Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Το άλλο ξανθό γένος


Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχολιάζοντας το πακέτο παροχών του κ. Τσίπρα, ήταν ακριβής και μίλησε για «στοχοθετημένες δράσεις που είναι πλήρως σύμφωνες με τις δεσμεύσεις του Μνημονίου». Προτού γίνει η παραπάνω δήλωση για το πακέτο παροχών, είχε γίνει η δήλωση του επιτρόπου Μοσκοβισί που έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» την οποία σημειώνει η κυβέρνηση με το Μνημόνιο. Ενώ ο Γερούν Ντάισελμπλουμ είχε κάνει λόγο για «θετικά μηνύματα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα». 


Παρακολουθώντας αυτές τις δηλώσεις, θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε κάποιος να δει τις αντιδράσεις της συνιστώσας τού «Γερούν, γερά!». Ηταν ο βαθύς πυρήνας του «Ναι» στο δημοψήφισμα-παρωδία του '15. Αυτή η συνιστώσα πιστεύει στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα και το πώς ακριβώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ευρωπαϊκή Ελλάδα το έχει αφήσει στα χέρια της ευρωκρατίας. 



Μετά την κωλοτούμπα του '15 αυτή η συνιστώσα πίστεψε ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έμπαιναν σε ένα πρόγραμμα εξευρωπαϊσμού. Οι Ευρωπαίοι θα έβαζαν σε τάξη τους αντιμνημονιακούς και έτσι η Ελλάδα θα συνέχιζε απρόσκοπτα την ευρωπαϊκή πορεία της. Οι συριζαίοι όμως, που γνωρίζουν καλύτερα την ευρωκρατία, έμαθαν τελικά πώς να διαπραγματεύονται. Ουσιαστικά χρησιμοποίησαν τη συνταγή των προηγούμενων: άγρια φορομπηξία μέχρι να παρουσιαστεί πλεόνασμα ή, τουλάχιστον, να μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός πλεονάσματος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική δυναμική των Μνημονίων. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα βαθιά κρατικιστική το 2010, η Ελλάδα το 2017 παραμένει το ίδιο κρατικιστική, αλλά με πολύ περισσότερους φόρους.



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!» δικαίως γελά με τις φαντασιώσεις και τις ανακολουθίες των αντιμνημονιακών. Προφανώς δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα» στη Ρωσία, στην Κίνα ή στο Ιράν για να χρηματοδοτηθεί η «έφοδος στον ουρανό». Από την άλλη, όμως, αυτό που επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε «πολιτικόδεντρα». Οπως είναι αδύνατον να μας χαριστεί η ευημερία με δωρεάν χρήμα, είναι επίσης αδύνατον να μας έρθουν οι μεταρρυθμίσεις εισαγωγή από τις Βρυξέλλες. Δεν υπάρχει υποκατάστατο στην αναγκαιότητα να δημιουργηθεί μια εκλογική πλειοψηφία που θα πιστεύει και θα υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. 



Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!», χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει και χωρίς να θέλει να το παραδεχτεί, πιστεύει και αυτή, με τον δικό της τρόπο, σε ένα ξανθό γένος που θα σώσει την Ελλάδα. Οι ελπίδες έχουν εναποτεθεί σε μια άλλη φαντασίωση, ξεχωριστή βέβαια, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοια με αυτή των αντιμνημονιακών. Θα ήταν ευχάριστο αυτή την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι «Γερούν, γερά!» να είχαν καταλάβει το εύρος της μνημονιακής αυταπάτης. Για την ώρα, ασχολούνται αποκλειστικά με τα ελαττώματα των άλλων.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 19.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Υποθέσεις ηθικού πλεονεκτήματος



Την 1η Δεκεμβρίου του 2016 μια μουσουλμάνα φοιτήτρια, η Yasmin Seweid, κατήγγειλε ότι τρεις μεθυσμένοι οπαδοί του τότε νεοεκλεγέντος Τραμπ τής επιτέθηκαν σε σταθμό του μετρό στη Νέα Υόρκη. «Τους άκουσα να λένε κάτι δυνατά, κάτι για τον Ντόναλντ Τραμπ... 

Επίσης, τους άκουσα να χρησιμοποιούν τη λέξη “τρομοκράτης” και αυτό με έκανε να φοβηθώ λίγο». Πρόσθεσε ότι της είπαν: «Κοιτάξτε, μια (βρισιά) τρομοκράτισσα... Στο διάολο και έξω από εδώ! Δεν είσαι από εδώ!» Προσπάθησαν να της αφαιρέσουν και τη μαντίλα. Η Seweid θα κάνει και πολιτικό σχόλιο, λέγοντας ότι «ο νεοεκλεγείς πρόεδρος προωθεί τέτοιες συμπεριφορές, είναι εναντίον των μουσουλμάνων, είναι πολύ ισλαμοφοβικός, επιδοκιμάζει τέτοια περιστατικά». Αργότερα, ο πατέρας της μουσουλμάνας φοιτήτριας θα δηλώσει: «Κανένας δεν προσφέρθηκε να τη βοηθήσει. Αυτό σημαίνει κάτι». 



Σχεδόν έναν χρόνο μετά το «γεγονός», οι Αρχές της Νέας Υόρκης βρήκαν ότι τίποτε από όλα αυτά που είχε καταθέσει η μουσουλμάνα φοιτήτρια δεν ήταν αλήθεια. H Seweid ομολόγησε ότι όλα τα παραπάνω ήταν κατασκευασμένα. Ενα μεμονωμένο περιστατικό, θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση ψευδορκίας ανήκει σε ένα κύμα ψευδών ρατσιστικών επιθέσεων που κερδίζουν αρκετή δημοσιότητα στην πρώτη φάση, όταν καταγγέλλονται, αλλά ξεχνιούνται όταν αποδεικνύεται ότι ήταν επιθέσεις «μαϊμού». 
Αυτήν την εβδομάδα βρέθηκε ότι τα ρατσιστικά μηνύματα στην ακαδημία της πολεμικής αεροπορίας στις ΗΠΑ τα είχε γράψει το υποτιθέμενο θύμα αυτών των μηνυμάτων. Αλλη περίπτωση, αυτή ενός Ινδού που είχε γεμίσει με σβάστικες και συνθήματα υπέρ της Κου Κλουξ Κλαν το πανεπιστήμιό του.



Υπάρχουν αρκετά παρόμοια παραδείγματα τελευταία. Ο λόγος ύπαρξης τόσο πολλών ψευδών ρατσιστικών συμβάντων οφείλεται στο γεγονός ότι σε μια τέτοια περίπτωση το υποτιθέμενο θύμα αυτομάτως λαμβάνει από την κοινωνία το φωτοστέφανο του ιερομάρτυρα. Η συνήθης τάση της αντικειμενικής εξέτασης των δεδομένων πάει περίπατο. Είναι ταμπού κάποιος να θέλει να δει τα δεδομένα χωρίς ταυτόχρονα να υιοθετεί εξαρχής και πλήρως τους ισχυρισμούς του θύματος. 



Στην επίθεση εναντίον του μικρού Αμίρ έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο οι θύτες έγραψαν το μήνυμα μίσους. Ηταν σαν να γράφτηκε από αλλοδαπούς, που χρησιμοποίησαν το google translate. Γράμματα ελληνικά, που έχουν γραφτεί όπως γράφονται παρόμοια γράμματα στα λατινικά, εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ελληνική γλώσσα. Αλλά σκέφτηκα ότι οι εγκληματίες που σχεδίασαν τη συγκεκριμένη επίθεση ήταν πολύ έξυπνοι. Από τη μια, έκαναν μια επίθεση, από την άλλη, την έκαναν με τρόπο ώστε ένα άτομο που θέλει να εξετάσει αντικειμενικά τα δεδομένα θα του δημιουργηθούν αμφιβολίες για την πηγή αυτής της επίθεσης. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Πολύ έξυπνοι οι συγκεκριμένοι ρατσιστές. Το μόνο πρόβλημα στον συλλογισμό μου είναι ότι αργότερα τηλεφώνησαν και ανέλαβαν την ευθύνη.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 12.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

H κυβέρνηση στηρίζει την εγκληματικότητα


Τελικά η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που νομίζαμε ότι είχε. Εχει αρχίσει να αποδέχεται τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αυτή η αποδοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας περιορίζεται αυστηρά στον τομέα της εγκληματικότητας. Η εγκληματικότητα είναι ο μόνος τομέας της οικονομίας που γνωρίζει άνθηση. 

Τελικά την 85χρονη την έκαψαν με σίδερο ληστές που είχαν αποφυλακιστεί πρόωρα με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Η υπόθεση έχει περισσότερο ενδιαφέρον, μιας και οι συγκεκριμένοι δράστες ήταν λαθρομετανάστες. Όχι μόνο κανένας δεν εμπόδισε την είσοδό τους στην Ελλάδα, αλλά και κανένας δεν τους έστειλε πίσω, όταν διέμεναν εδώ. Αργότερα, όταν διέπραξαν εγκλήματα, το ελληνικό κράτος τούς έδωσε ουσιαστικά συμβολικές ποινές. Αλλά ούτε τις συμβολικές ποινές δεν θα εκτίσουν, γιατί ο νόμος Παρασκευόπουλου θα τους αφήσει ελεύθερους πολύ νωρίτερα.

Βέβαια, μετά την αποφυλάκισή τους κανένας δεν θα αποπειραθεί να τους απελάσει. Τι κι αν μπήκαν παράνομα στη χώρα, τι κι αν διέπραξαν εγκλήματα, τίποτα από όλα αυτά δεν μπόρεσε να αλλάξει τη στάση του κράτους. Με τον νόμο Παρασκευόπουλου θα αποφυλακιστεί και ο Γεωργιανός Ρομπέρτο Σοχακιάν, ο οποίος με τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία του θα βρεθεί στη Νεάπολη Θεσσαλικής, όπου θα δολοφονήσει έναν 27χρονο κοσμηματοπώλη. Θα αποφυλακιστούν και επτά Γεωργιανοί, οι οποίοι θα μεταβούν στην Υδρα και εκεί θα δολοφονήσουν τον εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου. Στο ρεπορτάζ του εγκλήματος θα διαβάσουμε: «Οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...»

Η λίστα με τα ονόματα των θυμάτων του νόμου Παρασκευόπουλου διαρκώς αυξάνεται. Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η πλήρης απάθεια της πολιτικής τάξης και των ΜΜΕ γι' αυτό το θέμα. Η τιμωρία του εγκλήματος θεωρείται μια δεισιδαιμονία του παρελθόντος. Υπάρχει βέβαια η εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα. Αν, για παράδειγμα, τα κίνητρα του εγκλήματος είναι ρατσιστικά και το θύμα δεν είναι Ελληνας, τότε φυσικά η τιμωρία του εγκλήματος για την πολιτική τάξη είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Επίσης, η πολιτική τάξη, που γενικά δεν φαίνεται να έχει κανένα ιδιαίτερο θέμα με δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές και ξυλοδαρμούς, είναι ιδιαιτέρως πρόθυμη να τιμωρήσει και να αστυνομεύσει πολιτικές απόψεις που δεν είναι της αρεσκείας της. 

Από την ανοχή στο έγκλημα μέχρι και την αστυνόμευση των πολιτικών απόψεων η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είναι κάτι περισσότερο από προφανής. Βέβαια, η κύρια αιτία αυτής της ηγεμονίας είναι η παντελής απουσία ενός δεξιού αντιλόγου. Είναι απόλυτα φυσικό η Αριστερά να βάζει γκολ, όταν παίζει τους πολιτικούς αντιπάλους της μονότερμα. Τα περισσότερα δε τέρματα είναι αυτογκόλ.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.11.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Ψέματα και φορολογία


Το πρόβλημα με τον Τσίπρα δεν είναι ότι λέει ψέματα, αλλά ότι λέει μόνο ψέματα. Στη σπάνια δε περίπτωση που χρησιμοποιήσει ένα στοιχείο ή δεδομένο που είναι αληθές, αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να του δοθεί η ευκαιρία να πει ακόμη ένα μεγαλύτερο ψέμα από αυτά που συνήθως λέει. Ο κ. Τσίπρας, που έχει δημιουργήσει μια πολιτική καριέρα ψευδόμενος, πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα των αριθμών του Προϋπολογισμού.

Εξαρχής ο κ. Τσίπρας προσπαθούσε να διευθετήσει δύο αντικρουόμενες πολιτικές ανάγκες. Από τη μια, έπρεπε να διατηρηθεί στην εξουσία, προκειμένου να γευτεί ο κομματικός μηχανισμός τα λάφυρα της εξουσίας και να δημιουργήσει τις δικές του βάσεις στο κράτος και στα ΜΜΕ. Από την άλλη, όσο περνάει ο καιρός, οι συνέπειες της καταστροφικής φορολογικής πολιτικής γίνονται όλο και πιο ορατές. Η πρώτη ανάγκη πιέζει ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να μείνει στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο. Η δεύτερη ανάγκη πιέζει έτσι ώστε οι εκλογές να γίνουν όσο το δυνατόν το συντομότερο.

Τον Σεπτέμβριο μάθαμε ότι «οι Ελληνες περιορίζουν την κατανάλωση σε βασικά είδη, όπως γάλα και ψωμί». Μόνο το 2017 «έχουν γίνει 150.000 αποποιήσεις κληρονομιάς λόγω ΕΝΦΙΑ». Η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει αυτά τα γεγονότα με το να δημιουργήσει ένα νέο ωράριο στους δήμους που θα της επέτρεπε να παρουσιάσει μια τεχνητή έλλειψη προσωπικού, ώστε να κάνει νέες προσλήψεις. Επίσης, η κυβέρνηση Τσίπρα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μην εκδώσει 320.000 συντάξεις, ώστε να παρουσιάσει «πρωτογενές πλεόνασμα», που φυσικά προτίθεται να το μοιράσει κατά τον καλύτερο προεκλογικό τρόπο.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αντιμετωπίζει το σύνηθες πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κρατιστές όλου του κόσμου. Τι κάνεις όταν τα χρήματα των άλλων έχουν τελειώσει, όπως είχε σημειώσει η σιδηρά κυρία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα χρήματα των άλλων είναι τα χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου. Είναι η πηγή εσόδων της πολιτικής τάξης, που όμως δεν είναι αστείρευτη. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι έχει φτάσει στα όριά της. Οι φορολογούμενοι εκποιούν τα υπάρχοντά τους έτσι ώστε οι Καρανίκες της Ελλάδας, για τους οποίους η καριέρα είναι χολέρα και η αριστεία ρετσινιά, να πληρώνονται αδρά.

Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο φιλολαϊκή. Ο κ. Τσίπρας, όμως, διατηρεί το υπ' αριθμόν ένα πλεονέκτημά του, τους πολιτικούς αντιπάλους του. Ούτε φτιαγμένοι κατά παραγγελία να ήταν δεν θα ήταν τόσο βολικοί για τον κ. Τσίπρα. Η πραγματικότητα και η φοροδοτική ικανότητα δεν συναινούν με τον κ. Τσίπρα, όμως οι πολιτικοί «αντίπαλοί» του υπάρχουν ώστε με τη φοβία, την ατολμία και τις ενοχές τους να κάνουν το πολιτικό παιχνίδι πολύ πιο εύκολο για τον κ. Τσίπρα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 29.10.2017

Debate: Ωφέλησε την Ελλάδα η ένταξη στην ΕΕ;


Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Οι δήμιοι με τις καλύτερες προθέσεις


Τον Αύγουστο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Αυλωνίτου, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αδυναμία του κόμματός της για ολοκληρωτικά καθεστώτα, δήλωσε: «Αν ήσουν με το καθεστώς, δεν σε πείραζαν ποτέ». Ακούγοντας αυτή τη δήλωση θυμήθηκα την πολιτική των ποσοστώσεων που εφάρμοζαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στη Ρωσία και την Κίνα.

Ανά διαστήματα ερχόταν η εντολή από τα κεντρικά, όπου ο υπεύθυνος κάθε τομέα έπρεπε να βρει ένα συγκεκριμένο ποσοστό αντεπαναστατών. Αν είχες, για παράδειγμα, 100 εργαζομένους υπό την εποπτεία σου και η εντολή σού έδινε μια ποσόστωση του 10%, έπρεπε οπωσδήποτε να βρεις 10 αντεπαναστάτες. Αν δεν τους «έβρισκες», δεν είχες παρά να προσθέσεις το δικό σου όνομα στη λίστα.

Δηλαδή κάποιος μπορούσε να εκτοπιστεί, να βασανιστεί ή και να εκτελεστεί μόνο και μόνο επειδή ένας ανώτερός του χρειάστηκε να συμπληρώσει μια λίστα με ονόματα. Κάτι σαν λοταρία ιδιαίτερα αρνητικών συνεπειών. Ισως το όνομα στη λίστα να βρέθηκε επειδή απλά ο προϊστάμενος σε αντιπαθούσε ή γιατί φαίνεται ότι αργούσες περισσότερο από κάθε άλλον στη δουλειά. Ή επειδή ο προϊστάμενος αποφάσισε να αποφύγει την ενοχή της συνειδητής επιλογής και το δάχτυλο έπεσε τυχαία πάνω στο όνομά σου.

Σκοπός βέβαια μέτρων όπως το παραπάνω δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την καλλιέργεια φόβου. Ο φόβος ήταν το κυρίαρχο νομιμοποιητικό μέσο για τη διατήρηση στην εξουσία του κομμουνιστικού κόμματος. Ο τρόμος ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να κατηγορηθείς ως αντεπαναστάτης αυτομάτως σε οδηγούσε να προσπαθείς μανιωδώς να συμπεριφέρεσαι με έναν τρόπο που να μην επιτρέπει και την παραμικρή αμφιβολία για την αφοσίωση και πίστη σου στο σύστημα και στους λειτουργούς του.

Στη Ρωσία παρουσιάστηκε το εξής πρόβλημα: Σε ομιλίες του Στάλιν ή άλλων κομματικών αξιωματούχων κανείς δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που σταματά να χειροκροτεί. Αν ήσουν ο πρώτος που σταματούσε το χειροκρότημα, υπήρχε ο υπαρκτός κίνδυνος στον υπαρκτό σοσιαλισμό να βρεθείς σε λίστα αντεπαναστατών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το χειροκρότημα να κρατάει επί μακρόν. Οι ηλικιωμένοι άρχιζαν να λιποθυμούν, οι εγκυμονούσες έτρεμαν και έχαναν την ισορροπία τους. Σύντομα το κομμουνιστικό κόμμα εφηύρε τη λύση. Ο ήχος από ένα κουδούνι ειδοποιούσε το ενθουσιώδες κοινό ότι μπορούσε πλέον να σταματήσει να χειροκροτά.

Ενα από τα μειονεκτήματα του κομμουνισμού είναι ότι ποτέ δεν εφηύρε ένα κουδούνι που να σταματά το χειροκρότημα της ελληνικής Αριστεράς. Εκατό χρόνια και 100.000.000 θύματα μετά, οι προοδευτικές δυνάμεις της Ελλάδας συνεχίζουν το χειροκρότημα. Χρήσιμοι ηλίθιοι εις το διηνεκές. Αλλά τουλάχιστον οι κόκκινοι δήμιοι είχαν καλές προθέσεις.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.10.2017

Debate: Ωφέλησε την Ελλάδα η ένταξη στην ΕΕ;


Συνέχεια

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δικαιωματισμός, το νεότερο προσωπείο του κρατισμού


Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Τα δικαιώματα στα οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας ήταν ορισμένα και είχαν όλα ένα βασικό χαρακτηριστικό: Περιόριζαν τις εξουσίες του κράτους, έβαζαν φραγμούς σε αυτά που η πολιτική τάξη μπορούσε να κάνει.

Δημιούργησαν ένα ιστορικά μοναδικό φαινόμενο, όπου ο πολίτης αποκτούσε την ελευθερία να δράσει, να δημιουργήσει και να εκφραστεί χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της κρατικής εξουσίας. Η καθιέρωση αυτών των δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία του λόγου και η ιδιοκτησία, υπονοούσε ότι το άτομο μπορεί να σκέφτεται και να δρα λογικά, να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να συνεργάζεται και να συνδιαλέγεται με άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου χωρίς τον φόβο ή την προτροπή της κρατικής εξουσίας.

Η ηθική και υλική αυτάρκεια του ατόμου μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και της συναλλαγής με άλλα άτομα δεν ήταν απλώς επιτρεπτή αλλά ο σκοπός της κοινωνικής οργάνωσης, αφού ταυτόχρονα δημιουργούσε έναν μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας, ευημερίας και τάξης. Ο δικαιωματισμός αντιπροσωπεύει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ουσιαστικά, τα «δικαιώματα» που δημιουργεί, επιτρέπουν την εξάπλωση της κρατικής εξουσίας και δραστηριότητας σε όλους τους τομείς. Η ρητορική του δικαιωματισμού χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, προκειμένου να τα υποσκάψει. Δεν αντιλαμβάνεται τον πολίτη ως ένα ον που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται και να δρα ελεύθερα και ανεξάρτητα, αλλά ως ένα ον σε κατάσταση ατέρμονης εφηβείας, που χρήζει της προστασίας, της καθοδήγησης και του ελέγχου του κράτους «πατερούλη».

Ο δικαιωματισμός είναι η επιστροφή σε μια πρότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι κρατούντες είχαν την εξουσία να ελέγχουν, να τιμωρούν ή να επιβραβεύουν κατά βούληση για τη διατήρηση και την επέκταση της δικής τους δύναμης. Διένειμαν «δικαιώματα», προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να δημιουργήσουν συμμαχίες και πηγές εσόδων που είχαν ως αποκλειστικούς αποδέκτες τους ίδιους. Όταν οι δουλοπάροικοι άρχισαν να μετατρέπονται σε πολίτες, οι κρατούντες άρχισαν να χάνουν το προνόμιο να δημιουργούν «δικαιώματα». Δεν είναι τυχαίο που η πολιτική τάξη θέλει να επιστρέψει σε ένα παρελθόν όπου είχε έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο. Η απληστία για εξουσία -και δη χωρίς όρια- είναι το χαρακτηριστικό κάθε κρατιστή πολιτικού.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.10.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Το κεντροδεξιό φύλο δεν αλλάζει


Η ιστορία της μεταπολίτευσης θα μπορούσε να συνοψιστεί στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου. Η αριστερά αποφάσισε να κάνει μερικές νομοθετικές αλλαγές στην βιολογία του ανθρώπινου είδους. Η λεγόμενη κεντροδεξιά ταλαντεύεται κάπου μεταξύ σιωπής και συγκατάθεσης. Θα περίμενε κανείς ότι μιας και αυτό τον Οκτώβριο έχουμε την επέτειο εγκαθίδρυσης του κόκκινου ολοκληρωτισμού, θα είμασταν κάπως πιο σκεπτικοί σε τέτοιες σαρωτικές αλλαγές. Αλλά από ό,τι φαίνεται, η ιδεολογική υποταγή της ελληνικής κεντροδεξιάς, είναι η μόνη γνωστή αμετάβλητη ιδιότητα στο ανθρώπινο είδος.


Γιατί πρέπει να ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο τώρα που θα αναγνωρίζει την αλλαγή φύλου μετά από μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία; Από που προκύπτει ότι η αναγνώριση αλλαγής φύλου είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Ποιες είναι η επιστημονικά τεκμηριωμένες αρχές που μας απαλλάσσουν από όλα όσα γνωρίζαμε για την ανθρώπινη βιολογία μέχρι σήμερα; Γιατί αυτή η «αλλαγή» φύλου να μπορεί να γίνει πριν καν το άτομο ενηλικιωθεί, τι είναι αυτό που επιβάλει να αλλάζουν νομικά φύλο οι δεκαπεντάχρονοι; Ποιες είναι οι πιθανές αρνητικές επιπτώσεις αυτής της νομοθετικής ρύθμισης; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από το οικογενειακό δίκαιο μέχρι και το στράτευμα από αυτή την νομοθετική αλλαγή;

Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά ερωτήματα που μια Κεντροδεξιά θα ήταν αναμενόμενο να θέσει στο συγκεκριμένο ζήτημα. Όμως η εν Ελλάδι Κεντροδεξιά ήταν άφαντη. Το θέμα για την λεγόμενη Κεντροδεξιά είναι το εξής, ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της; Ποιες αρχές και αξίες πρεσβεύει, ποια είναι η χρησιμότητα της στην ελληνική κοινωνία; Ό,τι έχουμε δει διαχρονικά είναι μια πρόταση καλύτερης και πιο νοικοκυρεμένης διαχείρισης. Στην πραγματικότητα η ελληνική Κεντροδεξιά φιλοδοξεί να παίζει το ρόλο της υπεύθυνης Κεντροαριστεράς. Είναι ευγενική, φοράει γραβάτα και σιδερωμένα πουκάμισα, είναι στην ώρα της, αποφεύγει τα ξενύχτια και το ποτό και γενικώς είναι υπέρ μιας συναινέσεως που οδηγεί την Ελλάδα όλο και πιο αριστερά.

Μετά από πολλές δεκαετίες πολιτικής παρακμής, τώρα βρισκόμαστε στο έβδομο χρόνο μιας οικονομικής και πολιτικής κατάρρευσης που είναι πρωτοφανής ως προς το εύρος και την διάρκεια. Το καίριο ζήτημα εδώ είναι πως αυτή η κατάρρευση δεν έχει καν δημιουργήσει αμφιβολίες στην λεγόμενη Κεντροδεξιά για το ρόλο της στο πολιτικό σκηνικό. Που ακριβώς οδηγεί αυτή η στρατηγική της νοικοκυρεμένης διαχείρισης του αριστερού κράτους και ατζέντας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτός ο ντε φάκτο μονοκομματισμός που επικρατεί στην Ελλάδα δεν είναι η βασική αιτία της υπάρχουσας κρίσης. Μετά από πολλές δεκαετίες σοσιαλμανίας, η Κεντροδεξιά, έστω με πολλά στρογγυλέματα και προϋποθέσεις, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα του ανταγωνισμού στον οικονομικό τομέα. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για να κατανοήσει και την αναγκαιότητα του ιδεολογικού ανταγωνισμού.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 8.10.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Μα, πως τόλμησαν οι ποπολάροι


Η ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική τάξη έμεινε άναυδη από τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών. Το κυρίως μέρος του σοκ και του δέους αφορούσε τον φόβο για το τι θα γίνει με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα. Και εδώ, όταν λέμε αλληλεγγύη, εννοούμε το χρήμα που έρχεται στην Ελλάδα για να συντηρήσει την πολιτική τάξη και τα παρασιτικά συμφέροντα που τη στηρίζουν. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η αλληλεγγύη είναι ο κυρίαρχος, αν όχι ο μόνος εθνικός, στόχος, χάριν του οποίου θυσιάζεται η Ελλάδα.

Το δεύτερο μέρος του σοκ και του δέους προερχόταν από το γεγονός ότι η γερμανική οικονομία τα «πηγαίνει περίφημα». Στη μαρξιστική κοινωνιολογία που έχει επικρατήσει μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, το μόνο που πρέπει να ενδιαφέρει το πόπολο είναι το τι έχει λαμβάνειν. Οτιδήποτε άλλο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι ένα όπιο που αποπροσανατολίζει από το τι έχει λαμβάνειν. Οι Ευρωπαίοι υπήκοοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ασχολούνται με θέματα που είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των Αρχών, και συγκεκριμένα της γραφειοκρατικής πρωτοπορίας που στεγάζεται στις Βρυξέλλες. 

Το γερμανικό πόπολο έκανε το λάθος να εκφράσει την ανασφάλειά του για πράγματα όπως η εθνική ταυτότητα, η πολιτισμική συνέχεια και συνοχή. Όπως μας ενημέρωσαν τα ΜΜΕ και όπως επιβεβαίωσαν τα στελέχη της πολιτικής τάξης, αυτοί οι φόβοι είναι εντελώς ανεδαφικοί. Στις καλύτερες των περιπτώσεων, αυτοί οι φόβοι μαρτυρούν παντελή άγνοια, γενικώς βέβαια απλά μαρτυρούν ξενοφοβία και ρατσισμό. 

Οι Γερμανοί έκαναν το λάθος να μην πειθαρχήσουν. Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είναι πραγματικά Γερμανοί, όταν κάνουν ένα τέτοιο λάθος. Εξυπακούεται, όμως, ότι, όπως και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, επιβάλλεται να επιλέγουν μεταξύ των ενδεδειγμένων και προ-εγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. 

Για το πολιτικό κατεστημένο, οι γερμανικές εκλογές της προηγούμενης Κυριακής κατέδειξαν για πολλοστή φορά τις «αδυναμίες» της πολιτικής, όταν αυτή διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο. Γι’ αυτό, βέβαια, εκείνο που «αποδεικνύεται» και από τις γερμανικές εκλογές είναι η «ανάγκη για περισσότερη Ευρώπη». 

Μακριά από τους υπηκόους, οι πεφωτισμένες ελίτ έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν ελεύθερα, χωρίς περιττές και αβέβαιες διαδικασίες, όπως οι εκλογικές αναμετρήσεις, για το ποια Ευρώπη θέλουν. Και όταν το πόπολο και οι εκπρόσωποί του αντιδρούν, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πολωνία και την Ουγγαρία, τότε τα αρμόδια όργανα της «κοινότητας» αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους ιθαγενείς στο ενδεδειγμένο και προ-εγκεκριμένο φάσμα πολιτικών επιλογών. Με το δόγμα «της περισσότερης Ευρώπης» οι πεφωτισμένες ελίτ δεν θέλουν να καταργήσουν τις εθνικές εκλογές, απλά να τις κάνουν εντελώς εθιμοτυπικές. Οι επόμενοι μήνες θα ξοδευτούν έτσι ώστε οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής να ήταν σαν να μην έγιναν ποτέ.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.1.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Χίλαρι Κλίντον, για μια εξουσία χωρίς ευθύνη


Η κα Κλίντον κέρδισε σε εθνικό επίπεδο με διαφορά τριών εκατομμυρίων ψήφων. Βέβαια αυτή η διαφορά προήλθε από το γεγονός ότι η κα Κλίντον και το επιτελείο προς στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας ήταν σίγουροι ότι είχαν κερδίσει τις εκλογές. Έτσι αποφάσισαν να χαλάσουν αρκετά εκατομμύρια για να αυξήσουν τον αριθμό των ψήφων σε πολιτείες που σίγουρα θα κέρδιζαν. Το έκαναν αυτό γιατί ο μόνος φόβος που είχαν ήταν ότι το μόνο που υπήρχε περίπτωση να κερδίσει ο Trump ήταν ο αριθμός ψήφων, αλλά σίγουρα θα έχανε στο κολλέγιο των εκλεκτόρων.


Τα γεγονότα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Πιο συγκεκριμένα, το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Θα περίμενε κάποιος ότι στο νέο βιβλίο της Χίλαρι Κλίντον θα είχε γίνει έστω και μια τυπική προσπάθεια να εξηγηθούν γεγονότα όπως το παραπάνω. Ένα βιβλίο που θα εμπεριείχε μια ισχυρή δόσης αυτοκριτικής θα είχε αρκετό ενδιαφέρον. Έστω ένα βιβλίο που θα προσπαθούσε να εξηγήσει με κάποια ψήγματα αυτογνωσίας πως η κα Κλίντον έχασε από έναν ανίδεο, χυδαίο και γενικώς ανίκανο αντίπαλο θα είχε κάποιο ενδιαφέρον.

Αν θέλει κάποιος καλύτερα να κατανοήσει το φαινόμενο Χίλαρι Κλίντον, το βιβλίο Shattered των Άλεν και Παρνς, φιλικά προσκείμενων δημοσιογράφων, δίνει μια πολύ πιο ρεαλιστική εικόνα. Η κα Κλίντον όχι μόνο είχε αποτύχει ως πρώτη κυρία, ως γερουσιαστής και ως υπουργός εξωτερικών, αλλά ακόμα και ως υποψήφια για πρόεδρος ήταν εξίσου ανίκανη. Τουλάχιστον καθεστωτικές υποψηφιότητες έχουν συνήθως το προτέρημα να λειτουργούν αποτελεσματικά σε προεκλογικές εκστρατείες, έστω και αν δεν τα καταφέρνουν στην διοίκηση του κράτους.

Η κα Κλίντον δημιούργησε ένα εκλογικό επιτελείο αποτελούμενο από ανθρώπους που το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν μια ισχυρή κλίση στο να συμφωνούν πάντοτε με τη κα Κλίντον. Ήταν μια ομάδα που ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, να βάλει συγκεκριμένους στόχους και να καταλάβει το εκλογικό κοινό. Ήταν μια διογκωμένη, χαοτική και πανάκριβη γραφειοκρατία που κατάφερε να χάσει μια σχεδόν σίγουρη εκλογική νίκη.

Το πρώτο λάθος της κας Κλίντον ήταν που θέλησε να είναι υποψήφια, μια άχρωμη γεμάτη κλισέ προσωπικότητα, με μια μακρόχρονη πολιτική καριέρα που το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν σκάνδαλα και πολλές λανθασμένες επιλογές. Το δεύτερο λάθος ήταν που προσπάθησε να διοικήσει ένα εκλογικό επιτελείο με το ίδιο τρόπο που διοικούσε στο κράτος. Η κα Κλίντον ανήκει στην μεγάλη κατηγορία των πολιτικών που αν και δεν έχουν επιδείξει καμία ουσιαστική ικανότητα, η κατοχή της υψηλής πολιτικής θέσης υποτίθεται ότι αυτομάτως αποδεικνύει την ηθική και διοικητική υπεροχή τους.


-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Το ηθικό πλεονέκτημα του κρατισμού


Ο κ. Τσίπρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει την διατήρηση του ΕΝΦΙΑ που θα καταργούσε, είπε ότι ο ΕΝΦΙΑ, σε ό,τι αφορά την μεγάλη ιδιοκτησία, δεν είναι ένας άδικος φόρος. «Η μεγάλη ιδιοκτησία με κάποιον τρόπο αποκτήθηκε» πρόσθεσε με υπονοούμενο. Η ιδέα ότι η συσσώρευση πλούτου συνδέεται με διαφθορά και εκμετάλλευση δεν ανήκει μόνο στον κ. Τσίπρα, αλλά σε ένα μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος πως μια χώρα με τόση περιορισμένη ιδιωτική οικονομία να έχει τέτοια προκατάληψη για την οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Η απάντηση βρίσκεται στην ερώτηση. Έχουμε μια ακραία προκατάληψη εναντίον της ελεύθερης αγοράς γιατί απλούστατα δεν είναι κάτι που γνωρίζουμε και βιώνουμε.  Στην Ελλάδα η δημιουργία πλούτου πάρα πολλές φορές είναι το αποτέλεσμα παρανομίας η διαφθοράς. Από το από το αυθαίρετο, τον διορισμό με πλαστό πτυχίο, την πανάκριβη εργολαβία, τα τυχερά από την είσπραξη «γρηγορόσημου», η πλειονότητα των περιπτώσεων παράνομου πλουτισμού σχετίζονται με το κράτος.

Δεν μας ενδιαφέρει η μέθοδος του πλουτισμού, αλλά η ύπαρξη του πλούτου και μόνο υποδηλώνει ότι κάποια απάτη έχει προηγηθεί. Ο πλούτος του Τσοχατζόπουλου απάτη, αλλά και ο πλούτος του Jeff Bezos της Amazon επίσης απάτη. Αυτό συμβαίνει γιατί καταρχάς κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια. Επειδή στο δικό μας κρατικιστικό σύστημα η κοινωνική και οικονομική ανέλιξη σχετίζονται με την διαφθορά και την κομπίνα, νομίζουμε ότι οπουδήποτε αλλού συναντούμε πλούτο θα συμβαίνει το ίδιο πράγμα.

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός λόγος είναι ότι θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο πλούτος είναι απαραιτήτως προϊόν αθέμιτων μέσων. Γιατί αν αυτό δεν συνέβαινε τότε όλα τα πνευματικά εφόδια παραγοντισμού, διαφθοράς και διαπλοκής που έχουμε αποκτήσει μπορεί και να αποδειχθούν άχρηστα στο μέλλον, και κανείς δεν επιθυμεί απαρχαιωμένες δεξιότητες. Η πιθανότητα να μπορεί κάποιος να δημιουργεί πλούτο παρέχοντας προϊόντα ή υπηρεσίες που οι συμπολίτες ελεύθερα επιλέγουν μας τρομάζει σαν ιδέα. Έχουμε ως κοινωνία συνηθίσει στα δανεικά, τα ΕΣΠΑ και γενικώς το εύκολο χρήμα, και κάτι που θα καταδείκνυε την ηθική και οικονομική παρακμή αυτού του συστήματος δημιουργεί υπαρξιακούς φόβους.

Αν όχι η πλειοψηφία, τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει τον κ. Τσίπρα ή πολιτικούς σαν το Τσίπρα όχι γιατί δεν καταλαβαίνει ότι λένε συνεχώς ψέματα, αλλά γιατί τα ψέματα τους εμπεριέχουν τις βαθύτερες «αλήθειες» της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα του κρατισμού, και ειδικότερα της αριστεράς. Και αν στον έβδομο χρόνο της κατάρρευσης αυτού του πλεονεκτήματος η λεγόμενη κεντροδεξιά δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε ένα ιδεολογικό πόντο είναι γιατί αυτές οι βαθύτερες «αλήθειες» είναι και το δικό της δόγμα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα iPhone για τον Μάριο Ντράγκι


Η όχι και τόσο σιωπηρή παραδοχή στην ποσοτική χαλάρωση που εφαρμόζει ο κ. Ντράγκι είναι πως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν κάνει ότι θα έπρεπε να κάνουν στο θέμα των μεταρρυθμίσεων και έτσι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει πλημμυρήσει την Ευρώπη με ρευστότητα. Αυτή είναι η συμβατική εξήγηση. Η πιο ρεαλιστική εξήγηση είναι ότι το ευρωπαϊκό κατεστημένο δεν βλέπει να υπάρχουν δομικές αδυναμίες και είναι διατεθειμένο να επικαλύψει τα κενά με άφθονο χρήμα, έστω και αν μια τέτοια πολιτική πολλαπλασιάζει και μεγεθύνει όλους τους κίνδυνους.

Το κύριο χαρακτηριστικό της ελεύθερης οικονομίας είναι ότι ουσιαστικά είναι ένας μηχανισμός παραγωγής και διάδοσης γνώσης. Αν ο δυτικός πολιτισμός σήκωσε την ανθρωπότητα από την απόλυτη φτώχεια που ήταν η «φυσική» της κατάσταση για χιλιετίες, είναι γιατί ανακαλύφθηκε ένα κοινωνικό σύστημα που μπορούσε να παράγει γνώση και από αυτή την γνώση να παράγει πλούτο. Βασικό συστατικό στοιχείο αυτής της διαδικασίας παραγωγής γνώσης είναι το κέρδος και η ζημιά. Στην ελεύθερη οικονομία η χασούρα είναι εξίσου σημαντική όσο και το κέρδος. Χωρίς την γνώση που παράγεται από επιχειρηματικές αποτυχίες δεν θα μπορούσε να παραχθεί η πρόοδος. Η ελεύθερη οικονομία είναι σαν ένα εργαστήριο πειραμάτων όπου νέες ιδέες δοκιμάζονται και όπου ιδέες που είχαν επιτύχει στο παρελθόν αξιολογούνται εκ νέου υπό διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Το θέμα με την νομισματική (ουσιαστικά δημοσιονομική) πολιτική του κ. Ντράγκι είναι ότι ακυρώνει αυτή την ιδιαίτερα σημαντική διαδικασία κέρδους και ζημίας. Η ρευστότητα που κατευθύνεται στον τραπεζικό τομέα και σε ένα καθιερωμένο επιχειρηματικό περιβάλλον εκλαμβάνει την οικονομία ως κάτι στατικό και δεδομένο. Όμως ο πλούτος που έχουμε σήμερα βασίζεται στις καινοτομίες και αλλαγές του χθες. Η ανάπτυξη του αύριο βασίζεται στην αναγκαία «δημιουργική καταστροφή» που πρέπει να συντελεστεί σήμερα. Ένα σύστημα που έχει εξοβελίσει την αποτυχία είναι ένα σύστημα ζόμπι. Η στασιμότητα φέρνει την παρακμή, και η παρακμή την κατάρρευση.

Η Apple που αυτή την εβδομάδα παρουσιάζει την νέα έκδοση του iPhone, ξεκίνησε από σε ένα γκαράζ, θέλοντας να δοκιμάσει την ιδέα ότι κάποια μέρα κάθε σπίτι θα είχε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Εκείνη την εποχή, οι καθιερωμένες εταιρείες που ήδη κατασκεύαζαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όπως η IBM, θεωρούσαν την συγκεκριμένη ιδέα μια ανόητη φαντασίωση. Σήμερα η IBM αξίζει κάπου 135 δισεκατομμύρια δολάρια, και η ανόητη φαντασίωση δύο νεαρών σε ένα γκαράζ γύρω στα 800 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πρόβλημα με την πολιτική του κ. Ντράγκι είναι ότι δημιουργεί ένα οικονομικό περιβάλλον όπου οι IBM του σήμερα δεν μπορούν να αποτύχουν και οι Apple του μέλλοντος δεν έχουν χώρο να δημιουργηθούν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ισλάμ και μεταμοντέρνος φεμινισμός


Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αναμενόμενο οι αυτοαποκαλούμενοι φεμινιστές να είναι τουλάχιστον ιδιαίτερα επικριτικοί στην εξάπλωση του ισλαμισμού στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει στον δυτικό κόσμο ένα κίνημα που να υποσκάπτει την θέση και τα ανθρώπινα δικαιώματα της γυναίκας όσο ο ισλαμισμός, που επιδεικνύει μια πρωτοφανή δυναμική και αυτοπεποίθηση.


Ο ιστορικός, Gavin Mortimer, έγραψε στον Spectator, «ειδικά εφέτος οι ισλαμιστές στοχοποιούν τις γυναίκες. Όταν ο Σάλμαν Αμπεντί πυροδότησε την βόμβα αυτοκτονίας στην συναυλία της Ariana Grande τον Μάιο, δολοφονόντας 17 γυναίκες (και πέντε Άνδρες), το έπραξε γνωρίζοντας ότι ο χώρος θα ήταν γεμάτος με έφηβα κορίτσια και νεαρές γυναίκες. Το Ιούλιο δύο Γερμανίδες μαχαιρώθηκαν θανάσιμα από έναν Αιγύπτιο σε ένα θέρετρο στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή η επίθεση έμοιαζε με την επίθεση στο Turku της Φιλανδίας, όπου ένας δεκαοκτάχρονος Μαροκινός μαχαίρωσε οκτώ γυναίκες, οι δύο εξ αυτών υπέκυψαν στα τραύματα τους. Δύο ημέρες νωρίτερα, μια θανάσιμη ισλαμική επίθεση στην Cambrils της Ισπανίας είχε ως θύμα μια γυναίκα ετών 61.»

Στα παραπάνω δεν συμπεριλαμβάνονται οι καθημερινές επιθέσεις, όπως για παράδειγμα οι επιθέσεις σε περίπου 1.200 γυναίκες στο σταθμό τραίνων της Κολωνίας. Οι επιθέσεις, οι βιασμοί, οι κλειτοριδοκτομές, οι απαγωγές, η καταναγκαστική πορνεία θεωρούνται πλέον συνηθισμένα φαινόμενα. Αυτό όμως που κάνει εντύπωση είναι γιατί οι αυτοαποκαλούμενοι φεμινιστές δεν έχουν να που τίποτε για όλα αυτά.

Δεν έχουν να πουν τίποτε γιατί οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές διαφέρουν δραματικά από τους πρώτους φεμινιστές. Στην αρχή ο φεμινισμός ήταν ένα κίνημα που ζητούσε την ισότητα ενώπιον του νόμου. Αφού αυτός ο στόχος επετεύχθη, το κίνημα έχει «αλλάξει χέρια» και εξ ονόματος του σήμερα ομιλούν μεταμοντέρνοι προπαγανδιστές, των οποίων ο ένας και μοναδικός στόχος είναι ο δυτικός πολιτισμός. Ο δυτικός πολιτισμός θεωρείται το πιο βάναυσο, βάρβαρο και ανεπίδεκτο βελτιώσεως κοινωνικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βασιζόμενοι σε αυτή την αρχή, οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές ακολουθούν το «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.»

Η μουσουλμάνα βουλευτής του εργατικού κόμματος στην Βρετανία, Naz Shah, είπε στις περίπου 1.400 γυναίκες που βιάστηκαν και κακοποιήθηκαν από συμμορίες Πακιστανών στο Ρόδερωμ της Αγγλίας, «να το βουλώσουν προς χάριν της διαφορετικότητας.» Στις «φεμινιστικές» διαδηλώσεις μετά την εκλογή Trump, Γερμανοί «φεμινιστές» συμπαρατάχθηκαν με ισλαμιστές αναφωνώντας «αλαχού ακμπάρ.» Στις ΗΠΑ η διοργανώτρια των «φεμινιστικών» διαδηλώσεων, μια μουσουλμάνα, όταν βγήκε στην τηλεόραση παραπονέθηκε ότι υπάρχουν 22 πολιτείες που απαγορεύουν την επιβολή της Σαρίας.» Κάποτε όλα τα παραπάνω θα ήταν δημιουργήματα επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως, είναι μια πολύ επικίνδυνη πραγματικότητα. Σαρία και μεταμοντέρνος φεμινισμός, ο νέος άξονας του σκότους.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.9.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η επικίνδυνη αλήθεια


Πολλές φορές οι πολίτες δεν θέλουν την αλήθεια, άλλες φορές θα την ήθελαν φτάνει να μη χρειαστεί να την ακούσουν, και άλλοτε θα ήθελαν να την ακούσουν χωρίς όμως να χρειαστεί και να την πιστέψουν. Η πολιτική τάξη πάσχει από τις ίδιες κακές συνήθειες. Έχει τα δικά της πιστεύω και όταν αυτά συγκρούονται με την πραγματικότητα, τότε το πρόβλημα είναι της πραγματικότητας.


Η πρόσφατη εμπλοκή για το θέμα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού δείχνει το πόσο η αλήθεια είναι μια επικίνδυνη ουσία για την πολιτική τάξη, και πιο συγκεκριμένα αυτό που πολύ χαριτωμένα ονομάζεται στην Ελλάδα κεντροδεξιά. Αν οφείλουμε να αναγνωρίσουμε κάτι είναι ότι η ελληνική κεντροδεξιά σίγουρα δεν είναι δεξιά και κυρίως είναι κάπου στο κέντρο, ένα κέντρο όμως που μετατοπίζεται διαρκώς και αριστερότερα γιατί ο μόνος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα που παράγει πολιτικό αφήγημα, ρητορική και ιδεολογία είναι η αριστερά. Εξ ου και ο λόγος περί ηθικού πλεονεκτήματος.

Η λεγόμενη κεντροδεξιά πάσχει από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, που «είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς.»

Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το να προσπαθεί κάποιος να διαχωρίσει εθνικοσοσιαλισμό από τον κομμουνισμό είναι μια φιλοσοφικά και ηθικά ανέφικτή εξάσκηση. Στο μόνο που διαφέρουν οι δύο ιδεολογίες είναι η συλλογικότητα στο όνομα της οποίας επιβάλλουν ένα σύστημα καταπίεσης, ολοκληρωτικού ελέγχου του ατόμου και γενοκτονίας. Οι εθνικοσοσιαλιστές επιλέγουν τη φυλή και οι κομμουνιστές την εργατική τάξη.

Στην αρχή οι της κεντροδεξιάς προσπάθησαν να αποφύγουν το θέμα. Η κυβέρνηση το έφερε είπαν προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή των πολιτών από τον ΕΝΦΙΑ και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Μετά από πολλή πίεση από τα κάτω, έβγαλαν μια ανακοίνωση στηλιτεύοντας τον σταλινισμό, διαχωρίζοντας τον κομμουνισμό από τα έργα και ημέρες των κομμουνιστών. Όταν λίγο αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε την αντεπίθεση, ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά της παρατάξεως, δηλαδή η άτακτη υποχώρηση, λέγοντας ότι ποτέ δεν θέλησαν να συμψηφίσουν εθνικοσοσιαλισμό με κομμουνισμό.

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης έχει επηρεάσει σημαντικά την ελληνική κεντροδεξιά. Κάποτε φοβόντουσαν της αριστερά, τώρα φοβούνται μήπως και χάσουν την στοργή της. Καταλαβαίνουν ότι αυτά που λένε είναι παράλογα, καταλαβαίνουν ότι ακολουθώντας την αριστερά επί 40 χρόνια βοήθησαν τα μέγιστα προκειμένου η Ελλάδα να φτάσει στα σημερινά χάλια. Τα καταλαβαίνουν όλα αυτά, αλλά έχουν τόσο πολύ συνηθίσει στο ρόλο του πολιτικού κομπάρσου που οτιδήποτε άλλο θα έμοιαζε με έναν ξένο και παράξενο εαυτό.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 27.8.2017
Συνέχεια

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΒΙ απαντά στο άρθρο "Μεγάλο κράτος σημαίνει ανίκανο κράτος"

Ο σύλλογος εργαζομένων του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας εξέδωσε ένα δελτίο τύπου για τα όσα γράφτηκαν στο τελευταίο άρθρο. Μετά από το κείμενο του δελτίου τύπου ακολουθεί η ανταπάντηση μου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Με αφορμή το άρθρο του κ. Ναπολέοντα Λιναρδάτου με τίτλο «Μεγάλο κράτος σημαίνει ανίκανο κράτος» για μια ακόμα φορά έχουν δημιουργηθεί ανακριβείς και δυσμενείς εντυπώσεις τόσο για τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, όσο και για το προσωπικό του. Για την αποκατάσταση της αλήθειας αναφέρουμε:

1 Το προσωπικό του, 80 στο σύνολο, απασχολείται με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου. Πριν την ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο του Δημοσίου, το 2012, ακολουθούσαν τη Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΓΣΕΕ.

2.Οι μισθοί του προσωπικού είναι σε δωδεκάμηνη κλίμακα, από το 2012, έχουν περικοπεί σύμφωνα με τους νόμους περί ενιαίου μισθολογίου και κανείς μισθός δεν υπερβαίνει τα όρια που προβλέπονται από την εφαρμογή τους.

3.Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ), είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε με το νόμο 1733/1987 και εξήλθε και από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα βάσει των διατάξεων του Προεδρικού Διατάγματος 232/1992.

4. Ο ΟΒΙ είναι Οργανισμός αυτοχρηματοδοτούμενος, δεν έχει επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό ούτε ένα ευρώ, αντιθέτως έχει ενισχύσει το Ελληνικό Δημόσιο κατά το παρελθόν αλλά και προσφάτως από το αποθεματικό του!

5. Οι μισθοί του προσωπικού του δεν καταβάλλονται από το Δημόσιο αλλά από τα έσοδα του ΟΒΙ, τα οποία προέρχονται από παροχές υπηρεσιών σε νομικά και φυσικά πρόσωπα σε εθνικό, αλλά κυρίως σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Συγκεκριμένα το 89% των υπηρεσιών αυτών προέρχονται από το εξωτερικό. Επίσης, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, το 50% των τελών για Ευρωπαϊκά Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας που ισχύουν στην Ελλάδα, επιστρέφεται στο Ευρωπαϊκό Γραφείο. Συνοψίζοντας, ο Σύλλογος Εργαζομένων στον ΟΒΙ ζητεί να ανακαλέσετε τις έγγραφες δηλώσεις σας όσον αφορά το προσωπικό του ΟΒΙ καθότι απέχουν κατά πολύ της πραγματικότητας. Επίσης επιφυλασσόμαστε για τη χρήση κάθε ένδικου μέσου προκειμένου να διασφαλίσουμε την υπόληψή μας απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσής της.

ΑΘΗΝΑ, 23/08/2017



Η ανταπάντηση μου:

Εφόσον κάνατε τον κόπο να βγάλετε ανακοίνωση για το άρθρο, γιατί δεν να κάνετε και τον κόπο να αμφισβητήσετε ευθέως τα στοιχεία του άρθρου. Το μόνο στοιχείο που ευθέως αμφισβητείτε είναι ο αριθμός των υπαλλήλων στον ΟΒΙ. Εγώ απλά επανέλαβα το δημοσίευμα ως είχε, που έλεγε για 97, εσείς λέτε ότι είναι 80. Καλώς, αν και το συγκεκριμένο στοιχείο ήταν εντελώς συμπτωματικό και δεν είχε σχέση με την ουσία του επιχειρήματός. Παρεμπιπτόντως, υπονοείτε ότι όταν ανέκυψε το θέμα με την ερώτηση του κ. Αμυρά στην Βουλή οι υπάλληλοι του ΟΒΙ ήταν 80 και όχι 97;

Το άρθρο επαναλαμβάνει μια σειρά στοιχείων που δημοσιεύθηκαν εκείνη την εποχή στον τύπο. Συγκεκριμένα, ότι ο ΟΒΙ βρέθηκε ότι δεν είχε εφαρμόσει νόμους του 2010 και του 12 με αποτέλεσμα να δημιουργήσει ζημιά 4.5 εκατομμυρίων. Ότι οι υπάλληλοι του οργανισμού είχαν μισθούς που ξεπερνούν ακόμη και τις 7.000 ευρώ το μήνα και ότι οι υπάλληλοι πληρωνόντουσαν μια «σειρά επιδομάτων, μεταξύ αυτών ακόμη και επίδομα κυλικείου.” Αμφισβητείτε ευθέως κάποια από αυτά τα στοιχεία; Διαψεύδετε το γεγονός ότι όταν ανέκυψε το γεγονός με την ερώτηση του κ. Αμυρά τα συγκεκριμένα στοιχεία ήταν ακριβή;

Λέτε ότι «Οι μισθοί του προσωπικού είναι σε δωδεκάμηνη κλίμακα, από το 2012, έχουν περισκοπεί σύμφωνα με τους νόμους περί ενιαίου μισθολογίου και κανείς μισθός δεν υπερβαίνει τα όρια που προβλέπονται από την εφαρμογή τους.» Θα μπορούσατε να μας πείτε πότε έγινε αυτή η περικοπή και εάν εφαρμόστηκε αναδρομικά;

Λέτε ότι «Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ), είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε με το νόμο 1733/1987 και εξήλθε και από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα βάσει των διατάξεων του Προεδρικού Διατάγματος 232/1992.»
Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι τα κρατικά ΝΠΙΔ δεν ανήκουν εξ ολοκλήρου στο κράτος;

Λέτε ότι οι «μισθοί του προσωπικού του δεν καταβάλλονται από το Δημόσιο αλλά από τα έσοδα του ΟΒΙ.» Ουσιαστικά αυτό που λέτε ότι η χρηματοδότηση αντί να γίνεται μέσω φόρων γίνεται μέσω τελών που εσείς χρεώνετε. Το κράτος έχει δώσει το μονοπώλιο κατοχύρωσης ευρεσιτεχνιών σε ένα οργανισμό του. Όποιος θέλει να κατοχυρώσει πρέπει να πληρώσει και φυσικά το τελικό κόστος το αναλαμβάνει ο Έλληνας καταναλωτής.

Λέτε ότι «επιφυλασσόμαστε για τη χρήση κάθε ένδικου μέσου προκειμένου να διασφαλίσουμε την υπόληψή μας απέναντι στην προσπάθεια σπίλωσής της.» Γιατί δεν αρχίζετε την υπεράσπιση της υπόληψή σας με μια εμπεριστατωμένη διάψευση των συγκεκριμένων στοιχειών; Αν αυτό συμβεί, εγώ υπόσχομαι να ανακαλέσω δημόσια.

Αλλά μιας και το θέμα είναι η υπόληψη σας, θα μπορούσατε να δώσετε στην δημοσιότητα λίστα στην οποία θα αναφέρονται οι συνολικές απολαβές (μισθός, έξοδα κίνησης, επιδόματα) των εργαζομένων του ΟΒΙ για το ημερολογιακό έτος 2016 καθώς και για το ημερολογιακό έτος 2011 δηλαδή πριν από την εφαρμογή του Ενιαίου Μισθολογίου;

Συνέχεια