Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

Το νου σου στο μαγαζί


Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένα πρόβλημα στην μετάφραση. Δηλαδή, πως ο Νίκος Παππάς μεταφράζει τον Νίκο Παππά. Μπορεί αυτός που μιλάει να είναι ο ίδιος με αυτόν που μεταφράζει, δηλαδή ο Νίκος Παππάς, μπορεί η μετάφραση να γίνεται από ελληνικά σε ελληνικά, αλλά η μετάφραση αλλάζει στη διάρκεια του χρόνου. Το πρωί στην ΕΡΤ η λέξη μαγαζί σημαίνει η χώρα, η Ελλάδα. Το ίδιο βράδυ στο Mega, η λέξη μαγαζί σημαίνει Μιωνής. Ή για παράδειγμα, όταν ο κ. Παππάς μιλά για τα πολλά λεφτά που βγάζουν κάποιοι, δεν εννοεί την ομάδα Παπαγγελόπουλου όπως φαίνεται σε όποιον ακούει την ηχογράφηση, αλλά τα λεφτά που βγάζει ο κ. Μιωνής. Έτσι είπε ο κ. Παππάς στο Mega.

Μιωνής: Βγάζουν λεφτά;
Παππάς: Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα… βγάζουνε λεφτά!
Μιωνής: Ναι, ναι. Το έχω ακούσει και εγώ αυτό.


Βλέπετε εδώ πόσο πλούσια και περίπλοκη είναι η ελληνική γλώσσα. Ο Μιωνής ρωτάει τον Παππά πόσα λεφτά βγάζει ο Μιωνής, χρησιμοποιώντας δε τον τρίτο πληθυντικό (Βγάζουν λεφτά;). Ο κ. Παππάς είναι πολύ πρόθυμός να ενημερώσει τον κ. Μιωνή πόσα χρήματα βγάζει ο ίδιος Μιωνής, χρησιμοποιώντας και αυτός τον τρίτο πληθυντικό (Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα… βγάζουνε λεφτά!). Μετά ο κ. Μιωνής συμφωνεί πως και ο ίδιος έχει ακούσει ότι βγάζει πολλά λεφτά και χρησιμοποιώντας πάλι τον τρίτο πληθυντικό (Ναι, ναι. Το έχω ακούσει και εγώ αυτό.)

Θα πρότεινα οι φορολογικές δηλώσεις να γίνονται με τον ίδιο τρόπο. Πόσα λεφτά βγάλανε να σε ρωτά η εφορία. Ε, δε θα βγάλανε 20.000 ευρώ; Έτσι τουλάχιστον έχω ακουστά, θα απαντάς. Ο κ. Παππάς μπορεί να κάνει αυτές τις μεταφράσεις γιατί είναι ένας πολυταξιδεμένος πολιτικός. Από Κύπρο και Ισραήλ, μέχρι την μακρινή Βενεζουέλα, εδώ Παππάς, εκεί Παππάς… Αυτή η διεθνής εμπειρία σου δίνει μια νέα κατανόηση την ελληνικής γλώσσας.

Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης φέρεται να έχει στήσει μαγαζί πουλώντας δικαστικές διεκπεραιώσεις από έρευνες που ο ίδιος και το κύκλωμα του έχουν δημιουργήσει. Ακολουθούν την ίδια συνταγή προσπαθώντας να εξαφανίσουν από την πολιτική όλους όσους κάνουν την πιο σκληρή αντιπολίτευση στην τότε κυβέρνηση. Ο κ. Παππάς θα ταξιδεύει στην Βενεζουέλα με ένα δικηγόρο που ειδικεύεται στις οφσορ, για να κάνει εισαγωγές ραπανάκια και μπρόκολα όταν κάποτε γίνουν κυβέρνηση… Το μυστικό ταξίδι του τότε πρωθυπουργού στους Ρότσιλντ. Η ΕΥΠ που θα αρχίσει παρακολουθήσεις ύποπτων αστυνομικών που συνδέονται με τον υπόκοσμο, θα πέσει πάνω στις παραγγελίες του τότε υπουργού Άμυνας και της γυναίκας του που χρησιμοποιούν ανώτερους αξιωματικούς ως σεκιουριτάδες να κυνηγούν δημοσιογράφους. Φίλος του κ. Παππά από σερβιτόρος θα γίνει μεγαλοστέλεχος επιχειρήσεων με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ έσοδα, πουλώντας πρόσβαση στο Μαξίμου. Θα «εξαφανιστεί» αργότερα στην Κύπρο.

«Έχω πει επανειλημμένα ότι διαπίστωσα ότι στην Αριστερά οι άνθρωποι είναι έντιμοι και δεν πουλάνε τους φίλους τους όπως κάποιοι άλλοι» δήλωσε ο κ. Παπαγγελόπουλος. Κάνετε τη δική σας μετάφραση.

Marketnews.gr 26.6.2020
Συνέχεια

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

Συμβατό το Ισλάμ με τη δημοκρατία;

Τελευταία γίνονται προσπάθειες εξωραϊσμού του Ισλάμ σε σχέση με τη συμβατότητά του με την ελευθερία και τη δημοκρατία. Μια έκδοση του IEA και του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) («Ισλαμικά θεμέλια μιας φιλελεύθερης κοινωνίας») είναι χαρακτηριστική. Στο βιβλίο παρουσιάζονται ενδιαφέρουσες απόψεις μουσουλμάνων διανοουμένων, με δύο όμως χαρακτηριστικά. Είναι προφανέστατα φιλοδυτικοί, ή τουλάχιστον σπουδαγμένοι στη Δύση. Και δεν διακρίνεται να ανήκουν σε κάποια από τις τρεις βασικές σχολές ισλαμικής νομικής σκέψης (Hanafi, Maliki, Shafi’i, Hanbali) που κυριαρχούν στις ερμηνείες του Ισλάμ. Ετσι θα ξέραμε δηλαδή τα πραγματικά μουσουλμανικά τους εχέγγυα. Και σε ποιον βαθμό αυτές οι εκδοχές γίνονται δεκτές από τους πιστούς μουσουλμάνους και τις κοινωνικές τους οργανώσεις. Σε βιβλίο που βγάλαμε με το Friedrich Neumann Foundation στο Κάιρο, με τίτλο «Bridging the Gap» (2014) το ζήτημα διευκρινίστηκε, για την Αίγυπτο τουλάχιστον, αρκετά.

Υπάρχουν κάποια κρίσιμα θέματα που οι σχετικές αναλύσεις δεν ακουμπούν. Λ.χ., η δημοκρατία στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το Ισλάμ (=Υποταγή) στηρίζεται στην προσήλωση στα λόγια του Προφήτη. Που δεν αλλάζουν. Είναι λοιπόν συμβατά; Επίσης το ζήτημα της «αντικατάστασης», το θέμα της «παραπλάνησης» και η έννοια της «μετακίνησης» (μετανάστευσης) όπως διατυπώνονται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις (Χαντίντ). Σχεδόν όλες οι αναλύσεις του τομίδιου του ΚΕΦΙΜ αναφέρονται στις πρώιμες αναφορές της ισλαμικής πίστης. Δηλαδή στις αρχικές διδασκαλίες του Κορανίου, από την εποχή της Μεδίνας. Οχι στις νεότερες, μετά την κυριαρχία του Ισλάμ. Αυτές όμως, οι τελευταίες, όπου υπάρχει αντίφαση, ισχύουν. Διότι «αντικαθιστούν» τις παλαιότερες. Που ήταν ανεκτικότερες προς τους αλλόθρησκους και τους αποστάτες. Τους οποίους είχε ανάγκη τότε ο Μωάμεθ. Για τους οποίους όμως τώρα προβλέπονται εξοντωτικές ποινές.

Η έννοια της «παραπλάνησης» (Τακίγια) προβλέπεται στο Κοράνι κι επιτρέπει στους πιστούς να εξαπατούν τους άπιστους, κάνοντας δηλαδή πράγματα που δεν πιστεύουν, προκειμένου να υπερασπιστούν το Ισλάμ. Ολες οι υποχρεώσεις που έχουν αναληφθεί εγκαταλείπονται τη στιγμή που το επιβάλλει το συμφέρον της θρησκείας (λ.χ. Κοράνι 9:3 και 3:28). Στα Χαντίτ υπάρχουν πολλές σχετικές παραινέσεις που χτίζουν με επιτυχία το προφίλ το καλοπροαίρετου και φιλειρηνικού φίλου (Σαχίχ Μπουχαρί, τόμος 5, Βιβλίο 59, Χαντίντ 36).

Οσο για τη «μετακίνηση» (χαζίρια), που εκφράζεται σήμερα με τις ροές μεταναστών, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ισλαμικής θρησκείας μια και οι πιστοί ακολουθούν το παράδειγμα του Μωάμεθ και των πρώτων ακολούθων του, που μετακινήθηκαν από τη Μέκκα στη Μεδίνα για να κυριαρχήσουν. Το Κοράνι μιλάει ξεκάθαρα για την υποχρέωση αυτή της «μετακίνησης για τους σκοπούς του Αλλάχ» (Κοράνι 2:218).

Οσο για την προσφορά του Ισλάμ στον πολιτισμό τα χρόνια του Μεσαίωνα, τελευταίες μελέτες (Dario Morera, «The Myth of the Andalusian Paradise, ISI, 2014) έδειξαν πως η αφοσίωση στη σχολή Μαλίκι των κατακτητών μουσουλμάνων στην Ισπανία οδήγησε σε εξανδραποδισμούς, σκλαβιά γυναικών κι άγριες διώξεις χριστιανών.

ΤΑ ΝΕΑ 23/6/2020
Συνέχεια

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

«Πραξικόπημα» στην Αυστραλία

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο Διονύσης Νασόπουλος, κάνοντας έναν παραλληλισμό με τον Ούλοφ Πάλμε, κάνει έναν ενδιαφέροντα συσχετισμό με την «πραξικοπηματική» ανατροπή το 1975 του τότε Εργατικού πρωθυπουργού Γκοφ Ουίτλαμ στην Αυστραλία. Είχε γίνει τότε τεράστιος θόρυβος, διότι η ανατροπή είχε γίνει με πράξη του ανώτατου διοικητή της χώρας, που δρά εξ ονόματος της βασίλισσας. Υπήρχαν μάλιστα και υπόνοιες πως στην «απόλυση» είχε αναμειχθεί και το βρετανικό παλάτι. Η ιστορία είναι αρκετά σύνθετη και πολιτικά περίπλοκη.

Το Εργατικό Κόμμα είχε έρθει στην εξουσία ύστερα από 26 χρόνια μονοπώλησής της από τα συντηρητικότερα Φιλελεύθερο και Αγροτικό (Country) Κόμματα. Με πολύ μικρή όμως πλειοψηφία. Επτά μόνο έδρες στη Βουλή και μειοψηφία στη Γερουσία. Για να κυβερνήσει λοιπόν όφειλε να χτίζει συναινέσεις. Οι σημαντικές του μεταρρυθμίσεις επέβαλαν μεγάλες δημόσιες δαπάνες που δεν είχαν μεγάλη λαϊκή στήριξη. Οταν προχώρησε σε έναν μεγάλο δανεισμό, με τη μεσολάβηση μάλιστα ενός περίεργου πακιστανού επιχειρηματία, η Γερουσία «μπλόκαρε» το σχετικό νομοθέτημα (supply) που νομιμοποιούσε τη σχετική διαδικασία. Ο κυβερνήτης, σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό, προσπάθησε να άρει το αδιέξοδο μιλώντας και με την αντιπολίτευση. Ο Ουίτλαμ τότε σκέφτηκε να πάει σε εκλογές (είχε ξαναμπεί στην εκλογική διαδικασία πρόσφατα, φέρνοντας τα ίδια πενιχρά αποτελέσματα – χάνοντας μία ακόμη έδρα στη Βουλή), αλλά μόνο για λίγες έδρες στη Γερουσία. Σε κουβέντα του με τον πρίγκιπα Κάρολο, ο Ουίτλαμ πληροφορήθηκε πως σε περίπτωση αιτήματός του για αλλαγή του κυβερνήτη η βασίλισσα δεν είχε πρόθεση να αναμειχθεί και να το στηρίξει.

Ο κυβερνήτης εκτίμησε (όχι, υποχρεωτικά, σωστά) πως η έξοδος από το αδιέξοδο ήταν η απόλυση του πρωθυπουργού. Και ο ορισμός του Φιλελεύθερου Φρέιζερ στην εξουσία. Υπήρξαν πολλές κινητοποιήσεις, αλλά η κοινή γνώμη δεν φαινόταν να γέρνει υπέρ του Γκοφ Ουίτλαμ (βλ. βιβλίο Paul Kelly, «The Dismissal», Angus & Robertson Publishers, 1983). Κάτι που φάνηκε εξάλλου στις εκλογές. Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν θριαμβευτικά, με αποτέλεσμα ο Ουίτλαμ να μην επιστρέψει ποτέ στην εξουσία. Η φήμη που τον ακολούθησε ήταν θετική στον βαθμό που άγγιξε τις ιδιαίτερες ευαισθησίες των Αυστραλών σε σχέση με τη ριζική τους απεξάρτηση από τον «αποικιακό» εναγκαλισμό της Βρετανίας. Κι εκεί επάνω στηρίζεται και το βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται ο κ. Νασόπουλος, του εξαιρετικού συγγραφέα Peter Carey («Annesia») που εμμέσως καταπιάνεται με το ζήτημα.

Ο Ουίτλαμ υπήρξε πράγματι φίλος της Ελλάδας. Και κινήθηκε ενεργητικά εναντίον της δικτατορίας. Ηταν και φίλος του Α. Παπανδρέου. Οπως και όλοι οι μεγάλοι big spenders (ανοιχτοχέρηδες με το δημόσιο χρήμα) ανά τον κόσμο. Η λογική όμως του «ξοδεύω αδιαφορώντας για το αν υπάρχει διαθέσιμο χρήμα» δεν έχει απήχηση στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Εξ ου και η αποτυχία του Ουίτλαμ. Οσο για τη συμμετοχή του Παλατιού στη «συνωμοσία», υπάρχουν ακόμα σκοτεινά σημεία. Η καθηγήτρια Τζένι Χόκινγκ (βλ. βιβλίο της, «The Dismissal Dossier») χρόνια παλεύει για τη δημοσίευση των σχετικών αρχείων. Το Ανώτατο Δικαστήριο τώρα αποφάσε να το επιτρέψει. Θα μάθουμε τίποτα τελικά; Πολύ αμφιβάλλω…

ΤΑ ΝΕΑ 21/6/2020
Συνέχεια

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2020

Το κράτος λειτουργεί σαν αρπακτικό

Υπάρχουν πολλές διαπιστωμένες παθολογίες του δημόσιου τομέα. Το ζήτημα είναι η αναζήτηση των μεθόδων θεραπείας τους και η εφαρμογή τους. Στη διάρκεια των Μνημονίων, που προήλθαν ακριβώς από τη χρεωκοπία ενός σπάταλου Δημοσίου που ξόδευε ασυλλόγιστα με στόχο την εξαγορά ψήφων, προωθήθηκαν διάφορες θεραπείες. Ελάχιστες όμως εφαρμόσθηκαν. Με αποτέλεσμα να κατηγορούνται για την αποτυχία οι θεραπείες κι όχι οι αρμόδιοι που δεν τις εφήρμοσαν. Σαν να καταγγέλλεται ο γιατρός για την αδυναμία θεραπείας κι όχι ο ασθενής που δεν ακολούθησε τις οδηγίες του και δεν πήρε τα φάρμακα που του έδωσε.

Στη δημοκρατία πολλές φορές το αποτέλεσμα της κάλπης οδηγεί σε αδιέξοδα και οικονομική αποτελμάτωση παρά σε κινήσεις εξυγίανσης κι ανάπτυξης. Αυτό συμβαίνει διότι οι νικηφόρες πλειοψηφίες συνήθως επιβάλλουν πολιτικές διανομής πόρων σε βάρος των μειοψηφιών που έχασαν τις εκλογές. Κλασικό παράδειγμα υπήρξε η στάση, αλλά και οι απροκάλυπτες δηλώσεις, στελεχών της προηγούμενης αριστερής κυβέρνησης της Ελλάδος εναντίον της μεσαίας αστικής τάξης. Στόχος σπάνια είναι η σωστή διαχείριση με αναπτυξιακές προοπτικές. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντικειμενικός σκοπός είναι η επιβράβευση του ταξικού συμμάχου και η παραμονή στην εξουσία.

Ο απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Paul Porter έγραφε: «Εχουμε ένα φτωχό λαό με μια ανίκανη κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί από τους υπουργούς να έχουν ως κύριο μέλημά τους την παραμονή στο αξίωμα παραμελώντας την… επαναδραστηριοποίηση του εμπορίου και των συναλλαγών». Με παραλλαγές, τέτοιες λογικές επικρατούν στα κλιμάκια λήψης αποφάσεων κάτω από τα γρανάζια του μεγάλου δημόσιου τομέα.

Σε πολλές χώρες οι συνέπειες των πολιτικών που απορρέουν από το μεγάλο κράτος και τις εγωιστικές επιδιώξεις των εκάστοτε πλειοψηφιών έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Η αποτελμάτωση της βρετανικής οικονομίας στα χρόνια πριν από την άνοδο της Μ. Θάτσερ στην εξουσία είναι ενδεικτική. Οι πιέσεις των εργατικών συνδικάτων για προστατευτικούς περιορισμούς στην αγορά εργασίας και για εκτεταμένες κοινωνικές παροχές μέσω σχημάτων αναδιανομής ήταν αυτές κυρίως που οδήγησαν στα αδιέξοδα. Κι αυτό διότι οι πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων καθοδηγούν τους πολιτικούς σε επιλογές πολύ μακριά από ουσιαστικές πολιτικές γενικότερης κι ορθολογικότερης κοινωνικής ευημερίας και προστασίας (βλ. Μ. Οlson, THE LOGIC OF COLLECTIVE ACTION. Harvard U. P., 1965). Ακόμα και στη Σκανδιναβία έχει γίνει φανερό πως οι εξαιρετικά υψηλές (σε επίπεδο σχεδόν κατάσχεσης) φορολογικές επιβαρύνσεις για παροχές σε πολιτικές πλειοψηφίες έχουν γονατίσει την οικονομία πνίγοντας την επιχειρηματικότητα (βλ. Α. Lindbeck «The Swedish Experiment». JOURNAL OF ECONOMIC LITERATURE. T. 35, σελ. 1273-1319).

Eίναι λοιπόν τελείως εξωπραγματικό να υποστηρίζεται θεωρητικά αλλά και, κυρίως, πολιτικά, πως το κράτος λειτουργεί αποκλειστικά με στόχο τη διεύρυνση της κοινωνικής ευημερίας και το καλό του συνόλου. Σύμφωνα με ένα σημαντικό βιβλίο των καθηγητών του Χάρβαρντ και του Σικάγου A. Shleifer και R. Vishny (THE GRABBING HAND. Harvard U. P., 1998), αντίθετα το κράτος, με βάση ιδίως το πολιτικό χρώμα της κάθε κυβέρνησης, λειτουργεί με τρόπο στενά συμφεροντολογικό. Εχει λογική στις επιλογές του με στόχο την εξυπηρέτηση πιέσεων και συμφερόντων. Τι ιδιωτικά συμφέροντα εξυπηρετούν δημόσιοι φορείς κι επιχειρήσεις; Η ανακάλυψη κι εξουδετέρωσή τους πρέπει να είναι ο στόχος κάθε πολιτικής που σκοπεύει να σταματήσει το «Δημόσιο από το να αρπάζει»…

ΤΑ ΝΕΑ 16/6/2020


Συνέχεια

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020

Απαραίτητη η αλλαγή τακτικής με την Τουρκία

Η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα τις προκλήσεις της κι εμείς συντηρούμε αλώβητο το θράσος της με σχόλια, δηλώσεις και, καμιά φορά, ρηματικές διακοινώσεις. Η αλήθεια είναι πως οι Τούρκοι δυναμιτίζουν ατιμώρητα το κλίμα ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο – κι όλοι αγωνιούν για κάποιο ενδεχόμενο ατύχημα. Που θα οδηγήσει σε σύρραξη στην περιοχή. Με όλους να ισχυρίζονται πως δεν έχουν ευθύνη για το συμβάν.

Εμείς όμως έχουμε τη βασική ευθύνη για τη μέχρι τώρα διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Δεν είναι πλέον η Τουρκία το μικρό παιδί που κάνει αταξίες – βαθμιαία αποθρασυνόμενο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε στους πάντες γύρω μας την κατάσταση και να αποσαφηνίσουμε, χωρίς περιστροφές, τα επόμενα βήματά μας. Παραπέρα καρτερική ανοχή, κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, διακινδυνεύοντας πλέον ζωτικά συμφέροντα κυριαρχίας. Κάποια ήδη υπάρχουν. Ποιος μπορεί να μεταβεί ελεύθερα σήμερα λ.χ. στα Ιμια, να ανεβεί εκεί στα βράχια και να ψαρέψει ή να λιαστεί;

Μια αλλαγή τακτικής είναι απαραίτητη. Αφού πρώτα η ελληνική πλευρά ξεκαθαρίσει, πρωτίστως στον εαυτό της, κάποια ζητήματα που από κάποιες πλευρές εμφανίζονται κάπως θολά. Με βάση τις Συνθήκες που έχουν υπογραφεί, και η Τουρκία έχει αποδεχθεί ή (κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό) συνυπογράψει, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στα ζητήματα των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου και της υφαλοκρηπίδας; Αν υπάρχουν (αν, επιμένω) αδιευκρίνιστα σημεία να τα βάλουμε στο τραπέζι και να τα συζητήσουμε – ή να τα πάμε με συμφωνητικό στη Χάγη.

Οσα είναι απόλυτα σαφή και καθαρά, οφείλουμε διεθνώς να τα διακηρύξουμε. Και να κάνουμε προς κάθε κατεύθυνση γνωστές τις προθέσεις και τα επόμενα βήματά μας. Πως δεν πρόκειται πλέον να δεχθούμε μεμονωμένες ενέργειες, αυθαιρεσίες και παραβιάσεις. Με το «δεν θα δεχθούμε», αυτονόητα θα πρέπει να διευκρινισθεί πως εννοούμε ότι θα εφαρμόσουμε ό,τι προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αλλά και η πρακτική, για τέτοιες περιπτώσεις. Στην πράξη αυτό σημαίνει έμπρακτη παρεμπόδιση όλων των παραπάνω αυθαιρεσιών. Κινήσεις που εύλογα μπορούν να οδηγήσουν σε συγκρούσεις – δηλαδή καταρρίψεις αεροπλάνων ή καταβύθιση πλοίων.

Αυτά ίσως ακούγονται επικίνδυνα – και είναι. Αλλά οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως δεν γίνεται αλλιώς. Για να διατηρηθεί η εθνική αξιοπρέπεια και η εδαφική μας αυτοτέλεια κάποια ρίσκα οφείλουν να αναληφθούν. Κι αυτό να γίνει σαφές σε όλους. Συμμάχους, εταίρους και γείτονες. Παράλληλα, να κινηθούμε σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο προετοιμάζοντας τους πάντες για τα μελλούμενα. Δείχνοντας πως δεν αντιμετωπίζουμε με φοβικό δέος τη ρήξη, πιθανότατα διασώζουμε την ειρήνη…

ΤΑ ΝΕΑ 9/6/20

Συνέχεια

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2020

Πάσχεις από άγνοια και ιδεολογικές εμμονές;


Aν πάσχεις από άγνοια και ιδεολογικές εμμονές δεν υπάρχει φάρμακο για την περίπτωση σου. Υπάρχει όμως ο τομέας της δημοσιογραφίας που θα σου επιτρέψει να μετατρέψεις αυτές τις δύο αδυναμίες σε μια λαμπρή καριέρα.

Μισείς μετά πάθους τον πορτοκαλί πρόεδρο των ΗΠΑ. Ωραία. Αρχίζεις λοιπόν να γράψεις ένα άρθρο για τα πρόσφατα γεγονότα στις ΗΠΑ που κατά την γνώμη σου σηματοδοτούν την αρχή του τέλους του. Και τι γράφεις; «Χθες, στη σκιά των διαδηλώσεων κατά του ρατσισμού, καταψηφίστηκε στις εσωκομματικές προκριματικές εκλογές ο Στιβ Κινγκ, Ρεπουμπλικανός βουλευτής στην Αϊόβα.» (Καθημερινή 4.6.20). Το πρόβλημα εδώ είναι ότι πρόκειται για εσωκομματικές προκριματικές εκλογές και ο υποψήφιος που κέρδισε είχε κάνει μια εκστρατεία με το σύνθημα ότι αυτός θα είναι πολύ πιο αποτελεσματικός στο να περάσει η ατζέντα του Τραμπ…

Ο συνδυασμός άγνοιας και τεμπελιάς συνεχίζεται στο ίδιο άρθρο όπου σε κάποια στιγμή διαβάζουμε περί της «άθλια διαχείριση της πανδημίας από τον Τραμπ.» Οι πολιτικές σε αυτό το θέμα στις ΗΠΑ καθορίζονται από τους κυβερνήτες και τους δημάρχους. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, στην καλύτερη περίπτωση, έχει ρόλο υποστηρικτικό. Τα πήγε πολύ καλά στην Φλόριντα, αλλά απέτυχε στη Νέα Υόρκη ο Τραμπ;

Και αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο Τραμπ προσφέρει, αυτό που θα ονόμαζαν οι στρατιωτικοί, μια πλούσια από στόχους περιοχή. Αυτά που μερικές φορές λέει είναι γεμάτα με ανακρίβειες και ψεύδη. Υπάρχει πεδίο της δόξης λαμπρό για όποιον επιθυμεί να του ασκήσει κριτική. Ότι γίνεται κριτική όπως η παραπάνω δείχνει πόσο χαμηλά έχει πέσει η ποιότητα της αρθρογραφίας. Ούτε τα πιο βασικά δεδομένα του θέματος με το οποίο ασχολούνται δεν κάθονται να επιβεβαιώσουν. Είναι σχεδόν σαν να λες ότι η πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής επέτυχε στην Ελλάδα, αλλά απέτυχε στην Ιταλία.

Σε ένα θέμα όπως η αστυνομική βία στις ΗΠΑ, όπου ο θύτης είναι λευκός και το θύμα μαύρος, τότε έχουμε να κάνουμε με το απόλυτο θέμα να διεγείρει τα προαναφερθέντα δημοσιογραφικά πάθη. Έτσι από το παραπάνω άρθρο μαθαίνουμε για «το πρόβλημα της υπερβολικής χρήσης βίας και της επιδημίας δολοφονιών άοπλων μαύρων Αμερικανών από την αστυνομία»(Καθημερινή 4.6.20). Τι ακριβώς συνιστά «επιδημία δολοφονιών»; Σε μια χώρα που πλησιάζει τα 330 εκατομμύρια σε πληθυσμό, η αστυνομία έρχεται σε επαφή με τους πολίτες 375 εκατομμύρια φορές το χρόνο. Το 2019 η αστυνομία πυροβόλησε θανάσιμα 9 μαύρους και 19 λευκούς άοπλους πολίτες. Αν είσαι μαύρος στις ΗΠΑ οι πιθανότητες να πεθάνεις από πυρά αστυνομικών είναι 0,00000056%. Αυτά όσον αφορά την «επιδημία δολοφονιών» που αναφέρει η «Καθημερινή».

Παρεμπιπτόντως, στατιστικά, έχεις περισσότερες πιθανότητες να πεθάνεις από μια συμπλοκή με την αστυνομία στις ΗΠΑ αν είσαι λευκός, λιγότερες αν είναι μαύρος. Αυτό όσον αφορά το ρατσισμό. Επίσης από τις 9 περιπτώσεις όπου αστυνομικός πυροβόλησε θανάσιμα άοπλο μαύρο, μόνο στις 2 κρίθηκε ότι η χρήση βίας δεν ήταν δικαιολογημένη.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η επίλεκτη ευαισθησία της συντρόφισσας από την «Καθημερινή». Το 2015 η αστυνομία είχε πυροβολήσει θανάσιμα 38 μαύρους και 32 λευκούς άοπλους πολίτες. Αλλά τότε πρόεδρος ήταν ο Ομπάμα, οπότε το θέμα φαντάζομαι δεν είχε ενδιαφέρον. Επίσης σημαντικό είναι το στοιχείο ότι στις ΗΠΑ η αστυνομία βρίσκεται υπό τον έλεγχο του κάθε δημάρχου, εκτός από τις περιπτώσεις που οι πολίτες του δήμου ψηφίζουν τον αρχηγό της αστυνομίας. Άλλο ένα σημείο της άγνοιας των ελληνικών ΜΜΕ είναι ότι δεν ξέρουν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ούτε ελέγχει, ούτε μπορεί να διατάξει την αστυνομία.

Στα «Νέα» αρθρογράφος θα διατυπώνει την άποψη πως «Καμιά ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Σύνθημα που ακούγεται αυτές τις μέρες σε μια Αμερική που φλέγεται. Σύνθημα που λέει μια πολύ απλή αλήθεια, που κάποιες φορές την προσπερνάμε: Ότι οι κοινωνίες είναι βαθιά διαιρεμένες, άνισες και άδικες. Είτε μιλάμε για το ρατσισμό, είτε για την εκμετάλλευση, είτε για τον σεξισμό, βαθιές διαιρετικές γραμμές τις διαπερνούν, ορίζοντας πεδία ενεργών συγκρούσεων.»

Καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε στον σύντροφο από τα «Νέα» πως προσφάτως τιμήσαμε την μνήμη των τεσσάρων νεκρών της Μαρφίν, οι οποίοι πέθαναν γιατί κάποιοι πιστεύουν στο «Καμιά ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη.» Στις δημοκρατίες λύνουμε τις διαφορές μας ή υποστηρίζουμε τα αιτήματα μας με ειρηνικά μέσα. Έχουμε την ελευθερία του λόγου, έχουμε δρόμους και πλατείες για ειρηνικές συγκεντρώσεις, έχουμε δικαστήρια και το δικαίωμα να ψηφίζουμε αυτούς που διοικούν το κράτος. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για την αιμοσταγή και αυταρχική λογική του «Καμιά ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη».

Στην «Αυγή», άλλος σύντροφος θα αναπαράγει ένα αφήγημα όπως το παραπάνω, γράφοντας «Ο ρατσισμός, η φτώχεια, η ανισότητα σκοτώνουν. Το ξέρουμε και στην Ελλάδα. Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε, να χειροκροτούμε τους «ήρωες» και τους «μάρτυρες», να εξοργιζόμαστε με αυτά που γίνονται αλλού.»

Αφού οι σύντροφοι στην «Καθημερινή», «Τα Νέα» και την «Αυγή» τους πονάει τόσο πολύ το συγκεκριμένο θέμα, γιατί το γράψιμο τους μαρτυρά ότι δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με την ουσία του; Γιατί αρχίζουν και τελειώνουν με τα συνηθισμένα και βαριεστημένα αριστερά τσιτάτα; Γιατί για παράδειγμα δεν τους δημιουργεί καμία περιέργεια το γεγονός ότι αυτά τα συμβάντα στην συντριπτική τους πλειοψηφία λαμβάνουν χώρα σε πόλεις ή πολιτείες που είναι για δεκαετίες κάστρα των Δημοκρατικών; Πόλεις και πολιτείες που έχουν ξοδέψει εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε κοινωνικά προγράμματα και την αναδιανομή του εισοδήματος; Γιατί αυτές οι πόλεις και πολιτείες έχουν τα πιο πενιχρά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα; Γιατί ένας μαύρος από τη Νέα Υόρκη ή τη Βαλτιμόρη, το καλύτερο που μπορεί να κάνει για να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση και πρόοδο, την υγεία του και τη ασφάλεια του, είναι να φύγει από αυτές τις πόλεις και να πάει σε ρεπουμπλικανικά κάστρα όπως το Τέξας, η Γιούτα ή η Φλόριντα;

Τα ερωτήματα είναι προφανή. Αλλά η άγνοια, η τεμπελιά και πάνω από όλα οι κυρίαρχες ιδεολογικές εμμονές των ΜΜΕ, τα θέτουν εκτός της δημοσίου σφαίρας. Ο Τζόρτζ Φλόιντ, και ο κάθε Φλόιντ, τους ενδιαφέρει μόνο στο βαθμό που τους δίνει άλλη μια ευκαιρία να προπαγανδίσουν τις χιλιοειπωμένες τους αριστερές μπαρούφες.

Marketnews.gr 10.6.2020
Συνέχεια

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Η παγκοσμιοποίηση και οι λαϊκιστές εχθροί της

Οι εχθροί των ελεύθερων αγορών έχουν ένα βασικό επιχείρημα. Πως αυτές δηλαδή προκαλούν κοινωνικές αδικίες και ανισότητες. Οι ελεύθερες αγορές όμως, μέσω ανοιχτών συνόρων διακίνησης προϊόντων (παγκοσμιοποίηση), βελτιώνουν το επίπεδο ζωής των φτωχών κυρίως του Τρίτου Κόσμου. Διότι επιτρέπουν την προώθηση των φτηνών τους προϊόντων στις ακριβές αγορές της Δύσης. Διευκολύνουν επίσης τις επενδύσεις στις οικονομίες τους, εφόσον το χαμηλότερο κόστος ελκύει τις μεγάλες εταιρείες του πλούσιου κόσμου.

Τα αιτήματα των εχθρών της παγκοσμιοποίησης είναι κυρίως η εφαρμογή των εργατικών νόμων της Δύσης στις αναπτυσσόμενες χώρες, το κλείσιμο των συνόρων στο διεθνές εμπόριο και η επιβολή ελέγχων στη διακίνηση κεφαλαίων και βέβαια συναλλάγματος. Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγούσε τα παιδιά στην Αφρική και την Ασία στην ανεργία, στην πείνα, στις θανατηφόρες αρρώστιες, στην πορνεία και στη μαζική μετανάστευση – χειρότερα από σήμερα.

Ανάμεσα στους αντιπάλους της παγκοσμιοποίησης είναι πολλά συνδικάτα αναπτυγμένων χωρών που φοβούνται τον ανταγωνισμό της φτηνότερης εργασίας του Τρίτου Κόσμου και την ευχέρεια των δικών τους βιομηχανιών να μεταφέρονται σε άλλες χώρες και ηπείρους. Εχθροί επίσης των ανοιχτών παγκοσμίων αγορών είναι οι λαϊκιστές, οπαδοί του προστατευτισμού και της απομόνωσης, όπως ο Τραμπ και κάποιοι άλλοι…

Κινητοποιούνται επίσης και παλαιοκομμουνιστές που νομίζουν πως θα πάρουν κάποιου είδους ρεβάνς από έναν νοητό αντίπαλο – την παγκοσμιοποίηση – που εκφράζει τον κυρίαρχο πλέον καπιταλισμό. Κοντά τους βέβαια βρίσκονται κι αυτοί που φοβούνται καθετί καινούργιο. Σαν τους Λουδίτες που έσπαγαν ρολόγια για να σταματήσουν τον χρόνο. Αλλά και τους οπαδούς της Επίπεδης Γης που πάλευαν ενάντια στην αντίληψη πως η Γη είναι στρογγυλή. Ολους δηλαδή εκείνους που φοβούνται κάθε νέα κατάκτηση της τεχνολογίας.

Δεν είναι βέβαια η ανισότητα το πραγματικό πρόβλημα. Διότι όσο βελτιώνεται η οικονομία οι ανισότητες μεγαλώνουν. Ελάχιστοι όμως τότε ενοχλούνται. Διότι σχεδόν όλοι απολαμβάνουν τότε μέρος της ευημερίας. Οταν όλων το εισόδημα αυξάνεται δεν ενδιαφέρει τόσο αν κάποιων μεγαλώνει περισσότερο από άλλους. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ανισότητα αλλά η φτώχεια. Μέλημα λοιπόν των κυβερνήσεων πρέπει να είναι η καταπολέμηση της φτώχειας. Για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη κοινωνική συνοχή και ειρήνη. Μέσω της ελεύθερης αγοράς βέβαια. Και με την καταπολέμηση του κρατισμού.

H πανδημία όμως του κορωνοϊού θέτει την παγκοσμιοποίηση σε κίνδυνο. Οι αγορές κλείνουν, η μία μετά την άλλη. Ο κόσμος κινδυνεύει να μικρύνει ξανά. Χτυπώντας κυρίως τους φτωχούς, που θα απομονωθούν από τους προστατευόμενους μεγάλους και πλούσιους. Λαοί όμως που πήραν γεύση από την ευημερία δεν είναι εύκολο να ξανακυλήσουν στην ανέχεια και το περιθώριο. Γι’ αυτό το μέλλον είναι σκοτεινό. Φορτωμένο με εντάσεις και συγκρούσεις. Ο προστατευτισμός, που κάποιοι νοσταλγούν και περιμένουν, δεν θα ‘ρθει δίχως ακριβό τίμημα. Οσοι λοιπόν προσβλέπουν με χαρά σε μια «επιστροφή του κράτους» θα πρέπει να σκεφθούν πολύ σοβαρά τις συνέπειες.

Δεν μπορούμε βέβαια να ζήσουμε σε έναν τελείως παγκοσμιοποιημένο, δίχως κράτος δηλαδή, κόσμο. Ούτε όμως και σε μια κοινωνία αυστηρών ρυθμίσεων και κανόνων που θα ζει κάτω από τη φαντασιακή – και τελικά καταστρεπτική – παρουσία ενός κράτους-γκουβερνάντα…

TA NEA 5/6/2020
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2020

Τι είναι η πολιτική ορθότητα


Καταλαβαίνεις ότι μια υπόθεση βρωμάει, όταν η αλήθεια είναι κάτι περιττό, κάτι αχρείαστο, ή, ακόμα χειρότερα, κάτι που ενοχλεί, κάτι που ενέχει κοινωνικό κίνδυνο. Όταν η αποσιώπηση της αλήθειας έχει μετατραπεί σε ένα ακόμα κοινωνικό κεκτημένο, τότε σίγουρα « Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».

Τα απτά γεγονότα της υπόθεσης του θανάτου του μαύρου στη Μινεάπολις δεν πρέπει να μας απασχολούν. Το να εξετάσουμε τι πραγματικά συνέβη απλά αποδεικνύει κοινωνική αναλγησία – αν όχι ρατσισμό – του ατόμου που θέλει να μάθει τι πραγματικά έλαβε χώρα.

Εφόσον οι εμπλεκόμενοι στα γεγονότα ανήκουν στις κατηγορίες ατόμων που εύκολα χωράνε στα καλούπια του θύματος-θύτης της πολιτικής ορθότητας, τότε η υπόθεση έχει αυτομάτως διαλευκανθεί.

Όπως για παράδειγμα στην υπόθεση Κωστόπουλου. Ο Κωστόπουλος άνηκε σε προνομιακή ομάδα του πληθυσμού, οι άλλοι ήταν νοικοκυραίοι, οπότε αυτομάτως ένοχοι.

Οι «αγανακτισμένοι» που λιντσάρουν νοικοκυραίους και λεηλατούν τα μαγαζιά τους απλά εξαργυρώνουν άμεσα και γρήγορα το γραμμάτιο της κοινωνικής ευαισθησίας που υποχρεούμαστε να τους εκδώσουμε, ανεξάρτητα από τα στοιχεία της υπόθεσης και ανεξάρτητα από τη φύση και την ηθική της αντίδρασης τους.

Οι αγωνιστές-μπαχαλάκιδες της Antifa θα πρέπει να λιντσάρουν και να καίνε ανενόχλητοι, γιατί η κοινωνία πρέπει να συνηθίσει την αριστερή τρομοκρατία ως την ανώτερη έκφραση της λεγόμενης κοινωνικής δικαιοσύνης.

Εν τω μεταξύ, τα ΜΜΕ προπαγανδίζουν με φονταμενταλιστικό πάθος υπέρ των παραπάνω ομάδων. Οι αστέρες του Χόλυγουντ από τις ασφαλείς βίλες του κάνουν δωρεές για να πληρωθούν οι εγγυήσεις μπαχαλάκιδων που έχουν συλληφθεί να λιντσάρουν και να καταστρέφουν το βιος των νοικοκυραίων.

Τι είναι η πολιτική ορθότητα; Είναι η ιδεολογία και φονταμενταλιστική πίστη στην παρακμή του Δυτικού πολιτισμού.
Συνέχεια

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Λεβιάθαν στα δεξιά

Η απειλή που συνιστά το μεγάλο κράτος κατά των οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και η υποχρέωση των φιλελεύθερων όλων των βαθμίδων και αποχρώσεων να πολεμούν εναντίον του συνήθως εντοπίζεται στην Αριστερά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην εποχή μας η Δεξιά δεν πλημμυρίζει από αντιλήψεις και ιδέες που ευνοούν τη γιγάντωση του δημόσιου τομέα και των παρεμβάσεών του στην οικονομία και την κοινωνία.

Εχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την εποχή που ο τότε Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει πως «η εποχή του μεγάλου δημόσιου τομέα τελείωσε». Κι όμως, το μεγάλο Δημόσιο όχι μόνο εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά συνεχίζει να διογκώνεται. Κι όχι μόνο στα χέρια σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά και συντηρητικών. Στα ενδιάμεσα χρόνια, στις ΗΠΑ λ.χ., οι δαπάνες γιγαντώθηκαν, οι παρεμβατικές ρυθμίσεις πάνω στη λειτουργία των αγορών αλλά και της κοινωνίας γενικότερα πλήθυναν. Κι όλα αυτά ενώ στην εξουσία τα χρόνια αυτά βρέθηκαν (με την εξαίρεση του Ομπάμα) συντηρητικοί Πρόεδροι και την πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία είχαν οι Ρεπουμπλικανικοί – το υποτιθέμενο κόμμα του «μικρού κράτους».

Εχει έτσι τελείως διαβρωθεί και ο ορισμός της πολιτικής έννοιας «Δεξιά», που σε πολλές χώρες πλέον ταυτίζεται με τις επιλογές ενός μεγάλου δημόσιου τομέα που μάλλον γελοιοποιούν τις ιδέες του Φρίντριχ Χάιεκ και της Μάργκαρετ Θάτσερ. Που βρίσκονται κοντύτερα στις αντιλήψεις του Φρανσουά Μιτεράν παρά στις πολιτικές του Ρόναλντ Ρίγκαν. Είναι ένα είδος κρατικίστικου συντηρητισμού που πιστεύει στη χρησιμοποίηση του κράτους για την επίτευξη «δεξιών» επιδιώξεων και στόχων.

Το φόβητρο του κρατικού Λεβιάθαν (το μυθικό τέρας στο οποίο αναφέρθηκε παλαιότερα ο Thomas Hobbes) συμπορεύεται μαζί μας στην καθημερινότητά μας, καθιστώντας σταδιακά την παρουσία του απαραίτητη για την αντιμετώπιση της ζωής. Διαβρώνονται έτσι συνειδήσεις και εκμαυλίζεται ο δυναμισμός μιας κοινωνίας που θα μπορούσε να δημιουργήσει με δυναμισμό ένα ανανεωμένο αύριο. Είναι γνωστό πως στον συντηρητικό χώρο υπάρχουν πολλοί οπαδοί του κρατισμού. Μέσα από τον δημόσιο τομέα βρίσκουν τον τρόπο να προωθούν την πολιτική τους ατζέντα, κυρίως διότι έτσι μοιράζουν παροχές, εύνοιες και εξυπηρετήσεις σε λογής ανθρώπους, ανεξάρτητα από ιδεολογία και αντιλήψεις. Με την αξιοποίηση του Δημοσίου κάποιοι χτίζουν πολιτικές καριέρες και προσωπικά δίκτυα πελατών κι οπαδών. Για την Αριστερά ο κρατισμός είναι μέσο ιδεολογικής αυτοβεβαίωσης. Για τη Δεξιά είναι εργαλείο οικοδόμησης πολιτικών μηχανισμών και κοινωνικής καταξίωσης και ισχύος.

Σαν συνέπεια, ο κρατισμός είναι πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα όταν βρίσκεται στη Δεξιά παρά στην Αριστερά. Διότι εκεί καταβαραθρώνει αξίες και προδίδει αρχές. Τι σόι «Δεξιά» μπορεί πραγματικά να είναι εκείνη που πιστεύει στον μεγάλο δημόσιο τομέα; Τι είδους κοινωνία μπορεί να οραματίζεται; Πώς μπορεί να βλέπει το μέλλον και σε τι διαφέρει ουσιαστικά από την Αριστερά; Εκείνο που πραγματικά θαυμάζει στο κράτος δεν μπορεί παρά να είναι ο αυταρχισμός, που είναι σύμφυτος με τις εξουσίες του. Γι’ αυτό και δεν είναι φιλελεύθερη. Διότι ο φιλελευθερισμός πιστεύει στα ατομικά δικαιώματα, που είναι απαραβίαστα.

Και είναι αυτά ακριβώς που μισεί ο κρατικός Λεβιάθαν.

TA NEA 27/5/2020

Συνέχεια

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Το ηθικό πλεονέκτημα Παπαδημούλη


Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον κ. Παπαδημούλη την εξαιρετική ικανότητα στην προπαγάνδα. Ένας από του βασικούς νόμους της προπαγάνδας είναι αν βρεθείς σε δύσκολη θέση, τότε καλύτερα να απαντήσεις σε ένα θέμα που κανένας δεν έχει θέσει. «Εγώ τα δηλώνω όλα και δεν τα κρύβω ούτε σε offshore, ούτε σε θυρίδες, ούτε σε κρυφούς λογαριασμούς στο εξωτερικό μέσω αχυρανθρώπων» δήλωσε ο κ. Παπαδημούλης.

Βέβαια το θέμα δεν ήταν αν τα δήλωσε ή όχι. Το θέμα δεν ήταν αν είχε offshore, ή θυρίδες ή «κρυφούς λογαριασμούς στο εξωτερικό μέσω αχυρανθρώπων.» Κανένας δεν είχε θέσει κανένα τέτοιο θέμα. Το θέμα στην περίπτωση του κ. Παπαδημούλη ήταν πολιτικό και ηθικό. Δεν ήταν θέμα νομιμότητας των πεπραγμένων του.

Ο κ. Παπαδημούλης και το κόμμα του ευαγγελίζονται μια ιδεολογία που δαιμονοποιεί την συσσώρευση πλούτου. Και η δαιμονοποιήση δεν έχει να κάνει με το αν η συσσώρευση πλούτου είναι νόμιμη ή παράνομη. Η διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστεράς δεν είναι ότι οι δεξιοί είναι υπέρ του παράνομου πλουτισμού και οι αριστεροί είναι μόνο υπέρ του νόμιμου πλουτισμού. Οι αριστεροί και η αριστερά, βλέπει και την νόμιμη συσσώρευση πλούτου ως την πιο σημαντική απόδειξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Και αυτή η συσσώρευση για την αριστερά δεν είναι απλά ένα αρνητικό κοινωνικό φαινόμενο, έχει προεκτάσεις και σε προσωπικό επίπεδο. Αυτός που συσσωρεύει πλούτο είναι άπληστος, κοινωνικά ανάλγητος, ένας εκμεταλλευτής του ανθρώπινου μόχθου. Εδώ βρίσκεται το θέμα με τον κ. Παπαδημούλη. Η φαινομενικά μεγάλη απόσταση μεταξύ της ιδεολογίας του και της προσωπικής του συμπεριφοράς.

Ο κ. Παπαδημούλης καταδικάζει όλους αυτούς που νόμιμα τα καταφέρνουν στην ελεύθερη οικονομία, έστω και αν ο πλούτος τους προέρχεται από εθελοντικές συναλλαγές με άλλους πολίτες. Ο πλούτος του κ. Παπαδημούλη δεν προέρχεται από ελεύθερες εθελοντικές συναλλαγές. Ο κ. Παπαδημούλης και οι συνάδελφοι του στο Ευρωκοινοβούλιο νομοθετούν τις πλουσιοπάροχες αμοιβές τους. Όποιος πολίτης τολμήσει να κρίνει ότι αυτές οι αμοιβές του κ. Παπαδημούλη είναι υπερβολικές και δεν θέλει να τις χρηματοδοτήσει (βλ. φόρους), έχει μία και μοναδική κατάληξη, τη φυλακή.

Μόνο ένα άτομο σαν τον κ. Παπαδημούλη θα μπορούσε να αισθάνεται ηθική ανωτερότητα έναντι όλων αυτών που κερδίζουν στην ελεύθερη οικονομία. Ο ίδιος συσσωρεύει πλούτο για τον εαυτό του αφού πρώτα έχει εξαναγκάσει σε δήμευση μέρος του εισοδήματος όλων των άλλων. Πρέπει να είσαι βαθιά χωμένος μέσα στο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα για να μην μπορείς να συνειδητοποιήσεις τον παραλογισμό της αριστερής ιδεολογίας.

Marketnews.gr 20.5.2020
Συνέχεια

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Τώρα όλοι ξέρουμε την αλήθεια


Από τις πιο αστείες κινήσεις των ημερών ήταν η δήλωση πως ο Ερντογάν αποφάσισε να σταματήσει τις μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο. Μια περίεργη κίνηση μιας και οι ροές είχαν σχεδόν μηδενιστεί από τότε που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει τα σύνορα. Είναι προφανές πως αν περάσεις τα σύνορα και δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις αίτηση ασύλου, τότε μάλλον έχεις ξοδέψει άδικα τα τέσσερα χιλιάρικα για να πληρώσεις τους διακινητές. Επίσης, αν προσπαθήσεις να βυθίσεις την βάρκα σου για να αναγκάσεις το ελληνικό λιμενικό σε «διάσωση», αλλά οδηγηθείς στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι προκάλεσες ναυάγιο, τότε χάνεις ένα ακόμα κίνητρο για να εισβάλεις στην Ελλάδα.

Δηλαδή, αυτό που έχει κάνει η κυβέρνηση αυτό τον καιρό δεν είναι τίποτε άλλο από το να αφαιρεί το ένα κίνητρο μετά το άλλο για λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα. Και αφού έχουν μειωθεί τόσο δραστικά οι θαλάσσιες λαθρομεταναστευτικές ροές, τότε γιατί ο Ερντογάν σπεύδει να πει ότι σταματάει αυτές τις ροές; Γιατί απλούστατα θέλει να διατηρήσει αυτές τις ροές ως διαπραγματευτικό χαρτί, προκείμενου να εισπράξει ακόμα περισσότερα από τις Βρυξέλλες. Αν αποδειχτεί σε όλους ότι δεν έχει την δυνατότητα να κατακλύσει τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, τότε χάνει το πιο δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί που έχει στο συγκεκριμένο θέμα.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να παρατηρήσατε πως τα ελληνόφωνα ΜΜΕ αμέσως έσπευσαν να παρουσιάσουν την δραστική μείωση στις λαθρομεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο ως αποτέλεσμα της απόφασης Ερντογάν. Έχουν τους δικούς τους λόγους για να παρουσιάζουν όσον το δυνατόν πιο αδύναμη τη σχέση μεταξύ των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση και την μείωση των ροών. Θέλουν όσο το γίνεται το συντομότερο να επιστρέψουμε στο παλαιότερο καθεστώς, έτσι ώστε να ξαναρχίσουν οι λαθρομεταναστευτικές ροές. Η συντριπτική πλειονότητα των δημοσιογράφων είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων.

Αν διαβάζετε αυτήν εδώ τη στήλη τα τελευταία χρόνια, θα ξέρατε ότι ένα κράτος έχει κάθε δικαίωμα να δεχτεί όσες αιτήσεις ασύλου το ίδιο επιθυμεί. Έχει δικαίωμα να κλείσει τα σύνορα του όποτε θέλει, έχει δικαίωμα να απωθεί βάρκες, έχει το δικαίωμα να δικάζει όποιον καταφέρνει παράνομα να εισβάλει και να καταπατά τα σύνορά του. Αντίθετα, παρακολουθώντας τα ΜΜΕ της πολιτικής ορθότητας, θα είχατε βγάλει το συμπέρασμα πως ότι ζούμε τα τελευταία χρόνια (μεγάλες λαθρομεταναστευτικές ροές) είναι κάτι το αναπόφευκτο. Το κράτος δεν μπορεί, αλλά ακόμα πιο σημαντικά, δεν πρέπει να σταματά κανέναν που θέλει να περάσει τα σύνορά μας. Και το μόνο που μένει να αποφασίσουμε ως Έλληνες, είναι το πόσα επιδόματα, διαμερίσματα και συντάξεις θα πρέπει δώσουμε σε όλους τους λάθρο που εισβάλουν.

Αυτό ήταν το σανό που τάιζαν τα ΜΜΕ τον μέσο τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη, τουλάχιστον από το 2015. Τώρα όλοι ξέρουμε την αλήθεια.

marketnews.gr 13.3.2020


Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί

Συνέχεια

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2020

Η πολιτική ορθότητα καταρρέει στα σύνορα


Ήταν το 2015 που ο Ερντογάν κατάλαβε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους αλλοδαπούς που έμεναν στην Τουρκία ως μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και ως μια νέα πηγή εισόδων. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, ο κ. Ερντογάν, μόνο από τους φορολογούμενους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εισπράξει 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα όποτε θέλει σπρώχνει προς τα σύνορα ακόμα περισσότερους από τις χιλιάδες που ήδη βρίσκονται εκεί.

Αυτός που έδωσε στον κ. Ερντογάν αυτό το υπερόπλο δεν ήταν άλλος από τον κ. Τσίπρα που το 2015 αποφάσισε να καταργήσει τα κλειστά κέντρα και ταυτόχρονα να ανοίξει τα ελληνικά σύνορα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έναν από τους μεγαλύτερους μαγνήτες λαθρομετανάστευσης παγκοσμίως. Και σαν να μην έφταναν οι δύο παραπάνω επιλογές, πέρασε και μια σειρά αλλαγών στην νομοθεσία για την παροχή ιθαγένειας, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όποιον εισβάλει στην Ελλάδα και ένα νέο νόμο ασύλου. Έτσι, όχι μόνο όλοι από την Ασία και την Αφρική έρχονται προς την Ελλάδα, αλλά πλέον έχουν ισχυρά κίνητρα για να μείνουν εδώ.

Είναι κατανοητή η πολιτική των ανοιχτών συνόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύουν στις εθνικές παραδόσεις, την ελληνική ταυτότητα, το έθνος και την ελευθερία. Γι’ αυτούς όσο λιγότερη ελληνική είναι η Ελλάδα τόσο το καλύτερο. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί μέχρι πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ακολουθούσε την ίδια πολιτική. Ήταν μια πολιτική εθνικά καταστροφική και ταυτόχρονα της δημιουργούσε μεγάλη φθορά στην βάση της αλλά και σε μια μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που είναι αντίθετοι με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Αν μη τι άλλο μερικά πράγματα έχουν γίνει κατανοητά αυτό το διάστημα. Το ελληνικό κράτος μπορεί να προστατεύσει τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που μπορεί να επιβάλλει σε μια χώρα να δεχθεί το όποιο αριθμό εισβολέων, είτε τα ΜΜΕ τους βαφτίζουν πρόσφυγες ή μετανάστες. Η Τουρκία όχι μόνο χρησιμοποιεί τις ισλαμικές ροές προς την Ελλάδα ως εργαλείο εκβιασμού, αλλά και ως μέσο για την δημιουργία ενός σημαντικού μουσουλμανικού πληθυσμού μέσα στην Ελλάδα· που θα μετατρέψει την Τουρκία σε προστάτιδα δύναμη αυτού του πληθυσμού. Η Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση, θα μετατραπεί σε ντε φάκτο προτεκτοράτο της Τουρκίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μια ξεκάθαρη επιλογή, ή με την πολιτική ορθότητα ή με την Ελλάδα.

marketnews.gr 4.3.2020

Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί

Συνέχεια

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί


Ήταν οι χυδαιότητες, στη δήλωση του κ. Δεληβοριά εναντίον του κ Γεωργιάδη, μια έκρηξη θυμού ή κάτι που αποδεικνύει τον τρόπο που σκέφτεται και δρα η αριστερά σήμερα




Σύνδεση:
https://www.facebook.com/2288555918095837/videos/561769027759402

Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Η κοροϊδία της αποσυμφόρησης των νησιών


Η καταστροφή που έγινε επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι συγκλονιστική και η παρούσα κυβέρνηση θα είχε αρκετές δικαιολογίες για την κατάσταση που επικρατεί τώρα στο μεταναστευτικό. Αλλά μια σειρά κινήσεων, με κορυφαία το νομοσχέδιο για την μετανάστευση, αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ως κυρίαρχη πολιτική επιλογή τα ανοιχτά σύνορα.

Πάρτε για παράδειγμα το πρόσφατο μεταναστευτικό νομοσχέδιο. Στο «Βήμα» (3/11/19) διαβάζουμε ότι «Ο πρωθυπουργός, από την πλευρά του, παρουσίασε ένα νομοσχέδιο βασισμένο σε ευρωπαϊκές αρχές, με ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «αριστερές», όπως π.χ. η παροχή ασφαλιστικής περίθαλψης και πρόσβασης στην Υγεία και στην Παιδεία για τους πραγματικούς πρόσφυγες και ειδικά για τα παιδιά, ο χαρακτηρισμός ως ευάλωτων όλων των ανηλίκων όχι μόνο των ασυνόδευτων, και ως μελών της οικογένειας των αιτούντων ο εκτός γάμου σύντροφος και οι γονείς.»

Ο χαρακτηρισμός ως ευάλωτων όλων των ανηλίκων, των συνοδών τους και η παροχή στέγασης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και επιδομάτων μετατρέπει την Ελλάδα στην καλύτερη είσοδο, χώρο υποδοχής και εγκατάστασης στον πλανήτη γη. Ποιοι είναι οι άμεσα δικαιούχοι αυτής της μίας αριστερής διάταξης του νομοσχεδίου; Μόνο από την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική, αρκετές δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνων που μπορούν όποτε θέλουν να εγκατασταθούν πλέον νόμιμα στην Ελλάδα. Και αυτή είναι μία από τις πολλές αριστερές διατάξεις του νομοσχεδίου που κάνει υπερήφανη την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Εν τω μεταξύ, ως ο «ιδανικός προορισμός και τόπος, στον οποίο μπορούν να γίνουν πράξη τα όνειρα κάθε μετανάστη και πρόσφυγα, παρουσιάζεται η Ελλάδα από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Η στήλη, “Ιστορίες”, στην επίσημη ιστοσελίδα του οργανισμού αποτελεί πραγματικό ύμνο για την χώρα μας αναφορικά με την υποδοχή, την αλληλεγγύη, την ασφάλεια και το πλαίσιο ευκαιριών, που παρέχει στους ανθρώπους, οι οποίοι πέρασαν τα σύνορα προερχόμενοι από την Τουρκία. (Πρώτο Θέμα 7/11/19)

Στο διαδίκτυο οι διακινητές οργιάζουν, «Έτσι θα περάσετε στην Ελλάδα, δεν θα σας πειράξει κανείς, θα σας πάρουμε με αυτοκίνητο και θα πάρετε και διαβατήριο» αναφέρει μεταξύ άλλων η διαφήμιση του διακινητή στο Facebook. Το... τουρ κοστίζει από 2.500 ευρώ έως 3.500 ευρώ το κεφάλι, ανάλογα με τις παροχές. Ξεκινώντας από την Ιντλίμπ της Συρίας, φτάνει κανείς στον Έβρο κι από εκεί Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα.» (Έθνος 4/10/19)

Αναφερόμενος στο μεταναστευτικό ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάσης Παπαχριστόπουλος, θα πει «Υπάρχουν βουλευτές ανόητοι που δυστυχώς αυτά που έλεγαν προεκλογικά τα λένε και τώρα, αλλά ευτυχώς υπάρχουν ο Μητσοτάκης και ο Κουμουτσάκος που ευτυχώς είδαν τι συμβαίνει.» (Τα Νέα 5/10/19) Η διαφορά μεταξύ της προεκλογικής και της κυβερνώσας ΝΔ στο μεταναστευτικό είναι πράγματι μεγαλειώδης. Μεγάλη ικανοποίηση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο για το επιχείρημα της αποσυμφόρησης των νησιών, αυτό δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μπορεί να το πιστέψει. Όταν εφαρμόζεις ετσιθελικά μια πολιτική ανοιχτών συνόρων το να επικαλείσαι την αποσυμφόρηση των νησιών είναι μια πολύ κακόγουστη κοροϊδία. Δεν μπορείς να έχεις μετατρέψει την Ελλάδα στο μεγαλύτερο μαγνήτη μετανάστευσης στον πλανήτη και μετά να επικαλείσαι ανθρωπιστικούς λόγους αποσυμφόρησης. «Ενδεικτικά, σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα, μόνο κατά το πρώτο πενταήμερο του Νοεμβρίου, 527 άνδρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη πέρασαν δια θαλάσσης στα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου, «ισοφαρίζοντας» ουσιαστικά τον αριθμό προσφύγων και μεταναστών που προωθήθηκαν σε δομές φιλοξενίας της ενδοχώρας.» (Τα Νέα 5/10/19) ‘Όταν στην κοροϊδία δεν τηρείς καν τα προσχήματα.

marketnews.gr 15.11.2019
Συνέχεια

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Γιατί σε κατηγορούν για ρατσισμό


Aν θέλετε να κατανοήσετε το επίπεδο «ενημέρωσης» που παρέχει η συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ στην Ελλάδα, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την περιβόητη επιστολή της πρώην πλέον προέδρου της ΟΝΝΕΔ στην Πεντέλη, κα Φαίη Νικητοπούλου. Να διαβάσετε την μονοσέλιδη επιστολή, και μετά να διαβάσετε το πως τα ΜΜΕ σας πλάσαραν την επιστολή.

Όταν η κα Νικητοπούλου έθεσε το θέμα της μη μεταφοράς του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης σε όλη την Ελλάδα, ήταν αυτό ένα ρατσιστικό επιχείρημα; Όταν έθεσε το θέμα του τοπικού νοσοκομείου; Το θέμα της εγκληματικότητας; Τις ψεύτικες ηλικίες που δηλώνουν οι λαθρομετανάστες; Τους κινδύνους για την δημόσια υγεία; Τις επιπτώσεις στα σχολεία, στη μάθηση και τις «πολυπολιτισμικές» αλληλοεπιδράσεις;

Δεν υπάρχει ίχνος ρατσισμού στην επιστολή της κας Νικητοπούλου. Το πρόβλημα με την επιστολή της κας Νικητοπούλου είναι ότι θέτει απλά, νηφάλια και τεκμηριωμένα βασικά ερωτήματα και θέματα για την πολιτική ανοιχτών συνόρων που έχει αποφασίσει να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Δηλαδή η κα Νικητοπούλου ασχολήθηκε με θέματα που θα έπρεπε να είχαν απασχολήσει τους αρμόδιους υπουργούς. Βέβαια, οι αρμόδιοι υπουργοί που γαλουχήθηκαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης έχοντας ως ιδεώδη τους «αγώνες» και τις ιδεοληψίες της αριστεράς, είναι κάπως δύσκολο να παραδεχτούν τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων.

Στην Αυγή διαβάσαμε γιατί «Ο ρατσισμός της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης αποκάλυψε την ψυχή της Ν.Δ.» Στην Εφημερίδα των Συντακτών για «Ρατσιστικός οχετός κατά μεταναστών και προσφύγων.» Στην iefimerida για το ότι «Παραιτήθηκε η πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης μετά τον σάλο με τη ρατσιστική επιστολή.» Στα ΝΕΑ για «Ρατσιστικό παραλήρημα κατά προσφύγων.» Η ομοιομορφία στην ενημέρωση είναι πράγματι αξιοσημείωτη.

Θα πρέπει να το έχετε παρατηρήσει, ότι στο ζήτημα των ανοιχτών συνόρων όλα τα ΜΜΕ έχουν την ίδια ακριβώς στάση. Δηλαδή ανοιχτά και ξεκάθαρα υπέρ. Επίσης θα έχετε παρατηρήσει το πόσο συχνά καταδικάζουν κάποιον ως ρατσιστή και ξενοφοβικό, χωρίς σχεδόν ποτέ να σου που τι είναι αυτό που είπε ή έκανε. Και δεν σου λένε τι είπε ή έκανε, γιατί στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αν άκουγες τι είπε ο «κατηγορούμενος» θα καταλάβαινες ότι απλά άσκησε μια λογική κριτική στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Η κατηγορία του ρατσισμού χρησιμοποιείται ως ένα μέσο λογοκρισίας. Ως ένα εργαλείο φόβου με σκοπό να επιβάλει την σιωπή σου. Μην μιλήσεις για αυτά που βλέπεις, μην εκφράσεις τις απόψεις σου, γιατί απλούστατα θα σε μετατρέψουμε σε έναν παρία της κοινωνίας.

Ο σπουδαίος σοβιετολόγος Leonard Schapiro είχε πει ότι «το πραγματικό αντικείμενο της προπαγάνδας δεν είναι ούτε να πείσει ούτε να προσηλυτίσει, αλλά να παραγάγει έναν ομοιόμορφο τρόπο δημόσιου λόγου, έτσι ώστε και το παραμικρό ίχνος ανορθόδοξης σκέψης να ηχεί ως μια απειλητική παραφωνία». Δεν μπορείς να μιλήσεις για την καταστροφή της πατρίδας σου, της θρησκείας και των παραδόσεων σου γιατί μια τέτοια στάση θα ήταν μια «απειλητική παραφωνία» για το πολιτι-δημοσιογραφικό κατεστημένο.


marketnews.gr
1.11.2019
Συνέχεια