προηγούμενη είναι η πολιτική παρακαταθήκη του κ. Τσίπρα. Προδότης «erga omnes» - «έναντι όλων» ελληνιστί.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Δημοσιογράφος σημαίνει αριστερός


Τη συνέντευξη του Μάκη Βορίδη στον Alpha αξίζει να τη δει κάποιος μόνο και μόνο για να καταλάβει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οταν η συνέντευξη φτάνει στο θέμα της άδειας από τις φυλακές για τον κατά συρροήν δολοφόνο της 17Ν Κουφοντίνα, οι δικαιολογίες για την άδεια για τον Κουφοντίνα άρχισαν να πέφτουν βροχή από τους δημοσιογράφους. «Μα έχει βγει δύο φορές, μα τηρεί τις τυπικές προϋποθέσεις (λάθος), μα δύο εισαγγελείς τού έδωσαν άδεια, μα επέστρεψε…»

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι απλά έκαναν τη δουλειά τους ως συνήγοροι του διαβόλου -κυριολεκτικά στη συγκεκριμένη περίπτωση- προσπαθώντας να ερευνήσουν εις βάθος το θέμα. Αλλά ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι θα έδιναν τις ίδιες δικαιολογίες αν ο Κουφοντίνας ήταν εκτελεστής για μια δεξιά 17Ν; Για τα περισσότερα ΜΜΕ η απόπειρα δολοφονίας των 30 αστυνομικών πέρασε στα ψιλά. Πώς θα είχε καλυφθεί το γεγονός αν ακριβώς η ίδια απόπειρα δολοφονίας είχε γίνει σε λεωφορείο που μετέφερε λαθρομετανάστες;

Παρακολουθώ για εβδομάδες τώρα διάφορες συζητήσεις και συνεντεύξεις σχετικά με το σκοπιανό ζήτημα. Ακόμα δεν έχει συμβεί να δω δημοσιογράφο που να μην υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα τη θέση της κυβέρνησης στο θέμα -ό,τι λύση να 'ναι, φτάνει να τελειώνουμε-, και αυτό δεν συμβαίνει απαραιτήτως γιατί θέλουν να είναι φιλοκυβερνητικοί, αλλά γιατί πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο ζήτημα είναι άνευ σημασίας. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ανοιχτά υποστηρίζουν τις θέσεις των Σκοπίων, όχι πάντως με τον ίδιο ζήλο και πάθος όπως αυτό του υποτιθέμενου υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Κοτζιά.

Προφανώς και υπάρχουν οι εξαιρέσεις στον χώρο της δημοσιογραφίας. Αλλά η εκτίμηση είναι βέβαιη ότι σ’ αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι δεξιοί, λίγοι κεντρώοι και όλοι οι άλλοι ανήκουν σε κάποια έκδοση αριστερού. Ο μέσος δημοσιογράφος είναι σαφώς στα αριστερά εν συγκρίσει με τις απόψεις του μέσου Ελληνα. Είναι από αρνητικός μέχρι ανοιχτά εχθρικός σε ό,τι έχει να κάνει με παραδοσιακές αξίες, εθνικά συμφέροντα, ελληνική ιστορία και πολιτισμό.

Είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων και οποιαδήποτε αντίρρηση σ’ αυτή την πολιτική, από όπου και αν προέρχεται, για όποιους λόγους και αν γίνεται, πάντοτε χαρακτηρίζεται ως μια ακραία και μισαλλόδοξη άποψη. Η βία είναι κακή και κατακριτέα μόνο αν έχουμε να κάνουμε με τα πολιτικώς ορθά θύματα. Διαφορετικά έχουμε να κάνουμε με έκρηξη της λαϊκής οργής. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο χώρος της δημοσιογραφίας είναι ακόμα μια απόδειξη της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας της Αριστεράς. Στα λεξικά ορθό θα ήταν στη λέξη αριστερός να προστεθεί η λέξη δημοσιογράφος ως συνώνυμο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

Εκλογές ευρωπαϊκού τύπου


Στο δελτίο του Σκάι ακούσαμε ότι ο υποψήφιος υπουργός Οικονομικών των αντισυστημικών κομμάτων στην Ιταλία, ο Πάολο Σαβόνα, είναι η ιταλική έκδοση του Γιάνη Βαρουφάκη. Ο Πάολο Σαβόνα, εκτός από καθηγητής πανεπιστημίου, είναι πρώην υπουργός, πρώην ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας, πρώην πρόεδρος του ιταλικού Συνδέσμου Βιομηχάνων και πρώην διευθυντής επενδυτικού οργανισμού στο Λονδίνο. Από τα παραπάνω είναι κάπως λίγο δύσκολο να τον εντάξεις στον κύκλο μπαρουφολογίας Βαρουφάκη.

Ομως, για τα ΜΜΕ όλοι όσοι ασκούν κριτική στο ευρώ και στην ευρωκρατία ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο, ανεξάρτητα από το σκεπτικό και την ιδεολογική προέλευση των επιχειρημάτων τους. Είναι η μετάσταση της συριζαϊκής λογικής και τακτικής που κρίνει πως ό,τι βρίσκεται στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια απόχρωση της άκρας Δεξιάς. Η κριτική στην ευρωκρατία είναι αποδεκτή μόνο σε επίπεδο τακτικής ή από τη σκοπιά τού «δεν προχωρούμε αρκετά γρήγορα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Οτιδήποτε άλλο είναι μια έκφραση παραλογισμού και, επομένως, το τσουβάλιασμα των αντιφρονούντων είναι η λογική κατάληξη της πεφωτισμένης δημοσιογραφικής τάξης.

Οι Ιταλοί τώρα, όπως οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Δανοί, οι Ιρλανδοί και οι Ελληνες παλαιότερα, έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι η ψήφος σε εκλογές θα μπορούσε να αλλάξει τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αυτή είναι μια απαρχαιωμένη άποψη, που δεν συνάδει με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Αν μη τι άλλο, το πρώτο και βασικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι η δυνατότητα της πολιτικής τάξης να παίρνει τις επιθυμητές αποφάσεις χωρίς την αναγκαιότητα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Για να χρησιμοποιήσουμε την προσφιλή φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου, στο τέλος τα κόμματα συντάσσονται στην «εθνική στρατηγική», που βασικά ορίζεται από τις Βρυξέλλες. Παρεμπιπτόντως, βασικό αποτέλεσμα αυτής της «εθνικής» στρατηγικής είναι η κατάργηση της δυνατότητας εθνικής στρατηγικής και επιλογής.

Το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών έχει «κολλήσει» στο έτος 1995. Λαμβάνοντας υπόψη το χρέος της Ιταλίας και μερικά άλλα οικονομικά δεδομένα, δεν είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς ότι η ιταλική οικονομία βρίσκεται σε μια κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας. Οι Βρυξέλλες, φυσικά, δεν έχουν καμία λύση για το συγκεκριμένο θέμα. Οι Βρυξέλλες όμως έχουν πρόβλημα με τρία θέματα που οι εκλογές ανέδειξαν: με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την υψηλή φορολογία και τη λαθρομετανάστευση. Τα τρία αυτά θέματα είναι βασικές προτεραιότητες της ευρωκρατίας και ταυτόχρονα ανάθεμα για τα έθνη της Ευρώπης. Υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, με τους δεύτερους να μη δείχνουν να θέλουν να συμβιβαστούν στον ρόλο του πειθήνιου υπηκόου. Ισως σε καιρούς ευημερίας η τυφλή υπακοή να ήταν εφικτή, αλλά ποιος θέλει να είναι υποτακτικός σε μια ευρωκρατία της μιζέριας;

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.6.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η ανατολίτικη ελίτ μας


Aς αρχίσουμε από το κεκτημένο σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να χειροδικήσει εναντίον του κ. Μπουτάρη. Δεν υπάρχουν «αλλά», «ίσως», «ενδεχομένως», «αφού» και οτιδήποτε άλλο που να εισάγει μία, έστω έμμεση και λεπτή, δικαιολογία ή αποδοχή του συγκεκριμένου συμβάντος. Το θέμα είναι ξεκάθαρο για έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Αλλά γεννάται το ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε το γεγονός ένα άτομο που θα είχε τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον κ. Μπουτάρη. Ο κ. Μπουτάρης σε θέματα βίας έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αμφιλεγόμενη στάση.

Για παράδειγμα, ο κ. Μπουτάρης είχε πει: «Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Ελληνες». Αν κάτι χαρακτηρίζει την ελληνική ελίτ, αυτό είναι η αδυναμία της έστω και να προσποιηθεί ότι έχει κάποια ψήγματα αυτογνωσίας. Από τη μια, λατρεύει τον κ. Μπουτάρη ακριβώς γιατί έχει μια αριστερή προσέγγιση για όλους τους διωγμούς και τη βία που υπέστησαν οι Ελληνες στη διάρκεια της ιστορίας τους, από την άλλη, όταν ο κ. Μπουτάρης γίνεται θύμα μιας επίθεσης, πολλαπλώς κατώτερης από αυτές που επιλέγει να εκμηδενίσει ιστορικά, κάνει επίδειξη πολιτισμικού σοκ, ξαφνικά αποκτά αστικές αρχές και κουλτούρα.

Σίγουρα η παραπάνω περίπτωση δεν είναι η χειρότερη. Ισως από τις χειρότερες ήταν η περίπτωση της δίωξης εναντίον της Σώτης Τριανταφύλλου βάσει του νόμου λογοκρισίας του 14. Θα κυκλοφορήσει κείμενο 178 επιφανών υπέρ της αθώωσης της κυρίας Τριανταφύλλου, που όμως δεν θα καταδικάζει τον νόμο λογοκρισίας, αλλά επί της ουσίας θα παρακαλεί την εξαίρεση της κυρίας Τριανταφύλλου ως «σωστή εφαρμογή του νόμου». Δηλαδή στην ύπαρξη ενός νόμου που παραβιάζει ένα θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη η «πνευματική» ελίτ ήρθε και με τη στάση της πρόσθεσε μια νέα σημαντική παρεκτροπή, εκλιπαρώντας την κατάργηση της ισονομίας. Ακριβώς ως αυλικοί ζητώντας ρουσφέτι από τον σουλτάνο.

Θα είναι ιστορικά δύσκολο να βρεθεί στην ιστορία μια ομάδα ανθρώπων που να έχει τόσο πολλές και σημαντικές ψευδαισθήσεις ταυτόχρονα. Θέλουν τόσο πολύ να είναι Ευρώπη, έστω κι αν όλη η κουλτούρα τους και η συμπεριφορά τους δείχνει ότι ανάμεσα σε αυτό που νομίζουν ότι θέλουν και σε αυτό που πραγματικά είναι η απόσταση είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να μετρηθεί μόνο σε έτη φωτός. Ως ανήξεροι ιθαγενείς, εκλαμβάνουν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός πολιτισμού ως την ουσία και το όλον. Εδώ και δεκαετίες νομίζουν ότι χτίζουν μια ευρωπαϊκη Ελλάδα, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που μπορούν και θέλουν να κάνουν δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα Κατάρ στα Βαλκάνια.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 27.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ψέματα και αλήθειες για το Ισραήλ


Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ σχηματίζεις αμέσως την εντύπωση ότι ομάδες Αράβων άρχισαν να διαδηλώνουν ειρηνικά και οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν πυροβολώντας αδιακρίτως. Και μπορεί η «κάλυψη» των γεγονότων να ήταν εκτενής, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατον να δεις, να ακούσεις ή να διαβάσεις ότι οι Αραβες προσπαθούν να διοχετεύσουν και να τοποθετήσουν εκρηκτικά μέσα στο Ισραήλ, ότι πυροβολούν τους Ισραηλινούς στρατιώτες που φυλούν τα σύνορα ή το γεγονός ότι η Χαμάς σπρώχνει απλούς πολίτες να περάσουν τα σύνορα με λοστούς και μολότοφ, λέγοντάς τους ψευδώς ότι οι Ισραηλινοί που φύλαγαν τα συγκεκριμένα σημεία έχουν υποχωρήσει ατάκτως και επομένως δεν υπάρχει κίνδυνος για όποιον θέλει να εισβάλει στο Ισραήλ, και όλα αυτά υπό το σύνθημα «θα περάσουμε και θα ξεριζώσουμε τις καρδιές των Εβραίων».

Αυτές οι «λεπτομέρειες» δεν φαίνεται να είναι δυνατόν να παρουσιαστούν σε κάποιο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Οπως, για παράδειγμα, όταν γίνονται επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ με ρουκέτες, είναι σχεδόν αδύνατον να μάθει ο μέσος πολίτης για το πώς η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς οργανώνει αυτές τις επιθέσεις και ότι μεταφέρει αμάχους στα συγκεκριμένα σημεία από όπου αυτές οι ρουκέτες εκτοξεύονται έτσι ώστε να παρουσιάσει τους νεκρούς ως θύματα του Ισραήλ και όχι ως ένα καλά στημένο με αίμα αθώων θέατρο από μια τρομοκρατική ισλαμική οργάνωση. Παρεμπιπτόντως, ο επίσημα διακηρυγμένος στόχος της Χαμάς δεν είναι μια όσο το δυνατόν πιο συμφέρουσα και ευνοϊκή λύση υπέρ των Αράβων της περιοχής, αλλά η πλήρης και τελική εξαφάνιση του ισραηλινού κράτους.

Το γεγονός που κάνει τη συγκεκριμένη «κάλυψη» των γεγονότων ακόμη πιο απαράδεκτη είναι ότι τα συγκεκριμένα επεισόδια αυτήν τη χρονική περίοδο, όντας οργανωμένα από τη Χαμάς, γίνονται όχι γιατί νομίζουν πως έχουν να κερδίσουν τίποτε επί της ουσίας έναντι του Ισραήλ, αλλά ως ένα μέσο για να κερδίσει η Χαμάς και να αυξήσει την επιρροή της στους Αραβες της περιοχής. Τα ΜΜΕ ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε ένα όπλο εναντίον των μετριοπαθών και διαλλακτικών Αράβων, προς όφελος ενός ακραίου ισλαμικού κινήματος, που έχει την πλήρη στήριξη του Ερντογάν και της Τουρκίας.

Το να είσαι ο χρήσιμος ηλίθιος του Λένιν τη δεκαετία του '20 ίσως να μπορεί να δικαιολογηθεί κάπως. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τους δημοσιογράφους του σήμερα να συμπεριφέρονται ως οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ακραίου και εντελώς μισανθρωπικού ισλαμισμού; Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να διερευνηθεί και να εξακριβωθεί. Το μόνο που θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε είναι ότι μεταξύ μιας φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας και του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού της εποχής, το δημοσιογραφικό κατεστημένο πάντοτε θα κάνει τη λανθασμένη επιλογή.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 20.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

O καλός μαρξιστής


Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.

Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν από τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός: την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, τη διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες.

Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η ευθεία σύγκρουση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες οι απόψεις τους περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας τη μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά· το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 13.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Ελάχιστος εγγυημένος κρατισμός


Η ανάπτυξη είναι το κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί.

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Βέβαια, η πρόταση του κ. Μητσοτάκη δεν έχει καμία σχέση με τη βασική αρχή και την ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την απλή πρόσθεση μιας νέας κρατικής δαπάνης σε ένα ήδη ογκώδες και χρεοκοπημένο κράτος. Είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής αφού έχουν αφαιρεθεί όλες οι μεταρρυθμιστικές της καινοτομίες, μετατρέποντάς τη σε μια επιπλέον παροχή. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να προσθέσει μια νέα παροχή σε μια ήδη υπερφορολογημένη οικονομία. Τα τελευταία οχτώ χρόνια μόνο οι άμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 94%. «Επίσης, οι φόροι στην παραγωγή το 2015 έφτασαν στο 16,1% του ΑΕΠ από 12,7% και η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και μια από τις χώρες με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές».

Την εβδομάδα που ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την παραπάνω πολιτική η Φινλανδία γνωστοποίησε ότι τερματίζει τον πειραματισμό της με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Το πρόβλημα για τους Φινλανδούς ήταν ότι αυτή η πολιτική δημιουργούσε ένα ισχυρό αντικίνητρο για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, στην οποία ο κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα συντηρεί 2,8 άτομα, «που είτε δεν εργάζονται είτε απασχολούνται στο Δημόσιο», ο κ. Μητσοτάκης έρχεται να προσθέσει ένα νέο σημαντικό αντικίνητρο για τη συμμετοχή στην παραγωγή. Ως αν το ερώτημα στην Ελλάδα του 2018 να ήταν πώς να βρούμε νέους τρόπους για να αυξήσουμε τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα και να δημιουργήσουμε μια καινούργια εξάρτηση στο κράτος για όσα τμήματα του πληθυσμού δεν είναι ακόμα κρατικοδίαιτα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 6.5.2018
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Μια ισόβια για τον κ. Τζήμερο


Μετά από έρευνα της Ασφάλειας Αττικής διαπιστώθηκε ότι οι δολοφόνοι του 19χρονου Θωμά από το Μαρούσι ήταν τρεις Αλβανοί υπήκοοι, οι οποίοι μετά την διάπραξη του εγκλήματος εξαφανίσθηκαν. Ασχολούμαστε με εγκλήματα όπως το παραπάνω, δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές, βασανισμούς και διάφορα άλλα, και δυστυχώς μας διέλαθε της προσοχής το πιο βάρβαρο και επικίνδυνο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένας πολίτης, και αυτό είναι το έγκλημα γνώμης.

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό αλλά το ελληνικό κράτος με διαφορετικές κυβερνήσεις, έχει μια ξεκάθαρη, συνεπή και διακομματική πολιτική όσο αφορά το έγκλημα. Όλα αυτά που ένας λογικός πολίτης θα καταλάβαινε ως εγκλήματα, δολοφονίες, βασανισμοί, ληστείες, ο νομοθέτης τα αντιμετωπίζει ελαφρά, ως απλά παραβατικές συμπεριφορές, ενοχλήσεις αλλά όχι εγκληματικότητα. Αντίθετα, οι νόμοι και οι κανονισμοί όσον αφορά την σκέψη και τον λόγο διαρκώς αυξάνονται και αυστηροποιούνται.

Και αυτή η αύξηση και εξάπλωση της λογοκρισίας είναι τέτοια που ξεπερνά ακόμα και τους κανόνες που ο ίδιος ο νόμος της λογοκρισίας θέτει. Έτσι για παράδειγμα ο κ. Θάνος Τζήμερος κατηγορείται με το νόμο λογοκρισίας του 2014, ενώ είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι δεν έχει παραβιάσει τον συγκεκριμένο νόμο. Ο εθνικός μας λογοκριτής, κ. Δημητράς, έχοντας προσθέσει μια επιπλέον μήνυση στο ενεργητικό του, βρίσκεται στην πρωτοπορία της ολοκληρωτικής λογικής που διέπει τον νόμο. Έτσι η ενοχή του κ. Τζήμερου δεν έγκειται στο ότι έχει παραβιάσει τον νόμο, αλλά στο ότι έχει προσβάλει τις πολιτικές προτιμήσεις των ατόμων που πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων νόμων.

Ο Leszek Kołakowski, ο καλύτερος αναλυτής της μαρξιστικής σκέψης, είχε πει ότι βασικό χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων ήταν η κατάργηση του δικαίου. «Στα κρίσιμα σημεία, το ολοκληρωτικό δίκαιο έπρεπε να είναι ασαφές, έτσι ώστε η εφαρμογή του να εξαρτάται από τις αυθαίρετες και μεταβαλλόμενες αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, ο πολίτης να μπορεί να θεωρηθεί εγκληματίας όποτε οι αρχές το επιλέξουν.» Στο ολοκληρωτικό δίκαιο δεν μπορεί να υπάρχει νομοθεσία που να «περιορίζει την αρχή ότι οι πολίτες είναι ιδιοκτησία του κράτους.»

Ο κ. Δημητράς δια της μηνύσεως προσπαθεί να προσθέσει περισσότερο ασάφεια σε έναν ήδη απαράδεκτο νόμο για μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Νομικά αβάσιμος, αλλά πολιτικά απόλυτα συνεπής. Ο λόγος και οι σκέψεις του κ. Τζήμερου ανήκουν στο κράτος, δικαιούται να τις εκφράζει δημόσια μόνο εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που το κράτος έχει υπαγορεύσει. Ο κ. Τζήμερος έχει την «ελευθερία» να εκφράσει την αποδοχή των ενδεδειγμένων από το κράτος απόψεων. Η μετάσταση της ολοκληρωτικής λογικής του καρκινώματος του νόμου λογοκρισίας του 14 είναι κάτι περισσότερο από γεγονός.
Συνέχεια