Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Τσιπρική τρικυμία εν κρανίω


Περιμένεις ότι κάποια στιγμή ο κ. Τσίπρας θα κάνει ή θα πει κάτι που θα δείχνει ότι δεν είναι απλά ένας κομματάνθρωπος. Οτι έχει, έστω και περιστασιακά, κάποιες ιδέες, εμπειρίες ή έστω εικόνες που ξεφεύγουν από τη γνωστή κομματική κουλτούρα, μέσα στην οποία μεγάλωσε.

Συνεχώς επιβεβαιώνει ότι όχι μόνο είναι ένας κομματάνθρωπος, αλλά και ότι δεν καταλαβαίνει πως είναι μόνο ένα κομματικό ον. Δεν έχει την παραμικρή περιέργεια για οτιδήποτε βρίσκεται έξω από αυτό το οικοσύστημα της κομματοκρατίας. Τουλάχιστον κάποιες γενικές γνώσεις για τον κόσμο θα ήταν το ελάχιστο για κάποιον που είναι πρωθυπουργός. Πώς είναι δυνατόν να έχει περάσει από διάφορες βαθμίδες της Εκπαίδευσης και να μη γνωρίζει ότι όταν λέμε Μεσαίωνας εννοούμε μια ιστορική περίοδο και δεν πρόκειται για την επωνυμία ενός συγκεκριμένου αιώνα; Πώς γίνεται ένας απόφοιτος του Πολυτεχνείου να μη γνωρίζει ότι αν κάνεις στροφή 360 μοιρών, καταλήγεις στο ίδιο σημείο;

Ετσι όταν ο κ. Τσίπρας άρχισε να μιλάει για την περίφημη υπόθεση με τους ενεχυροδανειστές, ήταν αναπόφευκτο να τα κάνει θάλασσα. Καταρχάς, μίλησε για έγκλημα λευκού κολάρου. Τώρα αν το βασικό στοιχείο μιας υπόθεσης είναι οι κλοπές αντικειμένων και η αποδοχή κλοπιμαίων δεν τη χαρακτηρίζεις έγκλημα λευκού κολάρου. Το ξέπλυμα χρήματος καθαυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει μια εγκληματική δραστηριότητα, γιατί όλες οι εγκληματικές δραστηριότητες που έχουν κάποιο μέγεθος και διάρκεια χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη μέθοδο. Ο κ. Τσίπρας θα μπέρδεψε την παραπάνω υπόθεση με αυτά που έλεγε προεκλογικά, για παράδειγμα, για τη «λίστα Λαγκάρντ». Εκεί δεν έκανε και πολλά πράγματα...

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του κατηγορητηρίου στην υπόθεση των ενεχυροδανειστών είναι πώς οι κατηγορούμενοι φέρεται ότι χρησιμοποίησαν το πανεπιστημιακό άσυλο και το «άβατο» των Εξαρχείων ως προφύλαξη από την Αστυνομία. Αυτό το στοιχείο, που συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές επιλογές του κ. Τσίπρα, δεν φαίνεται να του γέννησε έστω ορισμένες αμφιβολίες για το γεγονός ότι η πολιτική ασύλου στην πραγματική βία βοηθά την ανάπτυξη όλης της εγκληματικής δραστηριότητας.

Αλλά εκεί όπου πραγματικά ξέφυγε εντελώς ο κ. Τσίπρας ήταν όταν είπε ότι οι ενεχυροδανειστές ξεζούμισαν τους Ελληνες στα χρόνια της κρίσης. Οχι, δεν είναι ο κ. Τσίπρας και οι όμοιοί του που σπρώχνουν τους Ελληνες στα ενεχυροδανειστήρια, δεν είναι οι φόροι και οι λεγόμενες εισφορές, αλλά έτσι, τυχαία, μια ημέρα αποφασίσαμε ως έθνος να στραφούμε προς αυτά. Από τα 8 δισ. του πλεονάσματος τα 6 δισ. προέρχονται από κατασχέσεις που έχει επιβάλει ο κ. Τσίπρας. Και όταν ο κ. Τσίπρας σού έχει αδειάσει τον λογαριασμό, το ενεχυροδανειστήριο δεν είναι μια ευχάριστη επιλογή, αλλά είναι η μόνη επιλογή που σου έχει αφήσει ο κ. Τσίπρας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 9.12.2018
Συνέχεια

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Επιστροφή στο 2010


Αν κάποιος έχει αποφασίσει ότι μπορεί ακόμα να πιστεύει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα πρέπει τότε να πιστέψει το τελευταίο ψέμα τους, που δεν είναι τίποτε άλλο από το ότι, ύστερα από όσα συνέβησαν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, επιστρέφουμε αισίως στο έτος 2015. Δηλαδή, χρειαστήκαμε δύο νέα Μνημόνια, νέα μέτρα 15 δισ. ευρώ, κλειστές τράπεζες, Υπερταμείο υπό τον έλεγχο των ξένων και όλα τους με επιπλέον φόρους και περικοπές, για να επιστρέψουμε εκεί όπου ήμασταν το 2015. Αυτό είναι το θετικό σενάριο που διαφημίζει η κυβέρνηση για το πού φτάσαμε και πού πάμε.

Η κατάσταση, όμως, της Ελλάδας σήμερα έχει πολλά περισσότερα κοινά στοιχεία με το 2010 παρά με το 2015. Δηλαδή ο Ελληνας πολίτης υπέστη μια ανελέητη λεηλασία της εργασίας και της περιουσίας του αυτά τα τέσσερα χρόνια, για να επιστρέψει η χώρα στην κατάσταση στην οποία ήταν το 2010. Συνοπτικά, το χρέος της Ελλάδας έχει ξεπεράσει και πάλι τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ.
Και ουσιαστικά είμαστε σε χειρότερη θέση από ότι το 2010, γιατί έχουμε μια σαφώς μικρότερη και πιο αδύναμη οικονομία από το 2010. Εδώ αξίζει πραγματικά να δοθεί η δέουσα προσοχή. Ενώ βασικά έχουμε επιστρέψει στο 2010, οι συνθήκες μιας νέας κρίσης θα είναι σαφώς χειρότερες από αυτές του 2010. Οι καταθέσεις των Ελλήνων είτε κατέληξαν στο εξωτερικό είτε στις περισσότερες περιπτώσεις απορροφήθηκαν για να καλύψουν χαμένο εισόδημα και, ακόμα χειρότερα, ένα σημαντικό ποσοστό σπαταλήθηκε σε φόρους. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες, στην πλειονότητά τους οι πιο παραγωγικοί, έφυγαν για το εξωτερικό. Χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις είτε έκλεισαν είτε μετέφεραν την έδρα τους σε κράτη που δεν έχουν ως κύρια ασχολία τη φοροκλοπή του πολίτη.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ενός χειρότερου διεθνούς περιβάλλοντος. Ο κ. Ντράγκι μόλις ανακοίνωσε το τέλος της ποσοτικής χαλάρωσης. Αυτό θα οδηγήσει σε μια γενική αύξηση των επιτοκίων. Τα ελληνικά επιτόκια ήδη βρίσκονται σε απαγορευτικά -δηλαδή μη βιώσιμα για το μέγεθος του χρέους μας και της οικονομίας μας- επίπεδα. Και, φυσικά, αν λάβουμε υπόψη την κατάρρευση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με ένα σαφώς πιο εχθρικό πολιτικά διεθνές περιβάλλον, τότε μπορούμε να πούμε ότι είναι πλέον δυνατόν να οδηγούμαστε σε μια δραματικά χειρότερη κρίση από αυτή του 2010.

Επιστροφή λοιπόν στο 2010, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει η πιθανότητα οι συνέπειες και όσα υπέστημεν το 2010 να μοιάζουν με βόλτα στο πάρκο. Ο πυρήνας της υπόσχεσης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν η διατήρηση του παρασιτικού κράτους της Μεταπολίτευσης. Μπορεί οι υποσχέσεις που διάνθιζαν αυτή την κεντρική υπόσχεση να μην πραγματοποιήθηκαν, αλλά με όλα τα μέσα που διέθεταν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εφάρμοσαν πολιτικές προς όφελος ενός λαίμαργου και καταστροφικού κράτους, που διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από τον ιδιωτικό τομέα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 2.12.2018

Συνέχεια

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Η σημασία της υπόθεσης Ζακ Κωστόπουλου


Είναι μάταιο να προσπαθήσεις να έχεις διάλογο με όλους αυτούς που θεωρούν τον κοσμηματοπώλη, το ΕΚΑΒ ή την ομάδα της Αστυνομίας ΔΙΑΣ ενόχους. Για όλους αυτούς η ενοχή ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη μέρα. Τα στοιχεία, οι ενδείξεις, οι υποθέσεις που μπορεί κάποιος να κάνει για τη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να έχουν μία και μοναδική κατεύθυνση - την έκθεση και προβολή της ενοχής των κατηγορουμένων.

Αν ο Κωστόπουλος ήταν υπό την επήρεια των ναρκωτικών, τότε η δολοφονία έγινε όταν οι νοικοκυραίοι βρήκαν έναν άνθρωπο σε μια ευαίσθητη στιγμή και, αντί να τον βοηθήσουν, του επιτέθηκαν άγρια και αδικαιολόγητα. Αν ο Κωστόπουλος δεν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, τότε προφανώς δεν μπήκε στο κοσμηματοπωλείο σε μια κατάσταση παραφροσύνης και επομένως οι νοικοκυραίοι τον δολοφόνησαν άγρια και αδικαιολόγητα. «Δεν υπάρχουν δεδομένα, μόνο ερμηνείες», και οι μόνες ερμηνείες που έχουν αξία είναι αυτές που ικανοποιούν τα «πιστεύω» της πολιτικής ορθότητας.

Οπως όλοι οι επίγειοι παράδεισοι που έχει εξαγγείλει η Αριστερά, έτσι και αυτός της πολιτικής ορθότητας δεν πρόκειται να ευοδωθεί. Και όπως έχει γίνει παλαιότερα, όταν τα πενταετή προγράμματα άρχιζαν να αποτυγχάνουν, οι δίκες και οι καταδίκες ήταν τα μόνα χειροπιαστά και ακράδαντα «δεδομένα» για τους πιστούς που απεχθάνονταν την όποια περί του δόγματος αμφιβολία. Η ενοχή των άλλων είναι το μόνο «δεδομένο» μιας πραγματικότητας που έχουν τη δυνατότητα να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν. Η ενοχή των άλλων είναι το μόνο που τους έχει απομείνει, όταν όλα όσα πιστεύουν είναι υπό κατάρρευση.

Η της συνιστώσας «χαβιάρι, Εκάλη και Βελουχιώτη Αρη» κυρία Ελενα Ακρίτα συνέστησε «Μην πείτε λέξη μερικοί, κιχ μη βγάλετε». Ενώ η φυλλάδα της κυβέρνησης, η «Αυγή», βγήκε με πρωτοσέλιδο «Δικαιοσύνη τώρα για το λιντσάρισμα». Είναι προφανές ποιες είναι οι οδηγίες προς τους δικαστές και τους πολίτες. Η ακροαματική διαδικασία δεν πρέπει παρά να είναι η επικύρωση μιας ενοχής με βάση καθαρά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια. Το δε πόπολο δεν δικαιούται να έχει αμφιβολίες, ειδικά για κάτι που για το κατεστημένο είναι υπαρξιακής πλέον σημασίας.

Το πρόβλημα για μια δημοκρατία είναι οι συνέπειες, όταν ένα δόγμα ολοκληρωτικού τύπου σαν αυτό της πολιτικής ορθότητας διαβρώνει τους θεσμούς όλο και περισσότερο όσο περνά ο καιρός. Και βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος για καθένα μας ξεχωριστά, όταν υπάρχει η διαρκώς αυξανόμενη πιθανότητα να βρεθούμε «ένοχοι», και ειδικά όταν αυτή η «ενοχή» χαίρει της πλήρους στήριξης ενός κράτους και των ΜΜΕ. Είναι μεγάλο πρόβλημα όταν η ελευθερία σου και η ύπαρξή σου γίνονται πολιτικά εμπορεύσιμες για ένα διεφθαρμένο κατεστημένο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.11.2018
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Ακατανίκητοι πολιτικοί μύθοι

Οι πολιτικοί μύθοι κουβαλούν τρομακτική δύναμη. Δίχως συνήθως να χρειάζονται επιβεβαίωση, εξακολουθούν να συναρπάζουν τα λαϊκά στρώματα ακόμη κι αν η ύπαρξή τους διαψεύδεται. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας με την Αριστερά.

Από τα προβληματικά χρόνια που ακολούθησαν την εμφύλια σύγκρουση η Αριστερά στην Ελλάδα περίπου αγιοποιήθηκε. Φέροντας το φωτοστέφανο της αλτρουιστικής αγωνιστικής προσπάθειας η Αριστερά απέκτησε μια μυθική, σχεδόν ρομαντική, υπόσταση. Βοήθησαν σ" αυτό οι παράλογες διώξεις στελεχών της ή συμπαθούντων, από ένα καθεστώς που στηρίχθηκε στην εξουσία για άσκηση πολιτικής.
Ανεξαρτήτως εξελίξεων και απόδοσής της στην εξουσία ο μύθος της Αριστεράς δεν δείχνει να ξεφτίζει. Οι φαντασιώσεις του κόσμου δύσκολα απομακρύνονται. Χρειάζεται ένα μεγάλο γεγονός για να περιθωριοποιήσει τον μύθο.

Από την Ιστορία έχουμε το παράδειγμα του Ιωάννη του Πρεσβύτερου. Ενός μυθικού βασιλιά της Ανατολής που στη διάρκεια των Σταυροφοριών είχε ακουσθεί πως είχε συντρίψει τους μουσουλμάνους κι ετοιμαζόταν, με τα ακατανίκητα στρατεύματά του που έβγαζαν φωτιά από τις πανοπλίες τους, να καταλάβει στο όνομα του Χριστού τους Αγίους Τόπους. Παρά τις επισκέψεις εξερευνητών – ανάμεσά τους ο Μάρκο Πόλο – που διαπίστωσαν την ανυπαρξία του μύθου και πως τα υποτιθέμενα κατορθώματα του Ιωάννη δεν ήσαν παρά οι επιτυχίες των ορδών των Μογγόλων, ο μύθος συνέχιζε να αιχμαλωτίζει τα μυαλά των λαών. Μοναχά η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, και οι προοπτικές που εκεί διανοίγονταν, κατόρθωσαν να οδηγήσουν τον μύθο σε εξαφάνιση.

Ο μύθος της Αριστεράς στην Ελλάδα θα πάψει να ελκύει μόνο αφού κάποια κυβέρνηση, με απόψεις κι επιλογές που να ανατρέπουν όλα της τα ιερά θέσφατα (κρατισμός, καταδίκη κέρδους, φόροι, αντίθεση στον ανταγωνισμό) πετύχει να βγάλει τη χώρα από τη μιζέρια και την παρακμή. Αποδεικνύοντας πως μπορούν οι λαϊκές επιθυμίες να γίνουν πράξη μακριά από αριστερές φαντασιώσεις. Οι πράξεις κι όχι τα λόγια μπορούν να αλλάξουν το κοινωνικό σκηνικό.

ΤΑ ΝΕΑ 24.11.18
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Η κυριαρχία της αριστεράς


Φανταστείτε να ήσασταν εσείς ο αστυνομικός που ο εκκολαπτόμενος Τσίπρας πέταξε κλοτσηδόν από το γραφείο του υπουργού Παιδείας. Σε μια φυσιολογική χώρα θα είχατε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσετε ανάλογη βία για να βάλετε τον εκκολαπτόμενο Τσίπρα στα αβγά του. Στην Ελλάδα, όμως, μια τέτοια επιλογή θα είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της καριέρας στην Ελληνική Αστυνομία.

Αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι η έκπληξη που δημιούργησε σε κάποια ΜΜΕ το γεγονός. Αναρωτιέσαι πού ακριβώς έχουν ζήσει τα τελευταία 40 χρόνια. Αν έχουν ιδέα σε ποια χώρα εργάζονται, πού ακριβώς κάνουν τα ρεπορτάζ, τι σχολιάζουν. Ο αστυνομικός, είτε πρωτοδιόριστος είτε ανώτερης θέσης, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει τον νόμο αν αυτός που τον παραβιάζει έχει κάποιου είδους αριστερή νομιμοποίηση. Και αυτό δεν ισχύει μόνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά είναι ένα βασικό δεδομένο της Μεταπολίτευσης.

Λαθρομετανάστες, Τσιγγάνοι, μπαχαλάκηδες, συνδικαλιστές και ακτιβιστές των ενδεδειγμένων πολιτικών αποχρώσεων χαίρουν μιας γενικής ατιμωρησίας, η οποία πηγάζει από το γενικώς αποδεκτό ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Δείτε, για παράδειγμα, δύο πρόσφατες κινήσεις στον χώρο της λεγόμενης Κεντροδεξιάς. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας κ. Μπακογιάννης πρότεινε το Πολυτεχνείο να γίνει μουσείο, γιατί προφανώς οι εκδηλώσεις λατρείας που διοργανώνονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεν είναι αρκετές για τη γενιά που συνέβαλε τα μέγιστα για την καταστροφή της Ελλάδας.

Ή δείτε την απόφαση του κ. Μητσοτάκη να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας τον ακροαριστερό κ. Τατσόπουλο. Είναι προφανές ότι ο κ. Τατσόπουλος δεν έχει αλλάξει ιδέες. Τα βασικά που πίστευε ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια πιστεύει και τώρα. Δεν ήρθε στη Νέα Δημοκρατία γιατί έχει αλλάξει ο ίδιος, αλλά γιατί η παρουσία του σηματοδοτεί την αλλαγή που θα πρέπει να κάνει ο μέσος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας. Ο κ. Τατσόπουλος δεν ήρθε επειδή αφομοιώθηκε, αλλά για να αφομοιώσει.

Στο Σκοπιανό η θέση της Ν.Δ. συνοψίζεται στο «δεν θα διχάσουμε τους Ελληνες για να ενώσουμε τους Σκοπιανούς». Δηλαδή δεν είναι μια υπεράσπιση επί της αρχής, αλλά μια «πραγματιστική» θεώρηση για το τι είναι πολιτικά εφικτό στο συγκεκριμένο θέμα τώρα.

Στη συνταγματική αναθεώρηση το θέμα είναι η μη προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων του 95% των Ελλήνων και όχι η υπεράσπιση της Ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνικού έθνους ως θέση αρχής. Δηλαδή, ο διαχωρισμός δεν είναι μεταξύ αυτών που θέλουν τη διατήρηση και αυτών που θέλουν την αλλαγή, αλλά μεταξύ αυτών που πιστεύουν στις αλλαγές εδώ και τώρα και αυτών που πιστεύουν ότι το πόπολο δεν έχει ωριμάσει ακόμα για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Υπάρχει καλύτερος ορισμός της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας;

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.11.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Η Αριστερά ως παραθρήσκευμα


Ισως να μη θέλουμε να το παραδεχθούμε, αλλά η Αριστερά στους καιρούς μας είναι περισσότερο θρησκεία παρά ένα ιδεολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Από τους ακτιβιστές της ως και τους πολιτικούς της οι εκδηλώσεις πίστης δεν είναι απλά συνεχείς, αλλά βασικό συστατικό του τρόπου σκέψης και δράσης. Ενας από τους κύριους λόγους που η Αριστερά αντιτίθεται στην καθιερωμένη θρησκεία είναι γιατί απευθύνεται στις ίδιες ψυχολογικές και πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου. Η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ αντιθέτων, αλλά μεταξύ του γνήσιου και του υποκατάστατου.

Και η Αριστερά κάνει λιτανείες, αλλά τις λέει πορείες. Εχει και αυτή τους δικούς της ιερομάρτυρες, από τον Λαμπράκη μέχρι τον Γρηγορόπουλο και τον Φύσσα. Επαγγέλλεται τον δικό της παράδεισο, που έχει το πλεονέκτημα να διαφημίζεται ως επί της γης, αν και ως τώρα το βασικό του στοιχείο είναι η επίσπευσή του μετά θάνατον, κυρίως για τους όχι και τόσο τυχερούς υπηκόους των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Το αριστερό δόγμα εξηγεί τα πάντα, τις κοινωνίες, τις ανθρώπινες σχέσεις, την Ιστορία, τον πολιτισμό και την κουλτούρα, αλλά προπαντός τις «αποτυχίες» -όπως θα έγραφαν- του ιδίου του δόγματος. Ενα από τα μεγάλα προτερήματα του δόγματος είναι πόσο απλό, εύκολο και εύπεπτο είναι. Παλαιότερα έπρεπε να καταλάβεις τα της πάλης των τάξεων. Στις μέρες μας, δηλαδή στην εποχή του πολιτισμικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων έχει αντικατασταθεί με την πάλη μεταξύ των προνομιούχων ημεδαπών και των καταπιεσμένων αλλοδαπών, την πάλη μεταξύ των «πολλών» φύλων και σεξουαλικών προτιμήσεων.

Το αριστερό δόγμα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών θρησκειών, και ειδικά έναντι της χριστιανικής. Για παράδειγμα, στη χριστιανοσύνη ο αγώνας του πιστού είναι κατά βάση μια εσωτερική σύγκρουση με τις δικές του αδυναμίες και τα ελαττώματα. Στο κατά Ματθαίον θα δούμε το «ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου». Στην περίπτωση του αριστερού δόγματος, ο αγώνας είναι ενάντια στις αδυναμίες και στα ελαττώματα των άλλων - αληθινά ή μη. Το προπατορικό αμάρτημα μετατρέπεται σε προπατορικό ηθικό πλεονέκτημα. Οχι μόνο έχεις τη δυνατότητα να επικεντρώνεσαι στις αδυναμίες των άλλων, αλλά η συμμετοχή στους αγώνες της Αριστεράς σού δίνει και ένα συγχωροχάρτι διαρκείας για όλες τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποτυχίες και την αθεράπευτη αριστερή υποκρισία και πλεονεξία.

Δεν είναι τυχαία η απήχηση της Αριστεράς στα αστικά κέντρα. Εκεί ο άνθρωπος που έχει χάσει τη σχέση με τις παραδοσιακές αξίες έχει βρει ένα υποκατάστατο στο παραθρησκευτικό δόγμα της Αριστεράς. Και αυτή η προσχώρηση σε αυτή την παραθρησκεία συνδυάζει τις χειρότερες αδυναμίες της θρησκοληψίας μαζί με μια ψευδαίσθηση μιας επιστημονικής και φιλοσοφικά ψαγμένης ενασχόλησης με τα κοινά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 5.11.2018

Αύριο η εκδήλωση. Εδώ οι πληροφορίες.


Συνέχεια

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Η παγίδα στην παγκόσμια οικονομία


Στο τελευταίο τρίμηνο της προεδρίας του Ομπάμα, η ανάπτυξη «έτρεχε» με ρυθμούς 1,5% - δηλαδή, με ρυθμούς Τσίπρα.

Η ανάκαμψη του Ομπάμα ήταν η χειρότερη στην ιστορία της Αμερικής από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Υστερα από κάθε ύφεση, η οικονομία χρειαζόταν περίπου δύο χρόνια για να αποκαταστήσει τις θέσεις εργασίας που είχαν χαθεί. Επί Ομπάμα, η ανάκτηση των θέσεων εργασίας πήρε πάνω από πέντε χρόνια. Ηταν η ανάκαμψη όπου η ανεργία έμεινε σταθερά πάνω από το 8% το μεγαλύτερο διάστημα (43 μήνες) και επίσης το μεγαλύτερο διάστημα όπου η ανεργία έμεινε πάνω από το 9% (30 μήνες). Την πρώτη τετραετία Ομπάμα, η μέση ανάπτυξη ήταν στο 0,8%.

Τα νοικοκυριά έχασαν περισσότερο εισόδημα κατά την περίοδο της «ανάκαμψης» Ομπάμα, παρά κατά τη διάρκεια της ύφεσης Μπους. Η διακυβέρνηση Ομπάμα είχε όλες τις αριστερές περγαμηνές: Εφαρμόστηκε μια δραματική αύξηση των δαπανών, που συνδυάστηκε με μια άνευ προηγουμένου πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Οι φόροι αυξήθηκαν, όπως και οι νομοθεσίες και οι κανονισμοί - τα δύο τελευταία, δραματικά. Αν όλα αυτά που υποστηρίζουν οι αριστεροί στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, είχαν μια κάποια σχέση με την πραγματικότητα, η αμερικανική οικονομία την περίοδο Ομπάμα θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη και όχι η χειρότερη των τελευταίων 70 χρόνων.

Η οικονομική κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά στην περίοδο Τραμπ. Ακολουθώντας μια εντελώς διαφορετική συνταγή, που περιελάμβανε μειώσεις φόρων, περικοπή νόμων και κανονισμών, απελευθέρωση αγορών και έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η αμερικανική οικονομία έφτασε να «τρέχει» με ανάπτυξη 4% το προηγούμενο τρίμηνο. Η ανεργία έχει πέσει στο χαμηλότερο ποσοστό τα τελευταία 50 χρόνια, έχοντας φτάσει στο εκπληκτικό 3,7%.

Η αμερικανική οικονομία έχει γίνει ξανά η πιο ανταγωνιστική παγκοσμίως και οι αμερικανικές πολυεθνικές επαναπατρίζουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια λόγω της φορολογικής μεταρρύθμισης. Ολα αυτά είναι καλά, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται σε έναν τομέα όπου ο Τραμπ δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική αλλαγή από την περίοδο Ομπάμα - και αυτός είναι ο τομέας των δαπανών. Οι δανειακές ανάγκες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ θα ξεπεράσουν φέτος τα 800 δισ. δολάρια, ένα ποσό τεράστιο ακόμα και για τις ΗΠΑ. Και αυτές οι δανειακές ανάγκες θα ξεπεράσουν το 1 τρισ. το 2020, και σε αυτό το νούμερο δεν συνυπολογίζεται κάποια ύφεση, έστω κι αν οι πιθανότητες για μια ύφεση έως το 2020 είναι στο 60%.

Οι διακυμάνσεις του δεκαετούς αμερικανικού ομολόγου θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Περισσότερα από 25 τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους και παραγώγων επηρεάζονται άμεσα από αυτές. Μια ανατρεπτική άνοδος των αμερικανικών επιτοκίων θα φέρει παγκόσμια ύφεση λόγω της δολαροποιημένης αγοράς χρέους.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 28.10.2018


Συνέχεια

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

H επιστροφή του Τζώρτζ Οργουελ


Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Οργουελ δεν είναι ότι είναι διαχρονικά επίκαιρος, αλλά ότι, ειδικά τελευταία, γίνεται υποχρεωτικός για την κατανόηση της υπάρχουσας πολιτικής πραγματικότητας. Το μυθιστόρημα «1984» και το δοκίμιο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα» δεν είναι μόνο απαραίτητα αναγνώσματα για την κατανόηση των κυβερνώντων, αλλά γενικά για το σύστημα της Μεταπολίτευσης.

Η κυριαρχία αυτού του συστήματος είναι κυρίως εμβληματική στη χρήση της γλώσσας. Την προηγούμενη εβδομάδα, μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον των αστυνομικών, αυτό που θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε λογικό άνθρωπο ήταν η χρήση του όρου αντιεξουσιαστές.

Ηταν σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις κάτι για το γεγονός χωρίς να γίνεις θύμα αυτής της αδόκιμης χρήσης. Επειδή οι συγκεκριμένες ομάδες στρέφονται εναντίον κάποιων μορφών ή δομών εξουσίας, δεν σημαίνει ότι είναι αντιεξουσιαστές γενικώς. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να ασκούν τη δική τους εξουσία που είναι αυθαίρετη, αυταρχική, βάρβαρη και δολοφονική. Και έτσι, όπως δεν θα λέγαμε ότι ένας ληστής τραπεζών είναι αφιλοχρήματος επειδή κλέβει χρήματα άλλων, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος που αμφισβητεί την εξουσία κάποιων άλλων είναι απαραιτήτως αντιεξουσιαστής.
Πρέπει γενικώς να αντιτίθεται στην εξουσία και ειδικά την άσκησή της εκ μέρους του.

Εκεί, όμως, που το σύστημα παίρνει άριστα είναι στη χρήση ή καλύτερα στη μη χρήση ή ακόμα καλύτερα στην εξαφάνιση του όρου λαθρομετανάστης. Ο Οργουελ στο «1984» είχε επισημάνει ότι η εξαφάνιση των λέξεων έχει ως σκοπό να περιορίσει τις σκέψεις και την επικοινωνία, «...ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης. Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς...»

Αφαιρώντας τον όρο λαθρομετανάστης από τον δημόσιο λόγο, προσπαθείς να εξαφανίσεις και τη συζήτηση για την προστασία των συνόρων, την αποτροπή, τον διάλογο για το Μεταναστευτικό, υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος και της ταυτότητας.

Πώς έχει εξαφανιστεί ο όρος λαθρομετανάστης και πόσο γρήγορα έγινε όλο αυτό δείχνει πόσο βαθιά και πλατιά είναι η κυριαρχία της Αριστεράς στον δημόσιο διάλογο. Η Ελλάδα βρίσκεται υπό μια μαζική και εθνικά θανάσιμη εισβολή λαθρομεταναστών, αλλά η λέξη που περιγράφει το φαινόμενο είναι ανύπαρκτη, ειδικά στα τηλεοπτικά ΜΜΕ. Προσπαθήστε να σκεφτείτε την υπάρχουσα οικονομική κρίση χωρίς τις λέξεις ανεργία, περικοπές και φτώχεια. Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς θα ήταν τα πράγματα αν και όταν επί Τουρκοκρατίας είχαν εξαφανίσει τη λέξη «ελευθερία».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 21.10.2018





Συνέχεια

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

«Το τέλος της δημοκρατίας» – είναι αλήθεια;

Ολα τα πολιτικά συστήματα κάποτε τελειώνουν. Ετσι και η δημοκρατία μπορεί να εξαφανιστεί. Βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της; Μετά το Brexit, και ιδίως μετά την εκλογική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ, πλημμύρισαν οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες από τόμους που προαναγγέλλουν τον θάνατο της δημοκρατίας, το τέλος του πλουραλισμού, τις τελευταίες ημέρες του κοινοβουλευτισμού και τόσα άλλα. Εγκυρότερο ανάμεσά τους ίσως είναι το βιβλίο του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, Ντέιβιντ Ράνσιμαν, «How Democracy Ends» («Πως Τελειώνει η Δημοκρατία», Εκδ. Profile Books 2018).

Η άποψή του είναι πως το τέλος της σύγχρονης δημοκρατίας δεν μοιάζει με τίποτα με όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Ούτε πραξικοπήματα, ούτε χαώδεις καταστάσεις, ούτε ολοκληρωτισμοί. Η δημοκρατία θα μας απoχαιρετήσει σιγά σιγά, σχεδόν ασυναίσθητα. Ισως η απομάκρυνσή της να μη γίνει συνείδηση. Αυτό που θα συμβεί είναι αλλοίωση των θεσμών και υποχώρηση κυρίαρχων μέχρι πρότινος αντιλήψεων. Θα αρχίσουμε, ίσως έχουμε ήδη αρχίσει, να ζούμε σε κάτι διαφορετικό. Και θα το έχουμε συνηθίσει.

Γίνεται εύκολα κατανοητό βέβαια πως ο Runciman, όπως και τόσοι άλλοι αλληλέγγυοι στις απόψεις του, θρηνεί τους θεσμούς που σταδιακά αναθεωρούνται στη βάση μιας παλινόρθωσης από καιρό περιφρονημένων κοινωνικών αξιών. Σηματοδοτεί όμως αυτό κατάρρευση της δημοκρατίας; Η μήπως οδηγεί σε παλινόρθωση εγκαταλειμμένων αξιών της; Πέραν κάποιων εύλογων ανησυχιών (υπερνίσχυση μεγαλοοργανισμών, ασύλληπτα άλματα τεχνολογίας, αίσθημα αδυναμίας απλού πολίτη) πολλές άλλες παρατηρήσεις υποδηλώνουν ενόχληση των πολιτικών ελίτ για κυριαρχία αντιλήψεων του απλού κόσμου. Μαζί με το γεγονός βέβαια πως ο Τραμπ εμφανίζεται να υλοποιεί όσα προεκλογικά υποσχόταν. Μειώνει τους φόρους εξασφαλίζοντας μικρότερη ανεργία, τσακίζει αντιρρήσεις «φίλων» επιβάλλοντας σε Καναδά και Μεξικό εμπορικές συμπεριφορές που ευνοούν την αμερικανική παραγωγή, αγριεύει την Κίνα και την οδηγεί να υποχρεώσει Βόρεια Κορέα σε συμβιβασμό. Και άλλα…

Οι ελίτ όμως αγνοούνται και σε ζητήματα καθημερινότητας. Ακούμε για «ξενοφοβία» όταν κυβερνήσεις υποστηρίζουν τον σεβασμό των εθνικών νόμων και αξιών από αυθαίρετα εισερχόμενους μετανάστες, που δεν συνεισφέρουν ουσιαστικά στην οικονομία, ενώ απαιτούν αλλαγές τοπικών αξιών κι επιβολή των δικών τους. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας βάσει των επιμέρους ιδιαιτεροτήτων περιθωριακών κοινωνικών ομάδων ανατρέπεται με επιβολή κανόνων συμπεριφοράς της πλειοψηφίας. Γιατί αυτό είναι αντιδημοκρατικό; Αλλο πράγμα ο σεβασμός δικαιωμάτων μειοψηφιών. Κι εντελώς άλλο η επιβολή αξιών και συνηθειών μαχητικών μειοψηφιών σαν κανονική νόρμα καθημερινής συμπεριφοράς!

Ο σεβασμός επίσης της εθνικής νομοθεσίας αποτελεί δείγμα υποχώρησης δημοκρατικών κανόνων; Γιατί η ανοχή αυθαιρεσιών περιθωριακών μειψηφιών (σε Πανεπιστήμια, γειτονιές, στους δρόμους) συνιστά δημοκρατικότητα, και το αίσθημα ανασφάλειας της μεγάλης πλειοψηφίας αποτελεί κανονικότητα;

Με όλα αυτά είναι φανερό πως οι ανησυχίες μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας περισσότερο αντανακλούν ενόχληση των ελίτ για «ενδυνάμωση» του απλού πολίτη, παρά φόβους για υποχώρηση της πραγματικής δημοκρατίας.

TA NEA 20/10/2018
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Πως να καταστρέψετε τους αντιπάλους σας


Στις Ηνωμένες Πολιτείες το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο τελικός κριτής δικαστικών αποφάσεων. Οι αποφάσεις όλων των δικαστηρίων στις ΗΠΑ μπορεί να καταλήξουν εκεί για μια τελεσίδικη απόφαση - από απλές δικαστικές αποφάσεις μέχρι τη συνταγματικότητα νόμων. Εχει μόνο εννέα μέλη. Κάποιος για να γίνει μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου πρέπει πρώτα να προταθεί από τον πρόεδρο και μετά να ψηφισθεί από τη Γερουσία. Ο διορισμός δεν έχει χρονικό όριο, τα μέλη παραιτούνται όποτε το επιθυμούν. Ο δικαστής Κένεντι, που αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί φέτος, είναι 82 χρονών και είχε διορισθεί από τον Ρέιγκαν το 1988.

Η συνταξιοδότηση του δικαστή Κένεντι έδωσε τη δυνατότητα στον πρόεδρο Τραμπ να προτείνει τον ομοσπονδιακό δικαστή Κάβανο ως αντικαταστάτη. Δεν είχε καν προλάβει να ανακοινωθεί η πρόταση διορισμού, όταν μόλις 30 λεπτά αργότερα ο αρχηγός των Δημοκρατικών στη Γερουσία είπε ότι θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δημοκρατικοί γερουσιαστές, καταδικάζοντας τον Κάβανο ως το απόλυτο κακό, ενώ αριστερές οργανώσεις οργάνωσαν την ίδια μέρα διαδηλώσεις.
Ο διορισμός του Κάβανο θα δημιουργούσε μια σταθερή συντηρητική πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο, βάζοντας έναν φραγμό στη συνήθεια των Αμερικανών αριστερών να χρησιμοποιούν το Ανώτατο Δικαστήριο ως ένα νομοθετικό σώμα, επιβάλλοντας πολιτικές που κανένας πρόεδρος και κανένα Κογκρέσο δεν είχε νομοθετήσει. Στις δεκάδες ώρες εξέτασης από την ειδική επιτροπή της Γερουσίας, στις 300 αποφάσεις του και στα δέκα χρόνια του ως ομοσπονδιακός δικαστής δεν βρήκαν τίποτα οι Δημοκρατικοί για να μπορέσουν να τον αποκαλέσουν ακραίο. Είχε την υποστήριξη πολλών ανεξάρτητων φορέων, τον σεβασμό του κλάδου του, είχε αποφοιτήσει από τη Νομική του Yale και είχε διδάξει νομικά στο Yale και το Harvard. Είχε όλα τα προσόντα για το Ανώτατο Δικαστήριο.

Και ενώ η διαδικασία είχε τελειώσει και έμενε βασικά η ψηφοφορία, βγήκε διαρροή σε μέσο ενημέρωσης για την υπόθεση Φορντ, μια καθηγήτρια που κατηγορούσε τον Κάβανο ότι κάποτε τη δεκαετία του '80 είχε προσπαθήσει να τη βιάσει. Αμέσως οι Δημοκρατικοί ζήτησαν τη διακοπή της διαδικασίας και την αρχή έρευνας του FBI. Επίσης η Φορντ δεν μπορούσε να εξεταστεί από την επιτροπή της Γερουσίας γιατί η απόπειρα βιασμού τής είχε δημιουργήσει κλειστοφοβία και δεν μπορούσε να πετάξει με αεροπλάνο.

Τελικά, όταν ήρθε η Φορντ να καταθέσει στην Ουάσινγκτον, αποκαλύφθηκε ότι ταξίδεψε με αεροπλάνο. Επίσης αποδείχθηκε ότι μετακινείται συχνά με αεροπλάνο, ταξιδεύοντας σε μέρη όπως η Κόστα Ρίκα, η Χαβάη και η Γαλλική Πολυνησία. Και ενώ θυμόταν λεπτομέρειες για τη μέρα της υποτιθέμενης απόπειρας βιασμού, ότι είχε πιει μόνο μία μπίρα ή ότι δεν είχε πάρει φάρμακα, δεν θυμόταν το πότε και το πού. Σε διάφορες στιγμές είχε δώσει διαφορετικές απαντήσεις, πότε στις αρχές του '80, πότε στα μέσα της δεκαετίας του '80 ή το καλοκαίρι του '82. Είπε ότι η απόπειρα βιασμού ήταν μια «ανακτηθείσα μνήμη» κατά τη διάρκεια ψυχοθεραπείας. Αρνήθηκε ωστόσο να δώσει στη Γερουσία τις σημειώσεις από αυτές τις συνεδρίες. Εδωσε όμως τα ονόματα τριών μαρτύρων που ισχυρίστηκε ότι ήξεραν τι έγινε. Και οι τρεις μάρτυρες -μεταξύ αυτών η στενή της φίλη- αρνήθηκαν ενόρκως ότι είχαν την οποιαδήποτε γνώση της υποτιθέμενης απόπειρας βιασμού.

Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ αφιέρωσαν το 90% της κάλυψης του γεγονότος στις κατηγορίες της Φορντ και μόνο το 10% στην υπεράσπιση του Κάβανο. Τα ελληνικά ΜΜΕ, ακολουθώντας τις αριστερές παραδόσεις, είχαν την ίδια στάση. «Κατάθεση-φωτιά καίει τον εκλεκτό του Τραμπ για το Ανώτατο Δικαστήριο» η «Αυγή», ενώ η «Καθημερινή»: «Τα αδικήματα του Κάβανο διαπράχθηκαν εν ψυχρώ, καθώς ο γόνος εύπορης οικογένειας και φοιτητής του Yale δεν ανησύχησε ούτε στιγμή ότι τα θύματά του θα κατέφευγαν στις Αρχές για να τον καταγγείλουν».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.10.2018




Συνέχεια

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Οι ελίτ έχουν τη δική τους ατζέντα

Ο πολυεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος κονταροχτυπήθηκε με τον πρώην υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ και πρόεδρο έπειτα του Χάρβαρντ, Λόρενς Σάμερς, με θέμα τα μέτρα αποκατάστασης των ζημιών της κρίσης των στεγαστικών δανείων του 2008 (βλ. «ΤΑ ΝΕΑ», 2/10/2018).

Από την ανταλλαγή επιχειρημάτων ξεχωρίζει η αποστροφή του Σάμερς πως η τότε άποψη του Σόρος – μείωση δηλ. επιβάρυνσης στεγαστικών δανείων κι ενίσχυση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – οδηγούσε σε κρατικοποίηση τραπεζών και «βρωμούσε σοσιαλισμό».

Το «μπατάρισμα» αυτό του Σόρος προς απόψεις που απομακρύνονται από τη λογική των ελεύθερων αγορών και προς την κατεύθυνση του κρατικού παρεμβατισμού και του προστατευτισμού, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από την εποχή των θριαμβευτικών του «χτυπημάτων» στο χρηματιστήριο και τον σχηματισμό της τεράστιας περιουσίας του, ο Σόρος άρχισε να καταφέρεται κατά της ελεύθερης αγοράς. Κλασικό παράδειγμα, κατά τον Μίλτον Φρίντμαν, καπιταλιστή που επιζητεί προστασία και περιορισμούς για τους άλλους μόλις φτιάξει το δικό του κομπόδεμα.

Και δεν είναι μόνο στον τομέα της χρηματιστηριακής οικονομίας που ακολουθεί τέτοια πολιτική. Είναι γνωστός ο ρόλος του στην υποστήριξη των μουσουλμανικών μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη, που έχει επηρεάσει τις περισσότερες χώρες και την Κομισιόν, μέσω των μηχανισμών και των μέσων που διαθέτει. Με το επιχείρημα που υποστήριξε και η Ανγκελα Μέρκελ και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, πως έτσι αποκαθίσταται το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης και η έλλειψη εργατικού δυναμικού.
Οπως όμως έχει με ακρίβεια αποδείξει ο Douglas Μυrray («The Strange Death of Europe», 2017), οι μετανάστες επιβιώνουν σχεδόν αποκλειστικά εις βάρος των κοινωνικών παροχών (welfare). Χωρίς καμία συνεισφορά στο ασφαλιστικό της όποιας χώρας.

Η γενική παρατήρηση είναι πως διάφοροι πατερούληδες της γνώσης για τα συμφέροντα των λαών αποφασίζουν για το δέον γενέσθαι αδιαφορώντας για τις γνώμες των λαών – των άμεσα δηλ. ενδιαφερομένων. Τελευταίο παράδειγμα, το δημοψήφισμα στα Σκόπια. Οπου κατηγορεί η Δύση τη Ρωσία (!) για ανάμειξη και πρόκληση της αποχής, όταν σχεδόν οι πάντες σε Ευρώπη και ΗΠΑ πέρασαν από τα Σκόπια προπαγανδίζοντας το Ναι! Ξέχασαν όμως τον λαό. Που έχει προφανώς διαφορετικές προτεραιότητες από τις ελίτ.

Σε πολλά επίπεδα ο λαός στη Δύση βράζει. Διότι οι ελίτ τύπου Σόρος, και όχι μόνο, αγνοούν τα συμφέροντα και τις ευαισθησίες τους. Η επικείμενη έκρηξη θα συνεπάρει στο διάβα της πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις.

TA NEA 6/10/18
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Κυβέρνηση και ΜΜΕ προωθούν την ισλαμοποίηση της Ελλάδας


Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους συριζαίους το γεγονός ότι, όσον αφορά τις ιδεολογικές προθέσεις και στόχους τους, είναι κατά βάση ειλικρινείς. Εκεί που συνήθως δυσκολεύονται είναι στις προεκλογικές υποσχέσεις. Πάρτε, για παράδειγμα, τι κάνουν στον τομέα της Παιδείας, στην αστυνόμευση, στα ΜΜΕ, στη φορολογία και τη διοίκηση του κράτους. Σε όλους αυτούς τους τομείς ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει μια πολιτική που είναι απόλυτα συνεπής με τις διακηρυγμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις του.

Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου ξεκάθαρος. Η Τασία Χριστοδουλοπούλου πρόωρα είχε κάνει σαφείς τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ - Θα ανοίξουμε τα σύνορα, όποιος θέλει θα έρχεται, θα πηγαίνει όπου θέλει. Ο πόλεμος στη Συρία είχε αρχίσει το 2011 Σύροι και μερικά εκατομμύρια άλλοι ήδη βρίσκονταν στην Τουρκία. Το 2015 οι συριζανέλ, καταργώντας τα κλειστά κέντρα φιλοξενίας και διαφημίζοντας τη νέα πολιτική των ανοιχτών συνόρων, προκάλεσαν το πρώτο μεγάλο κύμα λαθρομετανάστευσης, το οποίο αργότερα έγινε τσουνάμι, όταν η κυρία Μέρκελ απηύθυνε και το δικό της προσκλητήριο.

Τότε ήταν αδύνατο για τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν την πραγματικότητα της κατάστασης. Οσοι έρχονταν, ειδικά εκείνη την περίοδο, ήταν άνδρες ηλικίας μεταξύ 20-30 ετών, η μεγάλη πλειονότητα δεν ήταν καν Σύροι, πολλώ μάλλον Σύριοι από εμπόλεμες περιοχές. Τα ΜΜΕ τους βάφτισαν πρόσφυγες και το πρόβλημα ονομάστηκε Προσφυγικό. Ετσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου μια πολύ επικίνδυνη κρίση δημιουργήθηκε καθαρά λόγω των ιδεολογικών εμμονών κυβερνώντων και ΜΜΕ.

Ο κ. Βίτσας, υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, ήταν και πάλι ιδιαίτερα σαφής για τις προθέσεις της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο θέμα. Ετοιμάζουν άμεσα να φέρουν στην ενδοχώρα 10.000 μουσουλμάνους λαθρομετανάστες και να τους εγκαταστήσουν σε διαμερίσματα. Σε συνέντευξή του θα πει: «Συμφωνήσαμε με την Υπατη Αρμοστεία για 2.000 θέσεις σε διαμερίσματα σε περιοχές της Ελλάδας και βρισκόμαστε στην τελική φάση να εγκριθούν επιπλέον 5.000 θέσεις, κατοικίες, με βάση το πρόγραμμα HELIOS, που αφορά αυτούς τους ανθρώπους που ήδη έχουν πάρει άσυλο αλλά διαμένουν, ως αιτούντες άσυλο». Σε εκδήλωση νομαρχιακής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Βίτσας φέρεται ότι είπε: «Είμαστε στη φάση που δημιουργούμε μια νέα Ελλάδα».

Οι συριζαίοι είναι ειλικρινείς. Υπάρχει το προπαγανδιστικό μέρος της υπόθεσης, το οποίο το δουλεύουν επί εικοσιτετράωρης βάσης τα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας ως μια αθώα, «προσφυγική» κρίση. Οι του Σύριζα δεν αισθάνονται και τόσο την ανάγκη να πουν περισσότερα ψέματα στο συγκεκριμένο θέμα.

Η «νέα Ελλάδα» με τη μεγάλη ισλαμική πλειονότητα είναι ένας δημόσια διακηρυγμένος στόχος. Αν δεν υπάρξει μια πολύ μεγάλη αλλαγή πολιτικής στο ζήτημα αυτό, η οικονομική κρίση της τελευταίας οκταετίας θα μοιάζει με βόλτα στο πάρκο εν συγκρίσει με όλα όσα πρόκειται να συμβούν.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.7.2018
Συνέχεια

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Από μια τριχιά κρέμεται η επιβίωση της Δύσης

Για τις ανάγκες του βιβλίου μου για το Αζερμπαϊτζάν είχα συναντήσει έναν μετριοπαθή αλλά πιστό μουσουλμάνο της κοινότητας του Αμπού Μπεκρ, στο Μπακού, που δεν μάσησε τα λόγια του:
«Εδώ στο Αζερμπαϊτζάν έχουμε εξασφαλίσει μια πραγματική όαση μετριοπάθειας και ηρεμίας. Τα πράγματα όμως δεν είναι παντού και για πάντα έτσι. Εσείς στη Δύση», μου σημείωσε με έμφαση, «κρίνετε τα πράγματα μέσα από τις δικές σας θρησκευτικές και πολιτιστικές αξίες και αντιλήψεις. Γι" αυτό και συνήθως δεν καταλαβαίνετε τι ακριβώς συμβαίνει».

«Μα αντιδρούμε με ανθρωπισμό και με στήριγμα την ανοχή» του αντέτεινα.
«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά σας» αποκρίθηκε. «Οι μουσουλμάνοι στη Δύση δεν ενσωματώνονται στον δικό σας τρόπο ζωής και στις δικές σας αξίες και αρχές. Και αντιδρούν με τον δικό τους τρόπο, διατηρώντας άσβεστες και τις αντιλήψεις άλλα και το μίσος που τους πλημμυρίζει. Εσείς σκέφτεστε με ανθρωπισμό, λ.χ. με τους πρόσφυγες, κι εισπράττετε τρομοκρατική βαρβαρότητα και φόνους. Απλά και μόνο επειδή είσαστε Δυτικοί και όχι μουσουλμάνοι. Οφείλετε να κατανοήσετε κάποιες θεμελιώδεις ισλαμικές αρχές. Που δεν μπορεί να τις απεκδυθεί κανένας αφοσιωμένος στις παραδόσεις μουσουλμάνος, όπου κι αν βρίσκεται. Λ.χ. η αρχή της «μετακίνησης» (χαϊζίρια). Σύμφωνα με το Κοράνι και πολλά «χαντίντ» (πράξεις και ερμηνείες της εφαρμογής των κανόνων), αποτελεί ιερή υποχρέωση για κάθε πιστό η μετεγκατάσταση σε κομμάτια γης που δεν είναι, καθ" όλον ή εν μέρει, ελεγχόμενα από το Ισλάμ. Με βάση τις εντολές της «ντα ούα», που αποτελούν ένα είδος ισλαμικής επιταγής, όλοι αυτοί οφείλουν να εργαστούν για τη διάδοση του μηνύματος του Ισλάμ και την εγκαθίδρυση ενός ισλαμικού κράτους».
«Εννοείς δηλαδή πως η ροή μεταναστών ή προσφύγων γίνεται βάσει σχεδίου για την εσωτερική υπονόμευση των δυτικοχριστιανικών χωρών;».

«Αυτό που λέω είναι πως, ανεξαρτήτως προθέσεων, οι γραφές καθοδηγούν τον πιστό μουσουλμάνο σε τέτοια συμπεριφορά. Ολοι οφείλουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να ενταχθούν, αυτοί και ο κόσμος στον οποίο ζουν, στο Νταρ αλ Ισλάμ – στον κόσμο δηλαδή του Θεού. Ενόσω εσείς επιμένετε και ομιλείτε για ανθρωπισμό, υποδοχή προσφύγων με τρόπο ανοικτό και με στόχο την ομαλή αφομοίωση, αυτοί θα συνεχίσουν να δουλεύουν για τη σταδιακή επιβολή της σαρία (ισλαμικού νόμου) και την καθυπόταξη των καφίρων (απίστων). Σε εποχές εντάσεων, μάλιστα, αυτός ο στόχος μπορεί να πάρει τη μορφή τρομοκρατικών κινήσεων και ένοπλων συγκρούσεων. Ολος ο κόσμος αποτελεί δυνάμει προέκταση της εξουσίας του Ισλάμ. Η τζιχάντ (ο αγώνας) για την επιβολή του μπορεί να πάρει (και να νομιμοποιείται γι" αυτό) κάθε μορφή».

Δυστυχώς η Δύση έχει τα μάτια κλειστά. Αντιδρώντας με τη λογική και τον φιλελεύθερό της ανθρωπισμό υπογράφει τη θανατική της καταδίκη. Οι φρικαλεότητες στην Ευρώπη δεν αποτελούν παρά το ξεκίνημα μιας σειράς τέτοιων αποτρόπαιων πράξεων. Εκκολάπτουμε μόνοι μας το φίδι που ετοιμάζεται να μας θανατώσει. Θα συνιστούσα δύο εντυπωσιακά (γαλλικά αλλά μεταφρασμένα στα ελληνικά) βιβλία. Τον «Γερμανό Μουζαχεντίν» και την «Υποταγή» που περιγράφουν γλαφυρότατα όσα συμβαίνουν στις δυτικές ισλαμοκρατούμενες γειτονιές. Και προδιαγράφουν μάλλον έντονα ανησυχητικές προοπτικές.

Το πρόβλημα είναι το ίδιο το Ισλάμ και όχι απλά οι τρομοκράτες. Η σωτηρία της Δύσης κρέμεται πλέον στην κυριολεξία από μια τριχιά. Και δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί. Ζούμε πλέον από τις αναθυμιάσεις των επιτευγμάτων των προγόνων μας και αυτωνών που πολέμησαν και πέθαναν στον βωμό της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων.
Η τριχιά όμως πλέον αδυνατίζει. Και ο χρόνος τελειώνει…

ΤΑ ΝΕΑ 2.10.18
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Η ενοχή να είναι κάποιος κανονικός Ελληνας

Aν έχεις γεννηθεί από Ελληνες γονείς, αν είσαι ετεροφυλόφιλος, χριστιανός ορθόδοξος και εργάζεσαι για να ζήσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, τότε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και ιδιότητες συνιστούν το κατηγορητήριο που ανά πάσα στιγμή η πολιτική τάξη, τα ΜΜΕ και το κράτος τους είναι έτοιμοι να ενεργοποιήσουν. «Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ στο κοσμηματοπωλείο λέγεται Γιώργος κι είναι ωραίος τύπος, έτσι καλαμπουρτζής, όξω καρδιά» έγραψε η Ελενα Ακρίτα. Μετά έγραψε για όλους τους κανονικούς Ελληνες όπως ο «Νίκος που χαρίζει καραμέλες στα παιδάκια», η «Μαρία που πάει εκκλησία», ο κυρ Στέφανος, το Αλικάκι. Αυτόν τον καθημερινό κανονικό Ελληνα «τον βλέπεις κάθε μέρα, τον χαιρετάς κάθε μέρα, τον συμπαθείς κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ είναι ο διπλανός σου».

Για την κυρία Ακρίτα και τους ομοϊδεάτες της, αν είσαι Ελληνας νοικοκυραίος, είσαι ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Ειδικά αν το υποτιθέμενο θύμα δεν είναι ένα μέσος πολίτης, αλλά κάποιος από τις προνομιούχες ομάδες, τότε η ενοχή σου είναι τελεσίδικη. Βέβαια αν ο Ζακ Κωστόπουλος είχε έρθει σε συμπλοκή με έναν Πακιστανό και είχε πεθάνει λίγο αργότερα, κανείς από αυτούς που φωνάζουν σήμερα δεν θα είχε βγάλει άχνα. Θα είχαν μάλιστα κατακεραυνώσει όσους θα τολμούσαν να αναφερθούν στο γεγονός ως ρατσιστές και ξενοφοβικούς. Υπάρχει αυστηρή ιεραρχία στη θυματοποίηση και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κωστόπουλος δεν θα είχε καμία ελπίδα αγιοποίησης.

Τουλάχιστον κάποτε η Αριστερά κατηύθυνε το μίσος και τον φθόνο προς την άρχουσα τάξη, τους καπιταλιστές και γενικώς τους κρατούντες. Αλλά στην Ελλάδα, μιας και έχουμε μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία, δηλαδή κάτι σαν τα μούτρα τους, η μόνη διέξοδος για το μίσος που καλλιεργούν είναι η μεσαία τάξη. Ο καταστηματάρχης, ο γιατρός, ο υδραυλικός, ο δικηγόρος, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος είναι τα νέα μαύρα πρόβατα.

«Ητανε Ζακ, ήτανε και Zackie, στους νοικοκυραίους θα βάλουμε γκαζάκι» το πλακάτ στη διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο. Ακολούθησαν επιθέσεις σε μαγαζιά. Κανένας φυσικά στα ΜΜΕ δεν αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ανθρωπιστές εναντίον της βίας να είναι τόσο επιρρεπείς στην άσκησή της. Την επόμενη μέρα οι νοικοκυραίοι θα πρέπει να βγουν και να μαζέψουν τα σπασμένα. Θα πρέπει να δουλέψουν για να ζήσουν και να πληρώσουν φόρους σε ένα κράτος που τους εχθρεύεται και το οποίο με τη σειρά του συντηρεί με τον ιδρώτα τους τούς επαναστάτες των βορείων προαστίων. Αυτοί που ανέφερε η κυρία Ακρίτα, ο Γιώργος, ο Νίκος, το Αλικάκι, ο κυρ Στέφανος, θα πρέπει καθημερινά να σηκώνουν τον δικό τους σταυρό, για να πληρώνουν γενικώς, όπως πλήρωναν επί χρόνια τη σύνταξη άγαμης θυγατέρας στην ευκατάστατη αριστερή κυρία Ακρίτα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 30.9.2018




Συνέχεια

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Οι ΜΚΟ που καταστρέφουν την Ελλάδα


Στην Ιταλία είχε παρατηρηθεί ένα μάλλον αξιοπερίεργο φαινόμενο. Από έρευνες των Αρχών βρέθηκε ότι οι λεγόμενες ανθρωπιστικές οργανώσεις έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο σε αυτό που ονομάζουμε μεταναστευτικές ροές. Συγκεκριμένα το 2017, όταν 181.436 λαθρομετανάστες εισέβαλαν στην Ιταλία προερχόμενοι από το Λιβυκό Πέλαγος και οι 181.436 ήταν «διασωθέντες» των «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ.

Ο τρόπος διάσωσης είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης. Τα σκάφη-βάρκες με τους λαθρομετανάστες βγαίνουν λίγο έξω από τα 12 μίλια των χωρικών υδάτων της Λιβύης. Μόλις συμβεί αυτό, εμφανίζονται οι φιλανθρωπικές ΜΚΟ με τα δικά τους πλοία και «διασώζουν» τους λαθρομετανάστες μεταφέροντάς τους τα υπόλοιπα 290 μίλια ως τη Σικελία. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Σέρλοκ Χολμς για να καταλάβεις ότι έχει στηθεί ένας μηχανισμός διακίνησης λαθρομεταναστών με μια γενναία «χορηγία» του φορολογουμένου. Οι γερμανικές ΜΚΟ είχαν τη δυναμικότερη παρουσία με έξι πλοία με μηνιαίο κόστος 375.000 ευρώ και ετήσιο κόστος κάπου 4.500.000 ευρώ.

Δεν θα έπρεπε να μας δημιουργήσει έκπληξη το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες οργανώσεις λειτουργούν με μία και μοναδική αποστολή, να αυξήσουν και να διευκολύνουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Πρόκειται περί αριστερών οργανώσεων που απλά έχουν βρει έναν νέο τρόπο προβολής και δράσης μεταμφιεζόμενες σε πολιτικά ουδέτερες ανθρωπιστικές οργανώσεις - δημοσία δαπάνη φυσικά.

Δεν είναι τυχαίο που οι εισαγγελικές Αρχές διακρίβωσαν τη δράση της ελληνικής ΜΚΟ ERCI, η οποία δρούσε «τουλάχιστον από τα τέλη του 2015 στη Μυτιλήνη με στόχο τη διευκόλυνση παράνομης εισόδου αλλοδαπών στην Ελλάδα μέσω των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου». Οι εμπλεκόμενοι «συμμετέχοντας σε κλειστές - κρυπτογραφημένες ομάδες εφαρμογής κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας λάμβαναν -σε χρόνους καθοριστικούς- πληροφορίες και στοιχεία, εμπιστευτικού χαρακτήρα, για τις προερχόμενες από την Τουρκία προσφυγικές ροές». Παρακολουθούσαν τις ελληνικές αρχές και τη Frontex, χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητο με πλαστογραφημένες πινακίδες και μεταξύ πολλών άλλων ανδραγαθημάτων «παρείχαν άμεση συνδρομή σε οργανωμένα κυκλώματα παράνομης διακίνησης μεταναστών, καθώς ενεργώντας με πρόθεση διευκόλυναν την κατ’ επάγγελμα και συνήθεια διακίνηση μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών».

Η διαφθορά είναι ίσως το μικρότερο κακό με τις ΜΚΟ. Η ανθελληνική και αντιευρωπαϊκή δράση τους είναι που θα έχει τις καταστροφικές συνέπειες μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Οταν μια άλλη ΜΚΟ ζήτησε την αποκαθήλωση σταυρού σε παραλία γιατί ενοχλεί τους αλλοθρήσκους ήταν ακόμα ένα συμβάν που φανερώνει τις ιδεολογικές τους εμμονές. Για αυτές τις ομάδες ακραίων αριστερών ο ελληνικός πολιτισμός και γενικότερα ο ευρωπαϊκός είναι ένα καρκίνωμα για την ανθρωπότητα. Ο,τι δεν μπορούν να πετύχουν μέσω των αλλαγών στο σύστημα της εκπαίδευσης προσπαθούν να το επιτύχουν με μια απροκάλυπτη αλλαγή πληθυσμού. Και εδώ ξανά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι αριστεροί, αλλά οι χρήσιμοι ηλίθιοι στα ΜΜΕ και στην πολιτική τάξη, που τους ενισχύουν και τους διευκολύνουν ποικιλοτρόπως.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 23.9.2018




Συνέχεια