Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Η Αριστερά ως παραθρήσκευμα


Ισως να μη θέλουμε να το παραδεχθούμε, αλλά η Αριστερά στους καιρούς μας είναι περισσότερο θρησκεία παρά ένα ιδεολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Από τους ακτιβιστές της ως και τους πολιτικούς της οι εκδηλώσεις πίστης δεν είναι απλά συνεχείς, αλλά βασικό συστατικό του τρόπου σκέψης και δράσης. Ενας από τους κύριους λόγους που η Αριστερά αντιτίθεται στην καθιερωμένη θρησκεία είναι γιατί απευθύνεται στις ίδιες ψυχολογικές και πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου. Η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ αντιθέτων, αλλά μεταξύ του γνήσιου και του υποκατάστατου.

Και η Αριστερά κάνει λιτανείες, αλλά τις λέει πορείες. Εχει και αυτή τους δικούς της ιερομάρτυρες, από τον Λαμπράκη μέχρι τον Γρηγορόπουλο και τον Φύσσα. Επαγγέλλεται τον δικό της παράδεισο, που έχει το πλεονέκτημα να διαφημίζεται ως επί της γης, αν και ως τώρα το βασικό του στοιχείο είναι η επίσπευσή του μετά θάνατον, κυρίως για τους όχι και τόσο τυχερούς υπηκόους των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Το αριστερό δόγμα εξηγεί τα πάντα, τις κοινωνίες, τις ανθρώπινες σχέσεις, την Ιστορία, τον πολιτισμό και την κουλτούρα, αλλά προπαντός τις «αποτυχίες» -όπως θα έγραφαν- του ιδίου του δόγματος. Ενα από τα μεγάλα προτερήματα του δόγματος είναι πόσο απλό, εύκολο και εύπεπτο είναι. Παλαιότερα έπρεπε να καταλάβεις τα της πάλης των τάξεων. Στις μέρες μας, δηλαδή στην εποχή του πολιτισμικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων έχει αντικατασταθεί με την πάλη μεταξύ των προνομιούχων ημεδαπών και των καταπιεσμένων αλλοδαπών, την πάλη μεταξύ των «πολλών» φύλων και σεξουαλικών προτιμήσεων.

Το αριστερό δόγμα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών θρησκειών, και ειδικά έναντι της χριστιανικής. Για παράδειγμα, στη χριστιανοσύνη ο αγώνας του πιστού είναι κατά βάση μια εσωτερική σύγκρουση με τις δικές του αδυναμίες και τα ελαττώματα. Στο κατά Ματθαίον θα δούμε το «ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου». Στην περίπτωση του αριστερού δόγματος, ο αγώνας είναι ενάντια στις αδυναμίες και στα ελαττώματα των άλλων - αληθινά ή μη. Το προπατορικό αμάρτημα μετατρέπεται σε προπατορικό ηθικό πλεονέκτημα. Οχι μόνο έχεις τη δυνατότητα να επικεντρώνεσαι στις αδυναμίες των άλλων, αλλά η συμμετοχή στους αγώνες της Αριστεράς σού δίνει και ένα συγχωροχάρτι διαρκείας για όλες τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποτυχίες και την αθεράπευτη αριστερή υποκρισία και πλεονεξία.

Δεν είναι τυχαία η απήχηση της Αριστεράς στα αστικά κέντρα. Εκεί ο άνθρωπος που έχει χάσει τη σχέση με τις παραδοσιακές αξίες έχει βρει ένα υποκατάστατο στο παραθρησκευτικό δόγμα της Αριστεράς. Και αυτή η προσχώρηση σε αυτή την παραθρησκεία συνδυάζει τις χειρότερες αδυναμίες της θρησκοληψίας μαζί με μια ψευδαίσθηση μιας επιστημονικής και φιλοσοφικά ψαγμένης ενασχόλησης με τα κοινά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.11.2018

Αύριο η εκδήλωση. Εδώ οι πληροφορίες.


Συνέχεια

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Η παγίδα στην παγκόσμια οικονομία


Στο τελευταίο τρίμηνο της προεδρίας του Ομπάμα, η ανάπτυξη «έτρεχε» με ρυθμούς 1,5% - δηλαδή, με ρυθμούς Τσίπρα.

Η ανάκαμψη του Ομπάμα ήταν η χειρότερη στην ιστορία της Αμερικής από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Υστερα από κάθε ύφεση, η οικονομία χρειαζόταν περίπου δύο χρόνια για να αποκαταστήσει τις θέσεις εργασίας που είχαν χαθεί. Επί Ομπάμα, η ανάκτηση των θέσεων εργασίας πήρε πάνω από πέντε χρόνια. Ηταν η ανάκαμψη όπου η ανεργία έμεινε σταθερά πάνω από το 8% το μεγαλύτερο διάστημα (43 μήνες) και επίσης το μεγαλύτερο διάστημα όπου η ανεργία έμεινε πάνω από το 9% (30 μήνες). Την πρώτη τετραετία Ομπάμα, η μέση ανάπτυξη ήταν στο 0,8%.

Τα νοικοκυριά έχασαν περισσότερο εισόδημα κατά την περίοδο της «ανάκαμψης» Ομπάμα, παρά κατά τη διάρκεια της ύφεσης Μπους. Η διακυβέρνηση Ομπάμα είχε όλες τις αριστερές περγαμηνές: Εφαρμόστηκε μια δραματική αύξηση των δαπανών, που συνδυάστηκε με μια άνευ προηγουμένου πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Οι φόροι αυξήθηκαν, όπως και οι νομοθεσίες και οι κανονισμοί - τα δύο τελευταία, δραματικά. Αν όλα αυτά που υποστηρίζουν οι αριστεροί στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, είχαν μια κάποια σχέση με την πραγματικότητα, η αμερικανική οικονομία την περίοδο Ομπάμα θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη και όχι η χειρότερη των τελευταίων 70 χρόνων.

Η οικονομική κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά στην περίοδο Τραμπ. Ακολουθώντας μια εντελώς διαφορετική συνταγή, που περιελάμβανε μειώσεις φόρων, περικοπή νόμων και κανονισμών, απελευθέρωση αγορών και έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η αμερικανική οικονομία έφτασε να «τρέχει» με ανάπτυξη 4% το προηγούμενο τρίμηνο. Η ανεργία έχει πέσει στο χαμηλότερο ποσοστό τα τελευταία 50 χρόνια, έχοντας φτάσει στο εκπληκτικό 3,7%.

Η αμερικανική οικονομία έχει γίνει ξανά η πιο ανταγωνιστική παγκοσμίως και οι αμερικανικές πολυεθνικές επαναπατρίζουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια λόγω της φορολογικής μεταρρύθμισης. Ολα αυτά είναι καλά, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται σε έναν τομέα όπου ο Τραμπ δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική αλλαγή από την περίοδο Ομπάμα - και αυτός είναι ο τομέας των δαπανών. Οι δανειακές ανάγκες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ θα ξεπεράσουν φέτος τα 800 δισ. δολάρια, ένα ποσό τεράστιο ακόμα και για τις ΗΠΑ. Και αυτές οι δανειακές ανάγκες θα ξεπεράσουν το 1 τρισ. το 2020, και σε αυτό το νούμερο δεν συνυπολογίζεται κάποια ύφεση, έστω κι αν οι πιθανότητες για μια ύφεση έως το 2020 είναι στο 60%.

Οι διακυμάνσεις του δεκαετούς αμερικανικού ομολόγου θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Περισσότερα από 25 τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους και παραγώγων επηρεάζονται άμεσα από αυτές. Μια ανατρεπτική άνοδος των αμερικανικών επιτοκίων θα φέρει παγκόσμια ύφεση λόγω της δολαροποιημένης αγοράς χρέους.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 28.10.2018


Συνέχεια

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

H επιστροφή του Τζώρτζ Οργουελ


Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Οργουελ δεν είναι ότι είναι διαχρονικά επίκαιρος, αλλά ότι, ειδικά τελευταία, γίνεται υποχρεωτικός για την κατανόηση της υπάρχουσας πολιτικής πραγματικότητας. Το μυθιστόρημα «1984» και το δοκίμιο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα» δεν είναι μόνο απαραίτητα αναγνώσματα για την κατανόηση των κυβερνώντων, αλλά γενικά για το σύστημα της Μεταπολίτευσης.

Η κυριαρχία αυτού του συστήματος είναι κυρίως εμβληματική στη χρήση της γλώσσας. Την προηγούμενη εβδομάδα, μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον των αστυνομικών, αυτό που θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε λογικό άνθρωπο ήταν η χρήση του όρου αντιεξουσιαστές.

Ηταν σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις κάτι για το γεγονός χωρίς να γίνεις θύμα αυτής της αδόκιμης χρήσης. Επειδή οι συγκεκριμένες ομάδες στρέφονται εναντίον κάποιων μορφών ή δομών εξουσίας, δεν σημαίνει ότι είναι αντιεξουσιαστές γενικώς. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να ασκούν τη δική τους εξουσία που είναι αυθαίρετη, αυταρχική, βάρβαρη και δολοφονική. Και έτσι, όπως δεν θα λέγαμε ότι ένας ληστής τραπεζών είναι αφιλοχρήματος επειδή κλέβει χρήματα άλλων, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος που αμφισβητεί την εξουσία κάποιων άλλων είναι απαραιτήτως αντιεξουσιαστής.
Πρέπει γενικώς να αντιτίθεται στην εξουσία και ειδικά την άσκησή της εκ μέρους του.

Εκεί, όμως, που το σύστημα παίρνει άριστα είναι στη χρήση ή καλύτερα στη μη χρήση ή ακόμα καλύτερα στην εξαφάνιση του όρου λαθρομετανάστης. Ο Οργουελ στο «1984» είχε επισημάνει ότι η εξαφάνιση των λέξεων έχει ως σκοπό να περιορίσει τις σκέψεις και την επικοινωνία, «...ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης. Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς...»

Αφαιρώντας τον όρο λαθρομετανάστης από τον δημόσιο λόγο, προσπαθείς να εξαφανίσεις και τη συζήτηση για την προστασία των συνόρων, την αποτροπή, τον διάλογο για το Μεταναστευτικό, υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος και της ταυτότητας.

Πώς έχει εξαφανιστεί ο όρος λαθρομετανάστης και πόσο γρήγορα έγινε όλο αυτό δείχνει πόσο βαθιά και πλατιά είναι η κυριαρχία της Αριστεράς στον δημόσιο διάλογο. Η Ελλάδα βρίσκεται υπό μια μαζική και εθνικά θανάσιμη εισβολή λαθρομεταναστών, αλλά η λέξη που περιγράφει το φαινόμενο είναι ανύπαρκτη, ειδικά στα τηλεοπτικά ΜΜΕ. Προσπαθήστε να σκεφτείτε την υπάρχουσα οικονομική κρίση χωρίς τις λέξεις ανεργία, περικοπές και φτώχεια. Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς θα ήταν τα πράγματα αν και όταν επί Τουρκοκρατίας είχαν εξαφανίσει τη λέξη «ελευθερία».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 21.10.2018





Συνέχεια

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

«Το τέλος της δημοκρατίας» – είναι αλήθεια;

Ολα τα πολιτικά συστήματα κάποτε τελειώνουν. Ετσι και η δημοκρατία μπορεί να εξαφανιστεί. Βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της; Μετά το Brexit, και ιδίως μετά την εκλογική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ, πλημμύρισαν οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες από τόμους που προαναγγέλλουν τον θάνατο της δημοκρατίας, το τέλος του πλουραλισμού, τις τελευταίες ημέρες του κοινοβουλευτισμού και τόσα άλλα. Εγκυρότερο ανάμεσά τους ίσως είναι το βιβλίο του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, Ντέιβιντ Ράνσιμαν, «How Democracy Ends» («Πως Τελειώνει η Δημοκρατία», Εκδ. Profile Books 2018).

Η άποψή του είναι πως το τέλος της σύγχρονης δημοκρατίας δεν μοιάζει με τίποτα με όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Ούτε πραξικοπήματα, ούτε χαώδεις καταστάσεις, ούτε ολοκληρωτισμοί. Η δημοκρατία θα μας απoχαιρετήσει σιγά σιγά, σχεδόν ασυναίσθητα. Ισως η απομάκρυνσή της να μη γίνει συνείδηση. Αυτό που θα συμβεί είναι αλλοίωση των θεσμών και υποχώρηση κυρίαρχων μέχρι πρότινος αντιλήψεων. Θα αρχίσουμε, ίσως έχουμε ήδη αρχίσει, να ζούμε σε κάτι διαφορετικό. Και θα το έχουμε συνηθίσει.

Γίνεται εύκολα κατανοητό βέβαια πως ο Runciman, όπως και τόσοι άλλοι αλληλέγγυοι στις απόψεις του, θρηνεί τους θεσμούς που σταδιακά αναθεωρούνται στη βάση μιας παλινόρθωσης από καιρό περιφρονημένων κοινωνικών αξιών. Σηματοδοτεί όμως αυτό κατάρρευση της δημοκρατίας; Η μήπως οδηγεί σε παλινόρθωση εγκαταλειμμένων αξιών της; Πέραν κάποιων εύλογων ανησυχιών (υπερνίσχυση μεγαλοοργανισμών, ασύλληπτα άλματα τεχνολογίας, αίσθημα αδυναμίας απλού πολίτη) πολλές άλλες παρατηρήσεις υποδηλώνουν ενόχληση των πολιτικών ελίτ για κυριαρχία αντιλήψεων του απλού κόσμου. Μαζί με το γεγονός βέβαια πως ο Τραμπ εμφανίζεται να υλοποιεί όσα προεκλογικά υποσχόταν. Μειώνει τους φόρους εξασφαλίζοντας μικρότερη ανεργία, τσακίζει αντιρρήσεις «φίλων» επιβάλλοντας σε Καναδά και Μεξικό εμπορικές συμπεριφορές που ευνοούν την αμερικανική παραγωγή, αγριεύει την Κίνα και την οδηγεί να υποχρεώσει Βόρεια Κορέα σε συμβιβασμό. Και άλλα…

Οι ελίτ όμως αγνοούνται και σε ζητήματα καθημερινότητας. Ακούμε για «ξενοφοβία» όταν κυβερνήσεις υποστηρίζουν τον σεβασμό των εθνικών νόμων και αξιών από αυθαίρετα εισερχόμενους μετανάστες, που δεν συνεισφέρουν ουσιαστικά στην οικονομία, ενώ απαιτούν αλλαγές τοπικών αξιών κι επιβολή των δικών τους. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας βάσει των επιμέρους ιδιαιτεροτήτων περιθωριακών κοινωνικών ομάδων ανατρέπεται με επιβολή κανόνων συμπεριφοράς της πλειοψηφίας. Γιατί αυτό είναι αντιδημοκρατικό; Αλλο πράγμα ο σεβασμός δικαιωμάτων μειοψηφιών. Κι εντελώς άλλο η επιβολή αξιών και συνηθειών μαχητικών μειοψηφιών σαν κανονική νόρμα καθημερινής συμπεριφοράς!

Ο σεβασμός επίσης της εθνικής νομοθεσίας αποτελεί δείγμα υποχώρησης δημοκρατικών κανόνων; Γιατί η ανοχή αυθαιρεσιών περιθωριακών μειψηφιών (σε Πανεπιστήμια, γειτονιές, στους δρόμους) συνιστά δημοκρατικότητα, και το αίσθημα ανασφάλειας της μεγάλης πλειοψηφίας αποτελεί κανονικότητα;

Με όλα αυτά είναι φανερό πως οι ανησυχίες μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας περισσότερο αντανακλούν ενόχληση των ελίτ για «ενδυνάμωση» του απλού πολίτη, παρά φόβους για υποχώρηση της πραγματικής δημοκρατίας.

TA NEA 20/10/2018
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Πως να καταστρέψετε τους αντιπάλους σας


Στις Ηνωμένες Πολιτείες το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο τελικός κριτής δικαστικών αποφάσεων. Οι αποφάσεις όλων των δικαστηρίων στις ΗΠΑ μπορεί να καταλήξουν εκεί για μια τελεσίδικη απόφαση - από απλές δικαστικές αποφάσεις μέχρι τη συνταγματικότητα νόμων. Εχει μόνο εννέα μέλη. Κάποιος για να γίνει μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου πρέπει πρώτα να προταθεί από τον πρόεδρο και μετά να ψηφισθεί από τη Γερουσία. Ο διορισμός δεν έχει χρονικό όριο, τα μέλη παραιτούνται όποτε το επιθυμούν. Ο δικαστής Κένεντι, που αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί φέτος, είναι 82 χρονών και είχε διορισθεί από τον Ρέιγκαν το 1988.

Η συνταξιοδότηση του δικαστή Κένεντι έδωσε τη δυνατότητα στον πρόεδρο Τραμπ να προτείνει τον ομοσπονδιακό δικαστή Κάβανο ως αντικαταστάτη. Δεν είχε καν προλάβει να ανακοινωθεί η πρόταση διορισμού, όταν μόλις 30 λεπτά αργότερα ο αρχηγός των Δημοκρατικών στη Γερουσία είπε ότι θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δημοκρατικοί γερουσιαστές, καταδικάζοντας τον Κάβανο ως το απόλυτο κακό, ενώ αριστερές οργανώσεις οργάνωσαν την ίδια μέρα διαδηλώσεις.
Ο διορισμός του Κάβανο θα δημιουργούσε μια σταθερή συντηρητική πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο, βάζοντας έναν φραγμό στη συνήθεια των Αμερικανών αριστερών να χρησιμοποιούν το Ανώτατο Δικαστήριο ως ένα νομοθετικό σώμα, επιβάλλοντας πολιτικές που κανένας πρόεδρος και κανένα Κογκρέσο δεν είχε νομοθετήσει. Στις δεκάδες ώρες εξέτασης από την ειδική επιτροπή της Γερουσίας, στις 300 αποφάσεις του και στα δέκα χρόνια του ως ομοσπονδιακός δικαστής δεν βρήκαν τίποτα οι Δημοκρατικοί για να μπορέσουν να τον αποκαλέσουν ακραίο. Είχε την υποστήριξη πολλών ανεξάρτητων φορέων, τον σεβασμό του κλάδου του, είχε αποφοιτήσει από τη Νομική του Yale και είχε διδάξει νομικά στο Yale και το Harvard. Είχε όλα τα προσόντα για το Ανώτατο Δικαστήριο.

Και ενώ η διαδικασία είχε τελειώσει και έμενε βασικά η ψηφοφορία, βγήκε διαρροή σε μέσο ενημέρωσης για την υπόθεση Φορντ, μια καθηγήτρια που κατηγορούσε τον Κάβανο ότι κάποτε τη δεκαετία του '80 είχε προσπαθήσει να τη βιάσει. Αμέσως οι Δημοκρατικοί ζήτησαν τη διακοπή της διαδικασίας και την αρχή έρευνας του FBI. Επίσης η Φορντ δεν μπορούσε να εξεταστεί από την επιτροπή της Γερουσίας γιατί η απόπειρα βιασμού τής είχε δημιουργήσει κλειστοφοβία και δεν μπορούσε να πετάξει με αεροπλάνο.

Τελικά, όταν ήρθε η Φορντ να καταθέσει στην Ουάσινγκτον, αποκαλύφθηκε ότι ταξίδεψε με αεροπλάνο. Επίσης αποδείχθηκε ότι μετακινείται συχνά με αεροπλάνο, ταξιδεύοντας σε μέρη όπως η Κόστα Ρίκα, η Χαβάη και η Γαλλική Πολυνησία. Και ενώ θυμόταν λεπτομέρειες για τη μέρα της υποτιθέμενης απόπειρας βιασμού, ότι είχε πιει μόνο μία μπίρα ή ότι δεν είχε πάρει φάρμακα, δεν θυμόταν το πότε και το πού. Σε διάφορες στιγμές είχε δώσει διαφορετικές απαντήσεις, πότε στις αρχές του '80, πότε στα μέσα της δεκαετίας του '80 ή το καλοκαίρι του '82. Είπε ότι η απόπειρα βιασμού ήταν μια «ανακτηθείσα μνήμη» κατά τη διάρκεια ψυχοθεραπείας. Αρνήθηκε ωστόσο να δώσει στη Γερουσία τις σημειώσεις από αυτές τις συνεδρίες. Εδωσε όμως τα ονόματα τριών μαρτύρων που ισχυρίστηκε ότι ήξεραν τι έγινε. Και οι τρεις μάρτυρες -μεταξύ αυτών η στενή της φίλη- αρνήθηκαν ενόρκως ότι είχαν την οποιαδήποτε γνώση της υποτιθέμενης απόπειρας βιασμού.

Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ αφιέρωσαν το 90% της κάλυψης του γεγονότος στις κατηγορίες της Φορντ και μόνο το 10% στην υπεράσπιση του Κάβανο. Τα ελληνικά ΜΜΕ, ακολουθώντας τις αριστερές παραδόσεις, είχαν την ίδια στάση. «Κατάθεση-φωτιά καίει τον εκλεκτό του Τραμπ για το Ανώτατο Δικαστήριο» η «Αυγή», ενώ η «Καθημερινή»: «Τα αδικήματα του Κάβανο διαπράχθηκαν εν ψυχρώ, καθώς ο γόνος εύπορης οικογένειας και φοιτητής του Yale δεν ανησύχησε ούτε στιγμή ότι τα θύματά του θα κατέφευγαν στις Αρχές για να τον καταγγείλουν».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.10.2018




Συνέχεια

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Οι ελίτ έχουν τη δική τους ατζέντα

Ο πολυεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος κονταροχτυπήθηκε με τον πρώην υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ και πρόεδρο έπειτα του Χάρβαρντ, Λόρενς Σάμερς, με θέμα τα μέτρα αποκατάστασης των ζημιών της κρίσης των στεγαστικών δανείων του 2008 (βλ. «ΤΑ ΝΕΑ», 2/10/2018).

Από την ανταλλαγή επιχειρημάτων ξεχωρίζει η αποστροφή του Σάμερς πως η τότε άποψη του Σόρος – μείωση δηλ. επιβάρυνσης στεγαστικών δανείων κι ενίσχυση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – οδηγούσε σε κρατικοποίηση τραπεζών και «βρωμούσε σοσιαλισμό».

Το «μπατάρισμα» αυτό του Σόρος προς απόψεις που απομακρύνονται από τη λογική των ελεύθερων αγορών και προς την κατεύθυνση του κρατικού παρεμβατισμού και του προστατευτισμού, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από την εποχή των θριαμβευτικών του «χτυπημάτων» στο χρηματιστήριο και τον σχηματισμό της τεράστιας περιουσίας του, ο Σόρος άρχισε να καταφέρεται κατά της ελεύθερης αγοράς. Κλασικό παράδειγμα, κατά τον Μίλτον Φρίντμαν, καπιταλιστή που επιζητεί προστασία και περιορισμούς για τους άλλους μόλις φτιάξει το δικό του κομπόδεμα.

Και δεν είναι μόνο στον τομέα της χρηματιστηριακής οικονομίας που ακολουθεί τέτοια πολιτική. Είναι γνωστός ο ρόλος του στην υποστήριξη των μουσουλμανικών μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη, που έχει επηρεάσει τις περισσότερες χώρες και την Κομισιόν, μέσω των μηχανισμών και των μέσων που διαθέτει. Με το επιχείρημα που υποστήριξε και η Ανγκελα Μέρκελ και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, πως έτσι αποκαθίσταται το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης και η έλλειψη εργατικού δυναμικού.
Οπως όμως έχει με ακρίβεια αποδείξει ο Douglas Μυrray («The Strange Death of Europe», 2017), οι μετανάστες επιβιώνουν σχεδόν αποκλειστικά εις βάρος των κοινωνικών παροχών (welfare). Χωρίς καμία συνεισφορά στο ασφαλιστικό της όποιας χώρας.

Η γενική παρατήρηση είναι πως διάφοροι πατερούληδες της γνώσης για τα συμφέροντα των λαών αποφασίζουν για το δέον γενέσθαι αδιαφορώντας για τις γνώμες των λαών – των άμεσα δηλ. ενδιαφερομένων. Τελευταίο παράδειγμα, το δημοψήφισμα στα Σκόπια. Οπου κατηγορεί η Δύση τη Ρωσία (!) για ανάμειξη και πρόκληση της αποχής, όταν σχεδόν οι πάντες σε Ευρώπη και ΗΠΑ πέρασαν από τα Σκόπια προπαγανδίζοντας το Ναι! Ξέχασαν όμως τον λαό. Που έχει προφανώς διαφορετικές προτεραιότητες από τις ελίτ.

Σε πολλά επίπεδα ο λαός στη Δύση βράζει. Διότι οι ελίτ τύπου Σόρος, και όχι μόνο, αγνοούν τα συμφέροντα και τις ευαισθησίες τους. Η επικείμενη έκρηξη θα συνεπάρει στο διάβα της πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις.

TA NEA 6/10/18
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Κυβέρνηση και ΜΜΕ προωθούν την ισλαμοποίηση της Ελλάδας


Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους συριζαίους το γεγονός ότι, όσον αφορά τις ιδεολογικές προθέσεις και στόχους τους, είναι κατά βάση ειλικρινείς. Εκεί που συνήθως δυσκολεύονται είναι στις προεκλογικές υποσχέσεις. Πάρτε, για παράδειγμα, τι κάνουν στον τομέα της Παιδείας, στην αστυνόμευση, στα ΜΜΕ, στη φορολογία και τη διοίκηση του κράτους. Σε όλους αυτούς τους τομείς ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει μια πολιτική που είναι απόλυτα συνεπής με τις διακηρυγμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις του.

Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου ξεκάθαρος. Η Τασία Χριστοδουλοπούλου πρόωρα είχε κάνει σαφείς τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ - Θα ανοίξουμε τα σύνορα, όποιος θέλει θα έρχεται, θα πηγαίνει όπου θέλει. Ο πόλεμος στη Συρία είχε αρχίσει το 2011 Σύροι και μερικά εκατομμύρια άλλοι ήδη βρίσκονταν στην Τουρκία. Το 2015 οι συριζανέλ, καταργώντας τα κλειστά κέντρα φιλοξενίας και διαφημίζοντας τη νέα πολιτική των ανοιχτών συνόρων, προκάλεσαν το πρώτο μεγάλο κύμα λαθρομετανάστευσης, το οποίο αργότερα έγινε τσουνάμι, όταν η κυρία Μέρκελ απηύθυνε και το δικό της προσκλητήριο.

Τότε ήταν αδύνατο για τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν την πραγματικότητα της κατάστασης. Οσοι έρχονταν, ειδικά εκείνη την περίοδο, ήταν άνδρες ηλικίας μεταξύ 20-30 ετών, η μεγάλη πλειονότητα δεν ήταν καν Σύροι, πολλώ μάλλον Σύριοι από εμπόλεμες περιοχές. Τα ΜΜΕ τους βάφτισαν πρόσφυγες και το πρόβλημα ονομάστηκε Προσφυγικό. Ετσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου μια πολύ επικίνδυνη κρίση δημιουργήθηκε καθαρά λόγω των ιδεολογικών εμμονών κυβερνώντων και ΜΜΕ.

Ο κ. Βίτσας, υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, ήταν και πάλι ιδιαίτερα σαφής για τις προθέσεις της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο θέμα. Ετοιμάζουν άμεσα να φέρουν στην ενδοχώρα 10.000 μουσουλμάνους λαθρομετανάστες και να τους εγκαταστήσουν σε διαμερίσματα. Σε συνέντευξή του θα πει: «Συμφωνήσαμε με την Υπατη Αρμοστεία για 2.000 θέσεις σε διαμερίσματα σε περιοχές της Ελλάδας και βρισκόμαστε στην τελική φάση να εγκριθούν επιπλέον 5.000 θέσεις, κατοικίες, με βάση το πρόγραμμα HELIOS, που αφορά αυτούς τους ανθρώπους που ήδη έχουν πάρει άσυλο αλλά διαμένουν, ως αιτούντες άσυλο». Σε εκδήλωση νομαρχιακής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Βίτσας φέρεται ότι είπε: «Είμαστε στη φάση που δημιουργούμε μια νέα Ελλάδα».

Οι συριζαίοι είναι ειλικρινείς. Υπάρχει το προπαγανδιστικό μέρος της υπόθεσης, το οποίο το δουλεύουν επί εικοσιτετράωρης βάσης τα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας ως μια αθώα, «προσφυγική» κρίση. Οι του Σύριζα δεν αισθάνονται και τόσο την ανάγκη να πουν περισσότερα ψέματα στο συγκεκριμένο θέμα.

Η «νέα Ελλάδα» με τη μεγάλη ισλαμική πλειονότητα είναι ένας δημόσια διακηρυγμένος στόχος. Αν δεν υπάρξει μια πολύ μεγάλη αλλαγή πολιτικής στο ζήτημα αυτό, η οικονομική κρίση της τελευταίας οκταετίας θα μοιάζει με βόλτα στο πάρκο εν συγκρίσει με όλα όσα πρόκειται να συμβούν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.7.2018
Συνέχεια

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Από μια τριχιά κρέμεται η επιβίωση της Δύσης

Για τις ανάγκες του βιβλίου μου για το Αζερμπαϊτζάν είχα συναντήσει έναν μετριοπαθή αλλά πιστό μουσουλμάνο της κοινότητας του Αμπού Μπεκρ, στο Μπακού, που δεν μάσησε τα λόγια του:
«Εδώ στο Αζερμπαϊτζάν έχουμε εξασφαλίσει μια πραγματική όαση μετριοπάθειας και ηρεμίας. Τα πράγματα όμως δεν είναι παντού και για πάντα έτσι. Εσείς στη Δύση», μου σημείωσε με έμφαση, «κρίνετε τα πράγματα μέσα από τις δικές σας θρησκευτικές και πολιτιστικές αξίες και αντιλήψεις. Γι" αυτό και συνήθως δεν καταλαβαίνετε τι ακριβώς συμβαίνει».

«Μα αντιδρούμε με ανθρωπισμό και με στήριγμα την ανοχή» του αντέτεινα.
«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά σας» αποκρίθηκε. «Οι μουσουλμάνοι στη Δύση δεν ενσωματώνονται στον δικό σας τρόπο ζωής και στις δικές σας αξίες και αρχές. Και αντιδρούν με τον δικό τους τρόπο, διατηρώντας άσβεστες και τις αντιλήψεις άλλα και το μίσος που τους πλημμυρίζει. Εσείς σκέφτεστε με ανθρωπισμό, λ.χ. με τους πρόσφυγες, κι εισπράττετε τρομοκρατική βαρβαρότητα και φόνους. Απλά και μόνο επειδή είσαστε Δυτικοί και όχι μουσουλμάνοι. Οφείλετε να κατανοήσετε κάποιες θεμελιώδεις ισλαμικές αρχές. Που δεν μπορεί να τις απεκδυθεί κανένας αφοσιωμένος στις παραδόσεις μουσουλμάνος, όπου κι αν βρίσκεται. Λ.χ. η αρχή της «μετακίνησης» (χαϊζίρια). Σύμφωνα με το Κοράνι και πολλά «χαντίντ» (πράξεις και ερμηνείες της εφαρμογής των κανόνων), αποτελεί ιερή υποχρέωση για κάθε πιστό η μετεγκατάσταση σε κομμάτια γης που δεν είναι, καθ" όλον ή εν μέρει, ελεγχόμενα από το Ισλάμ. Με βάση τις εντολές της «ντα ούα», που αποτελούν ένα είδος ισλαμικής επιταγής, όλοι αυτοί οφείλουν να εργαστούν για τη διάδοση του μηνύματος του Ισλάμ και την εγκαθίδρυση ενός ισλαμικού κράτους».
«Εννοείς δηλαδή πως η ροή μεταναστών ή προσφύγων γίνεται βάσει σχεδίου για την εσωτερική υπονόμευση των δυτικοχριστιανικών χωρών;».

«Αυτό που λέω είναι πως, ανεξαρτήτως προθέσεων, οι γραφές καθοδηγούν τον πιστό μουσουλμάνο σε τέτοια συμπεριφορά. Ολοι οφείλουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να ενταχθούν, αυτοί και ο κόσμος στον οποίο ζουν, στο Νταρ αλ Ισλάμ – στον κόσμο δηλαδή του Θεού. Ενόσω εσείς επιμένετε και ομιλείτε για ανθρωπισμό, υποδοχή προσφύγων με τρόπο ανοικτό και με στόχο την ομαλή αφομοίωση, αυτοί θα συνεχίσουν να δουλεύουν για τη σταδιακή επιβολή της σαρία (ισλαμικού νόμου) και την καθυπόταξη των καφίρων (απίστων). Σε εποχές εντάσεων, μάλιστα, αυτός ο στόχος μπορεί να πάρει τη μορφή τρομοκρατικών κινήσεων και ένοπλων συγκρούσεων. Ολος ο κόσμος αποτελεί δυνάμει προέκταση της εξουσίας του Ισλάμ. Η τζιχάντ (ο αγώνας) για την επιβολή του μπορεί να πάρει (και να νομιμοποιείται γι" αυτό) κάθε μορφή».

Δυστυχώς η Δύση έχει τα μάτια κλειστά. Αντιδρώντας με τη λογική και τον φιλελεύθερό της ανθρωπισμό υπογράφει τη θανατική της καταδίκη. Οι φρικαλεότητες στην Ευρώπη δεν αποτελούν παρά το ξεκίνημα μιας σειράς τέτοιων αποτρόπαιων πράξεων. Εκκολάπτουμε μόνοι μας το φίδι που ετοιμάζεται να μας θανατώσει. Θα συνιστούσα δύο εντυπωσιακά (γαλλικά αλλά μεταφρασμένα στα ελληνικά) βιβλία. Τον «Γερμανό Μουζαχεντίν» και την «Υποταγή» που περιγράφουν γλαφυρότατα όσα συμβαίνουν στις δυτικές ισλαμοκρατούμενες γειτονιές. Και προδιαγράφουν μάλλον έντονα ανησυχητικές προοπτικές.

Το πρόβλημα είναι το ίδιο το Ισλάμ και όχι απλά οι τρομοκράτες. Η σωτηρία της Δύσης κρέμεται πλέον στην κυριολεξία από μια τριχιά. Και δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί. Ζούμε πλέον από τις αναθυμιάσεις των επιτευγμάτων των προγόνων μας και αυτωνών που πολέμησαν και πέθαναν στον βωμό της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων.
Η τριχιά όμως πλέον αδυνατίζει. Και ο χρόνος τελειώνει…

ΤΑ ΝΕΑ 2.10.18
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Η ενοχή να είναι κάποιος κανονικός Ελληνας

Aν έχεις γεννηθεί από Ελληνες γονείς, αν είσαι ετεροφυλόφιλος, χριστιανός ορθόδοξος και εργάζεσαι για να ζήσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, τότε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και ιδιότητες συνιστούν το κατηγορητήριο που ανά πάσα στιγμή η πολιτική τάξη, τα ΜΜΕ και το κράτος τους είναι έτοιμοι να ενεργοποιήσουν. «Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ στο κοσμηματοπωλείο λέγεται Γιώργος κι είναι ωραίος τύπος, έτσι καλαμπουρτζής, όξω καρδιά» έγραψε η Ελενα Ακρίτα. Μετά έγραψε για όλους τους κανονικούς Ελληνες όπως ο «Νίκος που χαρίζει καραμέλες στα παιδάκια», η «Μαρία που πάει εκκλησία», ο κυρ Στέφανος, το Αλικάκι. Αυτόν τον καθημερινό κανονικό Ελληνα «τον βλέπεις κάθε μέρα, τον χαιρετάς κάθε μέρα, τον συμπαθείς κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ είναι ο διπλανός σου».

Για την κυρία Ακρίτα και τους ομοϊδεάτες της, αν είσαι Ελληνας νοικοκυραίος, είσαι ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Ειδικά αν το υποτιθέμενο θύμα δεν είναι ένα μέσος πολίτης, αλλά κάποιος από τις προνομιούχες ομάδες, τότε η ενοχή σου είναι τελεσίδικη. Βέβαια αν ο Ζακ Κωστόπουλος είχε έρθει σε συμπλοκή με έναν Πακιστανό και είχε πεθάνει λίγο αργότερα, κανείς από αυτούς που φωνάζουν σήμερα δεν θα είχε βγάλει άχνα. Θα είχαν μάλιστα κατακεραυνώσει όσους θα τολμούσαν να αναφερθούν στο γεγονός ως ρατσιστές και ξενοφοβικούς. Υπάρχει αυστηρή ιεραρχία στη θυματοποίηση και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κωστόπουλος δεν θα είχε καμία ελπίδα αγιοποίησης.

Τουλάχιστον κάποτε η Αριστερά κατηύθυνε το μίσος και τον φθόνο προς την άρχουσα τάξη, τους καπιταλιστές και γενικώς τους κρατούντες. Αλλά στην Ελλάδα, μιας και έχουμε μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία, δηλαδή κάτι σαν τα μούτρα τους, η μόνη διέξοδος για το μίσος που καλλιεργούν είναι η μεσαία τάξη. Ο καταστηματάρχης, ο γιατρός, ο υδραυλικός, ο δικηγόρος, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος είναι τα νέα μαύρα πρόβατα.

«Ητανε Ζακ, ήτανε και Zackie, στους νοικοκυραίους θα βάλουμε γκαζάκι» το πλακάτ στη διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο. Ακολούθησαν επιθέσεις σε μαγαζιά. Κανένας φυσικά στα ΜΜΕ δεν αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ανθρωπιστές εναντίον της βίας να είναι τόσο επιρρεπείς στην άσκησή της. Την επόμενη μέρα οι νοικοκυραίοι θα πρέπει να βγουν και να μαζέψουν τα σπασμένα. Θα πρέπει να δουλέψουν για να ζήσουν και να πληρώσουν φόρους σε ένα κράτος που τους εχθρεύεται και το οποίο με τη σειρά του συντηρεί με τον ιδρώτα τους τούς επαναστάτες των βορείων προαστίων. Αυτοί που ανέφερε η κυρία Ακρίτα, ο Γιώργος, ο Νίκος, το Αλικάκι, ο κυρ Στέφανος, θα πρέπει καθημερινά να σηκώνουν τον δικό τους σταυρό, για να πληρώνουν γενικώς, όπως πλήρωναν επί χρόνια τη σύνταξη άγαμης θυγατέρας στην ευκατάστατη αριστερή κυρία Ακρίτα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 30.9.2018




Συνέχεια

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Οι ΜΚΟ που καταστρέφουν την Ελλάδα


Στην Ιταλία είχε παρατηρηθεί ένα μάλλον αξιοπερίεργο φαινόμενο. Από έρευνες των Αρχών βρέθηκε ότι οι λεγόμενες ανθρωπιστικές οργανώσεις έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο σε αυτό που ονομάζουμε μεταναστευτικές ροές. Συγκεκριμένα το 2017, όταν 181.436 λαθρομετανάστες εισέβαλαν στην Ιταλία προερχόμενοι από το Λιβυκό Πέλαγος και οι 181.436 ήταν «διασωθέντες» των «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ.

Ο τρόπος διάσωσης είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης. Τα σκάφη-βάρκες με τους λαθρομετανάστες βγαίνουν λίγο έξω από τα 12 μίλια των χωρικών υδάτων της Λιβύης. Μόλις συμβεί αυτό, εμφανίζονται οι φιλανθρωπικές ΜΚΟ με τα δικά τους πλοία και «διασώζουν» τους λαθρομετανάστες μεταφέροντάς τους τα υπόλοιπα 290 μίλια ως τη Σικελία. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Σέρλοκ Χολμς για να καταλάβεις ότι έχει στηθεί ένας μηχανισμός διακίνησης λαθρομεταναστών με μια γενναία «χορηγία» του φορολογουμένου. Οι γερμανικές ΜΚΟ είχαν τη δυναμικότερη παρουσία με έξι πλοία με μηνιαίο κόστος 375.000 ευρώ και ετήσιο κόστος κάπου 4.500.000 ευρώ.

Δεν θα έπρεπε να μας δημιουργήσει έκπληξη το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες οργανώσεις λειτουργούν με μία και μοναδική αποστολή, να αυξήσουν και να διευκολύνουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Πρόκειται περί αριστερών οργανώσεων που απλά έχουν βρει έναν νέο τρόπο προβολής και δράσης μεταμφιεζόμενες σε πολιτικά ουδέτερες ανθρωπιστικές οργανώσεις - δημοσία δαπάνη φυσικά.

Δεν είναι τυχαίο που οι εισαγγελικές Αρχές διακρίβωσαν τη δράση της ελληνικής ΜΚΟ ERCI, η οποία δρούσε «τουλάχιστον από τα τέλη του 2015 στη Μυτιλήνη με στόχο τη διευκόλυνση παράνομης εισόδου αλλοδαπών στην Ελλάδα μέσω των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου». Οι εμπλεκόμενοι «συμμετέχοντας σε κλειστές - κρυπτογραφημένες ομάδες εφαρμογής κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας λάμβαναν -σε χρόνους καθοριστικούς- πληροφορίες και στοιχεία, εμπιστευτικού χαρακτήρα, για τις προερχόμενες από την Τουρκία προσφυγικές ροές». Παρακολουθούσαν τις ελληνικές αρχές και τη Frontex, χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητο με πλαστογραφημένες πινακίδες και μεταξύ πολλών άλλων ανδραγαθημάτων «παρείχαν άμεση συνδρομή σε οργανωμένα κυκλώματα παράνομης διακίνησης μεταναστών, καθώς ενεργώντας με πρόθεση διευκόλυναν την κατ’ επάγγελμα και συνήθεια διακίνηση μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών».

Η διαφθορά είναι ίσως το μικρότερο κακό με τις ΜΚΟ. Η ανθελληνική και αντιευρωπαϊκή δράση τους είναι που θα έχει τις καταστροφικές συνέπειες μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Οταν μια άλλη ΜΚΟ ζήτησε την αποκαθήλωση σταυρού σε παραλία γιατί ενοχλεί τους αλλοθρήσκους ήταν ακόμα ένα συμβάν που φανερώνει τις ιδεολογικές τους εμμονές. Για αυτές τις ομάδες ακραίων αριστερών ο ελληνικός πολιτισμός και γενικότερα ο ευρωπαϊκός είναι ένα καρκίνωμα για την ανθρωπότητα. Ο,τι δεν μπορούν να πετύχουν μέσω των αλλαγών στο σύστημα της εκπαίδευσης προσπαθούν να το επιτύχουν με μια απροκάλυπτη αλλαγή πληθυσμού. Και εδώ ξανά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι αριστεροί, αλλά οι χρήσιμοι ηλίθιοι στα ΜΜΕ και στην πολιτική τάξη, που τους ενισχύουν και τους διευκολύνουν ποικιλοτρόπως.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 23.9.2018




Συνέχεια

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι η «δεξιά»


Ο νεότερος πολιτικός μύθος έχει να κάνει με την ιδέα ότι ύστερα από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί το προϊόν που λέγεται αριστερή διακυβέρνηση. Οι Ελληνες υποτίθεται ότι έχουν πλέον μάθει για τις καταστροφικές συνέπειες των αριστερών πολιτικών, το πάθημα έγινε μάθημα, και έτσι μετά τις εκλογές η Ελλάδα θα προοδεύσει. Οι επόμενοι θα μπορούν επιτέλους να κυβερνήσουν γιατί μια σειρά ψευδαισθήσεων θα έχει εξαερωθεί από το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Η παραπάνω ευχή και ο μύθος κυκλοφορούν στους λεγόμενους κεντροδεξιούς κύκλους. Είναι μια ευχή που έχει μακρά ιστορία, μια και οι ελπίδες για την ιδεολογική και πολιτική αντεπίθεση στην Αριστερά έχουν εναποτεθεί σε κάποιο αόρατο χέρι, εξωτερικό παράγοντα, ιστορική αναγκαιότητα ή έστω τα καιρικά φαινόμενα. Η αριστερή κυριαρχία κάποτε, κάπως, θα ανατραπεί και το μόνο που μένει στους κεντροδεξιούς είναι να είναι αρκετά τυχεροί για να είναι παρόντες.

Οι ιδέες της Αριστεράς δεν ήταν ορθές το ‘60, το ‘70 ή το ‘80. Η Αριστερά όπου έχει κυβερνήσει έχει τα ίδια αποτελέσματα ανεξάρτητα από την ιστορική περίοδο. Η πλήρης κυριαρχία της Αριστεράς το ‘70 και το ‘80 δεν ήταν αναπόφευκτη. Απλά η λεγόμενη Κεντροδεξιά είχε αφήσει το πεδίο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Η Αριστερά κυριαρχεί εδώ και μερικές δεκαετίες γιατί παίζει μονότερμα.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η Δεξιά ή η Κεντροδεξιά. Από τον ύμνο στον κρατισμό, που ήταν το Σύνταγμα του ‘75, μέχρι και την τριτοκοσμική τύπου κρατικοποίηση του ομίλου Ανδρεάδη, η ελληνική Δεξιά δεν είχε απλά παραδώσει τα όπλα, αλλά είχε ενταχθεί ιδεολογικά στις τάξεις των αντιπάλων της. Στον Ελληνα ψηφοφόρο πλάσαρε την επιλογή μιας πιο ήπιας Αριστεράς.

Αν θέλατε να εφαρμοστούν αριστερές πολιτικές με γραβάτα και καθωσπρέπει τρόπους, υπήρχε πάντοτε η επιλογή της ελληνικής Κεντροδεξιάς. Η κυριαρχία που χαίρει η Αριστερά δεν έχει γίνει τίποτα για να αμφισβητηθεί τα τρία τελευταία χρόνια. Οταν με το καλό ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του εγκαταλείψουν την εξουσία, είναι βέβαιο ότι θα επιστρέψουν στη συνθηματολογία, πρακτικές και μεθόδους που έχουν διαχρονικά χρησιμοποιήσει. Αυτό δεν θα συμβεί μόνο λόγω συνήθειας, αλλά κυρίως γιατί όλα αυτά διατηρούν την ηθική και πολιτική νομιμοποίηση για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών.

Είναι κάπως δύσκολο να κερδίσεις μια μάχη ή έναν πόλεμο όταν έχει ήδη παραδοθεί άνευ όρων. Υστερα από μια κυβερνητική αλλαγή, τα πράγματα στην Ελλάδα θα συνεχίσουν να χειροτερεύουν, όχι γιατί η Αριστερά θα αντιπολιτεύεται με τον γνωστό τρόπο, αλλά γιατί η λεγόμενη Κεντροδεξιά θα κυβερνά με τα συνηθισμένα φοβικά σύνδρομα. Αν το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων δεν αλλάζει, ειδικά ύστερα από όλα όσα έχουν συμβεί, είναι γιατί ποτέ κανένας δεν τους έχει προτείνει να αλλάξουν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 16.9.2018

SYRIZA WARS - Ελληνικός Διαστημικός Οργανισμός

Συνέχεια

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Αριστερά δεν υπάρχει χωρίς ψέμα


Η περιβόητη πλέον βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Αυλωνίτου έναν χρόνο πριν είχε κάνει μία αναληθή δήλωση: «Αν ήσουν με το κομμουνιστικό καθεστώς, δεν σε πείραζαν». Για παράδειγμα, στη Σοβιετική Ενωση η αλήθεια είναι ότι οι μοναρχικοί και αστοί αντίπαλοι του καθεστώτος ήταν απλά το ορεκτικό. Οι γενικώς άσχετοι απλοί πολίτες και τα μέλη του κόμματος έγιναν το κυρίως πιάτο στην κρεατομηχανή του συστήματος.

Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα πόσο επικίνδυνο ήταν να είσαι ανώτερο στέλεχος του κόμματος στα χρόνια του Στάλιν, θα σας σύστηνα το «House of Government» του Yuri Slezkine. Ο μεγαλοπρεπής Οίκος της Εξουσίας είχε 505 επιπλωμένα διαμερίσματα, κουρεία, κινηματογράφο, γήπεδο τένις και μια σειρά άλλων ανέσεων που ο μέσος Ρώσος πολίτης ούτε που μπορούσε να φανταστεί.

Το πρόβλημα για τους διαμένοντες στο συγκεκριμένο κτίριο ήταν ότι η παραμονή τους ήταν προσωρινή. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι η επόμενη μετακόμιση δεν γινόταν σε κάποιο έστω υποδεέστερο συγκρότημα, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις σε ένα γκουλάγκ, αν ήταν τυχεροί, ή κατευθείαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν είχαν κάνει τίποτε άλλο από το να υπηρετούν τυφλά το κόμμα και είχαν αναρριχηθεί, ως επί το πλείστον, αξιοκρατικά. Κι όμως οι περίοικοι θα βλέπουν κτίρια όπως αυτά να αδειάζουν κάθε τόσο, να ξαναγεμίζουν, και πάλι τα ίδια.

Ενας από τους λόγους αυτών των εκκαθαρίσεων ήταν η αναγκαιότητα του κόμματος να σβήνει από τη συλλογική μνήμη τις προηγούμενες εξαγγελίες, στόχους και διακηρύξεις. Αυτά τα ανώτερα στελέχη ήταν επίσης και τα εξιλαστήρια θύματα των όποιων δημοσίως αναγνωρισμένων αποτυχιών. Το σύστημα ποτέ δεν αποτύγχανε, αλλά πάντοτε «ανακάλυπτε» τους σαμποτέρ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ο κ. Τσίπρας δεν λέει ψέματα μόνο λόγω χαρακτήρος. Η ηπιότερη μορφή σοσιαλισμού που εφαρμόζει σε μια μεικτή οικονομία δεν τον αναγκάζει να στέλνει πολίτες στα γκουλάγκ, αλλά σίγουρα τον υποχρεώνει σε μια διαρκή εκστρατεία ψεύδους, αφού σχεδόν όλες οι εξαγγελίες, στόχοι και υποσχέσεις ακυρώνονται από την πραγματικότητα. Το ψεύδος δεν είναι μια παρενέργεια της αριστερής διακυβέρνησης, αλλά βασικό δομικό στοιχείο της. Χωρίς το ψεύδος δεν θα υπήρχε και χωρίς το ψεύδος δεν θα μπορούσε να κυβερνά.

Το αριστερό δόγμα, προτάσσοντας μια σειρά λανθασμένων αξιωμάτων για την ανθρώπινη φύση και την κοινωνία, αναγκάζει τους θιασώτες του σε ένα ατέρμονο φιλτράρισμα της πραγματικότητας. Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος «πολιτική ορθότητα» είναι τη δεκαετία του '30 στη Σοβιετική Ενωση.
«Σύντροφε, η δήλωσή σας είναι εσφαλμένη».
«Ναι, είναι. Αλλά είναι πολιτικά ορθή»

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 9.9.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Ο αξιότιμος κος Δημητράς


Η μητέρα του 25χρονου που δολοφονήθηκε στου Φιλοπάππου έγραψε μια επιστολή για τον κ. Τσίπρα. Γράφει: «Μήπως θα έπρεπε η Πολιτεία, αντί να καλοδέχεται προσφέροντας γην και ύδωρ στα πάσης λογής εγκληματικά και επικίνδυνα με άγρια ένστικτα στοιχεία, να προνοεί πρωτίστως για την ασφάλεια των ίδιων της των πολιτών, τους οποίους αφαιμάσσει καθημερινά, εγκαταλείποντάς τους παράλληλα στα χέρια αδηφάγων συμμοριών, για τις οποίες η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει λιγότερη σημασία από την αξία ενός κινητού ή μιας χρυσής αλυσίδας;»

Ο κ. Δημητράς -του λεγόμενου «Ελληνικού Παρατηρητηρίου»- βρήκε την όλη επιστολή δυσάρεστη, γράφοντας σε ένα tweet: «Ρατσιστική επιστολή της μητέρας του 25χρονου θύματος στου Φιλοπάππου». Ο κ. Δημητράς θεωρεί τον εαυτό του εθνικό λογοκριτή, χρησιμοποιώντας ανελλιπώς τον νόμο λογοκρισίας του ’14. Πριν από κάποιον καιρό είχα γράψει ότι η ποιότητα του νόμου φαίνεται στην ποιότητα των ανθρώπων που είναι αναγκαίοι για την εφαρμογή του. Ο συγκεκριμένος νόμος προϋποθέτει μικρούς και μεγάλους με προσωπικότητα τύπου Λαβρέντι Μπέρια: Μικροψυχία, σαδισμός, μοχθηρία και εξουσιομανία είναι τα αναγκαία συστατικά του πολίτη που προϋποθέτει ο νόμος λογοκρισίας για να εφαρμοστεί.

Το tweet του κ. Δημητρά ήταν μια έκπληξη για κάποιους που για έναν μυστηριώδη λόγο δεν είχαν καταλάβει την ποιότητα του ανθρώπου. «Κρίμα, Παναγιώτη» θα απαντήσει ένας δημοσιογράφος στο tweet, ωσάν η συμπεριφορά του κ. Δημητρά να μην ταίριαζε στον χαρακτήρα του, σαν να ήταν μια ανέλπιστη παρέκκλιση. Κι όμως, το ελληνικό κράτος έχει δώσει ρόλο και εξουσία σ’ αυτόν τον άνθρωπο, καταργώντας το κορυφαίο συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολίτη να εκφράζεται και να σκέφτεται ελεύθερα.

Η σφόδρα ανθελληνική στάση του κ. Δημητρά είναι το κερασάκι στην τούρτα. Ασφαλώς είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων και σε διαρκή εγρήγορση για να δημιουργήσει μειονότητες σε όλη την Ελλάδα - τουρκικές, αλβανικές και «μακεδονικές», μεταξύ άλλων.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην ιστοσελίδα της οργάνωσής του είχε δηλωθεί ως χρηματοδότης της μια σκοπιανή οργάνωση - και ο πρόεδρός της Bill Νicholov είχε γράψει: «Η Ελλάδα θα χάσει τη Μακεδονία του Αιγαίου από τους “Mακεδόνες” (Σκοπιανοί), τη Θράκη και την Κύπρο από την Τουρκία, και την Ηπειρο από την Αλβανία. Τι θα απομείνει τελικά σε εσάς, τους δήθεν Ελληνες; Ο μικρός βράχος σας που ονομάζεται Αθήνα, η οποία είναι 50% αλβανική».

Τα ΜΜΕ καλύπτουν τον κ. Δημητρά και γι’ αυτό έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου. Ετσι, όχι μόνο συνεχίζει τον ανθελληνικό και αντιφιλελεύθερο έργο του, αλλά φροντίζει όσο περνά ο καιρός να γίνεται όλο και πιο προκλητικός. Οπως όλοι οι άλλοι μπαχαλάκηδες του καθεστώτος, βρίσκει και τα κάνει.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 2.9.2018



Συνέχεια

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Δέκα χρόνια μετά από την αρχή της κρίσης


Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, η επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers οδηγήθηκε στην πτώχευση. Ηταν το πρώτο σημαντικό γεγονός μιας κρίσης που θα φτάσει στην Ελλάδα δύο χρόνια μετά, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ως αντίδοτο στην κρίση που ξέσπασε χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς τα χαμηλά επιτόκια και η λεγόμενη «ποσοτική χαλάρωση».

Ποσοτική χαλάρωση είναι όταν η Κεντρική Τράπεζα αγοράζει κρατικά χρεόγραφα και άλλους τίτλους, με στόχο να επιτευχθεί μείωση των επιτοκίων και να αυξήσει τη ρευστότητα στις αγορές, αυξάνοντας την προσφορά χρήματος - ένα μέτρο που θεωρητικά θα ήταν προσωρινό, αλλά έγινε ίσως ο κύριος μοχλός «ανάπτυξης» αυτής της περιόδου.

Η Τουρκία έγινε καταναλωτής αυτής της πρωτοφανούς σε παγκόσμια κλίμακα ρευστότητας. Αυτή η κατανάλωση έφτασε σε επίπεδα εξάρτησης στον βραχυπρόθεσμο εξωτερικό δανεισμό σε δολάρια. Ολα έβαιναν καλώς, μέχρι που άρχισε η πτώση του εθνικού νομίσματος και, εν τω μεταξύ, είχες να αναχρηματοδοτήσεις περί τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια τους επόμενους 12 μήνες - και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα μπορεί να σου καλύψουν μόλις ενάμιση μήνα συναλλαγών.

Ο κύριος λόγος για αυτή την εξέλιξη δεν είναι τόσο οι κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ λόγω της αιχμαλωσίας του Αμερικανού πάστορα όσο το γεγονός ότι η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα έχει αρχίσει εδώ και καιρό το «μάζεμα» αυτής της ρευστότητας. Χώρες με παρόμοιες εξαρτήσεις και μακροοικονομικά, όπως η Τουρκία, θα είναι τα επόμενα θύματα. Και αυτό το μάζεμα δεν γίνεται μόνο από την Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα, αλλά την ακολουθούν η Ευρωπαϊκή και η Ιαπωνική - δηλαδή, οι μεγαλύτεροι παίκτες σε αυτό που θα λέγαμε «παγκόσμια ρευστότητα».

Η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, ακόμα και η Γαλλία βρίσκονται σε πολύ επικίνδυνη θέση αν ξεσπάσει νέα κρίση, που, από τις λεγόμενες «αναδυόμενες οικονομίες», θα βρει τελικά στόχο και πάλι στην πολύ ευαίσθητη πολιτικά και οικονομικά ευρωζώνη. Και φυσικά, όλοι έχουμε μια ιδέα για το τι μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, ειδικά τώρα, που οι πιστωτές μάς έκοψαν τη χρηματοδότηση αλλά μας άφησαν την επιτήρηση.

Η ποσοτική χαλάρωση ήταν η εύκολη λύση. Εδινε στην πολιτική τάξη τη δυνατότητα να παρουσιάζει μια κάποια ανάκαμψη, χωρίς να την υποχρεώνει να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να αρχίσει η Ευρώπη να παράγει πλούτο ξανά. Κάποτε, η κυρία Μέρκελ είχε πει ότι η Ευρώπη είναι το 25% της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά πληρώνει το 50% των κοινωνικών δαπανών παγκοσμίως.

Τα δεδομένα της πραγματικότητας είναι ξεροκέφαλα, όπως συχνά ανέφερε μια άλλη κυρία. Και αυτή η μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτού που παράγουμε και αυτού που καταναλώνουμε θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να ισορροπήσει. Το «μπάλωμα» της ποσοτικής χαλάρωσης αρχίζει να ξεφτίζει.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 26.8.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Αλέξιος ο Ψευδοκράτορας


Ως έθνος οφείλουμε να δείξουμε κατανόηση στο δράμα που βιώνει ο Αλέξιος Τσίπρας. Μεγάλωσε μέσα στο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης έχοντας αφομοιώσει τις αξίες, τα πιστεύω και τις μεθόδους του. Ηταν ο αρχηγός ενός μικρού κόμματος το οποίο έγινε κυβέρνηση μέσα από ένα όργιο ψεύδους, που κατάφερε να ξεπεράσει σε ποσότητα και «ποιότητα» όλους τους προηγούμενους πολιτικάντηδες. Και τώρα μπαίνει στο τελευταίο στάδιο της τραγωδίας, όπου καλείται να πουλήσει το νέο μεγαλειώδες ψέμα, αυτό της καθαρής εξόδου.

Βγαίνουμε από τα Μνημόνια, αλλά όχι από την επιτήρηση των Μνημονίων. Δηλαδή οι εταίροι θα αποφασίζουν τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε, αλλά δεν θα έχουν την υποχρέωση να μας δανείζουν χαμηλότοκα, όπως γινόταν ως τώρα. Θα πρέπει, πλέον, να δανειζόμαστε από τις αγορές, που έχουν πιο ρεαλιστικά και επομένως πιο αυστηρά κριτήρια από ό,τι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Η παραπάνω εξέλιξη είναι το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που θα έσκιζαν τα Μνημόνια σελίδα σελίδα κατάφεραν να επιβάλουν δύο νέα Μνημόνια, με το τελευταίο να είναι ένα Μνημόνιο χωρίς λεφτά και να έχει διάρκεια ως το 2023.
Οι μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν οι μεγάλες αυξήσεις φόρων. Οταν μπήκαμε στο Μνημόνιο το 40% του εθνικού εισοδήματος κατέληγε στο κράτος. Μετά την πληθώρα «μεταρρυθμίσεων» από την ελληνική πολιτική τάξη και την πεφωτισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, το κράτος πλέον καταβροχθίζει το 56% του εθνικού εισοδήματος.

Ο κ. Τσίπρας έχει δημιουργήσει τις συνθήκες για την τέλεια καταιγίδα. Εχει τσακίσει τη μόνη ελπίδα της Ελλάδας, την ιδιωτική οικονομία, με φόρους και γραφειοκρατία. Εχει συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους για απίστευτα πλεονάσματα και νέες αυξήσεις φόρων κάθε χρόνο. Τουλάχιστον 500.000 Ελληνες, αυτοί που θα είχαν να προσφέρουν τα περισσότερα σε μια ανάκαμψη, έχουν φύγει για το εξωτερικό. Οι επόμενοι, όποτε και όπως αναλάβουν, θα έχουν όλες αυτές τις υποχρεώσεις και ταυτόχρονα θα πρέπει να δανείζονται από τις αγορές. Το πολιτικό κεφάλαιο που είχαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να διασώζουν το ελληνικό κράτος έχει εξαντληθεί προ πολλού. Στην επόμενη μεγάλη κρίση η έξοδός μας από το ευρώ θα είναι το πιο πιθανό σενάριο.

Κυρίως λόγω του κ. Τσίπρα οι Ελληνες θα έχουν υποστεί όλες τις θυσίες προκειμένου να παραμείνουν στο ευρώ και στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι μια έξοδος υπό τις χειρότερες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Το πρόβλημα με το ψεύδος δεν είναι μόνο το ανήθικο της άρθρωσης, αλλά και οι καταστροφικές συνέπειες που το ακολουθούν. Ο ανίκανος και ανήθικος ψευδοκράτορας τώρα προπαγανδίζει μια καθαρή έξοδο. Ακόμα ένα μεγάλο ψέμα στα τόσα πολλά που έχει πει, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ενοχής ή τύψης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 19.8.2018
Συνέχεια