Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Καμάκια και Ισλαμιστές


Με βάση τα νέα έθιμα, που πλέον έχουν καθιερωθεί στην πολυπολιτισμική Ευρώπη, στη Γαλλία, το νέο έτος ξεκίνησε με ένα βίντεο, όπου νεαροί μετανάστες λιντσάρουν μια γυναίκα αστυνομικό. Το βίντεο δημοσιοποιήθηκε από τους ίδιους τους δράστες. Τέτοιου περιεχομένου βίντεο αυξάνονται διαρκώς και έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος για το είδος: «τζιχάντ πορνό». Κατά τα άλλα, οι γαλλικές Αρχές είναι ικανοποιημένες από την ηρεμία και την ειρήνη που επικράτησαν κατά τη γιορτινή περίοδο, αφού μόνο 650 αυτοκίνητα καταστράφηκαν από βανδαλισμούς σε περιοχές όπου κυριαρχούν μουσουλμανικοί πληθυσμοί. 


Ολα βαίνουν καλώς, αφού σε έρευνα του Ifop και του Ινστιτούτου Montaigne μόνο το 28% των μουσουλμάνων στη Γαλλία «απορρίπτει τους νόμους του κράτους και θεωρεί σημαντικότερη τη σαρία». Μόνο το 60% θέλει οι γυναίκες -παντός θρησκεύματος- να φορούν μαντίλες σε δημόσιους χώρους και μόνο το 50% των νεαρών μουσουλμάνων είναι υπέρ της πολυγαμίας και της ισλαμικής μαντίλας, «με το πιο ανησυχητικό να είναι η διαπίστωση των συντακτών της μελέτης ότι πρόκειται για μια τάση της γενιάς τους που δεν εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία». 



Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι γαλλικές Αρχές έχουν καταγράψει 267.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. Υστερα από τόσους βιασμούς, λιντσαρίσματα και άλλες κακοποιήσεις, θα ήταν αναμενόμενο το γαλλικό κράτος να έχει πάρει κάποια μέτρα. Τελικά, το πολιτικό κατεστημένο έχει αποφασίσει να απαγορεύσει το «καμάκι»... 



Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα το μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος, είναι η τάση του να δημιουργεί de facto δύο παράλληλα νομικά καθεστώτα. Αν ανήκεις σε κάποια προστατευόμενη ομάδα του αριστερού κατεστημένου -π.χ. μουσουλμάνος λαθρομετανάστης ή απλά μπαχαλάκης-, το κράτος αυξάνει τα περιθώριά σου να καταπατάς τα βασικά δικαιώματα πολιτών οι οποίοι δεν ανήκουν στις λεγόμενες «προστατευόμενες ομάδες». Αν ανήκεις στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο κράτος -που παραβλέπει βιασμούς και λιντσαρίσματα- έρχεται με κάθε νέο νομοθέτημα να περιορίσει ολοένα περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματά σου. 




Αν σέβεσαι τα δικαιώματα των συμπολιτών σου, αν είσαι νομοταγής και γενικά παραγωγικό άτομο στην κοινωνία, όλη αυτή η συμπεριφορά είναι τουλάχιστον ύποπτη - αν όχι αυτόματη απόδειξη της ενοχής σου, που νομιμοποιεί την περαιτέρω παρείσδυση του κράτους στην ιδιωτική ζωή σου. Η κανονικότητα, ο δυτικός τρόπος δράσης και σκέψης γίνονται όλο και πιο συχνά ενδείξεις και αποδείξεις ενοχής. Μετά την ήττα του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ξανά μια κρίση που υποσκάπτει τις θεμελιώδεις αξίες της. Και αυτή η κρίση δεν είναι παρά ένα τεχνητό δημιούργημα μιας κυβερνώσας ελίτ, η οποία έχει χάσει κάθε επαφή με τα έθνη που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. 

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.1.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Ο φόβος του φορομπήχτη


Μετά δακρύων η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» ενημέρωσε τους αναγνώστες της για τις επιπτώσεις της σημαντικής μείωσης φόρων που ο πρόεδρος Tραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι κατάφεραν να νομοθετήσουν. Οι γερμανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ θα αυξηθούν κατά 39 δισεκατομμύρια ευρώ. «Σημαντικά μεγέθη επενδύσεων και θέσεων εργασίας θα μετατοπιστούν από την Ευρώπη στις ΗΠΑ» πρόσθεσε η γερμανική εφημερίδα. 


Το ρεπορτάζ βασιζόταν σε έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Οικονομική Ερευνα (ZEW). Ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στις ΗΠΑ για επιχειρήσεις πριν από τη μεταρρύθμιση ήταν στο 36,5%. Μετά τη φορολογική μεταρρύθμιση ο φόρος στις επιχειρήσεις θα πέσει στο 22,7%. Στη Γερμανία ο αντίστοιχος είναι 28,2% και ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης 20,9%. Βέβαια, αυτός ο μέσος όρος της Ε.Ε. δεν δίνει την ακριβή εικόνα, γιατί οι χώρες της δυτικής Ευρώπης, που έχουν τον μεγαλύτερο ανταγωνισμό από τις ΗΠΑ για επενδύσεις και θέσεις εργασίας, έχουν φορολογικούς συντελεστές αρκετά μεγαλύτερους του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης είναι αυτές που κατεβάζουν τον μέσο όρο στο 20,9%. 



Η Ελλάδα των ευρωπαϊκών «μεταρρυθμίσεων» θα έχει πλέον έναν φορολογικό συντελεστή για τις επιχειρήσεις, που θα είναι σχεδόν 30% υψηλότερος από αυτόν των ΗΠΑ. Σε αυτό τον υπολογισμό δεν λαμβάνουμε υπ' όψιν προκαταβολές φόρου ή άλλους άμεσους ή έμμεσους φόρους, εισφορές και άλλες επιβαρύνσεις που κάνουν τη διαφορά πολύ πιο μεγάλη. Στα χρόνια των ευρωπαϊκών «μεταρρυθμίσεων» χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν γιατί απλά δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βάρος ενός αδηφάγου κράτους σε συνθήκες χρεοκοπίας. Μιας χρεοκοπίας που δημιούργησε το ίδιο το κράτος, το οποίο τώρα τους αναγκάζει να πληρώσουν τα δικά του σπασμένα. 



Η ΦΑΓΕ δεν χρεοκόπησε λόγω της κρίσης, απλά μετέφερε την έδρα της στο Λουξεμβούργο. Η Coca-Cola Ελλάδος την «έκανε» για Ελβετία και η Βιοχάλκο για Λουξεμβούργο. Η Ελλάδα στα χρόνια των Μνημονίων έγινε το πειραματόζωο της φορολογικής εναρμόνισης στην Ε.Ε., όπως την καταλαβαίνουν η Γερμανία και η Γαλλία. Μια χώρα λιγότερο ανταγωνιστική ως προς αυτές, όπως η Ελλάδα, γίνεται μια πηγή επενδύσεων και ειδικευμένου προσωπικού που μεταναστεύει για να βρει εργασία. Ταυτόχρονα, η Γαλλία και η Γερμανία προστατεύουν τους δικούς τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές που μεταφέρουν τον εθνικό πλούτο στην πολιτική τάξη και τις παρασιτικές ομάδες που τη στηρίζουν. 



Η φορολογική μεταρρύθμιση στις ΗΠΑ είναι η πιο μεγάλη ανατροπή στον καταστροφικό δρόμο προς την πολιτική της φορολογικής εναρμόνισης. Αν η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου μειώνει δραστικά τη φορολογία, τότε γίνεται πιο δύσκολο για τους φορομπήχτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εκμεταλλευτούν τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Μπορεί η φορολογική μεταρρύθμιση να έγινε στις ΗΠΑ, αλλά κερδισμένος είναι όλος ο πλανήτης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 7.1.2018

Συνέχεια

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Το ασίγαστο πάθος


Στη Βραζιλία, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος τροπικός υδροβιότοπος του κόσμου, «η αναπτυσσόμενη βιομηχανία σόγιας και τα αγροκτήματα βοοειδών απειλούν ένα από τα πλουσιότερα καταφύγια πανίδας στον κόσμο». Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα διαβάσει άρθρο περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που να μην ασχολείται αποκλειστικά με την κλιματική αλλαγή. 

Η κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι είναι το μόνο περιβαλλοντικό φαινόμενο άξιο λόγου. Ολα τα άλλα θέματα είναι στην καλύτερη περίπτωση δευτερεύοντα. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι κάθε αρνητική είδηση φαίνεται ότι έχει μία και μοναδική εξήγηση, την κλιματική αλλαγή. Από πλημμύρες, περιφερειακούς πολέμους μέχρι και τη σεξουαλική ανικανότητα του Μπάμπη του περιπτερά, όλα τα φαινόμενα εξηγούνται πλέον ως συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. 



Τα ποσά που δαπανούνται από τα κράτη, άμεσα ή έμμεσα, για την κλιματική αλλαγή είναι υπέρογκα - όπως λέει ο Καλογήρου στον Κούρκουλο στην ευρέως γνωστή κινηματογραφική σκηνή, «πολλά τα λεφτά, Αρη». Αν το χρήμα εξηγεί ένα σημαντικό μέρος της εμμονής με το συγκεκριμένο θέμα, υπάρχει και μια άλλη εξίσου σημαντική παράμετρος.

 

Το 2017 ήταν η χρονιά επέτειος του οκτωβριανού πραξικοπήματος των μπολσεβίκων, το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων 100 χρόνων. Ό,τι επακολούθησε ήταν συνέπεια ή αντίδραση σ' αυτό το γεγονός. Και ήταν το ιστορικό γεγονός που κατέδειξε στην πολιτική τάξη τις νέες ολοκληρωτικές δυνατότητες στο να καθορίζει και να ελέγχει την καθημερινότητα των πολιτών βασιζόμενη σε «επιστημονικά» κριτήρια. 



Λίγα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο μαρξιστής διανοούμενος Κοστάντσο Πρέβε είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Το ασίγαστο πάθος». Όπως μας ενημερώνει ο εκδότης του βιβλίου, «με τον όρο “ασίγαστο πάθος” ο συγγραφέας εννοεί εκείνη την ικανότητα που μας επιτρέπει να μετατρέπουμε τη νεανική παρόρμηση για ισότητα και δικαιοσύνη σε ώριμη και διαρκή αντίθεση στον καπιταλισμό, μια αντίθεση που να χαρακτηρίζει πολιτικά και πνευματικά ολόκληρη τη ζωή μας». 



Εκατό χρόνια μετά το οκτωβριανό πραξικόπημα, ο περιβαλλοντισμός είναι ίσως η πιο σημαντική ανανεώσιμη πηγή αυτού του «ασίγαστου πάθους». Συνδυάζει μια τεχνοκρατική ρητορική με μια θρησκευτικού τύπου πίστη και βεβαιότητα στους σκοπούς και στα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξή τους. Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη συνταγή για την απληστία του ανθρώπου για εξουσία από έναν νάρκισσο που την εξασκεί, έχοντας την εντύπωση ότι εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 31.12.2017


Συνέχεια

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Ο κύριος ανοιχτά σύνορα


Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ο κ. Πάγκαλος είχε χαρακτηρίσει τον αντίπαλό του για τον Δήμο της Αθήνας κ. Αβραμόπουλο «κύριο Τίποτα». Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός είχε σκοπό να αποδώσει με τη μέγιστη δυνατή πληρότητα την πολιτική χροιά του κ. Αβραμόπουλου. Αχρωμος, άοσμος και ιδεολογικά ανύπαρκτος είναι η εικόνα που θέλει να δίνει προς τα έξω ο κ. Αβραμόπουλος. Ο κ. Πάγκαλος εκτόξευσε τον χαρακτηρισμό ως κατηγορία, ο κ. Αβραμόπουλος θα τον εξέλαβε ως δωρεάν διαφήμιση.

Το θέμα με την πολιτική του αέναου στρογγυλέματος είναι ότι δεν είναι πολιτικά μια ουδέτερη στάση. Ο άχρωμος και άοσμος πολιτικός είναι σαν το νερό, παίρνει το σχήμα όποιου ποτηριού τύχει να το βάλεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις η γραφειοκρατία, το βαθύ κράτος και τα οργανωμένα συμφέροντα κυβερνούν, ο πολιτικός προεδρεύει.



Σε πρόσφατο άρθρο του στο «Politico» ο κ. Αβραμόπουλος έγραψε για το θέμα του Μεταναστευτικού: «Δεν μπορούμε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να σταματήσουμε τη μετανάστευση. Η ανθρώπινη κινητικότητα θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τον 21ο αιώνα. Αν θέλουμε να είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό, θα πρέπει να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε τώρα. Η μετανάστευση είναι ένα συναισθηματικό, ευαίσθητο και πολιτικό ζήτημα. Συνέβαλε στο αποτέλεσμα των εκλογών στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Η μετανάστευση είναι η νέα μας πραγματικότητα».



Οχι, τα ανοιχτά σύνορα δεν είναι επιλογή συγκεκριμένων κυβερνήσεων και μια βαριά επιδοτούμενη δραστηριότητα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά κάτι σαν ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε ως τέτοιο και φυσικά να εφαρμόσουμε τις πολιτικές ένταξης και ενσωμάτωσης που υποστηρίζει η πεφωτισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.



Πριν από μερικά χρόνια ο ΟΗΕ είχε κάνει έναν υπολογισμό για το πόσοι θα ήθελαν άμεσα να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη, ο αριθμός ήταν 250.000.000. Φανταστείτε πόσο θα αυξανόταν αυτός ο αριθμός αν εφαρμοζόταν πλήρως η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που ευαγγελίζεται ο κ. Αβραμόπουλος.

Προφανώς και είναι δικαίωμα του κ. Αβραμόπουλου να λειτουργεί ως όργανο της γραφειοκρατίας του τομέα που υποτίθεται ότι διευθύνει και καθοδηγεί. Ομως ο κ. Αβραμόπουλος θέλει οι πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών να τον μιμηθούν· να γίνουν κι αυτοί άοσμοι, άχρωμοι και εύκαμπτοι στις επιθυμίες της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.12.2017


Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Τουλίπες και bitcoins


Τον Φεβρουάριο του 1637 ένας βολβός τουλίπας είχε φτάσει σε αξία γύρω στις 10 φορές το ετήσιο εισόδημα ενός ειδικευμένου εργαζόμενου. Αν μπορούσαμε να το μεταφράσουμε αυτό σε σημερινές τιμές Ολλανδίας, κάπου μεταξύ 300.000 με 400.000 ευρώ. Κάθε φορά που ένα αγαθό ή κάποια αγορά γνωρίζει δραματική αύξηση, η τουλιπομανία του 17oυ αιώνα ξαναέρχεται στο προσκήνιο. 

Αν το 2011 είχατε επενδύσει 1.000 δολάρια σε bitcoins, σήμερα η αξία αυτής της επένδυσης θα πλησίαζε τα 18.000.000 δολάρια. Το πιο σημαντικό στοιχείο στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ότι σχεδόν το 90% αυτής της κατακόρυφης ανόδου έχει συντελεστεί από τον Απρίλιο έως τώρα, μιλάμε για μια αύξηση που πλησιάζει το 1.600% μέσα σε μερικούς μήνες. Το δε 63% αυτής της αύξησης από τον Νοέμβριο έως τώρα.

Πού οφείλεται αυτή η αλματώδης αύξηση; Το 80% των παγκόσμιων συναλλαγών από τον Νοέμβριο έως τώρα προέρχεται από τρεις χώρες: Ιαπωνία, Νότια Κορέα και Βιετνάμ. Εως τον Νοέμβριο η αξία του bitcoin ήταν γύρω στα 7.000, από τότε έχει ανεβεί και κυμαίνεται γύρω στα 17.500 δολάρια. Το bitcoin αντιμετωπίζει κάποια σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο θέμα είναι η ασφάλεια ενός ηλεκτρονικού νομίσματος. Χάκερ έχουν καταφέρει να ληστέψουν λογαριασμούς. Επίσης, πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα οι χάκερ να προκαλέσουν προβλήματα που να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη γενική φερεγγυότητα αυτού του κρυπτονομίσματος. Ο υψηλός βαθμός μεταβλητότητας στην τιμή του είναι ακόμη ένας αρνητικός παράγοντας, καθώς και ο σχετικά περιορισμένος αριθμός συναλλαγών που αυτή την περίοδο είναι εφικτός. Αυτά τα ζητήματα είναι σταθερά και διαφορετικά από την πιθανή φούσκα ή τη μανία που φαίνεται να επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες.

Ομως, μακροπρόθεσμα ο κίνδυνος για το bitcoin έχει να κάνει περισσότερο με τη γενικότερη δυναμική και τις δυνατότητές του. Το bitcoin ή και άλλα κρυπτονομίσματα, αν ουσιαστικά επικρατήσουν, έρχονται να σπάσουν τα κρατικά μονοπώλια νομισμάτων. Μέσω της αποκλειστικής έκδοσης νομίσματος τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να κλέβουν (πληθωρισμός) τους πολίτες τους. Ενα κρυπτονόμισμα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να συναλλάσσονται ελεύθερα χωρίς τους φορολογικούς και τους πληθωριστικούς κινδύνους ενός κρατικού νομίσματος.

Είναι προφανές ότι η πολιτική τάξη δεν θα επιτρέψει τόσο εύκολα να χάσει τον έλεγχο σε έναν τομέα που της δίνει τόσες πολλές δυνατότητες στο να ρυθμίζει, να επιβλέπει και να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγεται προς αυτή και τις παρασιτικές ομάδες που τη στηρίζουν. Δεν είναι τυχαία η εμμονή των πολιτικών στο να καταργήσουν τα μετρητά και να επιβάλουν τις ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω του τραπεζικού συστήματος που ελέγχουν. Αυτή η εμμονή θα είναι το σημαντικότερο εμπόδιο για κάθε κρυπτονόμισμα στο μέλλον, αλλά επίσης και η κύρια αιτία ύπαρξής του.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Ποιος χρειάζεται μια «ποταμίσια» Νέα Δημοκρατία;


Το tweet του προέδρου του κόμματος ήταν ξεκάθαρο: «Ο αντικαπνιστικός νόμος θα εφαρμοστεί. Δεν μπορεί να είμαστε η μόνη χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει έναν σοβαρό αντικαπνιστικό νόμο». Ο κ. Μητσοτάκης με αυτό το tweet έδωσε ακόμη ένα στίγμα, σαν και αυτά στα οποία μας έχει συνηθίσει ο κ. Θεοδωράκης. Κάποιος, παρατηρώντας τον πολιτικό κατήφορο του κ. Θεοδωράκη, θα συνιστούσε περισσότερη προσοχή στον κ. Μητσοτάκη.

Για παράδειγμα, σε πολλές χώρες, όπου η απαγόρευση του τσιγάρου εφαρμόστηκε κανονικά, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια οι επιχειρήσεις εστίασης είδαν σημαντική πτώση στα έσοδά τους. Τώρα, ο κ. Μητσοτάκης θα πει στις χιλιάδες επιχειρήσεις εστίασης ότι, ύστερα από επτά χρόνια της χειρότερης οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να υποστούν σημαντική μείωση στα έσοδά τους προς χάριν μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής... 



Αλλά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, μια κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μπορούσε εύκολα να καταργήσει αυτόν τον νόμο. Εφόσον η Ν.Δ. είναι φιλελεύθερη στο θέμα του ωραρίου των καταστημάτων, γιατί στο θέμα του καπνίσματος παίρνει μια εντελώς κρατικιστική θέση; 



Και όχι μόνο υιοθετεί μια κρατικιστική θέση, αλλά την υιοθετεί πολύ εύκολα και χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκεπτικό. Για ένα κόμμα που θέλει να είναι φιλελεύθερο, ακόμα και στη χειρότερη των περιπτώσεων, η συγκεκριμένη θέση σε αυτό το ζήτημα θα απαιτούσε κάποιες διεργασίες, που θα φανέρωναν ότι παίρνουν στα σοβαρά αυτό που ονομάζουμε «φιλελευθερισμός». Ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια λέξη άνευ περιεχομένου, που απλά χρησιμοποιείται για να μας διαφοροποιεί από την άλλη ομάδα ατόμων που διεκδικεί την εξουσία. 



Ένα επίσης πολύ αρνητικό στοιχείο της συγκεκριμένης θέσης είναι το πόσο απόμακρη κάνει τη Ν.Δ. να φαίνεται από τα πραγματικά προβλήματα του μέσου πολίτη. Γνωρίζοντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, φαίνεται τουλάχιστον αλαζονικό να θέλει κάποιος να ξοδέψει πολιτικό κεφάλαιο για το συγκεκριμένο θέμα. 



Μια κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν θα έχει πολύ χρόνο, ούτε αρκετό πολιτικό κεφάλαιο για να πετύχει. Το να έχει προτεραιότητες δεν θα είναι ένδειξη καλής διακυβέρνησης, αλλά το πρώτο και κύριο συστατικό μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης. 



Μπορεί το συγκεκριμένο θέμα του καπνίσματος σε κάποιους δημόσιους χώρους να είναι δημοφιλές στον χώρο των ΜΜΕ, αλλά δεν έχει ούτε πέραση στην κοινωνία ούτε σχέση με τα καίρια ζητήματα των καιρών. Ο κ. Θεοδωράκης, που προσπάθησε να πολιτευθεί εκφράζοντας τις πολιτικές θέσεις ενός μανταμσουσουδισμού των βορείων προαστίων, ξεκίνησε από αυτοαποκαλούμενος σωτήρας του έθνους και κατέληξε αυλικός της κυρίας Γεννηματά. 

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Ο Ταγίπ Ερντογάν στην αποικία του



Οι θέσεις στο τουρκικό επιτελείο που θα έχουν να κάνουν με την Ελλάδα θα είναι ίσως οι πιο βαρετές στο στράτευμα της εχθρικής χώρας. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά διότι η ελληνική πολιτική τάξη δρα με έναν τρόπο που κάνει τον σχεδιασμό και την υλοποίηση επεκτατικών σχεδίων απολύτως περιττή διαδικασία. Η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία της Τουρκίας μπορεί να είναι μια φαντασίωση των Τούρκων, αλλά επίσης μια ιδεολογικά προγραμματική υποχρέωση της πολιτικής τάξης μας. 

Αυτή η προγραμματική υποχρέωση της ελληνικής πολιτικής τάξης δεν είναι ακριβώς συνειδητή επιλογή. Εξάλλου, κάτι τέτοιο θα συνιστούσε προδοσία. Αντίθετα, η πολιτική τάξη των Αθηνών, έχοντας υιοθετήσει εν συνόλω τις αριστερίστικες δοξασίες σε όλα τα θέματα, ακολουθεί και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικής ασφάλειας τις ιδεολογικές εμμονές της, στο καταστροφικό τέλος όπου μας οδηγούν. 

Οι Τούρκοι σκέφτονται και δρουν με όρους θρησκευτικής και πολιτισμικής ισχύος. Εμείς, με το προπαγανδιστικό τραγουδάκι που μας μάθαιναν στο δημοτικό: «Αν όλα τα παιδιά της Γης πιάναν γερά τα χέρια...» Είναι μια ιδιότυπη σύγκρουση πολιτισμικών εικασιών. 
Οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου ήδη θα διαισθάνονται ποιες από αυτές τις εικασίες είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. 



Τσίπρας και Μουζάλας έχουν αναλάβει το να γεμίσει η Ελλάδα από μουσουλμάνους εποίκους. Ο δε φορολογούμενος ήδη πληρώνει τα επιδόματα, την εστίαση, τη σίτιση και την πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη των μελλοντικών κατακτητών του. Στα σχολεία, το λεγόμενο «ελληνικό κράτος» καταργεί την έπαρση της ελληνικής σημαίας και τη χριστιανική προσευχή. Στην Ξάνθη, όμως, για πρώτη φορά ένα ολόκληρο σχολείο παρήλασε με μαντίλες. Στις νέες μουσουλμανικές συνοικίες της Αθήνας περιπολεί «ισλαμική αστυνομία», η οποία επιβάλλει το ισλαμικό δίκαιο, τη Σαρία. "Πρόκειται για ομάδες ανδρών από 30-50 ετών, που δρουν στο κέντρο, σε περιοχές όπως η πλατεία Θεάτρου, η οδός Σωκράτους, η Ευριπίδου και άλλα μέρη, που έχουν καταντήσει δυσπρόσιτα για τον Αθηναίο." Ο κ. Μουζάλας έχει πει ότι, με τα μεγάλα μουσουλμανικά ρεύματα προς την Ελλάδα, θα λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημά μας. 

Η τουρκική κυβέρνηση εκφράζει φυσικά τις ανησυχίες της για το πώς η Ελλάδα θα καταφέρει να επιτύχει την ειρηνική συνύπαρξη μουσουλμάνων και της μελλοντικής ελληνικής μειονότητας. Αν ήμουν Τούρκος, δεν θα ανησυχούσα και τόσο. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν μια τάση να διευθετούν διαχρονικά τέτοια ζητήματα με απίστευτη τακτικότητα - βλέπε Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Πόντο και, τις τελευταίες εβδομάδες, Αλβανία. Οι Ελληνες θα πρέπει να πιστέψουν ότι η πολιτική τάξη που τους οδήγησε στην οικονομική καταστροφή ξέρει τι κάνει στα εθνικά θέματα. Φαίνεται, όμως, ότι θέλει να λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές καταργώντας την Ελλάδα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Γιάννης Μπουτάρης, αριστερούλης


Το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» ήταν ίσως το πρώτο μέσο που ασχολήθηκε με την αισθητική του κρατιδίου των Σκοπίων. «Ο ιππεύων πολεμιστής είναι ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης, έχει ύψος σχεδόν 30 μέτρα, κόστισε 10.500.000 ευρώ και φαίνεται τόσο αυθεντικό όσο το βενετσιάνικο Μεγάλο Κανάλι στο Λας Βέγκας». 

Στη διάρκεια του χρόνου διάφορα ξένα ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί με τη χώρα του κιτς στην Ευρώπη. Fox News: «Σκόπια, η πρωτεύουσα του κιτς στα Βαλκάνια». «The Guardian»: «Πώς τα Σκόπια έγιναν η νέα πρωτεύουσα του κιτς στην Ευρώπη». Και οι «Times» της Νέας Υόρκης: «Πέρα από το κιτς στα Σκόπια».

Αυτή η αισθητική τού κιτς στη γειτονική χώρα δεν είναι τυχαία. Η αισθητική ταιριάζει άψογα με την ποιότητα της ιστορικής και της πολιτισμικής ταυτότητας του κρατιδίου. Για τους σοβαρούς ιστορικούς, σε διεθνή κλίμακα, οι ιστορικές, και ας πούμε φυλετικές, αξιώσεις τους κρατιδίου είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση. Υπάρχει όμως ο υπέρμαχος του κρατιδίου του κιτς, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Ο κ. Μπουτάρης αποκάλεσε πρόσφατα τα Σκόπια «Μακεδονία».

Βλέπεις τον κ. Μπουτάρη και καταλαβαίνεις ότι είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα καθίσει στη διπλανή θέση του λεωφορείου για να σου εξηγήσει ότι το Kρυφό Σχολειό είναι ένας μύθος, αλλά ταυτόχρονα αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη το «μακεδονικό έθνος». Είναι έτοιμος να σου εξιστορήσει τις θηριωδίες που έχουν διαπράξει στη διάρκεια των αιώνων οι Ελληνες, αλλά, βέβαια, ο Ατατούρκ, αν και πατέρας της εθνοκάθαρσης, «ήταν μεγάλος ηγέτης».

Ο κ. Τσίπρας δεν φοράει γραβάτα. Ο κ. Μπουτάρης φοράει σκουλαρίκι. Και τις δεύτερες εκλογές του 2015 είχε ευχηθεί στον κ. Τσίπρα να τις κερδίσει, δηλώνοντας: «Πρέπει να βοηθήσουμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στον αγώνα που έχει ξεκινήσει προκειμένου να μην τον αφήσει στη... μέση». Μεγάλη η διορατικότητα του πολιτικού ανδρός.

Πλασάρεται από τα ΜΜΕ ως μεταρρυθμιστής. Από το 2011 δήμαρχος Θεσσαλονίκης, αλλά τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα δεν είχαν ποτέ τίποτα να φοβηθούν. Γενικώς, ο δήμος λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα. Το μόνο που έχει αλλάξει από το 2011 είναι η εμμονή του κ. Μπουτάρη να σοκάρει το στερεότυπο μιας 70χρονης κυρίας που κάθε Κυριακή εκκλησιάζεται. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική πυγμή του.

Ο κ. Μπουτάρης είναι η δημαρχιακή έκδοση του μπαχαλάκη των βορείων προαστίων που κατεβαίνει στην Αθήνα και σπάει το μαγαζάκι του νοικοκύρη βιοπαλαιστή, με την ανοχή -και τώρα επί Τσίπρα υπό την προστασία- των Αρχών. Τζάμπα μάγκας δηλαδή ο δήμαρχος, ο γνωστός καφενόβιος αριστερούλης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 26.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Το άλλο ξανθό γένος


Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχολιάζοντας το πακέτο παροχών του κ. Τσίπρα, ήταν ακριβής και μίλησε για «στοχοθετημένες δράσεις που είναι πλήρως σύμφωνες με τις δεσμεύσεις του Μνημονίου». Προτού γίνει η παραπάνω δήλωση για το πακέτο παροχών, είχε γίνει η δήλωση του επιτρόπου Μοσκοβισί που έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» την οποία σημειώνει η κυβέρνηση με το Μνημόνιο. Ενώ ο Γερούν Ντάισελμπλουμ είχε κάνει λόγο για «θετικά μηνύματα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα». 


Παρακολουθώντας αυτές τις δηλώσεις, θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε κάποιος να δει τις αντιδράσεις της συνιστώσας τού «Γερούν, γερά!». Ηταν ο βαθύς πυρήνας του «Ναι» στο δημοψήφισμα-παρωδία του '15. Αυτή η συνιστώσα πιστεύει στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα και το πώς ακριβώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ευρωπαϊκή Ελλάδα το έχει αφήσει στα χέρια της ευρωκρατίας. 



Μετά την κωλοτούμπα του '15 αυτή η συνιστώσα πίστεψε ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έμπαιναν σε ένα πρόγραμμα εξευρωπαϊσμού. Οι Ευρωπαίοι θα έβαζαν σε τάξη τους αντιμνημονιακούς και έτσι η Ελλάδα θα συνέχιζε απρόσκοπτα την ευρωπαϊκή πορεία της. Οι συριζαίοι όμως, που γνωρίζουν καλύτερα την ευρωκρατία, έμαθαν τελικά πώς να διαπραγματεύονται. Ουσιαστικά χρησιμοποίησαν τη συνταγή των προηγούμενων: άγρια φορομπηξία μέχρι να παρουσιαστεί πλεόνασμα ή, τουλάχιστον, να μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός πλεονάσματος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική δυναμική των Μνημονίων. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα βαθιά κρατικιστική το 2010, η Ελλάδα το 2017 παραμένει το ίδιο κρατικιστική, αλλά με πολύ περισσότερους φόρους.



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!» δικαίως γελά με τις φαντασιώσεις και τις ανακολουθίες των αντιμνημονιακών. Προφανώς δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα» στη Ρωσία, στην Κίνα ή στο Ιράν για να χρηματοδοτηθεί η «έφοδος στον ουρανό». Από την άλλη, όμως, αυτό που επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε «πολιτικόδεντρα». Οπως είναι αδύνατον να μας χαριστεί η ευημερία με δωρεάν χρήμα, είναι επίσης αδύνατον να μας έρθουν οι μεταρρυθμίσεις εισαγωγή από τις Βρυξέλλες. Δεν υπάρχει υποκατάστατο στην αναγκαιότητα να δημιουργηθεί μια εκλογική πλειοψηφία που θα πιστεύει και θα υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. 



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!», χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει και χωρίς να θέλει να το παραδεχτεί, πιστεύει και αυτή, με τον δικό της τρόπο, σε ένα ξανθό γένος που θα σώσει την Ελλάδα. Οι ελπίδες έχουν εναποτεθεί σε μια άλλη φαντασίωση, ξεχωριστή βέβαια, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοια με αυτή των αντιμνημονιακών. Θα ήταν ευχάριστο αυτή την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι «Γερούν, γερά!» να είχαν καταλάβει το εύρος της μνημονιακής αυταπάτης. Για την ώρα, ασχολούνται αποκλειστικά με τα ελαττώματα των άλλων.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 19.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Υποθέσεις ηθικού πλεονεκτήματος



Την 1η Δεκεμβρίου του 2016 μια μουσουλμάνα φοιτήτρια, η Yasmin Seweid, κατήγγειλε ότι τρεις μεθυσμένοι οπαδοί του τότε νεοεκλεγέντος Τραμπ τής επιτέθηκαν σε σταθμό του μετρό στη Νέα Υόρκη. «Τους άκουσα να λένε κάτι δυνατά, κάτι για τον Ντόναλντ Τραμπ... 

Επίσης, τους άκουσα να χρησιμοποιούν τη λέξη “τρομοκράτης” και αυτό με έκανε να φοβηθώ λίγο». Πρόσθεσε ότι της είπαν: «Κοιτάξτε, μια (βρισιά) τρομοκράτισσα... Στο διάολο και έξω από εδώ! Δεν είσαι από εδώ!» Προσπάθησαν να της αφαιρέσουν και τη μαντίλα. Η Seweid θα κάνει και πολιτικό σχόλιο, λέγοντας ότι «ο νεοεκλεγείς πρόεδρος προωθεί τέτοιες συμπεριφορές, είναι εναντίον των μουσουλμάνων, είναι πολύ ισλαμοφοβικός, επιδοκιμάζει τέτοια περιστατικά». Αργότερα, ο πατέρας της μουσουλμάνας φοιτήτριας θα δηλώσει: «Κανένας δεν προσφέρθηκε να τη βοηθήσει. Αυτό σημαίνει κάτι». 



Σχεδόν έναν χρόνο μετά το «γεγονός», οι Αρχές της Νέας Υόρκης βρήκαν ότι τίποτε από όλα αυτά που είχε καταθέσει η μουσουλμάνα φοιτήτρια δεν ήταν αλήθεια. H Seweid ομολόγησε ότι όλα τα παραπάνω ήταν κατασκευασμένα. Ενα μεμονωμένο περιστατικό, θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση ψευδορκίας ανήκει σε ένα κύμα ψευδών ρατσιστικών επιθέσεων που κερδίζουν αρκετή δημοσιότητα στην πρώτη φάση, όταν καταγγέλλονται, αλλά ξεχνιούνται όταν αποδεικνύεται ότι ήταν επιθέσεις «μαϊμού». 
Αυτήν την εβδομάδα βρέθηκε ότι τα ρατσιστικά μηνύματα στην ακαδημία της πολεμικής αεροπορίας στις ΗΠΑ τα είχε γράψει το υποτιθέμενο θύμα αυτών των μηνυμάτων. Αλλη περίπτωση, αυτή ενός Ινδού που είχε γεμίσει με σβάστικες και συνθήματα υπέρ της Κου Κλουξ Κλαν το πανεπιστήμιό του.



Υπάρχουν αρκετά παρόμοια παραδείγματα τελευταία. Ο λόγος ύπαρξης τόσο πολλών ψευδών ρατσιστικών συμβάντων οφείλεται στο γεγονός ότι σε μια τέτοια περίπτωση το υποτιθέμενο θύμα αυτομάτως λαμβάνει από την κοινωνία το φωτοστέφανο του ιερομάρτυρα. Η συνήθης τάση της αντικειμενικής εξέτασης των δεδομένων πάει περίπατο. Είναι ταμπού κάποιος να θέλει να δει τα δεδομένα χωρίς ταυτόχρονα να υιοθετεί εξαρχής και πλήρως τους ισχυρισμούς του θύματος. 



Στην επίθεση εναντίον του μικρού Αμίρ έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο οι θύτες έγραψαν το μήνυμα μίσους. Ηταν σαν να γράφτηκε από αλλοδαπούς, που χρησιμοποίησαν το google translate. Γράμματα ελληνικά, που έχουν γραφτεί όπως γράφονται παρόμοια γράμματα στα λατινικά, εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ελληνική γλώσσα. Αλλά σκέφτηκα ότι οι εγκληματίες που σχεδίασαν τη συγκεκριμένη επίθεση ήταν πολύ έξυπνοι. Από τη μια, έκαναν μια επίθεση, από την άλλη, την έκαναν με τρόπο ώστε ένα άτομο που θέλει να εξετάσει αντικειμενικά τα δεδομένα θα του δημιουργηθούν αμφιβολίες για την πηγή αυτής της επίθεσης. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Πολύ έξυπνοι οι συγκεκριμένοι ρατσιστές. Το μόνο πρόβλημα στον συλλογισμό μου είναι ότι αργότερα τηλεφώνησαν και ανέλαβαν την ευθύνη.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 12.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

H κυβέρνηση στηρίζει την εγκληματικότητα


Τελικά η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που νομίζαμε ότι είχε. Εχει αρχίσει να αποδέχεται τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αυτή η αποδοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας περιορίζεται αυστηρά στον τομέα της εγκληματικότητας. Η εγκληματικότητα είναι ο μόνος τομέας της οικονομίας που γνωρίζει άνθηση. 

Τελικά την 85χρονη την έκαψαν με σίδερο ληστές που είχαν αποφυλακιστεί πρόωρα με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Η υπόθεση έχει περισσότερο ενδιαφέρον, μιας και οι συγκεκριμένοι δράστες ήταν λαθρομετανάστες. Όχι μόνο κανένας δεν εμπόδισε την είσοδό τους στην Ελλάδα, αλλά και κανένας δεν τους έστειλε πίσω, όταν διέμεναν εδώ. Αργότερα, όταν διέπραξαν εγκλήματα, το ελληνικό κράτος τούς έδωσε ουσιαστικά συμβολικές ποινές. Αλλά ούτε τις συμβολικές ποινές δεν θα εκτίσουν, γιατί ο νόμος Παρασκευόπουλου θα τους αφήσει ελεύθερους πολύ νωρίτερα.

Βέβαια, μετά την αποφυλάκισή τους κανένας δεν θα αποπειραθεί να τους απελάσει. Τι κι αν μπήκαν παράνομα στη χώρα, τι κι αν διέπραξαν εγκλήματα, τίποτα από όλα αυτά δεν μπόρεσε να αλλάξει τη στάση του κράτους. Με τον νόμο Παρασκευόπουλου θα αποφυλακιστεί και ο Γεωργιανός Ρομπέρτο Σοχακιάν, ο οποίος με τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία του θα βρεθεί στη Νεάπολη Θεσσαλικής, όπου θα δολοφονήσει έναν 27χρονο κοσμηματοπώλη. Θα αποφυλακιστούν και επτά Γεωργιανοί, οι οποίοι θα μεταβούν στην Υδρα και εκεί θα δολοφονήσουν τον εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου. Στο ρεπορτάζ του εγκλήματος θα διαβάσουμε: «Οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...»

Η λίστα με τα ονόματα των θυμάτων του νόμου Παρασκευόπουλου διαρκώς αυξάνεται. Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η πλήρης απάθεια της πολιτικής τάξης και των ΜΜΕ γι' αυτό το θέμα. Η τιμωρία του εγκλήματος θεωρείται μια δεισιδαιμονία του παρελθόντος. Υπάρχει βέβαια η εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα. Αν, για παράδειγμα, τα κίνητρα του εγκλήματος είναι ρατσιστικά και το θύμα δεν είναι Ελληνας, τότε φυσικά η τιμωρία του εγκλήματος για την πολιτική τάξη είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Επίσης, η πολιτική τάξη, που γενικά δεν φαίνεται να έχει κανένα ιδιαίτερο θέμα με δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές και ξυλοδαρμούς, είναι ιδιαιτέρως πρόθυμη να τιμωρήσει και να αστυνομεύσει πολιτικές απόψεις που δεν είναι της αρεσκείας της. 

Από την ανοχή στο έγκλημα μέχρι και την αστυνόμευση των πολιτικών απόψεων η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είναι κάτι περισσότερο από προφανής. Βέβαια, η κύρια αιτία αυτής της ηγεμονίας είναι η παντελής απουσία ενός δεξιού αντιλόγου. Είναι απόλυτα φυσικό η Αριστερά να βάζει γκολ, όταν παίζει τους πολιτικούς αντιπάλους της μονότερμα. Τα περισσότερα δε τέρματα είναι αυτογκόλ.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Ψέματα και φορολογία


Το πρόβλημα με τον Τσίπρα δεν είναι ότι λέει ψέματα, αλλά ότι λέει μόνο ψέματα. Στη σπάνια δε περίπτωση που χρησιμοποιήσει ένα στοιχείο ή δεδομένο που είναι αληθές, αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να του δοθεί η ευκαιρία να πει ακόμη ένα μεγαλύτερο ψέμα από αυτά που συνήθως λέει. Ο κ. Τσίπρας, που έχει δημιουργήσει μια πολιτική καριέρα ψευδόμενος, πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα των αριθμών του Προϋπολογισμού.

Εξαρχής ο κ. Τσίπρας προσπαθούσε να διευθετήσει δύο αντικρουόμενες πολιτικές ανάγκες. Από τη μια, έπρεπε να διατηρηθεί στην εξουσία, προκειμένου να γευτεί ο κομματικός μηχανισμός τα λάφυρα της εξουσίας και να δημιουργήσει τις δικές του βάσεις στο κράτος και στα ΜΜΕ. Από την άλλη, όσο περνάει ο καιρός, οι συνέπειες της καταστροφικής φορολογικής πολιτικής γίνονται όλο και πιο ορατές. Η πρώτη ανάγκη πιέζει ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να μείνει στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο. Η δεύτερη ανάγκη πιέζει έτσι ώστε οι εκλογές να γίνουν όσο το δυνατόν το συντομότερο.

Τον Σεπτέμβριο μάθαμε ότι «οι Ελληνες περιορίζουν την κατανάλωση σε βασικά είδη, όπως γάλα και ψωμί». Μόνο το 2017 «έχουν γίνει 150.000 αποποιήσεις κληρονομιάς λόγω ΕΝΦΙΑ». Η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει αυτά τα γεγονότα με το να δημιουργήσει ένα νέο ωράριο στους δήμους που θα της επέτρεπε να παρουσιάσει μια τεχνητή έλλειψη προσωπικού, ώστε να κάνει νέες προσλήψεις. Επίσης, η κυβέρνηση Τσίπρα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μην εκδώσει 320.000 συντάξεις, ώστε να παρουσιάσει «πρωτογενές πλεόνασμα», που φυσικά προτίθεται να το μοιράσει κατά τον καλύτερο προεκλογικό τρόπο.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αντιμετωπίζει το σύνηθες πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κρατιστές όλου του κόσμου. Τι κάνεις όταν τα χρήματα των άλλων έχουν τελειώσει, όπως είχε σημειώσει η σιδηρά κυρία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα χρήματα των άλλων είναι τα χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου. Είναι η πηγή εσόδων της πολιτικής τάξης, που όμως δεν είναι αστείρευτη. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι έχει φτάσει στα όριά της. Οι φορολογούμενοι εκποιούν τα υπάρχοντά τους έτσι ώστε οι Καρανίκες της Ελλάδας, για τους οποίους η καριέρα είναι χολέρα και η αριστεία ρετσινιά, να πληρώνονται αδρά.

Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο φιλολαϊκή. Ο κ. Τσίπρας, όμως, διατηρεί το υπ' αριθμόν ένα πλεονέκτημά του, τους πολιτικούς αντιπάλους του. Ούτε φτιαγμένοι κατά παραγγελία να ήταν δεν θα ήταν τόσο βολικοί για τον κ. Τσίπρα. Η πραγματικότητα και η φοροδοτική ικανότητα δεν συναινούν με τον κ. Τσίπρα, όμως οι πολιτικοί «αντίπαλοί» του υπάρχουν ώστε με τη φοβία, την ατολμία και τις ενοχές τους να κάνουν το πολιτικό παιχνίδι πολύ πιο εύκολο για τον κ. Τσίπρα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 29.10.2017

Debate: Ωφέλησε την Ελλάδα η ένταξη στην ΕΕ;


Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Οι δήμιοι με τις καλύτερες προθέσεις


Τον Αύγουστο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Αυλωνίτου, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αδυναμία του κόμματός της για ολοκληρωτικά καθεστώτα, δήλωσε: «Αν ήσουν με το καθεστώς, δεν σε πείραζαν ποτέ». Ακούγοντας αυτή τη δήλωση θυμήθηκα την πολιτική των ποσοστώσεων που εφάρμοζαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στη Ρωσία και την Κίνα.

Ανά διαστήματα ερχόταν η εντολή από τα κεντρικά, όπου ο υπεύθυνος κάθε τομέα έπρεπε να βρει ένα συγκεκριμένο ποσοστό αντεπαναστατών. Αν είχες, για παράδειγμα, 100 εργαζομένους υπό την εποπτεία σου και η εντολή σού έδινε μια ποσόστωση του 10%, έπρεπε οπωσδήποτε να βρεις 10 αντεπαναστάτες. Αν δεν τους «έβρισκες», δεν είχες παρά να προσθέσεις το δικό σου όνομα στη λίστα.

Δηλαδή κάποιος μπορούσε να εκτοπιστεί, να βασανιστεί ή και να εκτελεστεί μόνο και μόνο επειδή ένας ανώτερός του χρειάστηκε να συμπληρώσει μια λίστα με ονόματα. Κάτι σαν λοταρία ιδιαίτερα αρνητικών συνεπειών. Ισως το όνομα στη λίστα να βρέθηκε επειδή απλά ο προϊστάμενος σε αντιπαθούσε ή γιατί φαίνεται ότι αργούσες περισσότερο από κάθε άλλον στη δουλειά. Ή επειδή ο προϊστάμενος αποφάσισε να αποφύγει την ενοχή της συνειδητής επιλογής και το δάχτυλο έπεσε τυχαία πάνω στο όνομά σου.

Σκοπός βέβαια μέτρων όπως το παραπάνω δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την καλλιέργεια φόβου. Ο φόβος ήταν το κυρίαρχο νομιμοποιητικό μέσο για τη διατήρηση στην εξουσία του κομμουνιστικού κόμματος. Ο τρόμος ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να κατηγορηθείς ως αντεπαναστάτης αυτομάτως σε οδηγούσε να προσπαθείς μανιωδώς να συμπεριφέρεσαι με έναν τρόπο που να μην επιτρέπει και την παραμικρή αμφιβολία για την αφοσίωση και πίστη σου στο σύστημα και στους λειτουργούς του.

Στη Ρωσία παρουσιάστηκε το εξής πρόβλημα: Σε ομιλίες του Στάλιν ή άλλων κομματικών αξιωματούχων κανείς δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που σταματά να χειροκροτεί. Αν ήσουν ο πρώτος που σταματούσε το χειροκρότημα, υπήρχε ο υπαρκτός κίνδυνος στον υπαρκτό σοσιαλισμό να βρεθείς σε λίστα αντεπαναστατών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το χειροκρότημα να κρατάει επί μακρόν. Οι ηλικιωμένοι άρχιζαν να λιποθυμούν, οι εγκυμονούσες έτρεμαν και έχαναν την ισορροπία τους. Σύντομα το κομμουνιστικό κόμμα εφηύρε τη λύση. Ο ήχος από ένα κουδούνι ειδοποιούσε το ενθουσιώδες κοινό ότι μπορούσε πλέον να σταματήσει να χειροκροτά.

Ενα από τα μειονεκτήματα του κομμουνισμού είναι ότι ποτέ δεν εφηύρε ένα κουδούνι που να σταματά το χειροκρότημα της ελληνικής Αριστεράς. Εκατό χρόνια και 100.000.000 θύματα μετά, οι προοδευτικές δυνάμεις της Ελλάδας συνεχίζουν το χειροκρότημα. Χρήσιμοι ηλίθιοι εις το διηνεκές. Αλλά τουλάχιστον οι κόκκινοι δήμιοι είχαν καλές προθέσεις.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.10.2017

Debate: Ωφέλησε την Ελλάδα η ένταξη στην ΕΕ;


Συνέχεια

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δικαιωματισμός, το νεότερο προσωπείο του κρατισμού


Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Τα δικαιώματα στα οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας ήταν ορισμένα και είχαν όλα ένα βασικό χαρακτηριστικό: Περιόριζαν τις εξουσίες του κράτους, έβαζαν φραγμούς σε αυτά που η πολιτική τάξη μπορούσε να κάνει.

Δημιούργησαν ένα ιστορικά μοναδικό φαινόμενο, όπου ο πολίτης αποκτούσε την ελευθερία να δράσει, να δημιουργήσει και να εκφραστεί χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της κρατικής εξουσίας. Η καθιέρωση αυτών των δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία του λόγου και η ιδιοκτησία, υπονοούσε ότι το άτομο μπορεί να σκέφτεται και να δρα λογικά, να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να συνεργάζεται και να συνδιαλέγεται με άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου χωρίς τον φόβο ή την προτροπή της κρατικής εξουσίας.

Η ηθική και υλική αυτάρκεια του ατόμου μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και της συναλλαγής με άλλα άτομα δεν ήταν απλώς επιτρεπτή αλλά ο σκοπός της κοινωνικής οργάνωσης, αφού ταυτόχρονα δημιουργούσε έναν μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας, ευημερίας και τάξης. Ο δικαιωματισμός αντιπροσωπεύει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ουσιαστικά, τα «δικαιώματα» που δημιουργεί, επιτρέπουν την εξάπλωση της κρατικής εξουσίας και δραστηριότητας σε όλους τους τομείς. Η ρητορική του δικαιωματισμού χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, προκειμένου να τα υποσκάψει. Δεν αντιλαμβάνεται τον πολίτη ως ένα ον που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται και να δρα ελεύθερα και ανεξάρτητα, αλλά ως ένα ον σε κατάσταση ατέρμονης εφηβείας, που χρήζει της προστασίας, της καθοδήγησης και του ελέγχου του κράτους «πατερούλη».

Ο δικαιωματισμός είναι η επιστροφή σε μια πρότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι κρατούντες είχαν την εξουσία να ελέγχουν, να τιμωρούν ή να επιβραβεύουν κατά βούληση για τη διατήρηση και την επέκταση της δικής τους δύναμης. Διένειμαν «δικαιώματα», προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να δημιουργήσουν συμμαχίες και πηγές εσόδων που είχαν ως αποκλειστικούς αποδέκτες τους ίδιους. Όταν οι δουλοπάροικοι άρχισαν να μετατρέπονται σε πολίτες, οι κρατούντες άρχισαν να χάνουν το προνόμιο να δημιουργούν «δικαιώματα». Δεν είναι τυχαίο που η πολιτική τάξη θέλει να επιστρέψει σε ένα παρελθόν όπου είχε έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο. Η απληστία για εξουσία -και δη χωρίς όρια- είναι το χαρακτηριστικό κάθε κρατιστή πολιτικού.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.10.2017
Συνέχεια