Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Αλέξης Τσίπρας: Ο καλύτερος πελάτης των Βαλκανίων


Τον περασμένο Οκτώβριο, η αλβανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατεδαφίσει 19 σπίτια ομογενών μας στη Χειμάρρα. Hταν η συνέχεια άλλων κατεδαφίσεων που είχαν ήδη αρχίσει από τον Ιούλιο. Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν... σκληρή και άμεση: μερικούς μήνες μετά, άρχισε να διδάσκεται σε σχολεία ανά την Ελλάδα η αλβανική γλώσσα. Οπως μετέδωσαν τα αλβανικά ΜΜΕ για το γεγονός της εκμάθησης των αλβανικών σε ελληνικά σχολεία, «το να αγαπάς τη γλώσσα σου δεν είναι μόνο προστασία του πολιτισμού και των αξιών του λαού σου, αλλά σεβασμός στην ταυτότητα της καταγωγής σου από γενιά σε γενιά».

Αυτή η «σκληρή» στάση της ελληνικής κυβέρνησης έφερε τους Αλβανούς σε πολύ δύσκολη θέση κι έτσι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας σε συνέντευξή του αποφάσισε να θέσει εκ νέου και το θέμα των Τσάμηδων. Οπως δήλωσε: «Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι οποιοσδήποτε νουνεχής άνθρωπος θα διαφωνήσει με τη θέση ότι αυτοί οι άνθρωποι (σ.σ.: Τσάμηδες) έχουν το δικαίωμα να ταξιδέψουν και να επισκεφθούν την Ελλάδα ή ότι αυτοί και τα παιδιά τους πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν περιουσιακά δικαιώματα διά της δικαστικής οδού, όπως κανονικά μπορεί κάθε Ευρωπαίος πολίτης».

Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει μετατραπεί στον καλύτερο πελάτη των Βαλκανίων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι -μα, όλοι- θέλουν να διαπραγματευτούν μαζί του. Η διαπραγμάτευση με τον Τσίπρα είναι η μόνη κερδοφόρος δραστηριότητα που μπορεί να πραγματοποιηθεί στην ελληνική επικράτεια. Ολα τα άλλα έχουν φορολογηθεί σε σημείο μαζικής και αμετάκλητης εξαφάνισης.

Τις εξαιρετικές ικανότητες Τσίπρα επιβεβαίωσαν πρώτοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι είχαν την τύχη να διαπραγματευτούν με τον κ. Τσίπρα το νέο Μνημόνιο, που θα έσκιζε με έναν νόμο και ένα άρθρο. Προσφάτως, ο κ. Βίζερ, επικεφαλής του Euro Working Group, είπε ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν «αγκάλιασε» τα Μνημόνια όσο η σημερινή. Ενώ ο γνωστός κύριος Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι με Τσίπρα και Τσακαλώτο «τα πάντα έγιναν πιο εύκολα».

Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έχει δώσει στον κ. Τσίπρα τον τίτλο του χειρότερου διαπραγματευτή παγκοσμίως σε βάζει σε υποψίες ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι το πιο κοφτερό μαχαίρι στο συρτάρι... Υστερα από όλα αυτά, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι ορέξεις Τούρκων, Σκοπιανών και Αλβανών έχουν χτυπήσει ιστορικά υψηλά. Ετσι όπως πάει ο κ. Τσίπρας, σε λίγο οι Γερμανοί θα μας ζητούν αποζημιώσεις για την περίοδο «επιτροπείας» τού '41-'44, ενώ οι Πέρσες θα θέλουν κι αυτοί αποζημίωση για την παράνομη στάθμευση και παρακώλυση συγκοινωνίας των «300» στις Θερμοπύλες.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.2.2018

Συνέχεια

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Μέγα σκάνδαλο, μηδέν διερεύνηση


Εάν πραγματικά πιστεύεις ότι μια υπόθεση εμπεριέχει σοβαρές και άξιες έρευνας ενδείξεις, τότε ποιος ο λόγος να συμπεριφέρεσαι ως αν αυτές οι ενδείξεις είναι εύθραυστες και εξόχως προβληματικές; Αυτό που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά με την υπόθεση Novartis είναι το πως συμπεριφέρονται οι επίδοξοι κατήγοροι. Συγκεκριμένα, οι επίδοξοι κατήγοροι συμπεριφέρονται ως αν οι ίδιοι να μην πιστεύουν τις κατηγορίες που θέλουν να αιωρούνται εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων.

Αν πιστεύεις στην σοβαρότητα των ενδείξεων τότε γιατί οργανώνεις μια προανακριτική διαδικασία στην Βουλή με μόνο σκοπό να μην εξετάσει την υπόθεση. Αν η υπόθεση Novartis είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει υπάρξει ποτέ και που εμπλέκει 10 υψηλά πολιτικά πρόσωπα, τότε γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία προετοιμάζει μια διαδικασία που δεν θα ασχοληθεί με την ουσία της υπόθεσης; Το τραγελαφικό στοιχείο της όλης υπόθεσης είναι μια κυβερνητική πλειοψηφία που διακηρύττει το μεγαλειώδες του σκανδάλου και ταυτόχρονα οργανώνει μια διαδικασία που δεν θα επιδιώξει ούτε τον ελάχιστο τυπικό έλεγχο.

Αν πραγματικά υπάρχει σκάνδαλο Novartis στο οποίο εμπλέκονται τα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, τότε η κυβερνητική πλειοψηφία με την στάση της συγκαλύπτει τα αδικήματα που έχουν συντελεστεί και αφήνει τους ενόχους ελεύθερους. Αν όμως οι κατηγορίες είναι αβάσιμες, τότε η κυβερνητική πλειοψηφία έχει ενορχηστρώσει μια διαδικασία που δημιουργεί κατηγορούμενους που όχι μόνο δεν έχουν το τεκμήριο της αθωότητας, αλλά δεν έχουν καν την δυνατότητα να αποδείξουν ότι δεν είναι ένοχοι.

Τα τραγελαφικά της δικογραφίας που εστάλη στην Βουλή διαδέχεται τώρα το τραγελαφικό της διαδικασίας που θέλει να επιβάλει η κυβερνητική πλειοψηφία. Δεν πρόκειται για μια τυχαία επιλογή. Η ποιότητα της δικογραφίας επιβάλει μια αντιστοίχου ποιότητας διερεύνηση από αυτούς που έστησαν την υπόθεση.
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Παράδοση άνευ όρων


Στο θέμα διαρκείας με το κράτος των Σκοπίων είναι προφανές ότι η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται. Αυτό που δεν γίνεται συνήθως αντιληπτό είναι με ποιον διαπραγματεύεται. Οι Σκοπιανοί διαπραγματεύονται με την ελληνική πλευρά προσπαθώντας να πετύχουν όσο το δυνατόν περισσότερες παραχωρήσεις. Η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται με την ελληνική κοινή γνώμη, προσπαθώντας να πετύχει τις περισσότερες δυνατές υπαναχωρήσεις της πλευράς που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί - με το μικρότερο βιώσιμο πολιτικό κόστος.

Το ότι η ελληνική πλευρά δεν διαπραγματεύεται φάνηκε από το «Σχέδιο Νίμιτς». Εκεί είναι προφανές ότι η ελληνική πλευρά δεν διαπραγματεύεται και η μόνη έννοια της υποτίθεται δική μας πλευράς είναι πως θα παρουσιάσει μια καταστροφική ήττα ως μια αναπόφευκτη και ρεαλιστική λύση. Έτσι για παράδειγμα στο συγκεκριμένο σχέδιο διαβάζουμε ότι «Σύμφωνα με το κείμενο που κατέθεσε στους δύο διαπραγματευτές ο κ. Νίμιτς, δεν υπάρχει αναφορά σε υποχρεωτική αλλαγή του Συντάγματος της πΓΔΜ προκειμένου να αλλάξει η σημερινή συνταγματική ονομασία ή άλλα σημεία που κατά ορισμένους έχουν αλυτρωτικό περιεχόμενο.” Ή σε άλλο μέρος «Το αρχικό στάδιο προβλέπει ότι μετά την υιοθέτηση του σχετικού ψηφίσματος για τη νέα επίσημη ονομασία από το Συμβούλιο Ασφαλείας, αυτή θα χρησιμοποιείται «σε όλα τα επίσημα πολυμερή διεθνή πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων, συνθηκών, συμφωνιών και επίσημων εγγράφων». Επιπλέον, η πΓΔΜ θα πρέπει να καταβάλλει «τις καλύτερες προσπάθειές της» ώστε η νέα ονομασία «να χρησιμοποιείται στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλους πολυεθνικούς οργανισμούς».

Όταν στο Σχέδιο Νίμιτς γίνεται μνεία ότι είναι αναμενόμενο ότι η πλευρά των Σκοπίων θα «καταβάλλει «τις καλύτερες προσπάθειές της» φαίνεται ότι κανείς δεν θυμάται ότι οι Σκοπιανοί έχουν παραβιάσει κάθε δέσμευση που είχαν αναλάβει με την λεγόμενη ενδιάμεση συμφωνία του 1995. Το γεγονός ότι παρουσιάζεται ένα σχέδιο όπου η Ελλάδα κάνει όλες τις υπαναχωρήσεις εξ αρχής περιμένοντας ότι τα Σκόπια θα τηρήσουν δεσμεύσεις στο μέλλον – όταν πλέον δεν θα έχουν κανένα κίνητρο για να τηρήσουν αυτές τις δεσμεύσεις – δείχνει πόσο μονομερής είναι η τωρινή «διαπραγμάτευση.»

Η ελληνική πλευρά δεν διαπραγματεύεται με τους Σκοπιανούς, απλά προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά την ήττα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Εξάλλου η δυνατότητα διαπραγμάτευσης δεν ανήκει στην εργαλειοθήκη ικανοτήτων της ελληνικής πολιτικής τάξης γενικώς. Η ελληνική πολιτική τάξη έχει για δεκαετίες εκπαιδευτεί στην αφισοκόλληση, το κόψιμο της κορδέλας και την ακατάσχετη προοδευτική μπαρουφολογία. Με αυτές τις ικανότητες είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις ανθρώπους που έχουν ως σκοπό να πετύχουν διπλωματικά κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θα ήθελες να πετύχεις εσύ. Σε αυτή την περίπτωση απλά βαφτίζεις την παράδοση άνευ όρων ως μια ρεαλιστική και βιώσιμη λύση και επιστρέφεις στα εύκολα που ξέρεις.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 11.2.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Ο μεγαλύτερος τους φόβος


Αν σου βάζουν την ετικέτα του φασίστα, δεν είναι επειδή πιστεύουν ότι είσαι φασίστας. Σε κατηγοριοποιούν ως φασίστα, γιατί θέλουν να φοβηθείς και να σιωπήσεις. Η σιωπή σου είναι αναγκαία για ένα πολιτικό σύστημα που έχει προ πολλού πάψει να εκπροσωπεί τον μέσο Έλληνα. 

Ο σπουδαίος σοβιετολόγος Leonard Schapiro είχε πει ότι «το πραγματικό αντικείμενο της προπαγάνδας δεν είναι ούτε να πείσει ούτε να προσηλυτίσει, αλλά να παραγάγει έναν ομοιόμορφο τρόπο δημόσιου λόγου, έτσι ώστε και το παραμικρό ίχνος ανορθόδοξης σκέψης να ηχεί ως μια απειλητική παραφωνία».



Επί 40 χρόνια προσπαθούν να εκπαιδεύσουν τον Έλληνα στην ιδέα ότι πρέπει να είναι ένα άβουλο ον, που το μόνο το οποίο μπορεί και πρέπει να διεκδικεί είναι παροχές ως ζήτουλας από το κράτος-αφέντη. Μια σχέση εξάρτησης και υποτέλειας του πολίτη με το «βαθύ» κράτος και την πολιτική τάξη. 



Το πόπολο δεν δικαιούται να έχει τα δικά του «πιστεύω», εκτός από αυτά που του υποδεικνύει το κατεστημένο. Ειδικότερα, δεν δικαιούται να έχει ανησυχίες για θέματα που έχουν να κάνουν με την Ιστορία και τον πολιτισμό του. Αυτά για την πεφωτισμένη ελίτ είναι ξεπερασμένες εμμονές, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη νέα, πολυπολιτισμική Ελλάδα την οποία θέλει να εδραιώσει. 



Το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη ήταν μια πολύ μεγάλη έκπληξη για το κατεστημένο. Όχι τόσο για τη σημασία και τις επιπτώσεις του στο Μακεδονικό όσο για το γεγονός ότι υπάρχει ακόμα μεγάλη μερίδα των Ελλήνων που είναι διατεθειμένη να βγει στον δρόμο όχι για «τα γαρ βλεπόμενα πρόσκαιρα», αλλά για «τα δε μη βλεπόμενα αιώνια». 



Η «απειλητική παραφωνία» του συλλαλητηρίου φόβισε, γιατί κατέδειξε ότι υπάρχει η πιθανότητα το πόπολο να αυτονομηθεί. Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι ίσως κάποια ημέρα οι πολίτες συνειδητοποιήσουν πως το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο ούτε τους εκπροσωπεί ούτε τους υπηρετεί ούτε προτίθεται να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Η πολιτική τάξη εκπροσωπεί την πολιτική τάξη και τις ιδεοληψίες της. 



Για τα ΜΜΕ, το συλλαλητήριο ήταν μια φασιστική, ακροδεξιά, ακραία εκδήλωση, ένα καρναβάλι γραφικών ή, στις πιο μετριοπαθείς προσεγγίσεις, η έκφραση του ελληνικού θυμικού, μια συναισθηματικά επιπόλαιη αντίδραση ενός λαού ο οποίος εσφαλμένα δεν αποδέχεται την ήττα ως κάτι αναπόφευκτο, ως τη μόνη «ρεαλιστική» διέξοδο για ένα θέμα το οποίο δεν θα έπρεπε καν να τον ενδιαφέρει. 



Η καλύτερη φωτογραφία από την Ελλάδα το 2018 δεν θα ήταν από μια παραλία ή από ένα αξιοθέατο. Αλλά η φωτογραφία ενός διαμερίσματος με έναν άδειο καναπέ και μια ανοιχτή τηλεόραση που παίζει, αλλά κανείς δεν βλέπει.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.2.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Το σουηδικό μοντέλο ανοιχτών συνόρων


Η δυσκολία διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Reuters ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να επιβεβαιώνεις ότι αναφερόταν στη Σουηδία και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας πλέον δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους, προκειμένου να επιβληθούν ο νόμος και η τάξη. Μόνο την πρώτη εβδομάδα του έτους έγιναν τέσσερις δολοφονίες, με έναν επιπλέον νεκρό από χειροβομβίδα έξω από σταθμό του μετρό στη Στοκχόλμη. 

Πάνω από 300 είναι τα πρόσφατα περιστατικά πυροβολισμών, ενώ η σουηδική αστυνομία πλέον παροτρύνει τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν το βράδυ, προκειμένου να αποφεύγουν τους ομαδικούς βιασμούς. Το 2017 καταγράφηκαν 7.226 βιασμοί. Υπάρχει αλματώδης αύξηση στα περιστατικά AIDS - για την ακρίβεια η αύξηση είναι 300%. Ο επικεφαλής της ειδικής μονάδας αντιμετώπισης εγκλήματος της σουηδικής αστυνομίας δήλωσε ότι προάστια της Στοκχόλμης έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες.



Στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, το Μάλμε, οι μετανάστες είναι πλέον πλειοψηφία, το 1/5 του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών και στους δρόμους ομάδες παιδιών κυκλοφορούν με καλάσνικοφ και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Αυξάνονται δε διαρκώς οι λεγόμενες «no-go zones», περιοχές που είναι τόσο επικίνδυνες ώστε να μην τολμά να παρουσιαστεί η αστυνομία. 



Η Σουηδία φέρεται ότι είναι ο κύριος προορισμός παράνομων όπλων που πωλούνται στα Βαλκάνια, σύμφωνα με δήλωση των δικαστικών Αρχών στη Βοσνία. Ο Φινλανδός καθηγητής Lillrank πιστεύει ότι η Σουηδία μετατρέπεται στη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια της Φινλανδίας. Μάλιστα, στη Νορβηγία και τη Δανία κερδίζει έδαφος η ιδέα να επιβληθούν επιπλέον συνοριακοί έλεγχοι εναντίον της Σουηδίας. 



Τα παραπάνω είναι μια μικρή συλλογή στοιχείων από πρόσφατα ρεπορτάζ για τη Σουηδία. Θα μπορούσε κάποιος να γεμίσει σελίδες μόνο αναφέροντας τους τίτλους από ρεπορτάζ και άρθρα, τα οποία ασχολούνται με την πολιτισμική και την ανθρωπιστική κρίση που έχουν τεχνητά επιβληθεί στη Σουηδία από την πολιτική τάξη της. Και θα ήταν τουλάχιστον ευκταίο -αν όχι επιβεβλημένο- αυτή η πολιτική τάξη, ύστερα από όλα αυτά, να επανεξετάσει τις πολυπολιτισμικές φαντασιώσεις της, που καταστρέφουν μια πολιτισμένη χώρα. 



Επιστρέφοντας στο ρεπορτάζ του Reuters, διαβάζω ότι η σουηδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξοδέψει επιπλέον 700.000.000 ευρώ για αστυνόμευση, να αυξήσει τις ποινές για εγκλήματα με οπλοκατοχή και -το πιο ενδιαφέρον- να κάνει ακόμα ευκολότερο για την αστυνομία το να παρακολουθεί ιδιωτικά τηλεφωνήματα και emails. Εντάξει, μπορεί οι Σουηδοί να έχουν χάσει τον ύπνο τους, να είναι υπό διωγμό στην ίδια τους τη χώρα, να υπόκεινται σε χιλιάδες βιασμούς, να χάνουν τις ατομικές ελευθερίες τους, να χρειάζεται να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης για να χρηματοδοτηθεί η πρόνοια για τους λαθρομετανάστες, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για ρατσισμό και ξενοφοβία... Να λέμε και τα καλά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 28.1.2018


Συνέχεια

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Είναι ιδεολογικά συνεπής ο ΣΥΡΙΖΑ;


Την ημέρα μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αδωνις Γεωργιάδης, σχολίασε στο twitter: «Χθες οι βουλευτές του Σύριζα, ψηφίζοντας τις διατάξεις για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, τα καζίνα και την απεργία, απέδειξαν ότι δεν έχουν κανέναν απολύτως φραγμό για να κρατήσουν την εξουσία. Δεν σεβάστηκαν τίποτε από την υποτιθέμενη ιδεολογία τους. Να τους χαιρόμαστε».

Αν κάτι προκαλεί σύγχυση στο θέμα της ιδεολογικής συνέπειας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το γεγονός ότι μπερδεύουμε τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ με τις ιδεολογικές επιδιώξεις του. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία του για την εξουσία χρησιμοποίησε όλα τα γνωστά προεκλογικά κόλπα της ελληνικής πολιτικής τάξης. Ως επί το πλείστον παροχές δεξιά και αριστερά, αλλά και μερικά φιλελεύθερα μέτρα, όπως η αύξηση του αφορολογήτου και η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. 

Ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κρατισμού και αριστερής ιδεοληψίας. Το Μνημόνιο που εφαρμόζει δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια φορολογική εξόντωση του ιδιωτικού τομέα. Τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει να νομοθετήσει είτε δεν τις εφαρμόζει είτε τις μεταμορφώνει σε de facto αντιμεταρρυθμίσεις. Όχι μόνο δεν κάνει ιδιωτικοποιήσεις, αλλά επί της ουσίας έχει μπλοκάρει και αυτές που είχαν αναγγελθεί και ξεκινήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Κανένα κόμμα που έρχεται στην εξουσία δεν έχει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που είναι πάντοτε σε συμφωνία με τις ιδεολογικές αρχές του. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πετύχει έναν ιδιαίτερο υψηλό βαθμό ιδεολογικής συνέπειας που είναι συγκρίσιμη με αυτή του ΠΑΣΟΚ του '81.

Εάν λάβουμε δε υπόψη τις συνθήκες, οι επιδόσεις του είναι καλύτερες από αυτές του ΠΑΣΟΚ του '81. Ο ΣΥΡΙΖΑ στα τρία χρόνια έχει επιβάλει δισεκατομμύρια σε νέους φόρους, πραγματοποιεί δεκάδες χιλιάδες κατασχέσεις ιδιωτικής περιουσίας, έχει αυξήσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων σχεδόν κατά 60.000, έχει ανοίξει τα σύνορα για τους λαθρομετανάστες και τις φυλακές για τους εγκληματίες, πολεμά τις παραδοσιακές αξίες στην εκπαίδευση και την Εκκλησία νομοθετικά και με υπουργικές αποφάσεις. 



Αν ο κ. Γεωργιάδης θέλει να κατανοήσει τους αντιπάλους του, θα του πρότεινα τη νέα και εξαιρετική βιογραφία του Λένιν από τον Victor Sebestyen. «Η ικανότητα του Λένιν να δένει και να πλέκει πολιτικά, να αλλάζει κατεύθυνση όταν το θεωρούσε πρόσφορο, ήταν μια σταθερή πηγή έκπληξης για τους μπολσεβίκους, που ήταν λιγότερο τακτικά ευέλικτοι από αυτόν. Ήταν φανατικός, ήταν ιδεολόγος, αλλά στην επιδίωξη της εξουσίας ήταν ρεαλιστής - «η θεωρία είναι ζωτικής σημασίας για το έργο μας, αλλά δεν είναι Αγία Γραφή» είπε στους υποστηρικτές του.» Η Ελλάδα δεν θα είχε χρεοκοπήσει αν η λεγόμενη «Κεντροδεξιά» είχε την ιδεολογική συνέπεια, τη θέληση και τον ρεαλισμό της ελληνικής Αριστεράς. 

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 21.1.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Καμάκια και Ισλαμιστές


Με βάση τα νέα έθιμα, που πλέον έχουν καθιερωθεί στην πολυπολιτισμική Ευρώπη, στη Γαλλία, το νέο έτος ξεκίνησε με ένα βίντεο, όπου νεαροί μετανάστες λιντσάρουν μια γυναίκα αστυνομικό. Το βίντεο δημοσιοποιήθηκε από τους ίδιους τους δράστες. Τέτοιου περιεχομένου βίντεο αυξάνονται διαρκώς και έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος για το είδος: «τζιχάντ πορνό». Κατά τα άλλα, οι γαλλικές Αρχές είναι ικανοποιημένες από την ηρεμία και την ειρήνη που επικράτησαν κατά τη γιορτινή περίοδο, αφού μόνο 650 αυτοκίνητα καταστράφηκαν από βανδαλισμούς σε περιοχές όπου κυριαρχούν μουσουλμανικοί πληθυσμοί. 


Ολα βαίνουν καλώς, αφού σε έρευνα του Ifop και του Ινστιτούτου Montaigne μόνο το 28% των μουσουλμάνων στη Γαλλία «απορρίπτει τους νόμους του κράτους και θεωρεί σημαντικότερη τη σαρία». Μόνο το 60% θέλει οι γυναίκες -παντός θρησκεύματος- να φορούν μαντίλες σε δημόσιους χώρους και μόνο το 50% των νεαρών μουσουλμάνων είναι υπέρ της πολυγαμίας και της ισλαμικής μαντίλας, «με το πιο ανησυχητικό να είναι η διαπίστωση των συντακτών της μελέτης ότι πρόκειται για μια τάση της γενιάς τους που δεν εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία». 



Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι γαλλικές Αρχές έχουν καταγράψει 267.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. Υστερα από τόσους βιασμούς, λιντσαρίσματα και άλλες κακοποιήσεις, θα ήταν αναμενόμενο το γαλλικό κράτος να έχει πάρει κάποια μέτρα. Τελικά, το πολιτικό κατεστημένο έχει αποφασίσει να απαγορεύσει το «καμάκι»... 



Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα το μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος, είναι η τάση του να δημιουργεί de facto δύο παράλληλα νομικά καθεστώτα. Αν ανήκεις σε κάποια προστατευόμενη ομάδα του αριστερού κατεστημένου -π.χ. μουσουλμάνος λαθρομετανάστης ή απλά μπαχαλάκης-, το κράτος αυξάνει τα περιθώριά σου να καταπατάς τα βασικά δικαιώματα πολιτών οι οποίοι δεν ανήκουν στις λεγόμενες «προστατευόμενες ομάδες». Αν ανήκεις στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο κράτος -που παραβλέπει βιασμούς και λιντσαρίσματα- έρχεται με κάθε νέο νομοθέτημα να περιορίσει ολοένα περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματά σου. 




Αν σέβεσαι τα δικαιώματα των συμπολιτών σου, αν είσαι νομοταγής και γενικά παραγωγικό άτομο στην κοινωνία, όλη αυτή η συμπεριφορά είναι τουλάχιστον ύποπτη - αν όχι αυτόματη απόδειξη της ενοχής σου, που νομιμοποιεί την περαιτέρω παρείσδυση του κράτους στην ιδιωτική ζωή σου. Η κανονικότητα, ο δυτικός τρόπος δράσης και σκέψης γίνονται όλο και πιο συχνά ενδείξεις και αποδείξεις ενοχής. Μετά την ήττα του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ξανά μια κρίση που υποσκάπτει τις θεμελιώδεις αξίες της. Και αυτή η κρίση δεν είναι παρά ένα τεχνητό δημιούργημα μιας κυβερνώσας ελίτ, η οποία έχει χάσει κάθε επαφή με τα έθνη που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. 

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.1.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Ο φόβος του φορομπήχτη


Μετά δακρύων η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» ενημέρωσε τους αναγνώστες της για τις επιπτώσεις της σημαντικής μείωσης φόρων που ο πρόεδρος Tραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι κατάφεραν να νομοθετήσουν. Οι γερμανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ θα αυξηθούν κατά 39 δισεκατομμύρια ευρώ. «Σημαντικά μεγέθη επενδύσεων και θέσεων εργασίας θα μετατοπιστούν από την Ευρώπη στις ΗΠΑ» πρόσθεσε η γερμανική εφημερίδα. 


Το ρεπορτάζ βασιζόταν σε έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Οικονομική Ερευνα (ZEW). Ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στις ΗΠΑ για επιχειρήσεις πριν από τη μεταρρύθμιση ήταν στο 36,5%. Μετά τη φορολογική μεταρρύθμιση ο φόρος στις επιχειρήσεις θα πέσει στο 22,7%. Στη Γερμανία ο αντίστοιχος είναι 28,2% και ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης 20,9%. Βέβαια, αυτός ο μέσος όρος της Ε.Ε. δεν δίνει την ακριβή εικόνα, γιατί οι χώρες της δυτικής Ευρώπης, που έχουν τον μεγαλύτερο ανταγωνισμό από τις ΗΠΑ για επενδύσεις και θέσεις εργασίας, έχουν φορολογικούς συντελεστές αρκετά μεγαλύτερους του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης είναι αυτές που κατεβάζουν τον μέσο όρο στο 20,9%. 



Η Ελλάδα των ευρωπαϊκών «μεταρρυθμίσεων» θα έχει πλέον έναν φορολογικό συντελεστή για τις επιχειρήσεις, που θα είναι σχεδόν 30% υψηλότερος από αυτόν των ΗΠΑ. Σε αυτό τον υπολογισμό δεν λαμβάνουμε υπ' όψιν προκαταβολές φόρου ή άλλους άμεσους ή έμμεσους φόρους, εισφορές και άλλες επιβαρύνσεις που κάνουν τη διαφορά πολύ πιο μεγάλη. Στα χρόνια των ευρωπαϊκών «μεταρρυθμίσεων» χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν γιατί απλά δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βάρος ενός αδηφάγου κράτους σε συνθήκες χρεοκοπίας. Μιας χρεοκοπίας που δημιούργησε το ίδιο το κράτος, το οποίο τώρα τους αναγκάζει να πληρώσουν τα δικά του σπασμένα. 



Η ΦΑΓΕ δεν χρεοκόπησε λόγω της κρίσης, απλά μετέφερε την έδρα της στο Λουξεμβούργο. Η Coca-Cola Ελλάδος την «έκανε» για Ελβετία και η Βιοχάλκο για Λουξεμβούργο. Η Ελλάδα στα χρόνια των Μνημονίων έγινε το πειραματόζωο της φορολογικής εναρμόνισης στην Ε.Ε., όπως την καταλαβαίνουν η Γερμανία και η Γαλλία. Μια χώρα λιγότερο ανταγωνιστική ως προς αυτές, όπως η Ελλάδα, γίνεται μια πηγή επενδύσεων και ειδικευμένου προσωπικού που μεταναστεύει για να βρει εργασία. Ταυτόχρονα, η Γαλλία και η Γερμανία προστατεύουν τους δικούς τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές που μεταφέρουν τον εθνικό πλούτο στην πολιτική τάξη και τις παρασιτικές ομάδες που τη στηρίζουν. 



Η φορολογική μεταρρύθμιση στις ΗΠΑ είναι η πιο μεγάλη ανατροπή στον καταστροφικό δρόμο προς την πολιτική της φορολογικής εναρμόνισης. Αν η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου μειώνει δραστικά τη φορολογία, τότε γίνεται πιο δύσκολο για τους φορομπήχτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εκμεταλλευτούν τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Μπορεί η φορολογική μεταρρύθμιση να έγινε στις ΗΠΑ, αλλά κερδισμένος είναι όλος ο πλανήτης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 7.1.2018

Συνέχεια

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Το ασίγαστο πάθος


Στη Βραζιλία, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος τροπικός υδροβιότοπος του κόσμου, «η αναπτυσσόμενη βιομηχανία σόγιας και τα αγροκτήματα βοοειδών απειλούν ένα από τα πλουσιότερα καταφύγια πανίδας στον κόσμο». Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα διαβάσει άρθρο περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που να μην ασχολείται αποκλειστικά με την κλιματική αλλαγή. 

Η κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι είναι το μόνο περιβαλλοντικό φαινόμενο άξιο λόγου. Ολα τα άλλα θέματα είναι στην καλύτερη περίπτωση δευτερεύοντα. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι κάθε αρνητική είδηση φαίνεται ότι έχει μία και μοναδική εξήγηση, την κλιματική αλλαγή. Από πλημμύρες, περιφερειακούς πολέμους μέχρι και τη σεξουαλική ανικανότητα του Μπάμπη του περιπτερά, όλα τα φαινόμενα εξηγούνται πλέον ως συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. 



Τα ποσά που δαπανούνται από τα κράτη, άμεσα ή έμμεσα, για την κλιματική αλλαγή είναι υπέρογκα - όπως λέει ο Καλογήρου στον Κούρκουλο στην ευρέως γνωστή κινηματογραφική σκηνή, «πολλά τα λεφτά, Αρη». Αν το χρήμα εξηγεί ένα σημαντικό μέρος της εμμονής με το συγκεκριμένο θέμα, υπάρχει και μια άλλη εξίσου σημαντική παράμετρος.

 

Το 2017 ήταν η χρονιά επέτειος του οκτωβριανού πραξικοπήματος των μπολσεβίκων, το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων 100 χρόνων. Ό,τι επακολούθησε ήταν συνέπεια ή αντίδραση σ' αυτό το γεγονός. Και ήταν το ιστορικό γεγονός που κατέδειξε στην πολιτική τάξη τις νέες ολοκληρωτικές δυνατότητες στο να καθορίζει και να ελέγχει την καθημερινότητα των πολιτών βασιζόμενη σε «επιστημονικά» κριτήρια. 



Λίγα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο μαρξιστής διανοούμενος Κοστάντσο Πρέβε είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Το ασίγαστο πάθος». Όπως μας ενημερώνει ο εκδότης του βιβλίου, «με τον όρο “ασίγαστο πάθος” ο συγγραφέας εννοεί εκείνη την ικανότητα που μας επιτρέπει να μετατρέπουμε τη νεανική παρόρμηση για ισότητα και δικαιοσύνη σε ώριμη και διαρκή αντίθεση στον καπιταλισμό, μια αντίθεση που να χαρακτηρίζει πολιτικά και πνευματικά ολόκληρη τη ζωή μας». 



Εκατό χρόνια μετά το οκτωβριανό πραξικόπημα, ο περιβαλλοντισμός είναι ίσως η πιο σημαντική ανανεώσιμη πηγή αυτού του «ασίγαστου πάθους». Συνδυάζει μια τεχνοκρατική ρητορική με μια θρησκευτικού τύπου πίστη και βεβαιότητα στους σκοπούς και στα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξή τους. Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη συνταγή για την απληστία του ανθρώπου για εξουσία από έναν νάρκισσο που την εξασκεί, έχοντας την εντύπωση ότι εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 31.12.2017


Συνέχεια

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Ο κύριος ανοιχτά σύνορα


Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ο κ. Πάγκαλος είχε χαρακτηρίσει τον αντίπαλό του για τον Δήμο της Αθήνας κ. Αβραμόπουλο «κύριο Τίποτα». Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός είχε σκοπό να αποδώσει με τη μέγιστη δυνατή πληρότητα την πολιτική χροιά του κ. Αβραμόπουλου. Αχρωμος, άοσμος και ιδεολογικά ανύπαρκτος είναι η εικόνα που θέλει να δίνει προς τα έξω ο κ. Αβραμόπουλος. Ο κ. Πάγκαλος εκτόξευσε τον χαρακτηρισμό ως κατηγορία, ο κ. Αβραμόπουλος θα τον εξέλαβε ως δωρεάν διαφήμιση.

Το θέμα με την πολιτική του αέναου στρογγυλέματος είναι ότι δεν είναι πολιτικά μια ουδέτερη στάση. Ο άχρωμος και άοσμος πολιτικός είναι σαν το νερό, παίρνει το σχήμα όποιου ποτηριού τύχει να το βάλεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις η γραφειοκρατία, το βαθύ κράτος και τα οργανωμένα συμφέροντα κυβερνούν, ο πολιτικός προεδρεύει.



Σε πρόσφατο άρθρο του στο «Politico» ο κ. Αβραμόπουλος έγραψε για το θέμα του Μεταναστευτικού: «Δεν μπορούμε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να σταματήσουμε τη μετανάστευση. Η ανθρώπινη κινητικότητα θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τον 21ο αιώνα. Αν θέλουμε να είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό, θα πρέπει να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε τώρα. Η μετανάστευση είναι ένα συναισθηματικό, ευαίσθητο και πολιτικό ζήτημα. Συνέβαλε στο αποτέλεσμα των εκλογών στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Η μετανάστευση είναι η νέα μας πραγματικότητα».



Οχι, τα ανοιχτά σύνορα δεν είναι επιλογή συγκεκριμένων κυβερνήσεων και μια βαριά επιδοτούμενη δραστηριότητα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά κάτι σαν ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε ως τέτοιο και φυσικά να εφαρμόσουμε τις πολιτικές ένταξης και ενσωμάτωσης που υποστηρίζει η πεφωτισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.



Πριν από μερικά χρόνια ο ΟΗΕ είχε κάνει έναν υπολογισμό για το πόσοι θα ήθελαν άμεσα να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη, ο αριθμός ήταν 250.000.000. Φανταστείτε πόσο θα αυξανόταν αυτός ο αριθμός αν εφαρμοζόταν πλήρως η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που ευαγγελίζεται ο κ. Αβραμόπουλος.

Προφανώς και είναι δικαίωμα του κ. Αβραμόπουλου να λειτουργεί ως όργανο της γραφειοκρατίας του τομέα που υποτίθεται ότι διευθύνει και καθοδηγεί. Ομως ο κ. Αβραμόπουλος θέλει οι πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών να τον μιμηθούν· να γίνουν κι αυτοί άοσμοι, άχρωμοι και εύκαμπτοι στις επιθυμίες της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.12.2017


Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Τουλίπες και bitcoins


Τον Φεβρουάριο του 1637 ένας βολβός τουλίπας είχε φτάσει σε αξία γύρω στις 10 φορές το ετήσιο εισόδημα ενός ειδικευμένου εργαζόμενου. Αν μπορούσαμε να το μεταφράσουμε αυτό σε σημερινές τιμές Ολλανδίας, κάπου μεταξύ 300.000 με 400.000 ευρώ. Κάθε φορά που ένα αγαθό ή κάποια αγορά γνωρίζει δραματική αύξηση, η τουλιπομανία του 17oυ αιώνα ξαναέρχεται στο προσκήνιο. 

Αν το 2011 είχατε επενδύσει 1.000 δολάρια σε bitcoins, σήμερα η αξία αυτής της επένδυσης θα πλησίαζε τα 18.000.000 δολάρια. Το πιο σημαντικό στοιχείο στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ότι σχεδόν το 90% αυτής της κατακόρυφης ανόδου έχει συντελεστεί από τον Απρίλιο έως τώρα, μιλάμε για μια αύξηση που πλησιάζει το 1.600% μέσα σε μερικούς μήνες. Το δε 63% αυτής της αύξησης από τον Νοέμβριο έως τώρα.

Πού οφείλεται αυτή η αλματώδης αύξηση; Το 80% των παγκόσμιων συναλλαγών από τον Νοέμβριο έως τώρα προέρχεται από τρεις χώρες: Ιαπωνία, Νότια Κορέα και Βιετνάμ. Εως τον Νοέμβριο η αξία του bitcoin ήταν γύρω στα 7.000, από τότε έχει ανεβεί και κυμαίνεται γύρω στα 17.500 δολάρια. Το bitcoin αντιμετωπίζει κάποια σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο θέμα είναι η ασφάλεια ενός ηλεκτρονικού νομίσματος. Χάκερ έχουν καταφέρει να ληστέψουν λογαριασμούς. Επίσης, πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα οι χάκερ να προκαλέσουν προβλήματα που να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη γενική φερεγγυότητα αυτού του κρυπτονομίσματος. Ο υψηλός βαθμός μεταβλητότητας στην τιμή του είναι ακόμη ένας αρνητικός παράγοντας, καθώς και ο σχετικά περιορισμένος αριθμός συναλλαγών που αυτή την περίοδο είναι εφικτός. Αυτά τα ζητήματα είναι σταθερά και διαφορετικά από την πιθανή φούσκα ή τη μανία που φαίνεται να επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες.

Ομως, μακροπρόθεσμα ο κίνδυνος για το bitcoin έχει να κάνει περισσότερο με τη γενικότερη δυναμική και τις δυνατότητές του. Το bitcoin ή και άλλα κρυπτονομίσματα, αν ουσιαστικά επικρατήσουν, έρχονται να σπάσουν τα κρατικά μονοπώλια νομισμάτων. Μέσω της αποκλειστικής έκδοσης νομίσματος τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να κλέβουν (πληθωρισμός) τους πολίτες τους. Ενα κρυπτονόμισμα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να συναλλάσσονται ελεύθερα χωρίς τους φορολογικούς και τους πληθωριστικούς κινδύνους ενός κρατικού νομίσματος.

Είναι προφανές ότι η πολιτική τάξη δεν θα επιτρέψει τόσο εύκολα να χάσει τον έλεγχο σε έναν τομέα που της δίνει τόσες πολλές δυνατότητες στο να ρυθμίζει, να επιβλέπει και να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγεται προς αυτή και τις παρασιτικές ομάδες που τη στηρίζουν. Δεν είναι τυχαία η εμμονή των πολιτικών στο να καταργήσουν τα μετρητά και να επιβάλουν τις ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω του τραπεζικού συστήματος που ελέγχουν. Αυτή η εμμονή θα είναι το σημαντικότερο εμπόδιο για κάθε κρυπτονόμισμα στο μέλλον, αλλά επίσης και η κύρια αιτία ύπαρξής του.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Ποιος χρειάζεται μια «ποταμίσια» Νέα Δημοκρατία;


Το tweet του προέδρου του κόμματος ήταν ξεκάθαρο: «Ο αντικαπνιστικός νόμος θα εφαρμοστεί. Δεν μπορεί να είμαστε η μόνη χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει έναν σοβαρό αντικαπνιστικό νόμο». Ο κ. Μητσοτάκης με αυτό το tweet έδωσε ακόμη ένα στίγμα, σαν και αυτά στα οποία μας έχει συνηθίσει ο κ. Θεοδωράκης. Κάποιος, παρατηρώντας τον πολιτικό κατήφορο του κ. Θεοδωράκη, θα συνιστούσε περισσότερη προσοχή στον κ. Μητσοτάκη.

Για παράδειγμα, σε πολλές χώρες, όπου η απαγόρευση του τσιγάρου εφαρμόστηκε κανονικά, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια οι επιχειρήσεις εστίασης είδαν σημαντική πτώση στα έσοδά τους. Τώρα, ο κ. Μητσοτάκης θα πει στις χιλιάδες επιχειρήσεις εστίασης ότι, ύστερα από επτά χρόνια της χειρότερης οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να υποστούν σημαντική μείωση στα έσοδά τους προς χάριν μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής... 



Αλλά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, μια κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μπορούσε εύκολα να καταργήσει αυτόν τον νόμο. Εφόσον η Ν.Δ. είναι φιλελεύθερη στο θέμα του ωραρίου των καταστημάτων, γιατί στο θέμα του καπνίσματος παίρνει μια εντελώς κρατικιστική θέση; 



Και όχι μόνο υιοθετεί μια κρατικιστική θέση, αλλά την υιοθετεί πολύ εύκολα και χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκεπτικό. Για ένα κόμμα που θέλει να είναι φιλελεύθερο, ακόμα και στη χειρότερη των περιπτώσεων, η συγκεκριμένη θέση σε αυτό το ζήτημα θα απαιτούσε κάποιες διεργασίες, που θα φανέρωναν ότι παίρνουν στα σοβαρά αυτό που ονομάζουμε «φιλελευθερισμός». Ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια λέξη άνευ περιεχομένου, που απλά χρησιμοποιείται για να μας διαφοροποιεί από την άλλη ομάδα ατόμων που διεκδικεί την εξουσία. 



Ένα επίσης πολύ αρνητικό στοιχείο της συγκεκριμένης θέσης είναι το πόσο απόμακρη κάνει τη Ν.Δ. να φαίνεται από τα πραγματικά προβλήματα του μέσου πολίτη. Γνωρίζοντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, φαίνεται τουλάχιστον αλαζονικό να θέλει κάποιος να ξοδέψει πολιτικό κεφάλαιο για το συγκεκριμένο θέμα. 



Μια κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν θα έχει πολύ χρόνο, ούτε αρκετό πολιτικό κεφάλαιο για να πετύχει. Το να έχει προτεραιότητες δεν θα είναι ένδειξη καλής διακυβέρνησης, αλλά το πρώτο και κύριο συστατικό μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης. 



Μπορεί το συγκεκριμένο θέμα του καπνίσματος σε κάποιους δημόσιους χώρους να είναι δημοφιλές στον χώρο των ΜΜΕ, αλλά δεν έχει ούτε πέραση στην κοινωνία ούτε σχέση με τα καίρια ζητήματα των καιρών. Ο κ. Θεοδωράκης, που προσπάθησε να πολιτευθεί εκφράζοντας τις πολιτικές θέσεις ενός μανταμσουσουδισμού των βορείων προαστίων, ξεκίνησε από αυτοαποκαλούμενος σωτήρας του έθνους και κατέληξε αυλικός της κυρίας Γεννηματά. 

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Ο Ταγίπ Ερντογάν στην αποικία του



Οι θέσεις στο τουρκικό επιτελείο που θα έχουν να κάνουν με την Ελλάδα θα είναι ίσως οι πιο βαρετές στο στράτευμα της εχθρικής χώρας. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά διότι η ελληνική πολιτική τάξη δρα με έναν τρόπο που κάνει τον σχεδιασμό και την υλοποίηση επεκτατικών σχεδίων απολύτως περιττή διαδικασία. Η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία της Τουρκίας μπορεί να είναι μια φαντασίωση των Τούρκων, αλλά επίσης μια ιδεολογικά προγραμματική υποχρέωση της πολιτικής τάξης μας. 

Αυτή η προγραμματική υποχρέωση της ελληνικής πολιτικής τάξης δεν είναι ακριβώς συνειδητή επιλογή. Εξάλλου, κάτι τέτοιο θα συνιστούσε προδοσία. Αντίθετα, η πολιτική τάξη των Αθηνών, έχοντας υιοθετήσει εν συνόλω τις αριστερίστικες δοξασίες σε όλα τα θέματα, ακολουθεί και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικής ασφάλειας τις ιδεολογικές εμμονές της, στο καταστροφικό τέλος όπου μας οδηγούν. 

Οι Τούρκοι σκέφτονται και δρουν με όρους θρησκευτικής και πολιτισμικής ισχύος. Εμείς, με το προπαγανδιστικό τραγουδάκι που μας μάθαιναν στο δημοτικό: «Αν όλα τα παιδιά της Γης πιάναν γερά τα χέρια...» Είναι μια ιδιότυπη σύγκρουση πολιτισμικών εικασιών. 
Οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου ήδη θα διαισθάνονται ποιες από αυτές τις εικασίες είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. 



Τσίπρας και Μουζάλας έχουν αναλάβει το να γεμίσει η Ελλάδα από μουσουλμάνους εποίκους. Ο δε φορολογούμενος ήδη πληρώνει τα επιδόματα, την εστίαση, τη σίτιση και την πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη των μελλοντικών κατακτητών του. Στα σχολεία, το λεγόμενο «ελληνικό κράτος» καταργεί την έπαρση της ελληνικής σημαίας και τη χριστιανική προσευχή. Στην Ξάνθη, όμως, για πρώτη φορά ένα ολόκληρο σχολείο παρήλασε με μαντίλες. Στις νέες μουσουλμανικές συνοικίες της Αθήνας περιπολεί «ισλαμική αστυνομία», η οποία επιβάλλει το ισλαμικό δίκαιο, τη Σαρία. "Πρόκειται για ομάδες ανδρών από 30-50 ετών, που δρουν στο κέντρο, σε περιοχές όπως η πλατεία Θεάτρου, η οδός Σωκράτους, η Ευριπίδου και άλλα μέρη, που έχουν καταντήσει δυσπρόσιτα για τον Αθηναίο." Ο κ. Μουζάλας έχει πει ότι, με τα μεγάλα μουσουλμανικά ρεύματα προς την Ελλάδα, θα λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημά μας. 

Η τουρκική κυβέρνηση εκφράζει φυσικά τις ανησυχίες της για το πώς η Ελλάδα θα καταφέρει να επιτύχει την ειρηνική συνύπαρξη μουσουλμάνων και της μελλοντικής ελληνικής μειονότητας. Αν ήμουν Τούρκος, δεν θα ανησυχούσα και τόσο. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν μια τάση να διευθετούν διαχρονικά τέτοια ζητήματα με απίστευτη τακτικότητα - βλέπε Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Πόντο και, τις τελευταίες εβδομάδες, Αλβανία. Οι Ελληνες θα πρέπει να πιστέψουν ότι η πολιτική τάξη που τους οδήγησε στην οικονομική καταστροφή ξέρει τι κάνει στα εθνικά θέματα. Φαίνεται, όμως, ότι θέλει να λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές καταργώντας την Ελλάδα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.12.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Γιάννης Μπουτάρης, αριστερούλης


Το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» ήταν ίσως το πρώτο μέσο που ασχολήθηκε με την αισθητική του κρατιδίου των Σκοπίων. «Ο ιππεύων πολεμιστής είναι ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης, έχει ύψος σχεδόν 30 μέτρα, κόστισε 10.500.000 ευρώ και φαίνεται τόσο αυθεντικό όσο το βενετσιάνικο Μεγάλο Κανάλι στο Λας Βέγκας». 

Στη διάρκεια του χρόνου διάφορα ξένα ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί με τη χώρα του κιτς στην Ευρώπη. Fox News: «Σκόπια, η πρωτεύουσα του κιτς στα Βαλκάνια». «The Guardian»: «Πώς τα Σκόπια έγιναν η νέα πρωτεύουσα του κιτς στην Ευρώπη». Και οι «Times» της Νέας Υόρκης: «Πέρα από το κιτς στα Σκόπια».

Αυτή η αισθητική τού κιτς στη γειτονική χώρα δεν είναι τυχαία. Η αισθητική ταιριάζει άψογα με την ποιότητα της ιστορικής και της πολιτισμικής ταυτότητας του κρατιδίου. Για τους σοβαρούς ιστορικούς, σε διεθνή κλίμακα, οι ιστορικές, και ας πούμε φυλετικές, αξιώσεις τους κρατιδίου είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση. Υπάρχει όμως ο υπέρμαχος του κρατιδίου του κιτς, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Ο κ. Μπουτάρης αποκάλεσε πρόσφατα τα Σκόπια «Μακεδονία».

Βλέπεις τον κ. Μπουτάρη και καταλαβαίνεις ότι είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα καθίσει στη διπλανή θέση του λεωφορείου για να σου εξηγήσει ότι το Kρυφό Σχολειό είναι ένας μύθος, αλλά ταυτόχρονα αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη το «μακεδονικό έθνος». Είναι έτοιμος να σου εξιστορήσει τις θηριωδίες που έχουν διαπράξει στη διάρκεια των αιώνων οι Ελληνες, αλλά, βέβαια, ο Ατατούρκ, αν και πατέρας της εθνοκάθαρσης, «ήταν μεγάλος ηγέτης».

Ο κ. Τσίπρας δεν φοράει γραβάτα. Ο κ. Μπουτάρης φοράει σκουλαρίκι. Και τις δεύτερες εκλογές του 2015 είχε ευχηθεί στον κ. Τσίπρα να τις κερδίσει, δηλώνοντας: «Πρέπει να βοηθήσουμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στον αγώνα που έχει ξεκινήσει προκειμένου να μην τον αφήσει στη... μέση». Μεγάλη η διορατικότητα του πολιτικού ανδρός.

Πλασάρεται από τα ΜΜΕ ως μεταρρυθμιστής. Από το 2011 δήμαρχος Θεσσαλονίκης, αλλά τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα δεν είχαν ποτέ τίποτα να φοβηθούν. Γενικώς, ο δήμος λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα. Το μόνο που έχει αλλάξει από το 2011 είναι η εμμονή του κ. Μπουτάρη να σοκάρει το στερεότυπο μιας 70χρονης κυρίας που κάθε Κυριακή εκκλησιάζεται. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική πυγμή του.

Ο κ. Μπουτάρης είναι η δημαρχιακή έκδοση του μπαχαλάκη των βορείων προαστίων που κατεβαίνει στην Αθήνα και σπάει το μαγαζάκι του νοικοκύρη βιοπαλαιστή, με την ανοχή -και τώρα επί Τσίπρα υπό την προστασία- των Αρχών. Τζάμπα μάγκας δηλαδή ο δήμαρχος, ο γνωστός καφενόβιος αριστερούλης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 26.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Το άλλο ξανθό γένος


Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχολιάζοντας το πακέτο παροχών του κ. Τσίπρα, ήταν ακριβής και μίλησε για «στοχοθετημένες δράσεις που είναι πλήρως σύμφωνες με τις δεσμεύσεις του Μνημονίου». Προτού γίνει η παραπάνω δήλωση για το πακέτο παροχών, είχε γίνει η δήλωση του επιτρόπου Μοσκοβισί που έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» την οποία σημειώνει η κυβέρνηση με το Μνημόνιο. Ενώ ο Γερούν Ντάισελμπλουμ είχε κάνει λόγο για «θετικά μηνύματα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα». 


Παρακολουθώντας αυτές τις δηλώσεις, θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε κάποιος να δει τις αντιδράσεις της συνιστώσας τού «Γερούν, γερά!». Ηταν ο βαθύς πυρήνας του «Ναι» στο δημοψήφισμα-παρωδία του '15. Αυτή η συνιστώσα πιστεύει στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα και το πώς ακριβώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ευρωπαϊκή Ελλάδα το έχει αφήσει στα χέρια της ευρωκρατίας. 



Μετά την κωλοτούμπα του '15 αυτή η συνιστώσα πίστεψε ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έμπαιναν σε ένα πρόγραμμα εξευρωπαϊσμού. Οι Ευρωπαίοι θα έβαζαν σε τάξη τους αντιμνημονιακούς και έτσι η Ελλάδα θα συνέχιζε απρόσκοπτα την ευρωπαϊκή πορεία της. Οι συριζαίοι όμως, που γνωρίζουν καλύτερα την ευρωκρατία, έμαθαν τελικά πώς να διαπραγματεύονται. Ουσιαστικά χρησιμοποίησαν τη συνταγή των προηγούμενων: άγρια φορομπηξία μέχρι να παρουσιαστεί πλεόνασμα ή, τουλάχιστον, να μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός πλεονάσματος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική δυναμική των Μνημονίων. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα βαθιά κρατικιστική το 2010, η Ελλάδα το 2017 παραμένει το ίδιο κρατικιστική, αλλά με πολύ περισσότερους φόρους.



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!» δικαίως γελά με τις φαντασιώσεις και τις ανακολουθίες των αντιμνημονιακών. Προφανώς δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα» στη Ρωσία, στην Κίνα ή στο Ιράν για να χρηματοδοτηθεί η «έφοδος στον ουρανό». Από την άλλη, όμως, αυτό που επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε «πολιτικόδεντρα». Οπως είναι αδύνατον να μας χαριστεί η ευημερία με δωρεάν χρήμα, είναι επίσης αδύνατον να μας έρθουν οι μεταρρυθμίσεις εισαγωγή από τις Βρυξέλλες. Δεν υπάρχει υποκατάστατο στην αναγκαιότητα να δημιουργηθεί μια εκλογική πλειοψηφία που θα πιστεύει και θα υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. 



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!», χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει και χωρίς να θέλει να το παραδεχτεί, πιστεύει και αυτή, με τον δικό της τρόπο, σε ένα ξανθό γένος που θα σώσει την Ελλάδα. Οι ελπίδες έχουν εναποτεθεί σε μια άλλη φαντασίωση, ξεχωριστή βέβαια, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοια με αυτή των αντιμνημονιακών. Θα ήταν ευχάριστο αυτή την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι «Γερούν, γερά!» να είχαν καταλάβει το εύρος της μνημονιακής αυταπάτης. Για την ώρα, ασχολούνται αποκλειστικά με τα ελαττώματα των άλλων.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 19.11.2017
Συνέχεια