Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Εμπιστεύεσαι την πολιτική τάξη;


Ο Έλληνας πολίτης οφείλει να ρωτήσει τον εαυτό αν μπορεί να εμπιστευθεί την πολιτική τάξη στο μεταναστευτικό ζήτημα. Βασικά, το ερώτημα είναι ρητορικό, μιας και η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία και μετέτρεψε αυτή την χρεοκοπία σε μια πολυετή κρίση καταστρέφοντας ότι παραγωγικό είχε επιβιώσει τα προηγούμενα χρόνια, μόνο εμπιστοσύνη δεν εμπνέει. Κι όμως, στο μεταναστευτικό ζήτημα, καλούμαστε να εμπιστευθούμε την πολιτική τάξη της Ελλάδας, ως αν να έχει μια ιστορία θριάμβων στο βιογραφικό της.

Ίσως κάποτε στο μέλλον, αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, η ανακρίβεια και το ψεύδος θα λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και θα προειδοποιούν για σοβαρούς κινδύνους που μια πολιτική δημιουργεί. Για την ώρα, και παρά τα πρόσφατα παθήματα, εφόσον η πολιτική που εφαρμόζεται έχει προοδευτικό πρόσημο, τότε, όλα τα κρίσιμα ερωτήματα θεωρούνται όχι απλώς περιττά, αλλά ύποπτα και κακόβουλα. Στο θέμα δε του μεταναστευτικού, ακόμα και το πιο προφανές ερώτημα θεωρείται αυτομάτως ρατσιστικό.

Βέβαια η επίκληση του ρατσισμού γίνεται για έναν απλούστατο λόγο, η πολιτική και δημοσιογραφική τάξη που με θέρμη υπερασπίζεται τα ανοιχτά σύνορα στην λαθρομετανάστευση, δεν έχει ούτε ένα καλό επιχείρημα για την πολιτική που εφαρμόζεται. Επιβάλλεται να επικαλεστούν την κατηγορία του ρατσισμού γιατί απλούστατα χωρίς αυτή την κατηγορία δεν θα είχαν τίποτε άλλο να πουν.

Η πολυπολιτισμική κοινωνία που οραματίζονται είναι αυστηρά ένα θέμα πίστεως, και δεν επιδέχεται εμπειρική ή ιστορική εξέταση. Η έκφραση αμφιβολίας δεν είναι απλά ένα σφάλμα, αποδεικνύει ελάττωμα χαρακτήρα και είναι η δημόσια εκδήλωση μιας αμαρτίας. Οι πιστοί της πολυπολιτισμικότητας δεν αντιπαρατίθενται πολιτικά με όσους αμφισβητούν τις επιλογές τους, για τους ίδιους λόγους που η Ιερά Εξέταση δεν διαλεγόταν πολιτικά με τα θύματα της. Η απαγγελία της κατηγορίας ήταν ταυτόχρονα και η απόδειξη του εγκλήματος, η πυρά ήταν το μέσον της διαβούλευσης.

Σου είπαν ότι όταν θα ανοίξουν τα σύνορα, το πολύ πολύ, κάποιοι θα περάσουν από εδώ. Μετά σου είπαν ότι αυτοί που περνούν από εδώ θα μείνουν κιόλας. Αλλά μην φοβάσαι, Έλληνες θέλουν να γίνουν. Στα νοσοκομεία πλέον αποστέλλονται emails για να αφαιρούνται τα χριστιανικά σύμβολα γιατί μπορεί να προσβάλουν τους μουσουλμάνους έποικους. Στο ελληνικό στρατό κατατάσσονται Αλβανοί που σύμφωνα με το «Πρώτο Θέμα» οι μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας στέλνει για να «ελληνοποιηθούν» και να δημιουργήσουν αλβανικό κόμμα αργότερα, «Θα έχουμε μικρές βόμβες παντού, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.» λένε οι Αλβανοί. Στην Θράκη η τουρκική κυβέρνηση, λειτουργώντας κράτος εν κράτη, αποφασίζει ακόμα και για το ποιος διδάσκει τα παιδία της μουσουλμανικής μειονότητας. Το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια αραβική πόλη και η μόνη ανησυχία του πολιτικό-δημοσιογραφικού κατεστημένου είναι πόσα τεμένη θα κτίσει το ελληνικό κράτος.

Αλλά μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Αν πράγματι ανησυχείτε, αυτό οφείλεται στην εκκεντρικότητα του χαρακτήρας σας. Εμπιστευθείτε την πολιτική τάξη που τόσα έχει επιτύχει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Εστία, 2.14.17
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ: «ΈΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ»

Το Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών (ΔΙ.Ε.ΣΥ.) διοργανώνει Ομιλία με θέμα τις

«ΈΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ»

Η Ομιλία θα διεξαχθεί την Παρασκευή 17/2 στις 7 μμ στην Λεωφόρο Πανόρμου 59 στον 4ο Όροφο στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του 7ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

- Γεώργιος Μανώλης: Θεολόγος - Υπ. Διδάκτωρ Θεολογίας

- Ελένη Παπαδοπούλου: Εκπαιδευτικός - Διδάκτωρ Γλωσσών και Πολιτισμού

- Χάρης Κατσιβαρδάς: ΔΙΕΣΥ - Πολιτικός Αναλυτής και Δικηγόρος

- Αθανάσιος Γκουρνέλος: ΔΙΕΣΥ / PATRIA - Πολιτικός Αναλυτής και Εκδότης του Πολιτικού Περιοδικού PATRIA
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Οι δημιουργοί του Αλέξη Τσίπρα



Θυμάμαι τον κ. Πάγκαλο την εποχή που διαδήλωνε μαζί με τους λεγόμενους «Σταμουλοκολλάδες» προκειμένου να ματαιωθεί η ιδιωτικοποίηση της Εταιρίας Αστικών Λεωφορείων. Το γεγονός της υποστήριξης του κ. Πάγκαλου στην ματαίωση μιας ιδιωτικοποίησης δεν και τόσο σημαντικό, δεν υπήρχε ιδιωτικοποίηση που να μην προσπαθούσε να ματαιώσει το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 90-93. Αυτό που έχει σημασία στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η σύμπραξη του κ. Πάγκαλου με ένα συνδικάτο του οποίου οι πρακτικές κρίθηκαν ακραίες ακόμα για τα ξεχαρβαλωμένα μεταπολιτευτικά ήθη.

Για τον μέσο τραμπούκο της μεταπολίτευσης, οι «Σταμουλοκολλάδες», ήταν κάτι σαν οι χρυσοί ολυμπιονίκες του τραμπουκισμού, για παράδειγμα, δεν έδερναν μόνο τους αντιφρονούντες, τους ξεβράκωναν κιόλας. Ο κ. Πάγκαλος ήταν εκεί να τους υποστηρίξει και να τους προσφέρει άφθονη πολιτική και ηθική στήριξη. Θυμήθηκα τα πολιτικά ανδραγαθήματα του κ. Πάγκαλου μιας και τον τελευταίο καιρό έχει γίνει γενικός τιμητής της ελληνικής πραγματικότητας.

Αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα αν άνθρωποι όπως ο κ. Πάγκαλος δεν είχαν μια τόσο πετυχημένη και μακρά πολιτική σταδιοδρομία. Βουλευτής από το 81, σε κυβερνήσεις από το 82, και το μόνο γεγονός που μπορεί να διατηρηθεί στην μνήμη από την μακρά του κυβερνητική θητεία είναι το φιάσκο της υπόθεση Οτσαλάν, τότε που ο κ. Πάγκαλος έγινε γνωστός ως ο «μεγάλος τραγουδιστής.» Μπορεί η υπόθεση Οτσαλάν να είναι η μόνη αξιομνημόνευτη κυβερνητική «συνεισφορά» του κ. Πάγκαλου, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ήταν εκεί και υποστήριξε τον απίθανο δανεισμό την δεκαετίας του 80, την διάλυση της δημόσιας διοίκησης, τον νόμο του 1982 για τα ΑΕΙ, την παράδοση της χώρας στις συντεχνίες, το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα», τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις Σημίτη, την καταστροφική ένταξη στο ευρώ και το «λεφτά υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου.

Όλα αυτά έχουν την σημασία τους μιας και μόλις κλείσαμε τα δύο χρόνια πρωθυπουργίας του κ. Τσίπρα. Τώρα προσπαθήστε να φανταστείτε μια πρωθυπουργία Τσίπρα χωρίς την ανωτέρω λίστα των μεταπολιτευτικών κατορθωμάτων και αμέσως θα συνειδητοποιήσετε ότι χωρίς αυτή τη λίστα πρωθυπουργός Τσίπρας δεν υπάρχει. Ένας από τους μύθους την μνημονιακής εποχής είναι ότι η κρίση δημιούργησε αυτό που ονομάζουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι Έλληνες πολίτες σε μια περίοδο όπου υπέστησαν μια δραματική πτώση του βιοτικού του επιπέδου τελικά ενέδωσαν στις σειρήνες του ακραίου λαϊκισμού και έτσι τώρα «εορτάζουμε» τα δύο χρόνια στην εξουσία του κ. Τσίπρα. Όμως, η τραγική αλήθεια είναι ότι για την πρωθυπουργία Τσίπρα οι Έλληνες πολίτες είχαν μια ενδελεχή εκπαίδευση και προετοιμασία που κράτησε σχεδόν 35 χρόνια.

Για ένα πολιτικό κατεστημένο που έχει αποτύχει σε κάθε νοητή διάσταση της δημόσιας ζωής, η αυτάρεσκη φλυαρία του κ. Πάγκαλου λειτουργεί ως μια γομολάστιχα που σβήνει τα ίχνη του δημιουργού στο δημιούργημα. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά από τον αναγνώστη για την χρήση του όρου, αλλά την προηγούμενη εβδομάδα ο κ. Πάγκαλος εξήγησε γιατί αποκάλεσε τον κ. Τσίπρα τσογλάνι. Έγραψε ο κ. Πάγκαλος, ότι το τσογλάνι είναι «το άτομο νεαρής ηλικίας και κακής διαγωγής». Σύμφωνοι, ο κ. Τσίπρας είναι τσογλάνι, αλλά για να είμαστε ακριβείς, είναι τσογλάνι του κ. Πάγκαλου. Δεν θέλω να μειώσω τον κ. Πάγκαλο με αυτή την διατύπωση, απλά περιγράφω.

Εστία, 30.01.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ: "ΤΡΑΜΠ, BREXIT ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ"

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΗ ΟΡΘΗ ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:

"ΤΡΑΜΠ, BREXIT ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ".

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/01 ΚΑΙ ΩΡΑ 18.45 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ ΤΟΥ 7ΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΥ ΣΤΕΓΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΜΟΥ 59 ΣΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΡΟΦΟ

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ : ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ PATRIA

ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΛΥΒΙΩΤΗΣ : ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΣΤΙΑ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΙΔΙΡΟΓΛΟΥ : ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΏΡΑ.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ : ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΕΣΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Κλίμα μαζικής παραπληροφόρησης


Πότε ακριβώς άλλαξε η υπερθέρμανση του πλανήτη σε κλιματική αλλαγή; Πως εξηγούν την αλλαγή τα ΜΜΕ που τώρα χρησιμοποιούν το όρο κλιματική αλλαγή στην θέση του όρου υπερθέρμανση του πλανήτη; Η αλλαγή στην ορολογία μαρτυρά πολλά περισσότερα από όσα οι εξτρεμιστές των πράσινων ΜΚΟ και των ΜΜΕ θα ήθελαν να καταλάβουμε.

Λέγεται ότι η αλλαγή στην ορολογία επήλθε γιατί ο όρος «υπερθέρμανση του πλανήτη» περιγράφει την αιτία και ο όρος «κλιματική αλλαγή» περιγράφει το αποτέλεσμα. Δηλαδή η υπερθέρμανση του πλανήτη οδηγεί στην κλιματική αλλαγή. Βέβαια αυτό δεν εξηγεί πως για ένα μεγάλο διάστημα η υπερθέρμανση του πλανήτη περιέγραφε το αποτέλεσμα. Αν «πράσινοι» ακτιβιστές είχαν για δεκαετίες μπλέξει μια απλή και βασική ορολογία γιατί θα πρέπει να τους εμπιστευθεί κάποιος ότι έχουν κατανοήσει ένα απίστευτα περίπλοκο φαινόμενο, όπως το κλίμα του πλανήτη.

Η αλήθεια είναι ότι η αλλαγή στην ορολογία δεν συνέβη γιατί οι «πράσινοι» ακτιβιστές και οι συνοδοιπόροι τους άρχισαν να χρησιμοποιούν λεξικά, αλλά γιατί από το 1998 και μετά δεν έχει παρατηρηθεί αύξηση των θερμοκρασιών στον πλανήτη. Έτσι έγινε ολοένα και δυσκολότερο, σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων, να χρησιμοποιείται ό όρος «υπερθέρμανση του πλανήτη». Η αλλαγή στην ορολογία ήταν απλά μάρκετινγκ, ώστε να μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται τις ίδιες πολιτικές έστω και αν τα πιο απτά και σχετικά δεδομένα κατέρριπταν τις πιο ιερές δοξασίες του πράσινου λόμπι και των φερέφωνων τους στα ΜΜΕ.

Ειδικά ο όρος «κλιματική αλλαγή» είναι ιδιαίτερα αστείος, ως δήθεν αποτέλεσμα της υπερθέρμανσης. Το κλίμα πάντα αλλάζει. Όχι μόνο τώρα, όχι μόνο μετά την βιομηχανική επανάσταση, αλλά από τότε που δημιουργήθηκε ο πλανήτης Γη, πριν από σχεδόν 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια. Πριν από τριάντα εκατομμύρια χρόνια δεν υπήρχαν ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος γιατί η θερμοκρασία της Γης ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι είναι σήμερα. Και επειδή αυτό συνέβη μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα τότε, ούτε άμαξες, ούτε καν η ιδέα της άμαξας.

Τον καιρό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οι θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες από ότι είναι σήμερα, παρόλο που ο Καίσαρας δεν πηγαινόφερνε τις λεγεώνες με τριαξονικά Scania. Εποχές με υψηλές θερμοκρασίες ακολουθούνται από εποχές με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, που συχνά ονομάζονται εποχές παγετώνων. Η επιστήμη έχει καταγράψει αυτή την αδιάκοπη αλλαγή στο κλίμα του πλανήτη, αλλά ακόμα δεν μπορεί να εξηγήσει τι προκαλεί αυτές τις μεγάλες αλλαγές.

Πως θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε την αβεβαιότητα και επιφύλαξη στην επιστήμη και τον απόλυτο φανατισμό από την πλευρά των ακτιβιστών και των ΜΜΕ; Καταρχάς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η ιδεολογία τυφλώνει τους θιασώτες της. Μπορεί το κλίμα να αλλάζει συνεχώς, αλλά η ανθρώπινη φύση παραμένει σταθερή. Ειδικά στην τάση της στο να πιστεύει απόλυτες αλήθειες που τις δίνουν την αίσθηση της ηθικής ανωτερότητας έναντι των απίστων. Το παραπάνω σε συνδυασμό με τα δισεκατομμύρια των διάφορων φόρων που συλλέγονται και δαπανώνται στον «πράσινο» παρασιτισμό και που θα έκαναν το Άκη Τσοχατζόπουλο να δακρύσει, εξηγούν το φαινόμενο της «πράσινης» προπαγάνδας.

Εστία, 16.1.2017

Συνέχεια

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Η αισιοδοξία της Ελλάδος


Η περίοδός του Χριστουγέννων και ο ερχομός του νέου έτους μας δημιουργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας και την προσμονή χαρμόσυνων ειδήσεων. Ανοησίες. Τα πράγματα είναι άσχημα και θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο. «Όχι μόνο δεν υπάρχει φως το τούνελ, δεν υπάρχει καν τούνελ.» Η ιδέα της ελεύθερης πτώσης μας ταιριάζει περισσότερο από κάθε τι άλλο, μιας και περιγράφει επακριβώς την έφοδο μας σε νέα παρακμιακά χαμηλά.

Αν κάτι μάθαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι ότι η αλήθεια είναι κάτι δύσκολο, δύσπεπτο, συχνά ακατανόητο, επονείδιστο και επαχθές. Ποιος θα θυμάται άραγε την μακρινή εποχή, τότε το 2009, που η ελληνική οικονομία ήταν θωρακισμένη; Τότε που η Ελλάδα, όπως μας ενημέρωνε η έγκυρη και έγκριτη δημοσιογραφία, θα απόφευγε τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης γιατί ήταν ουσιαστικά μια οικονομία φούσκα. Ναι αυτή ήταν η διατύπωση, είμαστε φούσκα, και η φούσκα είναι αέρας, και ο αέρας αντέχει τα μποφόρ του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος. Αυτό ήταν το επίπεδο της ανάλυσης.

Και δεν θα είχαμε χάψει σαν αφρικανικοί κροκόδειλοι τις φαντασιώσεις της ήπιας προσαρμογής αν πρώτα δεν είχαμε αγοράσει με το κιλό το εκσυγχρονιστικό μπετόν αρμέ Σημίτη. Ήταν η εποχή που όλη η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε έναν Αμαζόνιο δημοσίων έργων, ή, τουλάχιστον μακέτες δημοσίων έργων. Μπορεί όσες υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις είχαν επιβιώσει την δεκαετία του 80 να αρχίζουν να κλείνουν και να φεύγουν, αλλά τι μας ενδιέφερε αυτό εμάς, εφόσον πάντα υπήρχε η θαλπωρή του ολοένα και αυξανόμενου δημόσιου τομέα.

Όταν μέσα στην δεκαετία του 80 τριπλασιάσαμε το χρέος της Ελλάδας ήταν από μια ιδιάζουσα αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης. Έπρεπε λέει, να λαδώσει το άντερο και της άλλης Ελλάδας που είχε χάσει στον εμφύλιο. Έτσι οι ιθύνοντες της εποχής αποφάσισαν να φορτώσουν με χρέη τις επόμενες γενιές, για να ικανοποιήσουν το αίσθημα του αδικημένου, στην πιο άχρηστη και καταστροφική γενιά που έχει δει η Ελλάδα, αυτή του Πολυτεχνείου. Τα αποτελέσματα αυτής της όχι και τόσο κοινωνικής πολιτικής τα βλέπουμε τώρα στους λογαριασμούς του ΕΝΦΙΑ, αλλά και στα πόθεν έσχες της μαχόμενης αριστεράς που δημοσιεύτηκαν αυτές τις ημέρες.

«Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς», ναι, αλλά όπως είπαμε η αλήθεια είναι κάτι δύσκολο, δύσπεπτο, συχνά ακατανόητο, επονείδιστο και επαχθές. Ένα έθνος δικαιούται να είναι σοσιαλιστικό, και κοινωνικά ευαίσθητο, και να ανοίγει τις αγκάλες στους απανταχού λαθρομετανάστες, και να κατανοεί κάθε θέμα ως μια δακρύβρεχτη και ψυχοπονιάρα τηλεοπτική εκπομπή. Ναι τα δικαιούται όλα αυτά. Αυτό που δεν δικαιούται είναι να πιστεύει όλα τα παραπάνω και ταυτόχρονα να θέλει να είναι και αισιόδοξο. Και η αισιοδοξία έχει τις προϋποθέσεις της.

Εστία 2.1.2017
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ούτε φιλελεύθερη, ούτε δεξιά η ΝΔ


Αν κάτι έγινε πιο ευρέως γνωστό στην περίοδο της κρίσης ήταν το πόσο η ΝΔ είχε γίνει ένας πολιτικός και ιδεολογικός δορυφόρος του ΠΑΣΟΚ την περίοδο της μεταπολίτευσης. Υποτίθεται ότι η κρίση ήταν μια ευκαιρία για να βρει το θάρρος να υπερασπισθεί τα πιστεύω της κεντροδεξιάς. Αυτό που κατέδειξαν οι κυβερνήσεις Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν ότι η ΝΔ δεν είχε χάσει τα χαρακτηριστικά πολιτικού δορυφόρου, ακολουθώντας στα καίρια ζητήματα τις επιλογές του ΠΑΣΟΚ. Τώρα η νέα ηγεσία της ΝΔ φαίνεται ότι συνεχίζει να διακατέχεται από τα φοβικά σύνδρομα της μεταπολίτευσης χωρίς να μπορεί να εκφράσει έναν πολιτικό λόγο που να μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία της αριστεράς.

Όταν οι μπαχαλάκηδες αρχίζουν να σπάνε βιτρίνες, η ΝΔ έστω και διστακτικά βγάζει μια ανακοίνωση που καταδικάζει το γεγονός και την ανοχή της πολιτείας σε αυτά τα φαινόμενα. Τι κάνει όμως σε περιπτώσεις όπως αυτή του Αφγανού που έσπρωξε την φοιτήτρια στο γκρεμό στην Κέρκυρα, έλαβε μια συμβολική ποινή αργότερα, αποφυλακίσθηκε με τον νόμο Παρασκευόπουλου για να φύγει στην Γερμανία όπου εκεί βίασε και δολοφόνησε μια άλλη φοιτήτρια;

Σε αυτό το θέμα η ΝΔ έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί η κριτική στην κυβέρνηση, ακόμα και στην πιο πολιτικά ορθή περίπτωση, θα ήταν μια έμμεση ένσταση στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Και εδώ η ΝΔ δεν θέλει να κριτικάρει την κυβέρνηση γιατί απλούστατα δεν διαφωνεί με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Ίσως να σκεφτείτε ότι η ΝΔ είναι πλέον ένα φιλελεύθερο κόμμα και επομένως είναι δογματικά ταγμένη στον κλασσικό φιλελευθερισμό και βλέπει αρνητικά τα κλειστά σύνορα για τους λαθρομετανάστες.

Αν είναι έτσι, και η ΝΔ είναι ένα καθαρόαιμο φιλελεύθερο κόμμα, πως εξηγείται το γεγονός ότι ψήφισε για την άρση της ασυλίας του βουλευτή Νικολόπουλου για απόψεις που εξέφρασε στην τηλεόραση; Πως ένα φιλελεύθερο κόμμα θέλει να δικασθεί κάποιος για απόψεις που εξέφρασε; Και πως είναι δυνατόν το καθαρόαιμο φιλελεύθερο κόμμα να ψηφίζει στην Βουλή το νομοσχέδιο «κατά των διακρίσεων στην εργασία», σε μια φιλελεύθερη κοινωνία δεν έχουν τα άτομα το δικαίωμα να συναλλάσσονται με όποιον θέλουν ελεύθερα;

Εντάξει μπορεί η ΝΔ να μην είναι ένα δεξιό κόμμα, μπορεί επίσης να μην είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα, αλλά ίσως να είναι ένα μεταρρυθμιστικό κόμμα που θα μπορέσει να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Όσοι παρακολούθησαν πως η κυβέρνηση μανουβράρισε την αξιωματική αντιπολίτευση στο θέμα της αυξήσεως των συντάξεων θα πρέπει ήδη να έχει σοβαρές αμφιβολίες για την δυνατότητα της ΝΔ να εφαρμόσει μια πολιτική ριζικής μεταρρύθμισης που θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από την κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας.

Τελικά η ΝΔ δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα αυτά τα χρόνια της κρίσης. Παραμένει ένας πολιτικός δορυφόρος του εκάστοτε ΠΑΣΟΚ, που αυτή την περίοδο τυγχάνει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει το θάρρος να είναι ένα δεξιό κόμμα, αλλά ούτε και ένα φιλελεύθερο, και φυσικά δεν έχει το θάρρος να είναι αυτό που η Ελλάδα έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε τι άλλο, ένα φιλελεύθερο δεξιό κόμμα. Περιμένει με την στρατηγική του ώριμου φρούτου πότε θα αποφασίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει εκλογές, για να έλθει στην εξουσία και να προετοιμάσει το έδαφος για το επόμενο ΠΑΣΟΚ.

Εστία, 19.12.2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Διασώζουν και καταστρέφουν

Άρχισαν και πάλι οι ροές μεταναστών απο την θάλασσα. Κι άρχισαν οι δικοί μας τις διασώσεις, βοηθούμενοι κι απο Ευρωπαιους ναυτικους η αστυνομικους. Η διασωση δυστυχως ειναι το πρωτο βημα. Μετα ερχεται η τυχη αυτων των ανθρωπων. Τι τους κανεις; Που τους βαζεις; Ποιες ειναι οι προοπτικες τους; Το πρωτο βημα εναι να μην τους αφησεις να πνιγουν. Το δευτερο ειναι ουσιαστικα να καταστρεψεις την κοινωνια που ερχονται. Αυτο ειναι το κυριο θεμα που μας αφορα εδωστην Ελλαδα.

Για ποσο καιρο ακομη θα μας βασανιζει η υποτιθεμενη 'πολιτική ορθοτητα'. Και θα μασαμε τα λογια μας μηπως θιξουμε το Ισλαμ και τους τυχον προοδευτικιζοντες αλληλεγγυους. Που ειναι αγνωστο απο που προερχονται κι απο που βαστα η σκουφια τους. Δεν πρεπει να το κρυβουμε. Το Ισλαμ ειναι επικινδυνο κι αποτελει ατομικη βομβα για τις κοινωνιες που παρεισφρυει.
Δεν ειναι θρησκεια ειρηνης, οπως πολλοι το αποκαλουν. Τα ιερα του κειμενα ειναι γεματα απο κηρυγματα μισους, εκδικησης και βιας. Απο ολο τον πτωχο κοσμο γιατι μοναχα μουσουλμανοι βρισκουν την ζωη στις χωρες τους απυποφορη; Κι επιλέγουν να ρισκάρουν την ιδια τους τη ζωη, κατα κυριο λογο νεοι ανθρωοι, μετακινουμενοι προς τη Δυση. Της οποιας ομως τις αξιες και τον τροπο ζωης αποστρεφονται και περιφρονουν.

Μήπως ακολουθούν το παράδειγμα του Προφητη 'της μεταναστευσης προς οφελος του Αλλαχ' (Χαιτζιρια). Αν αυτα ειναι κινδυνολογιες ποια αλλη λογικη εξηγηση μπορει να υπαρχει; Και γιατι κυριως νεαροι ανδρες, ασυνοδευτα παιδια κι ελαχιστες γυναικες; Ολοι οι αλλοι δεν υποφερουν; Δεν κινδυνευουν;

Κάθε διάσωση λοιπόν αποτελεί ένα βημα προς την καταστροφη. Αυτο δεν σημαινει βεβαια, αφηστε τους να πνιγουν!! Οχι ομως και να το θεωρουμε επιτευγμα. Που ειναι η πολιτικη μας που αποτρεπει τις σχετικες εισβολές; Γιατι περι εισβολων πρόκειται. Ολοι νεοι ανθρωποι, ολοι μουσουλμανοι, αποφασισμενοι να διεκδικησουν δικαιωματα και με απαιτησεις αργοτερα να αποτελεσουν συγκροτημενη κοινωνικη/θρησκευτικη ομαδα.

Μια αφίσα του Ισλαμικού Κράτους καθαρά δηλώνει: 'Δεν εχουμε συνορα, εχουμε μετωπα'. Και σιγουρα μετωπα συνεχεια ανοιγουν. Καινουργια βλεπουμε στη Λιβυη, στη Σομαλια, στη Νιγηρια, στην Αιγυπτο. Κι απο εκει βλεπουμε να αυξανουν οι ροες μεταναστων. Ενω η ζωη ειναι επικινδυνη και οι αντιφρονουντες εκτελουνται. Πως γινεται να μετακινουνται απο τις πσραλιες, η αεροπορικα, μεσω Κων/πολης τοσοι ανθρωποι - διχως να κινδυνευουν;

Το θεμα ειναι τι κάνουμε για να αποτρέψουμε τις ροές, ανεξάρτητα συμπεριφοράς της Τουρκιας. Τρόποι υπαρχουν. Τους εχουμε πολλες φορες αναφερει. Σε λιγο θα ειναι πολυ αργα...
Συνέχεια

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Tο τόξο της υποκρισίας


Την επόμενη φορά που θα ακούσεις περί «δημοκρατικού τόξου» να έχεις στο νου τις πρόσφατες μέρες, γιατί αυτές θα σου υπενθυμίσουν τον ύψιστο βαθμό υποκρισίας που ο όρος αυτός επικαλύπτει. Ο θάνατος του δικτάτορα της Κούβας ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αποκαλυφθεί η απάτη της ελληνικής πολιτικής τάξης.

Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην καταλαβαίνει την ποιότητα των «δημοκρατικών» ευαισθησιών του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημόσια συμπαράσταση στελεχών του στα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων είναι γνωστή. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η πρώτη του νομοθετική πρωτοβουλία ως κυβέρνηση ήταν η απελευθέρωση των τρομοκρατών. Και ας μην ξεχνάμε την χρήση βίας κατά πολιτικών αντιπάλων, αντιφρονούντων, δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας που για δεκαετίες τώρα που είτε έχει ασκήσει ή δικαιολογήσει.

Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα πάντα ήταν με τα άλλα μέλη του λεγόμενου «δημοκρατικού» τόξου, όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που πάντα φρόντιζαν να περιλαμβάνουν στο δημοκρατικό τους τόξο τον ΣΥΡΙΖΑ. Και το ερώτημα εδώ είναι γιατί έκαναν συμπερίληψη του ΣΥΡΙΖΑ ενώ η ιστορία του είναι τόσο γνωστή. Η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που λέμε ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από τα κόκκινα γυαλιά της μεταπολίτευσης.

Έτσι από την μια έχουμε δεξιές δικτατορίες, αλλά αριστερές επαναστάσεις. Πολιτικούς κρατούμενους από την μια, πράκτορες και αντεπαναστάτες αντιδραστικούς από την άλλη. Θύματα και δολοφονηθέντες από την μια και αυγά για συνταγή ομελέτας από την άλλη.

Η κα Γεννηματά, έτερο μέλος του «δημοκρατικού» τόξου, έγραψε στο twitter για τον Κουβανό δικτάτορα ότι «αγωνίστηκε για τις ιδέες και τη χώρα του και έγινε παγκόσμιο σύμβολο.» Ενώ ο ΣΚΑΙ, υποτίθεται φιλελεύθερο ΜΜΕ του δημοκρατικού τόξου, έκανε λόγο για την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που ήταν ο Φιντέλ Κάστρο. Το θέμα εδώ είναι αν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εκτελέσεις, οι βασανισμοί, η ανυπαρξία βασικών ελευθεριών, αν όλα αυτά δεν είναι αμφιλεγόμενα δεδομένα, τότε πως γίνεται η προσωπικότητα του Κάστρο να είναι αμφιλεγόμενη;

Η προσωπικότητα του κουβανού δικτάτορα είναι αμφιλεγόμενη στο βαθμό που η κοσμοθεωρία σου είναι διαμορφωμένη από αριστερές ιδεοληψίες από την δεκαετία του 70. Ζούμε στην χώρα που μιλάμε για τον Θάνο Αξαρλιάν ως το αθώο θύμα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν, ως αν όλοι οι άλλοι δολοφονηθέντες να ήταν επιτρεπτοί στόχοι των τρομοκρατών. Προσφάτως ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, επικρίθηκε από το ίδιο του το κόμμα γιατί τόλμησε να εκφράσει την αντίθεση του στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Το ερώτημα για την Ελλάδα του 2017 είναι αν είναι αν υπάρχει ελπίδα όταν ένα αριστερό σύστημα ιδεών και αξιών έχει αυτή την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία στο πολιτικό πεδίο. Η υποκρισία που προέρχεται από το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο απλά καταδεικνύει το εύρος της πολιτικής και πολιτισμικής παρακμής που η χώρα έχει υποστεί.

Εστία, 5.12.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Διαφωνείς με την κα. Μέρκελ;



Αν κάτι θα γίνεται ολοένα και πιο φανερό είναι η απέχθεια για την διαφορετική άποψη που έχει η καθεστωτική πολιτική τάξη για όποιον τολμά να αμφισβητεί τις «πεφωτισμένες» απόψεις της. Κλασσικό παράδειγμα η ανατολικογερμανίδα Μέρκελ για την οποία η πολιτική διαφωνία δεν είναι απλά έκφραση μιας διαφορετικής άποψης, αλλά η φανέρωση ενός προσωπικού ελαττώματος ή ακόμα πιο συχνά μιας αμαρτίας.

Με την εκλογή του κ. Trump η κα Μέρκελ φρόντισε να δώσει στον μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ και ένα μάθημα ανεκτικότητας, όπως φυσικά την καταλαβαίνει η κα Μέρκελ, γράφοντας για σεβασμό στον άνθρωπο ανεξάρτητα από το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την θρησκεία και τις πολιτικές απόψεις. Βέβαια το τελευταίο περί ανεκτικότητας στις πολιτικές απόψεις από την κα Μέρκελ μόνο ως ειρωνεία ή λεκτικός αναχρονισμός μπορεί να εκληφθεί αφού η Γερμανία είναι στην πρωτοπορία των νόμων λογοκρισίας. ‘Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κρούσματα η περίπτωση του κ. Μπέρμεναν όπου έκανε το λάθος να γράψει σατιρικό ποίημα για το τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Η κυβέρνηση της κα Μέρκελ συμφώνησε να προχωρήσει η καταγγελία του κ. Ερντογάν και το πρωτοδικείο του Αμβούργου επέβαλε κυρώσεις.

Η κα Μέρκελ προφανώς είναι ταραγμένη γιατί η εκλογή Trump δυσκολεύει το πολιτικό αφήγημα που προσπαθεί να περάσει. ‘Ότι δηλαδή όποιος δεν συμφωνεί με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων είναι ρατσιστής, ξενόφοβος και μισαλλόδοξος. Όλο αυτό το αφήγημα γίνεται πιο δύσκολο να πουληθεί αν πρόεδρος της ηγέτιδας χώρας της δύσης διαμηνύει ότι τα ανοιχτά σύνορα είναι καταστροφή, και πιο συγκεκριμένα τα ανοιχτά σύνορα στον μουσουλμανικό εποικισμό.

Δεν υπάρχουν θετικά επιχειρήματα για το τσουνάμι μουσουλμανικού εποικισμού που πλήττει την Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έχουν να δώσουν στους πολίτες της Ευρώπης τίποτε εκτός από την γνωστή αριστερή μπαρουφολογία της πολυπολιτισμικότητας. Ο εκφοβισμός με τις κατηγορίες περί ρατσισμού και ξενοφοβίας, είναι το κυρίαρχο μέσο ώστε οι πολίτες της Ευρώπης να σωπάσουν και να αποδεχθούν την παρακμή της καθημερινότητας τους ως κάτι αναπόφευκτο και αδιαμφησβήτητο.
Ο μέσος ευρωπαίος πολίτης αντιμετωπίζει ένα μονοπώλιο όσον αφορά τις πολιτικές επιλογές του. Μπορεί τα κόμματα να αλλάζουν, αλλά οι πολιτικές παραμένουν αμετάβλητες. Η πολιτική τάξη της Ευρώπης λειτουργεί με την ιδέα ότι αυτή γνωρίζει τι πραγματικά πρέπει να γίνει και ο ρόλος των πολιτών είναι απλά να παράσχουν ένα μανδύα δημοκρατικής νομιμοποίησης στην μόνιμη πολιτική τάξη.

Και σε αυτό το σημείο έχει σημασία η εκλογή Trump. Οι Αμερικανοί πολίτες βομβαρδίστηκαν επί μήνες για το πια θα έπρεπε να είναι η επιλογή τους. Το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο νόμιζε ότι οι αμερικάνικες εκλογές ήταν μια υπόθεση που είχε κλείσει. Η νίκη της Hillary Clinton εθεωρείτο σίγουρη. Αλλά οι Αμερικάνοι πολίτες παρά τις επανειλημμένες συστάσεις επέλεξαν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που προωθούσε το κατεστημένο. Ο φόβος της κας Μέρκελ είναι ότι κάποια στιγμή οι πολίτες της Ευρώπης θα πάψουν να συμπεριφέρονται ως πρόβατα. Οι αμερικάνικες εκλογές και το Brexit αποτελούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο μιας και η διαφωνία με την κα Μέρκελ θεωρείται αυστηρώς ακατάλληλη για το ποίμνιο των ευρωπαϊκών εθνών.

Εστία, 21.11.2016




Συνέχεια

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Εκλογές ελεύθερης πτώσης


Το πρόβλημα με την Hillary Clinton είναι ότι διαρκώς δημιουργείται το ερώτημα αν έχεις να κάνεις με ένα πραγματικό άτομο, ή, αν αυτό που ονομάζουμε Hillary Clinton είναι η ονομασία μιας σειράς σκανδάλων χωρίς αρχή και τέλος. Η κα Clinton είναι μια από τις θλιβερές επιλογές για την προεδρία των ΗΠΑ και μαζί με τον κ. Trump αποτελούν τα μέσα μιας προαναγγελθείσας αυτοκτονίας.

Βέβαια οι ΗΠΑ είναι ακόμα αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν το πλήγμα της 8ης Νοεμβρίου. Αλλά αυτό που είναι επίσης αληθές είναι ότι σιγά σιγά οδεύουν προς το ιστορικό εκείνο σημείο όπου η παρακμή αυτής της σπουδαίας δημοκρατίας να είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Ως Έλληνες γνωρίζουμε ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά από την περίοδο ακμής.

Το πιο πρόσφατο σκάνδαλο της κας Clinton ήταν η απόφαση της να δημιουργήσει το δικό της σύστημα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Αυτή η απόφαση παραβίασε μια σειρά από νόμους και κανονισμούς, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν μετά από κλήτευση για ένορκη κατάθεση στο Κογκρέσο, η κα Clinton φρόντισε να σβήσει από αυτό το σύστημα δεκάδες χιλιάδες emails με την δικαιολογία ότι ήταν προσωπικά και δεν είχαν σχέση με τα καθήκοντα της ως υπουργού Εξωτερικών.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο μιας και η δημιουργία αυτού συστήματος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας φαίνεται να σχετίζεται με τις υποθέσεις γύρω από το περιβόητες μεγάλες δωρεές στο ίδρυμα Clinton και τις ακριβοπληρωμένες ομιλίες του κ. Clinton από ξένες χώρες και πολυεθνικές που είχαν συμφέρον να επηρεάσουν την τότε υπουργό Εξωτερικών.

Το θέμα με την κα Clinton είναι ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι μεμονωμένο. Σε άλλα σκάνδαλα που αρχίζουν την περίοδο που o σύζυγος της ήταν πολιτειακός κυβερνήτης, η κα Clinton φαίνεται από το πουθενά να πλουτίζει από απίθανες επενδύσεις σε ακίνητα, μέχρι και σε επενδυτικά προϊόντα βοοειδών με άτομα και εταιρείες που είχαν να κερδίσουν από μια σχέση αμοιβαίας κατανόησης με τον τότε κυβερνήτη και σύζυγο της.

Παρόλο που η κα Clinton έχει διατελέσει πρώτη κυρία, γερουσιαστής και υπουργός Εξωτερικών και ενώ πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή για δεκαετίες, δεν έχει τίποτα να επιδείξει από πλευράς έργου. Στην μακρά πολιτική σταδιοδρομία της φαίνεται ότι ο μόνος ωφελημένος είναι η κα Clinton που από μέλος της μεσαίας τάξης έχει καταφέρει να γίνει πολυεκατομμυριούχος.

Η κα Clinton ανήκει σε μια νέα πολιτική τάξη χαμηλών προσδοκιών και ακόμα χαμηλότερης ηθικής στάθμης. Είναι μια πολιτική τάξη που δεν πετυχαίνει γιατί έχει την δυνατότητα να κυβερνά το κράτος σωστά, αλλά πετυχαίνει γιατί καταφέρνει να πλουτίζει και να αυξάνει την επιρροή από ένα διαρκώς διογκούμενο κράτος που πολλαπλασιάζει με το χρόνο τις δυνατότητες διαπλοκής. Η πορεία πολιτισμικής και πολιτικής παρακμής είναι ορατή.
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Έκνομη πολιτεία



Αυτές τις μέρες οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) καλούνται να απαντήσουν σε ένα βασικό ερώτημα. Και το ερώτημα αυτό είναι αν η δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος είναι εφικτή. Ο περιβόητος νόμος Παππά για την επιβολή ενός ολιγοπωλίου ενημέρωσης στην τηλεοπτική αγορά δεν είναι απλά ένας κακός νόμος, είναι ένας νόμος του οποίου η αποδοχή από το ΣτΕ θα σημαίνει ότι η εξουσία της κάθε κυβέρνησης είναι πέρα και πάνω από το σύνταγμα.

Ανήκω στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων που αντιπαθώ τα κανάλια και το τι παρουσιάζουν στους τηλεθεατές. Αυτό όμως που αντιπαθώ ακόμα περισσότερο από τα κανάλια, είναι η τυραννία μιας κυβέρνησης η οποία αποκτά το δικαίωμα να δρα ως ο μέγας έκνομος, παράνομα, και με την εξουσία και δύναμη της κρατικής μηχανής στην διάθεση της. Το έκνομο κράτος είναι ο εγκληματίας που στοχοποιεί θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος.

Την προηγούμενη εβδομάδα όταν στο ΣτΕ ήταν υπό εξέταση το παραδεκτό των προσφυγών ο εισηγητής μπήκε στην ουσία της υπόθεσης υποστηρίζοντας την συνταγματικότητα του νόμου. «Έχουμε να σταθμίσουμε δύο αγαθά, είπε. Το πρώτο είναι η αδειοδότηση που δεν έγινε από το ΕΣΡ. Το άλλο είναι η ανάγκη ύπαρξης αδειοδότησης, η οποία επιβάλλεται από τη νομολογία του ΣτΕ από το 2010 με αλλεπάλληλες αποφάσεις του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου.»

Η παραπάνω διατύπωση έχει τεράστια σημασία μιας και υποδηλώνει την αντισυνταγματικότητα που ο εισηγητής ήθελε να καταρρίψει. Ο συνταγματικός νομοθέτης δεν διαχωρίζει την διαδικασία αδειοδότησης από την ύπαρξη αδειοδότησης καθ’ εαυτή. Εάν το θέμα ήταν ο ορισμός μιας τυπικής διαδικασίας ο νομοθέτης θα είχε φροντίσει για έναν απλό νόμο με τα συνήθη παραθυράκια. Όμως η όλη διαδικασία έχει παραχωρηθεί συνταγματικά σε μια ανεξάρτητη Αρχή ακριβώς για να αποφευχθεί μια εκτροπή όπως αυτή που επιχειρεί τώρα η κυβέρνηση. Το να μιλάμε για στάθμιση δύο αγαθών είναι ουσιαστικά σαν να αγνοούμε το γεγονός ότι χωρίς το πρώτο (διαδικασία από το ΕΣΡ) δεν μπορεί να υπάρξει το δεύτερο (αδειοδότηση).

Η συνταγματική αδειοδότηση δεν διαφέρει απλά τυπικά από την αδειοδότηση Παππά. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το ΣτΕ καλείται να αποφασίσει αν η εκάστοτε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να δημιουργεί τετελεσμένα χρησιμοποιώντας νόμους που είναι ακριβώς αντίθετοι ως προς το πνεύμα και γράμμα του Συντάγματος.

Το ότι ο συνταγματικός νομοθέτης έχει δώσει την αρμοδιότητα σε μια ανεξάρτητη Αρχή για την σύσταση της οποίας απαιτείται ευρεία συναίνεση δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Ο στόχος ήταν να αποφευχθεί η περίπτωση όπου κάποια κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία για να φιμώσει ΜΜΕ που της ασκούν κριτική.

Το θέμα για το ΣτΕ είναι αν το Σύνταγμα είναι κάτι διαφορετικό από μια γενική και αόριστη διακήρυξη αρχών. Αν είναι δηλαδή ο θεμελιώδης νόμος, που μεταξύ άλλων, βάζει όρια στην εξουσία που μπορεί να ασκήσει το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτή δεν είναι μια θεωρητική έγνοια, αλλά η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός αυταρχικού καθεστώτος και της φιλελεύθερης δημοκρατίας που θέλουμε να έχουμε.

Εστία 24.10.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Από την Λέσβο στην Λωζάννη


Η ελληνική πολιτική τάξη φάνηκε να εκπλήσσεται από τις δηλώσεις του τούρκου προέδρου για την συνθήκη της Λωζάννης. Ως αν να ζουν σε μια χώρα διαφορετική απ’ αυτή που κυβερνούν, ως αν οι αποφάσεις που παίρνουν να μην δημιουργούν κλίμα και τετελεσμένα που δίνουν στην τούρκικη πλευρά την δυνατότητα να αμφισβητήσει όλα όσα το ελληνικό έθνος έχει επιτύχει τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Πως είναι δυνατόν να εκπλήσσονται από τις δηλώσεις Ερντογάν, όταν οι ίδιοι έχουν αποδεχθεί στις πρόσφατες συμφωνίες, τούρκοι κρατικοί υπάλληλοι να εγκατασταθούν στα ελληνικά νησιά και να αποφασίζουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από αυτά; Όταν οι ίδιοι άνοιξαν τα ελληνικά σύνορα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τεράστιο κύμα μουσουλμανικής λαθρομετανάστευσης που οδηγεί στον αφελληνισμό της Ελλάδας.

Αυτό που δεν πρόσεξαν οι Έλληνες πολιτικοί και τα ΜΜΕ είναι πόσο συχνά χρησιμοποιήθηκε η λέξη πληθυσμός γύρω από το θέμα της συνθήκης της Λωζάννης τις τελευταίες εβδομάδες από την τούρκικη πλευρά. Φαίνεται ότι για του Τούρκους η παρουσία και εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα νομιμοποιεί και αναβιώνει τούρκικες διεκδικήσεις. Και ενώ η ελληνική πολιτική τάξη ζει στις μεταμοντέρνες φαντασιώσεις της μετά-εθνικότητας, η τούρκικη ηγεσία ζει στον πραγματικό κόσμο όπου η κουλτούρα, η θρησκεία και o αριθμός των ανθρώπων αλλάζουν τα δεδομένα ισχύος και επιρροής.

Στην Ελλάδα παρατηρούμε την αδημονία της ελληνικής πολιτικής τάξης προκειμένου να προχωρήσει στον αφελληνισμό του εκπαιδευτικού συστήματος. Πρώτα η προσπάθεια να αλλάξει το μάθημα των θρησκευτικών, μετά ήρθαν οι αλλαγές στο μάθημα της ιστορίας με την αποβολή του Μέγα Αλέξανδρου και των Περσικών πολέμων. Και μπορεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα να μην φημίζεται για αυτό που λέμε συνέχεια του κράτους, αλλά όσον αφορά το δόγμα της λεγόμενης πολυπολιτισμικότητας υπάρχει μιας διαρκής προσπάθεια να επιβληθεί ανεξάρτητα από το πιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.

Από την εποχή της κας Ρεπούση μέχρι τον κ. Φίλη έχουν αλλάξει αρκετές κυβερνήσεις, η κατεύθυνση της πολιτικής όμως παραμένει αμετάβλητη. Το θέμα για το μέσο Έλληνα πολίτη θα μπορούσε να ήταν κάπως θεωρητικό και απόμακρο, αλλά σύντομα θα αρχίζει να ζει την πραγματικότητα που οι πιο πρόσφατες και τρέντι δοξασίες της πολιτικής τάξης θα δημιουργήσουν. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η πολυπολιτισμικότητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μια μεταβατική περίοδος. Τελικά υπερισχύει η κουλτούρα που έχει τους αριθμούς (βλ. πληθυσμός) με το μέρος της και που πιστεύει πολύ πιο έντονα από όλες τις άλλες στις ιδέες και αρχές της κουλτούρας της.

Μεταξύ ενός πληθυσμιακά ακμαίου και ιδεολογικά φανατισμένου στοιχείου και ενός φθίνοντος πληθυσμού όπου η ηγεσία του προσπαθεί να αποδημήσει τις παραδόσεις και το πολιτισμό του, δεν είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε ποια θα είναι η κυρίαρχη κουλτούρα στο τέλος της μεταβατικής περιόδου της πολυπολιτισμικότητας.

Στην Θεσσαλονίκη μια 23χρονη κοπέλα βιάσθηκε από τρεις «πρόσφυγες». Φυσικά η είδηση αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ. Οποιαδήποτε είδηση που επιβεβαιώνει τις πραγματικές συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων αποσιωπάται. Το βασικό ερώτημα για το Έλληνα πολίτη είναι τι μπορεί να περιμένει από μια πολιτική της οποίας βασικό συστατικό είναι η απόκρυψη της αλήθεια.

Εστία, 10.10.2016
Συνέχεια