Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ψέματα και αλήθειες για το Ισραήλ


Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ σχηματίζεις αμέσως την εντύπωση ότι ομάδες Αράβων άρχισαν να διαδηλώνουν ειρηνικά και οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν πυροβολώντας αδιακρίτως. Και μπορεί η «κάλυψη» των γεγονότων να ήταν εκτενής, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατον να δεις, να ακούσεις ή να διαβάσεις ότι οι Αραβες προσπαθούν να διοχετεύσουν και να τοποθετήσουν εκρηκτικά μέσα στο Ισραήλ, ότι πυροβολούν τους Ισραηλινούς στρατιώτες που φυλούν τα σύνορα ή το γεγονός ότι η Χαμάς σπρώχνει απλούς πολίτες να περάσουν τα σύνορα με λοστούς και μολότοφ, λέγοντάς τους ψευδώς ότι οι Ισραηλινοί που φύλαγαν τα συγκεκριμένα σημεία έχουν υποχωρήσει ατάκτως και επομένως δεν υπάρχει κίνδυνος για όποιον θέλει να εισβάλει στο Ισραήλ, και όλα αυτά υπό το σύνθημα «θα περάσουμε και θα ξεριζώσουμε τις καρδιές των Εβραίων».

Αυτές οι «λεπτομέρειες» δεν φαίνεται να είναι δυνατόν να παρουσιαστούν σε κάποιο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Οπως, για παράδειγμα, όταν γίνονται επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ με ρουκέτες, είναι σχεδόν αδύνατον να μάθει ο μέσος πολίτης για το πώς η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς οργανώνει αυτές τις επιθέσεις και ότι μεταφέρει αμάχους στα συγκεκριμένα σημεία από όπου αυτές οι ρουκέτες εκτοξεύονται έτσι ώστε να παρουσιάσει τους νεκρούς ως θύματα του Ισραήλ και όχι ως ένα καλά στημένο με αίμα αθώων θέατρο από μια τρομοκρατική ισλαμική οργάνωση. Παρεμπιπτόντως, ο επίσημα διακηρυγμένος στόχος της Χαμάς δεν είναι μια όσο το δυνατόν πιο συμφέρουσα και ευνοϊκή λύση υπέρ των Αράβων της περιοχής, αλλά η πλήρης και τελική εξαφάνιση του ισραηλινού κράτους.

Το γεγονός που κάνει τη συγκεκριμένη «κάλυψη» των γεγονότων ακόμη πιο απαράδεκτη είναι ότι τα συγκεκριμένα επεισόδια αυτήν τη χρονική περίοδο, όντας οργανωμένα από τη Χαμάς, γίνονται όχι γιατί νομίζουν πως έχουν να κερδίσουν τίποτε επί της ουσίας έναντι του Ισραήλ, αλλά ως ένα μέσο για να κερδίσει η Χαμάς και να αυξήσει την επιρροή της στους Αραβες της περιοχής. Τα ΜΜΕ ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε ένα όπλο εναντίον των μετριοπαθών και διαλλακτικών Αράβων, προς όφελος ενός ακραίου ισλαμικού κινήματος, που έχει την πλήρη στήριξη του Ερντογάν και της Τουρκίας.

Το να είσαι ο χρήσιμος ηλίθιος του Λένιν τη δεκαετία του '20 ίσως να μπορεί να δικαιολογηθεί κάπως. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τους δημοσιογράφους του σήμερα να συμπεριφέρονται ως οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ακραίου και εντελώς μισανθρωπικού ισλαμισμού; Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να διερευνηθεί και να εξακριβωθεί. Το μόνο που θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε είναι ότι μεταξύ μιας φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας και του πιο επικίνδυνου ολοκληρωτισμού της εποχής, το δημοσιογραφικό κατεστημένο πάντοτε θα κάνει τη λανθασμένη επιλογή.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 20.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

O καλός μαρξιστής


Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.

Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν από τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός: την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, τη διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες.

Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η ευθεία σύγκρουση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες οι απόψεις τους περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας τη μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά· το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 13.5.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Ελάχιστος εγγυημένος κρατισμός


Η ανάπτυξη είναι το κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί.

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Βέβαια, η πρόταση του κ. Μητσοτάκη δεν έχει καμία σχέση με τη βασική αρχή και την ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την απλή πρόσθεση μιας νέας κρατικής δαπάνης σε ένα ήδη ογκώδες και χρεοκοπημένο κράτος. Είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής αφού έχουν αφαιρεθεί όλες οι μεταρρυθμιστικές της καινοτομίες, μετατρέποντάς τη σε μια επιπλέον παροχή. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να προσθέσει μια νέα παροχή σε μια ήδη υπερφορολογημένη οικονομία. Τα τελευταία οχτώ χρόνια μόνο οι άμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 94%. «Επίσης, οι φόροι στην παραγωγή το 2015 έφτασαν στο 16,1% του ΑΕΠ από 12,7% και η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και μια από τις χώρες με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές».

Την εβδομάδα που ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την παραπάνω πολιτική η Φινλανδία γνωστοποίησε ότι τερματίζει τον πειραματισμό της με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Το πρόβλημα για τους Φινλανδούς ήταν ότι αυτή η πολιτική δημιουργούσε ένα ισχυρό αντικίνητρο για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, στην οποία ο κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα συντηρεί 2,8 άτομα, «που είτε δεν εργάζονται είτε απασχολούνται στο Δημόσιο», ο κ. Μητσοτάκης έρχεται να προσθέσει ένα νέο σημαντικό αντικίνητρο για τη συμμετοχή στην παραγωγή. Ως αν το ερώτημα στην Ελλάδα του 2018 να ήταν πώς να βρούμε νέους τρόπους για να αυξήσουμε τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα και να δημιουργήσουμε μια καινούργια εξάρτηση στο κράτος για όσα τμήματα του πληθυσμού δεν είναι ακόμα κρατικοδίαιτα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 6.5.2018
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Μια ισόβια για τον κ. Τζήμερο


Μετά από έρευνα της Ασφάλειας Αττικής διαπιστώθηκε ότι οι δολοφόνοι του 19χρονου Θωμά από το Μαρούσι ήταν τρεις Αλβανοί υπήκοοι, οι οποίοι μετά την διάπραξη του εγκλήματος εξαφανίσθηκαν. Ασχολούμαστε με εγκλήματα όπως το παραπάνω, δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές, βασανισμούς και διάφορα άλλα, και δυστυχώς μας διέλαθε της προσοχής το πιο βάρβαρο και επικίνδυνο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένας πολίτης, και αυτό είναι το έγκλημα γνώμης.

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό αλλά το ελληνικό κράτος με διαφορετικές κυβερνήσεις, έχει μια ξεκάθαρη, συνεπή και διακομματική πολιτική όσο αφορά το έγκλημα. Όλα αυτά που ένας λογικός πολίτης θα καταλάβαινε ως εγκλήματα, δολοφονίες, βασανισμοί, ληστείες, ο νομοθέτης τα αντιμετωπίζει ελαφρά, ως απλά παραβατικές συμπεριφορές, ενοχλήσεις αλλά όχι εγκληματικότητα. Αντίθετα, οι νόμοι και οι κανονισμοί όσον αφορά την σκέψη και τον λόγο διαρκώς αυξάνονται και αυστηροποιούνται.

Και αυτή η αύξηση και εξάπλωση της λογοκρισίας είναι τέτοια που ξεπερνά ακόμα και τους κανόνες που ο ίδιος ο νόμος της λογοκρισίας θέτει. Έτσι για παράδειγμα ο κ. Θάνος Τζήμερος κατηγορείται με το νόμο λογοκρισίας του 2014, ενώ είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι δεν έχει παραβιάσει τον συγκεκριμένο νόμο. Ο εθνικός μας λογοκριτής, κ. Δημητράς, έχοντας προσθέσει μια επιπλέον μήνυση στο ενεργητικό του, βρίσκεται στην πρωτοπορία της ολοκληρωτικής λογικής που διέπει τον νόμο. Έτσι η ενοχή του κ. Τζήμερου δεν έγκειται στο ότι έχει παραβιάσει τον νόμο, αλλά στο ότι έχει προσβάλει τις πολιτικές προτιμήσεις των ατόμων που πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων νόμων.

Ο Leszek Kołakowski, ο καλύτερος αναλυτής της μαρξιστικής σκέψης, είχε πει ότι βασικό χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων ήταν η κατάργηση του δικαίου. «Στα κρίσιμα σημεία, το ολοκληρωτικό δίκαιο έπρεπε να είναι ασαφές, έτσι ώστε η εφαρμογή του να εξαρτάται από τις αυθαίρετες και μεταβαλλόμενες αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, ο πολίτης να μπορεί να θεωρηθεί εγκληματίας όποτε οι αρχές το επιλέξουν.» Στο ολοκληρωτικό δίκαιο δεν μπορεί να υπάρχει νομοθεσία που να «περιορίζει την αρχή ότι οι πολίτες είναι ιδιοκτησία του κράτους.»

Ο κ. Δημητράς δια της μηνύσεως προσπαθεί να προσθέσει περισσότερο ασάφεια σε έναν ήδη απαράδεκτο νόμο για μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Νομικά αβάσιμος, αλλά πολιτικά απόλυτα συνεπής. Ο λόγος και οι σκέψεις του κ. Τζήμερου ανήκουν στο κράτος, δικαιούται να τις εκφράζει δημόσια μόνο εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που το κράτος έχει υπαγορεύσει. Ο κ. Τζήμερος έχει την «ελευθερία» να εκφράσει την αποδοχή των ενδεδειγμένων από το κράτος απόψεων. Η μετάσταση της ολοκληρωτικής λογικής του καρκινώματος του νόμου λογοκρισίας του 14 είναι κάτι περισσότερο από γεγονός.
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής


Στον Προϋπολογισμό του 2013 οι αυξήσεις φόρων ήταν σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Στον Προϋπολογισμό του 2014 οι αυξήσεις φόρων ήταν 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Για το 2015 αυξήθηκε ο φόρος στα "μπλοκάκια" από 500 σε 650 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί με μπλοκάκι θα έπρεπε να πληρώσουν 26% από το πρώτο ευρώ. Με το περίφημο email Χαρδούβελη η κυβέρνηση θα έπαιρνε επιπλέον μέτρα από 1 έως 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι όμως, αν ακούσεις την αντιπολίτευση σήμερα, θα είχες την εντύπωση ότι έχει να κάνεις με αναρχοκαπιταλιστές οπαδούς της Ayn Rand, που κατά την περίοδο της δικής τους διακυβέρνησης μείωσαν δραστικά το κράτος και τους φόρους.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, είτε εργάζονται στα ΜΜΕ είτε ως απλοί πολίτες, σχολιάζοντας τα γεγονότα στο facebook ή το twitter. Είναι ως αν όλοι αυτοί αυτομάτως ανακάλυψαν από τον Φεβρουάριο του '15 και μετά ότι η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία και συντηρεί τον κομματικό στρατό των κυβερνώντων. Είναι επίσης αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση ως ένθερμη οπαδός του κρατισμού έχει ξεπεράσει στο θέμα της φορολογίας όλες τις προηγούμενες, παρ' όλα αυτά, η διαφορά της από τους προηγούμενους έχει να κάνει με το ύψος των φορολογικών μέτρων και όχι αν πάρθηκαν φορολογικά μέτρα ή όχι. Είναι μια διαφορά ποσότητας αλλά όχι είδους. Είναι μια μετρήσιμη διαφορά, γιατί δεν είναι μια διαφορά επί της αρχής.

Στην πολιτική όλο και πιο συχνά υποστηρίζουμε κόμματα και πολιτικούς με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζουμε ποδοσφαιρικές ομάδες. Μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα της εκλογικής ή επικοινωνιακής νίκης, χωρίς να μας ενδιαφέρει και τόσο πολύ αν αυτές οι νίκες έχουν πολιτικά αποτελέσματα. Τίποτα δεν έχει σπιλωθεί τις τελευταίες δεκαετίες όσο η ύπαρξη και η αξία της ιδεολογίας. Ομως, όταν συγκρουόμασταν σε ιδεολογικό επίπεδο, επρόκειτο για μια διαμάχη φιλοσοφικών αρχών και εμπειρικών διαπιστώσεων. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν μια καλύτερη κατανόηση της κοινωνίας και της πολιτικής. Εχοντας αμαυρώσει την αξία της ιδεολογίας έχουμε μετατρέψει την πολιτική αρένα από μια σύγκρουση ιδεών σε μια σύγκρουση φυλών.

Στις ΗΠΑ οι δημοκρατικοί ξόδεψαν τις προηγούμενες δεκαετίες δικαιολογώντας και αδιαφορώντας για τις σεξουαλικές παρεκτροπές του Μπιλ Κλίντον, έστω κι αν οι καταγγελίες είχαν φτάσει στο επίπεδο βιασμού. Τώρα που οι ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν έναν πρόεδρο με παρόμοιες παρορμήσεις -αν και όχι στο επίπεδο Κλίντον- οι δημοκρατικοί ανακάλυψαν τη σπουδαιότητα "του πνεύματος και της ηθικής" του Αυλωνίτη. Αντίθετα το μπλοκ των ευαγγελιστών χριστιανών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ψήφισε μονοκούκι τον Τραμπ στις εσωκομματικές εκλογές, ενώ είχε στη διάθεσή του υποψήφιους πολύ πιο συντηρητικούς σε πολιτικό και σε προσωπικό επίπεδο. Οι ιδεολογικές συγκρούσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε μια διαμάχη πολιτικών φυλών σε διεθνές επίπεδο.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 22.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Το κατεστημένο και οι φαντασιώσεις του


Στην Ολλανδία η ύπαρξη ενός δικτύου κατασκοπίας της Τουρκίας, που είχε ως βάση τα -πολλά πλέον- τζαμιά στη συγκεκριμένη χώρα, ήταν η αιτία για να εξελιχθεί η υπόθεση σε ένα μεγάλο σκάνδαλο διεθνών διαστάσεων. Αργότερα, το Euronews μίλησε για δίκτυο κατασκοπίας της Τουρκίας, που έχει παρακλάδια στις πέντε από τις επτά ηπείρους του πλανήτη. Η Αυστραλία και η Ανταρκτική μέχρι στιγμής δεν είναι στη λίστα των κατασκοπευτικών προτεραιοτήτων του Ερντογάν.

Η ύπαρξη αυτού του διεθνούς δικτύου καταδεικνύει ότι η τουρκική ηγεσία βλέπει την πληθυσμιακή αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου ως επέκταση της κυριαρχίας της. Η ηγεσία του τουρκικού κράτους, αλλά και οι ηγεσίες άλλων μουσουλμανικών κρατών οραματίζονται ένα μέλλον όπου οι ισλαμικές αρχές και αξίες θα παίζουν ολοένα πιο κεντρικό ρόλο στη διεθνή σκηνή. Η εποχή δυτικοποίησης φαίνεται ότι έχει δώσει τη θέση της στην ισλαμοποίηση. Η σύγκρουση των πολιτισμών δεν είναι τελικά και τόσο συγκρουσιακή, γιατί η πολιτική τάξη της Δύσης αποδέχεται την ήττα και απλώς επιζητεί κάποιους όρους παράδοσης.

Τα παραπάνω έχουν τη σημασία τους, αν αναλογιστούμε μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις της ελληνικής πολιτικής τάξης: Η Ευρωπαϊκή Ενωση όχι μόνο θα έλυνε όλα τα βασικά εσωτερικά προβλήματα της Ελλάδας, αλλά και τα ελληνοτουρκικά.

Η ηγεσία της Τουρκίας ήθελε την Τουρκία στην Ευρώπη και επομένως η Ελλάδα κρατούσε το κορυφαίο διπλωματικό χαρτί στην πιο σημαντική επιδίωξη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Βέβαια, όσο περνούσε ο καιρός τόσο ο πήχης των απαιτήσεών μας έπεφτε όλο και πιο χαμηλά. Οι Τούρκοι γίνονταν όλο και πιο επιθετικοί, ενώ οι Ελληνες πολιτικοί -όλο και περισσότερο με μια πιο ενδελεχή επίγνωση της ανικανότητάς τους να προστατεύσουν την ελληνική κυριαρχία και τα συμφέροντα- ελάφρυναν το πακέτο των απαιτήσεων. Φτάσαμε ουσιαστικά στο σημείο να μην απαιτούμε τίποτα.

Τελικά, η λογικοποίηση στην οποία θέλαμε να πιστέψουμε ήταν ότι η ένταξη καθαυτό θα εξευρωπάιζε την Τουρκία και αυτομάτως θα έλυνε και τα ελληνοτουρκικά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μας έφτιαχνε το κράτος, το ευρώ θα μας έκανε πλούσιους και η ένταξη της Τουρκίας θα άφηνε την πολιτική τάξη να ασχοληθεί με αυτά που ήξερε τόσο καλά να κάνει: Να δανείζεται, να διορίζει και να μετατρέπει κάθε πρόβλημα σε κονδύλι του ΕΣΠΑ.

Η Τουρκία πλέον αρχίζει να αντικαθιστά τη Σαουδική Αραβία ως κύριος χρηματοδότης τζαμιών που διακηρύσσουν τις πιο ακραίες μορφές του Ισλάμ. Αυτό, όμως, που ανησυχεί την ελληνική πολιτική τάξη είναι πώς θα καταφέρει να επιδοτήσει και να στεγάσει στην Ελλάδα τις καραβιές ομοθρήσκων του που στέλνει ο Ερντογάν. Δεν βλέπουν τους κινδύνους τουρκοποίησης των μουσουλμάνων της Θράκης, αλλά φαντασιώνονται ότι θα εξευρωπαΐσουν τις ορδές του "σουλτάνου"...

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 15.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Ο ακήρυχτος πόλεμος στους χριστιανούς


Πριν από έναν χρόνο, την Κυριακή των Βαΐων, δύο χριστιανικές εκκλησίες στην Αίγυπτο έγιναν στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Είκοσι επτά χριστιανοί έχασαν τη ζωή τους στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και άλλοι 17 δολοφονήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Οι διώξεις και οι γενοκτονίες εναντίον των χριστιανών το 2017 ήταν οι χειρότερες στην Ιστορία, σύμφωνα με μελέτη του καθολικού οργανισμού "Aid to the Church in Need".

Οι χώρες με τις χειρότερες επιδόσεις στην καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι μουσουλμανικές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Ο ένας στους 12 χριστιανούς στον κόσμο υφίσταται κάποιου είδους δίωξη, που μπορεί ξεκινά από απλή παρενόχληση και να φτάνει στους βασανισμούς, ακόμα και στη σταύρωση - κάτι που συνηθίζουν να επιλέγουν ως μέθοδο βασανισμού και εξόντωσης οι ισλαμιστές. Αν η αναλογία "ένας στους 12" δεν ακούγεται ως μεγάλος αριθμός, θα ήταν ωφέλιμο να διευκρινίσουμε ότι μιλάμε για πάνω από 215.000.000 ανθρώπους.

Σε έρευνα του Pew Research Center είχε αποκαλυφθεί ότι οι χριστιανοί υπόκεινται σε διώξεις σε 130 χώρες του κόσμου, ενώ στις 104 από αυτές τις χώρες οι διώξεις γίνονται από κυβερνήσεις και επίσημες οργανώσεις. Μπορεί η χειρότερη περιοχή για τους χριστιανούς να είναι η Μέση Ανατολή, η χειρότερη όμως χώρα είναι η κομμουνιστική Βόρεια Κορέα, όπου συστηματικά οι χριστιανοί στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζονται και εκτελούνται.

Αν οι διώξεις εναντίον των χριστιανών βρίσκονται σε ιστορικά υψηλό σημείο, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για ένα θέμα το οποίο αφορά το 1/3 της ανθρωπότητας. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ενός παγκόσμιου φαινομένου που θα έπρεπε να απασχολήσει τα ΜΜΕ... Τα εγκλήματα εναντίον των χριστιανών αρχίζουν να παρουσιάζουν σημαντική αύξηση στην Ευρώπη, την ήπειρο όπου θα ήταν αναμενόμενο οι χριστιανοί να είναι ασφαλείς. Η πολιτική ορθότητα καθορίζει τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Η δημοσίευση των διώξεων θα χαλούσε το αφήγημα του κακού Ευρωπαίου και του πάντοτε αγαθού και ταπεινού ξένου.

Σύμφωνα με το κατεστημένο, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει οπωσδήποτε να αποδεχθούν τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές ως κάτι αναπόφευκτο και αναμφισβήτητα θετικό. Το γεγονός ότι η "μεταφορά" της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη έχει ως αποτέλεσμα να αποκτά όλο και περισσότερο η Ευρώπη τα χαρακτηριστικά και τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής για κάποιον λόγο δεν πρέπει καθόλου να μας ανησυχεί...

Σε γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ένας Σύρος χριστιανός αποκάλυψε τον λόγο που τον έκανε να επιστρέψει από την Αυστρία στη Συρία, ενώ είχε ήδη ξοδέψει 3.000 ευρώ: Οταν έφτασε στην Αυστρία, διαπίστωσε πόσοι από τους λεγόμενους "πρόσφυγες" ήταν υποστηρικτές και μέλη ακραίων ισλαμικών οργανώσεων και τρομοκρατικών ομάδων. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι θα ήταν πιο ασφαλές γι' αυτόν να επιστρέψει στη Συρία

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 8.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Έξω οι εγκληματίες, μέσα οι νοικοκυραίοι


Mετά τη δολοφονία του εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου στην Υδρα η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη επτά Γεωργιανών. Στα πολλά παράλογα της υπόθεσης ήταν και το γεγονός ότι "οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους..." Οι συγκεκριμένοι ήταν από τους χιλιάδες ευεργετηθέντες εγκληματίες του νόμου Παρασκευόπουλου. Η παραπάνω ιστορία έχει τη σημασία της για να καταλάβουμε το νομικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει o 88χρονος από τη Γλυφάδα, ο οποίος πυροβόλησε τους επίδοξους ληστές του.

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ότι ο 88χρονος πυροβόλησε όταν δύο κακοποιά στοιχεία εισέβαλαν στο σπίτι του. Τώρα αντιμετωπίζει τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες από το ελληνικό κράτος. Αν η έρευνα επιβεβαιώσει την αρχική εικόνα για το τι συνέβη το πρωί της Τρίτης, τότε θα έχουμε μια τυπική περίπτωση για το πώς το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη που μόνο σκοπό έχει να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του.

Η πολιτική του ελληνικού κράτους είναι ξεκάθαρη, υπάρχουν διακρίσεις εναντίον των πολιτών που θέλουν να ζήσουν αρμονικά με τους υπολοίπους. Αυτές οι διακρίσεις πλέον δεν περιορίζονται σε θέματα δημόσιας τάξης, αλλά από το φορολογικό σύστημα, το συνταξιοδοτικό, έως και την πολιτική πρόνοιας ο παραγωγικός και υπεύθυνος πολίτης δέχεται μια ανελέητη επίθεση οικονομικής και ηθικής εξόντωσης. Αντίθετα, στον μπαχαλάκη των Εξαρχείων, στον κοινό εγκληματία, στον λαθρομετανάστη, στον διεφθαρμένο δημόσιο λειτουργό και τον κρατικοδίαιτο επιχειρηματία το ελληνικό κράτος προσφέρει σχεδόν πλήρη νομική προστασία και, φυσικά, σημαντική οικονομική αρωγή.

Στις μέρες μας δεν θα ήταν παράξενο να ακούσουμε ότι η πράξη του 88χρονου είναι ακόμα πιο επιβαρυντική από το γεγονός ότι εμπόδισε μια αναδιανομή πλούτου, η οποία μάλιστα έγινε με τα πιο γνήσια επαναστατικά μέσα. Δεν θα ήταν επίσης παράξενο η κυβέρνηση να νομοθετήσει διαφορετικές ποινές για το ίδιο αδίκημα με εισοδηματικά κριτήρια, όπως έκανε πρόσφατα με τον Kώδικα Oδικής Kυκλοφορίας.

Προσφάτως είχε δημοσιοποιηθεί η υπόθεση της σπείρας λαθρομεταναστών που όχι μόνο έκλεβαν ηλικιωμένους, αλλά κατά τη διάρκεια της κλοπής τούς βασάνιζαν. Στο τελευταίο περιστατικό πριν από την πιο πρόσφατη σύλληψή τους είχαν κάψει μια 85χρονη σιδερώνοντάς τη. Και αυτοί είχαν αφεθεί πρόωρα ελεύθεροι με τον νόμο Παρασκευόπουλου.

Δεν ήταν αρκετό ότι μπήκαν στην Ελλάδα παρανόμως και κανείς δεν τους απέλασε, αλλά, ακόμα και όταν έπραξαν και άλλα αδικήματα, το ελληνικό κράτος φρόντισε να τους αφήσει ελεύθερους πολύ πριν από την έκτιση της μικρής ποινής τους. Αυτό είναι το μήνυμα της κυβέρνησης σε κάθε ηλικιωμένο: Θα σε αφήσουμε απροστάτευτο σε κάθε εγκληματία της υφηλίου και, αν τολμήσεις να αμυνθείς, θα σε τιμωρήσουμε παραδειγματικά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 1.4.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Trump: ο βασιλιάς τους χάους


Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Trump τρώει ιδιαίτερα συχνά στα McDonalds δεν είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο στο βιβλίο Fire and Fury. Η αγάπη του για το πρόχειρο φαγητό ήταν ευρέως γνωστή πολύ πριν γίνει πριν γίνει πρόεδρος. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι τώρα λέγεται να το κάνει γιατί νομίζει ότι μειώνει τις πιθανότητες να τον δηλητηριάσουν. Εάν αυτός ο λόγος ευσταθεί και o πρόεδρος δεν εμπιστεύεται τους σεφ του Λευκού Οίκου, είναι ένα ακόμα περίεργο δεδομένο από τα πολλά που "καταγράφονται" στο συγκεκριμένο βιβλίο

Εδώ το καταγράφονται έχει μπει σε εισαγωγικά γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου, Michael Wolff, ανήκει στην, ας πούμε, πιο "δημιουργική" σχολή της δημοσιογραφίας. Και στην διάρκεια της καριέρας του, ο Wolff έχει υπάρξει τόσο δημιουργικός που εχθρικά προς τον Trump MME, όπως οι Times της Νέας Υόρκης, δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά που "καταγράφονται" στο συγκεκριμένο βιβλίο. Ίσως σε σύσκεψη που έγινε να μην έβαλε ο Trump τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου να κυνηγάει μια μύγα, όμως, o αλλοπρόσαλλος και ναρκισσιστικός χαρακτήρας του Trump, που είναι ιδιαίτερα καταφανής και στις δημόσιες εμφανίσεις του, κάνουν όποιον ακούει το παραπάνω "συμβάν" να το πιστεύει.
Το πρόβλημα για τον Trump είναι ότι όσο γελοία και εξωπραγματικά κι αν ακούγονται αυτά τα γεγονότα, η γενική συμπεριφορά του, τους προσδίδει την αίσθηση της εγκυρότητας.

Στο Λευκό Οίκο το προσωπικό αλλάζει σχεδόν ανά εβδομάδα. Δεν υπάρχει σχεδιασμός και πρόγραμμα. 'Όλοι φαίνεται ότι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του προέδρου. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι επιθυμίες του προέδρου αλλάζουν διαρκώς, και συχνά χωρίς την παραμικρή αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη πολιτική στόχευση ή ιδεολογική κατεύθυνση.

Δύο από τις επιτυχίες του Trump με μακροπρόθεσμες συνέπειες επιτεύχθηκαν γιατί απλούστατα η συμμετοχή του στην πραγματοποίηση τους ήταν και είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η φορολογική μεταρρύθμιση σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από την Ρεπουμπλικάνικη ηγεσία του Κογκρέσου. Οι θέσεις των ομοσπονδιακών δικαστών καλύπτονται με ταχύς ρυθμούς γιατί την υπόθεση την έχει αναλάβει εργολαβικά o συντηρητικός σύνδεσμος δικηγόρων, η Federalist Society.

Ο Trump προεκλογικά είχε ασκήσει έντονη κριτική στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ. Κατά βάση ορθή κριτική, που όμως είχε παραβλέψει μια σημαντική παράμετρο, αυτός που θέλει να αντικαταστήσει την υπάρχουσα πολιτική τάξη πρέπει τουλάχιστον να είναι το ίδιο ικανός στην διαχείριση της πολιτικής και του κράτους, διαφορετικά η αποτυχία του θα νομιμοποιήσει πολιτικά την πρώην προβληματική κατάσταση. Για την ώρα ο πρόεδρος Trump ξοδεύει το περιορισμένο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει σε άσκοπους και ανώφελους καβγάδες, δημιουργεί σκάνδαλα από άγνοια και απίστευτη επιπολαιότητα. Γενικά, συμπεριφέρεται ως ένας κακομαθημένος έφηβος που βρίσκεται στο πλατό ενός ριάλιτι σόου.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.3.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Στον δρόμο της ισλαμοποίησης


Η προσπάθεια, πριν από καιρό, του δικηγορικού συλλόγου Αγγλίας - Ουαλίας να ενσωματώσει στο αγγλικό δίκαιο τον ισλαμικό νόμο μπορεί προσωρινά να βρήκε αντιστάσεις, αλλά φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που θα κάνει και πάλι την εμφάνισή του σχετικά σύντομα. Στις οδηγίες που είχε στείλει τότε ο δικηγορικός σύλλογος ήταν, για παράδειγμα, πώς να φτιάξετε μια διαθήκη που θα δίνει μικρότερο μερίδιο στις γυναίκες της οικογένειας ή πώς να αποκλείσετε από την κληρονομιά κάποιον που πλέον δεν ασπάζεται τη μουσουλμανική θρησκεία.

Αυτή η πρωτοβουλία του δικηγορικού συλλόγου ήταν αυτό που λέμε "μπροστά από την εποχή της", γιατί η ισλαμοποίηση της Ευρώπης προχωρά με γοργούς ρυθμούς. Δείτε, για παράδειγμα, το τελευταίο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης, όπου "Περισσότερες από 1.000 υποθέσεις βιασμών, σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, δολοφονιών και ναρκωτικών από αδίστακτες συμμορίες εδώ και 40 χρόνια συγκλονίζουν την πόλη Τέλφορντ της Αγγλίας". Μία από τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις "ήταν αυτή της Λούσι Λόου. Το 1997 ο 26χρονος τότε οδηγός ταξί Αζχάρ Αλί Μεχμούντ βίασε τη 14χρονη Λούσι, η οποία γέννησε το παιδί του. Δύο χρόνια αργότερα έβαλε φωτιά στο σπίτι της, σκοτώνοντας τη Λούσι, τη μητέρα της και τη 17χρονη αδερφή της Σάρα".

Μόλις το 2014 αποκαλύφθηκε η περίπτωση της πόλης Ρόδερομ στη βόρεια Αγγλία, όπου ο αριθμός των θυμάτων βιασμού ήταν τουλάχιστον 1.400. Και στις δύο περιπτώσεις, Τέλφορντ και Ρόδερομ, οι θύτες ήταν μουσουλμάνοι έποικοι. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Αρχές έκαναν τα στραβά μάτια, γιατί δεν ήθελαν η αλήθεια να διαταράξει την πολυπολιτισμική ειρήνη. Τη λειτουργό που πρώτη προσπάθησε να αποκαλύψει τα εγκλήματα στο Ρόδερομ τελικά την έστειλαν σε ειδική εκπαίδευση, προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στη... διαφορετικότητα.

Μακροπρόθεσμα το θέμα με τα παραπάνω γεγονότα είναι ότι αποκτούν μια κανονικότητα στον δυτικό κόσμο, τα συνηθίζουμε. Η καθημερινότητα αποκτά όλο και περισσότερο τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά και, αν σε αυτό κάποιος προβάλει αντιρρήσεις, τότε αμέσως διώκεται ως ρατσιστής και ξενοφοβικός. Για εμάς στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία, λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι ο κ. Σκουρλέτης θα "ελληνοποιήσει" 800.000 αλλοδαπούς με διαδικασίες-εξπρές. Το γεγονός των μαζικών, και παρεμπιπτόντως αντισυνταγματικών, ελληνοποιήσεων θα αλλάξει ριζικά την πολιτισμική πορεία της χώρας μας. Η επιστροφή πολιτικά και πολιτισμικά στον χώρο της Μέσης Ανατολής είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, αν οι υπάρχουσες τάσεις και πολιτικές δεν αντιστραφούν. Η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα σε χρεοκοπία θα έχει κάνει ακόμη ένα μοιραίο έγκλημα, καταργώντας ουσιαστικά όλα όσα μπορέσαμε να οικοδομήσουμε από τον Μάρτιο του '21 και μετά.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.3.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Κυβέρνηση εθνικής ταπείνωσης


Θυμάστε την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο, τότε που ήρθε και σε ελληνικό έδαφος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης και μετά πήγε στην Κομοτηνή για να εορτάσει την τουρκοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας; Για όποιον είχε μάτια να δει, ήταν η χειρότερη επίσκεψη ξένου πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες.

Κι όμως, η "Αυγή" είχε προσπαθήσει να περάσει την επίσκεψη ως επιτυχία. "Νέα σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις" ήταν ο σπουδαίος πρωτοσέλιδος τίτλος του ρεπορτάζ.
Ακολουθούσε σοβαρή απεικόνιση της πραγματικότητας, σημειώνοντας ότι υπάρχουν "αξιοσημείωτες "υποχωρήσεις" Ερντογάν έπειτα από τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα", προσθέτοντας:
"Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα έχει ήδη αφήσει μία διπλή, σημαντική "κληρονομιά": Αφενός, το πέρασμα από την εποχή της "μυστικής διπλωματίας" σε μια νέα διπλωματική σχολή, στην οποία οι δύο χώρες δεν κρύβουν τις διαφωνίες τους, αλλά τις συζητούν ανοιχτά - ακόμη και μπροστά στις κάμερες. Αφετέρου, στα "συν" της επίσκεψης Ερντογάν καταγράφονται συγκεκριμένες λεκτικές υποχωρήσεις του προέδρου της Τουρκίας, που, πίσω από τους πηχυαίους τίτλους περί της Συνθήκης της Λωζάννης, κρύβουν σοβαρές διαφοροποιήσεις της τουρκικής διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής σε ό,τι αφορά τη μειονότητα, το Αιγαίο και άλλα θέματα που αποτελούν διαχρονικά "αγκάθια" μεταξύ των δύο χωρών".

Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις γιατί δεν τους είναι αρκετό που είναι κυβέρνηση, αλλά θα ήθελαν να είναι αυτό που ονομάζουν "η εξουσία". Αν ήταν εξουσία, θα υπήρχε ένας Ουίνστον Σμιθ να πηγαίνει στα αρχεία και να κάνει τις απαραίτητες "διορθώσεις". Επίσης, έτσι εξηγείται και η λαχτάρα τους να νομιμοποιήσουν τον μπάφο -για να γράψεις ένα κείμενο σαν το παραπάνω πιθανόν να χρειάζεσαι μεγάλες ποσότητες.

Τελικά, το αποτέλεσμα της επίσκεψης Ερντογάν, στη διάρκεια της οποίας η Τουρκία έκανε "αξιοσημείωτες "υποχωρήσεις"" μετά "τα αυστηρά μηνύματα Τσίπρα", ήταν μια de facto κατοχή στα Iμια, μια απόπειρα βύθισης ελληνικού πλοίου και η απαγωγή και η αιχμαλωσία δύο Ελλήνων στρατιωτικών. Κι όλα αυτά πριν δούμε τι άλλο θα προκύψει ως "σημαντική κληρονομιά" της επίσκεψης Ερντογάν.

Διεθνώς η Ελλάδα, λόγω της υπάρχουσας κυβέρνησης, δέχεται τη μια ταπείνωση μετά την άλλη. Οι κυβερνώντες "την πατάνε" στο εξωτερικό γιατί απλούστατα ο τσαμπουκάς που ξέρουν εκεί δεν περνάει. Είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια στη συνδικαλιστική και την επαναστατική "γυμναστική" με εσωτερικούς αντιπάλους που ακόμα πάσχουν από ενοχικά σύνδρομα και φοβίες. Με αυτούς τους αντιπάλους δεν έχεις παρά να δηλώσεις αριστερός και αρχίζουν την άτακτη υποχώρηση.

Στο εξωτερικό, όμως, αντίπαλοι και εχθροί δεν έχουν την ίδια κουλτούρα. Οι μπαχαλάκηδες στην κυβέρνηση, που έχουν συνηθίσει σε ένα εσωτερικό μέτωπο χωρίς αντιστάσεις, στο εξωτερικό τρώνε τα μούτρα τους. Το θέμα, βέβαια, είναι πως τον λογαριασμό της άγνοιάς τους τον πληρώνει η Ελλάδα.
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Το ιταλικό ριφιφί


Αν θέλεις να κλέψεις μια τράπεζα, για να βελτιώσεις τις πιθανότητες επιτυχίας το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να έχεις τον δικό σου άνθρωπο εντός της τραπέζης. Οι Ιταλοί, έχοντας τον κ. Ντράγκι πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να "μεταφέρουν" προς Ιταλία μεριά περί τα 319 δισεκατομμύρια ευρώ, μέσω της λεγόμενης "πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης". Παρεμπιπτόντως, οι ιταλικές τράπεζες και γενικώς οι Ιταλοί πωλούν τα ιταλικά ομόλογα που οι άλλοι, εμμέσως πλην σαφώς, αγοράζουν και τοποθετούν τα έσοδα σε χώρες, όπως η Γερμανία και το Λουξεμβούργο.

Οι Ιταλοί μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που "κατέκτησε" ο κ. Τσίπρας με την περήφανη και ηρωική διαπραγμάτευση... Ενώ ο κ. Τσίπρας διαπραγματεύτηκε Μνημόνιο χωρίς λεφτά, οι Ιταλοί κατάφεραν λεφτά χωρίς Μνημόνιο! Η ιταλική όπερα με την επωνυμία "Ιταλική Οικονομική Τραβιάτα", ή απλά "παραστρατισμένη", φαίνεται ότι θα γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν για τις εκλογές που γίνονται σήμερα. Χωρίς να έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό στην Ελλάδα, οι λεγόμενες "λαϊκιστικές" δυνάμεις στη γειτονική χώρα έχουν προσχωρήσει σε αυτό που εδώ ονομάζεται "μνημονιακή εθνική στρατηγική": "Αντί να φάμε τα μούτρα μας με μια αλλαγή νομίσματος, γιατί να μην προσπαθήσουμε να έχουμε τους υπολοίπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πληρώνουν τη διατήρηση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης στην εξουσία;" Εντός του ευρώ, λοιπόν, αλλά με τους όρους που επιθυμεί το ιταλικό πολιτικό κατεστημένο, πότε της συμβατικής και πότε της παρδαλής έκδοσης.

Η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση βασίζεται σε δύο εξίσου επιζήμιες ψευδαισθήσεις: Οι μεν του Βορρά ελπίζουν ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουν να εκσυγχρονίσουν και να επιβάλουν δημοσιονομική πειθαρχία στις χώρες του Νότου. Οι του Νότου έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα είναι αιωνίως πολιτικά βιώσιμη η μεταφορά, έμμεσα και άμεσα, πλούτου από τον Βορρά στον Νότο. Κάποια στιγμή αυτές οι ψευδαισθήσεις θα έρθουν σε ευθεία σύγκρουση και, όπως έχει συμβεί σε όλες τις περιπτώσεις νομισματικής ένωσης στο παρελθόν, αυτό θα είναι και το τέλος του κοινού νομίσματος.

Το 2019 η Ιταλία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει μέρος του χρέους της, που θα πλησιάζει ως μέγεθος το 1/5 της ιταλικής οικονομίας - ένα αστρονομικό ποσό. Οι βόρειοι ήδη θέλουν να καταργήσουν μια και καλή την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία επίσημα τελειώνει τον Σεπτέμβριο. Αν αυτό συμβεί, τότε η Ιταλία θα έχει χάσει τον κύριο πελάτη των ομολόγων της. Όσοι νόμιζαν ότι η όπερα "Το ευρώ" έχει τελειώσει ας περιμένουν καλύτερα τις επόμενες σκηνές του έργου.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.3.2018
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Θέλεις να γίνει «Ελληνας»;


Αν ένα επιχείρημα που θέλεις να υποστηρίξεις δεν είναι και τόσο δυνατό, ίσως συμφέρει να το παρουσιάσεις ως μια γενικώς αναγνωρισμένη αλήθεια ή ως δεδομένο και να επιχειρηματολογήσεις σαν αυτό που στην πραγματικότητα είναι το ζητούμενο να είναι η βάση από την οποία πρέπει να αρχίσει η κοινή συζήτηση.

Ετσι, για παράδειγμα, ο κ. Μαυρίδης στο Liberal θα γράψει ότι «οι αριθμοί λένε την απόλυτη αλήθεια: η Τουρκία θα έχει το 2050 100.000.000 κατοίκους και η Ελλάδα λιγότερους από 10.000.000» συμπληρώνοντας: «Θα πέσουμε ως ώριμο φρούτο, αν δεν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε σε γενναίες πολιτικές. Χρειαζόμαστε “νέο αίμα”».

Βεβαίως και οι αριθμοί έχουν τη σημασία τους, αλλά αυτή η σημασία είναι σχετική. Για παράδειγμα, το Ισραήλ είναι μια χώρα που πλησιάζει σε πληθυσμό τα 9.000.000. Αυτή η χώρα των 9.000.000 είναι υπό τη συνεχή απειλή ενός αραβικού κόσμου με συνολικό πληθυσμό που ξεπερνά τα 420.000.000. Δηλαδή, σήμερα, οι Ισραηλινοί αντιμετωπίζουν μια πληθυσμιακή αναλογία που είναι περισσότερο από τέσσερις φορές χειρότερη από αυτήν που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε εμείς το 2050.

Μπορεί ο κ. Μαυρίδης να παραβλέπει το παράδειγμα του Ισραήλ και τη σημασία του, αλλά εδώ το θέμα είναι ότι οι παραβλέψεις του κ. Μαυρίδη πολλαπλασιάζονται. Παραβλέπει το γεγονός ότι τα ιστορικά παραδείγματα αφομοίωσης που αναφέρει έχουν να κάνουν με πολιτικές πολιτισμικής ένταξης, που σήμερα θα ήταν από παράνομες μέχρι πολιτικά μη ορθές. Παραβλέπει την τουρκοποίηση των μουσουλμάνων της Θράκης και το τι σημαίνει αυτό για τις δυνατότητες του ελληνικού κράτους και για τις επιδιώξεις των γειτόνων μας. Παραβλέπει μια σειρά πολιτικών από την Ε.Ε., που σκοπό έχουν οι Ευρωπαίοι να αφομοιωθούν στην κουλτούρα και στις παραδόσεις αυτών οι οποίοι καθημερινά εισβάλλουν κατά χιλιάδες. Παραβλέπει την αποτυχία ενταξιακών πολιτικών σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Αν το θέμα είναι ο γεωγραφικός χώρος που λέγεται Ελλάδα να έχει κατοίκους, αυτό δεν είναι και μεγάλο πρόβλημα. Η τοποθεσία είναι εξαιρετική και θα έχει πάντα κατοίκους. Αν το θέμα είναι να βρούμε μερικούς ακόμα λόγους, προσπαθώντας να δικαιολογήσουμε την πολιτική ανοιχτών συνόρων, και αυτό περιττό φαίνεται.

Αν πραγματικά όμως μας ενδιαφέρει η διατήρηση του ελληνικού πολιτισμού και της ταυτότητας, τότε το παράδειγμα του Ισραήλ, και γενικότερα αυτό της εβραϊκής φυλής, είναι το πλέον σχετικό. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι το συγκεκριμένο παράδειγμα αντικρούει όλη την αριστερή μπαρουφολογία περί έθνους, θρησκείας, οικογένειας και οικονομίας.

Και εδώ είναι το πρόβλημα για τον κ. Μαυρίδη: η λύση στο ζήτημα διατήρησης της ελληνικής ταυτότητας σημαίνει επιστροφή στις παραδοσιακές και τις συντηρητικές αξίες και αρχές που δημιούργησαν το μοντέρνο ελληνικό έθνος. Συμπέρασμα δύσκολο, αν έχεις υιοθετήσει ολοσχερώς την αριστερή μπαρουφολογία, όπως ο κ. Μαυρίδης.
Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Το σχέδιο Σανό-εκλογές


Ο πατέρας ενός φίλου είχε παρατηρήσει ότι τα γαλλικά εστιατόρια συνήθως έκαναν λάθος στο λογαριασμό. Αυτό που έκανε εντύπωση δεν ήταν η ύπαρξη του λάθους, αλλά ούτε και η σχετικά υψηλή επαναληπτικότητα. Αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η μονομέρεια του λάθους. Πάντοτε το λάθος ήταν εις βάρος του πελάτη και προς όφελος του εστιατορίου.

Μια παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στην υπόθεση Νοβάρτις. Υπάρχουν πάρα πολλά και σημαντικά λάθη, παραλήψεις και περίεργες αποφάσεις. Αυτό που κάνει εντύπωση δεν είναι ούτε η ύπαρξη, αλλά ούτε και το πόσο συχνά συμβαίνουν όλα αυτά, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η εξόφθαλμη μονομέρεια όλων των λαθών, παραλήψεων και περίεργων αποφάσεων. Πάντοτε είναι εις βάρος των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης.

Όπως όταν η εισαγγελέας που εξέταζε την υπόθεση αποφάσισε να μην στείλει την υπόθεση στην Βουλή όταν προέκυψε ότι υπάρχει πιθανή εμπλοκή πολιτικών. Αντίθετα η ίδια εισαγγελέας έστειλε αμέσως στην Βουλή την υπόθεση Καμμένου με τα όπλα για την Σαουδική Αραβία.

Η εισαγγελέας ξεχνά να ρωτήσει εξαιρετικά εύλογες ερωτήσεις τους λεγόμενους προστατευόμενους μάρτυρες. Αντίθετα, έχει μια ευκολία και μεγάλη διάθεση να θέσει καθοδηγητικές ερωτήσεις, δηλαδή ερωτήσεις που κατευθύνουν τον "μάρτυρα" στο να δώσει συγκεκριμένες επιθυμητές απαντήσεις.

Για παράδειγμα στις 17 Ιανουαρίου προστατευόμενος "μάρτυρας" καταθέτει: "Η δέσμευση θα επιτυγχανόταν με δωροδοκίες κρατικών αξιωματούχων, υπουργών και πρωθυπουργού. Αυτό συνάγεται και από το ύψος προϋπολογισμού του προγράμματος, το οποίο υπολογίζω τουλάχιστον στο 1.000.000 ευρώ" Η εισαγγελέας όμως επεμβαίνει με μια καθοδηγητική ερώτηση για να ανεβάσει το τίμημα: "Με βάση τα προαναφερόμενα δεδομένα θεωρείτε πιθανό ο προϋπολογισμός του συγκεκριμένου προγράμματος να ανέρχεται σε ποσό πλησίον ή άνω των 2.000.000 ευρώ;" Ο "μάρτυρας" αμέσως προσαρμόζεται στην ερώτηση-οδηγία, "Ναι με βάση τα προαναφερόμενα δεδομένα το θεωρώ πολύ πιθανό."

Τα τραγελαφικά διαδέχονται το ένα το άλλο. Οι "μάρτυρες" δίνουν καταθέσεις με δόσεις, ως αν κάποιος να εξετάζεται με ένα πρόχειρο διαγώνισμα που όμως γίνεται σταδιακά σε μια περίοδο εβδομάδων, έχοντας την ευκαιρία να πάει φροντιστήριο εν τω μεταξύ. Υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και πρωθυπουργός.

Ή πάρτε την περίπτωση όπου "διαρρέει" σε κυβερνητική εφημερίδα κατάθεση που όμως δεν έχει δοθεί όταν η εφημερίδα βγαίνει στα περίπτερα. Το να διαρρεύσει μια κατάθεση στον τύπο είναι φυσιολογικό, το να διαρρεύσει μια κατάθεση από το μέλλον είναι μια παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία.

Θα μπορούσε κάποιος να γεμίσει σελίδες με τα παράξενα αυτής της υπόθεσης. Και αυτή η υπόθεση έχει όλα αυτά τα παράξενα γιατί ο σκοπός δεν ήταν η διαλεύκανση ενός σκανδάλου αλλά στο να στηθεί ένα αφήγημα για τις προεκλογικές ανάγκες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γι' αυτό και η κυβερνητική πλειοψηφία θα κάνει τα πάντα για να μην ερευνηθεί η υπόθεση στην επιτροπή που έστησαν.

Τα συλλαλητήρια για το σκοπιανό απλώς επίσπευσαν μια διαδικασία που είχε προετοιμαστεί για αργότερα, και όπως σωστά γράφτηκε το καλύτερο φάρμακο για τα συλλαλητήρια ήταν αυτό της Νοβάρτις.

Δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν και άλλα σκάνδαλα ειδικά μετά από τις προχειρότητες και τα κενά στην υπόθεση Νοβάρτις. Πριν από μερικούς μήνες έγινε κατανοητό ότι το success story που προσπάθησαν να πουλήσουν μοιράζοντας ένα μικρό μέρος από την άγρια φορομπηξία δεν έπειθε κανέναν. Μετά πήγαν να διασπάσουν την αξιωματική αντιπολίτευση με το σκοπιανό, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση τήρησε μια πατριωτική στάση και από μειονέκτημα έγινε πλεονέκτημα η θέση της στο συγκεκριμένο θέμα.

Τελικά έμειναν με το τελευταίο τους χαρτί, αυτό των σκανδάλων. Γνωρίζουν ότι ο μέσος πολίτης δεν θα ασχοληθεί με τα στοιχεία της υπόθεσης. Γνωρίζουν ότι οι ψηφοφόροι έχουν την χειρότερη ιδέα για τους πολιτικούς και μια τέτοια υπόθεση θα είναι ευκολοχώνευτη.

Σχεδόν πριν από ένα χρόνο, διαβάζαμε ότι "Ύστερα από δίκη που κράτησε περίπου δύο χρόνια η υπόθεση Βατοπεδίου, η οποία προσέλαβε από την πρώτη στιγμή έντονη πολιτική χροιά και θεωρήθηκε σημαντική παράμετρος της εκλογικής συντριβής της κυβέρνησης Καραμανλή το 2009, έφθασε χθες σε τελεσίδικη δικαστική κρίση με την αθώωση όλων των εμπλεκομένων."

Ας να μην ξεχνάμε γιατί η υπόθεση του Βατοπεδίου ήταν τόσο δημοφιλής. Ενέπλεκε μια "δεξιά" κυβέρνηση με την εκκλησία σε ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο. Ήταν το σκάνδαλο που ακουμπούσε όλες τις ερωτογενείς ζώνες του αριστερού κατεστημένου. Η πολιτική ζημιά τότε έγινε, οι πολιτικοί αντίπαλοι των "εμπλεκομένων" ωφελήθηκαν ποικιλοτρόπως.

Μετά από χρόνια ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν και να δημοσιεύσουν την είδηση με τις αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις. Το "σκάνδαλο" είχε επιτελέσει το σκοπό του.
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Αλέξης Τσίπρας: Ο καλύτερος πελάτης των Βαλκανίων


Τον περασμένο Οκτώβριο, η αλβανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατεδαφίσει 19 σπίτια ομογενών μας στη Χειμάρρα. Hταν η συνέχεια άλλων κατεδαφίσεων που είχαν ήδη αρχίσει από τον Ιούλιο. Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν... σκληρή και άμεση: μερικούς μήνες μετά, άρχισε να διδάσκεται σε σχολεία ανά την Ελλάδα η αλβανική γλώσσα. Οπως μετέδωσαν τα αλβανικά ΜΜΕ για το γεγονός της εκμάθησης των αλβανικών σε ελληνικά σχολεία, «το να αγαπάς τη γλώσσα σου δεν είναι μόνο προστασία του πολιτισμού και των αξιών του λαού σου, αλλά σεβασμός στην ταυτότητα της καταγωγής σου από γενιά σε γενιά».

Αυτή η «σκληρή» στάση της ελληνικής κυβέρνησης έφερε τους Αλβανούς σε πολύ δύσκολη θέση κι έτσι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας σε συνέντευξή του αποφάσισε να θέσει εκ νέου και το θέμα των Τσάμηδων. Οπως δήλωσε: «Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι οποιοσδήποτε νουνεχής άνθρωπος θα διαφωνήσει με τη θέση ότι αυτοί οι άνθρωποι (σ.σ.: Τσάμηδες) έχουν το δικαίωμα να ταξιδέψουν και να επισκεφθούν την Ελλάδα ή ότι αυτοί και τα παιδιά τους πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν περιουσιακά δικαιώματα διά της δικαστικής οδού, όπως κανονικά μπορεί κάθε Ευρωπαίος πολίτης».

Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει μετατραπεί στον καλύτερο πελάτη των Βαλκανίων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι -μα, όλοι- θέλουν να διαπραγματευτούν μαζί του. Η διαπραγμάτευση με τον Τσίπρα είναι η μόνη κερδοφόρος δραστηριότητα που μπορεί να πραγματοποιηθεί στην ελληνική επικράτεια. Ολα τα άλλα έχουν φορολογηθεί σε σημείο μαζικής και αμετάκλητης εξαφάνισης.

Τις εξαιρετικές ικανότητες Τσίπρα επιβεβαίωσαν πρώτοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι είχαν την τύχη να διαπραγματευτούν με τον κ. Τσίπρα το νέο Μνημόνιο, που θα έσκιζε με έναν νόμο και ένα άρθρο. Προσφάτως, ο κ. Βίζερ, επικεφαλής του Euro Working Group, είπε ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν «αγκάλιασε» τα Μνημόνια όσο η σημερινή. Ενώ ο γνωστός κύριος Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι με Τσίπρα και Τσακαλώτο «τα πάντα έγιναν πιο εύκολα».

Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έχει δώσει στον κ. Τσίπρα τον τίτλο του χειρότερου διαπραγματευτή παγκοσμίως σε βάζει σε υποψίες ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι το πιο κοφτερό μαχαίρι στο συρτάρι... Υστερα από όλα αυτά, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι ορέξεις Τούρκων, Σκοπιανών και Αλβανών έχουν χτυπήσει ιστορικά υψηλά. Ετσι όπως πάει ο κ. Τσίπρας, σε λίγο οι Γερμανοί θα μας ζητούν αποζημιώσεις για την περίοδο «επιτροπείας» τού '41-'44, ενώ οι Πέρσες θα θέλουν κι αυτοί αποζημίωση για την παράνομη στάθμευση και παρακώλυση συγκοινωνίας των «300» στις Θερμοπύλες.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.2.2018

Συνέχεια