Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Χρειάζεται η Ελλάδα μετανάστες;


«Η ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες εδώ δεν αποτελεί απειλή, αλλά αποτελεί πλούτο» είπε ο κ. Τσίπρας στην Βουλή. Όπως όλες οι προοδευτικές ανοησίες που έχει παπαγαλίσει ο κ. Τσίπρας, έτσι και αυτή αναπαράγεται στο δημόσιο λόγο χωρίς ποτέ να χρειαστεί να εξηγηθεί στο τι συνιστά αυτός ο «πλούτος.» Εφόσον η αράδα σερβίρει πολιτική ορθότητα η σχέση της με την πραγματικότητα δεν απασχολεί αυτόν που την εκστομίζει. Εξάλλου, όποιος τολμήσει να αμφιβάλει υπάρχει να κατηγορηθεί και για υποκίνηση μίσους.

Αλλά, προς χάριν της συζήτησης, ας αφαιρέσουμε από την πραγματικότητα μια σειρά θεμάτων που αφορούν το μεταναστευτικό και ας το εξετάσουμε ως καθαρά οικονομικό φαινόμενο. Δηλαδή ας παραβλέψουμε το μουσουλμανικό εποικισμό της Ελλάδας, ας παραβλέψουμε τους εθνικούς κινδύνους, την έξαρση της εγκληματικότητας και την πολιτισμική μετάλλαξη που πρόκειται να υποστούμε. Θα μας λύσει κάποιο οικονομικό πρόβλημα, ή τουλάχιστον θα ανακουφίσει η μετανάστευση κάπως την Ελλάδα οικονομικά και δημογραφικά;

Το πρόβλημα με μια τέτοια προσέγγιση είναι ότι αγνοεί πλήρως την σύγχρονη πραγματικότητα. Η ελληνική οικονομία δεν έχει ανεπάρκεια ανειδίκευτης εργασίας. Και αυτό είναι το βασικό δεδομένο για την συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών σήμερα, είναι ανειδίκευτοι εργάτες. Το ελληνικό κρατικό σύστημα εκπαίδευσης ήδη παράγει στρατιές ανειδίκευτων που η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να απορροφήσει. Οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με την αμερικάνικη οικονομία του 19ου αιώνα, ή, την μεταπολεμική οικονομία της Γερμανίας.

Ο Peter Drucker είχε πει «Στους μετανάστες υπάρχει μια αναντιστοιχία δεξιοτήτων. Είναι ειδικευμένοι για τις δουλειές του χθες, για τις θέσεις εργασίας που θα πάψουν να υπάρχουν.» Γι’ αυτό το λόγο αυτό που παρατηρούμε σήμερα στις οικονομίες της Ευρώπης είναι ότι οι μεταναστευτικές ροές το μόνο που κάνουν είναι να αυξάνουν τους επιδοματούχους του δημοσίου.

Για παράδειγμα, από το 1971 μέχρι το 2000 οι αλλοδαποί στην Γερμανία από 3 εκατομμύρια έγιναν 7,5 εκατομμύρια. Αλλά ο αριθμός των εργαζόμενων αλλοδαπών έμεινε σταθερός στα 2 εκατομμύρια.Το 1973 το 65% των μεταναστών στην Γερμανία συμμετείχαν στην αγορά εργασίας, δέκα χρόνια μετά το 1983, το ποσοστό είχε πέσει στο 38%.

Δύο είναι οι βασικές οικονομικές συνέπειες της μετανάστευσης σήμερα. Καταρχήν αυξάνει δραματικά τους εξαρτώμενους από το κράτος πρόνοιας. Στην Σουηδία σχεδιάζουν περικοπές στις συντάξεις για να μπορέσουν να πληρώνουν τις αυξανόμενες δαπάνες για τα επιδόματα στους μετανάστες. Και στο βαθμό που οι μετανάστες μετέχουν στην ήδη κορεσμένη ανειδίκευτη αγορά εργασίας, το αποτέλεσμα είναι να μειώνονται τα πραγματικά εισοδήματα των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η τεχνητή αυτή αύξηση των ανειδίκευτων εργατών επιφέρει μια αναδιακατανομή πλούτου από τα κατώτερα και μεσαία στρώματα προς στο ανώτερα. Δηλαδή, η λύση του κ. Τσίπρα είναι ότι οι διαπλεκόμενοι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που τον περιβάλουν, χρειάζονται φθηνότερο υπηρετικό προσωπικό, και δη αδρά επιδοτούμενο από τους φόρους της μεσαίας τάξης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.3.2019

Συνέχεια

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

Η πολιτικοποίηση ενός γεύματος


Στην Βενεζουέλα η εθνοσωτήριος του συντρόφου Μαδούρο έχει κλείσει τα σύνορα στη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν είναι κανένα μυστικό ότι οι πολίτες στη Βενεζουέλα λιμοκτονούν. Αλλά, όπως συμβαίνει σε όλα τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, τα βασικά είδη της καθημερινότητας γίνονται εργαλεία επιβολής της πολιτικής εξουσίας. Στις γειτονιές των πόλεων της Βενεζουέλας τα μέλη των τοπικών οργανώσεων του κόμματος ελέγχουν ποιος συμμετέχει στις διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος, ποιος κριτικάρει την κυβέρνηση, ποιος ακόμα τολμά να πει ανέκδοτα για τη σοσιαλιστική δικτατορία.

Αν οι καθεστωτικοί σε καταγράψουν ως αντιφρονούντα, τότε στην καλύτερη περίπτωση χάνεις το προνόμιο να μπορείς να στηθείς σε μια ουρά για κάνα οκτάωρο για 250 γραμμάρια κρέας.

Ο έλεγχος της διανομής των τροφίμων είναι ζωτικής σημασίας για το καθεστώς. Οσο η φτώχεια και η ανέχεια μεγαλώνουν τόσο ο έλεγχος των διαρκώς όλο και πιο δυσεύρετων αγαθών καθορίζει τις αλλαγές και τις ισορροπίες στο κράτος και στην κυβέρνηση. Ενα συγγενές παράδειγμα είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Βέβαια, εμείς δεν κάναμε τόσα σοσιαλιστικά άλματα προς τα εμπρός όσα η Βενεζουέλα, αλλά ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του '70 το προσπαθήσαμε αρκετά. Ετσι, το κρατικοδίαιτο μοντέλο της Ελλάδας που χρεοκόπησε το 2010 παρουσιάζει παραπλήσια χαρακτηριστικά με αυτά της Βενεζουέλας, αλλά φυσικά σε πολύ ηπιότερη μορφή.

Στην Ελλάδα ο μέσος δημόσιος υπάλληλος υπέστη μία μείωση εισοδήματος από το 2010. Παρ' όλα αυτά, κοινωνικά έχει ανέβει γιατί αυτό που απολαμβάνει, μονιμότητα και αποδοχές πολλαπλάσιες του ιδιωτικού τομέα, έχει τώρα πολύ μεγαλύτερη αξία απ' ότι είχε πριν από την κρίση. Μπορεί όλοι να γίναμε φτωχότεροι από το '10 και μετά, αλλά κάποιοι έχουν ανέβει κοινωνικά σε σχέση με τους υπολοίπους αυτή την περίοδο.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βασικά προβλήματα του κρατισμού εν γένει, μετατρέπει τα βασικά τού χθες σε προνόμια του αύριο. Αντίθετα με τις ελεύθερες οικονομίες, όπου τα προνόμια του χθες γίνονται τα βασικά τού αύριο. Σκεφτείτε μόνο ποιοι μπορούσαν αρχικά να αγοράσουν αυτοκίνητα, τηλέφωνα, είχαν τηλεόραση ή τουαλέτα μέσα στο σπίτι.

Οτι τα βασικά τού χθες μετατρέπονται σε προνόμια του αύριο είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια μιας οικονομίας που ελέγχεται από μια φεουδαρχικού τύπου ελίτ στην εξουσία και γύρω από αυτήν. Είναι μια οικονομία που δεν μπορεί να δημιουργήσει ανάπτυξη, δεν μπορεί να παράξει πλούτο. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να αναδιακατανέμει με κομματικά κριτήρια μία διαρκώς συρρικνούμενη πίτα.

Ενα ανέκδοτο από την εποχή του ανατολικού μπλοκ ήταν: «Τι χρησιμοποιούσαν για φωτισμό οι σοσιαλιστές πριν από τα κεριά;» «Ηλεκτρισμό» ήταν η απάντηση. Το πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού έχει γαντζωθεί στα προνόμια μιας οικονομίας που βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση φτωχοποίησης και παρακμής. Είναι σαν κάποιος να προσπαθεί να σωθεί κλειδαμπαρωμένος σε καμπίνα πρώτης θέσης στον «Τιτανικό».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.3.2019
Συνέχεια

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Πως πρέπει η ΝΔ να δώσει τα 2,000 ευρώ


Η ΝΔ έχει παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα όπου για «κάθε παιδί που γενιέται στην Ελλάδα» η οικογένεια του θα λαμβάνει 2.000 ευρώ. Το πόσο τέτοια προγράμματα πραγματικά επιτυγχάνουν το σκοπό τους είναι υπό εξέταση, αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι ότι η ΝΔ προτίνει ένα νέο επίδομα που όπως προτίθεται να το εφαρμόσει θα οδηγίσει μόνο στην ενύσχιση των πολιτικών της αντιπάλων.

Αν κάτι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το πόσο προσεκτικοί, συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι είναι στο να επιλέγουν πολιτικές που είτε προωθούν την ιδεολογική τους ατζέντα, είτε πριμοδοτούν συγκεκριμένα τμήματα της κοινωνίας τα οποία πιστεύουν ότι είναι ο εκλογικός του πυρήνας. Έτσι για παράδειγμα όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αυξάνει τους φόρους και αυξάνει τα επιδόματα, επιτυγχάνει ταυτοχρόνως να αυξάνει το κράτος και να προωθεί την εξάρτηση του πολίτη από το κράτος. Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή.

Η ΝΔ δεν επιδεικνύει τα ίδια πολιτικά ένστικτα. Αντί να έχει ως πρώτη πολιτική προτεραιότητα την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, της ιδιοκτησίας και την απεξάρτηση του πολίτη από το κράτος, έχει τα δικά της σχέδια για την επέκταση του κράτους και την εξάρτηση σε αυτό. Ή δε πολιτική του εφάπαξ για «κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα» έχει το επιπλέον αρνητικό, ότι θα λειτουργήσει ως ένας επιπλέον και σημαντικός μαγνήτης για τους απανταχού λαθρομετανάστες.

Αν στην ΝΔ έχουν βρει ότι αυτό το νέο επίδομα θα ωφελήσει στο δημογραφικό, υπάρχει ένας πολύ καλύτερος τρόπος για να εφαρμοστεί. Το επίδομα αυτό να δίνεται ως μια πίστωση έναντι τριών συγκεκριμένων υποχρεώσεων προς το κράτος, το φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ ή/και ασφαλιστικές εισφορές. Η δε δικαιούχοι να έχουν το δικαίωμα να το απορροφήσουν τμηματικά. Αν για παράδειγμα μια οικογένεια πληρώνει 500 ευρώ το χρόνο για ΕΝΦΙΑ, να έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το επίδομα για τον ΕΝΦΙΑ για 4 έτη.

Μια οικογένεια ή ένας γονέας που δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ ή ασφαλιστικές εισφορές ήδη θα ενισχύεται από το κράτος. Αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις θα μπορούσε να ισχύει ότι το συγκεκριμένο επίδομα θα είναι διαθέσιμο για μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις που προκύψουν.

Αν η ΝΔ θέλει να ανταγωνιστεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην επιδοματολογία, τουλάχιστον ας το κάνει με έναν κάπως λιγότερο αυτοκαταστροφικό τρόπο γι’ αυτήν και την οικονομία. Σκοπός της ΝΔ θα πρέπει να είναι ο κάθε Έλληνας να είναι ιδιοκτήτης, να έχει όσο το μεγαλύτερο εισόδημα γίνεται από τον ιδιωτικό τομέα, και διαρκώς να μειώνεται το μερίδιο του κράτους σε αυτό το εισόδημα. Αυτή η πολιτική θα την καταστήσει πολιτικά κυρίαρχη, αλλά ακόμα πιο σημαντικά θα αναστρέψει την παρακμή της Ελλάδας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.2.2019
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Το σύνδρομο Παπακώστα στην ΝΔ


Από τη μια μεριά, έχεις μια αδίστακτη συμμορία που κυβερνά την Ελλάδα την τελευταία τετραετία. Από την άλλη, έχεις μια Νέα Δημοκρατία φοβική, απολογούμενη και διαρκώς αναζητούσα την επιδοκιμασία της Αριστεράς. Και όλα αυτά συμβαίνουν καθώς η Νέα Δημοκρατία είναι ακόμα στην αντιπολίτευση.

Φαντασθείτε τι έχει να γίνει όταν η Νέα Δημοκρατία θα είναι στην κυβέρνηση και θα αρχίσει να δέχεται επιθέσεις από τα αριστερά. Το γνωστό ενοχικό σύνδρομο φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν οι νεοδημοκράτες βρίσκονται στην εξουσία. Εκεί, αισθανόμενοι ότι θα πρέπει να διαχειριστούν κάτι που δικαιωματικά ανήκει στην Αριστερά, βγαίνουν τα ενοχικά σύνδρομά τους σε όλες τις εκφάνσεις τους. Μιλούν αριστερά, σκέφτονται αριστερά και, ακόμη χειρότερα, κυβερνούν αριστερά.

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το σύνολο όλων αυτών των κλινικών συμπτωμάτων ως το σύνδρομο Παπακώστα. Η γνωστή πολιτικός, που με τόση ζέση έκανε επίθεση σε ό,τι αντιλαμβανόταν πως ξέφευγε των στενών ορίων υποτέλειας στην Αριστερά, ούσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., κατέληξε υφυπουργός σε κυβέρνηση της άκρας Αριστεράς, και μάλιστα σε υπουργείο που έχει αναλάβει την προστασία δολοφόνων, τρομοκρατών, μπαχαλάκηδων, κουκουλοφόρων και σκληρών εγκληματιών.

Το σύνδρομο Παπακώστα ήταν πολύ εμφανές στην περίπτωση του κ. Δένδια, που είπε: «Δεν είμαστε γκρουπούσκουλο με εθνικιστικές κραυγές και λαϊκισμούς». Φυσικά, κανείς δεν θα ήθελε τη Ν.Δ. σε αυτή τη θέση. Το πρόβλημα είναι ότι το τι είναι «γκρουπούσκουλο με εθνικιστικές κραυγές και λαϊκισμούς» ο κ. Δένδιας αφήνει να το ορίσουν οι πολιτικοί αντίπαλοι. Και πρόσθεσε: «Δεν θα μασήσω τα λόγια μου, υπάρχουν κι άλλες τάσεις μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Προσπαθούμε να είμαστε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, όμως υπάρχουν όρια». Για τον κ. Δένδια και τους συνοδοιπόρους αυτά τα όρια συνεχώς μετατοπίζονται όλο και αριστερότερα. Φυσικά, από όσους πάσχουν από το σύνδρομο Παπακώστα στη Ν.Δ. δεν θα ακούσεις ποτέ νύξεις για τα ανοίγματα προς τα αριστερά. Ο κ. Δένδιας δεν έχει κανένα πρόβλημα με τον αριστερό κ. Τατσόπουλο ή τον οπαδό της φορομπηξίας και της πολιτικής ορθότητας κ. Θεοχάρη.

Δείτε με πόση ευκολία η Ν.Δ. αποδέχθηκε στα ψηφοδέλτιά της αμετανόητους αριστερούς, όπως οι κ. Τατσόπουλος και Θεοχάρης, και με πόση ευκολία απόκλεισε τον κ. Μπογδάνο, που είχε το μειονέκτημα να είναι ένας κεντροδεξιός. Τι έχουν κάνει, τι έχουν πει και τι πραγματικά πιστεύουν δεν δημιουργούν το παραμικρό πρόβλημα για τους κ. Θεοχάρη και Τατσόπουλο. Μια χιουμοριστικού τύπου δήλωση από τον κ. Μπογδάνο ήταν αρκετή για τον αποκλεισμό του. Δεν είχε αριστερές περγαμηνές και πιστεύω, και επομένως μέσα στη Ν.Δ. θα μπορούσε στην καλύτερη των περιπτώσεων να είναι στέλεχος ή βουλευτής δεύτερης κατηγορίας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.2.2019
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Εκατό χρόνια Παπανδρέου


Φαντάσου τον δεξιό που ήταν μιας κάποιας ηλικίας στις αρχές του '80 και τις επόμενες δεκαετίες έφαγε στη μάπα τον Παπανδρέου και τον παπανδρεϊσμό. Ηταν στο καφενείο μόνος του, ενώ όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να τον διαφωτίσουν ως προς τα κατορθώματα της Αλλαγής. Τα υπεύθυνα και έγκυρα δημοσιογραφικά στόματα τον ενημέρωναν πως το ΠΑΣΟΚ είναι το φυσικό και κυρίαρχο κόμμα εξουσίας, ενώ η κεντροδεξιά παράταξη είχε ρόλο κομπάρσου της ιστορίας. Δεκαετία έμπαινε, δεκαετία έβγαινε κι αυτός εκεί, μόνος εναντίον όλων, και ειδικά εναντίον του Παπανδρέου.

Εγκαταλειμμένος ακόμα και από τον Θεό, που βαθιά μέσα του γνώριζε ότι ήταν δεξιός. Αυτή η «απομόνωση» θα πρέπει να του δημιούργησε κάποιο μίσος για τον Ανδρέα Παπανδρέου πέραν του συνηθισμένου. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος που πέρασε τόσα, που μίσησε τον Παπανδρέου και τον παπανδρεϊσμό όσο λίγοι, θα πρέπει να αισθάνεται μια βαθιά και ασίγαστη νοσταλγία για τον Ανδρέα.
Και δεν είναι η νοσταλγία για τις πολιτικές διαμάχες μιας άλλης εποχής όσο μια αίσθηση απώλειας για το ίδιο το άτομο του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν δημιούργημα της αστικής κουλτούρας. Είχε γνώσεις και καλλιέργεια.

Μπορούσε να μιλήσει στον μέσο Ελληνα, αλλά ταυτόχρονα μπορούσε να διαπραγματευτεί, να κουβεντιάσει και να συγκρουστεί με τους πολιτικούς άλλων χωρών. Σε αμυντικά θέματα και στην εξωτερική πολιτική πολλές φορές ήταν δεξιότερος των δεξιών.

Τώρα, ο προαναφερθείς δεξιός θα νοσταλγεί τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί απλούστατα ό,τι τον έχει αντικαταστήσει στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς είναι σαφώς κατώτερο. Και δεν είναι απλώς κατώτερο σε θέσεις, γνώσεις και καλλιέργεια, αλλά ακόμα και σε χαρακτήρα.
Η παρακμή είναι καθολική, απότομη και κολοσσιαία. Και κάπου εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα με τον παπανδρεϊσμό. Η γοητεία του Παπανδρέου ήταν ένα παράγωγο μιας κουλτούρας που οι πολιτικές του οδηγούσαν προς την εξαφάνιση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο ευεργετηθείς μιας κληρονομιάς που δεν μπορούσε να επιβιώσει των πολιτικών επιλογών του.

Αρχισε να αφαιρείς νόμους και πολιτικές που εφαρμόστηκαν από το '81 και μετά και συνειδητοποιείς πόσο ριζικά διαφορετική θα ήταν η πραγματικότητα σήμερα. Βγάλε το νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ του '82, αφαίρεσε την προσπέλαση του συντεχνιακού τσαμπουκά και τρομοκρατίας σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, εξαφάνισε τον ξέφρενο δανεισμό του κράτους και, σιγά σιγά, η πολιτική οντότητα που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας αρχίζει να εξαφανίζεται. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ ενός Ανδρέα Παπανδρέου και ενός Αλέξη Τσίπρα είναι τεράστια, αλλά οι αμαρτίες του πρώτου μάς έφεραν στο πολιτισμικό χαμηλό της πρωθυπουργίας του δεύτερου.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.2.2019


Συνέχεια

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Η Βενεζουέλα του Αλέξη


Πώς άραγε να είδαν στη Βενεζουέλα το βίντεο του δικτάτορα Μαδούρο όταν βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, στο εστιατόριο του γνωστού σεφ που κόβει τις μπριζόλες και τα παϊδάκια ως σαν να ήταν καμάκι της δεκαετίας του ‘80 που προσπαθεί να εντυπωσιάσει κάποια τουρίστρια;

Είμαι σίγουρος ότι στη Βενεζουέλα σχεδόν κανείς δεν θα πρόσεξε τις γελοιότητες του σεφ, τα μάτια θα ήταν καρφωμένα στις μπριζόλες και στα παϊδάκια. Κοντά το 65% του πληθυσμού στην Βενεζουέλα δηλώνει ότι έχει χάσει κατά μέσο όρο 11 κιλά. Οχι επειδή κάποια δίαιτα έγινε ξαφνικά πολύ πετυχημένη και διαδεδομένη, αλλά λόγω πείνας.

Το 2016 η υπουργός Υγείας της Βενεζουέλας έκανε το λάθος να δημοσιεύσει στοιχεία που είχε συλλέξει το υπουργείο της. Η μητρική θνησιμότητα είχε αυξηθεί μέχρι τότε 65%, η βρεφική θνησιμότητα 30% και τα κρούσματα ελονοσίας 76%. Μερικές μέρες αργότερα ο δικτάτορας Μαδούρο την απέλυσε.
Πάνω από το 60% του πληθυσμού ζει πλέον σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και περισσότερα από 2.000.000 έχουν ήδη εγκαταλείψει τον σοσιαλιστικό παράδεισο. Κάθε 25 μέρες οι τιμές των προϊόντων διπλασιάζονται.

Αυτό δεν είναι και το πιο σημαντικό πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι και να είχες τα λεφτά είναι πολύ δύσκολο να βρεις ακόμα και τα πιο βασικά αγαθά. Το τρεχούμενο νερό, ο ηλεκτρισμός και το χαρτί υγείας είναι πλέον αγαθά πολυτελείας.

Το συγκλονιστικό της όλης υπόθεσης είναι ότι αν κάποιος ήθελε να βρει μια χώρα στον πλανήτη που έχει υποστεί την ίδια ζημιά όπως η Βενεζουέλα τα τελευταία χρόνια, η μόνη επιλογή θα ήταν η εμπόλεμη Συρία. Και οι δύο χώρες έχουν υποστεί μια καταστροφή που έχει εξαφανίσει το 40% της οικονομίας.

Βέβαια, η Βενεζουέλα δεν αντιμετωπίζει τις συνέπειες ενός εμφύλιου πολέμου, αλλά τις συνέπειες της σοσιαλιστικής μετάλλαξης της οικονομίας. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο, με έσοδα από το πετρέλαιο που είχαν φτάσει μέχρι και τα 90 δισ. δολάρια ετησίως.

Θα έπρεπε ο κ. Τσίπρας να αποδεχτεί την πρόσκληση του Χουάν Γκουαϊδό και να επισκεφτεί τη Βενεζουέλα. Να ζήσει για λίγο στις γειτονιές του Καράκας, να μιλήσει με τον κόσμο, να επισκεφτεί σούπερ μάρκετ και νοσοκομεία.

Μια και χιλιάδες νεογέννητα και μωρά έχουν πεθάνει λόγω των συνθηκών και της πείνας, ας καθόταν να εξηγήσει στις μητέρες αυτών των παιδιών την υποστήριξη που δίνει τόσο απλόχερα στον δικτάτορα Μαδούρο. Υποψιάζομαι ότι δεν θα το κάνει, θα κωλύεται λόγω αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.2.2019

Συνέχεια

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Τη Μακεδονία για ένα iPhone


Aν έπρεπε να εξηγήσεις στον Παύλο Μελά ή στον Ιωνα Δραγούμη αυτά που συμβαίνουν τώρα, τι ακριβώς θα μπορούσες να τους πεις; Και πώς θα μπορούσες να περιγράψεις σε έναν Μελά ή σε έναν Δραγούμη προσωπικότητες όπως ο Ζουράρις, η Κουντουρά ή ο Παπαχριστόπουλος; Πώς να εκφράσεις με λέξεις την πολιτισμική παρακμή που έχει οδηγήσει τα πράγματα εδώ;

Το ότι ο κ. Τσίπρας τα έδωσε όλα στους Σκοπιανούς ήταν κάτι περισσότερο από προβλέψιμο. Καταρχάς είναι εντελώς ανίκανος σε θέματα διαπραγμάτευσης, ειδικά με ξένους. Ενας ανεπάγγελτος και αγράμματος κομματάνθρωπος, που το μόνο που έχει μάθει είναι η μικροπολιτική διαχείριση της εγχώριας πολιτικής σκηνής.

Η αναβολή της περικοπής των συντάξεων, που ο ίδιος έχει ψηφίσει, με αντάλλαγμα το ξεπούλημα της Μακεδονίας θα του φαίνεται ως μια ιδιαιτέρως επικερδής συνδιαλλαγή, εξάλλου για την Αριστερά τα εθνικά θέματα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ήσσονος σημασίας.

Το πρόβλημα κυρίως εδώ είναι με ένα μεν μειοψηφικό ρεύμα, αλλά ποσοτικά σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που έχει αποδεχθεί τον ενδοτισμό ως μια φυσιολογική πολιτική στάση. Είναι το κομμάτι του πληθυσμού που είναι το πιο εθισμένο στον κρατισμό. Ο πολίτης εδώ έχει μετατραπεί σε τρόφιμος του Δημοσίου και το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτόν είναι τι έχει λαμβάνειν από την εξουσία. Ολα τα άλλα είναι εμπορεύσιμα. Η εξάρτηση από το κράτος επισκιάζει όλα τα άλλα θέματα του δημόσιου βίου - και μια και το κράτος μπορεί να σου προσφέρει τα πάντα, αποκτά το δικαίωμα να καθορίζει και να εμπορεύεται τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Σε αυτή την ομάδα πολιτών ανήκουν και οι βουλευτές που εκλέχθηκαν γιατί «ήταν εγγύηση για τα εθνικά θέματα». Από το διαζύγιο «μαϊμού» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έως τους ιδιαίτερα προθύμους που δεν προσπάθησαν καν να προσποιηθούν ότι δεν στηρίζουν την κυβέρνηση στη Συμφωνία των Πρεσπών, είναι το αποτύπωμα στη Βουλή της ομάδας πολιτών-τροφίμων της εξουσίας που είναι έτοιμοι να παραδώσουν κάθε ιερό και όσιο για να διατηρήσουν υπουργικές και βουλευτικές καρέκλες λίγους ακόμα μήνες. Για παράδειγμα, τα ταξίδια της κυρίας Κουντουρά σε Τορόντο και Σανγκάη κόστισαν 30.000 ευρώ. Εχει ξοδέψει πάνω από 3.000 ευρώ του κορόιδου του φορολογουμένου για iPhones. Σημαντικά ποσά αυτά για τον μέσο πολίτη, αλλά αν σκεφτεί κάποιος τι πωλείται και τι αγοράζεται, πρόκειται για μια αρκετά εξυπηρετική κατάσταση. Παλαιότερα οι αγοραπωλησίες συνειδήσεως κόστιζαν πολύ πιο ακριβά. Φαίνεται ότι τα Μνημόνια έχουν ρίξει τις τιμές.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 20.1.2019
Συνέχεια

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Βόμβα στην κοινωνική συνοχή

Η πρωτοβουλία των μουσουλμανικών κρατών – μελών του ΟΗΕ σε λίγες ίσως ώρες θα φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Παρά την κάθετη αντίδραση μεγάλων χωρών της Δύσης (ΗΠΑ, Ιταλία, Αυστραλία, Αυστρία κ.ά.), ψηφίζεται στο Μαρακές του Μαρόκου το περίφημο Σύμφωνο Μετανάστευσης (η Μετακίνησης) για τα δικαιώματα των μεταναστών.

Η Δύση και ιδιαίτερα η Ευρώπη, δίχως κανείς να ξέρει ποιος ακριβώς αποφασίζει, οδηγείται, δίχως μεγάλη γενική αντίδραση, στην αυτοκαταστροφή. Η παθητική ηγεσία της ΕΕ πρωτοστατεί στην πορεία αυτή ανατροπής της ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής. Εντελώς μυωπικά, δίνοντας έμφαση απλά στις ρηχές φραστικές διαβεβαιώσεις των εμπνευστών του, πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες κλείνουν τα μάτια στα μεγάλα ζητήματα και στις πληγές που ανοίγουν.

Αυτό που γίνεται είναι η κατοχύρωση της διδασκαλίας του Κορανίου περί υποχρέωσης των πιστών σε μετακίνηση (hijiria) σε εδάφη αλλόθρησκα, σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη. Για την ενίσχυση του ισλαμικού επεκτατισμού.

Στην ουσία, οι μεγάλες ανατροπές που εισάγονται με το Σύμφωνο αυτό του ΟΗΕ (και για όσους βέβαια το προσυπογράψουν) μπορούν να αποτιμηθούν ως εξής:

1. Οι μετανάστες θεμελιώνουν δικαίωμα μετακίνησης στις χώρες άφιξής τους, με τον όποιο επαναπατρισμό τους να συνδέεται με διμερείς συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης. Δηλαδή, αν οι χώρες αυτές το αρνηθούν, ο επαναπατρισμός θα γίνεται σχεδόν αδύνατος.

2. Αφού το δικαίωμα μετακίνησης κατοχυρώνεται, όποια άρνηση ή αντίθεση προς τέτοιες δραστηριότητες καθίσταται παράνομη. Η καταγγελία της «παράνομης» μετανάστευσης γίνεται αδίκημα!

3. Τα δικαιώματα των «μετακινουμένων» κατοχυρώνονται. Με τρόπο μάλιστα που να ανοίγει λογής ερμηνείες για έμπειρους νομικούς και ΜΚΟ ώστε να διεκδικούν δικαιώματα ασύλου και διαμονής για «προστατευομένους» τους.

Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι για πλήρη αξιακή αλλοίωση δυτικών κοινωνιών και δημιουργία μαχητικά διεκδικητικών πλέον μουσουλμανικών μειονοτήτων. Το ζήτημα γίνεται κρισιμότερο από το γεγονός πως, σε αντίθεση με τη Δύση, είναι εντελώς αμφίβολο αν το Σύμφωνο θα εφαρμοσθεί από μουσουλμανικές χώρες που θα το έχουν υπογράψει. Θα αποδεχθεί λ.χ. η Σαουδική Αραβία οικοδόμηση χριστιανικών ναών ή μετανάστευση σιιτών από το Ιράν ή την Υεμένη;

Η Δύση έτσι τραγικά εθελοτυφλεί…

ΤΑ ΝΕΑ 17/12/2018
Συνέχεια

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Ο πρωθυπουργός που παρέδωσε την Μακεδονία


Ο κ. Τσίπρας μπορεί να είναι ο χειρότερος πρωθυπουργός της μνημονιακής περιόδου, αλλά δεν είναι πολύ διαφορετικός από όλους τους άλλους, ειδικά όσον αφορά τις βασικές επιλογές που υπηρετεί. Μπορεί να είπε πολύ περισσότερα ψέματα απ’ ό,τι όλοι οι άλλοι μαζί, μπορεί να έδωσε τις πιο βαρύγδουπες υποσχέσεις και μπορεί το Μνημόνιο που εφαρμόζει να είναι το πιο καταστροφικό απ’ όλα, όμως στην Ιστορία της Ελλάδας θα μείνει ως ο πρωθυπουργός που παρέδωσε τη Μακεδονία.

Η Μακεδονία όμως θα ακολουθεί τον κ. Τσίπρα για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Θα είναι η συμφωνία παράδοσης των Πρεσπών, κάτι που θα τον διαφοροποιεί από όλους τους προηγούμενους με έναν πολύ ξεκάθαρο τρόπο. Η εβδομάδα που πέρασε και όσα ελέγχθησαν στα Σκόπια δεν είναι παρά μια πρόγευση όσων πρόκειται να επακολουθήσουν. Τα αποτελέσματα της συμφωνίας θα έχουν διάρκεια και, κάθε φορά που θα βιώνουμε τις συνέπειές τους, ο κ. Τσίπρας και η συμφωνία του θα είναι στο επίκεντρο. Το όφελος του κ. Τσίπρα ήταν ένα και πρόσκαιρο, πήρε από την κυρία Μέρκελ τη μη περικοπή των συντάξεων. Θυσίασε στην κυρία Μέρκελ τη Μακεδονία. Αυτό που θα καταλάβει αργότερα ο κ. Τσίπρας είναι ότι το όποιο όφελος ήταν πολύ μικρό σε σχέση με το κόστος διαρκείας που αναλαμβάνει.

Μέχρι τώρα ο κ. Τσίπρας φαινόταν να ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός σε ό,τι είχε να κάνει με την πολιτική καριέρα του. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι η πρώτη μεγάλη κίνηση που ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο. Οι κυρίως ωφελημένοι είναι οι κομματικοί που θα έχουν επιπλέον μήνες στην εξουσία και την ευκαιρία να ζήσουν από τον φορολογούμενο με αμοιβές που δεν έχουν ξαναδεί στη ζωή τους. Ο κ. Τσίπρας όμως δεν θα είχε χάσει τίποτα, αν είχε κάνει εκλογές το φθινόπωρο. Οσο περνάει ο καιρός, τα πράγματα απλά χειροτερεύουν, άλλοτε με πιο γρήγορους και άλλοτε με πιο αργούς ρυθμούς. Τα πολιτικά ρίσκα αυξάνονται, καθώς επίσης και η γενική απέχθεια προς αυτόν.

Η πολιτική στάση προς τον κ. Τσίπρα όσων συμφωνούν με αυτόν στο Σκιοπιανό δεν αλλάζει. Επίσης για όλους αυτούς το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι κάτι που θα καθορίσει πώς ψηφίζουν. Για όσους όμως είναι αντίθετοι στη συμφωνία με τα Σκόπια το ζήτημα αυτό καθορίζει την πολιτική στάση τους και τις επιλογές τους. Ο αριθμός τους είναι πολλαπλάσιος των υποστηρικτών της συμφωνίας και τα επόμενα χρόνια θα ζουν τις συνέπειες μιας συμφωνίας που συνεχώς θα επιβεβαιώνει όλες τις ενστάσεις που αρχικά είχαν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 16.12.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Τσιπρική τρικυμία εν κρανίω


Περιμένεις ότι κάποια στιγμή ο κ. Τσίπρας θα κάνει ή θα πει κάτι που θα δείχνει ότι δεν είναι απλά ένας κομματάνθρωπος. Οτι έχει, έστω και περιστασιακά, κάποιες ιδέες, εμπειρίες ή έστω εικόνες που ξεφεύγουν από τη γνωστή κομματική κουλτούρα, μέσα στην οποία μεγάλωσε.

Συνεχώς επιβεβαιώνει ότι όχι μόνο είναι ένας κομματάνθρωπος, αλλά και ότι δεν καταλαβαίνει πως είναι μόνο ένα κομματικό ον. Δεν έχει την παραμικρή περιέργεια για οτιδήποτε βρίσκεται έξω από αυτό το οικοσύστημα της κομματοκρατίας. Τουλάχιστον κάποιες γενικές γνώσεις για τον κόσμο θα ήταν το ελάχιστο για κάποιον που είναι πρωθυπουργός. Πώς είναι δυνατόν να έχει περάσει από διάφορες βαθμίδες της Εκπαίδευσης και να μη γνωρίζει ότι όταν λέμε Μεσαίωνας εννοούμε μια ιστορική περίοδο και δεν πρόκειται για την επωνυμία ενός συγκεκριμένου αιώνα; Πώς γίνεται ένας απόφοιτος του Πολυτεχνείου να μη γνωρίζει ότι αν κάνεις στροφή 360 μοιρών, καταλήγεις στο ίδιο σημείο;

Ετσι όταν ο κ. Τσίπρας άρχισε να μιλάει για την περίφημη υπόθεση με τους ενεχυροδανειστές, ήταν αναπόφευκτο να τα κάνει θάλασσα. Καταρχάς, μίλησε για έγκλημα λευκού κολάρου. Τώρα αν το βασικό στοιχείο μιας υπόθεσης είναι οι κλοπές αντικειμένων και η αποδοχή κλοπιμαίων δεν τη χαρακτηρίζεις έγκλημα λευκού κολάρου. Το ξέπλυμα χρήματος καθαυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει μια εγκληματική δραστηριότητα, γιατί όλες οι εγκληματικές δραστηριότητες που έχουν κάποιο μέγεθος και διάρκεια χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη μέθοδο. Ο κ. Τσίπρας θα μπέρδεψε την παραπάνω υπόθεση με αυτά που έλεγε προεκλογικά, για παράδειγμα, για τη «λίστα Λαγκάρντ». Εκεί δεν έκανε και πολλά πράγματα...

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του κατηγορητηρίου στην υπόθεση των ενεχυροδανειστών είναι πώς οι κατηγορούμενοι φέρεται ότι χρησιμοποίησαν το πανεπιστημιακό άσυλο και το «άβατο» των Εξαρχείων ως προφύλαξη από την Αστυνομία. Αυτό το στοιχείο, που συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές επιλογές του κ. Τσίπρα, δεν φαίνεται να του γέννησε έστω ορισμένες αμφιβολίες για το γεγονός ότι η πολιτική ασύλου στην πραγματική βία βοηθά την ανάπτυξη όλης της εγκληματικής δραστηριότητας.

Αλλά εκεί όπου πραγματικά ξέφυγε εντελώς ο κ. Τσίπρας ήταν όταν είπε ότι οι ενεχυροδανειστές ξεζούμισαν τους Ελληνες στα χρόνια της κρίσης. Οχι, δεν είναι ο κ. Τσίπρας και οι όμοιοί του που σπρώχνουν τους Ελληνες στα ενεχυροδανειστήρια, δεν είναι οι φόροι και οι λεγόμενες εισφορές, αλλά έτσι, τυχαία, μια ημέρα αποφασίσαμε ως έθνος να στραφούμε προς αυτά. Από τα 8 δισ. του πλεονάσματος τα 6 δισ. προέρχονται από κατασχέσεις που έχει επιβάλει ο κ. Τσίπρας. Και όταν ο κ. Τσίπρας σού έχει αδειάσει τον λογαριασμό, το ενεχυροδανειστήριο δεν είναι μια ευχάριστη επιλογή, αλλά είναι η μόνη επιλογή που σου έχει αφήσει ο κ. Τσίπρας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 9.12.2018
Συνέχεια

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Επιστροφή στο 2010


Αν κάποιος έχει αποφασίσει ότι μπορεί ακόμα να πιστεύει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα πρέπει τότε να πιστέψει το τελευταίο ψέμα τους, που δεν είναι τίποτε άλλο από το ότι, ύστερα από όσα συνέβησαν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, επιστρέφουμε αισίως στο έτος 2015. Δηλαδή, χρειαστήκαμε δύο νέα Μνημόνια, νέα μέτρα 15 δισ. ευρώ, κλειστές τράπεζες, Υπερταμείο υπό τον έλεγχο των ξένων και όλα τους με επιπλέον φόρους και περικοπές, για να επιστρέψουμε εκεί όπου ήμασταν το 2015. Αυτό είναι το θετικό σενάριο που διαφημίζει η κυβέρνηση για το πού φτάσαμε και πού πάμε.

Η κατάσταση, όμως, της Ελλάδας σήμερα έχει πολλά περισσότερα κοινά στοιχεία με το 2010 παρά με το 2015. Δηλαδή ο Ελληνας πολίτης υπέστη μια ανελέητη λεηλασία της εργασίας και της περιουσίας του αυτά τα τέσσερα χρόνια, για να επιστρέψει η χώρα στην κατάσταση στην οποία ήταν το 2010. Συνοπτικά, το χρέος της Ελλάδας έχει ξεπεράσει και πάλι τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ.
Και ουσιαστικά είμαστε σε χειρότερη θέση από ότι το 2010, γιατί έχουμε μια σαφώς μικρότερη και πιο αδύναμη οικονομία από το 2010. Εδώ αξίζει πραγματικά να δοθεί η δέουσα προσοχή. Ενώ βασικά έχουμε επιστρέψει στο 2010, οι συνθήκες μιας νέας κρίσης θα είναι σαφώς χειρότερες από αυτές του 2010. Οι καταθέσεις των Ελλήνων είτε κατέληξαν στο εξωτερικό είτε στις περισσότερες περιπτώσεις απορροφήθηκαν για να καλύψουν χαμένο εισόδημα και, ακόμα χειρότερα, ένα σημαντικό ποσοστό σπαταλήθηκε σε φόρους. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες, στην πλειονότητά τους οι πιο παραγωγικοί, έφυγαν για το εξωτερικό. Χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις είτε έκλεισαν είτε μετέφεραν την έδρα τους σε κράτη που δεν έχουν ως κύρια ασχολία τη φοροκλοπή του πολίτη.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ενός χειρότερου διεθνούς περιβάλλοντος. Ο κ. Ντράγκι μόλις ανακοίνωσε το τέλος της ποσοτικής χαλάρωσης. Αυτό θα οδηγήσει σε μια γενική αύξηση των επιτοκίων. Τα ελληνικά επιτόκια ήδη βρίσκονται σε απαγορευτικά -δηλαδή μη βιώσιμα για το μέγεθος του χρέους μας και της οικονομίας μας- επίπεδα. Και, φυσικά, αν λάβουμε υπόψη την κατάρρευση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με ένα σαφώς πιο εχθρικό πολιτικά διεθνές περιβάλλον, τότε μπορούμε να πούμε ότι είναι πλέον δυνατόν να οδηγούμαστε σε μια δραματικά χειρότερη κρίση από αυτή του 2010.

Επιστροφή λοιπόν στο 2010, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει η πιθανότητα οι συνέπειες και όσα υπέστημεν το 2010 να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο. Ο πυρήνας της υπόσχεσης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν η διατήρηση του παρασιτικού κράτους της Μεταπολίτευσης. Μπορεί οι υποσχέσεις που διάνθιζαν αυτή την κεντρική υπόσχεση να μην πραγματοποιήθηκαν, αλλά με όλα τα μέσα που διέθεταν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εφάρμοσαν πολιτικές προς όφελος ενός λαίμαργου και καταστροφικού κράτους, που διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από τον ιδιωτικό τομέα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 2.12.2018

Συνέχεια

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Η σημασία της υπόθεσης Ζακ Κωστόπουλου


Είναι μάταιο να προσπαθήσεις να έχεις διάλογο με όλους αυτούς που θεωρούν τον κοσμηματοπώλη, το ΕΚΑΒ ή την ομάδα της Αστυνομίας ΔΙΑΣ ενόχους. Για όλους αυτούς η ενοχή ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη μέρα. Τα στοιχεία, οι ενδείξεις, οι υποθέσεις που μπορεί κάποιος να κάνει για τη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να έχουν μία και μοναδική κατεύθυνση - την έκθεση και προβολή της ενοχής των κατηγορουμένων.

Αν ο Κωστόπουλος ήταν υπό την επήρεια των ναρκωτικών, τότε η δολοφονία έγινε όταν οι νοικοκυραίοι βρήκαν έναν άνθρωπο σε μια ευαίσθητη στιγμή και, αντί να τον βοηθήσουν, του επιτέθηκαν άγρια και αδικαιολόγητα. Αν ο Κωστόπουλος δεν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, τότε προφανώς δεν μπήκε στο κοσμηματοπωλείο σε μια κατάσταση παραφροσύνης και επομένως οι νοικοκυραίοι τον δολοφόνησαν άγρια και αδικαιολόγητα. «Δεν υπάρχουν δεδομένα, μόνο ερμηνείες», και οι μόνες ερμηνείες που έχουν αξία είναι αυτές που ικανοποιούν τα «πιστεύω» της πολιτικής ορθότητας.

Οπως όλοι οι επίγειοι παράδεισοι που έχει εξαγγείλει η Αριστερά, έτσι και αυτός της πολιτικής ορθότητας δεν πρόκειται να ευοδωθεί. Και όπως έχει γίνει παλαιότερα, όταν τα πενταετή προγράμματα άρχιζαν να αποτυγχάνουν, οι δίκες και οι καταδίκες ήταν τα μόνα χειροπιαστά και ακράδαντα «δεδομένα» για τους πιστούς που απεχθάνονταν την όποια περί του δόγματος αμφιβολία. Η ενοχή των άλλων είναι το μόνο «δεδομένο» μιας πραγματικότητας που έχουν τη δυνατότητα να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν. Η ενοχή των άλλων είναι το μόνο που τους έχει απομείνει, όταν όλα όσα πιστεύουν είναι υπό κατάρρευση.

Η της συνιστώσας «χαβιάρι, Εκάλη και Βελουχιώτη Αρη» κυρία Ελενα Ακρίτα συνέστησε «Μην πείτε λέξη μερικοί, κιχ μη βγάλετε». Ενώ η φυλλάδα της κυβέρνησης, η «Αυγή», βγήκε με πρωτοσέλιδο «Δικαιοσύνη τώρα για το λιντσάρισμα». Είναι προφανές ποιες είναι οι οδηγίες προς τους δικαστές και τους πολίτες. Η ακροαματική διαδικασία δεν πρέπει παρά να είναι η επικύρωση μιας ενοχής με βάση καθαρά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια. Το δε πόπολο δεν δικαιούται να έχει αμφιβολίες, ειδικά για κάτι που για το κατεστημένο είναι υπαρξιακής πλέον σημασίας.

Το πρόβλημα για μια δημοκρατία είναι οι συνέπειες, όταν ένα δόγμα ολοκληρωτικού τύπου σαν αυτό της πολιτικής ορθότητας διαβρώνει τους θεσμούς όλο και περισσότερο όσο περνά ο καιρός. Και βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος για καθένα μας ξεχωριστά, όταν υπάρχει η διαρκώς αυξανόμενη πιθανότητα να βρεθούμε «ένοχοι», και ειδικά όταν αυτή η «ενοχή» χαίρει της πλήρους στήριξης ενός κράτους και των ΜΜΕ. Είναι μεγάλο πρόβλημα όταν η ελευθερία σου και η ύπαρξή σου γίνονται πολιτικά εμπορεύσιμες για ένα διεφθαρμένο κατεστημένο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.11.2018
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Ακατανίκητοι πολιτικοί μύθοι

Οι πολιτικοί μύθοι κουβαλούν τρομακτική δύναμη. Δίχως συνήθως να χρειάζονται επιβεβαίωση, εξακολουθούν να συναρπάζουν τα λαϊκά στρώματα ακόμη κι αν η ύπαρξή τους διαψεύδεται. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας με την Αριστερά.

Από τα προβληματικά χρόνια που ακολούθησαν την εμφύλια σύγκρουση η Αριστερά στην Ελλάδα περίπου αγιοποιήθηκε. Φέροντας το φωτοστέφανο της αλτρουιστικής αγωνιστικής προσπάθειας η Αριστερά απέκτησε μια μυθική, σχεδόν ρομαντική, υπόσταση. Βοήθησαν σ" αυτό οι παράλογες διώξεις στελεχών της ή συμπαθούντων, από ένα καθεστώς που στηρίχθηκε στην εξουσία για άσκηση πολιτικής.
Ανεξαρτήτως εξελίξεων και απόδοσής της στην εξουσία ο μύθος της Αριστεράς δεν δείχνει να ξεφτίζει. Οι φαντασιώσεις του κόσμου δύσκολα απομακρύνονται. Χρειάζεται ένα μεγάλο γεγονός για να περιθωριοποιήσει τον μύθο.

Από την Ιστορία έχουμε το παράδειγμα του Ιωάννη του Πρεσβύτερου. Ενός μυθικού βασιλιά της Ανατολής που στη διάρκεια των Σταυροφοριών είχε ακουσθεί πως είχε συντρίψει τους μουσουλμάνους κι ετοιμαζόταν, με τα ακατανίκητα στρατεύματά του που έβγαζαν φωτιά από τις πανοπλίες τους, να καταλάβει στο όνομα του Χριστού τους Αγίους Τόπους. Παρά τις επισκέψεις εξερευνητών – ανάμεσά τους ο Μάρκο Πόλο – που διαπίστωσαν την ανυπαρξία του μύθου και πως τα υποτιθέμενα κατορθώματα του Ιωάννη δεν ήσαν παρά οι επιτυχίες των ορδών των Μογγόλων, ο μύθος συνέχιζε να αιχμαλωτίζει τα μυαλά των λαών. Μοναχά η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, και οι προοπτικές που εκεί διανοίγονταν, κατόρθωσαν να οδηγήσουν τον μύθο σε εξαφάνιση.

Ο μύθος της Αριστεράς στην Ελλάδα θα πάψει να ελκύει μόνο αφού κάποια κυβέρνηση, με απόψεις κι επιλογές που να ανατρέπουν όλα της τα ιερά θέσφατα (κρατισμός, καταδίκη κέρδους, φόροι, αντίθεση στον ανταγωνισμό) πετύχει να βγάλει τη χώρα από τη μιζέρια και την παρακμή. Αποδεικνύοντας πως μπορούν οι λαϊκές επιθυμίες να γίνουν πράξη μακριά από αριστερές φαντασιώσεις. Οι πράξεις κι όχι τα λόγια μπορούν να αλλάξουν το κοινωνικό σκηνικό.

ΤΑ ΝΕΑ 24.11.18
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Η κυριαρχία της αριστεράς


Φανταστείτε να ήσασταν εσείς ο αστυνομικός που ο εκκολαπτόμενος Τσίπρας πέταξε κλοτσηδόν από το γραφείο του υπουργού Παιδείας. Σε μια φυσιολογική χώρα θα είχατε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσετε ανάλογη βία για να βάλετε τον εκκολαπτόμενο Τσίπρα στα αβγά του. Στην Ελλάδα, όμως, μια τέτοια επιλογή θα είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της καριέρας στην Ελληνική Αστυνομία.

Αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι η έκπληξη που δημιούργησε σε κάποια ΜΜΕ το γεγονός. Αναρωτιέσαι πού ακριβώς έχουν ζήσει τα τελευταία 40 χρόνια. Αν έχουν ιδέα σε ποια χώρα εργάζονται, πού ακριβώς κάνουν τα ρεπορτάζ, τι σχολιάζουν. Ο αστυνομικός, είτε πρωτοδιόριστος είτε ανώτερης θέσης, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει τον νόμο αν αυτός που τον παραβιάζει έχει κάποιου είδους αριστερή νομιμοποίηση. Και αυτό δεν ισχύει μόνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά είναι ένα βασικό δεδομένο της Μεταπολίτευσης.

Λαθρομετανάστες, Τσιγγάνοι, μπαχαλάκηδες, συνδικαλιστές και ακτιβιστές των ενδεδειγμένων πολιτικών αποχρώσεων χαίρουν μιας γενικής ατιμωρησίας, η οποία πηγάζει από το γενικώς αποδεκτό ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Δείτε, για παράδειγμα, δύο πρόσφατες κινήσεις στον χώρο της λεγόμενης Κεντροδεξιάς. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας κ. Μπακογιάννης πρότεινε το Πολυτεχνείο να γίνει μουσείο, γιατί προφανώς οι εκδηλώσεις λατρείας που διοργανώνονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεν είναι αρκετές για τη γενιά που συνέβαλε τα μέγιστα για την καταστροφή της Ελλάδας.

Ή δείτε την απόφαση του κ. Μητσοτάκη να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας τον ακροαριστερό κ. Τατσόπουλο. Είναι προφανές ότι ο κ. Τατσόπουλος δεν έχει αλλάξει ιδέες. Τα βασικά που πίστευε ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια πιστεύει και τώρα. Δεν ήρθε στη Νέα Δημοκρατία γιατί έχει αλλάξει ο ίδιος, αλλά γιατί η παρουσία του σηματοδοτεί την αλλαγή που θα πρέπει να κάνει ο μέσος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας. Ο κ. Τατσόπουλος δεν ήρθε επειδή αφομοιώθηκε, αλλά για να αφομοιώσει.

Στο Σκοπιανό η θέση της Ν.Δ. συνοψίζεται στο «δεν θα διχάσουμε τους Ελληνες για να ενώσουμε τους Σκοπιανούς». Δηλαδή δεν είναι μια υπεράσπιση επί της αρχής, αλλά μια «πραγματιστική» θεώρηση για το τι είναι πολιτικά εφικτό στο συγκεκριμένο θέμα τώρα.

Στη συνταγματική αναθεώρηση το θέμα είναι η μη προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων του 95% των Ελλήνων και όχι η υπεράσπιση της Ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνικού έθνους ως θέση αρχής. Δηλαδή, ο διαχωρισμός δεν είναι μεταξύ αυτών που θέλουν τη διατήρηση και αυτών που θέλουν την αλλαγή, αλλά μεταξύ αυτών που πιστεύουν στις αλλαγές εδώ και τώρα και αυτών που πιστεύουν ότι το πόπολο δεν έχει ωριμάσει ακόμα για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Υπάρχει καλύτερος ορισμός της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας;

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.11.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Η Αριστερά ως παραθρήσκευμα


Ισως να μη θέλουμε να το παραδεχθούμε, αλλά η Αριστερά στους καιρούς μας είναι περισσότερο θρησκεία παρά ένα ιδεολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Από τους ακτιβιστές της ως και τους πολιτικούς της οι εκδηλώσεις πίστης δεν είναι απλά συνεχείς, αλλά βασικό συστατικό του τρόπου σκέψης και δράσης. Ενας από τους κύριους λόγους που η Αριστερά αντιτίθεται στην καθιερωμένη θρησκεία είναι γιατί απευθύνεται στις ίδιες ψυχολογικές και πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου. Η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ αντιθέτων, αλλά μεταξύ του γνήσιου και του υποκατάστατου.

Και η Αριστερά κάνει λιτανείες, αλλά τις λέει πορείες. Εχει και αυτή τους δικούς της ιερομάρτυρες, από τον Λαμπράκη μέχρι τον Γρηγορόπουλο και τον Φύσσα. Επαγγέλλεται τον δικό της παράδεισο, που έχει το πλεονέκτημα να διαφημίζεται ως επί της γης, αν και ως τώρα το βασικό του στοιχείο είναι η επίσπευσή του μετά θάνατον, κυρίως για τους όχι και τόσο τυχερούς υπηκόους των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Το αριστερό δόγμα εξηγεί τα πάντα, τις κοινωνίες, τις ανθρώπινες σχέσεις, την Ιστορία, τον πολιτισμό και την κουλτούρα, αλλά προπαντός τις «αποτυχίες» -όπως θα έγραφαν- του ιδίου του δόγματος. Ενα από τα μεγάλα προτερήματα του δόγματος είναι πόσο απλό, εύκολο και εύπεπτο είναι. Παλαιότερα έπρεπε να καταλάβεις τα της πάλης των τάξεων. Στις μέρες μας, δηλαδή στην εποχή του πολιτισμικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων έχει αντικατασταθεί με την πάλη μεταξύ των προνομιούχων ημεδαπών και των καταπιεσμένων αλλοδαπών, την πάλη μεταξύ των «πολλών» φύλων και σεξουαλικών προτιμήσεων.

Το αριστερό δόγμα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών θρησκειών, και ειδικά έναντι της χριστιανικής. Για παράδειγμα, στη χριστιανοσύνη ο αγώνας του πιστού είναι κατά βάση μια εσωτερική σύγκρουση με τις δικές του αδυναμίες και τα ελαττώματα. Στο κατά Ματθαίον θα δούμε το «ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου». Στην περίπτωση του αριστερού δόγματος, ο αγώνας είναι ενάντια στις αδυναμίες και στα ελαττώματα των άλλων - αληθινά ή μη. Το προπατορικό αμάρτημα μετατρέπεται σε προπατορικό ηθικό πλεονέκτημα. Οχι μόνο έχεις τη δυνατότητα να επικεντρώνεσαι στις αδυναμίες των άλλων, αλλά η συμμετοχή στους αγώνες της Αριστεράς σού δίνει και ένα συγχωροχάρτι διαρκείας για όλες τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποτυχίες και την αθεράπευτη αριστερή υποκρισία και πλεονεξία.

Δεν είναι τυχαία η απήχηση της Αριστεράς στα αστικά κέντρα. Εκεί ο άνθρωπος που έχει χάσει τη σχέση με τις παραδοσιακές αξίες έχει βρει ένα υποκατάστατο στο παραθρησκευτικό δόγμα της Αριστεράς. Και αυτή η προσχώρηση σε αυτή την παραθρησκεία συνδυάζει τις χειρότερες αδυναμίες της θρησκοληψίας μαζί με μια ψευδαίσθηση μιας επιστημονικής και φιλοσοφικά ψαγμένης ενασχόλησης με τα κοινά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.11.2018

Αύριο η εκδήλωση. Εδώ οι πληροφορίες.


Συνέχεια