Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

A Guide For The Age Of Conformity

In reading Cynical Theories, by dissidents Helen Pluckrose and James Lindsay, one gets the feeling of gliding with a steamboat into an intellectual Heart of Darkness. Going north up Intersectionality River, creeping on ominously into an ever-thickening woke flora, hearkening roaring SJW fauna. Allyship and disrupting binaries, research justice, lived experience, dominant discourse, normativity, biopower, positionality, hegemonic masculinity, healthism, epistemic violence. It is not long before your boat gets enveloped by a white fragility fog. Eventually, you come face to face with the “exceptional” Kurtz DiAngelo. 

You may read Cynical Theories the traditional way, or, you may use it as your guide up the corporate ladder—Woke Dad, Poor Dad sort of material. Master the vocabulary, delve into the maddening rationalizations, and fiddle plenty with circular logic, and head of human resources is the least you can expect. Pluckrose and Lindsay had the opportunity to became experts in what we may call woke or social justice “scholarship.” Along with professor Peter Boghossian, “beginning in August 2017, the trio wrote 20 hoax papers, submitting them to peer-reviewed journals under a variety of pseudonyms.” The submissions were sent to academic journals of the woke, social justice—what the authors call the grievance studies—variety. They had spent some time learning the necessary rhetorical and intellectual tricks. Seven of the papers written were accepted, and four got published before the Wall Street Journal uncovered the hoax.

One of their papers, published in Gender, Place and Culture, a journal of feminist geography, was about the dog rape culture prevalent in dog parks in Portland, Oregon. It was a thorough examination of the “oppressive spaces that lock both humans and animals into hegemonic patterns of gender conformity that effectively resist bids for emancipatory change.” In the journal Sexuality and Culture, they published the paper “Going in Through the Back Door,” which argued that if heterosexual men practiced anal penetration to themselves they would be “better attuned to issues of social justice, including ‘potentially greater awareness about rape.’” In another paper, accepted by the journal Affilia, the authors used chapter 12 of Hitler’s Mein Kampf “in which Hitler describes the origins of the Nazi party, and reworked it so that it was instead describing the rise of ‘solidarity feminism’ …. The editors of Affilia did not notice, with one praising its ‘potential to generate important dialogue for social workers and feminist scholars.’”

Anyone who has even glanced over a genuine social justice paper understands that what was created by Pluckrose, Lindsay, and Boghossian is not far from the norm. There is an account on Twitter that specializes in woke “scholarship”, the New Real Peer Review, which exposes the absurdities published in all varieties of social justice studies. You couldn’t tell the difference between the genuine article and the hoax papers by the trio. What could explain these obscene levels of ludicrousness? 

Pluckrose and Lindsay place the intellectual origins of the social justice scholarship in what is broadly known as postmodernism. A “radical skepticism about whether objective knowledge or truth is obtainable and a commitment to cultural constructivism,” and “a belief that society is formed of systems of power and hierarchies, which decide what can be known and how.” In the course of time the theory became simplistic, goal-oriented, and actionable. Pluckrose and Lindsay call this applied postmodernism. Radically skeptical, if not hostile, about what those who oppose may know, ridiculously doctrinaire about all it claims to know.

Applied postmodernism is a set of radical conclusions supported by a convoluted web of rationalizations and rhetorical ploys. Its modus operandi goes something like this:

  1. Create an extreme, unfalsifiable and all-revealing theory. 
  2. Attach this theory to sacralized race and victimhood categories. 
  3. Condition the authenticity of these sacralized race and victimhood categories to the degree of conformity to said theory. 
  4. Denounce anyone who criticizes the theory as an attacker on all of those who can be grouped in the sacralized race and victimhood categories.

Social justice, as any illiberal revolution of the past, has become a parody of the system that it aims to overthrow. Social justice is a “regime of truth,” imposed by ever stricter social controls, where no error is admitted or even conceived possible. Control of the discourse, manipulation of language, otherizing whole groups of people, cancelling and doxxing anyone who steps out of the line. Conformity to the social justice dogma is the supreme public virtue.

Authoritarianism is not just an impulse of the woke, it is their primary one, and at times it seems to be the only one. And what a better way to hide that base impulse than under a veil of care and sensitivity for those most vulnerable amongst us. Pluckrose and Lindsay quote how some social justice academics react to dissent. “Robin DiAngelo calls anything except deferential agreement ‘white fragility….Alison Bailey characterizes disagreement as ‘willful ignorance’ and a power play to preserve one’s privilege; Kristie Dotson characterizes dissent as ‘pernicious’; Barbara Applebaum dismisses any criticism of Social Justice Theoretical methods as ‘color-talk’ and ‘white ignorance.’” It’s no coincidence that you get that Nurse Ratched vibe every time you listen to Robin DiAngelo.

In woke America, one is expected to believe that racism is the dominant, all-pervasive, and all-controlling force in the structures of power, and if you dare to object to that idea, then the corporations, the bureaucracy, and the media will come down and wreck your life. The social justice dogma has become a substitute religion for America’s managerial class. It is a faith pursued with puritanical zeal by those who most often delude themselves that they belong in the secular strata of society. Cult seems a much more suitable word for the phenomenon than the word faith. I say cult because it requires a blind adherence to an “infallible” dogma, because ends justify the means, because unquestioning obedience to authority is elemental and dehumanizing individuals and groups is a credal necessity. 

Pluckrose and Lindsay are what we used to call mainstream liberals. In the book they emphasize that there is a clear cut distinction between their liberalism and social justice. Early on they clarify that “we find ourselves against capitalized Social Justice because we are generally for lowercase social justice.” But thinking about the account Pluckrose and Lindsay give of the development of this applied postmodernism, is that distinction and separation so clear? 

Lionel Trilling in his preface to The Liberal Imagination, wrote that “in the United States at this time liberalism is not only the dominant but even the sole intellectual tradition.” On the right, Trilling could only find something that could mostly manifest itself “in action or in irritable mental gestures which seek to resemble ideas.” Although many things happened in the intellectual space in the following decades, it is also true that where Trilling was situated, in the academy, liberalism remained the dominant intellectual tradition. The same dominance was evident in the government bureaucracy, the media, the entertainment industry and over time in the corporate world. 

This dominating creed was what we used to call mainstream liberalism, or what the authors of Cynical Theories may call lowercase social justice. It was manifest, for instance, in President Johnson’s 1965 speech at Howard University where he proclaimed that “This is the next and the more profound stage of the battle for civil rights. We seek not just freedom but opportunity. We seek not just legal equity but human ability, not just equality as a right and a theory but equality as a fact and equality as a result.” This “equality as a result” was not because President Johnson or his speechwriters had probed into postmodernism and extrapolated from it an upcoming applied postmodernism where equality of results was a legitimate goal. No, equality of results was already baked into the cake of lowercase social justice. 

When Justice Sandra Day O’Connor in Grutter v. Bollinger submitted that “we expect that 25 years from now, the use of racial preferences will no longer be necessary to further the interest [in student body diversity] approved today,” it was not an applied postmodernist perspective that convinced her and the majority of the court to give basic constitutional rights a long sabbatical for the sake of a deeply questionable policy. Nor was it an applied postmodernism that flooded popular entertainment over the last couple of decades with a belief in the irredeemable villainy of anything of a European origin. 

Namely, the social justice warriors of every kind did not storm the institutions only in the last couple of years. The doors were open, the red carpet had been rolled out, justifications had been made, rationalizations had been socially embedded, long-held principles and values had been trounced in the name of what the nation’s liberal establishment called progress. Today, we may associate the madness at hand with a small number of politically active millennials on the left; nevertheless, the truth of the matter is that though some of the millennials may be the protagonists of our present drama they are not the authors of it. 

Someday, if all goes well, liberty-friendly leftists, centrists, and conservatives will have to grapple with this question. In the meantime, we will have to face the common foe, the authoritarian left, and Cynical Theories by Pluckrose and Lindsay is an invaluable guide to this purpose.

The American Conservative, 3.3.2021


Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020

Ένας γαλάζιος ΣΥΡΙΖΑ

Δήμητρα Κρουστάλλη

Ο κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ κάθε φορά που έτρωγαν σφαλιάρες από την πραγματικότητα είχαν ένα και μοναδικό επιχείρημα για να δικαιολογηθούν: γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι; Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που ακολούθησε την εθνική τραγωδία του 2015-19, δείχνει να πιστεύει πως οι προηγούμενοι από τους οποίους πήρε την εξουσία ήταν πράγματι καλύτεροι. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η μανία να τους αντιγράφει. 

Ο υπουργός Επικρατείας κ. Γεραπετρίτης προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη μεγάλη ήττα της ελληνικής κυβέρνησης στη Σύνοδο Κορυφής έκανε τον απίθανο συμψηφισμό  της ήττας με το «δυσανάλογο» πακέτου 32 δις ευρώ που θα πάρει η Ελλάδα για «ανάπτυξη». Κάτι σχετικά παρόμοιο δηλαδή με την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, όπου το Σκοπιανό ανταλλάχθηκε με την ακύρωση των μειώσεων των συντάξεων που ήταν αρχικά προγραμματισμένες για τις αρχές του 2019.  

Για να είμαστε δίκαιοι, αντίθετα από το ΣΥΡΙΖΑ όπου η εθνική ήττα στο Μακεδονικό ήταν ιδεολογική του επιδίωξη, η ήττα της παρούσας κυβέρνησης στη Σύνοδο Κορυφής δεν ήταν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Είμαι σίγουρος ότι η κυβέρνηση θα ήθελε να επιτύχει και δεν τα κατάφερε. Αλλά, ο απαράδεκτος συμψηφισμός του κ. Γεραπετρίτη δείχνει το πόσο βαθιά έχουν εισχωρήσει οι ιδέες και οι νοοτροπίες της καθεστωτικής κεντροαριστεράς στην λεγόμενη κεντροδεξιά. Μια  ήττα στα εθνικά θέματα ισοφαρίζεται κάπως με νέα μεγαλύτερα ΕΣΠΑ. Ο θρίαμβος του κρατισμού, ο θρίαμβος της εθνικής μας παρακμής.

Και δεν ήταν μόνο ο κ. Γεραπετρίτης σε αυτό το θλιβερό μοτίβο. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός θριαμβολογούσε για τη «συμφωνία για τη μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 55% μέχρι το 2030» που επετεύχθη στην Σύνοδο Κορυφής. Λες και το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης μπορεί να στηριχτεί σε «πενταετή» πλάνα κρατικοδίαιτης «πράσινης ανάπτυξης» αμφιβόλου περιβαλλοντικής αποτελεσματικότητας και μηδαμινής οικονομικής ανάπτυξης. Αν τα οικονομικά πλάνα της ΕΕ είχαν έστω και μερική επιτυχία, η Ευρώπη δεν θα ήταν μια ήπειρος σε βαθιά οικονομική παρακμή τις τελευταίες δεκαετίες.  

Αλλά και ο προϊστάμενος του οικονομικού γραφείου του Μαξίμου, κ. Πατέλης, μας διαφώτισε περαιτέρω, αφού μας εξήγησε πως ένας από τους πυλώνες του Ταμείου Ανάπτυξης θα είναι και ένα  «εκτεταμένο πρόγραμμα κατάρτισης που στοχεύει στην καταπολέμηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την αναπηρία, την ηλικία ή άλλα χαρακτηριστικά των εργαζομένων.» Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε ως οικονομία, αλλά και ως δύναμη έναντι της Τουρκίας, είναι μια ισχυρή δόση αριστερής πολιτικής ορθότητας. 

Και οι αντιγραφές της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας δεν σταματούν σε νέα μεγαλύτερα ΕΣΠΑ, «πράσινη» «ανάπτυξη» και ισχυρές δόσεις αριστερής πολιτικής ορθότητας. Αντιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και στις σχέσεις του με τα ΜΜΕ. Έτσι είχαμε την παραίτηση της Έλενας Ακρίτας από τα «Νέα» όταν ένα άρθρο της απορρίφθηκε για έκδοση. Ακόμα δεν έχω πέσει πάνω σε παράγραφο, λέξη ή έστω κάποιο σημείο στίξεως της κας Ακρίτα με τα όποια να συμφωνώ. Αλλά από πότε ένας αρθρογράφος επιβάλλεται να ακολουθεί τη γραμμή του κύριου άρθρου μιας εφημερίδας; Εξάλλου, γιατί να μην γνωρίζουμε την άποψη της μανταμσουσουδίστικης αριστεράς των Βορείων προαστίων επί των θεμάτων της επικαιρότητας; 

Αλλά εκεί που έγινε ένα ακόμα χειρότερο έγκλημα ήταν η παραίτηση της δημοσιογράφου Δήμητρας Κρουστάλλης από το «Βήμα». Όπως έγραψε η ίδια, «[έ]πειτα από τη δημοσίευση του ρεπορτάζ για το παράλληλο και ατελέσφορο σύστημα καταγραφής των κρουσμάτων κορωνοιού από την ΗΔΙΚΑ και τον ΕΟΔΥ ασκήθηκε ασφυκτική πίεση από το Μέγαρο Μαξίμου. Αυτή μετατράπηκε σε εσωτερική ένταση και με έφερε ενώπιον του διλήμματος: προσωπικός και επαγγελματικός ευτελισμός ή παραίτηση.»

Μόνο για το μήνα Δεκέμβριο το Μέγαρο Μαξίμου είχε ορίσει 45.000 ευρώ για υπερωρίες του προσωπικού του. Καλύτερα θα ήταν αυτές τις ώρες σκληρής εργασίας να δαπανώνται στην αντιμετώπιση της Τουρκίας και όχι στην λογοκρισία δημοσιογράφων. Η αντιγραφή Συριζαϊκών πολιτικών και μεθόδων πρέπει να σταματήσει. Έτσι όπως πάει σε λίγο το Μέγαρο Μαξίμου θα μας παρουσιάσει και αυτό μελέτη του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, η οποία θα μας εξηγεί πως μόνο μια θετική άποψη για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης είναι εφικτή και περιβαλλοντικά βιώσιμη.  

Pronews 17.12.2020


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2020

Γιατί το ΚΙΝΑΛ χρειάζεται την Εύα Καϊλή

Για το ΚΙΝΑΛ ο δρόμος προς μια κατάληξη όπως αυτή της ΕΔΗΚ είναι στρωμένος από μια σειρά συμβατικών επιλογών. Συμβαίνει στα κόμματα αυτό. Βρίσκονται σε δύσκολη θέση και η πεπατημένη οδός φαντάζει ως η πιο λογική διέξοδος.

Ας έχουμε κάποιον μπροστά που συγκεντρώνει όλα τα συμβατικά χαρακτηριστικά των αντιπάλων μας. Να έχει όνομα, να έχει ξύλινο λόγο, να τον ξέρει η πιάτσα, να τον ξέρουν οι πελάτες. Και έτσι, ακολουθώντας τη μια τυπική και λογική επιλογή μετά την άλλη καταλήγουν στα αζήτητα της ιστορίας.


Το να συμπεριφέρεσαι ως μεγάλος και καθιερωμένος όταν είσαι μικρός και υπό εξαφάνιση είναι σαν να παρακαλάς να σε εγκαταλείψουν. Αν θέλει το ΚΙΝΑΛ όχι απλά να επιβιώσει αλλά να έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει το πολιτικό χώρο που αυτό δημιούργησε τότε δεν έχει παρά να γίνει πιο ρηξικέλευθο στις επιλογές του. Χρειάζεται κάτι που να θυμίζει τις καλύτερες εποχές του και ταυτόχρονα να έχει την ποιότητα και τη αίσθηση ότι μια σημαντική αλλαγή έχει λάβει χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια επικίνδυνη φάση. Πρώτον, γιατί απέτυχε εντελώς ως κυβέρνηση. Δεύτερον, γιατί δεν κάνει αυτό που θα έκανε κάθε άλλο κόμμα που θα βρισκόταν σε αυτή τη θέση, δηλαδή να αλλάξει τον αρχηγό που έχει ηττηθεί. Όλα τα παραπάνω θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το ΚΙΝΑΛ. Αλλά ο ψηφοφόρος της κεντροαριστεράς δεν έχει την αίσθηση ότι διαλέγει κάτι καλύτερο επιλέγοντας το ΚΙΝΑΛ. Είναι σαν να έχει να επιλέξει μεταξύ του ελλαττωματικού και του μπαγιάτικού.

Η Εύα Καϊλή έχει αρκετά θετικά χαρακτηριστικά. Είναι μαχητική, έχει λέγειν, ξέρει τα θέματα με τα οποία ασχολείται και δεν είναι φθαρμένη πολιτικά. Το καλύτερο στοιχείο της είναι ότι δεν φοβάται να υποστηρίζει πατριωτικές θέσεις. Είναι υπέρ της φύλαξης των συνόρων. Υποβάλει ερωτήματα για τις ΜΚΟ που γεμίζουν την Ελλάδα λαθρομετανάστες. Ανάγκασε ευρωπαία επίτροπό να πει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί την Τουρκία ασφαλή χώρα για πρόσφυγες.

Όταν ο Ερντογάν μετέτρεψε την Αγιά Σοφιά σε τζαμί, δεν μίλησε για το θέμα όπως υπουργοί της κυβέρνησης, περί διεθνούς μνημείου κτλ. Έγραψε στο twitter: «Προσβλητική περιφρόνηση της διεθνούς κοινότητας & ασέβεια στον θρησκευτικό χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας, σβήνοντας κάθε ιερό χριστιανικό στοιχείο της. Κυρώσεις όφειλαν να έχουν εξετασθεί ήδη. Όσοι έχουμε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη δεν ξαφνιαζόμαστε από την βάναυση αντιμετώπιση κάθε στοιχείου που θυμίζει Ελλάδα ή Ορθοδοξία, το εξοργιστικό είναι να συνεχίζεται από συμμάχους μας, το business as usual με δυο μέτρα & δυο σταθμά.»

Ένα από τα καλά του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η ταύτιση του κόμματος με τον πατριωτισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ που αντικατέστησε το ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης κουβάλησε μαζί του όλες τις ακρότητες ενός περιθωριακού κόμματος της αριστεράς. Όπως αποδείχθηκε με την πολιτική ανοιχτών συνόρων που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ και με την συμφωνία των Πρεσπών, είναι καταστροφικό το κόμμα που ηγείται της κεντροαριστεράς να απεχθάνεται τον πατριωτισμό. 

Ο πατριωτισμός πρέπει να είναι αποδεχτός από όλα τα κόμματα, ειδικά από τα κόμματα εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο ακραίος που σε πολλά εθνικά θέματα έχει μεγάλες πλειοψηφίες των ψηφοφόρων του απέναντι του.

Η υπάρχουσα ηγεσία του ΚΙΝΑΛ προσπαθεί να είναι μια πιο ελαφρά έκδοση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή η στρατηγική δεν φαίνεται να ελκύει και πολλούς ψηφοφόρους. Μια αλλαγή που θα έδινε το μήνυμα της ανανέωσης και που θα ικανοποιούσε το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς στα εθνικά ζητήματα είναι η μόνη πιθανή διέξοδος από την πορεία αργού θανάτου που ακολουθεί το ΚΙΝΑΛ τώρα.

Pronews 10.12.2020


Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

Deplorables, Or Expendables?

Back in 2013 a group of Apple employees decided to sue the global behemoth. Every day, after they were clocking out, they were required to go through a corporate screening where their personal belongings were examined. It was a process required and administered by Apple. But Apple did not want to pay its employees for the time it had required them to spend. It could be anywhere from 40 to 80 hours a year that an employee spent going through that process. What made Apple so confident in brazenly nickel-and-diming its geniuses? 

  Jeff Rubin, author of The Expendables: How the Middle Class got Screwed by Globalization, has an answer to the above question that is easily deduced from the subtitle of his book. The socio-economic arrangements produced by globalization have made labor the most flexible and plentiful resource in the economic process. The pressure on the middle class, and all that falls below it, has been so persistent and powerful, that now “only 37 percent of Americans believe their children will be better off financially than they themselves are. Only 24 percent in Canada or Australia feel the same. And in France, that figure dips to only 9 percent.” And “[i]n the mid-1980s it would have taken a typical middle-income family with two children less than seven years of income to save up to buy a home; it now takes more than ten years. At the same time, housing expenditures that accounted for a quarter of most middle-class household incomes in the 1990s now account for a third.”

 The story of globalization is engraved in the “shuttered factories across North America, the boarded-up main streets, the empty union halls.” Rubin does admit that there are benefits accrued from globalization, billions have been lifted up out of poverty in what was previously known as the third world, wealth has been created, certain efficiencies have been achieved. The question for someone in the western world is how much more of a price he’s willing to pay to keep the whole thing going on, especially as we have entered a phase of diminishing returns for almost all involved. 

 As Joel Kotkin has written, “[e]ven in Asia, there are signs of social collapse. According to a recent survey by the Korea Institute for Health and Social Affairs, half of all Korean households have experienced some form of family crisis, many involving debt, job loss, or issues relating to child or elder care.” And “[i]n “classless” China, a massive class of migrant workers—over 280 million—inhabit a netherworld of substandard housing, unsteady work, and miserable environmental conditions, all after leaving their offspring behind in villages. These new serfs vastly outnumber the Westernized, highly educated Chinese whom most Westerners encounter.” “Rather than replicating the middle-class growth of post–World War II America and Europe, notes researcher Nan Chen, ‘China appears to have skipped that stage altogether and headed straight for a model of extraordinary productivity but disproportionately distributed wealth like the contemporary United States.’” 

 Although Rubin concedes to the globalist side higher GDP growth, even that does not seem to be so true for the western world in the last couple decades. Per Nicholas Eberstadt, in “Our Miserable 21st Century,” “[b]etween late 2000 and late 2007, per capita GDP growth averaged less than 1.5 percent per annum.” “With postwar, pre-21st-century rates for the years 2000–2016, per capita GDP in America would be more than 20 percent higher than it is today.” 

 Stagnation seems to be a more apt characterization of the situation we are in. Fredrik Erixon in his superb The Innovation Illusion, argues that “[p]roductivity growth is going south, and has been doing so for several decades.” “Between 1995 and 2009, Europe’s labor productivity grew by just 1 percent annually.” Noting that “[t]he four factors that have made Western capitalism dull and hidebound are gray capital, corporate managerialism, globalization, and complex regulation.” 

 Contrary to popular belief, globalization has functioned as a substitute for innovation and growth. With globalization on the march, the western ruling class could continue to indulge in its most preferred activities, regulation and taxation, in an environment where both of these political addictions appeared sustainable. Non-western elites could perpetuate their authoritarian regimes, garnering growth and legitimacy, from the access to the western markets. Their copy-and-paste method of “innovation” from western firms would fit well with an indigenous business class composed of mostly insiders and ex-regime apparatchiks. 

 There are plenty of criticisms that can be laid at the feet of globalization. The issue with Rubin’s book is that is does not advance very much beyond some timeworn condemnations of it. One gets the sense that the value of this book is merely in its audacity to question the conventional wisdom on the issue at hand. Rubin, who is somewhat sympathetic to Donald Trump, seems to be much closer to someone like Bernie Sanders, especially an earlier version of Sanders that dared to talk about the debilitating effects of immigration on the working class.

 Like Sanders, Rubin starts to get blurry as he goes from the condemnation phase to the programmatic offers available. What exactly would be his tariffs policy, how far he would go? What would be the tradeoffs of this policy? Where we could demarcate a reasonable fair environment for the worker and industry and where we would start to create another type of a stagnation trap for the whole economy? All these would be important questions for Rubin to grapple with and would give to his criticisms more gravitas.

 It would have also been of value if he had dealt more deeply with the policies of the Trump administration. On the one hand, the Trump administration cracked down on illegal and legal immigration. It also started to use tariffs and other trade measures as a way to boost industry and employment. On the other hand, it reduced personal and corporate taxes and it deregulated to the utmost degree possible. It was a kind of ‘walled’ laisser-faire that seemed to work until Covid-19 hit. Real household income in the U.S. increased $4,379 in 2019 over 2018. It was “more income growth in one year than in the 8 years of Obama-Biden.” And during Trump’s time, the lowest paid workers started not to just be making gains, but making gains faster than the wealthy. “Low-wage workers are getting bigger raises than bosses” ran a CBS News headline.

 Rubin seems to view tax cuts and deregulation as another giveaway to large corporations. But these large corporations are just fine with high taxation, since they have a choice as to when and where they get taxed. Regulation is also more of a tool than a burden for them. It’s a very expedient means for eliminating competitors and competition, a useful barrier to entry for any upstart innovator that would upend the industry they are in. Besides, if high taxation and regulation were a kind of antidote to globalization, then France would be in a much better shape than it appears to be. But France seems to be doing worse than anybody else. In the aforementioned poll about if their “children will be better off financially than they themselves are” France was at the bottom in the group of countries that Rubin cited. The recent events with the yellow-vests movement indicate a very deep dissatisfaction and pessimism of its middle and working class.

 Moreover, there does not seem to be much hostility or even much contention between government bureaucracies and the upper echelons of the corporate world. Something that Rubin’s politics and economics would necessitate. And cultural and political like-mindedness between government bureaucracies and the managerial class of large corporations is not just limited to the mutual embrace of woke politics. It seems that there is a cross pollination of a much broader set of ideas and habits between bureaucrats and the managerial class. For instance, Erixon notes that “[c]orporate managers shy away from uncertainty but turn companies into bureaucratic entities free from entrepreneurial habits. They strive to make capitalism predictable.” Striving for predictability is a very bureaucratic state of mind. 

 In Rubin’s book, missed trends like that make his perspective to feel a bit dated. There is still valuable information in The Expendables. Rubin does know a lot about international trade deals. For instance, a point that is often ignored in the press about international trade agreements is that “[i]f you’re designated a “developing” country, you get to protect your own industries with tariffs that are a multiple of those that developed economies are allowed to use to protect their workers.” A rule that China exploits to the utmost.  

Meanwhile, Apple, after its apparent lawsuit loss on the case with its employees in California, now seems committed to another fight with the expendables of another locale. The Washington Post reported that “Apple lobbyists are trying to weaken a bill aimed at preventing forced labor in China, according to two congressional staffers familiar with the matter, highlighting the clash between its business imperatives and its official stance on human rights.” “The bill aims to end the use of forced Uighur labor in the Xinjiang region of China.” The war against the expendables never ends.

ΜπλεΜήλο Podcast #2

Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε για τον κορονοϊό και το τι σημαίνει ένα δεύτερο λοκντάουν. Συζητάμε για τα όσα συνέβησαν στην επέτειο του Πολυτεχνείου, την ιδεολογική υποτέλεια της ελληνικής κεντροδεξιάς και τη θλιβερή συνέντευξη του υπουργού Χρυσοχοΐδη. Μερικά σχόλια για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.


Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Ο αμερικανικός εκλογικός γρίφος

Αντίθετα με πολλά δημοσιεύματα στον ελληνικό Τύπο, που εκφράζουν ουσιαστικά ενδόμυχες επιθυμίες των συντακτών τους, οι εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου στις ΗΠΑ συνιστούν ακόμη έναν γρίφο. Κυρίως διότι το εκλογικό σύστημα εκεί έχει ιδιαιτερότητες που συχνά οδηγεί σε αναπάντεχες εκπλήξεις. Το ζήτημα δεν είναι ποιος κερδίζει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, αλλά ποιος εξασφαλίζει την πλειοψηφία των μελών του λεγόμενου Κολεγίου των Εκλεκτόρων.


Ο αμερικανός Πρόεδρος δεν εκλέγεται απευθείας από τη λαϊκή ψήφο. Αλλά από τους εκλέκτορες που οι 50 Πολιτείες στέλνουν σε μια ειδική συνέλευση με εντολή ποιον υποψήφιο να στηρίξουν. Η πλειοψηφία αυτών των εντολέων επιλέγει τον επόμενο Πρόεδρο.

Το σύστημα αυτό επελέγη από τους ιδρυτές της Αμερικανικής Δημοκρατίας ώστε η εκλογή να αντανακλά μια εξισορρόπηση της πληθυσμικής δύναμης των επιμέρους Πολιτειών ούτως ώστε το αποτέλεσμα να μην αντανακλά την ισχύ ορισμένων διαμερισμάτων της χώρας εις βάρος των υπολοίπων. Γι’ αυτό και το σύστημα δεν θεωρείται πλειοψηφικό ή αναλογικό, αλλά εξισορροπητικό. Τους εκλέκτορες κάθε Πολιτείας τούς κερδίζει εκείνος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους στην Πολιτεία αυτή.

Εστω κι αν περάσει τον αντίπαλό του με μία ψήφο μόνο. Με τον τρόπο αυτό οι εκλέκτορες μιας σειράς μικρών Πολιτειών μπορούν να αντισταθμίσουν τον αριθμό των εκλεκτόρων μιας μεγάλης. Κι αυτό το σύστημα μπορεί να καταλήξει σε αναπάντεχα αποτελέσματα. Αν λ.χ. ένας υποψήφιος δεν πάρει ούτε μία ψήφο σε Πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη ή η Καλιφόρνια, μπορεί να εξασφαλίσει τον ίδιο ή οριακά λίγο μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων κερδίζοντας, έστω με μία ψήφο διαφορά, τα εκλεκτορικά σώματα μικρών πληθυσμικά Πολιτειών, όπως η Νεβάδα, το Αϊντάχο, το Ουαϊόμινγκ ή η Βόρεια Ντακότα! Οι δημοσκοπήσεις λοιπόν δεν είναι εύκολο να πέσουν μέσα. Εχει διαπιστωθεί μάλιστα, με αποκορύφωμα τις τελευταίες εκλογές, πως πολλοί πολίτες δεν αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις. 

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο του εκλογικού τοπίου των ΗΠΑ είναι η ύπαρξη Πολιτειών που θεωρούνται κλειδιά για το τελικό αποτέλεσμα. Πολιτείες δηλαδή με κρίσιμο αριθμό εκλεκτόρων που τελικά καθορίζουν τις ισορροπίες στο Κολέγιο των Εκλεκτόρων. Π.χ. το 2016 ο Τραμπ κατάφερε την έκπληξη κερδίζοντας Πολιτείες που ουδείς υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών το είχε καταφέρει για πάνω από 28 χρόνια (Μίσιγκαν, Πενσυλβανία και Ουισκόνσιν). Για να εξασφαλίσει μία ακόμη θητεία δεν πρέπει να χάσει πάνω από δύο από αυτές τον ερχόμενο Νοέμβριο. Το Μίσιγκαν με τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες ήταν ο στόχος του με τους δασμούς σε ξένα βιομηχανικά προϊόντα και στον χάλυβα. Η επιμονή του στον νόμο και την τάξη στόχευε στα μεσαία κοινωνικά στρώματα του Ουισκόνσιν, μετά τις φυλετικές ταραχές στην Κενόσα.

Υπάρχουν επίσης οι λεγόμενες «μετακινούμενες» Πολιτείες (swing states) που συνήθως δίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτές παρατηρείς για να δεις ποιος θα καταλάβει τον Λευκό Οίκο. Το Οχάιο, η Φλώριδα και το Μιζούρι είναι οι κυριότερες ανάμεσά τους. Κερδίζοντας τη Φλώριδα, ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ, παρά τις λιγότερες ψήφους πανεθνικά, πήρε την Προεδρία. Ο Τραμπ κέρδισε και τις τρεις. Με το Οχάιο όμως κλείδωσε τη νίκη του. Στις κρίσιμες αυτές Πολιτείες (εκτός της Φλώριδας) σήμερα ο Μπάιντεν προηγείται. Αλλά οριακά. Κρίσιμα επίσης θα είναι τα αποτελέσματα σε Αριζόνα και Βόρεια Καρολίνα. Για αυτές τις εκλογές μόνο. 

Οι τελευταίες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες. Η κρίση του κορωνoϊού και οι διακυμάνσεις της οικονομίας λειτουργούν εις βάρος του Τραμπ. Το τι θα γίνει όμως την τελευταία στιγμή θα κρίνει πολλά.


TA NEA 10/3/2020


Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Ο Ερντογάν και οι αυταπάτες μας

Aκόμα δεν έχω πέσει πάνω σε άρθρο, ομιλία ή έστω ένα σχόλιο κάπου από κάποιον που τα προηγούμενα χρόνια πωλούσε την ιδέα της «ευρωπαϊκής» Τουρκίας και να ασκεί αυτοκριτική, ή έστω να προσπαθεί να εξηγίσει τι έχει συμβεί. Αυτή η ιδέα, της «ευρωπαϊκής» Τουρκίας, δεν ήταν μια σχολή σκέψης μεταξύ άλλων, ήταν ουσιαστικά το δόγμα της πολιτικής μας τάξης σε ό,τι αφορά της Τουρκία. Όπως σε όλα τα σημαντικά θέματα, έτσι και στα ελληνοτουρκικά, η λύση θα ήταν τα ευρωπαϊκά κονδύλια και οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ, που θα έλυναν ένα ακόμα ακανθώδες θέμα. Πρέπει να το έχετε προσέξει, πως σε όλα τα δύσκολα, η μόνη λύση που δύναται να προσφέρει η ελληνική πολιτική τάξη βρίσκεται σε κάποιο κωδικό κονδυλίων της ΕΕ. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Σάμιουελ Χάντιγκτον για να καταλάβεις ότι αυτό που έχει συμβεί στην Τουρκία στα χρόνια του Ερντογάν δεν διαφέρει και πάρα πολύ από ότι συνέβη στο Ιράν (1979) και πιο πρόσφατα στην Αίγυπτο (2012). Μόλις ανοίγει κάπως η πολιτική σκηνή, αμέσως οι ισλαμιστές, είτε είναι σουνίτες, είτε σιίτες, κερδίζουν τις εκλογές. Βέβαια, η Τουρκία είχε μια άκρως επιθετική πολιτική πολύ πριν αναλάβουν οι ισλαμιστές. Μάλιστα, ο κοσμικός χαρακτήρας του κεμαλικού καθεστώτος, επικάλυπτε σε ένα σημαντικό βαθμό το πολιτισμικό χάσμα ως δήθεν τυπικές διαφορές μεταξύ δύο κρατών. Αλλά η «ευρωπαϊκή» Τουρκία ήταν ένας μύθος τότε όπως είναι και τώρα. Ήταν όμως ένα πολύ βολικό αφήγημα για μια πολιτική τάξη που είχε συνηθίσει στα εύκολα. Ακόμα και η πιο στοιχειώδης προάσπιση των εθνικών συμφερόντων ονομάστηκε μαξιμαλισμός... Αυτή η πολιτική τάξη πωλούσε κάποτε και την ιδέα της εκσυχρονισμένης και δυνατής Ελλάδας, για να φτάσουμε το 2010 στην χρεοκοπία. Τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν έναν άλλο μύθο, ότι πλέον είναι αναπόφευκτο γεγονός πως τα σύνορα μιας χώρας θα καταπαντώνται από ορδές λαθρομεταναστών. Και αυτό ο μύθος κατέρρευσε φέτος στον Έβρο και το Αιγαίο. Γενικά, η πολιτική μας τάξη διακατέχεται από μια σειρά πιστεύω που έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: Πλήρη εναρμόνιση με αριστερές δοξασίες και μια εφαρμογή αντιμετώπισης που αναγάγει το κάθε θέμα σε μια ακόμα δαπάνη του προϋπολογισμού. Ο τρόπος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετώπισε την κρίση στον Έβρο και τώρα αυτή στο Αιγαίο είναι δύο πολύ καλές περιπτώσεις που έσπασαν κακές συνήθειες δεκαετιών. Αντί η πολιτική τάξη να προσπαθεί να αυτοσυγχαίρεται από μια σύγκριση με ότι το χειρότερο έχει παράγει (βλ. Τσίπρας, Βαρουφάκης, Καμμένος), καλύτερο θα ήταν να ξεπεράσει την μυθολογία που η ίδια δημιουργεί. Marketnews.gr 4.8.2020 Συνέχεια

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2020

Η πρόκληση της ισλαμικής Τουρκίας

Εδώ και πολλά χρόνια ο Ερντογάν δεν κρύβει τις διαθέσεις του. Η Δύση όμως στην προσπάθεια αναζήτησης μετριοπαθών ισλαμιστών εθελοτυφλεί. Και τον βοήθησε ουσιαστικά να χτίσει το καθεστώς του. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει ακραίο και μετριοπαθές Ισλάμ. «Είναι προσβλητική μια τέτοια αναφορά» έχει δηλώσει. «Υπάρχει μόνο Ισλάμ» τονίζει. Οσοι στη Δύση επιμένουν στην επισήμανση αυτή κατηγορούνται σαν ισλαμοφόβοι. Οταν όμως την επισήμανση την κάνουν κορυφαίοι μουσουλμάνοι, πλην του Ερντογάν, και ηγετικά στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το προσπερνούν με αδιαφορία. Εξυπηρετώντας τους στρατηγικούς τους στόχους.

Οι μουσουλμάνοι ποτέ δεν έκρυψαν την πίστη τους πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Στον «κόσμο του Θεού» (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον «κόσμο του πολέμου» (Νταρ αλ Χαρμπ). Στον πρώτο ανήκουν όσοι έχουν ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη. Και είναι μεταξύ τους αδέλφια. Ανεξάρτητα από γλώσσα κι από χώρα διαμονής. Το ίδιο και οι άλλοι, οι άπιστοι. Που όμως αργά ή γρήγορα θα υποταχθούν στην πίστη του προφήτη (Ισλάμ = Υποταγή). Η μοίρα δηλαδή όλου του «άπιστου» κόσμου, του κόσμου του πολέμου, είναι να ενταχθεί στη μουσουλμανική πίστη. Αυτά δεν τα πιστεύουν και τα κηρύσσουν μόνο οι μουλάδες. Είναι εμπεδωμένα στην καθημερινότητα και στον αξιακό κόσμο κάθε μουσουλμάνου.

Ο Ερντογάν μπόρεσε να ανατρέψει το κοσμικό καθεστώς που κατόρθωσε να επιβάλει ο Κεμάλ και έφερε τους Τούρκους στη φυσική τους κοιτίδα – τον πανισλαμισμό. Η διαφορά του με τον Γκιουλέν, που κι αυτός ευαγγελίζεται έναν ισλαμικό κόσμο, είναι πως βλέπει την Τουρκία κυρίαρχο σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο (Τούρκους, Αραβες, Πέρσες κ.ά.). Ενώ ο Γκιουλέν θεωρεί πως το πεπρωμένο των Τούρκων είναι η κυριαρχία μέχρι τους τουρκόφωνους (Τούρκιτς) πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Ο Ερντογάν βλέπει ένα τουρκικό χαλιφάτο να ηγείται όλου του ισλαμικού κόσμου. Οπου πάτησε το κατακτητικό πόδι του μουσουλμάνου, το έδαφος αυτό παραμένει οιονεί στη δικαιοδοσία του Ισλάμ. Ετσι μπορεί κάποιος να ξετυλίξει ρεαλιστικά την παντουρκική του κοσμοθεωρία.

Η Δύση ακόμη ονειροπολεί. Η σημερινή Τουρκία οδηγείται αναπόφευκτα στη ρήξη. Και η Αγία Σοφία είναι το σύμβολο της νέας κυριαρχίας του Ισλάμ. Ετσι διεκδικεί αποφασιστικά την ηγεσία όλων των μουσουλμάνων. Γι’ αυτό στηρίζει τη Χαμάς, στέκεται στο πλάι του Κατάρ, που μαζί του δεν δέχεται την «αυθεντία» της θεοκρατικής Σαουδικής Αραβίας, υπεραμύνεται παντού των Αδελφών Μουσουλμάνων και έβαζε πλάτες στον ISIS, ενώ είχε καλές σχέσεις με το Ιράν. Γι’ αυτόν η Δύση μακροπρόθεσμα θα οδηγηθεί σε υποταγή. Και είναι η δική του αποστολή, ύστερα από αιώνες μουσουλμανικής οπισθοχώρησης (μετά την αποτυχία στην πολιορκία της Βιέννης), να φέρει το Ισλάμ πίσω στις παλιές του δόξες. Αυτή είναι η πίστη του επίδοξου χαλίφη και οι χριστιανικές δυνάμεις αναπόφευκτα στο τέλος θα το καταλάβουν. Το ζήτημα είναι πόσο αργά…

Η Ελλάδα για μια ακόμη φορά γίνεται το βασικό ανάχωμα μιας ασιατικής επέκτασης προς τη Δύση. Κάποιοι ίσως τώρα να καταλαβαίνουν και την ουσία των μουσουλμανικών μετακινήσεων προς την Ευρώπη. Ο ρόλος μας είναι σημαντικός. Και δεν θα αργήσει να γίνει κρίσιμος. Αρκεί όλοι να το καταλάβουμε…

ΤΑ ΝΕΑ 28/7/2020

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Πώς τα πάμε με τις μεγάλες δυνάμεις

Σε ολόκληρη την πορεία της νεότερης ελληνικής Ιστορίας τα όποια επιτεύγματα προήλθαν από την αξιοποίηση των συγκυριακών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Η σωστή μελέτη και η επιτυχής εκμετάλλευση των βλέψεων κι ανησυχιών των μεγάλων διεθνών πρωταγωνιστών διευκόλυνε το ελληνικό κράτος να θριαμβεύσει εκεί όπου η λογική οδηγούσε σε μάλλον απογοητευτικά συμπεράσματα.

Ετσι ευοδώθηκε η Επανάσταση κατά των Οθωμανών με κορυφαία στιγμή την κατατρόπωση του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου στο Ναυαρίνο, έτσι επετεύχθη τελικά η ίδρυση του ελληνικού κράτους με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με τον τρόπο αυτό υποχρεώθηκε ο σουλτάνος να οπισθοχωρήσει πίσω από τα τότε ελληνικά σύνορα μετά τις συγκρούσεις του 1897, μ’ αυτό τον τρόπο η Συνθήκη της Λωζάννης κατοχύρωσε την τότε ελληνική επικράτεια κι εξασφάλισε πολλά δικαιώματα των ελληνικών πληθυσμών στο έδαφος της Τουρκίας.

Σήμερα που η Τουρκία απειλεί κι αλαζονικά προκαλεί αξίζει να δούμε τη θέση της χώρας απέναντι στις βλέψεις και τα συμφέροντα των σημερινών μεγάλων δυνάμεων. Αν και είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είναι ευδιάκριτες οι διαθέσεις της Ουάσιγκτον για την περιοχή μας. Παρά τις εξαιρετικά θετικές θέσεις του αμερικανού πρέσβευτή είναι φανερό πως οι ΗΠΑ δεν εκφράζονται πάντα με μία φωνή στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να είναι πολύ κοντά στον κ. Ερντογάν και δεν δείχνουν να τον ενοχλούν οι προκλητικές του κινήσεις. Ενώ το υπουργείο Εξωτερικών δείχνει να κρατάει ισορροπίες με μια ελαφρά απόκλιση υπέρ των ελληνικών απόψεων. Αυτά δημιουργούν εύλογους προβληματισμούς για τα συνεπακόλουθα ενός θερμού επεισοδίου στην περιοχή. Οπως και για τις εκτιμήσεις της αμερικανικής στάσης σε περίπτωση κορύφωσης της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς.

Η Ρωσία είναι φανερό πως δείχνει εντυπωσιακή ανοχή στις όποιες κινήσεις της Αγκυρας. Με κορύφωση την απρόσμενα ανεκτική της στάση στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος. Σε προηγούμενο σημείωμά μου είχα εξηγήσει τους λόγους που την οδηγούν σε μια τέτοια στάση. Δεν πρέπει όμως να κλείνουμε τα μάτια. Η σχετική αδιαφορία για την τύχη της Μεγάλης Εκκλησιάς πηγάζει από τη δυσμενή αντιμετώπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το Κρεμλίνο. Κι ανακύπτει το εύλογο ερώτημα. Τι εγγυήσεις είχε εξασφαλίσει ο Πατριάρχης ή πώς είχε σκεφθεί να αντιδράσει, όταν ήλθε αντιμέτωπος με την Μόσχα, σε περίπτωση βαριάς τουρκικής πρόκλησης; Την ώρα τούτη ο Ελληνισμός ολόκληρος βρίσκεται αντίθετος με τη Ρωσία, με αφορμή την εκκλησιαστική κρίση για την Ουκρανία. Ποιος θα πάρει το βάρος αντιμετώπισης του αδιεξόδου;

Ο άλλος σημαντικός παράγων σήμερα είναι η Γερμανία. Που έχει εκπληρώσει πολλές από τις επιδιώξεις της ηγούμενη της Ευρώπης. Οπως όμως έχει επισημάνει παλαιότερα ο Κίσινγκερ δυσκολεύεται να ανταποκριθεί με ευελιξία στον ηγετικό της ρόλο. Αποξενώνει έτσι πολλούς Ευρωπαίους, και κυρίως τη Γαλλία, χορεύοντας σχετικά στενά με την Τουρκία. Και κάπως άκομψα. Ο αποκλεισμός της χώρας μας από τις συζητήσεις στο Βερολίνο για τη Λιβύη δεν ήταν σίγουρα φιλική ενέργεια. Οπως άκομψη ήταν και η χειρονομία μεσολάβησης για συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο παρασκήνιο, την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι υπουργοί συζητούσαν μέτρα κυρώσεων κατά της Αγκυρας. Ο τρόπος μάλιστα που κάλυψε την Τουρκία για τις παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων στην Λιβύη, μέσω του σχεδίου IRINI, πρέπει να ενόχλησε κι άλλους – πέραν της Γαλλίας και της Ελλάδας. Η Ελλάδα οφείλει να δείξει τη δυσαρέσκειά της και να ζητήσει καθαρή στάση και σαφείς αποφάσεις.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι η καλύτερη στιγμή για εκμετάλλευση των συμφερόντων του διεθνούς παράγοντα για διευκόλυνση δικών μας εθνικών σχεδιασμών. Προτιμότερη είναι η ενεργητική αναμονή. Δηλαδή αποφυγή εντάσεων και προετοιμασία, ώστε το κλίμα να βελτιωθεί μέσω εκμετάλλευσης κάθε ανεπιτυχούς χειρισμού της άλλης πλευράς.

TA NEA 25/7/2020

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2020

Νεοελληνική φαυλοκρατία

Ενα σχετικά πρόσφατο βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη («Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», Αρμός, 2008), που έπεσε τελευταία στα χέρια μου, ανοίγει ορίζοντες στη σκέψη μας για εθνική αυτογνωσία. Ιδιαίτερα τώρα που ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια της ύπαρξής μας σαν κράτους. Διεισδύοντας με κριτική ματιά στην ιστορία μας διαπιστώνει φαινόμενα και συμπεριφορές που ενοχλούν ίσως και ξενίζουν. Αγγίζουν όμως σημαντικές χορδές αλήθειας και προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς. Η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους αγνόησε και βαριά ποδοπάτησε κάποιες φορές βαθιές παραδόσεις και συνήθειες.

Ο έντονος κοινοτισμός που υπήρχε στα εδάφη και στις κοινωνίες των Ελλήνων περιφρονήθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός συγκεντρωτικού κράτους που δικτυώθηκε με την κοινωνία μέσω δεσμών πελατείας, εξυπηρετήσεων και ρουσφετιών. Αυτό το σύστημα σχέσεων που βαθμιαία παγιώθηκαν και κυριάρχησαν ονομάζει ο συγγραφέας φαυλοκρατία.

Παράλληλα άρχισε να πασχίζει για τη δική του επικράτηση ένα διαφορετικό σχήμα νοοτροπιών και αντιλήψεων που πολεμούσε για την επικράτηση θεσμών και πρακτικών περισσότερο αποτελεσματικών και ορθολογικών. Οι τάσεις αυτές εξέφραζαν αντιλήψεις σύγχρονες με προσανατολισμό τις μεταρρυθμίσεις και την προσαρμογή της κοινωνίας στα καινούργια δεδομένα.

Αυτονόητα, οι εκσυγχρονιστικές αυτές τάσεις έρχονταν συνεχώς σε σύγκρουση με την παραδοσιακή φαυλοκρατία που κατά βάση κυριαρχούσε στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το καίριο σημείο της δουλειάς του Κοροβίνη βρίσκεται στη διαπίστωση πως και τα δύο ανταγωνιζόμενα συστήματα σκέψης και πρακτικής ήσαν εισαγόμενα. Από αντιλήψεις και πρακτικές του εξωτερικού. Εμφανίστηκαν μαζί με τη θεσμοθέτηση κρατικών δομών. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές αρχές του κοινοτισμού που κυριαρχούσαν στον τόπο από αρχαίων χρόνων, ακόμα και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και που έδιναν έμφαση στις τοπικές αντιλήψεις και διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η ελληνική παράδοση ήταν εμποτισμένη με έντονα στοιχεία ελευθερίας και αυτονομίας που έδινε ξεχωριστό χρώμα στον ελληνικό τρόπο ζωής.

Ολα αυτά χάθηκαν κάτω από την κατακλυσμική σφραγίδα του νεοελληνικού κρατισμού. Που με την ιδιαιτερότητα της φαυλοκρατίας άπλωσε τα πλοκάμια του σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Αυξάνοντας την καταπίεση, την άθλια κυβερνησιμότητα και την αναποτελεσματικότητα. Η εκσυγχρονιστική τάση σε σπάνιες περιπτώσεις, και σε μικρές περιόδους, μπόρεσε να κυριαρχήσει.

Στο οπισθόφυλλο ο εκδότης παραθέτει απόσπασμα χαρακτηριστικής περιγραφής της φαυλοκρατίας, από την πολιτεία του γνωστού πολιτικού της μετεπαναστατικής εποχής Ι. Κωλέττη: «Με τις αθρόες απολύσεις κομματικών αντιπάλων, τον διορισμό «ημετέρων», την κατοχύρωση των προνομίων των διάφορων τοπαρχών και τις εκλογές βίας και νοθείας ήταν πράγματι ο πρώτος που διασφάλισε «μακρόβιες» κυβερνήσεις».

ΤΑ ΝΕΑ 21.7.2020

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020

Ένας υπόκοσμος χωρίς πάτο

Είναι κάπως δύσκολο να μπορείς να συγκρατήσεις όλα όσα συνέβησαν την πενταετία του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια πενταετία, όχι δύο και τρεις. Ήταν η πρώτη πενταετία, δεν ήταν η δεύτερη ούτε η τρίτη. Πότε πρόλαβαν να διαφθαρούν τόσο πολύ; Κι όμως, τόσοι λίγοι, έκαναν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο, στον τομέα της συνομωσίας και της λαμογιάς φυσικά. Συνωμότησαν στον Άρειο Πάγο, συνωμότησαν στο Μέγαρο Μαξίμου, συνωμότησαν σε εστιατόριο στην Κύπρο, συνωμότησαν στη Βενεζουέλα, συνωμότησαν σε βοσκοτόπια της Ιθάκης. Αναρωτιέσαι, με τόση συνωμοσιο-λαγνεία, πότε πρόλαβαν να κλείσουν τις τράπεζες, να ανατρέψουν το αποτέλεσμα σε δημοψήφισμα που οι ίδιοι υποστήριξαν, να υπογράψουν 3ο μνημόνιο και να παραδώσουν την δημοσία περιουσία στους ξένους για τα επόμενα 100 χρόνια; Με τόση δολοπλοκία και ίντριγκα, πότε πρόλαβαν;

Αντίθετα με αυτά που προσάπτουν στους αντιπάλους τους, οι καταγγελίες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του είναι επώνυμες. Ο κ. Μαρινάκης μίλησε για το πως ο κ. Παππάς του ζήτησε να χρηματοδοτήσει τον κ. Καλογρίτσα δημόσια, σε συνέντευξη που έδωσε. Ο κ. Κοντομηνάς μίλησε για την προσπάθεια της τότε κυβέρνησης να τον αναγκάσει σε εκχώρηση του καναλιού του δημόσια, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτική εκπομπή. Ο κ. Μιωνής έδωσε ένορκη κατάθεση και ηχογράφηση. Ο κ. Καλογρίτσας παρουσιάστηκε στο δικαστήριο για να παρουσιάσει τις προσπάθειες της τότε κυβέρνησης να τον κάνει καναλάρχη, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων, εικονικές συναλλαγές. Ο αξιωματικός της Πυροσβεστικής, Δημήτρης Λιότσιος, επίσης έχει καταγγείλει ενόρκως και έχει κάνει μήνυση. Οι πέντε εισαγγελείς έχουν καταγγείλει τις παρεμβάσεις του κ. Παπαγγελόπουλου, επίσης επώνυμα και ενόρκως.

Βέβαια οι επώνυμες κατηγορίες δεν περιορίζονται στους παραπάνω. Δημοσίως ο κ. Καμμένος κατηγορεί τον κ. Κοτζιά για διαφθορά και διάφορα άλλα. Δημοσίως ο κ. Κοτζιάς κατηγορεί τον κ. Καμμένο. Ο κ. Παπαγγελόπουλος σε ηχογράφηση καταγγέλλει διάφορα για τον Καμμένο και την γυναίκα του. Ενώ ο κ. Παππάς ακούγεται σε ηχογράφηση να λέει ότι Παπαγγελόπουλος είχε φτιάξει δικό του μαγαζί (μέσα στο πολυκατάστημα ΣΥΡΙΖΑ) και έβγαζε πολλά λεφτά.

Συγκρίνετε όλα τα παραπάνω με όλα αυτά που προσπάθησε να παρουσιάσει ως έρευνα η κα Τουλουπάκη. Οι δύο εναπομείναντες κουκουλοφόροι μάρτυρες, εικάζουν και θεωρούν. Δεν είδαν αυτοπροσώπως, αλλά ούτε και θυμούνται τις πηγές που τους ώθησαν στο να εικάζουν και να θεωρούν. Θέλουν να παραμείνουν κρυφοί, χωρίς ποτέ αυτοί που οι ίδιοι κατηγορούν να έχουν το δικαίωμα να εξετάσουν τις κατηγορίες τους. Καταθέσεις που δίνονται σε δόσεις, καταθέσεις που διορθώνουν προηγούμενες καταθέσεις, καταθέσεις που είναι αντιγραφή και επικόλληση από προπαρασκευασμένα κείμενα.

Είναι τόσα πολλά αυτά που έγιναν μέσα σε μια πενταετία.Εξετάζοντας μια υπόθεση πέφτεις σε μια άλλη. Και τώρα που το Μάτι είναι πάλι στην επικαιρότητα, θυμήθηκα την διορισθείσα από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Ναι, η κα Δημητρίου που είχε αναγκάσει τα δικαστήρια του Βόλου να μείνουν ανοιχτά αργά ώστε να μπορέσει να αναιρέσει την απόφαση των δικαστών του Βόλου και να πάρει άδεια ο κατά συρροή δολοφόνος της 17Ν Κουφοντίνας. Λοιπόν, η κα Δημητρίου είχε προσπαθήσει να σταματήσει την εισαγγελική έρευνα για το Μάτι με την δικαιολογία ότι πρώτα πρέπει να υπάρξει ένα διοικητικό πόρισμα. Ποιος θα ήταν τότε υπεύθυνος για αυτό το διοικητικό πόρισμα; Η περιβόητη κα Παπασπύρου, επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης, που λειτουργούσε ως κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη θέση. Η κα Παπασπύρου δεν θα βγάλει ποτέ πόρισμα.

Marketnews.gr 21.7.2020

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2020

Ισλαμικός ιμπεριαλισμός

Η στάση του Ερντογάν στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και ο ενθουσιασμός με τον οποίο η απόφασή του έγινε δεκτή από τον τουρκικό λαό δείχνουν μια διάσταση του προβλήματος που δεν έγινε απόλυτα κατανοητή στη χώρα μας. Το ζήτημα δεν αφορά ευθέως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι ένα καθαρό δείγμα της αλαζονικής επιθετικότητας του Ισλάμ απέναντι στον οπισθοχωρούντα χριστιανισμό.

Οταν ο Μεχμέτ Β’ ο Πορθητής κατέλυσε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αναγνώριζε την ισχύ των θρησκευτικών / χριστιανικών πεποιθήσεων. Μετέτρεψε μεν την Αγία Σοφία σε τζαμί, όπως ήταν η καθιερωμένη συμπεριφορά των κατακτητών Οθωμανών, αλλά παραβίασε καθαρά τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) δίνοντας στον Πατριάρχη μεγάλες δικαιοδοσίες και δικαιώματα ανεμπόδιστης λατρείας στους χριστιανούς υπηκόους του. Εφόσον η Κωνσταντινούπολη δεν παραδόθηκε αλλά κατελήφθη στρατιωτικά, σύμφωνα με τον ιερό νόμο και τις εντολές του Προφήτη, έπρεπε να κατασταλούν όλες οι ελευθερίες των αλλοθρήσκων και τα όποια συνακόλουθα δικαιώματά τους. Ο Μεχμέτ δεν ήταν άπιστος. Αναγνώριζε όμως τις ευαισθησίες των χριστιανών στη Δύση και φοβόταν τις αντιδράσεις τους αν προχωρούσε σε βιαιότερα μέτρα.

Σήμερα είναι φανερό πως η Τουρκία κλιμακώνει την ισλαμική της επιθετικότητα αναγνωρίζοντας πλέον την παθητικότητα και τον ωχαδελφισμό του παγκόσμιου χριστιανισμού. Ζύγισε προφανώς τα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η προβολή του ισλαμικού της δυναμισμού και η διεκδίκηση της ηγεσίας, μέσω των οργανώσεων των Αδελφών Μουσουλμάνων, του σουνιτικού Ισλάμ θα αποδώσει πολύ περισσότερα οφέλη από την όποια χαλαρή αντίδραση του ενοχλημένου, αλλά σε παραίτηση, χριστιανικού κόσμου. Ακόμα και της Ρωσίας, που ιστορικά διεκδικεί τα κληρονομικά δικαιώματα στον βυζαντινό θρόνο μέσω του γάμου της τελευταίας Παλαιολογίνας, της Ζωής, με τον τότε Μεγάλο Δούκα της Μόσχας Ιβάν Γ’. Που πήρε τον βυζαντινό τίτλο του Καίσαρα κι ονομάστηκε, για πρώτη φορά, Τσάρος. Ετσι το Κρεμλίνο τοποθετήθηκε στη βίαιη ισλαμική πρόκληση με τη διαπίστωση πως το ζήτημα αφορά «εσωτερικό θέμα της Τουρκίας»!! Η Ρωσία βέβαια έχει τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους για τη στάση της αυτή. Δεν βλέπει ιδιαίτερα θετικά την Ελλάδα μετά την περίοδο Κοτζιά, τη διευκόλυνση της ένταξης της Β. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και τη στάση τής Ελλαδικής Εκκλησίας στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί την παθητικότητά της απέναντι σε μια θανάσιμη προσβολή κατά της Ορθοδοξίας.

Για να διαλύσει τις όποιες αμφιβολίες και να προσθέσει στην προσβολή κι ένα ηχηρό χτύπημα, ο τούρκος πρόεδρος δεν δίστασε να διατρανώσει τους ιμπεριαλιστικούς στόχους της ισλαμικής του χειρονομίας. Εξηγώντας τον συμβολισμό της μετατροπής της μεγάλης εκκλησίας, συμβόλου του χριστιανισμού, σε ισλαμικό τέμενος, ο Ερντογάν μίλησε για «απελευθέρωση» που θα ακολουθήσουν αναπόφευκτα το τέμενος Αλ Ακτσά στην Ιερουσαλήμ και η επαρχία της Ανδαλουσίας στην Ισπανία! Μια παλιά κατάκτηση δηλαδή των ουμαγιάδων χαλίφηδων της Δαμασκού!! Αξίζει να σημειώσουμε πως παρόμοιους ισχυρισμούς προέβαλε κι ο Μπιν Λάντεν μετά το φονικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης.

Η δυναμική της ισλαμικής αναβίωσης επεκτείνεται. Ο ιμπεριαλισμός είναι ολοφάνερος. Με στόχο «η ανθρωπότητα να γίνει μουσουλμανική κοινωνία» (Ζάκι Μπαντάουι, «μετριοπαθές» Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο Λονδίνου, «Observer», 4 Νοεμβρίου 2001). Καιρός να συνειδητοποιήσουν όλοι το νόημα των εξελίξεων στο θέμα της Αγίας Σοφίας…

ΤΑ ΝΕΑ 18/7/2020

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2020

Europe Bows To Erdogan On Hagia Sophia

For nearly a thousand years Hagia Sophia stood as the most imposing cathedral of Christendom. Commissioned by Emperor Justinian I in Constantinople and designed by the Greek architects Isidore of Miletus and Anthemius of Tralles, it was, at the time of its construction, the largest building in the world. The historian Procopius wrote that “it seems not to be founded on solid masonry, but to be suspended from heaven.” Dedicated to the holy wisdom of God and built in the 6th century AD, it became the spiritual center of the surviving eastern part of the Roman Empire and of Orthodox Christianity.

Last Friday, Turkish President Recep Tayyip Erdogan signed a decree turning Hagia Sophia into a mosque. Hagia Sophia had been a museum since 1935. There are many reasons floatingaround as to why Erdogan made that decision now. It could be because Erdogan and his party suffered a serious defeat in municipal elections last March. Former notable members of his own party have created parties of their own, posing a grave threat to core constituencies of his. An economy that previously grew on limited reforms and mostly cheap and plentiful credit is facing heavy headwinds that have intensified since the appearance of Covid-19. Erdogan also seems altogether uninterested in an amicable relationship with Greece. The conversion of Hagia Sophia to a mosque could be a prelude to a larger crisis in the near future.

There is also the diminution of returns on Erdogan’s foreign adventurism. The recent attack on the al-Watiya base in Libya where Turkish forces were based— which may have suffered serious casualties — could also be a cause for expediting the change of status of Hagia Sophia. All these are plausible explanations for the timing of the decision. But looking at the recent history of Turkey, it is clear that for Erdogan the erasure of all Christian vestiges is a foundational element of his vision of what Turkey should be. Other Hagia Sophia churches havebeen converted to mosques following a very similar process: in the town of Vize in 2007, in the town of Iznik in 2011 and the city of Trebizond in 2013.

Devlet Bahceli, an Erdogan coalition ally, encapsulated the political and religious impetus behind the decision for the transformation to a mosque, when he stated that “Hagia Sophia is the conquest Mosque of the Muslim Turkish nation. This truth will not change.” Compare this statement with the response of Josep Borrell, the man responsible for the foreign affairs of the European Union. Mr. Borrell stated that the decision of Turkey was a “regrettable” one. And “Hagia Sophia has a strong symbolic, historical and universal value.” Besides, “As a founding member of the Alliance of Civilisations, Turkey has committed to the promotion of inter-religious and inter-cultural dialogue and to fostering of tolerance and co-existence.”

Notice the cultural and historical neutrality in Mr. Borrell’s statement. As if he were talking about some dispute a long time ago, in a galaxy far, far away. And Mr. Borrell did not necessarily speak in those terms in an effort to be more persuasive to the other side. He spoke thus, because those are the terms he could use and still tolerate himself in addressing the issue at hand. Nothing is more distressing and awkward to the European political class than being in a predicament where they are called to defend the history, traditions and culture of Europe. For someone like Mr. Borrell, Europe is preferably a nebulous space, an odorless and vapid ether, malleable to the whims of an enlightened bureaucracy.

In a similar spirit, a spokesman for the German foreign ministry said that“UNESCO, the United Nations’ cultural organisation, should have been consulted about the change to a listed item of world cultural heritage, and that this had not happened.” The German foreign ministry not only suffers from Mr. Borrell’s condition, but it has a few issues of its own to deal with. A Reuters report during the German elections of 2017 noted that, “As a captive audience of television broadcast from Ankara, Germany’s Turkish citizens are caught in a tug-of-war for their loyalty ahead of a German national election on Sept. 24.” Even further, “The [German] parties worry that Erdogan has more access to Turkish-speaking German voters than they do.” Demographic changes taking place in Germany and across Europe bring the church-to-mosque transformation story closer to home. A 2015 report by the New York Times, for instance, told of a Hamburg church being converted into a mosque.

Greece, which has been the most aggrieved and vociferous party on the issue of Hagia Sophia has a mosque issue of its own. No, it’s not turning churches into mosques yet. But it built onewith taxpayer funds and has also issued permits for three more. A recurring joke on social media since the issue of Hagia Sophia surfaced has been that Greece and Turkey are in a race to see who is going to create more mosques. Greece is aiming to accommodate the thousands of Muslim immigrants who come via Turkey and who Erdogan considers and treats as his own constituency inside Europe. Greece, a country of 11 million, is estimated to have at least half a million Muslim immigrants. Perhaps in the future, it may become politically prohibitive for a Greek government to make a fuss if the Turkish president turns another church into a mosque.

The American Conservative 18.7.2020

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2020

Το νέο ιδανικό για τον χριστιανικό κόσμο

Δεν προσβάλλεται μόνο η Ελλάδα με την απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί. Η εκκλησία χτίσθηκε τον 6ο αιώνα. Από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Η μεγαλειωδέστερη θρησκευτική οικοδομή του χριστιανισμού. Αποτέλεσε το σημαντικότερο πετράδι που στόλισε την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο κόσμος άρχισε να ομιλεί για Βυζαντινή Αυτοκρατορία έναν περίπου αιώνα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Οπως είχε γράψει κι ο μεγάλος ιστορικός Στίβεν Ράνσιμαν, έκτοτε η «μεγάλη εκκλησιά βρίσκεται εν αιχμαλωσία». Οχι για τους Ελληνες. Αλλά για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Με την απόφασή του αυτή ο Ερντογάν, σε έναν παροξυσμό θρησκευτικού σοβινισμού, προσβάλλει τον χριστιανισμό. Δείχνοντας την αλαζονεία του Ισλάμ απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες. Το ζήτημα δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Το μέτωπο που άνοιξε είναι μεταξύ Ισλάμ και χριστιανοσύνης. Αν οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών αντιλήψεων και δεν μάχονται (τζιχάντ) για την παγκόσμια κυριαρχία της θρησκείας του Μωάμεθ, οφείλουν πρώτοι να ξεσηκωθούν κατά της προσβολής που διέπραξε ο πρόεδρος της Τουρκίας. Αλλως συνηγορούν με τον σοβινισμό της Τουρκίας, προσυπογράφουν τη δήλωση του Ερντογάν πως «δεν υπάρχει μετριοπαθές κι ακραίο Ισλάμ. Υπάρχει μόνο Ισλάμ», και ανοιχτά πλέον υπονομεύουν τη χριστιανική Δύση της οποίας τη διάβρωση από μέσα επιδιώκουν.

Δεν υπάρχουν πολλές ερμηνείες στις εξελίξεις. Ο Ερντογάν έριξε το γάντι στο πρόσωπο του χριστιανισμού. Και οι Δυτικοί, και όχι μόνο, χριστιανοί οφείλουν να το σηκώσουν. Κυρίως οι Ρώσοι, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που ο Ερντογάν δείχνει να τους περιπαίζει και να τους περιφρονεί. Προσβάλλοντας ό,τι έχουν ιερότερο. Την πίστη, τις παραδόσεις και τις ηθικές τους αξίες. Μόνος του τους οδηγεί ενώπιον ενός νέου ιδανικού. Για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Να πάψει η Μεγάλη Εκκλησιά να βρίσκεται σε αιχμαλωσία.

Αν ο χριστιανικός κόσμος καταπιεί κι αυτή την απαράδεκτη προσβολή του τούρκου προέδρου, που δείχνει πια ολοφάνερα πως θέλει «να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη», δεν θα μπορεί πλέον να σταθεί πάνω στα θεμέλια που είναι χτισμένες οι κοινωνίες του. Η Μεγάλη Εκκλησιά πονάει και βουρκώνει. Ο χριστιανικός κόσμος δεν συγκινείται;

ΤΑ ΝΕΑ 14/7/2020

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020

Το έπος Τουλουπάκη

Οι Αμερικάνοι εισαγγελείς κατάφεραν να εισπράξουν 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα. Πόσα χρήματα έχει εισπράξει μέχρι σήμερα η κα Τουλουπάκη και η ομάδας της; Μηδέν είναι η απάντηση. Μπορεί να μην έχει εισπράξει δεκάρα τσακιστή όλα αυτά τα χρόνια ερευνών, αλλά τουλάχιστον κάποιοι επίορκοι βρίσκονται τώρα στη φυλακή. Μηδέν είναι η απάντηση και σ’ αυτό το σημείο. Εντάξει, μπορεί να μην έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από την Νοβάρτις, μπορεί να μην έχει πάει κανένας φυλακή, αλλά κάποιοι τώρα λογοδοτούν σε κάποιο δικαστήριο. Και σε αυτό το σημείο η απάντηση είναι μηδέν.

Το πρόβλημα εξ αρχής ήταν πως η κα Τουλουπάκη, από ότι φαίνεται, επέλεξε να ακολουθήσει μια στρατηγική στην υπόθεση Νοβάρτις που δεν είχε καμία σχέση με το φαινόμενο των υπερσυνταγωφήσεων. Ήταν τον Μάρτιο του 2017 όταν η τότε εισαγγελέας διαφθοράς, Ελένη Ράικου, παραιτήθηκε από την θέση της. Όπως η ίδια αναφέρει, οι μέχρι τότε έρευνες της αποκάλυψαν πως ένας «μεγάλος αριθμός κρατικών αξιωματούχων (κυρίως ιατρών δημόσιων νοσοκομείων) δωροδοκούνταν απευθείας από λογαριασμό της εταιρείας Novartis Ελβετίας, με εμβάσματα σημαντικών χρηματικών ποσών που κατατίθεντο στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι αντίστοιχα εμβάσματα εισέρχονταν από τον ίδιο λογαριασμό, επίσης απευθείας, σε λογαριασμούς νομικών προσώπων, τα οποία πιθανολογούνται ότι χρησίμευαν ως οχήματα προκειμένου να διοχετευθούν ως "δώρο" στους τελικούς αποδέκτες τους, προφανώς αξιωματούχους.» Επίσης, «το συνολικό ποσό που κατευθύνθηκαν στους παραπάνω ανέρχεται με τα μέχρι σήμερα στοιχεία, περίπου σε 28 εκατομμύρια ευρώ».

Αυτά ήταν τα στοιχεία που είχε βρει η κα Ράικου στην αρχή των ερευνών της. Όμως, μετά από την παραίτηση της η πρόοδος της έρευνας ανακόπηκε. Η παραίτηση Ράικου προήλθε μετά από πιέσεις του συστήματος Παπαγγελόπουλου. Όπως η κα Ράικου έχει υποστηρίξει, «στην Novartis απαιτούσε να κατασκευάσω στοιχεία και μάρτυρες. Ο Παπαγγελόπουλος ήθελε πολιτικούς εδώ και τώρα. Αυτό ήθελε. Τελικά το κατάφερε με την Τουλουπάκη. Αυτό αποδεικνύει η ροή των γεγονότων. Οσα ήθελε τα πέτυχε με την Τουλουπάκη. Την είχε άλλωστε έτοιμη για αντικαταστάτριά μου” Παράλληλα, χαρακτήρισε τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης ως “ορισμό της παρεμβατικότητας” λέγοντας ότι ζητούσε να μπουν στο συρτάρι άλλες σημαντικές υποθέσεις που αφορούν συγκεκριμένους επιχειρηματίες.» Και μάλλον εκεί θα κολλάει «τα πολλά λεφτά» που ακούμε τον κ. Παππά να αναφέρει στην ηχογράφηση με τον Μιωνή.

Το πρόβλημα για την κα Τουλουπάκη είναι ότι κάποιος δεν χρειάζεται τις πρόσφατες αποκαλύψεις, τις συνομιλίες Παππά-Μιωνή, τις καταγγελίες των πέντε εισαγγελέων κατά του κυκλώματος και τα αποτελέσματα των ερευνών για να καταλάβει τις τραγικές επιλογές της. Δυστυχώς για την κα Τουλουπάκη, αυτά που η ίδια έχει παρουσιάσει ως υλικό της ερευνάς της, οι κινήσεις που η ίδια έχει κάνει, οι τακτικές και οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε, συνιστούν ένα αδιαμφησβήτητο κατηγορητήριο. Η Τουλουπάκη καταδικάζει την Τουλουπάκη.

Στο πλατύ κοινό η κα Τουλουπάκη θα αρχίσει να γίνεται γνωστή από την ημέρα που η «ερευνά» της θα μεταβιβασθεί στην Βουλή, η ημερομηνία ήταν 5 Φεβρουάριου του 2018. Δηλαδή, ακριβώς την επομένη ημέρα μετά από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στην Αθήνα για το Μακεδονικό. Έτσι θα γίνει και κατανοητό γιατί ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα βρίσκεται εκείνη την μέρα στον Άρειο Πάγο. Στην αρχή θα δηλώσει πως «επίσκεψή του στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ήταν συμπωματική και για άλλο θέμα» (Καθημερινή 5.2.2018), ενώ αργότερα ο λόγος της επίσκεψης θα αλλάξει στο ότι πήγε για να δει αν υπάρχει ο φάκελος Νοβάρτις «μετά από εντολή Τσίπρα» (Το Βήμα 11.3.2020).

Η μεταβίβασή του φακέλου την επομένη του συλλαλητηρίου θα είναι μια ευχάριστη «σύμπτωση» για την τότε κυβέρνηση, μιας και θα αλλάξει εντελώς τη ειδησεογραφική ατζέντα, από το Μακεδονικό στην Νοβάρτις. Βέβαια, οι ευχάριστες «συμπτώσεις» δεν θα σταματήσουν σε αυτό το σημείο. Όλως τυχαίως επίσης, οι δέκα εμπλεκόμενοι στην έρευνα θα είναι ένα ακόμα θείο δώρο για τον κ. Τρίπρα. Με Αβραμόπουλο εκτός, θα άδειαζε θέση ευρωπαίου επιτρόπου, με τον κ. Στουρνάρα θα άδειαζε η θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Με Γεωργιάδη, Βενιζέλο και Λοβέρδο εκτός, θα εξαφανίζονταν οι πιο ενεργοί αντίπαλοι της κυβέρνησης εντός και εκτός κοινοβουλίου. Η δε περίπτωση του κ. Σαμαρά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όσο αυξάνεται το πολιτικό θερμόμετρο με το Μακεδονικό, τόσο φαίνονται να αναπτύσσονται και οι «καταθέσεις» που τον εμπλέκουν στην υπόθεση. Έτσι, υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και ο πρώην πρωθυπουργός. Ένα από τα πολλά τραγελαφικά της υπόθεσης.

Τα λάθη στην έρευνα και στην διαδικασία είναι πολλαπλά και ιδιαιτέρως σοβαρά, π.χ. ο τρόπος και ο λόγος που ορίσθηκαν οι λεγόμενοι προστατευόμενοι μάρτυρες. Αλλά αυτό που βγάζει μάτι και που γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα είναι το εξής: Η μονομέρεια των λαθών, δηλαδή το ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται από αυτά τα λάθη ή «λάθη». Οι διαρκώς χαμένοι είναι οι εμπλεκόμενοι, ενώ το πολιτικό αφήγημα της τότε κυβέρνησης είναι ο εξολοκλήρου ευεργετηθείς των λαθών που, παρεμπιπτόντως, είναι επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανιάς. Μπορεί ένας δικαστικός να είναι επιρρεπείς στα λάθη, αλλά, όταν αυτά τα λάθη πάντα ευεργετούν μια συγκεκριμένη πλευρά, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση, εύλογα ερωτήματα δημιουργούνται.

Πάρτε για παράδειγμα αυτό το εδάφιο από το υπόμνημα Μανιαδάκη: κατάθεση «α) αλλάζει εντελώς δέκα μήνες μετά από την αρχική υποβολή της αναφορικά με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, και μάλιστα χωρίς να δοθεί λογική εξήγηση για αυτό, β) αποτελεί καταγγελία χωρίς να συνοδεύεται από κανένα στοιχείο και μάλιστα δεν υπάρχει ιδία αντίληψη αλλά αφορά μόνον άκουσμα και γ) προαναγγέλθηκε σε συγκεκριμένη εφημερίδα 2 εβδομάδες νωρίτερα από την υποβολής της.»

Η δε κλίση της κας Τουλουπάκη από τον Άρειο Πάγο εμπεριέχει έναν θησαυρό ενδιαφέροντών στοιχείων όπως ότι η κα Τουλουπάκη: «κατά παραβίαση των δικονομικών εγγυήσεων με την μεθοδολογία λήψης διαδοχικών καταθέσεων εξέταζε τους 3 προστατευόμενους σε διάρκεια μηνών επιχειρώντας με κάθε επόμενη κατάθεση να συμπληρώνει την προηγούμενη επιτρέποντας ή και επιβάλλοντας την κατάθεση εν γνώση σου ψευδών παραστατικών συνισταμένων κυρίως σε έκφραση απλής γνώμης χωρίς κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο το οποίο να στηρίζει τη γνώμη τους αυτή.»

Επίσης «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Ακόμα, «μεταξύ των εν λόγω μαρτύρων υπήρξε συντονισμός και υπαγόρευση στόχων ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής». Ενώ, «ψευδώς βεβαίωσε ότι καταθέσεις των Μ. Σαράφη και Αικ. Κελέση δόθηκαν ενώπιόν της ενώ όπως μακροσκοπικά καθίσταται προφανές ότι η κατάθεση αποτελεί προϊόν συρραφής προδιατυπωμένων κειμένων τα οποία δόθηκαν είτε με email είτε με stick και δέχθηκε να τα ενσωματώσει παράνομα.»

Τώρα που ξέρουμε πως το αμερικάνικο κράτος θα λάβει 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα, ας σκεφτούμε ξανά αυτή την πρόταση από την κλήση του Αρείου Πάγου προς την κα Τουλουπάκη: «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Υπάρχουν επίορκοι που κυκλοφορούν ελεύθεροι και που τα αδικήματα τους πλέον είναι στο όριο της παραγραφής, μόνο και μόνο γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να αποσπάσει το μέγιστο όφελος σε μια δύσκολη για αυτή πολιτική στιγμή. Το ότι μια δικαστικός φαίνεται να συναίνεσε και να σύμπραξε σε αυτό το αποκρουστικό γεγονός είναι μέγα πλήγμα για την δημοκρατία και την δικαιοσύνη. Είναι χρέος της δικαιοσύνης να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της, και να δείξει ότι κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου, ακόμα και αν αυτή είναι η εισαγγελέας διαφθοράς.

Marketnews.gr 15.7.2020