Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Η Επανάσταση της Ευρωπαϊκής «Πλέμπας»

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Κάτι συμβαίνει στην Δύση. Όποιος δεν έχει αντιληφθεί ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς είναι το λιγότερο μύωψ. Η τρομοκρατία ανθεί και ουδείς μπορεί να την αναχαιτίσει. Κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει κάποιον ο οποίος είναι αποφασισμένος να χάσει την ζωή του για έναν «ιερό» σκοπό, μία «ιερή» ιδέα. Κάποιον ο οποίος είναι έτοιμος να θυσιάσει την ατομικότητά του διότι ο Αλλάχ του προσδίδει νόημα στην «συνηθισμένη» ζωή που διαβιεί.

Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι η Δύση και οι ελίτ της φοράνε παρωπίδες. Αυτό θα ήταν μία εύκολη εξήγηση. Στην Δύση «ο Θεός πέθανε» αλλά κανείς δεν αντιπρότεινε κάποιον ή κάτι για να τον αντικαταστήσει. Έχει άραγε ο μέσος Δυτικός άνθρωπος ένα δικό του όραμα ζωής, βρίσκει νόημα στην συνηθισμένη ζωή που διαβιεί; Κάποτε ίσως να πίστεψε ότι η απόκτηση μίας πολυτελούς επαύλεως με γκαζόν και σκύλο θα τον έκανε ευτυχισμένο. Τώρα όμως, μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αδυνατεί να πλησιάσει το υλιστικό όνειρο που του προσέφεραν «αντί Θεού». Η ανεργία στην Δύση μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη όσο στον Ισλαμικό κόσμο αλλά στην Δύση λείπει κάτι πολύ σημαντικότερο: μία ζωή που να έχει νόημα να την ζει κανείς.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα, οι ελίτ της Δύσης προσπαθούν να κλέψουν τομοναδικό απάγγειο των μεσαίων και χαμηλότερων στρωμάτων: την ιστορία τους, την εθνική τους ταυτότητα και το αίσθημα του ανήκειν.

Οι ελίτ αυτές δεν έχουν αίσθηση του ανήκειν. Μεγάλωσαν σε ιδιωτικά σχολεία, σπούδασαν σε ακριβά πανεπιστήμια στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο και ανέλαβαν τις επιχειρήσεις των προγόνων τους. Οι επιχειρήσεις τους δεν έχουν σύνορα και η πίστη τους στην ιδιαιτερότητα του Έθνους από το οποίο κατάγονται ωχριά μπρος στα ιδικά τους συμφέροντα. Ζώντας στις πανάκριβες γειτονιές τους, αισθανόμενες ασφάλεια από την επ' αμοιβή ιδιωτική φρουρά τους, τούς είναι εξαιρετικά εύκολο να αρλουμπολογούν για την συναδέλφωση των λαών, για το πόσο ανοικτές οφείλουν να είναι οι Δυτικές κοινωνίες στους μετανάστες και για την ανάγκη δημιουργίας ενός Ευρωκράτους το οποίο θα παρακάμψει την «πλέμπα» όλων των Ευρωπαϊκών Εθνών ενώ την ίδια ώρα θα αφήσει τις ίδιες τις ελίτ να διαφεντεύουν τις τύχες της Ευρώπης για να «μορφώσουν» την «αδαή μάζα».

Στις ελίτ αυτές ανήκουν τα ΜΜΕ της Δύσης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο εξηγείται η ομοιογένεια των απόψεων σε διαφορετικές χώρες. Δικάζουν και καταδικάζουν στον αέρα όποιον είναι αντίθετος με την άποψή τους, επιβάλλοντας μία Πολιτική Ορθότητα που εάν κάποιος παρεκκλίνει από αυτήν χαρακτηρίζεται από ακραίος και ρατσιστής ως λαϊκιστής και ομοφοβικός. Η ηγεμονία τους πριν λίγα χρόνια ήταν αδιαμφισβήτητη. Το αισθητήριο της «πλέμπας» όμως είναι πολύ ισχυρότερο από ό,τι οι ίδιες οι ελίτ μπορούν να αντιληφθούν. Έτσι, το πρώτο χαστούκι που τους έριξαν ήταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το δεύτερο, και ηχηρότερο χαστούκι, ήταν το BREXIT. Και πιθανώς έπονται και άλλα. Όμως αυτό που τις χτυπά πιο αλύπητα από όλα είναι η ίδια η σκληρή πραγματικότητα: τα τρομοκρατικά κτυπήματα ως απόρροια του αγαπημένου τους ονείρου, της πολυπολιτισμικότητας.

Πολλοί θα προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι ο εθνικισμός ξανανεβαίνει στην Ευρώπη και ότι λαϊκιστές δημαγωγοί εκμεταλλεύονται τις άσχημες οικονομικές συνθήκες. Το κυριότερο που έχετε να κάνετε είναι να αναρωτηθείτε από ποιους εκπορεύονται τέτοιες αναλύσεις. Όταν όλων των Δυτικών το βιωτικό επίπεδο πέφτει ραγδαία, η τρομοκρατία είναι ανεξέλεγκτη και όλα τα ΜΜΕ ζητούν επιτακτικά να φέρουν στις Ευρωπαϊκές γειτονιες μαζικά μετανάστες η ιστορική αναλογία που έρχεται στο μυαλό κάποιου ιστορικού δεν είναι ο Μουσολίνι. Είναι η Μαρία Αντουαννέτα και το παντεσπάνι της.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Η νόσος Trump


Ο Trump είχε κάποια δυσκολία να πει στην σύζυγο από το δεύτερο γάμο ότι ήθελε διαζύγιο. Έτσι, για να αποφύγει την δυσκολία μιας απευθείας αντιπαράθεσης, προτίμησε πρώτα να διαρρεύσει την είδηση του διαζυγίου στην εφημερίδα, Daily News. Την ημέρα της είδησης, τοποθέτησε την εφημερίδα στο μαξιλάρι δίπλα από την κοιμωμένη κυρία Trump. ‘Έφυγε από το δωμάτιο και πήγε έξω για πρωϊνό.

Γενικώς, ο κ. Trump αποφεύγει τις δύσκολες στιγμές. Η γραμματέας του λέγεται ότι έχει διατηρήσει την θέση της για εικοσιπέντε χρόνια επειδή πάση θυσία αποφεύγει να του δώσει δυσάρεστες ειδήσεις. Η φυγοπονία του κ. Trump δεν φαίνεται να συνάδει με το ρόλο του Αμερικανού προέδρου που συνήθως έχει να αντιμετωπίσει ένα βουνό αρνητικό γεγονότων κάθε μέρα.

Ο Trump για τους Ρεπουμπλικάνους έχει δύο προβλήματα. Δεν είναι συντηρητικός ούτε στην ιδιοσυγκρασία, ούτε στις αρχές. Απλά λέει πράγματα με έναν ωμό τρόπο που σε μια σημαντική, αλλά όχι πλειοψηφική, μερίδα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ακούγονται ως οι αλήθειες ενός ανθρώπου που θέλει να τα βάλει με ένα αποτυχημένο κατεστημένο.

Βέβαια ο Trump όχι μόνο είναι γέννημα-θρέμμα αυτού του κατεστημένου, αποτελεί το καλύτερο σωσίβιο σωτηρίας του μιας και η παρουσία του επιτυγχάνει δύο στόχους. Πρώτον, γιατί ενώ η κύρια εκπρόσωπος αυτού του κατεστημένου θα έχανε τις εκλογές εναντίον όλων των Ρεπουμπλικάνων υποψήφιων, τώρα η Hillary Clinton έχει ένα αντίπαλο που μπορεί να τον κερδίσει. Δεύτερον, γιατί ακόμα και στο σενάριο που ο Trump κερδίζει τις εκλογές, τα τραγελαφικά που είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν, θα αμαυρώσουν το δικαίως αντισυστημικό κλίμα που δημιουργείται τώρα.

Το πλεονέκτημα του Trump σε όλη αυτή την διαδικασία είναι η πολύ φανερή απέχθεια των συστημικών ΜΜΕ εναντίον του. Είναι αυτή η απέχθεια που έχει δημιουργήσει την πολιτική νομιμοποίηση γύρω από το πρόσωπό του. Είναι το σύνηθες λάθος που γίνεται στην πολιτική, όπου ο «εχθρός του εχθρού μου» αποκτά αυτομάτως τα εχέγγυα ηγεσίας λόγω αυτής της αντιπαλότητας. Έτσι δεν υποστηρίζουμε κάποιον γι’ αυτά που πραγματικά πιστεύει, γι’ αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει στην σκέψη των αντιπάλων μας. Δεν υπάρχει στην πολιτική πιο αποτελεσματική συνταγή αυτοκαταστροφής απ’ αυτήν.

Το 1950 ο Lionel Trilling θα γράψει ότι στις ΗΠΑ το συντηρητικό ένστικτο εκφραζόταν ως μια «εριστική διανοητική χειρονομία που προσπαθεί να παρουσιασθεί ως ιδεολογία.» Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και αυτή «εριστική διανοητική χειρονομία» κατάφερε να αποκτήσει αρχές και πολιτικές θέσεις, αλλά και να δημιουργήσει μια πλειάδα θεσμών που της επέτρεψαν όχι μόνο να αποκτήσει την εξουσία, αλλά να καταφέρει να κυβερνήσει επιτυχώς. Ας ελπίσουμε ότι η υπάρχουσα κρίση είναι η περίοδος που θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα το συντηρητικό κίνημα στις ΗΠΑ να ανακτήσει τις δυνάμεις του, να ξαναβρεί τον λόγο του που η κοινωνία τον έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Εστία, 18.7.16

Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Συμφωνία «Αυγής» με «Καθημερινή»


Αν ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, γνώριζε ελληνικά, θα είχε την δυνατότητα την Παρασκευή μετά το δημοψήφισμα να θαυμάσει και να ζηλέψει την ομοιομορφία και ομοφωνία των ελληνικών ΜΜΕ στο θέμα της βρετανικής ανεξαρτησίας. Στο δελτίο του Mega το θέμα ήταν οι «αντιευρωπαϊκές τάσεις» μιας και για το μεγάλο κανάλι η ευρωκρατία των Βρυξελλών είναι η Ευρώπη. Ενώ στο ΣΚΑΙ έγινε λόγος για τον «ιό των δημοψηφισμάτων που προωθούν οι ακραίοι».

Στην «Καθημερινή» γινόταν μια εξιστόρηση μιας «αντιευρωπαϊκής ιστορίας», τα δημοψηφίσματα, ενώ η «Αυγή» έκανε λόγο για τα στελέχη του Brexit που συμπεριλάμβαναν «ακροδεξιούς, ξενοφοβικούς και ανοιχτά ρατσιστές.» Αυτή ιδεολογική συμφωνία μεταξύ «Αυγής» και «Καθημερινής» θα τρόμαζε ίσως και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, αλλά στην ιδιαίτερη ελληνική πραγματικότητα αυτό το γεγονός περνά απαρατήρητο.

Ας μην ξεχνάμε το περσινό ελληνικό δημοψήφισμα και την ομοιότητα του πολιτικού πυρήνα του Ναι και του Όχι στο συγκεκριμένο ζήτημα. Με τους πρώτους να υποστηρίζουν «ας πάρουμε όσα μας δίνουν» και τους άλλους «ας ψηφίσουμε να μας δώσουν περισσότερα.» Είχαμε δηλαδή ένα δημοψήφισμα παραλλαγές του ζήτουλα. Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης είναι προφανές ότι η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Βρετανία ήταν νοητικά μη προσβάσιμη στο ελληνικό κατεστημένο μιας και αφορούσε πολιτικές έννοιες όπως ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση, εθνική κυριαρχία και όχι κονδύλια και δάνεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο κ. Τσίπρας, που ενσαρκώνει το πλατωνικό ιδεώδες της πασοκαρίας, μίλησε για «ακραίες επιλογές της λιτότητας που διεύρυναν τις ανισότητες», διαφημίζοντας ταυτόχρονα την άγνοια του για την ουσία της πολιτικής διαμάχης στην Βρετανία, αλλά και την άγνοια του για τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη που μόλις είχαν χειροτερέψει γι’ αυτόν. Ο μέσος Βρετανός δεν ξέρει τον κ. Σόιμπλε και μετά από το δημοψήφισμα δεν πρόκειται και να τον μάθει. Η λιτότητα δεν ήταν θέμα στην Βρετανία.

Τα ΜΜΕ αμέσως ενέδωσαν στις φαντασιώσεις τους για την τιμωρία της Βρετανίας. Οι γερμανικές εργατικές ενώσεις που ξέρουν καλύτερα, είχαν συστήσει ψυχραιμία και συνεργασία όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψιν τα 94 δις εξαγωγών της Γερμανίας προς την Βρετανία. Και αν η οικονομική τιμωρία της Βρετανίας δεν ήταν αρκετή τότε τα ΜΜΕ επιστράτευσαν την τιμωρία της διάλυσης της Βρετανίας. Βέβαια αν η Σκοτία θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί για να γίνει μέλος της ΕΕ θα πρέπει να υιοθετήσει το ευρώ. Και μπορεί οι Σκωτσέζοι τώρα αντιπαθούν ιδιαίτερα τους Άγγλους, αλλά αντιπαθούν το ευρώ πολύ περισσότερο. Η ειρωνεία εδώ έγκειται στο γεγονός ότι το αγαπημένο νόμισμα της ευρωκρατίας λειτουργεί ως ένα σημαντικό εμπόδιο στην διάλυση της Βρετανίας.

Το ερώτημα για την αποτυχημένη ελίτ της Ελλάδας είναι το εξής: Μετά από έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας όπου εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα με την σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων που είχε ως βασικό αποτέλεσμα την διάλυση του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα, την ποινικοποίηση του κέρδους και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η Ελλάδα κάθε μέρα που περνά έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες να διαχειριστεί τις συνέπιες ενός Grexit. Τι θα συμβεί αν μετά από έξη χρόνια θυσιών φτάσουμε στο Grexit είτε λόγω καθολικής αποτυχίας του προγράμματος, είτε λόγω αλλαγής στρατηγικής των Ευρωπαίων; Τι ακριβώς θα έχουν να πουν στους Έλληνες πολίτες που θα έχουν υποστεί τις θυσίες αποφυγής Grexit αλλά και τις συνέπειες του;

Εστία, 4.7.2016
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Να βγει κανείς ή να μην βγει;


Αυτή την Πέμπτη οι Βρετανοί αποφασίζουν αν θα παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ή, αν θα καταφέρουν να δραπετεύσουν από τον λαβύρινθο πολιτικής και οικονομικής παράνοιας που κτίζει η σοσιαλδημοκρατική ελίτ της Ευρώπης στις Βρυξέλλες. Προς χάριν και της δικής μας ελευθερίας και ευημερίας, ας ελπίσουμε ότι θα βρουν την γενναιότητα να πουν το μεγάλο αντίο στο αντιδημοκρατικό και αντιφιλελεύθερο ιερατείο των Βρυξελλών.

Κρίνοντας τα θετικά και τα αρνητικά του μένουμε ή φεύγουμε για τους Βρετανούς, είναι σημαντικό να δούμε τους λόγους που μέχρι στιγμής επιβάλλουν στην Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ, που βασικά είναι ο εξής ένας: η παραγωγική βάση είναι ισχνή, το ελληνικό κράτος ανίκανο, και έτσι μια βίαιη και πρόχειρη έξοδος από το ευρώ αυτό τον καιρό θα δημιουργούσε μια άνευ προηγούμενου ανθρωπιστική κρίση. Αυτός είναι ο ένας και μοναδικός λόγος παραμονής.

Δεν υπάρχουν πλέον θετικά επιχειρήματα για την παραμονή στο ευρώ και την Ένωση. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν λόγω της ΕΕ. Οι μόνοι που προσβλέπουν στο μέλλον με κάποια αισιοδοξία είναι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός των Βρυξελλών και οι παρατρεχάμενοι τους σε κάθε χώρα μέλος. Το υπερκράτος των Βρυξελλών μπορεί να παράγει μόνο κακά νέα, για τα οποία έχει μία και μοναδική λύση, «περισσότερη Ευρώπη», που ουσιαστικά σημαίνει ακόμα περισσότερες εξουσίες στην αποτυχημένη πολιτική τάξη των Βρυξελλών.

Μια χώρα όπως η Βρετανία μπορεί να αντιμετωπίσει το άμεσο κόστος της ανεξαρτητοποίησης με πολύ λιγότερους κραδασμούς από ότι η Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσει να αποφύγει τις επερχόμενες κρίσεις τις ΕΕ, καθώς επίσης και την πληθώρα καταστροφικών, δαπανηρών και γελοίων νόμων και κανονισμών από τις Βρυξέλλες. Θα αποκτήσει ξανά νομοθέτες που οι πολίτες εκλέγουν και απολύουν. Οι Βρετανοί θα αποφασίζουν για τους Βρετανούς και όχι μια απόμακρη, ανεξέλεγκτη και εξουσιομανής κάστα γραφειοκρατών.

Όποιος μπορεί να δει πέρα από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, δεν μπορεί να παρά κατανοήσει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε μια πορεία πολιτικής και οικονομικής παρακμής. Είναι η ήπειρος με τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις, τρώει από τα έτοιμα και ζει στην αίγλη ενός παρελθόντος του οποίου τις πιο επιτυχημένες παραδόσεις προσπαθεί να καταργήσει. Αυτή η παρακμή δεν είναι θεόσταλτη, αλλά πηγάζει από πολύ συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Η ΕΕ έχει γίνει πλέον ένας συσσωρευτής και πολλαπλασιαστής των αδυναμιών του κάθε κράτους μέλους. Η ιδέα ότι όσοι περισσότεροι συμμετέχουμε στο λάθος τόσο λιγότερες οι καταστροφικές συνέπειες του λάθους θα αποδειχθεί εφιάλτης χειμερινής νυκτός.

«Στις 15 Ιουνίου 1215 ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ακτήμων αποδέχτηκε τη Μάγκνα Κάρτα που για πρώτη φορά έθετε τον μονάρχη υπό την εξουσία του νόμου.» Ήταν μια ξεχωριστή μέρα για την Αγγλία και για την Ευρώπη, και η απαρχή της δημιουργίας της μοντέρνας δημοκρατίας, θέτοντας όρια στην κρατική εξουσία, δημιουργώντας σταδιακά των διαχωρισμό των εξουσιών, τα βασικά πολιτικά δικαιώματα του πολίτη και τον έλεγχο της εξουσίας από τους πολίτες. Οκτακόσια και ένα χρόνια μετά, οι απόγονοι των επαναστατημένων βαρόνων καλούνται να επιβεβαιώσουν την σοφία και την διαχρονικότητα μιας εξαιρετικά ευρωπαϊκής επιλογής.
Συνέχεια

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Η Παιδεία Αφελληνίστηκε. ΣΤΟΠ.

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Λες και το σχολείο τόσα χρόνια καλλιεργούσε Έλληνες που να έχουν την συνείδηση της διαχρονίας της Ελληνικότητας και Ελληνικού τρόπου. «Μα γιατί δεν μπορεί η Ελλάδα να παράξει νέους Σεφέρηδες και νέους Ελύτες»; Διότι οι Σεφέρηδες και οι Ελύτες δεν διδάσκονταν στο σχολείο τις «αγαθοεργείες» και τις «παιδαγωγικές καινοτομίες» που εισήγαγε ο ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ ή ότι ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ΟΧΙ «ίσως παρά την βαθύτερη θέλησή του». Οι Σεφέρηδες δε και οι Ελύτες διδάσκονταν από Δασκάλους που αγαπούσαν το αντικείμενο της επιστήμης τους και δεν βρίσκονταν σε αυτήν την θέση από ένα λάθος στο μηχανογραφικό. Όποιος δε εξ αυτών δεν τιμούσε το λειτούργημά του δύσκολα θα γλύτωνε της αρνητικής αξιολογήσεως από τις αιφνίδιες επισκέψεις των επιθεωρητών. Η αριστερόστροφη μεταπολίτευση καιρό τώρα είχε υποτάξει την Ελληνική Παιδεία σε μία ιδεοληπτική αριστερή κοσμοθέαση των πραγμάτων με πιο πρόσφατο επίτευγμα των πεπραγμένων της την αφαίρεση του επιθετικού προσδιορισμού «Εθνικής» διπλα από το «Παιδείας» επί Γεωργίου Παπανδρέου του Ολίγιστου.

Νέος επικεφαλής του τελειωτικού αφελληνισμού ο κ. Αντώνης Λιάκος. Ο κ. Λιάκος πιστεύει στο Έθνος όσο πίστευε ο
Στάλιν στην Δημοκρατία. Είναι σαν η «Δεξιά» να είχε επιστρατεύσει στον διάλογο για την Παιδεία επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Η τοποθέτηση του κ. Λιάκου με τις γνωστές του θέσεις καταμαρτυρά την πιστή εφαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ των ιδεών του μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι όπου καλούσε του αριστερούς παγκοσμίως να καταλάβουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους (σχολεία, πανεπιστήμια και ΜΜΕ) για να κυριαρχήσει ο κομμουνισμός.

Έτσι, πλην της καταργήσεως των μαθητικών παρελάσεων που πραγματοποιούνται από το 1921 (και όχι από την περίοδο Μεταξά όπως προπαγανδίζεται γελοιωδώς) και την κατάργηση των Θρησκευτικών ως μαθήματος ανάδειξης της Ορθοδοξίας ως συστατικό στοιχείο Ελληνικής ιδιοπροσωπείας, δρομολογείται και η σταδιακή κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Φυσικά οι Άγγλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί που τα διδάσκονται στα σχολεία τους δεν ξέρουν τί τους γίνεται. Τρεις φορές είχε ερωτηθεί ο Γκαίτε από τους μαθητές του: «και τώρα Δάσκαλε τί να μελετήσουμε»; Τρεις φορές τους απήντησε: «τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς». Ποιος είναι ο Γκαίτε να μου πείτε μπρός τον κ. Λιάκο και τον κ. Φίλη; Η Γλώσσα μεταφέρει το συναίσθημα των ανθρώπων τη δεδομένη στιγμή που έγραφαν, μεταφέρει την βιωματική σχέση με τον τόπο και τον χρόνο, τις αιώνιες αξίες απέναντι την αγωνία του θανάτου. Όσο δε παλαιότερη η Γλώσσα τόσο ισχυρότερη η σύνδεση των τωρινών ανθρώπων με τους προγόνους τους. Αυτή ακριβώς την συναίσθηση της διαχρονικότητας του Ελληνισμού θέλουν να διαρρήξουν οι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι κινήσεις βέβαια δεν θα είχαν καμμία ουσία εάν δεν υπήρχε και σε κάθε πανεπιστήμιο μία ομάδα «ευηπόληπτων» καθηγητών που να προπαγανδίζουν προς τα πού πρέπει να κινείται η Παιδεία γενικότερα. Το «κύρος» του πανεπιστημιακού καθηγητή δίδει μία επιπλέον νομιμοποίηση στην εξουσία και ταυτόχρονα της επιτρέπει να διαιωνίζονται οι ιδέες της όταν την χάσει ώστε να επανέλθει σε αυτήν ευκολότερα και γρηγορότερα. Απεφάσισαν λοιπόν οι του ΣΥΡΙΖΑ με τον Νόμο 4385 να επιτρέπεται η μετάταξη καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην τριτοβάθμια δίχως την σύμφωνη γνώμη των τμημάτων που θα υποδεχθούν τους μεταταγέντες. Με λίγα λόγια: συνδικαλιστές καθηγητές γυμνασίου και λυκείου προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνονται καθηγητές πανεπιστημίου εκτοπίζοντας νέους επιστήμονες με πραγματικά προσόντα. Πιστοποιητικά επιστημονικών φρονημάτων δηλαδή.

Και ενώ όλα αυτά τα τερατουργήματα λαμβάνουν χώρα, ο Πρίγκηψ της Συγγρού σιωπά. Άραγε να φταίει η επικείμενη προσάρτηση Διαμαντοπούλου, Πρετεντέρη και Ραγκούση; Εάν αυτή είναι η αιτιολογία καλώς πράττει και σιωπά. Για Εθνική Ταυτότητα θα μιλάμε τώρα;

*Πολιτικός Επιστήμων, Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Το δικαίωμα στο λάθος


Το κομματικό όργανο ανακοίνωσε την είδηση με τον δέοντα ενθουσιασμό, «Φρένο στην ρητορική μίσους από Κομισιόν και social media» έγραφε ο τίτλος της «Αυγής». Η χαρά της «Αυγής» ήταν αναμενόμενη μιας και η επέκταση της κρατικής εξουσίας στο τι επιτρέπεται να λέει και να σκέφτεται ο πολίτης αποτελεί το τελευταίο και κορυφαίο ανάχωμα προσωπικής ελευθερίας που θέλει να καταργήσει ο κάθε κρατιστής.

Αν αναγνωρίζεις στο κράτος την εξουσία και την ικανότητα να καθορίζει την σκέψη και τον λόγο σου, τότε όλα τ’ άλλα ζητήματα ατομικής ελευθερίας μετατρέπονται σε υποσημειώσεις κρατικών αρμοδιοτήτων. Αν στο κράτος αναγνωρίζεται αυτή η ύψιστη τεχνογνωσία, τότε το πως διαπαιδαγωγούνται τα παιδία σου είναι προφανώς αρμοδιότητα του κράτους - με τον γονέα ως απλό διεκπεραιωτή της κρατικής πολιτικής. Ασφαλώς και το κράτος γνωρίζει πόσα πρέπει να κερδίζεις και πόσα πρέπει να σου μένουν. Εξυπακούεται ότι θα μπορεί να ρυθμίζει και να κρατικοποιεί την καθημερινότητα του πολίτη, χωρίς καμία αναστολή και με πολύ πάθος. Η αποδοχή της λογοκρισίας σηματοδοτεί μια χωρίς όρια κρατική εξουσία. Είναι η αρχή που παγιώνει τις κρατικές καταχρήσεις του χθες και νομιμοποιεί τα πολιτικά εγκλήματα του αύριο.

Αν κάτι αναμφίβολα επιβεβαίωνε την ευρωπαϊκή πολιτισμική διαφορά ήταν η οριοθέτηση της κρατικής εξουσίας. Η αναγνώριση, ότι άτομα και πέρα από το κράτος συλλογικότητες, είχαν ένα πεδίο δράσης και έκφρασης στο οποίο η κρατική εξουσία δεν μπορούσε να εισβάλλει. Το δικαίωμα του πολίτη να έχει και να εκφράζει ιδέες αντίθετες από αυτές των κρατούντων, αντίθετες από αυτές της πλειοψηφίας, αντίθετές από αυτές που ορίζει ο κοινός νους ως υπεύθυνες, ακίνδυνες και χρήσιμες. Αυτό το δικαίωμα στο λάθος, είναι το κορυφαίο συστατικό της ευρωπαϊκής πολιτικής ταυτότητας.

Η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου ταυτίζεται από το πολιτικό-εκδοτικό κατεστημένο με την ρητορική μίσους, και έτσι το να εκφράζει κανείς την υποστήριξη του σε αυτό το κορυφαίο πολιτικό δικαίωμα του πολίτη είναι πλέον μια ύποπτη ενασχόληση. Δεν είναι τυχαίο που στα συστημικά μέσα ενημέρωσης σπανίζουν οι φωνές που υποστηρίζουν την ελευθερία του λόγου, επιβεβαιώνοντας την ρήση του Βολτέρου, ότι «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο, όταν η εξουσία έχει άδικο.»

Η λογοκρισία πωλείται στην Ευρώπη ως μια προσπάθεια να περιοριστεί η ρητορική μίσους. Μην ανησυχείτε, ψιθυρίζει η πολιτική τάξη, η λογοκρισία δεν αφορά εσάς, μόνο κάποιους ελάχιστους ακραίους. Οπότε θα ήρθε κάπως ξαφνικό στον κ. Μπέμερμαν από την Γερμανία, ο οποίος έκανε το λάθος να γράψει ένα σατιρικό ποίημα για το τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. «Το πρωτοδικείο του Αμβούργου απαγορεύει στον συγγραφέα του ποιήματος να επαναλαμβάνει δημοσίως ή να αναδημοσιεύει εκτενή αποσπάσματά του στο σύνολο της Γερμανίας.»

Ένα ευρωπαϊκό δικαστήριο, απαγορεύει σ’ έναν ευρωπαίο πολίτη, να δημοσιεύσει ένα σατιρικό ποίημα με στόχο έναν ξένο αυταρχικό πολιτικό. Πριν μερικά χρόνια κάτι τέτοιο δεν θα έστεκε ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τώρα, μετά από χρόνια πλύσης εγκεφάλου για τα οφέλη της λογοκρισίας, αντιμετωπίζουμε την συγκεκριμένη είδηση σαν όλες τις άλλες. Και το γεγονός αυτό, ότι μια ακραία και επικίνδυνη εξέλιξη αντιμετωπίζεται ως κάτι σύνηθες και τετριμμένο, απλά αποδεικνύει πόσο λιγότερο ευρωπαϊκή γίνεται κάθε μέρα η Ευρώπη.

Εστία, 6.6.2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Μαϊμουδίζοντας την “πεφωτισμένη” παγκόσμια οικονομική κοινότητα


Του Ευθύμη Μαραμή

Όταν το κράτος απαλλοτριώνει ιδιωτικό πλούτο τον οποίο υποτίθεται πως οφείλει να προστατεύει και μάλιστα αυτό συμβαίνει υπό τις επευφημίες μεγάλου μέρους των κατοίκων της χώρας ως "αναγκαίο μέτρο για την ανάπτυξη", μιλάμε για μια κοινωνία σε παρακμή. Παρακμή αντιληπτικής ικανότητας, αποτέλεσμα προπαγάνδας. Το κράτος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που κατασπατάλησαν τον δημόσιο πλούτο και χρεοκόπησαν τη χώρα, έχουν αναλάβει την "ανάπτυξη" μέσω απαλλοτρίωσης από την μία και μέσω της ίδιας συνταγής (ΕΣΠΑ, δημόσιες δαπάνες) από την άλλη. Οι θεσμοί της ΟΝΕ δε, που χρηματοδοτούν αυτά τα σχέδια και τα επευφημούν (νωπές είναι οι δηλώσεις  Ντάισελμπλουμ υπέρ της υψηλής φορολόγησης ως αναγκαίας εν μέσω κρίσης) αποτελούν εχθρό και όχι εταίρο της χώρας.


Το κράτος ΔΕΝ είμαστε εμείς. Η διεστραμμένη αυτή αντίληψη είναι ακριβώς η άφεση αμαρτιών προς το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Το χρέος του κράτους είναι επαχθές κατά τον ακριβή ορισμό της λέξης και οι κάτοικοι της χώρας πρέπει να το αποκηρύξουν αρχικά στην συνείδηση τους ώστε ακολούθως να πάψουν επιτέλους οι πολιτικές δυνάμεις να διαδέχονται η μία την άλλη στην εξουσία και ανενδοίαστα να μας κουνάνε το δάχτυλο επιβάλλοντας μας “αναπτυξιακά” μέτρα.

Το οικονομικό μοντέλο του Κεϋνσιανισμού δε, (Δημόσιες δαπάνες και επενδύσεις, επιχορήγηση επιχειρήσεων, φτηνό χρήμα για όλους) θα έπρεπε να υφίσταται πλέον μόνο σε συζητήσεις αστοιχείωτων, αμετανόητων, γραφικών κεντρικών σχεδιαστών. Η Ελλάδα πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε να απελευθερωθεί από τις κρατικές συμμορίες που κατέστρεψαν την οικονομία και να επιστρέψει η εκπαίδευση και η εκμάθηση πραγματικών οικονομικών αποταμίευσης, κεφαλαιακής διάρθρωσης και καπιταλιστικής ηθικής. Είναι αδύνατον να συμβεί αυτό υπό καθεστώς μονοπωλίου εκπαιδευτικής ύλης και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από το κράτος.

Είναι δυνατόν να διδάσκουν τα παιδιά, άνθρωποι που πληρώνονται δια της βίαιης απαλλοτρίωσης; Δηλαδή τι είδους ανθρώπους περιμέναμε να διαμορφώνει ένα τέτοιο σύστημα εκπαίδευσης; Και ειδικότερα, ποιες σχολές οικονομικών θα προωθεί αυτό το σύστημα, πέρα από αυτές που προκρίνουν την αποδοχή της βίαιης απαλλοτρίωσης; Ας μην απορούμε συνεπώς και δεδομένης αυτής της κατάστασης, που η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών είναι αριστεροί, σοσιαλφιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, θιασώτες της “δωρεάν” κρατικής παιδείας. Να απορούμε καλύτερα με τους εαυτούς μας, την απάθεια μας και την ανοχή μας απέναντι σε αυτό το κρατικό σύστημα εκπαίδευσης, το οποίο δηλητηριάζει τα παιδιά.

Μεγάλα ερωτηματικά

Μετά από την “μεγάλη επιτυχία” των πακέτων ΜΟΠ, Ντελόρ, ΕΣΠΑ, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως τα πακέτα Γιουνκέρ  θα συνεχίσουν να εγγυώνται την “επιτυχημένη” πορεία της Ελλάδας; Ας σοβαρευτούμε καλύτερα. Έχουμε αναλογιστεί ποτέ πως ίσως αυτά τα μοντέλα οικονομικών που ακολουθεί σύσσωμο το Ελληνικό κράτος, μαϊμουδίζοντας την παγκόσμια Κεϋνσιανή ορθοδοξία , δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα;  Αν μη τι άλλο, προκαλεί προβληματισμό η πεποίθηση πως ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνεται και η φτώχεια μειώνεται, όταν το παγκόσμιο χρέος είναι τριπλάσιο της οικονομικής δραστηριότητας. Τι συνέβη ξαφνικά και το “χρέος δεν έχει καμία σημασία”; Ποιος θα αποπληρώσει όλα αυτά τα χρέη;  Τι είδους ασυνειδησία είναι αυτή που δηλητηρίασε έτσι την οικονομική σκέψη; Θα κληροδοτήσουμε αυτά τα χρέη στα παιδιά μας, βασισμένοι στις εγκληματικές ανοησίες της σύγχρονης οικονομικής σκέψης πως: “στο κάτω κάτω, μακροπρόθεσμα θα πεθάνουμε όλοι”;
Γιατί θα πρέπει συνεχώς να παραδειγματιζόμαστε από μία παγκόσμια οικονομική κοινότητα, η οποία όχι απλά δεν εγγυάται καμία ευημερία, τουναντίον παρέχει τρανταχτές ενδείξεις πως πηγαίνει κατά διαόλου, βουτηγμένη μέσα στην απληστία την αλαζονεία και την άγνοια. Ξεχάσαμε πως το 2008, το παγκόσμιο νομισματικό κατεστημένο, έφτασε ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση; Ξεχάσαμε πως το ίδιο αυτό σύστημα, εξέδωσε τρισεκατομμύρια νέου χρέους, ως αντίδοτο στο χρέος που ήδη πνίγει τον πλανήτη; Γιατί να μην έχει η Ελλάδα ως χώρα την δική της εναλλακτική σκέψη, ειδικά λαμβάνοντας υπ όψη την ιδιαίτερα δυσχερή θέση στην οποία  αυτά τα οικονομικά μοντέλα την έφεραν;

Ανάπτυξη η παρακμή;

Αν το κέρδος κάποιου, αποτελεί ζημία για κάποιον άλλον, μπορεί να μελετηθεί (σε συνδυασμό με τις πολιτισμικές αλλαγές) με το αν αυξάνεται η μειώνεται ο πληθυσμός. Αν πραγματικά η ζημία γίνει μεγαλύτερη από το κέρδος, ο πληθυσμός θα μειώνεται, η θα μεταναστεύει. Φαίνεται πως συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία του δυτικού κόσμου έχουν περιέλθει σε τέτοια παρακμή. Οικονομική συνταγή αυτών των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών είναι το υπερβολικό χρέος (που “δεν έχει καμία σημασία” σύμφωνα με κάποιους “ειδικούς”). Πολιτισμική συνταγή, φαίνεται κοινά να είναι η απαξίωση της θρησκείας, της οικογένειας, των ηθών εν γένει στις παραδοσιακές σχέσεις, καθώς επίσης και η αποθέωση του κράτους ως κοινωνικού προστάτη (Κράτος ως αντικαταστάτης της οικογένειας). Για παράδειγμα, η αδυναμία πολλών ανθρώπων να αποκτήσουν παιδιά, ήδη αποδίδεται από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους στο υπερβολικό χρέος που έχουν αναλάβει και στις ασφαλιστικές εισφορές για τις συντάξεις προηγούμενων γενιών. Πολλά κρατικά ασφαλιστικά συστήματα στην Ευρώπη, κρίνονται μη βιώσιμα λόγω δημογραφικής παρακμής. Αυτά, αν μη τι άλλο, είναι στοιχεία που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη, ώστε να τεθεί επιτέλους υπό αμφισβήτηση το οικονομικό και πολιτισμικό μοντέλο του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Είναι εκπληκτικό πάντως , το γεγονός πως αυτοί που έδωσαν και δίνουν αγώνα για την απαξίωση της θρησκείας (της πίστης σε μία απάτη όπως διατείνονται) να υποστηρίζουν ένα ακάλυπτο νομισματικό σύστημα, κοπανιστού αέρα, βασισμένο στην πίστη. Με άλλα λόγια, την πίστη σε μια απάτη.

Μεταρρύθμιση

Επιστροφή στα οικονομικά του κλασικού καπιταλισμού. Αυτή είναι μιας πρώτης τάξης μεταρρύθμιση και φυσικά δεν πρόκειται να συντελεστεί από το κράτος. Το κράτος δεν θα πυροβολήσει τα πόδια του για το καλό της κοινωνίας και θα πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό. Το κράτος και οι μηχανισμοί του τρέφονται δια της φορολογικής απαλλοτρίωσης και της αναδιανομής, η οποία βαφτίστηκε “οικονομική επιστήμη”. Ο “πατέρας” αυτού του ολοκληρωτικού μοντέλου κατείχε την τακτική εξυπνάδα να μεταμφιέσει παμπάλαιες κρατικιστικές και πληθωριστικές πλάνες με
σύγχρονη, ψευδοεπιστημονική ορολογία, κάνοντας αυτές τις αρχαίες δοξασίες να φαίνονται ωσάν τα τελευταία ευρήματα της οικονομικής επιστήμης. Ο Keynes με αυτόν τον τρόπο οδήγησε το παλιρροϊκό κύμα του κρατισμού και του σοσιαλισμού, της διαχείρισης και του σχεδιασμού των οικονομιών από τις κρατικές συμμορίες. Ο Keynes εξάλειψε τον ρόλο της οικονομικής θεωρίας ως επικριτή των πληθωριστικών , κρατικιστικών συστημάτων, με αποτέλεσμα μια νέα γενιά οικονομολόγων να ανέλθει στην ακαδημαϊκή εξουσία και να γίνει φυσικά άμεσα αποδεκτή από τους πολιτικούς απολαμβάνοντας προνόμια και πλούτο. Εκπαίδευση στο σπίτι συνεπώς, είναι μια καλή λύση ώστε να διδαχτούν οι άνθρωποι κλασικά οικονομικά.

Το κράτος και το μονοπωλιακό χρηματοπιστωτικό σύστημα παράγουν χρέος που καλούνται να αποπληρώσουν σε μεγάλες κλίμακες οι λαοί που δεν τυγχάνουν κρατικών προνομίων. Η αποκέντρωση και η διάσπαση εξουσιών σε όσο το δυνατόν μικρότερα μέρη, τοπικά και διοικητικά, είναι το φιλελεύθερο μοντέλο κόντρα στον συγκεντρωτισμό και τις ομοσπονδίες υπερ-κρατών τύπου ΕΕ. Η νομισματική απελευθέρωση και η ελεύθερη κυκλοφορία νομισμάτων αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο βήμα προς την νομιμοποίηση του καπιταλισμού. Δεν νοείται καπιταλισμός με μονοπώλιο νομίσματος. Μονοπώλιο του πυρήνα δηλαδή και της ουσίας των συναλλαγών σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Συμπέρασμα

Μερικές σύντομες και περιεκτικές σκέψεις απο τον Nicholas Taleb

"Αυτό που βλέπουμε σε όλο τον κόσμο, από την Ινδία ως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, είναι η εξέγερση ενάντια στον εσωτερικό κύκλο των “υπαλλήλων”  χάραξης πολιτικής και στους δημοσιογράφους τσιράκια-γνώστες των πάντων. Αυτή η πατερναλιστική ημι-πνευματική κλάση εμπειρογνωμόνων με κάποια Ivy League εκπαίδευση, Οξφόρδης -Cambridge, ή ανάλογης ταμπέλας, που μας υπαγορεύουν: 1) τι πρέπει να κάνουμε, 2) τι να φάμε, 3) πώς να μιλάμε, 4) πώς να σκεφτόμαστε και 5), τι να ψηφίσουμε.
Με την ψυχιατρική να επιβεβαιώνεται λιγότερο από 40%, τις διατροφικές συμβουλές να αναστρέφονται μετά από 30 χρόνια λιπο - φοβίας, την μακροοικονομική ανάλυση χειρότερη και από την αστρολογική πρόβλεψη, την μικροοικονομική πρόγνωση λάθος στο 40% του χρόνου και τις φαρμακευτικές δοκιμές να επιβεβαιώνονται μόνο στο 1 / 5ο του χρόνου, οι άνθρωποι είναι άψογα προικισμένοι ώστε να στηρίζονται στα δικά τους πατρογονικά ένστικτα και να ακούνε καλύτερα την γιαγιά τους, η οποία έχει πιο ακριβή εμπειρική επιβεβαίωση από αυτά τα τσιράκια χάραξης πολιτικής"

Ο κ. Ευθύμης Μαραμής είναι επιχειρηματίας/επενδυτής, ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης.
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ο σοσιαλιστικός κατήφορος


Ο οικονομολόγος Milton Friedman είχε πει ότι αν βάλεις το κράτος υπεύθυνο για την έρημο Σαχάρα, σε πέντε χρόνια θα υπάρξει ανεπάρκεια άμμου. Οι σοσιαλιστές, που φαίνεται έχουν ως βασικό σκοπό της ζωής τους να αποδεικνύουν πόσο διορατικός ήταν ο Friedman, κατάφεραν η Βενεζουέλα - η χώρα με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο - να χρειάζεται τώρα να κάνει εισαγωγές πετρελαίου.

Βέβαια πριν υπάρξει η ανεπάρκεια στο πετρέλαιο, είχε υπάρξει έλλειψη σε πολλά άλλα αγαθά, με πρώτο και καλύτερο το χαρτί υγείας, προκαλώντας νεοφιλελεύθερα ειρωνικά σχόλια του τύπου: ο σοσιαλισμός έχει αφοδεύσει την ελπίδα κτλ. Κάποτε η βρετανική «Αυγή», ο Guardian, έγραψε ότι η Βενεζουέλα με ετήσια έσοδα 90 δις δολάρια από το πετρέλαιο είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει μια βαθιά οικονομική κρίση, αγνοώντας την ικανότητα και ιστορία των σοσιαλιστικών οικονομικών να δημιουργούν φτώχια, μιζέρια και λιμοκτονίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Μάο Τσετούνγκ, είδωλο του κ. Τσίπρα, ο οποίος με το οικονομικό του πρόγραμμα «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» μεταξύ 1958-61 στην Κίνα, κατάφερε να προσθέσει 45 εκατομμύρια νεκρούς στον κατάλογο των θυμάτων του και έτσι να ξεπεράσει ακόμα και τον αιμοσταγή Χίτλερ που είχε προκαλέσει έναν παγκόσμιο πόλεμο.

Η κοινωνική εξαθλίωση στην σοσιαλδημοκρατία, τον σοσιαλισμό ή τον κομμουνισμό είναι απλά θέμα χρόνου, για τον απλούστατο λόγο ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την καταστροφή της παραγωγικής βάσης. Όσο περνάει ο καιρός, το σύστημα αφαιρεί ανθρώπους από την παραγωγική διαδικασία και τους προσθέτει στις τάξεις είτε των παρασιτικών, είτε των ειλώτων. Όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερα υλικά παράγουν όλο και λιγότερα αγαθά. Η φτωχοποίηση είναι αναπόφευκτη, και οι εξωτερικοί παράγοντες απλά επιβραδύνουν ή επιταχύνουν αυτή την διαδικασία.

Η κατάσταση στην Βενεζουέλα είχε αρχίσει να χειροτερεύει πολύ πριν ξεκινήσει η πτώση της τιμής του πετρελαίου. Οι ελλείψεις σε βασικά αγαθά είχαν παρουσιαστεί εδώ και χρόνια. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου επιτάχυνε την διαδικασία φτωχοποίησης. Για να διατηρήσει η Βενεζουέλα το βιοτικό επίπεδο που είχε, θα έπρεπε η τιμή του πετρελαίου όχι μόνο να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα, αλλά να συνεχίζει να ανεβαίνει κάθε χρόνο με ρυθμούς που θα ήταν αρκετοί για να καλύψουν την απώλεια παραγωγής και παραγωγικότητας στην υπόλοιπη οικονομία λόγω των σοσιαλιστικών πολιτικών, πράγμα σχεδόν αδύνατον. Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό δεν είναι μόνο ότι τα χρήματα των άλλων κάποτε τελειώνουν, αλλά επίσης το γεγονός, ότι πολλές φορές τα χρήματα των άλλων απλά δεν φτάνουν.

Οι υπηρεσίες ανοίγουν μόνο δύο μέρες την εβδομάδα για να μην χαλάνε ρεύμα. Η εγκληματικότητα καλπάζει, τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε τα πιο βασικά υλικά με αποτέλεσμα δεκάδες να πεθαίνουν καθημερινά λόγω αυτών των ελλείψεων. Στα σουπερμάρκετ που είναι ακόμα ανοιχτά, σχηματίζονται ουρές στις οποίες οι πολίτες περιμένουν για ώρες μήπως και προλάβουν να προμηθευτούν λίγα βασικά τρόφιμα. Μερικοί έχουν αρχίσει να κυνηγούν σκύλους, γάτες και περιστέρια. Αν η συντρόφισσα Δούρου επισκεφθεί ξανά την Βενεζουέλα, ας περάσει πρώτα από την Πλατεία Συντάγματος, και, με μερικά μεγάλα άλματα προς τα εμπρός, ας τσακώσει κάμποσα περιστέρια. Μην πάει στους συντρόφους με άδεια χέρια.

Εστία, 23.5.16
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Εισπράκτωρ Χάρης Θεοχάρης


Η απέχθεια για τον ιδιωτικό τομέα δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια υπερκομματική συνήθεια που εξηγεί σ’ ένα σημαντικό βαθμό την σχετικά πρόσφατη χρεοκοπία μας. Ο λατρευτός των ΜΜΕ και του κατεστημένου, κ. Χάρης Θεοχάρης, καταδεικνύει ότι η φορολαγνεία είναι ένα ενδημικό στοιχείο του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Ίσως η καλύτερη δικαιολογία για τα πεπραγμένα του κ. Θεοχάρη ως γενικού γραμματέα Εσόδων είναι ότι απλά εκτελούσε αποφάσεις μέσα σ’ ένα περιβάλλον που διαμορφωνόταν από τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης. ‘Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά αποδεικνύει ότι έδειξε ιδιαίτερο ζήλο επιβάλλοντας μια πολιτική που είχε ως κεντρικό στόχο την δήμευση του εν Ελλάδι ιδιωτικού πλούτου προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα χρέη που δημιουργήσαν η πολιτική τάξη και οι πελάτες της.

Αν ο κ. Θεοχάρης ανέπτυξε μια ειδικότητα ήταν στο να βάζει εμπόδια στις αποφάσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που είχαν ως στόχο έστω και μια μικρή ελάφρυνση των φορολογικών βαρών για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να εμποδίζει ακόμα και την απαλλαγή «καταβολής ΦΠΑ από εταιρείες που έκαναν δωρεές τροφίμων, φαρμάκων και άλλων αγαθών για φιλανθρωπικούς σκοπούς.» Το ότι ο κ. Θεοχάρης θεωρούσε ότι το κράτος έπρεπε να φορολογήσει ακόμα και την φιλανθρωπία στην διάρκεια μιας τεράστιας κρίσης που το ίδιο δημιούργησε, αποδεικνύει το εύρος της κρατικιστικής του εμμονής.

Την εποχή Θεοχάρη ένα «λογιστικό λάθος 4 ευρώ μπορούσε να φτάσει σε 12 μήνες στα 43.055,68 ευρώ πρόστιμο.» «Οφειλή ύψους 5 ευρώ μπορούσε να ενεργοποιήσει διατάξεις που προβλέπει ο νόμος για κατάσχεση μισθών και ακινήτων.» Το κράτος θα μπορεί να βάλει χέρι σε καταθέσεις και θυρίδες και «θα μπορεί να προχωρά σε προληπτικές κατασχέσεις, οι οποίες θα γίνονται με την αιτιολογία διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος». Θα υπάρξει ακόμα και η ιδέα για «αναδρομικούς φόρους σε… λίστες γάμων, για όσους παντρεύτηκαν από το 2001».

Η φιλοσοφία Θεοχάρη, απλοϊκή θεωρητικά, τιμωριτική ηθικά και καταστροφική οικονομικά, θα έχει ως βασικό αξίωμα ότι η πρωταρχική ιδιότητα του πολίτη είναι ότι συνιστά φορολογητέα ύλη για το κράτος. Το κράτος δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη, αλλά ο πολίτης υπάρχει για να παράγει φόρους για το κράτος.

Θα δηλώσει ο κ. Θεοχάρης «ότι οι επιχειρήσεις που οφείλουν και δημιουργούν ελλείμματα είναι προτιμότερο να κλείσουν παρά να παραμείνουν ανοιχτές και να συνεχίσουν να παράγουν ελλείμματα στο κράτος, στα ασφαλιστικά ταμεία και τους εργαζομένους.» Για τον κ. Θεοχάρη δεν είναι το κράτος που με τις μεγάλες δαπάνες και τα χρέη του και με την επακόλουθη υψηλή φορολογία, δημιουργεί μαύρες τρύπες στις επιχειρήσεις, αλλά το αντίθετο. Γενικά, το κράτος δαπανά και χρεώνεται και αν η πολίτης δεν μπορεί να πληρώσει τα σπασμένα τότε δημιουργεί ελλείματα στο κράτος. Κορυφαίο παράδειγμα διεστραμμένης λογικής.

Πρόσφατα ο κ. Θεοχάρης αποχώρησε από το Ποτάμι. ‘Όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτή η κίνηση του έχει περισσότερο να κάνει με τα ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά του Ποταμιού στις δημοσκοπήσεις. Είναι προφανές ότι ο κ. Θεοχάρης θα προσπαθήσει να μεταπηδήσει σε κόμμα που θα του εξασφαλίσει την διατήρηση της βουλευτικής έδρας. Πάση θυσία θα πρέπει να παραμείνει τρόφιμος του ελληνικού δημοσίου. Ως πρώην γενικός γραμματέας Εσόδων κατανοεί πόσο επικίνδυνο θα ήταν να καταλήξει φορολογητέα ύλη στον ιδιωτικό τομέα.

Εστία, 9.5.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Το μεταστατικό καρκίνωμα «BREXIT»

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Η κίνηση του Μπαράκ Ομπάμα να επισκεφθεί την Βρετανία κατά την διάρκεια της καμπάνιας του δημοψηφίσματος για το BREXIT ήταν εξ αρχής αμφιλεγόμενη. Το να στέκεται όμως στην Downing Street και να απειλεί τους οικοδεσπότες του ότι η χώρα τους «θα τοποθετηθεί στο πίσω μέρος της ουράς» όσον αφορά τις εμπορικές σχέσεις τους σε περίπτωση που αποφασίσουν οι Βρετανοί να αποχωρήσουν από την ΕΕ αποτελεί προσβολή.

Ο υποτιμητικός τρόπος με τον οποίο απευθύνθηκε στους Βρετανούς ο αμερικανός Πρόεδρος, σαν μία χώρα δηλαδή που είναι αρκετά μικρή για να ασχοληθούν οι ΗΠΑ μαζί της κατά μόνας, προβλημάτισε ακόμα και τους υποστηρικτές της «παραμονής». Διότι, κακά τα ψέμματα,«το Νησί» δεν δύναται να θεωρηθεί ως μία περιφέρεια που η αξία της προσμετράται μόνον όταν ανήκει σε ένα υπερκρατικό μόρφωμα όπως αυτό της ΕΕ. Άλλωστε το επιχείρημα Ομπάμα δεν στέκει ορθολογικά αφού ούτε η ίδια η ΕΕ δεν έχει συνάψει συμφωνία ελευθέρας εμπορικής ζώνης με την Αμερική και ούτε προβλέπεται να γίνει κάτι τέτοιο σύντομα.

Προφανώς η ιδέα του να προσκληθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ανήκε στον Ντέιβιντ Κάμερον. Προφανώς επίσης υπήρξε μεταξύ τους συμφωνία να προπαγανδιστεί η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ διότι τυχόν αποχώρησή της θα δημιουργήσει τέτοιες τεκτονικές αλλαγές που η θέση του Κάμερον εντός του κόμματός του θα αμφισβητηθεί καταλυτικά. Η στρατηγική όμως του να χρησιμοποιηθούν οικονομικά επιχειρήματα στην λογική της «εκστρατείας εκφοβισμού» αναδεικνύει απελπισία ανάλογη με εκείνη της ΝΔ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου. Διότι οι Βρετανοί γνωρίζουν ήδη τα πιθανά οικονομικά μειονεκτήματα αλλά για αυτούς αυτό που προέχει είναι τα ζητήματα που άπτονται της εθνικής τους κυριαρχίας, της κουλτούρας τους και της συνέχειας της ιδιοπροσωπείας τους. Ο κόσμος θέλει να προστατεύσει τα σύνορά του από την ανεπιθύμητη μαζική λαθρομετανάστευση και το σύνταγμά του από την παρεμβατικότητα των Βρυξελλών. Το να αντικαθιστά λοιπόν ο Ομπάμα τις Βρυξέλλες με μία ηχηρή απειλή εναντίον των Βρετανών πολιτών ανέτως δύναται να επιτείνει το ρεύμα εκείνων που τάσσονται υπέρ της «αποχώρησης».

Σε μία Ευρώπη όπου η προσπάθεια καταστρατήγησης της εθνικής ταυτότητας και της αυτονομίας των εθνών της προς χάριν μίας νέας ήπιας γερμανοκρατίας δημιουργεί αντιδράσεις ο Μπαράκ Ομπάμα έπρεπε να φερθεί με λιγότερη αλλαζονεία. Διότι σε περίπτωση BREXIT, πλην του Αλέξη Τσίπρα πάνω στο άλογο ως νέου Βελουχιώτη υπάρχουν και σοβαρές περιπτώσεις: η Λεπέν στην Γαλλία, ο Ορμπάν στην Ουγγαρία και ο Βίλντερς στην Ολλανδία. Και ως γνωστόν στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται ή στην περίπτωση αυτή η αρκούδα μετά από πολλά χρόνια χειμερίας νάρκης. Ο Βλάντιμιρ Πούτιν ονειρεύεται την πτώση της ΕΕ όχι μόνον για να εκδικηθεί την Δύση αλλά για να ηγεμονεύσει σε ένα νέο Ευρασιατικό σχήμα χωρίς τις ΗΠΑ.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Πρόεδροι πρέπει να αποφεύγουν να επισκέπτονται χώρες κατά την διάρκεια εκλογικών διαδικασιών διότι στο τέλος καταλήγουν να παίρνουν θέση σε ερωτήματα που διχάζουν ενώ την ίδια ώρα αποκτούν εχθρούς αντί να εμβαθύνουν τις σχέσεις τους. Πολλώ δε μάλλον όταν το αποτέλεσμα ενδέχεται να έχει μεταστατικές συνέπειες σε ολόκληρη την Δύση.

*Πολιτικός Επιστήμων, Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Κίνδυνος Εδαφικού Ακρωτηριασμού

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δέχεται την μία ήττα μετά την άλλη. Η χώρα δεν διαθέτει πυξίδα. Πλην της οικονομικής αποδυνάμωσης, η μαζική εισροή μεταναστών αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να σκάσει ανά πάσα στιγμή. Οι σκηνές στα ελληνικά νησιά, στον Πειραιά και στην Ειδομένη δεν αποτελούν εικόνες μίας οργανωμένης Δυτικής χώρας. Η επιλογή της πολιτικής των ανοικτών συνόρων της κυβέρνησης είτε από αριστερή ιδεοληψία είτε ως μία δήθεν απειλή προς την Ευρώπη είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο των συνόρων των άλλων ευρωπαϊκών κρατών και ουσιαστικά την κατάλυση της συνθήκης Σένγκεν. Ακόμα και τα Σκόπια απέδειξαν ότι μπορούν να προστατεύουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα καταπατώντας την ίδια ώρα τα δικά μας.

Μία χώρα λοιπόν όταν είναι αποδυναμωνένη οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ενώ βρίσκεται σε ένα ασταθές και εχθρικό γεωγραφικά περιβάλλον τότε βρίσκεται σε κίνδυνο. Και αυτό δεν αποτελεί εκτίμηση αλλά ιστορικό δίδαγμα. Όποτε η Ελλάδα στην σύγχρονη ιστορία της βρέθηκε σε παρακμή ο κύκλος της κρίσης έκλεινε με μία τραγωδία. Όποιος δε έχει την ψευδαίσθηση ότι αυτό είναι αδύνατονλόγω της ΕΕ και του ΝΑΤΟ καλύτερα να θυμηθεί τί συνέβη στην Κύπρο και στα Ίμια. Μπορεί βέβαια να μην ακρωτηριαστεί η πατρίδα εδαφικά αλλά δεν είναι καθόλου απίθανο να αναγκαστεί να εκχωρήσει ένα μέγα μέρος του υποθαλάσσιού της πλούτου. Διότι είναι τουλάχιστον περίεργο όταν μία χώρα είναι οικονομικά καταβαραθρωμένη να μην δειξάγεται καμμία συζήτηση για το πότε θα γίνει η εξόρυξη των κοιτασμάτων της. Αντιθέτως, ούτε ΑΟΖ δεν καταφέραμε ακόμα να οριοθετήσουμε. Η αναβολή αυτή είναι το λιγότερο ύποπτη.

Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να απεθνικοποιήσει την παιδεία με προεξάρχοντα τον ηγέτη των αναθεωρητών κ. Λιάκο, αρνείται την επίσκεψη ιεραρχών στα σχολεία για να μιλήσουν και έχει ως προτεραιότητα την ανάδειξη καλλιτεχνών σημαντικότερη επιτυχία των οποίων αποτελούν θεατρικές παραστάσεις με «παλλόμενα πέη», η Τουρκία κατάφερε να αιχμαλωτίσει 28 ευρωπαϊκές χώρες στα οικονομικά και πολιτικά της «θέλω». Η διαχείριση του μεταναστευτικού εν συνδυασμώ με την παρουσία του ΝΑΤΟ δεν θα αργήσει να αποτελέσει ένα γεγονός μέσω του οποίου θα καταστεί εφικτή η αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Την ίδια ώρα, η μουσουλμανική πτέρυγα της Βουλγαρίας που συνορεύει με την Θράκη έχει άριστες επαφές με τον πρωθυπουργό Νταβούτογλου. Η δε τράπεζα Ζιράατ, τουρκική τράπεζα στην Κομοτηνή, φημολογείται ότι βοηθά με χρηματοδότηση την αγορά οικοπέδων πτωχευμένων Ελλήνων από μουσουλμανικούς πληθυσμούς φίλια προσκείμενων στην Τουρκία. Και, επειδή δεν έχουμε κανένα έλεγχο επί του τουρκικού προξενίου ενώ ταυτοχρόνως έχουμε παραδώσει τους Πομάκους στους Τούρκους με την αδιαφορία μας ο κίνδυνος για την αναστροφή των πληθυσμιακών δεδομένων είναι πλέον ορατός στην αναλογία Ελλήνων και Τουρκόφιλων. Δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι ο Νταβούτογλου ρητώς έχει υποστηρίξει στο βιβλίο του ότι στην Θράκη πρέπει να εφαρμοσθεί το επιτυχημένο υπόδειγμα της Κύπρου.

Οι σύγχρονες στρατιωτικές επεμβάσεις γίνονται αιφνιδιαστικά και χρονικά ταχύτατα εντός ολίγων ημερών. Υπενθυμίζω ότι υπάρχει και δικαστικό προηγούμενο με την απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Χρειάζεται δηλαδή μόνον μία αίτηση για πληθυσμούς που είναι πολιτισμικά όμοιοι, οικονομικά αυτοτελείς, γεωγραφικά συνορεύοντες και αποφασισμένοι να ανεξαρτητοποιηθούν για να καταστούν ανεξάρτητο κράτος. Μόνη διέξοδος από το τέλμα η παρούσα Βουλή να συμφωνήσει στον σχηματισμό Κυβέρνησης εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η οποία θα κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ούτε να σκέπτομαι δεν θέλω διαφορετικά το τί θα γίνει.

*Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Αυτή είναι η αριστερά


Καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν θα καλυτερέψουν κάθε φορά που ακούς κάποιον να σχολιάζει τους κυβερνώντες λέγοντας «μα είναι αυτοί αριστεροί;» ‘Η, όταν διαβάζεις κάποιον περισπούδαστο αναλυτή, ο οποίος κριτικάρει την κυβέρνηση γράφοντας ότι σπιλώνουν το όνομα και τις αξίες της αριστεράς. Όμως, αν κάτι μπορεί να πιστωθεί στους κυβερνώντες είναι η ιδεολογική τους συνέπεια, είναι αριστεροί στα λόγια και τις πράξεις.

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση με συνέπεια έχει επιτύχει, ή τουλάχιστον έχει προσπαθήσει, να επιβάλλει τις πολιτικές που υποτάσσονται στις ιδεολογικές του αρχές. Έτσι, η ουσιαστικά πρώτη του νομοθετική δράση ήταν η απελευθέρωση των ιδεολογικά προσκείμενων τρομοκρατών . Έκτοτε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να περάσει ένα νέο μνημόνιο που ήταν στο 90% αυξήσεις φόρων, ελαχιστοποιώντας τις μεταρρυθμίσεις και την μείωση του κρατικού τομέα. Μάλιστα, σε μια περίοδο οξείας οικονομικής κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει να αυξήσει τις δαπάνες του κράτους και να δώσει αυξήσεις σε δημοσίους υπαλλήλους. Αντίθετα από τους υποτίθεται δεξιούς προκάτοχους τους που λεηλάτησαν τον ιδιωτικό τομέα με φόρους, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσει τα ρετιρέ του δημοσίου που είναι η εκλογική και πολιτική βάση του.

Σε άλλους τομείς που τα περιθώρια είναι πιο χαλαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά προχωρά γοργά στο να επιβάλλει τις ιδεολογικές του εμμονές. Άνοιξαν τα σύνορα και μέσα σε ένα χρόνο μπήκαν πάνω από οκτακόσιες χιλιάδες λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Άλλαξαν το νόμο περί ιθαγένειας και μείωσαν ακόμα και τις ελάχιστες τυπικές απαιτήσεις του προηγούμενου νόμου. Κατάργησαν τα πειραματικά σχολεία του δημοσίου και προσπαθούν κρατικοποιήσουν την λειτουργία των ιδιωτικών. Σε κάθε κυβερνητική επιλογή η προτεραιότητα είναι η επέκταση του κράτους, των εξουσιών, των αρμοδιοτήτων και των δραστηριοτήτων του.

Αλλά, παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαρκώς αριστερή για τα ελληνικά δεδομένα. Καλούμαστε συνεχώς να κρίνουμε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι αξιολογώντας το πόσο αριστερά μετατοπίζει τα όρια της κρατικής πολιτικής, αλλά σύμφωνα με το τι νομίζουμε ότι θα μπορούσε να κάνει μια αριστερή κυβέρνηση που δεν θα είχε να αντιμετωπίσει τους οιονδήποτε εξωτερικούς ή εσωτερικούς περιορισμούς στην δράση της. Βέβαια, ποτέ καμιά κυβέρνηση στην ιστορία την ανθρωπότητας δεν λειτουργεί με απόλυτη ελευθερία κινήσεων, αλλά στην Ελλάδα της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας, είναι απαραίτητο να κρίνουμε την αριστερά υπό το πρίσμα φανταστικών συνθηκών για να μπορούμε πάντα να δικαιολογούμε τα καταστροφικά αποτελέσματα των πολιτικών της λέγοντας ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν όλα όσα ήθελαν να κάνουν και γι’ αυτό αποτύχαν.

Είναι πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτό το γεγονός ότι αυτοί που κυβερνούν σήμερα αντιπροσωπεύουν την αριστερά. Η κριτική στη αριστερά δημιουργεί θρησκευτικού τύπου ενοχές μιας και οι Έλληνες για 40 χρόνια υπέστησαν μια ενδελεχή πλύση εγκεφάλου αγιοποίησής της. Κι’ όμως, η επέκταση της κρατικής εξουσίας, η δήμευση του ιδιωτικού πλούτου για την ανάλωση του από τους πελάτες της εξουσίας, η εχθρότητα στην δημιουργία και συσσώρευση πλούτου, η αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας και κληρονομίας, η απαξίωση της εργατικότητας και της αριστείας είναι βασικά χαρακτηριστικά της αριστεράς. Οι προγραμματικές αρχές ενός αριστερού κόμματος είναι για την κοινωνία που τις υιοθετεί ένα μακροσκελές σημείωμα πολιτικής και οικονομικής αυτοκτονίας. Αυτή είναι η αριστερά.

Εστία, 18.4.16
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Αυταπάτες και τρομοκρατία.


Τίποτε δεν κατέδειξε το μέγεθος της αυταπάτης της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης, όσο η δήλωση της κας Μέρκελ ότι «Θα βρούμε και θα τιμωρήσουμε τους υπαίτιους του μακελειού», ως αν οι τρομοκράτες που είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν, αντιμετωπίζουν το κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης όπως και ένα κλεφτρόνι από την Νάπολη. Τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευοίωνα, όταν η προστασία των πολιτικών της πολυπολιτισμικής Ευρώπης και των ανοιχτών συνόρων επιβάλλει την συστηματική απόκρυψη της αλήθειας.

Αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο είναι ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την ύπαρξη και αύξηση των τρομοκρατικών επιθέσεων είναι ο αριθμός και συγκέντρωση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη. Και επειδή αυτή η διαπίστωση θέτει υπό αμφισβήτηση τα πιο βασικά δόγματα μιας αποτυχημένης πολιτικής τάξης, είναι αποφασισμένοι να πουν τα πάντα εκτός από την αλήθεια.

H συντριπτική πλειοψηφία των τρομοκρατών δεν είναι απλά μουσουλμάνοι, αλλά επίσης προέρχονται από πόλεις και συνοικίες όπου ο μουσουλμανικός πληθυσμός έχει φτάσει ή ξεπεράσει το 30% της περιοχής. Η ριζοσπαστικοποίηση εξαρτάται άμεσα από το ποσοστό της πληθυσμιακής παρουσίας του μουσουλμανικού στοιχείου. Η δυναμική των αριθμών είναι ο κυρίαρχος παράγοντας του φαινομένου.


«Το 2015 ήταν δύσκολο, φοβάμαι ότι το 2016 θα είναι φρικτό», εξομολογήθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας Γάλλος αξιωματούχος των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών», ενώ ο επικεφαλής της Europol, Ρομπ Γουεϊνράιτ, ανέφερε «ότι στην Ευρώπη υπάρχουν 5.000 ύποπτοι τρομοκράτες, οι οποίοι είναι πιο επικίνδυνοι απ' ό,τι αρχικά είχε εκτιμηθεί.» «Ανησυχούμε για τον βαθμό εξάπλωσής τους, αποκαλύπτεται ένα πιο διαδεδομένο δίκτυο από αυτό που φοβόμασταν», δήλωσε μιλώντας στο Radio 4 του ΒΒC.»


Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο αριθμός των 5.000 υπόπτων είναι ένα στοιχείο περιορισμένης σημασίας μιας και η δραματική του αύξηση μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα και χωρίς οι αρχές να μπορούν να κάνουν κάτι το ουσιαστικό για τον περιορισμό του. Αυτό που οι κυβερνώντες δεν θέλουν να πουν στους ευρωπαίους πολίτες είναι ότι ο αριθμός των τρομοκρατικών επιθέσεων εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις των ισλαμιστών. Δεν είναι δυνατόν να φυλάσσονται κάθε μέρα και επιτυχώς όλα τα αεροδρόμια, τα γήπεδα, τα σινεμά, τα clubs και οι πλατείες με έναν υψηλό βαθμό ασφάλειας.

Την προηγούμενη εβδομάδα μετά τις επιθέσεις, ο υπουργός Εσωτερικών του Βελγίου, Jan Jambon, είπε ότι «πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να κάνουμε [τους μουσουλμάνους] να αισθάνονται σαν το σπίτι τους, μιας και η αίσθηση της αποξένωσης κάνει ελκυστική την ριζοσπαστικοποίηση.» Ήταν η τυπική, πολιτικά ορθή, εντελώς βλακώδης και επικίνδυνη άποψη που είναι η μόνη επιτρεπτή αυτόν τον καιρό. Ούτε μια λέξη για την μαζική και ανεξέλεγκτη μετανάστευση στην Ευρώπη, τίποτα για την άρνηση των μουσουλμάνων να υιοθετήσουν δυτικές αξίες και αρχές, τίποτα για την τραγική αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου.

Αργότερα οι ευρωπαίοι υπουργοί αποφάσισαν να λάβουν μέτρα. Θα παρακολουθούν στενότερα το Skype, θα ανταλλάσσουν περισσότερες πληροφορίες , θα προχωρήσουν στην πλήρη εφαρμογή των κανόνων της ΕΕ για τις πρόδρομες ουσίες εκρηκτικών υλών. Είναι αποφασισμένοι να πουν και να κάνουν τα πάντα, εκτός από το να πουν την αλήθεια και να ανακαλέσουν τις καταστροφικές αποφάσεις τους για την Ευρώπη.

Εστία, 04/04/2016
Συνέχεια

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσουμε;

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις Βρυξέλλες θα μας βοηθήσουν να ξυπνήσουμε επί τέλους σχετικά με την πραγματική φύση της κατακλυσμικής μετακίνησης μουσουλμανικών πληθυσμών προς την Δύση τον τελευταίο χρόνο;

Δεν πρόκειται περί ταλαιπωρημένων προσφύγων που διαφεύγουν για να σώσουν την ζωή τους, αλλά περί συνειδητής μετακίνησης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με στόχο την διάβρωση των δυτικών κοινωνιών προς όφελος ενός επεκτατικού Ισλάμ.

Δεν πρόκειται περί κινδυνολογιών αλλά περί συνειδητοποίησης των σχετικών διακηρύξεων των ίδιων των ακραίων ισλαμιστών ηγετών (ισλαμικό Χαλιφάτο, τζιχαντιστές ηγέτες και Μουφτής της Ιερουσαλήμ). Έχω επανειλημμένα αναφερθεί σε όλα αυτά, και είχα προειδοποιήσει. Μάταια όμως. Ελπίζω τώρα να μην εισπράξω βλακώδεις ύβρεις και 'ανθρωπιστικές' δήθεν εξαγγελίες.

Ένα ερώτημα μόνο: υπήρξαν μέχρι σήμερα μαζικές διαδηλώσεις των μετριοπαθών υποτίθεται μουσουλμάνων σε καταδίκη των σχετικών παλιότερων επιθέσεων; Θα υπάρξουν άραγε τώρα; Κι αν όχι, τι μήνυμα θα πρέπει να περάσει στον υπόλοιπο κόσμο;

Αν συνεχίσουμε την απάθεια και την σχετική αδιαφορία, απέναντι στις χιλιάδες νεοεισερχόμενους μουσουλμάνους, ας περιμένουμε πλέον και την δική μας σειρά.
Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Ο μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας


Το ‘74 οι Τούρκοι έπρεπε να πολεμήσουν για να καταφέρουν να εγκαταστήσουν έποικους στην Κύπρο. Σαράντα δύο χρόνια μετά, ακόμα και η προσποίηση πολεμικής σύρραξης είναι περιττή αφού οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν μια πολιτική τάξη στην Ελλάδα που δεν ικανή να υπερασπιστεί ούτε τα πιο βασικά κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Πλέον, ο μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας είναι η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους.

Δεν υπάρχει πολιτική με τίτλο που να προαναγγέλλει τον εποικισμό της ελληνικής επικράτειας ως στόχο της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κι’ όμως, ότι έχει ψηφισθεί και εφαρμοσθεί σε θέματα μετανάστευσης από τον Ιανουάριο του 2015 έως τώρα, έχει ένα και μοναδικό στόχο: να καταστήσει την Ελλάδα τον υπ’ αριθμό ένα προορισμό των μουσουλμανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής, Αφρικής και Ασίας.

Ο νέος νόμος ιθαγένειας, η εφαρμογή της ιδεοληψίας των ανοιχτών συνόρων, το κλείσιμο των κέντρων φύλαξης κλειστού τύπου και η άρνηση να εφαρμοστούν ακόμα και οι πιο βασικοί κανόνες της ΕΕ για της εισδοχή ατόμων στην Ευρώπη, αποδεικνύουν ότι αυτό που μας συμβαίνει τώρα δεν είναι απλά αποτέλεσμα της αδυναμίας των κυβερνώντων να αντιμετωπίσουν μια κρίσιμη κατάσταση, είναι μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή.

Αυτή η πολιτική επιλογή έγινε ακόμα πιο καταφανής στην περίφημη κοινή συνέντευξη τύπου Τσίπρα και Τούσκ, όπου ο κ. Τσίπρας επέλεξε να σηματοδοτήσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων με την Τουρκία, έστω και αν όλοι οι βόρειοι γείτονες μας αποφασίσουν να κλείσουν τα δικά τους σύνορα με την Ελλάδα. Το να γίνει η Ελλάδα ο τελικός προορισμός εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων είναι η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους, μια πολιτική που η αντιπολίτευση δεν αντικρούει και για την οποία τα ΜΜΕ προπαγανδίζουν υπέρ ανελλιπώς.

Κι’ αν υπάρχει κάποιος αθεράπευτα αφελής που νομίζει ότι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί αντιμετωπίζουμε μια έκρηξη ευαισθησίας από το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο, δεν έχει παρά να διαβάσει τις δημόσιες δηλώσεις υπουργών της κυβέρνησης. Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ξυδάκης: «Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι τεράστιο, μεσομακροπρόθεσμα μπορεί να ωφεληθεί η Ελλάδα από την ενσωμάτωση ανθρώπων που θέλουν να μπουν στην κοινωνία να εργαστούν να ενσωματωθούν». Θέση που υποστήριξε και ο υπουργός Μετανάστευσης, που «υποστήριξε πως η παρουσία των μεταναστών και των προσφύγων θα λύσει το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα.»

Ποιος θα το περίμενε ότι στην Ελλάδα όπου το 70% των νέων είναι άνεργοι, η κυβέρνηση αποφάσισε να λύσει το δημογραφικό με την αθρόα εισροή μουσουλμάνων. Ως αν η ιστορία μας και η επικίνδυνη γεωγραφική μας θέση να μην μας έχει διδάξει τίποτα.

Οι επαναστάτες του 21 με πολλές θυσίες, έβαλαν την Ελλάδα ξανά στον ευρωπαϊκό χάρτη, και κάθε γενιά που ακολούθησε κάνοντας τους δικούς τους αγώνες, επέκτεινε τα σύνορα αυτής της νέας Ελλάδας και εμβάθυνε την ευρωπαϊκή της ταυτότητα, εκπολιτίζοντας ένα έθνος που για τέσσερεις αιώνας δεινοπάθησε υπό τον οθωμανικό ζυγό.

Για πρώτη φορά από τότε, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα κατεστημένο που με απίστευτη φαιδρότητα θέτει υπό αμφισβήτηση αυτή την πρώτη και κυρίαρχη επιλογή ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Αν τα δεδομένα δεν αλλάξουν σύντομα, η οικονομική χρεοκοπία και κατάρρευση που ζούμε σήμερα θα μοιάζει ως αν ένας ανέμελος περίπατος στο πάρκο.

Εστία, 21/3/2016
Συνέχεια