Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Είστε έτοιμοι για το «δωρεάν ασύρματο wifi internet»;


Σε λίγες ημέρες από τώρα θα έχει περάσει ένας χρόνος από την εξαγγελία του κ. Σαμαρά για «δωρεάν ασύρματο wifi internet. Σε όλη την Ελλάδα σ’ ένα χρόνο». Η καθαυτό δήλωση ήταν το λιγότερο κωμικοτραγικό σημείο της υπόθεσης.

Τελικά θα γίνει ένας διαγωνισμός, ίσως μέχρι το τέλος του χρόνου, για να δημιουργηθούν κάποτε 5.000 σημεία wifi ανά την Ελλάδα. Το αρχικό υπολογιζόμενο κόστος θα είναι 15 εκ. ευρώ. Γιατί οι φορολογούμενοι, Έλληνες ή Ευρωπαίοι, θα πρέπει να πληρώνουν για πρόσβαση στο διαδίκτυο στα συγκεκριμένα σημεία κανείς δεν ενδιαφέρεται να διευκρινήσει. Υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης στο διαδίκτυο το 2014; Η αλήθεια είναι ότι η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι σχετικά εύκολη και κάθε μέρα που περνάει γίνεται ευκολότερη, καλύτερη και φθηνότερη.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος η πρόσβαση στο διαδίκτυο να γίνει άλλη μία αρμοδιότητα του κράτους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτό που είχε κάνει την ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι αυτή η εξαγγελία είχε γίνει στο ερώτημα: τι μπορείτε να πείτε στους νέους που δυσπιστούν με την πολιτική. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η τότε απάντηση του κ. Σαμαρά θα δημιουργούσε την εντύπωση ότι απλά δεν κατάλαβε την ερώτηση. Αλλά στο κλίμα του πολιτικού μας συστήματος η απάντηση ήταν θλιβερά προβλέψιμη.

Αυτή ήταν απάντηση ενός αμετανόητου κρατιστή, που σε ότι πρόβλημα ή ερώτημα και αν προκύψει, η απάντηση πάντα βρίσκεται στην δημιουργία μιας νέας κρατικής δαπάνης ή/και αρμοδιότητας. Αν τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε κολλήσει και δεν μπορούμε να βγούμε από την κρίση, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε αναθέσει σε κρατιστές να μας σώσουν από την χρεοκοπία του κρατισμού.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η σημερινή κρίση δεν είναι διανοητικά προσβάσιμη στην πολιτική τάξη της χώρας. Δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί, δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ο κόσμος που ο κάθε Σαμαράς, Τσίπρας και Βενιζέλος μπορεί να καταλάβει είναι αυτός που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 80. (Χρόνια μας πολλά παρεμπιπτόντως)

Πρόσφατα, η κα Μαρία Αντωνίου, βουλευτής της ΝΔ στην Καστοριά, προσπαθώντας να εξηγήσει ότι η βουλευτική αποζημίωση δεν είναι απαραίτητη για την ίδια, είπε «έχω μάθει να ζω και με 1.500 ευρώ», εννοώντας τον μισθό της ως δημόσιος υπάλληλος. Να σημειώσουμε εδώ ότι και ο σύζυγος της κας Αντωνίου είναι δημόσιος υπάλληλος. Προσπάθησε να εξηγήσεις σε ένα άνεργο που πρέπει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ και φόρο σε κάποιο ανύπαρκτο εισόδημα γιατί κάποτε είχε αγοράσει ένα αυτοκίνητο και τώρα είναι τεκμήριο, ότι η κα Αντωνίου έχει μάθει να ζει και με 1.500 ευρώ. Προσπάθησε και το αντίθετο.

Στα τέσσερα χρόνια που έχουν περάσει το πολιτικό σύστημα έχει θυσιάσει την Ελλάδα για να μπορέσει να διατηρήσει τις φαντασιώσεις με τις οποίες μεγάλωσε. Ακολουθούν χειρότερες μέρες.
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Να βγούμε από το μνημόνιο, και να μπούμε που;


Η επικοινωνιακή καταιγίδα που μας κατακλύζει δειχνει να έχει σοβαρό έλλειμμα λογικής συνέχειας. Σχεδιάζουμε να "σκίσουμε το Μνημόνιο", στα πλάισια του οποίου βέβαια εξασφαλίζουμε δανεισμό με επιτόκια ύψους περίπου 1,5%, για να βγούμε στις αγορές δανειζόμενοι, με τα σημερινά δεδομένα, με 7% περίπου. Τι σόι επιτυχία θεωρείται και τούτη, εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Αντί να είχαμε εξ αρχής σαν στόχο την εγκατάλειψη των δανεικών και την εξασφάλιση της επιβίωσής μας κατ αρχήν με τις δικές μας δυνάμεις, έχουμε μετατρέψε σαν ιδανικό την 'έξοδο στις αγορές' - τις οποίες μάλιστα μέχρι πρόσφατα μαστιγώναμε σαν ανάλγητες και καταστροφικές!!

Τώρα λοιπόν πασχίζουμε να οδηγηθούμε σε καινούργια βαθύτερα αδιέξοδα απλά και μόνο για να μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δεν θα υπάρχει πλέον τρόικα. θα κάνουμε δηλαδή, θεωρητικά πάντα, ό,τι θέλουμε. Πάλι δηλαδή ανεξέλεγκτα δανεικά και τεράστιες δαπάνες. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Διότι χρωτάμε κάποιες πολλές δεκάδες δισεκ. Κι αυτοί που μας τα δάνεισαν επιθυμούν να ελέγχουν κάπως την συμπεριφορά μας ώστε να έχουν την προσδοκία πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα πάρουν κάποια από αυτά πίσω. Φρούδες ελπίδες θα μου πείτε; Πάντως ελπίδες, που οι λαοί που βρίσκονται πίσω από τα χρήματα που δανεισθήκαμε δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν.

Σε όλα αυτά προστίθεται και η ρευστή διεθνής πολιτική και οικονομική κατάσταση που κάνει τους όποιους ελληνικούς χειρισμούς δυσκολότερους και όλο και πιό επικίνδυνους. Ιταλία και Γαλλία παραπαίουν ενώ και η Γερμανία δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης και στασιμότητας. Αντί αυτά να μας γεμίζουν ανησυχία και να μςο οδηγούν σε περίσκεψη και συσπείρωση εμείς βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλου για χρηματισμούς δήθεν βουλευτών και για την πραγματοποίηση βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατόν. Τι πρόβλημα όμως θα λύσουν οι εκλογές; Θα βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να κουρέψει ένα χρέος που εκείνοι που το έχουν στα χέρια τους ούτε να ακούσουν κάτι τέτοιο δεν θέλουν. Αν το κάνουμε μονομερώς- το άλλο εναλλακτικό σενάριο - ουδείς πλέον θα μας δανείζει. Πως θα κάνουμε λοιπόν τότε εισαγωγές ενέργειας, φαρμάκων και τροφίμων - για να μιλήσω για τα πλέον σημαντικά;

Αφού δεν είμαστε αποφασισμένοι - ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό - να μειώσουμε δραστικά τα έξοδα μας, καταργώντας μέρος του υπερτροφικού δημόσιου τομέα, τότε θα πρέπει και πάλι να δανεισθούμε. Πως όμως, αφού κανένας δεν θα είναι πρόθυμος να βάλει το χέρι στην τσέπη; Θα αποφασίσουμε τότε μόνοι μας να αποχωρήσουμε από το ευρώ για να σπάσουμε τα δεσμά των δανεικών και για να μην πληρώσουμε τα χρέη. Και θα ακολουθήσουν βέβαια οι αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες.

Στις τραγικές καταστάσεις που φυσιολογικά θα ακολουθήσουν θα είμαστε το παράδειγμα που θα δείχνουν οι Γερμανοί στους υπόλοιπους για να τους συνετίσουν και να τους υποχρεώσουν να ακολουθήσουν τις δικές τους οδηγίες.

Περάσαμε την περίοδο που οι υπόλοιποι φοβόντουσαν τις συνέπειες μιάς ελληνικής άτακτης εξόδου από την ευρωζώνη η και από την Ευρώπη. Ισως τώρα κάποιοι και να το επιδιώκουν, ώστε με την δυστυχία μας να φοβίσουν τους υπόλοιπους.

Αντί η κυβέρνηση να συγκεντρωθεί στους μεταρρυθμιστικούς της στόχους και να ξεχάσει τους 180 ψήφους και τα περί Προέδρου, γινόμαστε μάρτυρες μιάς νοσηρής πολιτικής σύγκρουσης που μας γυρίζει δεκαετίες πίσω και μας θυμίζει σκοτεινές σελίδες της ελληνικής, σχετικά πρόσφατης, πολιτικής ιστορίας. Μοναχά το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη φαίνεται να στέκεται με αξιοπρέπεια στο ύψος των περιστάσεων και να σκέπτεται το συλλογικό μας αύριο. Δεν φθάνει όμως μοναχά αυτό για να σωθεί ο τόπος.

Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Την Ελλάδα την οδήγησε στην χρεοκοπία το υπερδιογκωμένο και άθλιο δημόσιο. Και οι κυβερνήσεις, παράλογα, τιμωρούν τον ιδιωτικό τομέα με εξοντωτικούς φόρους και βίαιες παρεμβάσεις στην οικονομική και την κοινωνική ζωή. Για να διασώσουν αυτό το άθλιο κράτος. Προφανώς για να υποστηρίξουν τις συντεχνίες που εκτιμούν πως τις ψηφίζουν. Αυτές όμως τους έχουν γυρίσει ήδη την πλάτη ελπίζοντας σε νέο-πασοκικές επιλογές (στις υποσχέσεις των ακραίων αριστερών συνιστωσών του ‘Σύριζα’) η προσβλέποντας ακόμη και σε ακροδεξιά μορφώματα που υπόσχονται να εκδικηθούν το ‘σύστημα’ - που βέβαια τόσα χρόνια τους έτρεφε.

Μοναδική λύση είναι η στροφή μακριά από το τέρας του γραφειοκρατικού κράτους. Και η στήριξη της αγοράς. Μειώσεις φόρων και άχρηστων δομών - λειτουργιών του δημόσιου τομέα θα μας φέρουν με επιτυχία στην επιφάνεια. Υπάρχει ακόμη χρόνος κάποιοι να το τολμήσουν. Πριν είναι πλέον πολύ αργά. Ο Μίλτον Φρήντμαν έλεγε «Δεν στενοχωριέμαι που το κράτος είναι αναποτελεσματικό και κινείται σε τέλμα. Με τόσες εξουσίες που του έχουμε δώσει τρομάζω στην ιδέα να γινότανι ελκυστικό και αποτελεσματικό. Δεν θα έμεναν πλέον τότε για πολύ ζωντανές οι ελευθερίες μας» (‘The Future of the American Economy’, 1976).
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Στην Ευρώπη της πολιτικής ορθότητας


Από το Ρόδερωμ της Βρετανίας, στο Βούπερταλ της Γερμανίας από εκεί στην δική μας Αθήνα, οι επιπτώσεις της πολιτικής ορθότητας γίνονται κάθε μέρα πιο ορατές και βίαιες.

Το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε πρόσφατα σε μια πόλη στην βόρια Αγγλία, Ρόδερωμ, έχει συνταράξει την βρετανική κοινωνία. Σοκαριστικό στοιχείο είναι ο αριθμός των θυμάτων βιασμού, 1.400, και το άλλο επίσης συνταρακτικό στοιχείο είναι ότι παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες των θυμάτων και των οικογενειών τους οι αρχές προτίμησαν να μην κάνουν τίποτα. Τα θύματα ήταν λευκές γυναίκες ενώ οι θύτες ήταν συμμορίες Πακιστανών. Για τις αρχές υπήρχε κάτι χειρότερο από την μη διαλεύκανση του εγκλήματος, αυτό ήταν η πιθανότητα να κατηγορηθούν για ρατσισμό.

Όλα άρχισαν με την ενδελεχή έκθεση της Αλέξις Τζέϊ. Αυτή η έκθεση εξιστορεί τα πολλαπλά εγκλήματα σε μια περίοδο από το 1997 μέχρι το 2013. Παρόμοιες εκθέσεις είχαν προηγηθεί το 2002, 2003 και το 2006. Όλες οι εκθέσεις είχαν καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων μιας και οι αρχές δεν ήθελαν να διαταράξουν την πολυπολιτισμική “ειρήνη” που επικρατούσε στο Ρόδερωμ.

Μια άλλη αντίδραση των αρχών ήταν να στείλουν την συγγραφέα της πρώτης έκθεσης σε ειδική εκπαίδευση προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στην… διαφορετικότητα. Το πρόβλημα για τις αρχές δεν ήταν οι βιασμοί και οι ξυλοδαρμοί γυναικών, αλλά οι εκθέσεις που αποκάλυπταν το πρόβλημα. Όταν γονείς έκαναν καταγγελίες στην αστυνομία αυτές οι καταγγελίες πήγαιναν και αυτές στον κάλαθο των αχρήστων. Όταν ένας πατέρας εισέβαλε σε σπίτι όπου είχε βιαστεί η κόρη του, η αστυνομία το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να τον συλλάβει.

Συγκρίνετε αυτή την συμπεριφορά της αστυνομίας στους βιασμούς, με το πως η ίδια αστυνομία αντέδρασε σε σχόλια που έγιναν στο διαδίκτυο μετά από την δολοφονία ενός στρατιώτη από Ισλαμιστές στο Λονδίνο. Τότε η αστυνομία εισέβαλε σε διαμερίσματα τα άγρια ξημερώματα για να κάνει συλλήψεις για έκφραση απαγορευμένων σκέψεων. Η πολιτική ορθότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Στο Βούπερταλ της Γερμανίας ομάδα ισλαμιστών, «Φορώντας πορτοκαλί γιλέκα που έγραφαν «αστυνομία της σαρίας», βγήκαν το βράδυ στους δρόμους κηρύσσοντας τις αρχές του ισλαμικού νόμου.» «Σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜE, η ομάδα πλησίαζε κόσμο έξω από μπαρ και κλαμπ και τους μιλούσε, “ενημερώνοντάς” τους πως η σαρία απαγορεύει την κατανάλωση αλκοόλ, τα τυχερά παιχνίδια, τα πάρτι και εν γένει κηρύσσοντας τα θρησκευτικά “χρηστά ήθη”.» (Βήμα, 6/9/14). Στην Σουηδία σε ορισμένες γειτονιές όπου οι μουσουλμάνοι αρχίζουν να έχουν σημαντική παρουσία, οι ντόπιες Σουηδέζες αναγκάζονται να φορούν την μαντίλα για να αποφύγουν να γίνουν θύματα ξυλοδαρμού ή βιασμού.

Στην πολύ μακρινή από την Μέση Ανατολή Αυστραλία, οι αρχές πρόσφατα εξάρθρωσαν σπείρα τζιχαντιστών που προετοίμαζαν αποκεφαλισμό επί αυστραλιανού εδάφους. Αλλά ας μην ανησυχούμε εδώ στην Ελλάδα. Μπορεί να βρισκόμαστε στην γειτονιά των τζιχαντιστών, μπορεί οι κυβερνήσεις μας να εφαρμόζουν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, μπορεί δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι να εισβάλουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, αλλά μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Η πολιτική τάξη που μόλις χρεοκόπησε την Ελλάδα μας εγγυάται ότι όλα θα πάνε καλά. Ας εμπιστευτούμε τις ικανότητές και την διορατικότητα τους. Ίσως να χρειαστούμε μερικούς ακόμα “αντιρατσιστικούς” νόμους και το κράτος να χτίσει μερικά μουσουλμανικά τεμένη με τα χρήματα των φορολογουμένων και όλα θα πάνε καλά.

Παρεμπιπτόντως, το ότι πρόσφατα βγήκε στην δημοσιότητα ότι υπάρχουν τουλάχιστον 100 οργανωμένοι τζιχαντιστές στην Ελλάδα και αυτό δεν θα πρέπει να σας δημιουργεί την οποιανδήποτε ανησυχία. Αν παρόλα αυτά ανησυχείτε, τότε μάλλον θα πρέπει οι αρχές να σας στείλουν για πολυπολιτισμική εκπαίδευση, ώστε να αποκτήσετε μια επαρκή ανοχή στην διαφορετικότητα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Νεα Δημοκρατία: 40 χρόνια συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ


Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε ένα κόμμα που σκοπός του ήταν να είναι να είναι συμπληρωματικό, να είναι δεύτερο, να ανοίγει και να κλείνει μικρές ιστορικές παρενθέσεις. Αυτό το κόμμα ιδρύθηκε πριν από 40 χρόνια και λέγεται Νέα Δημοκρατία.

Το όνομα του κόμματος λέει πολλά, Νέα Δημοκρατία. Οι ιδρυτές του προσπάθησαν εξαρχής να αποφύγουν ένα όνομα που έστω και τυπικά θα προσδιόριζε κάποιες ιδεολογικές αρχές. Η Νέα Δημοκρατία ήταν υπέρ της δημοκρατίας, και της προόδου και των καλών καιρικών συνθηκών. Η ιδεολογία της τότε έφερε τον τίτλο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, που εκείνη την στιγμή σήμαινε τα πάντα στους πάντες. Υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά και υπέρ των κρατικοποιήσεων. Όπως θα συμβεί πολλάκις τα επόμενα χρόνια, η περιορισμένη, λειψή και συχνά ενοχική ρητορική περί φιλελευθερισμού πάντα θα συνοδεύεται με πολιτικές που είναι αδιαμφισβήτητα κρατικιστικές.

Κλασσικό παράδειγμα των πραγματικών ιδεολογικών προθέσεων που επικρατούν είναι το Σύνταγμα του 75, που είναι ένας ύμνος στον κρατισμό. Οι προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας περιορίζεται δραστικά. Όπως είχε γράψει ο Κωσταντίνος Τσάτσος, πρόεδρος της επιτροπής για το σύνταγμα, και λίγο αργότερα πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις ψήφους της ΝΔ, «η θεωρητική αλήθεια γύρω από τον θεσμό της ιδιοκτησίας βρίσκεται με το μέρος των ανατολικών» [ανατολικό μπλοκ]. Κρατικά πανεπιστήμια, κρατικά ΜΜΕ, και το κράτος σε όλους τους τομείς πότε εγγυάται, πότε έχει κάποια υποχρέωση και πότε παίρνει τα «προσήκοντα μέτρα».

Η Νέα Δημοκρατία της δεκαετίας του 70 όμως δεν έμεινε στην θεωρία. Ήταν η περίοδος της σοσιαλμανίας. Όπως γράφει ο Γιώργος Κράλογλου, «στις 5 Δεκεμβρίου του 1975, έφθασε στα δημοσιογραφικά γραφεία η είδηση ότι, στις 10 το πρωί οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδος… ξεκινούσαν, με άνωθεν εντολή, το ξήλωμα του πρώτου ιδιωτικού ομίλου της χώρας. Του ομίλου Στρατή Ανδρεάδη κρατικοποιώντας 5 Τράπεζες, ναυπηγεία, ασφαλιστικές, το ΧΙΛΤΟΝ, τα λιπάσματα, 3 ακόμη βιομηχανίες και στην συνέχεια τις εταιρίες μεταφορών. Οι ίδιοι υπάλληλοι πήραν την θέση του Στρατή Ανδρεάδη στον κρατικό πλέον όμιλο. Πριν ένα χρόνο τα Χριστούγεννα του 1974 ο Καραμανλής κρατικοποιούσε την Ολυμπιακή. Και μετά ένα χρόνο το 1976 τα διυλιστήρια του Νιάρχου.»

Μόνο Ολυμπιακή που αγοράστηκε για 68 εκ. δολάρια, ως κρατική θα καταλήξει να κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο 3 δις ευρώ. Τα δισεκατομμύρια ζημιών για τον φορολογούμενο θα αρχίσουν να συσσωρεύονται αλλά τίποτε δεν θα δημιουργήσει τις όποιες αμφιβολίες στην σοσιαλιστική ΝΔ. Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές του 81 η ΝΔ θα προειδοποιεί τους πολίτες για τις συνέπειες που θα έχει για την χώρα το «μαρξιστικό» ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα θα εφαρμόζει όλες τις πολιτικές που το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται. Αυτό θα πρέπει να σας θυμίζει κάτι.

Αν κάτι πήγε να αλλάξει κάπως ήταν την περίοδο 90-93. Τότε πράγματι έγιναν κάποιες αλλαγές προς το καλύτερο. Μειώθηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, έγιναν αποκρατικοποιήσεις, δόθηκαν άδειες για κινητή τηλεφωνία σε ιδιώτες, μειώθηκε το έλλειμμα και ο πληθωρισμός. Υπήρξαν όμως και αυξήσεις φόρων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχοντας μια ισχνή πλειοψηφία προσπάθησε αρκετά. Είχε μια κοινοβουλευτική ομάδα που ένα σημαντικό μέρος της υπονόμευε την όποια μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Τα ΜΜΕ δεν ήταν απλά εχθρικά, καθημερινά η τότε κυβέρνηση ήταν θύμα ενός ανηλεούς λιντσαρίσματος. Η ιδέα ότι κρατικά μονοπώλια, όπως ο ΟΤΕ και η ΔΕΗ, που άφηναν τεράστια και εύκολα κέρδη θα πέρναγαν στον ιδιωτικό τομέα ήταν ανάθεμα στα κρατικοδίαιτα και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Στο τέλος έριξαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το μάθημα για τις επόμενες ηγεσίες της ΝΔ ήταν ξεκάθαρο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξουμε τίποτα στο κράτος της σοσιαλμανίας. Η δε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή όχι απλά δεν θέλησε να αλλάξει τίποτε, αλλά συναγωνίστηκε τις χειρότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ στην εκτίναξη των δημοσίων δαπανών και τους διορισμούς μέχρι που φτάσαμε στην πρόσφατη χρεοκοπία. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχαν την κα Ρεπούση να γράφει τα βιβλία ιστορίας και παρέδωσαν την Αθήνα στους μπαχαλάκιδες και τους λαθρομετανάστες.

Θα ήλπιζε κανείς ότι η χρεοκοπία θα άλλαζε ορισμένα πράγματα στο κόμμα της ΝΔ. Όμως μετά από 4 χρόνια κρίσης αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να συντηρήσει το σύστημα που μόλις χρεοκόπησε καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από τον ιδιωτικό τομέα. Μπορεί κάποιος εύκολα να δει τα πολιτικά όρια μέσα στα οποία κινείται η σημερινή ΝΔ παρατηρώντας το υπουργικό συμβούλιο. Κάπου μεταξύ Ντινόπουλου και Χαρδούβελη, δηλαδή κάπου μεταξύ Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ του 80 και ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Αυτά είναι τα όρια της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα, γιατί αν κάτι χρειαζόταν η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ήταν να σπάσει τα καλούπια που δημιούργησε η κυρίαρχη πολιτική δύναμη της μεταπολίτευσης που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Η υπέρβαση των όποιων ορίων προϋποθέτει την δυνατότητα να οραματιστείς και να προτείνεις κάτι το διαφορετικό. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί τα τελευταία 40 χρόνια δεν βλέπει, δεν ακούει, και προπαντός δεν σκέφτεται. Απλά αντιγράφει.
Συνέχεια

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ολοκληρωτικός πόλεμος με το ακραίο Ισλάμ

Η ρήξη με το ακραίο Ισλάμ κορυφώνεται οδηγώντας σε σύγκρουση που δυνατόν να πάρει διαστάσεις ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης με τον Δυτικό κόσμο.

Η σύγκρουση δεν είναι ιδεολογική. Αντιμέτωποι θα βρεθούν σύντομα ο ανθρωπιστικός πολιτισμός με την βαρβαρότητα και την κτηνωδία. Μπροστά σε μια τέτοια αντιπαράθεση δεν χωρά ουδετερότητα και συμπεριφορά τήρησης ίσων αποστάσεων.

Μέσα στον παραλογισμό της υποστήριξης κάθε θέσης που εκφράζει αντίθεση προς την Δύση, κάποιοι στην Αριστερά εμφανίζονται να δικαιολογούν τις κινήσεις των ακραίων Τζιχαντιστών.

Ακούγονται λογής απίστευτα επιχειρήματα που επιχειρούν να δικαιολογήσουν το αποκρουστικό πρόσωπο του ακραίου ισλαμικού φανατισμού. Από απόψεις που δικαιολογούν το μίσος προς την Δύση λόγω εκμετάλλευσης (από ποιους ακριβώς;) των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών αυτών, μέχρι τα συνακόλουθα της αποικιοκρατίας, της στήριξης προς το Ισραήλ και των προκλήσεων της αμερικανικής ισχύος και του καπιταλιστικού τρόπου ζωής.

Δυστυχώς, όλα αυτά βρίσκονται εγκατεστημένα αποκλειστικά σε Δυτικούς εγκεφάλους και ιδιαίτερα σε αυτούς της Αριστεράς. Οι ενδοφυλετικές, διαφατριακές και θρησκευτικές συγκρούσεις στον Αραβικό αλλά και στον μουσουλμανικό γενικότερα κόσμο έχουν πολύ μακριά ιστορία.

Ξεκινούν από τους Ασσασίνους της εποχής των Σταυροφοριών, εξελίσσονται στις εκκαθαρίσεις των Σιιτών από τα Χαλιφάτα της Δαμασκού και της Βαγδάτης αργότερα, στις συγκρούσεις των διαφόρων Σουνιτικών φατριών στην Αραβία - στη φάση διάλυσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας – στις διαχρονικές αντιπαραθέσεις αντίπαλων ισλαμικών ομάδων στη Βόρεια Αφρική και στις γενικότερες βίαιες ανακατατάξεις στον Αραβικό κόσμο μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το αίμα ποτέ δεν έπαψε να ρέει. Ανεξάρτητα από την ανάμιξη η όχι της Δύσης στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Βορειο-αφρικανό Αραβα ιστορικό του 14ου αιώνα Ιμπν Χαλντούν (στο μνημειώδες του έργο «Αλ- Μουκαντίμα») η πορεία της ιστορίας γίνεται κατανοητή σαν η βίαιη επικράτηση μιάς φυλής, έθνους η πολιτισμού πάνω στους άλλους μέχρις ότου κάποιος επόμενος, και πάλι με όπλο τη βία, θα επιβληθεί στους προηγούμενους.

Μιά αέναη σύγκρουση λοιπόν με στόχο την επικράτηση του ισχυρότερου («Δυνατού Αλόγου», κατά τον επιτυχή χαρακτηρισμό του συγγραφέα Lee Smith) χαρακτηρίζει τις αντιλήψεις αλλά και την συμπεριφορά των λαών της Μέσης Ανατολής κυρίως αλλά και πολλών άλλων μουσουλμανικών πληθυσμών, ώστε η ιστορία τους να πλημμυρίζει από συνεχείς συγκρούσεις, ανατροπές, εμφύλιες συρράξεις και σκληρές αιματοχυσίες.

Στα πιο πρόσφατα χρόνια γίναμε μάρτυρες μεγάλων τέτοιων εθνο-φυλετικών και φατριο-θρησκευτικών αντιπαραθέσεων. Η εισβολή και κατάληψη του Λιβάνου από την Συρία (1990-2005), οι εμφύλιες συρράξεις στη Βόρεια Υεμένη (1962-1970) και στο Λίβανο (1975-1990), τα ισλαμικά αντάρτικα στην Αλγερία (1991-2002), στην Αίγυπτο (1981-1997) και την Συρία (1979-1982), η εξέγερση των Παλαιστινίων κατά του Χασσεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας (1968-1971), οι εθνοκαθάρσεις του Σαντάμ Χουσείν κατά των Κούρδων και των Σιιτών στο Ιράκ και του πατέρα Ασσάντ κατά τω Σουνιτών στην πόλη Χάμα της Συρίας (1982), οι επιθέσεις των αρχών του Σουδάν εναντίον Χριστιανών στο Νότο της χώρας παλαιότερα και κατά των μη Αράβων μουσουλμάνων στο Νταρφούρ πρόσφατα καθώς και οι σφαγές και εκκαθαρίσεις Χριστιανών από τους ακραίους ισλαμιστές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία και από τους ισλαμιστές της Αλ-Σαμπαάμπ αλλόφυλων μουσουλμάνων στην Κεντρική και Νότια Σομαλία έγιναν χωρίς ανάμιξη η και ενδιαφέρον των όποιων Δυτικών δυνάμεων.

Στην πορεία της ιστορίας σημαντικοί θεωρητικοί του Ισλάμ επέλεξαν την απόλυτη ρήξη με τους «άπιστους» και την αφοσίωση σε αρχεγονικούς τύπους λατρείας κι επιστροφής στις συμπεριφορές και τα πιστεύω των πρωτοπόρων της μουσουλμανικής πίστης (σαλαφιστές) για την οικοδόμηση μιάς δυναμικής Αραβικής η γενικότερα ισλαμικής κοινωνίας.

Προσωπικότητες όπως ο Τζαμάλ - αλ - Αφγκανί, ο Χασάν – αλ – Μπάνα (ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), ο Ρασίντ Ρίντα (από τους παράγοντες της ανανέωσης του Ουαχαμπισμού στην Αραβική Χερσόνησο), ο Σαχίντ Κούντμπ (ιδρυτής της επιθετικής Τζιχάντ και πιστός στις διδασκαλίες του θεωρητικού από τον 13ο αιώνα Ιμπν Ταιμίγια) καθώς και ο ακραίος ιδεολόγος της Ισλαμικής Επανάστασης από το Πακιστάν Αμπού Μαουντούντι συνέβαλαν ουσιαστικά στην σημερινή κατάληξη το ακραίο Ισλάμ να έχει ουσιαστικά κυριαρχήσει στις σκέψεις και τις αντιλήψεις των περισσότερων – και ιδίως των νέων - μουσουλμάνων.

H επίδραση αυτών των αντιλήψεων στις μουσουλμανικές κοινότητες είναι καταλυτική. Αυτός είναι ο λόγος που σπάνια μετριοπαθείς μουσουλμάνοι στον Αραβικό κόσμο, στην Ινδική Χερσόνησο η ακόμη και στη Δύση ξεσηκώνονται ενάντια στους ακραίους. Η λογική της Τζιχάντ και της κυριαρχίας της βίας διαπερνά πλέον το πνεύμα αλλά και τις συμπεριφορές των περισσότερων μουσουλμανικών κοινοτήτων. Με τρόπο μάλιστα που είναι σχεδόν αδύνατον να ακουσθούν οι άλλες μετριοπαθείς και λογικότερες φωνές.

Μέσα στο σύνολο του Αραβικού πληθυσμού σε Μαγκρέμπ και Μέση Ανατολή οι Σουνίτες αποτελούν κάτι πάνω από το 70%. Ασκούσαν λοιπόν πάντα καταπιεστική εξουσία στους υπόλοιπους, που αποτελούσαν μερικές δεκάδες εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες. Συχνά με την βία επέβαλαν τις θελήσεις τους ξεχωρίζοντας, ανάμεσα σε όλους τους άλλους, τους μουσουλμάνους Σιίτες σαν τους ουσιαστικότερους και πλέον μισητούς τους εχθρούς.

Οι παρανοικοί Τζιχαντιστές του νέου Χαλιφάτου της Συρίας, του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS), ξεπήδησαν ακριβώς από τη ανάγκη επαναφοράς της πολιτικής τάξης στην περιοχή. Σαν συνέπεια των εξελίξεων και των στρατηγικά πετυχημένων κινήσεων ηγετών τω χωρών αυτών (λ.χ. του Αγιατολάχ Σιστανί στο Ιράκ και προσωπικοτήτων της Χετζμπολάχ στο Λίβανο) οι Σιίτες είχαν τον έλεγχο η ασκούσαν σημαντική επιρροή πλέον σε σημαντικότατες κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής (Ιράν, Συρία, Ιράκ, Λίβανος).

Με προκάλυψη την αντίσταση κατά του Ασσάντ στη Συρία και με σημαντική βοήθεια ακόμα και από ισλαμιστές της Δύσης και του Καυκάσου, οι Τζιχαντιστές του ISIS βάλθηκαν να αλλάξουν και πάλι τον πολιτικό χάρτη αποκαθιστώντας τις δυνάμεις του Σουνιτισμού. Που δεν είχαν ποτέ πριν απολέσει την κυριαρχία τους από τα χρόνια των Οθωμανών ακόμη. Τα υπόλοιπα καθεστώτα της περιοχής, σαν Σουνίτες (Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Αίγυπτος, Ιορδανία, Τουρκία) με βαθιά καχυποψία προς το Ιράν, υποχρεωτικά τους ανέχονται η τουλάχιστον δεν μπορούν να τους αντιπαραταχθούν. Κι έτσι επιβιώνουν, απλώνοντας και πλοκάμια προς τη Δύση.

Έχω παλαιότερα σημειώσει πως τα συμφέροντα Δύσης και Ρωσίας τους φέρνουν ουσιαστικά κοντύτερα λόγω των αυξημένων κινδύνων από το ακραίο Ισλάμ.

Αποτελεί τουλάχιστον παραλογισμό να συγκρούονται για ζητήματα που μπορούν να λυθούν με μιά απλή συνάντηση και ουσιαστική διαπραγμάτευση και να αγνοούν την ισχυροποίηση σε παγκόσμια κλίμακα των επιθέσεων των Σαλαφιστών οπαδών της Τζιχάντ που αυτοομολογημένα έχουν σαν στόχο την καταστροφή των αλλόθρησκων και συνολικά του ευρωπαικού και δυτικού πολιτισμού.

Πολύ πρόσφατα (3 Σεπτεμβρίου) Τατάροι ηγέτες απείλησαν ανοιχτά την Ρωσία για επιθέσεις τζιχαντιστών στον Καύκασο και για αντάρτικο σε Βόλγα και Ουράλια ενώ το Ισλαμικό κράτος της Συρίας και του Ιράκ (ISIS) δείχνει έτοιμο νε επεκτείνει την επιθετική του ορμή σε στόχους ευρωπαικούς και χριστιανικούς εκτός Μέσης Ανατολής. Αν κάτι έχει καθυστερήσει αυτές τις επιθέσεις - πέραν των ακρωτηριασμών Αμερικανών ομήρων σε αντίποινα για τους βομβαρδισμούς - είναι το γεγονός πως οι χριστιανοί της Δύσης είναι μόλις τέταρτοι στη λίστα των μισητών εχθρών των Σαλαφιστών.

Πρώτοι έρχονται οι λεγόμενοι αποστάτες, μουσουλμάνοι δηλ. που εγκατέλειψαν τον φανατισμό και επέλεξαν να ζούν ειρηνικά με τους αλλόθρησκους συνανθρώπους τους. Τέτοιοι βέβαια είναι όσοι αναγνώρισαν τις εσφαλμένες φανατικές τους επιλογές και επέλεξαν να επιστρέψουν στις διδασκαλίες της μετριοπάθειας του Προφήτη. Αυτοί είναι και οι πλέον μισητοί.

Μετά έρχονται όσοι πάντοτε πίστευαν στην θρησκευτική μετριοπάθεια και στην κοσμική φύση των πολιτικών τους καθεστώτων. Τα καθεστώτα της Αιγύπτου, της Αλγερίας, του Πακιστάν και της Συρίας, μεταξύ άλλων, κατέχουν τις υψηλότερες θέσεις στην λίστα αυτή.

Λίγο πιο κάτω είναι οι άθεοι, οι πολυθεϊστές και οι ειδωλολάτρες. Γι' αυτό οι Σουνίτες σιχαίνονται τους Σιίτες, που αναγνωρίζουν θεότητες (ιμάμηδες) και ιδρύουν ιερά τεμένη αφιερωμένα στον Προφήτη και σε μέλη της οικογένειάς του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κομμουνιστές (άθεοι) αποτελούν φανατικούς τους εχθρούς.

Σε παρακάτω κατηγορία εντάσσονται οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι ακριβώς επειδή αποτελούν "λαούς του βιβλίου"μιά και αναφέρονται στο Κοράνι και είναι κυρίως μονοθεϊστές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως εξαιρούνται από το μίσος κι από τη ανάγκη καταδίωξης. Δεν αποτελούν απλά πρώτη προτεραιότητα. Εκτός αν για κάποιο λόγο βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα - Εβραίοι στο Ισραήλ και Χριστιανοί σε Ιράκ, Αίγυπτο, σε χωριά της Αλγερίας και Συρία.

Στην αφέλεια που χαρακτηρίζει ορισμένους εγκεφάλους της Αριστεράς ανακαλύπτονται στον έντονο αντιδυτικισμό των Τζιχαντιστών στοιχεία υποτίθεται αντι-καπιταλιστικά η αντι-αποικιακά που τους κάνει σχετικά συμπαθείς και αποδεκτούς. Στην ουσία, οι άθεοι αριστεριστές-κομμουνιστές αποτελούν για τους φανατικούς ισλαμιστές τον πλέον μισητό εχθρό, ανάμεσα σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

Ολοι ανήκουμε στον Οίκο του Πολέμου (Νταρ αλ Χάρμπ) μια και σαν άπιστοι δε μπορούμε να μπούμε στον Οίκο του Θεού (Ντάρ αλ Ισλάμ). Οι άθεοι όμως ανάμεσά μας συνιστούν ιδιαίτερη πρόκληση για τους Σαλαφιστές (οπαδούς του ορθόδοξου αρχεγονισμού στο Ισλάμ). Αν δεν αναγνωρίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα σε λίγα χρόνια θα δυσκολευόμαστε να κινηθούμε στις πόλεις μας, εδώ στη Δύση,δίχως την άδεια της ισλαμικής πολιτοφυλακής. Που θα περιφρουρεί για την εφαρμογή της Σαρία (ιερός μουσουλμανικός νόμος)…

Σε γειτονιές πόλεων στη Βρετανία και την Γερμανία το φαινόμενο ήδη παρατηρείται!! Δεν θα αργήσει η κατάσταση αυτή να επεκταθεί και η σύγκρουση, και μέσα στις ίδιες μας τις γειτονιές, να γίνει εφιαλτικά περίπου καθημερινή. Καιρός να αφυπνισθούμε…
Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Τσίπρας: κορόιδα υπάρχουν


Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέχθηκε με το «λεφτά υπάρχουν». Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς εκλέγεται υποσχόμενος ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της πτώχευσης που θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων. Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται ότι η δική του επαναδιαπραγμάτευση θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων γιατί «λεφτά υπάρχούν.» Το ερώτημα για τον Έλληνα πολίτη είναι: πόσες φορές χρειάζεται να ακούσει την ίδια μπαρούφα για να αρχίζει να έχει κάποιες αμφιβολίες;

Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και μια ζωή ανεπάγγελτος, θεωρεί τον εαυτό του παιδί της πιάτσας. Έτσι θα καταφέρει τους Ευρωπαίους να μας σβήσουν ένα μεγάλο μέρος του χρέους με το να τους πείσει να μας δώσουν ακόμα περισσότερα χρήματα με ΕΣΠΑ, σχέδια Μάρσαλ και άλλα παρόμοια. Πρόκειται περί ενός ιδιοφυούς σχεδίου. Οι Ευρωπαίοι θα μας σβήσουν το χρέος και εμείς ως αντάλλαγμα θα τους ζητήσουμε ακόμα περισσότερα χρήματα.

Βέβαια αυτό είναι μέρος της διαπραγμάτευσης, γιατί το ιδιοφυές σχέδιο Τσίπρα, περιλαμβάνει και μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Όπως κατάργηση ΕΝΦΙΑ, κατώτατος μισθός 751 ευρώ, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά, επιστροφή δώρου Χριστουγέννων, ρύθμιση οφειλών σε 84 δόσεις, κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες, σεισάχθεια για τα «κόκκινα δάνεια», 300.000 θέσεις εργασίας και αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ. Φιλελεύθερος στους φόρους, σοσιαλιστής στις δαπάνες και εντελώς ανέπαφος με αυτό που λέμε πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας ακολουθεί την συνήθη οδό που οδηγεί στην εξουσία.

Ο Φρέντερικ Μπαστιά είχε πει ότι «το κράτος είναι ο μέγας μύθος μέσω του οποίου ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος όλων των άλλων.» Αυτός ο μύθος είναι το υπέρτατο πιστεύω της ελληνικής πολιτικής τάξης. Γι’ αυτό τον λόγο όλα τα κόμματα βασικά πιστεύουν τα ίδια πράγματα, γι’ αυτό εμπορεύονται τα ίδια ψέματα και τις ίδιες φαντασιώσεις. Για το πολιτικό κατεστημένο, πλούτος είναι κάτι που το παίρνεις από κάπου και το δίνεις όπου θέλεις. Το χρήμα υπάρχει από μόνο του και δεν αντιπροσωπεύει τις παραγωγικές δυνατότητες μιας κοινωνίας. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι να τα πάρουν από κάπου (βλ. πλουτοκρατία, κουτόφραγκους) για να τα δώσουν σ’ εμάς.

Όμως ο πραγματικός πλούτος μια κοινωνίας είναι οι θεσμοί της, η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, η δυνατότητα να δημιουργηθεί και να συσσωρευτεί πλούτος, η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας. Οτιδήποτε άλλο, που συνήθως αποκρύπτεται με όρους όπως αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρωτόγονο ένστικτο του ανθρώπου να υφαρπάξει από τον πλησίον του. Πήρε το ανθρώπινο είδος χιλιάδες χρόνια για να ανακαλύψει ότι μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα με την ελεύθερη συνεργασία και ανταλλαγή.

Ο κάθε πολιτικάντης που λέγεται Παπανδρέου, Σαμαράς ή Τσίπρας σου υπόσχεται μια Ελλάδα που θα ζει με τα λεφτά των άλλων. Σου υπόσχονται μια Ελλάδα ως ένα απέραντο πτωχοκομείο που πότε θα δανείζεται από κάποιους και πότε θα τα αρπάζει από κάποιους άλλους. Όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες, όλα αυτά τα κόμματα της μονοκομματικής Ελλάδας, αυτές οι συνιστώσες του παρακμής, δεν σου λένε την αλήθεια, δηλαδή ότι στο πτωχοκομείο δεν υπάρχει ελπίδα. Και όπως σοφά έλεγε η σιδηρά τσαπερδόνα, κάποια μέρα όταν τα λεφτά των άλλων έχουν τελειώσει, τότε κάποιος χτυπάει την πόρτα σου, ανοίγεις, και να μπροστά σου ο ΕΝΦΙΑ.
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Κυβερνητική Πειρατεία, Αντιπολιτευτική Παραζάλη

Έχω πολλές αμφιβολίες πλέον, με βάση την νοοτροπία που κυριαρχεί, για την δυνατότητα της χώρας να ξεπεράσει την κρίση δίχως τραγικά συνεπακόλουθα. Η εκτίμησή μου είναι πως στις επόμενες εκλογές θα έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, με ελάχιστες όμως δυνατότητες σχηματισμού αποτελεσματικής κυβέρνησης και προοπτικών επιτυχίας. Μοιραία, το επόμενο βήμα για την χώρα θα είναι η έξαλλη ακροδεξιά. Και η κρίση θα τελειώσει αφού βιώσουμε κάποια σοβαρή εθνική τραγωδία. Μακάρι οι προβλέψεις μου να βγουν λαθεμένες. Η λογική όμως που κυριαρχεί δυστυχώς μοναχά προς τα εκεί οδηγεί…

Η κυβερνητική πλειοψηφία αντιμετωπίζει την χώρα σαν προσωπική της ιδιοκτησία και πορεύεται δίχως αρχές και σεβασμό σε θεσμούς και ατομικά δικαιώματα. Προβάλλονται επιχειρήματα εξωπραγματικά και υιοθετούνται πολιτικές εξοντωτικές – για την χώρα και την κοινωνία. Η φορολογική επίθεση κατά των πάντων, υποδηλώνει πανικό και ασχετοσύνη. Και ο μεν νέος Υπουργός των Οικονομικών δείχνει να καταλαβαίνει το πρόβλημα αλλά, ερχόμενος αργά στο προσκήνιο, δείχνει παγιδευμένος από σκοπιμότητες και δρομολογημένες εξελίξεις. Τούτο όμως δεν συσκοτίζει την πραγματικότητα. Που δείχνει μια κοινωνία εκτός τροχιάς και σωφροσύνης.

Για να σωθεί ένα κράτος τεράστιο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό παίρνονται μέτρα εξόντωσης της ιδιωτικής οικονομίας ωσάν στην κυβέρνηση να βρίσκεται κάποιο επαναστατικό σοσιαλιστικό κόμμα! Παραγνωρίζοντας τις ευθύνες του δημόσιου τομέα για τα αδιέξοδα, αυτός δανείσθηκε για παροχές και αυτός χρεοκόπησε, παίρνονται μέτρα σύνθλιψης της ιδιωτικής οικονομίας στο όνομα κάποιων ‘γενικών θυσιών’. Ποιες θυσίες όμως όταν έχουμε 1 εκ. 300 χιλ ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και σχεδόν κανένα στο δημόσιο; Όταν ξοδεύονται μεγάλα ποσά για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σημαντικές παροχές στις ακόμα δημόσιες επιχειρήσεις; Όταν η κυβέρνηση επιμένει σε μέτρα εναντίον των υποτιθέμενα ακόμη ισχυρών για προστασία των αδυνάτων. Με αποτέλεσμα δηλ να γίνουν σύντομα όλοι αδύνατοι. Για να τους στηρίξει αυτούς ποιος;

Ολοκληρωτικός παραλογισμός είναι βέβαια η φορολογική πολιτική και κυρίως η επίθεση κατά της ιδιοκτησίας. Εχουμε ξεπεράσει πλέον κατά πολύ το καθεστώς φορολογίας του εισοδήματος. Οι περισσότεροι φόροι είναι δήθεν έκτακτοι, αλλά μόνιμοι. Αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, για την εκπαίδευση, και πάει λέγοντας. Ο ΕΝΦΙΑ όμως βγάζει μάτια. Ένα περιουσιακό στοιχείο φορολογείται επανειλημμένα μέχρι τελικής του εξόντωσης. Επειδή, λένε, στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Από πότε αυτό είναι καταδικαστικό σε μια χώρα δυτική; Από εκεί και πέρα δεν πρέπει να λησμονείται πως τα ακίνητα είναι αγορασμένα και χτισμένα με χρήματα φορολογημένα, φορολογείται η αγορά και η οικοδόμησή τους καθώς και οι συνακόλουθες επιπτώσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι ληστές στους οποίους το κράτος θα επιβάλει κυρώσεις εν ήδη ποινής. Ούτε και κανείς διόρισε το δημόσιο συνεταίρο κάθε οικονομικής κίνησης των πολιτών. Αυτές είναι κινήσεις πειρατείας που η δημόσια εξουσία ‘νομιμοποιεί’.

Αυτή όμως είναι νομιμοποίηση εκτός δημοκρατικών θεσμών. Αν είχε ανατραπεί το αστικό σύστημα από κάποια επαναστατική εξουσία κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Τώρα έχουμε το τραγελαφικό φαινόμενο η λεγόμενη ‘Δεξιά’ να εξοντώνει την ατομική ιδιοκτησία επιβάλλοντας βαρύτατους κι’ αυθαίρετους φόρους και η Αριστερά να διαμαρτύρεται καταδικάζοντας την επιβολή φόρων και υπεραμυνόμενη των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Κάποτε έλεγαν πως θάρθει ο κομμουνισμός να σας πάρει τα σπίτια. Τώρα, αν έρθει, θα βρει ελάχιστα. Θα τα έχει ήδη κατασπαράξει η λεγόμενη ‘Δεξιά’…

Η περιφρόνηση όμως θεσμών και δημοκρατικών διαδικασιών δεν έχει τελειωμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραβίαση του νόμου από το κράτος ακόμη και στο ζήτημα του υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών για τον υπολογισμό του φόρου ακινήτων. Ο νόμος ισχύει (κάθε 2 χρόνια προσαρμογή των αξιών στην πραγματικότητα) αλλά ανοιχτά παραβιάζεται. Ώστε να μην αυξηθούν, λέγεται, οι αξίες ορισμένων ‘λαϊκών’ περιοχών. Κι ας αυξάνεται υπερβολικά κι εξωπραγματικά η αξία ακινήτων σε άλλες περιοχές. Ο μύθος περί ‘τυφλής δικαιοσύνης’ πάει περίπατο. Όπως και η περίφημη ισότητα απέναντι στον νόμο. Αλλά και το περίφημο κράτος δικαίου. Ποιος μπορεί να κρίνει λοιπόν αντικειμενικά πως κάποιοι παραβιάζουν τον νόμο; Όταν ο πρώτος παραβάτης είναι το ίδιο το κράτος…

Από την άλλη μεριά όμως και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν χάσει τον προσανατολισμό ενός ορθολογικού οδικού χάρτη. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν κομματικά συμφέροντα και επικοινωνιακές ανάγκες οι πάντες εθελοτυφλούν στο γεγονός πως με το σημερινό διογκωμένο δημόσιο τομέα σωτηρία δεν πρόκειται να υπάρξει. Για να καθησυχάσουν εκλογείς που εξαρτώνται από το μεγάλο δημόσιο η αντιπολίτευση ανακαλύπτει στον ‘ελληνικό καπιταλισμό’ τον μεγάλο υπεύθυνο της κρίσης. Και βρίσκει στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΚΕΤ καθώς και στο συνακόλουθο Μνημόνιο ‘νεοφιλελεύθερες’ συνωμοσίες που προκαλούν τα προβλήματα…

Τώρα πως γίνεται ο νεοφιλελευθερισμός, που κατά κύριο λόγο υποστηρίζει μείωση φόρων, απελευθέρωση αγορών, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και λιγότερες κρατικές παρεμβάσεις, να ευθύνεται για τις σοσιαλδημοκρατικές επιλογές των τεράστιων φορολογικών επιβαρύνσεων, της τοποθέτησης στο ντουλάπι των σημαντικότερων δομικών μεταρρυθμίσεων, των κατάργησης των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών (μισθοί, συντάξεις, εργασιακές διαπραγματεύσεις κλπ), των μηδενικών ιδιωτικοποιήσεων και της απίστευτης κρατικής αυθαιρεσίας μόνο εγκέφαλοι με αριστερές ιδεοληψίες μπορούν να το καταλάβουν.

Με τον τρόπο αυτό όμως ο τόπος βαδίζει σε καινούργια αδιέξοδα και σε νέα μεγάλα προβλήματα. Ακόμα έχω κάποιες λιγοστές ελπίδες πως θα έλθει η στιγμή που ο κόσμος θα αντιληφθεί την πραγματικότητα. Και θα απαιτήσει λογικές επιλογές και σωστές, αν και δυσάρεστες για κάποιους, κινήσεις. Διαφορετικά, η τραγωδία παραμονεύει απειλητικά στην γωνία…
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος είναι το απόλυτο έκτρωμα


Αυτή την Παρασκευή στην Βουλή θα ψηφιστεί νομοσχέδιο σταθμός στη υποβάθμιση των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά, προσπαθεί να το περάσει στα μουλωχτά στο τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί το όλο εγχείρημα δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ Αθανασίου, υποστηρίζει ότι ο αντιρατσιστικός νόμος είναι αναγκαίος για να αντιμετωπισθούν διάφορα ρατσιστικά φαινόμενα βίας. Καταρχήν, είναι μια μεγάλη έκπληξη που ο κ. Αθανασίου δείχνει ενδιαφέρον για την βία. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο υπουργός που αυτό το καλοκαίρι, πάλι σε θερινό τμήμα της Βουλής, πέρασε το νόμο 4274 που αποφυλακίζει πρόωρα μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Είναι ο ίδιος υπουργός όπου στην διάρκεια της θητείας του το υπουργείο Δικαιοσύνης έδινε αλλεπάλληλες άδειες εξόδου σε δολοφόνους τρομοκρατικών οργανώσεων.

Αλλά, προς χάριν του διαλόγου, ας υποθέσουμε ότι ο κ. Αθανασίου λίαν προσφάτως έγινε υπεραισθητός στα θέματα εγκληματικότητας και βίας. Πως αποδεικνύει ότι η ελευθερία του λόγου ευθύνεται για τα συγκεκριμένα κρούσματα βίας; Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όλα τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως κινήτρου, έχουν γνωρίσει αλματώδη άνοδο. Γιατί μόνο τα εγκλήματα με ρατσιστικά κίνητρα ενδιαφέρουν την κυβέρνηση; Γιατί η κυβέρνηση που αφήνει ελεύθερους τους έμπορους ναρκωτικών, τρομοκράτες, παιδεραστές και βιαστές, ξαφνικά την ενδιαφέρει μόνο η βία με τα συγκεκριμένα κίνητρα και μάλιστα βρίσκει ένοχη για αυτά την συνταγματική ελευθερία του Έλληνα πολίτη να σκέπτεται και να εκφράζεται ελεύθερα; Γιατί οι αυστηρότερες ποινές για εγκληματικές πράξεις δεν είναι η λύση στο πρόβλημα;

Κανένα από αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα δεν θα τεθούν στην Βουλή, αλλά ούτε και στα ΜΜΕ. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ για αυτό το θέμα είναι μεταξύ αυτών συμφωνούν με το νόμο και αυτών που συμφωνούν πολύ. Το μόνο που μπορούμε να ακούσουμε για τους διαφωνούντες προέρχεται από τους συμφωνούντες και περιορίζεται στους χαρακτηρισμούς ότι οι διαφωνούντες είναι λυσσασμένοι, υστερικοί, ρατσιστές και φασίστες.

Λέγεται ως επιχείρημα ότι ο νόμος αυτός είναι επίσης αναγκαίος γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί από τα κράτη μέλη να νομοθετήσουν ακριβώς έτσι. Άλλο ένα ψέμα. Η ΕΕ καλεί τα κράτη να πάρουν μέτρα κατά της ρατσιστικής βίας χωρίς να έχει συγκεκριμένες συνταγές για το πως θα γίνει αυτό. Ειδικά το θέμα της ελευθερίας του λόγου, η ΕΕ το αφήνει αποκλειστικά στην κρίση της κάθε κράτους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο προϋποθέτει σημαντικές ποσότητες ψεύδους και προπαγάνδας. Η φύση του νομοσχεδίου επιβάλλει μια ρητορεία που βασικό σκοπό έχει να αποφύγει και συσκοτίσει όλα τα ουσιώδη ζητήματα γύρο από αυτό το θέμα. Έτσι καλούμαστε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι με αυτό το νομοσχέδιο πολιτικοποιείται ο ρόλος του δικαστή, αφού καλείται να αποφασίζει για το ποιες πολιτικές απόψεις είναι επιτρεπτές σύμφωνα με τους κυβερνώντες και ποιες όχι. Καλείται ο δικαστής να αποφασίζει για το ποιες είναι οι ορθές απόψεις για ιστορικά γεγονότα που το άτομο δικαιούται να έχει και ποιες όχι. Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της αστικής δημοκρατίας, τότε όλα επιτρέπονται στους κυβερνώντες.

Οι αρχές του διαφωτισμού που απελευθέρωσαν το άτομο από τα δεσμά των κρατούντων, της δεισιδαιμονίας και της αυθεντίας υποχωρούν μπροστά στην επίθεση των νεοσκοταδιστών της πολιτικής ορθότητας. Ο πολίτης πλέον δεν κρίνεται ικανός να ερευνά και να συνδιαλέγεται ελεύθερα. Οι κρατούντες ξέρουν καλύτερα.

Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας την πολιτική συνέπεια που τους διακρίνει. Με τον ΕΝΦΙΑ και όλους τους άλλους φόρους προχωρούν στην δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στην Ελλάδα. Με τον νόμο λογοκρισίας που θα ψηφίσουν προχωρούν στην κρατικοποίηση του πολιτικού διαλόγου. Η παράδοση της σοσιαλμανίας είναι τελικά η μόνη παράδοση της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή σχεδιάζει για το μέλλον όλα αυτά που οι ίδιοι εφαρμόζουν σήμερα.

Αυτή την εβδομάδα με συνοπτικές διαδικασίες και με περιορισμένο και ελεγχόμενο διάλογο η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα καταργήσει δια νόμου μια βασική συνταγματική ελευθερία των Ελλήνων πολιτών. Μετά από την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου δεν θα υπάρξουν μαζικές συλλήψεις και διώξεις. Τα πράγματα θα κινηθούν στους συνήθεις ρυθμούς. Όμως πίσω από αυτή την ψευδή αίσθηση της ομαλότητας κάτι σημαντικό θα έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά μετά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το κράτος ξαναμπαίνει στην διεύθυνση του πολιτικού διαλόγου. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα σε αυτή την κατηφόρα. Ότι ακολουθήσει πλέον θα είναι απλά οι συνέπειες. Φαίνεται, πως τα 40 χρόνια είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο πολλά ξεχνιούνται.
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Συντηρητικός τρίτου τύπου

Παρατηρώ τελευταία μια έξαρση στην σύγχυση με την έννοια συντηρητικός, ένας όρος που συνήθως χρησιμοποιείται κατά βούληση για να εξυπηρετήσει διαφορετικές επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Θα ήταν χρήσιμο λοιπόν να ξεχωρίσουμε τους διαφορετικούς τύπους και να βάλουμε λίγο τα πράγματα στην θέση τους.

Ο πρώτος τύπος συντηρητικού είναι αυτός που ζει και αναπνέει το τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Βέβαια δεν μπορεί να αιτιολογήσει γιατί πιστεύει σε αυτά που πιστεύει, απλά τα ακολουθεί γιατί τα κληρονόμησε, είναι “οι παραδόσεις του λαού μας”. Για να είμαστε ξεκάθαροι, αυτός ο τύπος συντηρητικού είναι βασικά μια καρικατούρα που προσωπικά δεν έχω συναντήσει. Υπάρχει σε κάποιες κωμωδίες εποχής, ίσως και σε κάποιες μερίδες ψηφοφόρων της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, αλλά περισσότερο λειτουργεί σαν σκιάχτρο στο φαντασιακό των εφήβων που θέλουν να κάνουν την προσωπική τους επανάσταση, ή των πολιτευόμενων που θέλουν να απευθυνθούν στους πνευματικά έφηβους ψηφοφόρους τους. 

Ο δεύτερος ορισμός συντηρητικού είναι βασικά ένα λεξικολογικό τέχνασμα. Εδώ, η εγχώρια ελαφρών-βαρών διανόηση, ορίζει τον συντηρητικό όχι σε σχέση με το τι πιστεύει, αλλά με το πως λειτουργεί, χρησιμοποιώντας παραπλανητικά τον ορισμό της στασιμότητας για να παρουσιάσει τον συντηρητικό σαν αντιδραστικό σε κάθε εξέλιξη, ένα δαρβινικό απολίθωμα που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις νέες εξελίξεις. Έχει ενδιαφέρον ότι με αυτήν την τακτική, η ταμπέλα-σκιάχτρο του συντηρητισμού χρησιμοποιείται από το κεντρώο μπλοκ για να στιγματιστούν όσοι αρνούνται τις μεταρρυθμίσεις. Η γενικευμένη βέβαια εφαρμογή αυτής της προσέγγισης θα μας οδηγούσε σε γελοία συμπεράσματα, για παράδειγμα ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στην άνοδο του ναζισμού στην Γερμανία ή του Μάο, ήταν πνευματικά απροσάρμοστοι συντηρητικοί… 

Σε άλλες χώρες όπου ο διάλογος δεν είναι βρεφονηπιακός και οι ιδέες εξελίσσονται, υπάρχει ένας τρίτος τύπος συντηρητικού με αναφορές σε διαφορετικά πεδία. Αυτός είναι ο συντηρητικός που έχει το διανοητικό σθένος να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση με την δομή και τους περιορισμούς της, αμφισβητώντας τις μεγαλόσχημες κεντρικές παρεμβάσεις για την "πρόοδο της ανθρωπότητας". Αυτός ο συντηρητικός είναι ο εξελικτικός στην παράδοση του Ε.Ο. Wilson που διέκρινε ότι οι κοινωνίες μας και οι συμπεριφορές μας καθορίζονται περισσότερο από βιολογικούς-εξελικτικούς παράγοντες και λιγότερο από το περιβάλλον. Είναι ο πολιτικός επιστήμονας στην παράδοση του Fukuyama που ερμηνεύει τους πολιτικούς θεσμούς σαν προέκταση της ανθρώπινης φύσης και προβλέπει ότι οι όποιες αποκλίσεις από την κοινωνική τάξη είναι κατά βάση προσωρινές. Είναι ο πολιτικός φιλόσοφος στην παράδοση του Nozick που αρνούμενος την κυρίαρχη αφήγηση του κράτους-πατερούλη, διαπιστώνει υφαρπαγή των ατομικών ελευθεριών. στο όνομα της ισότητας. Είναι ο ηθικός φιλόσοφος στην παράδοση της δεοντολογίας του Kant που δεν σχετικοποιεί και δεν κόβει γωνίες, που απορρίπτει τον κυρίαρχο ηδονισμό ταιριαστό σε πρωτόζωα, και νοηματοδοτεί την ανθρώπινη εμπειρία με μια υπαρξιακή στάση βασισμένη σε ποιότητες, όχι ποσότητες σχέσεων. Είναι ο ρομαντικός λογοτέχνης στην παράδοση του Yukio Mishima που βλέπει τον κόσμο των παραδοσιακών αξιών να καταρρέει μπροστά στην επέλαση του διεθνισμού. Είναι ο σχολιαστής στην παράδοση του Caldwell που βλέπει τα όρια του πολυπολιτισμού και του σχετικισμού.  Είναι ο διεθνολόγος στην παράδοση του Mearsheimer που κατανοεί ότι στο άναρχο διεθνές σύστημα οι σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν καθορίζονται από αγνές προθέσεις, αλλά από την προβολή δύναμης. Είναι ο κοινωνιολόγος στην παράδοση του Thomas Sowell που αρνείται την θυματοποίηση της μαύρης κοινότητας σαν μέσο επαιτείας και θεωρεί την κοινωνική πίεση της γειτονιάς πολύ πιο αποτελεσματική από τα κρατικά προγράμματα. 

Βασικά ο τρίτος τύπος συντηρητικού είναι αυτός με τον οποίο ο μέσος Έλληνας διανοούμενος θα μπορούσε να επικοινωνήσει μόνο με νότες, αφού απέχουν κάτι πλανήτες.

Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Είμαι και εγώ ένας Περήφανος Βλαξ Συντηρητικός κ. Δήμου




Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης


Με την λέξη-έννοια "Αλήθεια" ορίζεται, γενικά, η υπόσταση μιας κατάστασης ή η πραγματικότητα ενός γεγονότος. Η ετυμολογία της λέξεως προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη λήθη (λησμονιά) ενώ κατά το λεξικό των Liddell - Scott προέρχεται από το λήθω = λανθάνω (= μου διαφεύγει) και το στερητικό πρόθημα "α".



Η Αλήθεια είναι Γυναίκα που κυκλοφορεί πάντα γυμνή από ενδύματα, πέπλα ή και στολίδια. Η ομορφιά της είναι η γύμνια της. Χωρίς αυτή θα έπαυε να είναι αλήθεια. Συνεπώς, η αλήθεια πρέπει να προβάλλεται γυμνή ως έχει, ακόμη κι όταν οι δημαγωγοί ντύνουν την γύμνια της με χρώματα, βερμπαλισμούς ή σοφιστείες.


Άραγε ο ως άνω ορισμός συμπλέει με το παρακάτω επισυναπτόμενο απόσπασπα από το άρθρο του "δυστυχούς που είναι Έλληνας" Νίκου Δήμου για τους Συντηρητικούς:
"Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός. Φοβάται το καινούριο γιατί δεν το καταλαβαίνει. Τρέμει την αλλαγή γιατί δεν προφταίνει να την παρακολουθήσει. Ταμπουρώνεται μέσα στο γνωστό, στο δεδομένο, στο οικείο – και δεν το κουνάει ρούπι.
Αντίθετα, ο ξύπνιος έχει ανοικτό μυαλό: δεν φοβάται τους αιφνιδιασμούς – τους χαίρεται. Η αλλαγή τον θρέφει. Του δίνει την δυνατότητα να κινηθεί γρήγορα και να ζήσει έντονα. Η συντήρηση, η στασιμότητα του είναι αφάνταστα βαρετή".


Μου θύμισε ο κύριος Δήμου με αυτό το «πόνημά του» μία άλλη... επιστημονική πραγματεία, αυτή του Νικηφόρου Διαμαντούρου, πρώην προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και Συνηγόρου του Πολίτη (διορισμένος από τον Σημίτη).


Η πραγματεία αυτή έχει τίτλο «Πολιτικός Δυϊσμός και Πολιτική Αλλαγή στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης». Λίγο πολύ μέσω αυτού του εγχειριδίου αναπαράγεται μία μανιχαϊστική προσέγγιση σύμφωνα με την οποία από τη μία πλευρά της όχθης στρατοπαιδεύουν οι εμφορούμενοι από βυζαντινά και οθωμανικά κατάλοιπα, οι οπαδοί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κλπ και από την άλλη οι δυτικοθρεμένοι, οι κοσμοπολίτες, οι τεχνοκράτες οπαδοί του κ. Σημίτη. Οι πρώτοι, οι κουτοί, κρατούν την Ελλάδα στον Μεσαίωνα ενώ οι δεύτεροι, οι ξύπνιοι πασχίζουν να τραβήξουν το κάρο προς την Ευρώπη.


Τα στερεότυπα, η Αλήθεια είναι, ότι συνιστούν έναν ακατανίκητο μηχανισμό που είναι τοποθετημένος στο εσωτερικό του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η προέλευση του στερεοτύπου είναι συναισθηματική και ψυχολογική και είναι σχεδόν αδύνατον να απεγκατασταθεί.


Είναι προφανές ότι η γενιά στην οποία ανήκουν ο κ. Δήμου και ο κ. Διαμαντούρος είναι επηρεασμένη από την προπαγάνδα που άσκησε το μετεφυλιακό κράτος και σχολείο. Μίσησαν την Δεξιά και συνέδεσαν τον Συντηρητισμό και όλα όσα αυτός πρέσβευε (Έθνος, Πατρίδα, Οικογένεια, Θρησκεία, Καθήκον, Φιλοτιμία, Ελευθερία κλπ) με το Απόλυτο Κακό. Τα στερεότυπα τα οποία διαμορφώθηκαν εντός τους, τους οδήγησαν στο να χρησιμοποιούν επιστημονικοφανή επιχειρήματα μέσω των οποίων καταδικάζουν όσους δεν συμμερίζονται την ιδεολογία τους. Δεν τους καταδικάζουν απλά βέβαια. Τους ταυτίζουν με ηλιθίους και παρωχημένους.


Η Αλήθεια όμως είναι κάτι εμπειρικά αποδείξιμο και όχι ιδεολογικά εμπορεύσιμο. Όταν μία Ιδεολογία αξιώνει την Απόλυτη Αλήθεια εκπίπτει στη σφάιρα του Ολοκληρωτισμού, είτε μαύρου είτε ερυθρού. Η γοητεία της Ιδεολογίας συνίσταται στο ότι κρατά σταθερές αλλά προσαρμόζεται στις σύγχρονες ανάγκες. Η σταυροφορία των Ιδεών ως Απόλυτες Αλήθειες προσιδιάζουν σε αυτοκρατορίες που κατά καιρούς έχετε καταδικάσει κύριε Δήμου. Εκτός βέβαια και εάν κρυφά τις θαυμάζετε και είπατε στη δεύτερη νιότη σας να αντιγράψετε την τακτική τους.


Αγαπητέ κύριε Δήμου ορισμένες φορές, χειρότερος από τον κομμουνιστογενή μηδενισμό είναι ο αντικομφορμισμός από μόδα. Όμως αντιλαμβανόμαι ότι είναι δύσκολο για κάποιους να αποτινάξουν τον αόρατο χορό των γερόντων του Μάη του '68 που τους παρακολουθεί σε όλη τους τη ζωή.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού δεν υπάρχει η λογική της οπισθοδρόμησης, αλλά δεν υφίσταται και η πρόοδος για την πρόοδο.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού δεν κατασκευάζουν την Αλήθεια οι ιδεολογικές αγκυλώσεις ορισμένων εκσυγχρονιστών από τα πάνω, αλλά την αναζητούν εν αναλογία των αναγκών τους οι Εθνικές Κοινότητες από τα κάτω.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού είναι αναγκαία η λαϊκότητα και οι αξίες που πρεσβεύει αυτή αφού δημιούργησαν μία σπάνια Ελληνική Αριστοκρατική αντίληψη που κατοικοεδρεύει στον κάθε κυρ-Γιάννη και την καθεμία κυρα-Μαρία που κινούνται γρήγορα και ζουν έντονα για αυτές τις Αξίες.


Τούτων δοθέντων, δηλώνω και εγώ ένας περήφανος βλάξ Συντηρητικός. Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr)
Συνέχεια

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Ο Νίκος Δήμου, ο Δόκτωρ Μένγκελε και ο συντηρητισμός




Είναι η πρώτη, νομίζω, φορά που ένα δημόσιο πρόσωπο, ένας «πνευματικός άνθρωπος» της Ελλάδας εκφράζει ρητώς και υπερηφάνως τον ορισμό: όσοι συμφωνούν μαζί μου είναι βιολογικώς έξυπνοι, όσοι διαφωνούν μαζί μου βιολογικώς χαζοί, και αυτό θα μπορούσε να το αποδείξει η ιατρική.

Ο λόγος που έχει νόημα να σχολιάζει κανείς τις παρεκτροπές του Νίκου Δήμου είναι το ότι ένα κομμάτι της λεγόμενης κοινής γνώμης ακούει με ευλαβή προσοχή τις αποφάνσεις του, τον θεωρεί «πνευματικό άνθρωπο», περίπου σοφό ή έστω φιλόσοφο. Άρα ο σχολιασμός δεν αφορά «μια μεμονωμένη περίπτωση», αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζει.
Γράφει λοιπόν ο Νίκος Δήμου σε άρθρο του με τίτλο «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» στην προσωπική του ιστοσελίδα, το οποίο αναδημοσιεύθηκε χαρωπά σε διάφορα φιλελεύθερα ιστολόγια: «Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι. Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες. Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός [...] Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Για τον κ. Δήμου, η πολιτική και ιδεολογική του τοποθέτηση είναι βιολογική συνάρτηση φυσικής ευφυίας που χωρίζει την κοινωνία σε έξυπνους-προοδευτικούς-φιλελευθέρους και χαζούς-συντηρητικούς. Δύο διαφορετικά είδη, με κατά βάσιν βιολογική την διαφοροποίησή τους (τα πολιτικά φέρονται ως επιφαινόμενα αυτής της βάσης), αφού «αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα».

Στην περίπτωση που ο αναγνώστης δεν έχει ήδη αντιληφθεί ότι εδώ πρόκειται για την αναγωγή της μικρότητας και της ολιγόνοιας σε υψηλή φιλοσοφία, ας διαβάσει την συνέχεια του άρθρου: «Ο συντηρητικός είναι καχύποπτος και φοβισμένος. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, δεν ανοίγεται, δεν τολμάει. Την εξυπνάδα που του λείπει, την αναπληρώνει με πονηριά. [Ο συντηρητικός] είναι ψεύτης[, ...] ζηλόφθονος, μικρόψυχος, εκδικητικός,[...] πουριτανός, σεμνότυφος, δουλικός, πειθήνιος». Τέτοια σύναξη αποκρουστικών χαρακτηριστικών για έναν ολόκληρο τύπο ανθρώπου θα βρίσκαμε μάλλον μόνο στο Der Ewige Jude: δύσκολο να δεχθεί οποιοσδήποτε μη ναζιστικά φυλετιστής άνθρωπος τέτοια γενικευτική επίρριψη χυδαίων χαρακτηριστικών σε ομάδα ανθρώπων βιολογικά, απ’ ό,τι φαίνεται, οριοθετημένη.

Θυμίζουμε πως εδώ δεν πρόκειται για γενικές αξιολογικές κρίσεις. Πρόκειται, σύμφωνα με τον Δήμου, για φυσικές, βιολογικές καταστάσεις, που θα μπορούσε κάλλιστα να τις αποδείξει η επιστήμη: «Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι όσοι διαφωνούν με τις αρχές και τις ιδέες του, όσοι δεν δηλώνουν κατ’ επάγγελμα προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, δεν έχουν απλώς άδικο, δεν κάνουν απλώς λάθος: ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι υστερούν νοητικά, φυσικά, βιολογικά, με τρόπο που «θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα» από την επιστήμη, την στατιστική, την ιατρική. Δεν θέλει και πολύ για να καταλήξει κάποιος (αν όχι ο ίδιος ο κ. Ν.Δ., τότε σίγουρα οι αναγνώστες του) στο αναπόφευκτο συμπέρασμα για το πώς ακριβώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε επιτέλους από αυτά (και κυρίως αυτούς) που «μας κρατάνε πίσω».

Αν κάτι θυμίζουν όλα αυτά, είναι βέβαια την προσπάθεια να αποδειχθεί ιατρικώς και επιστημονικώς η «ανωτερότητα της αρίας φυλής» (εδώ, η βιολογική ανωτερότητα του προοδευτικού και φιλελευθέρου) κατά τα χρόνια του ναζισμού, όταν υπολογιζόταν το ακριβές μέγεθος των κρανίων άλλων φυλών για να «επιβεβαιωθεί απόλυτα» η βιολογική κατωτερότητά τους, η φυσική τους μειονεξία. Στον ρόλο του Δόκτορος Μένγκελε, ο Νίκος Δήμου. Για καλό σκοπό όμως, που αγιάζει τα μέσα: για τον Διαφωτισμό, για τον Ορθό Λόγο, για την Πρόοδο, για να γίνουμε επιτέλους κι εμείς Ευρώπη. Ενάντια στον σκοταδισμό της παράδοσης και σε όσους όσοι δεν δέχονται να υπολογίσουν κρανία για να «επιβεβαιώσουν απόλυτα» πολιτικές τοποθετήσεις.

Η ενασχόλησή μας με τον κ. Νίκο Δήμου δεν αφορά μεμονωμένα το άτομό του: άλλωστε ο ίδιος έχει φωραθεί πάμπολλες φορές συνειδητά ψευδόμενος και φρικτά λαϊκίζων (παράδειγμα: «μόνο η ακίνητη περιουσία του Παναγίου Τάφου στην Ελλάδα θα ξεχρέωνε το δημόσιο χρέος της χώρας» - και των ΗΠΑ και του Κρόνου, να προσθέσω), καίτοι ο ίδιος ανάγει τον λαϊκισμό στο μέγιστο πολιτικό πρόβλημα, συγκρίσιμο σε κακότητα μόνον με το να αγαπάς την πατρίδα σου. Η κατάκριση αφορά κυρίως την κοινωνία που αναγνωρίζει το πρόσωπό της στις φιγούρες που στέφει πνευματικούς ανθρώπους και opinion makers (αν και ο κ. Δήμου παίζει πάντοτε, όπως και στο σχολιαζόμενο άρθρο, το χαρτί του κυνηγημένου, του μειοψηφούντος, του ηττώμενου, του ριγμένου. Είναι ρόλος που αρέσει στους διαφωτίζοντες την Ελλάδα, ιδίως όταν κυριαρχούν).

Περιμένουμε με αγωνία την ημέρα που ο Νίκος Δήμου ή κάποιος άλλος «προοδευτικός, φιλελεύθερος πνευματικός άνθρωπος» θα προτείνει ξεκάθαρα την... ευγονική, για να διαφυλαχθεί η πρόοδος από τους τεκμαρτώς κουτούς αντιφρονούντες, διότι εκείνην την ημέρα θα έχει αποδειχθεί το ούτως ή άλλως προφανές: ότι πίσω από την εν Ελλάδι λογική που επικαλείται με θρησκοληψία την «πρόοδο», τον «διαφωτισμό», τον «ορθό λόγο», τις «αρχές του φιλελευθερισμού» και την θλιβερή κακομοιριά του «πότε θα γίνουμε Ευρώπη» κρύβεται ένας στυγνός πόθος ολοκληρωτισμού, μια λογική που δεν αναγνωρίζει στην διαφωνία το δικαίωμά της να υπάρχει - όσο κι αν λεκτικώς κόπτονται για το αντίθετο. Κι όποιος δεν το βλέπει, ίσως να έχει το έλλειμμα ευφυίας ενός, κατά Δήμου, ...συντηρητικού.

Σωτήρης Μητραλέξης - Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής


Συνέχεια

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ιδιωτικοποιήσεις σε στυλ ελληνικό

Δεν είναι μυστικό πως υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις. Με μια διαφορά. Πρέπει να γίνονται την σωστή στιγμή και με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Σήμερα δεν αποτελούν την αιχμή πολιτικών που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος νεοφιλελεύθερες. Υπήρξαν τέτοιες στην δεκαετία του ’80 και στις αρχές του ’90. Που οι απελευθερώσεις αγορών βρίσκονταν ακόμη στο ξεκίνημά τους. Σήμερα τις έχουν αντικαταστάσει η μείωση των φορολογικών συντελεστών, η απορύθμιση των αγορών, οι κανόνες αυστηρού ανταγωνισμού και η μείωση του ρόλου του κράτους στις οικονομικές σχέσεις.

Οι ιδιωτικοποιήσεις ήσαν σημαντικό εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής όταν σηματοδοτούσαν τον περιορισμό του οικονομικού ρόλου του δημοσίου με την μείωση της κρατικής ιδιοκτησίας. Παράλληλα. κάθε ιδιωτικοποίηση όφειλε να συνοδεύεται από κατάργηση του προηγούμενου κρατικού μονοπωλίου (να μην αντικαθίσταται δηλαδή ένα κρατικό μονοπώλιο από ένα ιδιωτικό) που συνακόλουθα θα σήμαινε σημαντική αύξηση των δημοσίων εσόδων (από του φόρους που θα πλήρωνε η ιδιωτική πλέον επιχείρηση αλλά και οι άλλες καινούργιες ιδιωτικές). Ο ΟΠΑΠ λχ. δεν θα παρέμενε μονοπώλιο και σε ιδιωτικά χέρια – άλλη μία ελληνική ιδιαιτερότητα κι’ αυτή…

Αυτό που συμβαίνει με την λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» πραγματικά με προβληματίζει.. Δεν μπορώ να καταλάβω που ακριβώς αυτό το εγχείρημα εντάσσεται. Η αγορά της ενέργειας έχει από πολλά χρόνια θεωρητικά ανοίξει. Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην Ελλάδα, με τρόπο παράδοξο και διαστρεβλωμένο. Αντί να χωρισθεί η εταιρεία σε τρείς ανεξάρτητους τομείς (παραγωγή, μεταφορά και διανομή) και να περάσουν αυτοί στον ιδιωτικό τομέα, άνοιξε η αγορά γενικά με την ΔΕΗ να παραμένει όπως ήταν (μερικώς μόνο μετοχοποιημένη). Υποχρεώθηκε μόνο να αγοράζει το ρεύμα, που ιδιώτες παρήγαγαν, σε τιμές μάλιστα φιξαρισμένες και σημαντικά υψηλότερες της αγοράς!! Τι σόι ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός ήταν αυτός, μόνο οι κυβερνώντες και οι ευρωπαίοι εταίροι μπορούσαν να το καταλάβουν. Και οι καταναλωτές, βέβαια, που πληρώνουν τους σχετικούς λογαριασμούς. Εύλογα οι ιδιώτες δεν επένδυσαν στους πανάκριβους τομείς των ορυχείων και των φραγμάτων (ξεχάστε βέβαια την ταλαιπωρία της εξασφάλισης σχετικών αδειών από το ελληνικό δημόσιο!!) αλλά στην αιολική και ηλιακή ενέργεια και στο αέριο. Φτηνό δηλ. κόστος και με κέρδος εξασφαλισμένο… Κρατισμός δηλ. και «ελεύθερη» αγορά αλα ελληνικά…

Αυτό που επιχειρείται να γίνει τώρα είναι εξ ίσου παράδοξο. Επιλεγμένα εργοστάσια της ΔΕΗ (εκτός του λιγνίτη του νομού Κοζάνης, που από πουθενά δεν προκύπτει πως ανήκει - με σχετικά συμβόλαια - ιδιοκτησιακά στη ΔΕΗ) βγαίνουν σε πώληση. Με προίκα καταναλωτές της επιχείρησης που υποχρεωτικά θα υπαχθούν – με τυχαία επιλογή – στους νέους φορείς. Αυτά καθ’ όσον αφορά την λεγόμενη «ελευθερία επιλογής». Και για κάποια χρόνια δεν θα μπορεί η ΔΕΗ επιθετικά να διεκδικεί αυτούς τους πελάτες (με μειώσεις τιμών λχ και άλλες προσφορές). Αυτά για τον «ανταγωνισμό» και την «ελεύθερη αγορά», που λέγαμε. Και οι ευρωπαίοι εταίροι από κοντά, να υποστηρίζουν αυτό το δημιούργημα. Που οι έλληνες, κρατικόφρωνες πάντα, αναλυτές και πολιτικοί βαφτίζουν «νεοφιλελεύθερο»!! Μετά μπορεί να μειωθούν οι τιμές. Μπορεί όμως και όχι. Αν κάποιοι δεν βγαίνουν, και ίσως και κλείσουν. Αγνωστο…

Αυτονόητα, αυτό δεν είναι ούτε ιδιωτικοποίηση ούτε αναπτυξιακή επιλογή. Βαφτίζουμε το κρέας ψάρι και συνεχίζουμε όπως και πριν. Να γίνουν επενδύσεις ιδιωτών στην ενέργεια; Και βέβαια. Παίρνοντας όμως λογικά ρίσκα και αντιμετωπίζοντας τον ανταγωνισμό. Από μια ΔΕΗ κανονικά ιδιωτικοποιημένη , δίχως τεχνάσματα και αλχημείες. Κι όποιος μπορεί, δοκιμάζει…
Συνέχεια