Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικό Ώρα Μηδέν!

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Περίπου χίλιοι ομαδοποιημένοι πρόσφυγες βρέθηκαν στην Κολωνία της Γερμανίας για τους εορτασμούς της πρωτοχρονιάς. Οι ομαδοποποιημένοι, ισλαμικής καταγωγής πρόσφυγες, ομαδικά προέβησαν σε παρενοχλήσεις δυτικών γυναικών και παρά τους ισχυρισμούς για δύο βιασμούς, παρά την απερίφραστη καταδίκη των συμβάντων από την Καγκελάριο Μέρκελ, ο δήμαρχος της πόλεως ζήτησε από τον γυναικείο πληθυσμό να «ρυθμίσουν τον κώδικα συμπεριφοράς τους».

Το φιλελεύθερο φιλοσοφικό ερώτημα λοιπόν για το κατά πόσο η ανοχή έχει όρια δοκιμάζεται πλέον στην πράξη. Αυτό που συμβαίνει στην Γερμανία αντιπροσωπεύει την ηπειρωτική λογική κατά την οποία η ανοχή θριαμβεύει έναντι της ασφάλειας, ακόμα και της ίδιας της συλλογικής επιβιώσεως αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αναπαράγονται με σφόδρα ταχύτερους ρυθμούς εν σχέσει με τους γερασμένους δημογραφικά ευρωπαϊκούς χριστιανικούς πληθυσμούς. Το χάος που προεκλήθη στην Γερμανία δεν ήταν κάτι και τόσο απρόβλεπτο. Δεν είναι άγνωστο ότι πολλοί Μουσουλμάνοι συμπεριφέρονται στις γυναίκες ώς κατώτερες, ως αντικείμενα για την σεξουαλική τους ευχαρίστηση. Άλλωστε, το Κοράνι διακηρύσσει ότι οι γυναίκες έχουν το ήμισυ των δικαιωμάτων των ανδρών.

Οι συνέπειες της μαζικής προσφυγικής ροής οδήγησαν και στους πρώτους τριγμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μέσω των σκέψεων αναστολής της Συνθήκης Σένγκεν. Αρκετοί πλέον στην Ευρώπη έχουν συνειδητοποιήσει ότι εάν ενταθεί και άλλο το προσφυγικό φαινόμενο θα αποτελέσει ένα εν δυνάμει μεταστατικό καρκίνο σε όλη ήπειρο. Η Ουγγαρία και η Πολωνία ήδη σήκωσαν κόκκινες σημαίες. Παραταύτα, οι πηρύνες του ριζοσπαστικού Ισλάμ φαίνεται ότι είναι ήδη εγκαταστημένοι σε πολλά σημεία της γηραιάς ηπείρου και εάν δεν υπάρξει συντονισμένη αντίδραση για να διασπαστούν οι αυτόνομες Ισλαμικές κοινότητες από όλα τα κράτη – μέλη, οι δολοφονίες στο Παρίσι, οι βόμβες στο Λονδίνο και στην Μαδρίτη και οι αγριότητες στην Κολωνία θα επεκταθούν.

Πέρυσι, μία «θεόπνευστη», γερμανικής έμπνευσεως κίνηση για την καταστολή τόσο των προσφυγικών όσο και των μεταναστευτικών κυμάτων ήταν η σύναψη συμφωνίας με την Τουρκία. Σε αντάλλαγμα οι Τούρκοι, μουσουλμάνοι και αυτοί, θα μπορούσαν να ταξιδέψουν ελευθέρως και χωρίς Visa στην ΕΕ. Την ίδια περίοδο βέβαια ο Ερντογάν φυλάκιζε δημοσιογράφους, σαμπόταρε την αντιπολίτευση και κήρυττε πόλεμο εναντίον των Κούρδων συμμάχων της Δύσεως. Λέγεται ότι οι Γερμανοί για να κατοχυρώσουν την συμφωνία συνέβαλαν στο να ανασταλεί η επικριτική έκθεση της ΕΕ για την πρόοδο της Τουρκίας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περίοδου μην τυχόν και ανακοπεί η πορεία του Ερντογάν προς τη νίκη. Έτσι, ενώ οι Γερμανοί υποδύονται ότι λειτουργούν επί τη βάσει της παγκοσμίου φιλελεύθερης διακυβερνήσεως (Weltinnenpolitik), επί της ουσίας εξυπηρετούν συμμαχόντας ακόμα και με τον διάβολο τα δικά τους συμφέροντα (Realpolitik).

Δεν λύνονται πάντως έτσι τα προβλήματα της Ευρώπης. Οι χώρες που έχουν θεσπίσει ισχυρή οικονομία με την εισαγωγή μεγάλου αριθμού μεταναστών - όπως οι ΗΠΑ ιστορικά – το έκαναν μέσω αυστηρής, ενιαίας διαχείρισης και επιλογής. Οι αυστηροί ενιαίοι κανόνες, η πολιτισμική εγγύτητα και η οικονομική χρησιμότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την παραμονή του οιουδήποτε μετανάστη. Αλλά πώς θα θεσπιστούν τέτοια γενικά κριτήρια όταν η ίδια η Ευρώπη είναι μία συνομοσπονδία λαών με διαφορετικές εμπειρίες, ιστορία και επιδιώξεις; Η Ουγγαρία περιφρούρησε τα σύνορά της με αγκαθωτό σύρμα, το Ηνωμένο Βασίλειο θα υποδεχθεί ελάχιστους πρόσφυγες και η Δανία θα κατάσχει από αυτούς τα τιμαλφή. Κάθε μία από αυτές τις κυβερνήσεις κάνει στην πραγματικότητα αυτό που την προστάζει το εκλογικό της σώμα. Και εάν η ΕΕ δεν καταργήσει την δημοκρατική λογοδοσία, αυτό πρέπει να συνεχίσει να γίνεται. Η μόνη κυβέρνηση που δεν ακούει το εκλογικό της σώμα είναι η ιδεοληπτική ελληνική κυβέρνηση του «μπάτε σκύλοι αλέστε» που με τους τραγικούς χειρισμούς της προσφέρει στην Γερμανία την ευκαιρία να κουνά το δάκτυλο προς την Ελλάδα παριστάνοντας την αθώα περιστερά.

Το προσφυγικό ζήτημα θα επιλυθεί μόνον όταν σπάσει η πολιτική ορθότητα σε σχέση με το τί σημαίνει Ισλάμ, ανοχή και όταν αποφασίσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί τί είδους Ευρώπη θέλουν, εάν την θέλουν. Μέχρι να γίνει αυτό βέβαια, οι ηλιθιότητες του κλεισίματος της Αμυγδαλέζας και η προμήθεια αντιηλιακού σε μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται» πρέπει να τελειώσει.

*Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.

rkaliviotis@gmail.com

Δημοσίευεται σήμερα στην ΕΣΤΙΑ 2.2.2016

Συνέχεια

Η παγίδα μπροστά στον κ. Μητσοτάκη


Ένα χρόνο μετά την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ το πιο χρήσιμο ερώτημα για τον νέο αρχηγό της ΝΔ, κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι αν αυτή η εκλογική επιτυχία οφείλεται στον Τσίπρα ή στους πολιτικούς του αντιπάλους του κ. Τσίπρα. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα κρίνει τις πιθανότητες στο μέλλον η ΝΔ να επιτύχει κυβερνητικά υπό τον κ. Μητσοτάκη.

Αν υπάρχει τώρα η πιθανότητα να απαλλαγούμε από κάποιες αριστερές ιδεοληψίες που κυριάρχησαν την μεταπολιτευτική περίοδο μιας και κυβερνά μια χωρίς ενδοιασμούς αριστερή σέχτα, άλλο τόσο υπάρχει, η ακόμα πιο πιθανή περίπτωση, η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως συγχωροχάρτι μιας αποτυχημένης πολιτικής τάξης. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη και σύμπτωμα μιας πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ που έχει αποτύχει. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης το εισιτήριο επιστροφής όλων αυτών που δημιούργησαν τις συνθήκες που επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να αρπάξει την εξουσία.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει κάπως με αυτή των συνταγματαρχών της επταετίας. Από την μια, οι συνταγματάρχες ήταν το άθροισμα και πολλαπλασιασμός σε επίπεδο παρωδίας των πιστεύω του μεταπολεμικού κατεστημένου. Από την άλλη, οι συνταγματάρχες ήταν ξένο σώμα για την «αστική» τάξη, ήταν περίγελος και γραφικοί. Κάπως έτσι τώρα αυτό το ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας, αιώνιος φοιτητής και καταληψίας, συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά – επίσης σε βαθμό παρωδίας – του ανθρώπου που θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έχοντας ενσωματώσει στο πνιγμένο στην ημιμάθεια είναι του όλα τα τσιτάτα της μεταπολίτευσης.

Η χούντα δεν θα είχε εμφανιστεί αν το πολιτικό κατεστημένο δεν είχε αποτύχει τόσο τραγικά. Επίσης, η επιστροφή αυτού του κατεστημένου θα ήταν πολύ δύσκολη χωρίς την επταετία των συνταγματαρχών. Στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει σε χώρες της λατινικής Αμερικής, ένα αποτυχημένο πολιτικό κατεστημένο καταφέρνει να επιβιώνει της ανεπάρκειας του ερχόμενο σε μια έσχατη αντιπαράθεση με την πιο ακραία και γραφική έκδοση του.

Συνοπτικά, η αποτυχία του μεταπολιτευτικού κατεστημένου συνοψίζεται σε τρεις φάσεις. Στην περίοδο 1976-81, η λεγόμενη συντηρητική παράταξη θα παραδοθεί άνευ όρων στην πολιτική αφήγηση των πολιτικών αντιπάλων της, περνώντας σε μια περίοδο σοσιαλμανίας σε όλα τα ζητήματα, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά. Έκτοτε η αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, θα κατέχει την πολιτική ηγεμονία, με την δεξιά να πολιτεύεται ως μια μετριοπαθή έκδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Την περίοδο 1981-89 ο Ανδρέας Παπανδρέου θα δημιουργήσει μια πλατιά λαϊκή βάση και αποδοχή για την κεντροαριστερά, θα είναι η χρυσή εποχή του λαϊκισμού και τα βασικά πιστεύω της κυρίαρχης ιδεολογίας θα γίνουν κοινός νους για μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών. Η κατάληψη του κράτους από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας, σε συνδυασμό με την μεγαλειώδη επέκταση του κράτους, θα εγγυηθεί την διάχυση του κυρίαρχου δόγματος σε όλους του θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας.

Η περίοδος Σημίτη, 1996-2004, θα είναι μάλλον η πιο καταστροφική από τις τρεις. Η κακή κατάληξη της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (81-89) και η τραγική αποτυχία και κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων μετά το 1989, θα δημιουργήσουν αμφιβολίες για την βιωσιμότητα μιας κρατικοδίαιτης Ελλάδας. Όμως οι κυβερνήσεις του κ. Σημίτη θα καταφέρουν να συνδυάσουν την περαιτέρω επέκταση του κρατισμού με μια αίσθηση μετριοπάθειας, μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού. Κάποιες περιορισμένες μετοχοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις, που ποτέ δεν θα είναι του μεγέθους και έκτασης για να θέσουν σε κίνδυνο το κρατικοδίαιτο μοντέλο, θα δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μιας Ελλάδας που έχει αφήσει την δεκαετία του 80 πίσω της. Όμως, κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι Έλληνες θα γίνονται, άμεσα ή έμμεσα, τρόφιμοι του κράτους. Κάθε χρόνο ιδιωτικές μη κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις είτε θα κλείνουν, είτε θα αφήνουν την Ελλάδα για χώρες του εξωτερικού. Ο φθηνός δανεισμός και η μεταφορά κεφαλαίων μέσω των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων θα αντικαθιστά την παραγωγή πλούτου. Οι μόνες ιδιωτικές επενδύσεις που θα γίνονται θα αφορούν την άμεση κατανάλωση και τις εισαγωγές.

Στην περίοδο Σημίτη το κίνημα της Αλλαγής θα γίνει κατεστημένο, έχοντας αποδείξει ότι το κρατικοδίαιτο μοντέλο, δεν είναι απλά επιθυμητό, αλλά και βιώσιμο. Αυτό το κατεστημένο ανέλαβε να διαχειριστεί την χρεοκοπία του μοντέλου του οποίου το ίδιο είχε βάλει τις βάσεις. Ο ένας μετά τον άλλο, άνθρωποι της περιόδου Σημίτη, Παπακωσταντίνου, Βενιζέλος, Παπαδήμος, Στουρνάρας και Χαρδούβελης, δημιουργήσαν την εξάχρονη περίοδο στασιμοχρεοκοπίας, που στο τέλος έφερε στην εξουσία το τερατούργημα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ο κ. Βενιζέλος επαίρεται που οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εν τέλει εισχώρησαν σ’ αυτό που ονομάζει «εθνική στρατηγική». Αυτή η «εθνική στρατηγική» δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την μεταφορά της χρεοκοπίας του κράτους στον εναπομείναντα ισχνό ιδιωτικό τομέα και την δήμευση του πλούτου των Ελλήνων πολιτών. Το ζήτημα για τον κ. Μητσοτάκη είναι αν θα έχει την θέληση και τις δυνάμεις να δώσει ένα τέλος σε αυτή την μακρά περίοδο στασιμοχρεοκοπίας. Αν θα μπορέσει να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά και πολιτικά με ένα χρεοκοπημένο κατεστημένο. Η παγίδα για τον κ. Μητσοτάκη θα είναι να θεωρήσει την ενδεχόμενη νίκη επί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως την κύρια σύγκρουση που θα έχει να αντιμετωπίσει.

Η Ελλάδα σήμερα πεθαίνει. Είναι μια χώρα που εδώ και πολλές δεκαετίες βρίσκεται σε μια οικονομική, κοινωνική και ηθική παρακμή. Πότε με αργούς και πότε με πιο γρήγορους ρυθμούς μετατρέπεται σε μια χώρα γκέτο, το Ντιτρόιτ της Ευρώπης. Μια χώρα που τιμωρεί την παραγωγή πλούτου δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από το να μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα απέραντο επιδοτούμενο πτωχοκομείο του ευρωπαϊκού βορρά. Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα γίνει συνένοχος ενός φαύλου κύκλου, ή, ο ηγέτης της θεμελιακής αλλαγής.

Εστία, 1/2/2016
Συνέχεια

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

H "ρετσινιά" του Νεοφιλελευθερισμού

Δίχως χρονοτριβή η κυβερνητική παράταξη, και στη Βουλή χθές ακόμη, αναζήτησε στον νεοφιλελευθερισμό την ρετσινιά που τόσο αποζητούσε για να ξεθεμελιώσει την επιτυχία του Κυρ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ρετσινιά στην ελληνική πολιτική ζωή; Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην υφήλιο που μπήκε στην οικονομική κρίση επειδή χρεοκόπησε το δημόσιο και όχι οι Τράπεζες.

Εφόσον ήταν το κράτος (μεγάλες παροχές, τεράστιος δημόσιος τομέας, θεόρατα έξοδα και κρατικές δαπάνες) αυτό που οδήγησε την χώρα στην οικονομική κατάρρευση, δεν μπορεί βέβαια να ήταν αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων επιλογών. Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Και όλες οι μετα-μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιχειρούν, ανεπιτυχώς, και πάλι με κρατισμό να την βγάλουν από αυτά. Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοια απέχθεια για τον νεοφιλελευθερισμό; Προφανώς, διότι οι ηγήτορες της ελληνικής δημόσιας ζωής δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσει ο κόσμος την ουσία της σχετικής πολιτικής επιλογής...

Εφόσον κάποιος καταδικάζει την φορολογία για την συντήρηση ενός μεγάλου κι αναποτελεσματικού κράτους, τότε είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον αντιστρατεύεται την δημόσια γραφειοκρατία που πνίγει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν ένα καινούργιο δυναμικό μέλλον, είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον δεν θέλει το κράτος να ανακατεύεται στις οικονομικές δραστηριότητες και οι δημόσιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες να καταργηθούν και να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, είναι βέβαια νεοφιλελεύθερος.

Όταν ενοχλείται με την αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι να υποφέρουμε για να κρατηθούν ανέπαφες όλες οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο, και βέβαια είναι νεοφιλελεύθερος. Όταν δεν θέλει ρουσφέτια και δημόσιες παροχές αλλά υγιή ανταγωνισμό για την διεκδίκηση αξιοκρατικά της θέσης του σε μιά δυναμική μελλοντικά οικονομία, χωρίς αμφιβολία είναι νεοφιλελεύθερος. Και πιστεύει στο αύριο της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς αυτές οι απόψεις όμως καταδικάζονται από την πλειοψηφία του ελληνικού μιντιο-πολιτικού κατεστημένου. Κι επηρεάζουν την κοινή γνώμη, που άβουλα ποδηγετείται ώστε να στηρίζει επιλογές που ουσιαστικά αντιστρατεύονται τα καλώς εννοούμενα συμφέροντά της.

Αυτοί που αντιπαθούν τον νεοφιλελευθερισμό είναι οι συνεχιστές της φαυλοκρατίας, της εξάρτησης από κάποια κομματικά αφεντικά κι εκείνοι που προσβλέπουν στην προσοδοθηρία για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον παρασιτισμού και προσκόλλησης σε κρατικές παροχές. Καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε από την μούχλα αυτών των πρακτικών;
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Η Ελλάδα του Τουργκούτ Οζάλ


Κάποτε ένας πρόεδρος της Τουρκίας, ο Τουργκούτ Οζάλ, είχε πει ότι «Δεν χρειάζεται να προκαλέσουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού οι πληθυσμιακές εξελίξεις των δύο λαών θα επιλύσουν το Κυπριακό και το Αιγαίο». Τότε, ο Οζάλ, εννοούσε ότι η δημογραφική άνθηση της Τουρκίας ήταν τέτοια που θα άλλαζε δραματικά τα δεδομένα ισχύος μεταξύ των δύο χωρών, ώστε η Τουρκία δεν θα χρειαζόταν να διαπραγματευτεί, απλά θα αρκούσε να περιμένει. Αρκετά χρόνια μετά, έρχεται η πολιτική των ανοιχτών συνόρων των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αλλάξει τα δεδομένα υπέρ της Τουρκίας με ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Μουζάλας, γνωστός και ως «φωτισμένη συνείδηση» σύμφωνα με δημοσιογράφους, πρόσφατα είπε ότι «Χιλιάδες μετανάστες θα εγκλωβιστούν εδώ». Ο εγκλωβισμός στην συγκεκριμένη περίπτωση έχει να κάνει με το γεγονός ότι χιλιάδες λαθρομετανάστες που δεν είναι Σύριοι, ή που δεν υποδύονται ότι είναι Σύριοι, έχουν επιλέξει την Ελλάδα ως τον υπ’ αριθμόν ένα προορισμό τους. Για να καταλάβει κανείς πόσο δημοφιλής έχει γίνει η Ελλάδα, τον Οκτώβριο από τους 218.000 μετανάστες που μπήκαν στην Ευρώπη, οι 210.000 επέλεξαν την Ελλάδα, δηλαδή το 96%. Αυτή η δημοφιλία της Ελλάδας οφείλεται στην απόφαση της κυβέρνησης των Τσίπρα-Καμμένου τον Φεβρουάριο του 2015 να κλείσει τα κέντρα φύλαξης και να δίνει αυτομάτως σ’ όποιον μπαίνει στην Ελλάδα εξάμηνη άδεια παραμονής που μπορεί να ανανεώνεται στο διηνεκές.

Έτσι εξηγείται και το γεγονός του θανάτου του Μαροκινού λαθρομετανάστη στην Ειδομένη. Σημειωτέων εδώ, ότι ο άτυχος Μαροκινός προτίμησε να διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα, να περάσει όλη την Βόρειο Αφρική, την εμπόλεμη Μέση Ανατολή και την Τουρκία για να φτάσει στην Ελλάδα, παρά να επιλέξει την διαδρομή μισής ώρας από το Μαρόκο στην Ισπανία. Η Ισπανία αντίθετα από ό,τι η Ελλάδα δεν δέχεται λαθρομετανάστες.

Ο κ. υπουργός με την «φωτισμένη συνείδηση», κ. Μουζάλας, ξεχνά να μας διαφωτίσει για τους λόγους που κάνουν την Ελλάδα έναν παγκόσμιο προορισμό. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που με θρησκευτική πίστη εφαρμόζει η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου εγγυάται την συνέχεια των μεταναστευτικών ροών προς την πατρίδα μας. Αυτό που δεν είναι εγγυημένο είναι αν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να δέχονται όσους αποφασίζουν να φύγουν από την Ελλάδα.

Πίσω και από αυτή την πολιτική κρύβεται η συνήθης κουτοπονηριά που χαρακτηρίζει τόσο έντονα την ελληνική πολιτική τάξη. Από την μια μεριά, είναι απαραβίαστος κανόνας ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αμφισβητηθεί το αριστερό κεκτημένο των ανοιχτών συνόρων της Ελλάδας. Από την άλλη, κλείνουμε το μάτι στους ψηφοφόρους ότι όλοι όσοι έρχονται δεν θα μείνουν εδώ, αλλά θέλουν να πάνε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έτσι για μια ακόμα φορά έχουμε την τζάμπα αριστεροσύνη μας.

Το πρόβλημα γεννάται από το γεγονός ότι η μια με την άλλη οι ευρωπαϊκές χώρες αρχίζουν να κλείνουν τα σύνορα τους. Στην αρχή στους λαθρομετανάστες, τώρα αρχίζουν να βάζουν όλο και πιο αυστηρούς όρους στην είσοδο και των λεγόμενων προσφύγων. Από εκεί εδράζει και η δήλωση του κ. Μουζάλα ότι «Χιλιάδες μετανάστες θα εγκλωβιστούν εδώ». Για μια ακόμη φορά η ελληνική πολιτική τάξη δημιουργεί ένα τεράστιο εθνικό θέμα, ως μη ώφελλε.

Μιας και το αριστερό κεκτημένο των ανοιχτών συνόρων θεωρείται ιερό, κανείς δεν κάνει τον κόπο να πει πως ακριβώς φαντάζεται την Ελλάδα του μέλλοντος με όλες τις ατελείωτες ισλαμικές μεταναστευτικές ροές προς αυτήν. Βασιζόμενοι στο μεταπολιτευτικό δόγμα όπου το καλοκάγαθο των προθέσεων εγγυάται την επιτυχία των αποτελεσμάτων, πορευόμαστε ως οι ενάρετοι κυνηγοί του Νόμπελ ειρήνης για τον αθεράπευτα κουτοπόνηρο συναισθηματισμό μας που μας οδηγεί από την μια εθνική καταστροφή στην επόμενη.

Ο Τουρκγούτ Οζάλ θα είχε μείνει έκπληκτος με την αφέλεια της πολιτικής τάξης και του δημοσιογραφικού κατεστημένου της Ελλάδας σήμερα. Δεν υπάρχει άλλη χώρα όπου βρίσκεται σε μια τόσο επικίνδυνη και σε πολλά σημεία εχθρική περιοχή και παρόλα αυτά εφαρμόζει μια πολιτική αυτοκατάργησης του ελληνικού έθνους στο όνομα της πιο πρόσφατης αριστερής ιδεοληψίας. Και να φαντασθεί κανείς, ότι ακόμα δεν έχουμε προλάβει να εορτάσουμε τα 200 χρόνια απελευθέρωσης από τον οθωμανικό ζυγό.

Εστία, 25/1/2016

Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

How the New Left Governs Greece


The leftist government’s ‘reforms’ guarantee that Greece will remain in the headlines.

The left-wing SYRIZA came to power in Greece last year promising to end the austerity programs of the Troika (the European Union, International Monetary Fund, and European Central Bank) and to return to the pre-crisis normalcy of hefty government spending, early and plentiful public retirement plans, and a slew of new openings for public-sector employment. SYRIZA had promised the voters that it would be a return to the good old days: Have the courage to vote for us, SYRIZA told the voters, and we will have the nerve to confront the European reactionaries.

Now, after nearly a year in power, SYRIZA is passing through parliament a new set of austerity measures that mostly aim to balance, on a budgetary level, the economic consequences of SYRIZA’s “negotiations” with Greece’s European creditors during its first seven months in power. The end result of those seven months was capital controls for the banks and an economy that went from growth back to recession. There has been a complete collapse of government revenues, which has resulted in the government’s paying salaries, pensions, and not much else.

It must be said that the new austerity measures, which are often amusingly termed reforms, are for the most part tax increases — which may not be popular, but which conform to SYRIZA’s ideological creed. The new package agreed to by SYRIZA and Greece’s creditors is about 90 percent new taxes or tax increases and 10 percent reforms. The tax increases have the benefit of protecting SYRIZA’s core constituency, which is the public-sector employees. Despite the collapse of public revenue and the overall dismal economic outlook, the SYRIZA government plans to increase the salaries of public-sector employees (by as much as 8 percent) and carry on with 45,000 new hires in 2016.

Meanwhile, in the private sector, SYRIZA has increased taxes on all sorts of things and is planning to double the taxation of farmers. It has increased business taxes and also demanded the pre-payment of business taxes. It has increased the VAT on almost all goods, and it is defining affluence down so as to increase income taxes for a greater number of taxpayers. And although Greece has probably the highest social-security contributions in Europe, SYRIZA is planning to increase these contributions even more, despite the fact that pensioners now outnumber those who are still employed in the private sector.

Behind this policy madness is a very cynical ploy by SYRIZA, which aims to preserve a large voting block of public-sector employees and pensioners on its side. In the fragmented political landscape of post-crisis Greece, that ploy almost guarantees SYRIZA first place in the polls. That wouldn’t amount to much, though, if it were not for the fact of the Troika’s tacit acquiescence to all of this. If something has been clear in this six-year bailout period, it is that Greece’s European creditors don’t care a lot about the quality and the economic viability of whatever measures the Greek governments propose, as long as they can show in an accounting sort of way that these measures can balance the books. That strategy guarantees that Greece will remain in the headlines for years to come.

In other policy areas, SYRIZA is doing its utmost to appease various groups, especially those that constituted the party during the decades when it received only 3 to 4 percent of the vote. Radicalized academics, public-sector union bosses, and environmental and immigrant activists all get some form of political advantage. For instance, one of the first actions of the SYRIZA government was to introduce laws that would allow for an early release from prison of domestic terrorists. Another one was the abolition of elite public schools, on the theory that academic excellence constitutes a kind of stigma for the students attending them.

By far, though, the principal change in domestic policy was SYRIZA’s decision a year ago to open Greece’s borders. Up to that point, Greece had been seeking to discourage immigrants from crossing its borders. But last February, the newly elected SYRIZA government decided to abolish the centers that were holding illegal immigrants; instead, it would give them permits for a six-month stay, which can be renewed an unspecified number of times. These permits were offered to anyone who decided to enter Greece, no matter the reasons and the circumstances of his entry. Since then, a flood of refugees and immigrants has followed. This decision, by a minister of immigration who was formerly an activist immigration lawyer, to change Greece’s immigration policy has startled Europe.

In an era of relatively strict budgetary constraints, governments of the left will try to insulate core constituencies from the burdens of a new austerity. This kind of insulation from reality is the new highly sought advantage. From a period where privilege was defined by how much the government would give you, we have arrived in a new era where privilege is based on how little government is prepared to take from you. In areas of domestic policy, leftist governments will continue to press the agenda of the New Left, increasing immigration, defining real crime down, expanding political censorship, and undermining every traditional institution of society. In short, it will try to do as much damage as the last time it was in power, but with less money.

Πρωτοδημοσιεύθηκε στην National Review.

Συνέχεια

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Κοινωνία δυναμικών επιτυχιών κι αποτελεσματικότητας

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη (ΚΜ) στην ηγεσία τη ΝΔ δυνατόν να σηματοδοτήσει θεαματικές αλλαγές στο σύνολο του πολιτικού σκηνικού.

Αντίθετα σε κάθε εκτίμηση και παρά τις προσπάθειες της κυβερνητικής πλευράς να απαξιωθεί η υποψηφιότητά του η εκλογή του ήρθε σαν αντίδραση των οπαδών της συντηρητικής παράταξης ενάντια στον παραδοσιακό λαϊκισμό της ελληνικής πολιτικής παράδοσης. Δύο είναι τα στοιχεία που θα κρίνουν το μέλλον του ΚΜ αλλά και της ΝΔ σαν συνόλου.

Το ένα είναι η αναζήτηση σύγχρονης πολιτικής ταυτότητας ενάντια στις λυσσαλέες αντιδράσεις του κοινωνικο-πολιτικού κατεστημένου της χώρας που θα δώσει τον τελειωτικό του αγώνα υπέρ της διατήρησης του παλιού. Αυτό περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Δεξιάς της χώρας που έχει μάθει στην ακινησία και στις ευκολίες του πατερναλιστικού κρατισμού. Πολιτική δίχως τις επιδαψιλεύσεις των ευκολιών και των όποιων ‘μέτρων’ του προστατευτικού κράτους (δημοσίου) θα είναι πράγματι πολύ δύσκολο επικοινωνιακά να μεταδοθεί και εσωκομματικά να επιβληθεί. Όχι σε μόνο στους απλούς οπαδούς και τα παραδοσιακά στελέχη. Αλλά και στον ημιαστικό οικονομικό περίγυρο που αναμένει από την παράταξη της αρεσκείας του μποναμάδες, προσοδοθηρία και επιδοτήσεις.

Το δεύτερο στοιχείο θα είναι η ανένδοτη αντίσταση στην σκληρή αντίδραση της σύγχρονης ελληνικής κυβερνώσας Αριστεράς. Που βλέπει την αριστεροσύνη της να εκφράζεται μέσα από μια βάναυση οπτική αθλιότητα (στελέχη κακοντυμένα, ζωσμένα εκδρομικά σακίδια και κακόγουστες καθημερινές επιλογές – όπως λχ το γυναικείο ζειμπέκικο) και από διακηρύξεις κοινωνικής ευαισθησίας που επενδύουν στην εξιδανίκευση της αθλιότητας και την καταδίκη της επιτυχίας. Επιθέσεις του είδους ‘εκφραστές των κοινωνικών ελίτ’, της ‘νεοφιλελεύθερης αστικής υπεροχής’ κι αυτών που ‘περιφρονούν τον απλό λαό’ θα πλημμυρίσουν το λεξιλόγιο της πανικόβλητης ντόπιας επαρχιωτικής Αριστεράς. Με προφανή στόχο την πρόκληση πανικού στα ανερχόμενα κοινωνικά στρώματα που το κόμμα του ΚΜ οφείλει να επιχειρήσει να εκφράσει. Το στοίχημα για την ΝΔ θα είναι να καταφέρει να πείσει την ελληνική κοινωνία πως αξίζει να πολεμήσει για την δημιουργία μιάς κοινωνικής δυναμικής επιτυχιών κι αποτελεσματικότητας αντί να μάχεται για την διάσωση ενός περιβάλλοντος μιζέριας, κακομοιριάς κι’ επαιτείας.

Το στοίχημα μπορεί να κερδηθεί. Διαφορετικά, μέσα από τα ερείπια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα αναδειχθεί, σαν επόμενο βήμα, μια επικίνδυνη κι εθνικά μοιραία, ξενόφοβη κι ενδοστρεφής φασιστική Δεξιά.
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας


Οφείλουμε στον κ. Βενιζέλο τον νεολογισμό στασιμοχρεοκοπία, ο οποίος φαίνεται θα είναι ένας πετυχημένος όρος αφού ήδη πλησιάζει τις δέκα χιλιάδες ευρέσεις στο διαδίκτυο. Ο κ. Βενιζέλος τον χρησιμοποιεί προκειμένου να χαρακτηρίσει την σημερινή κατάσταση όπου «και Grexit δεν θα έχουμε αλλά και ανάταση δεν θα έχουμε γιατί δεν δημιουργούνται οι πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις που θα κινητοποιήσουν τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου.» Το μόνο πρόβλημα για τον κ. Βενιζέλο είναι ότι αυτός ο όρος ταιριάζει άψογα όχι μόνο στην υπάρχουσα περίοδο των Τσίπρα-Καμμένου, αλλά και για τα προηγούμενα πέντε χρόνια της ελληνικής χρεοκοπίας.

Ο κ. Βενιζέλος επαίρεται για το γεγονός της προσχώρησης των Τσίπρα-Καμμένου σ’ αυτό που ονομάζει «εθνική στρατηγική», περιορίζοντας την ουσία αυτής της εθνικής στρατηγικής στην παραδοχή ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος εκτός από μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους δανειστές, μιας και κανείς άλλος δεν δέχεται να μας δανείσει αυτό τον καιρό. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι οι Τσίπρας και Καμμένος έχουν προσχωρήσει στην «εθνική στρατηγική» του κ. Βενιζέλου όχι μόνο συμφωνώντας επί της αρχής για το ποιοι μπορεί να είναι οι δανειστές μας, αλλά και σε όλες τις άλλες πτυχές της «εθνικής στρατηγικής» των τελευταίων έξι χρόνων.

Αν κάτι μπορούμε πούμε για τους Τσίπρα-Καμμένο είναι ότι αυτή η προσκόλληση τους σ’ αυτή την «εθνική στρατηγική» δεν έχει τον εκσυγχρονιστικό μανδύα των προηγούμενων ετών. Οι Τσίπρας-Καμμένος ευθαρσώς ομολογούν ότι και σ’ αυτό το ελάχιστο μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνήσει - το οποίο είναι μόλις το 10% του συνολικού μνημονίου, το υπόλοιπο 90% είναι νέοι φόροι ή αυξήσεις φόρων - δεν το πιστεύουν και δεν έχουν καμία διάθεση να το εφαρμόσουν. Οι διαφορά των Τσίπρα-Καμμένου με τους προηγούμενους είναι ότι οι σημερινοί ομολογούν αυτά που οι άλλοι απόκρυπταν.

Ίσως τώρα να φαντάζει ως μια μακρινή εποχή, αλλά κάτι περισσότερο από ένα χρόνο πριν μαθαίναμε για το πως μετά από πέντε χρόνια μνημονίων το ελληνικό κράτος συνέχιζε να δίνει πρόωρες συντάξεις με την συμπλήρωση δεκαπενταετίας (Νοέμβριος 2014). Αυτό που την ίδια στιγμή οι κυβερνήσεις της «εθνικής στρατηγικής» του κ. Βενιζέλου είχαν φτάσει τις ασφαλιστικές εισφορές του ιδιωτικού τομέα με τους ενάμιση εκατομμύριο άνεργους στο να είναι οι υψηλότερες στην Ευρώπη. Την ίδια ακριβώς εποχή, το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, έβαζε βέτο για να μην επιτευχθεί η αλλαγή του επαίσχυντου συνδικαλιστικού νόμου της «Αλλαγής» από την δεκαετία του 80, ενώ ταυτόχρονα οι φόροι στους ελεύθερους επαγγελματίες θα είχαν φτάσει και μέχρι το 71% τους εισοδήματος τους.

Αν όλα αυτά θα ήθελε κάποιος να τα δικαιολογήσει ως την «μεταρρυθμιστική κόπωση» του τελευταίου χρόνου, τότε δεν έχει παρά να δει τι ακριβώς συνέβαινε πριν την λεγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση του ’14. Έτσι σε ρεπορτάζ του Δεκεμβρίου του 2013 θα διαβάζουμε ότι «Πριν από λίγες ημέρες, το ΔΝΤ έστειλε με e-mail ένα σημείωμα στους υπόλοιπους εταίρους της τρόικας, στο οποίο προειδοποιεί ότι όχι μόνο δεν κλείνουν τα ανοικτά μέτωπα για να ολοκληρωθεί η εν εξελίξει αξιολόγηση του Μνημονίου, αλλά διαρκώς ανοίγουν νέα. Το σημείωμα φαίνεται να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εφαρμογή του προγράμματος εκτροχιάζεται, μήνα με τον μήνα. Ειδικότερα, από τις 35 μνημονιακές δράσεις που όφειλε να εκτελέσει η κυβέρνηση τον Ιούλιο, υλοποιήθηκαν οι 28, από τις 26 του Αυγούστου μόνο οι 15, από τις 47 του Σεπτεμβρίου μόνο οι 13, από τις 20 του Οκτωβρίου μόνο οι 4 και από τις 7 του Νοεμβρίου δεν υλοποιήθηκε καμία. Με άλλα λόγια, από τις 135 συνολικά δράσεις, τις οποίες όφειλε να φέρει εις πέρας η ελληνική κυβέρνηση για να ολοκληρωθεί η φθινοπωρινή αξιολόγηση, η χώρα μας έχει συμμορφωθεί με τις 60 μόνο και κάθε μήνα πάμε και χειρότερα.»

Στην Ελλάδα της «εθνικής στρατηγικής» του κ. Βενιζέλου ουσιαστικά οι περισσότερες επενδύσεις θα αφορούν νέα καφενεία και σουβλατζίδικα. Ενώ όταν η κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου θα εισπράξει τον ΕΝΦΙΑ, το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να μοιράσει 420 εκ. ευρώ για τα ΕΦΑΠΑΞ 31.000 δημοσίων υπαλλήλων, την ίδια στιγμή που οι απλήρωτοι στον ιδιωτικό τομέα φτάνουν το ένα εκατομμύριο και μόνο η μία στις δύο επιχειρήσεις θα καταβάλουν το μισθό κάθε μήνα κανονικά.

Η πικρή αλήθεια για τον κ. Βενιζέλο είναι πως οι πιο ευεργετημένοι της «εθνικής στρατηγικής» του είναι το δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου. Πρώτον, γιατί έμαθαν από τους προηγούμενους πως να χειρίζονται επικοινωνιακά την πολιτική των μνημονίων. Δεύτερον, γιατί χωρίς την «εθνική στρατηγική» του κ. Βενιζέλου δεν θα είχαμε τα έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας, και χωρίς αυτά τα έξι χρόνια μιζέριας και απόγνωσης η σέχτα πολιτικών απατεώνων που κυβερνά τώρα δεν θα είχε καμία πιθανότητα να γίνει εξουσία. Αν οι Τσίπρας-Καμμένος απεχθάνονται τον κ. Βενιζέλο αυτό είναι πολύ άδικο, αλλά όπως είναι γνωστό «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος».

Εστία, 4/1/2016
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί Έχασε η ΝΔ την Κυριακή

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Στεκόμενοι στις ουρές, οι περισσότεροι ψηφοφόροι της ΝΔ αναζητούσαν επίμονα καρέκλες διότι η προχωρημένη τους ηλικία δεν τους επέτρεπε να αντέξουν αυτήν την φυσική ταλαιπωρία. Όσο συγκινητική και εάν ήταν η παρουσία των συμπαθεστάτων υπερηλίκων και η αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών τους, από την άλλη, η μαζική τους παρουσία καταδεικνύει ένα από τα δομικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία: το χάσμα μεταξύ των γενεών.

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ, οι νέοι γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στην εσωκομματική διαδικασία της Κυριακής διότι θεώρησαν ότι είναι κάτι που δεν τους αφορά. Και πώς να τους αφορά και να τους συγκινήσει ένα κόμμα που συνδέεται ενεργά με την παρουσία βαρώνων και γερόντων; Οι θριαμβολογούντες για την προχθεσινή μαζική προσέλευση εάν είχαν κάνει έναν υγιή περίπατο στα διάφορα τμήματα της Αττικής ανεξαρτήτως ώρας θα είχαν διαπιστώσει ότι ο πενηντάρης ήταν το λυκόπουλο της ομήγυρης.

Δεν είναι μόνον το δημογραφικό ζήτημα, η αναντιστοιχία νέου και παλαιού ή ο καταστατικός μύθος ότι «οι νέοι ψηφίζουν κατά βάση αριστερά» το πρόβλημα της ΝΔ. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι ότι απευθύνεται σε λάθος εκλογικό σώμα. Αυτή η πλάνη δεν μπορεί να ξεπεραστεί διότι αυτοί που προβαίνουν στην πολιτική ανάλυση στο κόμμα είτε είναι ιδρυματοποιημένοι και έχουν την ψευδαίσθηση ότι το σύμπαν ασχολείται με το ποιος είναι «Καραμανλικός» ή «Μητσοτακικός» είτε δεν έχουν βγει από τα σπάχνα της Κοινωνίας και δεν μπορούν να αντιληφθούν τις ανάγκες της.

Πολλώ δε μάλλον όταν διαβάζουν αναλυτές που πρόσκεινται στο φερόμενο ως «Συντηρητικό» φάσμα οι οποίοι θεωρούν συγκλονιστική επανάσταση να αναλάβει την ηγεσία της παρατάξεως ο Κ. Μητσοτάκης. Οι γερασμένοι σε βιβλιογραφία αυτοί διανοητές ενώ από την μία θεωρούν εαυτούς «Συντηρητικούς», από την άλλη χρησιμοποιούν ως εννοιολογικό τους εργαλείο τις «ταξικές διαφορές» σε μία κοινωνία που δεν είχε ποτέ επί της ουσίας ταξικές αντιθέσεις αφού ουδέποτε πέρασε από εκβιομηχάνιση (!). Οι συγκεκριμένοι αναλυτές βλέπουν στο πρόσωπο του κ. Μητσοτάκη έναν «δεξιότερο Σημίτη» που δύναται να συνεργασθεί με το ΠΟΤΑΜΙ και πιθανώς να απλώσει και χείρα βοηθείας στον Πρωθυπουργό. Το ποια είναι βέβαια η επαφή που έχει ο Κυριάκος με την ελληνική Κοινωνία όντας πάντοτε προστατευμένος σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον με συγκεκριμένους συνομιλητές είναι καλύτερα να ρωτήσετε τους συγκεκριμένους εμβριθείς γνωμηγήτορες.

Οι περίπου 400.000 που προσήλθαν λοιπόν στις κάλπες της Κυριακής είναι ένας αριθμός που θα παγιδεύσει αυτούς που χαράσσουν πολιτική στη ΝΔ διότι ο καθείς για τους δικούς του λόγους θα χρησιμοποιεί το συγκεκρμένο κοινό ως την λεοντή που θα νομιμοποιεί τις όποιες αποφάσεις του. Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται ιδιαίτερη διανοητική κράση για να αντιληφθεί κάποιος ότι η ΝΔ δεν πρέπει ούτε να «χριστιανοδημοκρατικοποιηθεί» ούτε να «Μπλερ – οποιηθεί». Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι τα «Κόμματα Ταυτότητας» προσδίδουν ψυχολογική ασφάλεια σε έναν ταυτοτικά πολυκατακερματισμένο κόσμο η υπερεθνικοποίηση του οποίου δύναται να καταλήξει σε αυταρχικά καθεστώτα στο μέλλον. Στην Βρετανία σήμερα διεξάγονται «debates» για το εάν η «τεχνητή νοημοσύνη» είναι επικίνδυνη ή όχι. Τα υπερεθνικά σχήματα τα οποία θέλει να υπηρετήσει ένα (Συντηρητικό;) κόμμα όπως η ΝΔ θα έχουν στην διάθεσή τους νέα τεχνολογικά μέσα. Και να φανταστείτε ότι ο Στάλιν δεν διέθετε «Facebook».

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.
Συνέχεια

Εικόνες πολιτικής ηγεμονίας


Μετά από την επίθεση στον βουλευτή της ΝΔ, Βασίλη Οικονόμου, στα Εξάρχεια, o ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε ανακοίνωση όπου καταδίκαζε «απερίφραστα τη βίαιη επίθεση και τον ξυλοδαρμό», και το ερώτημα που θα ήταν το πρωτεύον σε μια λογική κοινωνία θα ήταν αν μια τέτοια ανακοίνωση θα μπορούσε κανείς να την πάρει στα σοβαρά. Πώς θα μπορούσε η σοβαρή δημοσιογραφία την ίδια εβδομάδα αυτής της ανακοίνωσης να ερμηνεύσει την νέα νομοθετική πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ όπου αποποινικοποιούσε τις καταλήψεις σχολείων;

Μια κοινωνία που είναι σοβαρή ως προς το θέμα της αντιμετώπισης της βίας, το πρώτο πράγμα που θα είχε ως στόχο θα ήταν να μην θεσμοθετήσει την εκμάθηση της βίας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Γιατί τι άλλο είναι οι καταλήψεις εκτός από την παράνομη άσκηση βίας από μια ομάδα φερέλπιδων εξουσιαστών. Εδώ να σημειώσουμε την εννοιολογική τραγωδία στο όρο που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ μιλώντας ή γράφοντας για αντιεξουσιαστές. Πώς είναι δυνατόν να αποκαλείς μια ομάδα που παράνομα και ετσιθελικά ασκεί βία αντιεξουσιαστές; Είναι ακραίοι εξουσιαστές, αλλά η διαφθορά της ελληνικής γλώσσας ήταν αναμενόμενη, μιας και η επικράτηση του όρου αντιεξουσιαστές εμπεριείχε την αναγκαιότητα να αποδεχτούν οι Έλληνες πολίτες την βία εξ αριστερών ως κάτι φυσιολογικό και ως εκδήλωση ενοχής όχι των θυτών, αλλά των θυμάτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πέρυσι οι Έλληνες πολίτες δεχόντουσαν μια απίστευτη επιχείρηση προπαγάνδας, από τα ΜΜΕ και λοιπές αριστερές δυνάμεις, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στον εγκληματία και επίδοξο δολοφόνο Νίκο Ρωμανό να «σπουδάσει» (βλέπε: «Το δράμα του Νίκου Ρωμανού μας υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε..» Παύλος Τσίμας.) Έπρεπε να πιστέψουμε ότι ο Ρωμανός πραγματικά ήθελε να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, κάτι που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει, κάτι που σχεδόν όλοι καταλάβαιναν ως μια δικαιολογία για να βγει ελεύθερος από την φυλακή ένας αμετανόητος εγκληματίας. Όμως η δύναμη ενός αριστερού κατεστημένου ήταν τόσο μεγάλη που παρουσίαζε το οφθαλμοφανές της υποθέσεως ως μια ακραία και επιλήψιμη άποψη. Ένα χρόνο μετά ο Ρωμανός θα βγάζει επιστολή όπου θα γράφει «Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο» σε όποιους αποφασίζει ότι είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Ποιος από όλους του πολιτικούς ή δημοσιογράφους που υπερασπιζόταν με τέτοιο πάθος το δικαίωμα του Ρωμανού να «σπουδάσει», έχει κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για αυτά που ειπώθηκαν έναν χρόνο πριν; Όπως οτιδήποτε άλλο που αποδεικνύει το παράλογο της αριστερής σοφιστείας που κυβερνά την Ελλάδα, έτσι εξαφανίστηκε από την συλλογική μας μνήμη ως μη γενόμενο η παράσταση «ο Ρωμανός θέλει να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων». Στην Ελλάδα, όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τα πιστεύω της αριστεράς, η πραγματικότητα πάντα χάνει.

Θα ήταν ακόμα υπουργός Παιδείας ο κ. Φίλης αν η γενοκτονία που αμφισβητεί δεν είχε να κάνει με Έλληνες, αλλά με κάποια άλλη εθνότητα; Ο κ. Φίλης μπορεί να αμφισβητεί την γενοκτονία των Ποντίων και να διορίζει έναν «ακαδημαϊκό» στην επιτροπή που καθορίζει το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων ο οποίος έχει την άποψη ότι οι Μακεδονομάχοι ήταν τζιχαντιστές, διότι στην σημερινή Ελλάδα μπορεί η οποιανδήποτε κριτική σε μια ξένη ομάδα ατόμων να είναι ταμπού, αλλά η φιλοπατρία είναι επίσης ταμπού. Ο κ. Φίλης και ο διορισθείς στην επιτροπή «ακαδημαϊκός», δεν ανελίχθηκαν πολιτικά και ακαδημαϊκά παρά τις ανθελληνικές τους απόψεις, αλλά λόγω αυτών των απόψεων.

Η περίοδος των εορτών και του νέου χρόνου θεωρείται πως πρέπει είναι μια περίοδος περισυλλογής. Αν κάτι θα πρέπει να αναλογισθούμε για το 2016 είναι πόσο στραβά έχουμε πάει ως χώρα και πόσα έχουμε καταστρέψει από όλα αυτά που είναι αναγκαία για την διατήρηση του ελληνικού έθνους. Ας ελπίσουμε ότι αυτό που ζούμε τώρα είναι η αποκορύφωση μιας μακράς παρακμιακής περιόδου και ότι σύντομα τα πράγματα θα αρχίσουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο. Και να μην ξεχνάμε ότι αν δεν αρχίσουμε να αμφισβητούμε την πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, σε όλες τις εκδοχές, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Εστία, 21.12.2015

Συνέχεια

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Δώσε πόνο σε Τσίπρα και Καμμένο


Από την μια μεριά έχουμε την πιο καταστροφική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, από την άλλη η ηγεσία της ΝΔ και οι περισσότεροι υποψήφιοι πρόεδροι προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να της δώσουν όσο μεγαλύτερη στήριξη γίνεται. Όμως με αυτούς που καταστρέφουν την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία και στήριξη. Στις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, μόνο η υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη εγγυάται την ολική σύγκρουση με την πιο εκφυλισμένη έκδοση κυβέρνησης την νεότερης Ελλάδας.

Κανένας λογικός άνθρωπος που κινείται στο χώρο μεταξύ κέντρου και δεξιάς δεν μπορεί πλέον να έχει τις όποιες αυταπάτες για το τι εκπροσωπούν οι Τσίπρας και Καμμένος. Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κατασκεύασμα που συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά, πολιτικά και πολιτισμικά, ενός κομματικού συστήματος που πιστεύει σε επίπεδο θρησκευτικού δόγματος τις πιο ακραίες και καταστροφικές πολιτικές της μεταπολίτευσης. Συνδυάζει, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε έναν υψηλό και απόλυτα χυδαίο βαθμό, κυνισμό, τυχοδιωκτισμό και ταυτόχρονα μια ιδεολογική εμμονή στα τσιτάτα μια χρεοκοπημένης αριστεράς.

Όπως θα έπρεπε να έχει γίνει κατανοητό από το καλοκαίρι, συνεννόηση με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά η τότε ηγεσία και η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ επέλεξαν την άμεση στήριξη προς τον κ. Τσίπρα, ο οποίος φρόντισε να τους ανταποδώσει το καλό με τις έκτακτες εκλογές του Σεπτεμβρίου. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η σημερινή ΝΔ είναι ένα πολιτικά γερασμένο κόμμα. Η μεγάλη πλειοψηφία του κομματικού μηχανισμού δεν ξέρει, αλλά ούτε και θέλει να δώσει του πολιτικούς αγώνες που είναι αναγκαίοι για να αλλάξει η Ελλάδα. Είναι συνηθισμένοι στο να περιμένουν να έρθει η σειρά τους μόνο όταν η εκλογική επετηρίδα τους το επιτρέψει ώστε να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Και όταν αυτό ακόμα συμβαίνει, η διακυβέρνηση από αυτούς δεν χρησιμεύει σε τίποτα περισσότερο από το να είναι μια περίοδος παγίωσης και πολιτικής νομιμοποίησης των πολιτικών που επέβαλλαν οι αριστερές κυβερνήσεις.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει την «ικανότητα» να δημιουργεί τις χειρότερες συνθήκες για την οικονομία. Μετά, λόγω αυτών των συνθηκών διαπραγματεύεται ένα μνημόνιο με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Αργότερα προχωρά σε μια εφαρμογή του μνημονίου η οποία είναι ακόμα χειρότερη και από το συμφωνηθέν μνημόνιο. Όποιος προκρίνει την συναίνεση στον ΣΥΡΙΖΑ προς χάριν της σταθερότητας, το μόνο που καταφέρνει είναι να νομιμοποιεί μια καταστροφική πολιτική ενώ ταυτόχρονα αποτρέπει την δημιουργία μιας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

Αν κάτι είναι εξαιρετικά σαφές αυτό τον καιρό είναι η αναγκαιότητα επιτέλους να υπάρξει μια δυναμική δεξιά αντιπολίτευση απέναντι στον ολετήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αντιπολίτευση είναι αναγκαία γιατί έτσι θα υπάρξει η ισχυρότερη αντίσταση απέναντι στις καταστροφικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτή η αντιπολίτευση θα προσθέσει το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος και φθορά σε μια καταστροφική κυβέρνηση. Γιατί μια πολιτικοποιημένη αντιπολίτευση αναδεικνύει τις αιτίες και τα αποτελέσματα των πολιτικών της κυβέρνησης και δημιουργεί το πολιτικό κεφάλαιο που είναι αναγκαίο αν θέλει να κάνει μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Από τους τέσσερις υποψήφιους για την προεδρία της ΝΔ η καλύτερη επιλογή που έρχεται πιο κοντά στις παραπάνω απαιτήσεις είναι αυτή του Άδωνι Γεωργιάδη. Έχει μια απίστευτη ενεργητικότητα που είναι απολύτως αναγκαία για να δώσει μια νέα δυναμική στην παράταξη. Είναι ο μόνος με τις διοικητικές ικανότητες για να εκσυγχρονίσει τον κομματικό μηχανισμό. Είναι ο μόνος υποψήφιος πρόεδρος που ανέδειξε την υπόθεση των τραπεζών, το θέμα της λαθρομετανάστευσης και την φοροκαταιγίδα του τρίτου μνημονίου. Είναι ο υποψήφιος που δεν φοβάται να πει ότι είναι δεξιός και να συγκρουστεί με πάθος με την αριστερά. Αν σ’ αυτές τις εσωκομματικές εκλογές θέλεις να δώσεις πόνο σε Τσίπρα και Καμμένο, η επιλογή είναι ξεκάθαρη.
Συνέχεια

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Τι συμβαίνει με την περίφημη υπερθέρμανση;

Θα αναγκαστώ και πάλι να μην ακολουθήσω το ρεύμα των ημερών. Που επιμένει πως οι πάγοι λιώνουν, ο πλανήτης παραπαίει και πως όλοι εμείς κινδυνεύουμε από την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας. Στο Παρίσι συναντώνται οι ηγέτες της οικουμένης για να βρούν τρόπους «σωτηρίας» του πλανήτη. Τιμωρώντας την χρήση πετρελαικής ενέργειας και ιδιαίτερα άνθρακα. Καταδικάζοντας έτσι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες (όπως τόνισε και ο Πρωθυπουργός της Ινδίας) στην φτώχεια και την ανέχεια. Και πως βέβαια για όλα αυτά, τα ζημιογόνα στο περιβάλλον, υπεύθυνη είναι η ανθρώπινη οικονομική δραστηριότητα με επικεφαλής τον καταραμένο τον καπιταλισμό.

Κανένας δεν νοιάστηκε ποτέ να μας εξηγήσει πως γίνεται και οι μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές έγιναν από τα λεγόμενα σοσιαλιστικά καθεστώτα με προεξάρχουσα την αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση; Πως γίνεται ακριβώς και οι οικολογικές συνειδήσεις των πάντων ξύπνησαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και μάλιστα σε εγκεφάλους που συχνά – πυκνά δεν έχουν και την καλύτερη σχέση με την οικονομία της αγοράς;

Οταν καταστρεφόταν η Θάλασσα της Αράλης από τα χημικά με τα οποία γέμιζε το σοβιετικό καθεστώς τους ποταμούς της Κεντρικής Ασίας, όταν το Καζακστάν πλημμύριζε από ραδιενεργούς κρατήρες λόγω σοβιετικών πυρηνικών δοκιμών ενώ περιοχές της Σιβηρίας, όπως το Νορίλσκ και η Σαχαλίνη έμεναν σχεδόν δίχως ανθρώπινη ζωή, δεν ενθυμούμαι τους τότε υποστηρικτές του υπαρκτού σοσιαλισμού και σημερινούς κήρυκες –μέσω του ΣΥΡΙΖΑ– της οικολογίας να διαμαρτύρονται για τις απίστευτες καταστροφές.
Αλλά πως γίνεται σήμερα να υπάρχουν ισχυρισμοί πως λιώνουν οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο και την ίδια ώρα να παγώνει το σημαντικά νοτιότερα ευρισκόμενο Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και πολλές άλλες πόλεις και περιοχές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής; Mήπως ξαφνικά μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και ο κόσμος στράφηκε σε περισσότερο πράσινες πολιτικές;

Αλλά είναι ποτέ δυνατόν οι δεκάδες κινδυνολόγοι επιστήμονες και οι συνεργαζόμενοι αναλυτές και μάντεις κακών να παραδεχθούν πως η επικείμενη καταστροφή, υποτίθεται, της γης δεν είναι παρά αποτέλεσμα φαντασιώσεων και σκόπιμης ψευδολογίας; Σε μιά τέτοια περίπτωση τα εκατομμύρια των επιχορηγήσεων που διοχετεύονται στα διάφoρα κέντρα ερευνών (που ξεκίνησαν μάλιστα επί Πρωθυπουγίας Μάργκαρετ Θάτσερ που είχε στόχο τότε την υπονόμευση της απεργίας των ανθρακωρύχων και το οριστικό κλείσιμο των ανθρακωρυχείων) για τις επιπτώσεις του διοξειδίου του άνθρακα θα στέρευαν. Και τι θα απογίνονταν τότε «ειδικοί» και επιστήμονες που έχουν στηρίξει καριέρες και εισοδήματα πάνω σε τέτοιες ανησυχητικές προβλέψεις;

Ρώτησα κάποτε αλλά απάντηση ακόμη δεν έχω πάρει. Αφού η καπιταλιστική βιομηχανική δραστηριότητα και το διοξείδιο του άνθρακα προκαλούν την αύξηση της θερμότητας τότε γιατί η Γροιλανδία τον Μεσαίωνα ήταν καταπράσινη και ήταν γεμάτη καλλιέργειες δίχως καθόλου πάγους; Yπήρχε και τότε μήπως βιομηχανική δραστηριότητα; Πως γινόταν και ο Τάμεσης τότε στο Λονδίνο να είχε σχεδόν στερέψει και αμπέλια φύτρωναν στις ξερές του όχθες;

Πως έλιωσαν τότε οι πάγοι, δίχως βέβαια βιομηχανία και εκροές CO2, και σχηματίσθηκε η Θάλασσα της Μάγχης ενώ σήμερα επιστήμονες διαπιστώνουν πως προηγείται η αύξηση της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας κι έπονται (!) μετά από χρόνια οι αυξήσεις σε εκροές σε διοξείδιο του άνθρακα; Γιατί η θερμότητα της γής μειώθηκε στα χρόνια της μεταπολεμικής έξαρσης της βιομηχανικής παραγωγής (και φυσικά μεγάλων εκροών διοξειδίου του άνθρακα) και μειώθηκαν αντίθετα οι θερμοκρασίες με αποτέλεσμα να γίνονταν συζητήσεις τότε για καινούργια εποχή παγετώνων;
Συνέχεια

Οι Ιεροεξεταστές του Φαήλου Κρανιδιώτη

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Πιστεύετε κύριε στο Έθνος; Ναι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην Πολυπολιτισμικότητα; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε κύριε στην υιοθεσία από Ομοφυλόφιλους; Όχι. Είστε Φασίστας.
Πιστεύετε στο μικρό Κράτος; Ναι. Είστε Νεοφιλελεύθερος Φασίστας.


Κάπως έτσι και με συνοπτικές διαδικασίες θα μπορούσε να τελειώσει μία εξέταση πολιτκών και ηθικών φρονημάτων στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο. Εάν δεν συμβαδίζετε με τις σοσιαλ – «φιλελεύθερες» κυρίαρχες απόψεις τότε είστε απλά «ρατσιστής», «φασίστας», «ομοφοβικός» και «νεοφιλελεύθερος». Το σύστημα, πολιτικό και «Life Style», σάς εξαπολύει πύρ ομαδόν μύδρους. Θυμίζει λίγο από Σοβιετία που μόλις απεφάσιζε το «κέντρο» να κατηγορήσει κάποιον για πράκτορα αμέσως έτρεχαν όλοι όσοι τον γνώριζαν να επιβεβαιώσουν αυτήν την καχυποψία ούτως ώστε να μην στραφεί το κράτος εναντίον τους ως «υπεύθυνους συγκάλυψης». Κάπως έτσι κινήθηκαν και οι Μεγάλοι Ιεροεξαεταστές της Πολιτικής Ορθότητας στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο εναντίον του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη ακολουθώντας τους και οι άλλοι φοβισμένοι μην τυχόν και τους χαρακτηρίσουν «ομοφοβικούς».

Τί ήταν αυτό που έγραψε όμως ο κ. Κρανιδιώτης στο «Facebook» που ενόχλησε τόσο πολύ;Έγραψε:

«Μεγάλος ηθοποιός ο Χατζησάββας. Τον έχω δει στο θέατρο κι όποτε έβλεπα στην τηλεόραση πως συμμετέχει σε σειρά, ήταν κίνητρο να την δω. Τώρα γιατί πρέπει να φάμε στη μάπα την αξύριστη «χήρα» του; Άμα ο εκλιπών ήθελε να μιλήσει για όλα αυτά, θα το είχε κάνει».

Με λίγα λόγια, ο γνωστός ποινικολόγος και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ, αναφέρει ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους και την επαγγελματική τους υπόσταση εν αναλογία του εάν είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι, ότι έγινε σκύλευση του νεκρού από τον σύντροφό του και ότι η αξιοπρεπής παρουσία του Μηνά Χατζησάββα τόσο χρόνια δεν έχει δώσει σε κανέναν την αφορμή να μετατρέπει δημοσίως την κηδεία του σε κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων (Gay Rights Movement). Τώρα το εάν η φράση «αξύριστη χήρα» είναι άκοκμψη ή όχι και δεν προκαλεί τον γέλωτα σε όλους αυτό είναι ζήτημα υποκειμενικό και όχι αντικειμενικό. Πάντως όταν επαγγελματίες γελωτοποιοί της αριστεράς κάνουν πολύ πιο «άκομψα» σχόλια εν είδει «χιούμορ» όλοι ανακαλύπτουν αμέσως ότι η «σάτιρα δεν έχει όρια».

Τον κ. Κρανιδιώτη οι επαγγελματίες «δημοκράτες» των τηλεοπτικών πάνελ του επεφύλασσαν δημόσια λαϊκά δικαστήρια κατηγορώντας τον χυδαία και προσκαλώντας ηθοποιούς και πολιτικούς να σχολιάσουν την ανάρτησή του χωρίς να του δώσουν την δυνατότητα και το δικαίωμα του αντιλόγου. Σπουδαίοι «Δημοκράτες». Στο ίδιο μοτίβο και «φιλελεύθεροι» πολιτικοί και μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών, από το ίδιο κόμμα σχεδόν συνηγόρησαν στην φίμωσή του. Σπουδαίοι «Φιλελεύθεροι» και αυτοί. Βέβαια οφείλω να ζητήσω συγγνώμη διότι προς στιγμή ξέχασα ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι πιο ίσοι από εμάς πάντως έχουν ξεχάσει να αναφέρουν κατά πόσο το περίφημο σύμφωνο συμβίωσης αποτελεί τον προθάλαμο για την υιοθεσία τέκνων εκ μέρους τον ομόφυλων ζευγαριών. Είναι κάτι τέτοιο επιθυμητό; Και εάν ναι, κατά πόσο στερεί από το υιοθετημένο τέκνο την επιλογή να ζήσει σε ένα σπίτι με την κλασσική πυρηνική οικογένεια; Και εάν ναι, διαμορφώνεται διαφορετικά ο χαρακτήρας του παιδιού όταν απουσιάζει το πρότυπο της μητέρας; Και εάν ναι, γιατί να μην υιοθετούν τέκνα και οι τρανσέξουαλ ή οι πολυσυμβιωτικοί;

Η υποκρισία της κεντρικής πολιτικής και καλλιτεχνικής σκηνής είναι τόσο μεγάλη που η ευρεία πλειοψηφία του κόσμου πλέον δύναται να την αντιληφθεί εν ριπή οφθαλμού. Ο Orwell έλεγε ότι εάν σημαίνει κάτι τελοσπάντων η Ελευθερία, σημαίνει το δικαίωμα του να λες στους ανθρώπους αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν. Δύσκολη εξίσωση αυτή στη σημερινή Πολιτικά Ορθή Ελλάδα. Η περίπτωση Κρανιδιώτη καταδεικνύει ότι η Πολιτική Ορθότητα είναι η Ιερά Εξέταση της εποχής μας.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, MSc Cardiff University, Institute of Chartered Shipbrokers και Συντονιστής του ΔΙ.Ε.ΣΥ www.syntiritikoi.gr


Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Βομβαρδισμοί πολιτικής ορθότητας


Μόνο ως θεσμοθετημένη παραφροσύνη μπορεί να εκληφθεί αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό με τα σύνορα της Ευρώπης. Μόνο μια πολιτική τάξη που έχει χάσει την επαφή της με την ιστορία και τις αγωνίες των πολιτών θα μπορούσε να επιδοτεί και να επιδοκιμάζει την μαζική εισβολή στα σύνορα της.

Στην Ευρώπη τα 70 χρόνια ειρήνης και ευημερίας, γεγονός ιστορικά σπάνιο, έχει δημιουργήσει μια πολιτική τάξη η οποία έχει χάσει την επαφή της με τις βασικές αρχές επιβίωσης και αυτοσυντήρησης. Ο σπάνιος ιστορικός χώρος στον οποίο ζούσαμε επέτρεψε την δημιουργία μιας σειράς από σοφιστείες, όπως η πολυπολιτισμικότητα και η πολιτική ορθότητα, οι οποίες εφευρέθηκαν προκειμένου να δώσουν στις αυταπάτες μας την χροιά της αλήθειας.

Θεωρήσαμε εαυτούς ως τα νέα ανώτερα όντα, μιας και η πεφωτισμένη μεταμοντέρνα Ευρώπη μας δίνει μια ιδιότυπη άδεια εξαιρέσεως από τους αναγκαίους κοινωνικούς και ιστορικούς περιορισμούς που καθορίζουν την επιβίωση των πολιτισμών. Όσο περνάει ο καιρός θα συνειδητοποιούμε το μεγαλειώδες της αυταπάτης μας, και η πολιτική τάξη θα μας δώσει στο τέλος ως λύση την παρηγοριά το πόσο λίγοι από εμάς έχουν απομείνει για να υποστούν τις συνέπειες.

Ο Γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε ως απάντηση για την σφαγή στο Παρίσι βομβαρδισμούς στην Συρία. Κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι πρακτικά αυτοί οι βομβαρδισμοί δεν θα έχουν καμία ουσιαστική συνέπεια στην δυνατότητα των τρομοκρατών να αιματοκυλήσουν όποια ευρωπαϊκή πόλη θελήσουν. Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή την απόφαση είναι το γεγονός ότι αυτοί οι βομβαρδισμοί γίνονται γιατί αυτό ακριβώς μπορεί να κάνει ο Ολάντ προσποιουμένος ότι κάτι κάνει. Αν δεν θέλεις να κλείσεις οριστικά τα σύνορα στην λαθρομετανάστευση, αν δεν θέλεις να εφαρμόσεις μια πολιτική επαναπατρισμού των μεταναστών, τότε η εύκολη λύση είναι να κάνεις τον δυναμικό ηγέτη ρίχνοντας βόμβες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την εστία του προβλήματος.

Επτά είναι οι τρομοκρατικές απόπειρες που έχουν γίνει στην Βρετανία φέτος σύμφωνα με τις βρετανικές αρχές. Νομίζουμε ότι οι βομβαρδισμοί που μόλις ψήφισε η βρετανική Βουλή θα έχουν την παραμικρή επίδραση στο να μειωθούν μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Βρετανία; Οι βομβαρδισμοί είναι η εύκολη «λύση», η πολιτικά ορθή λύση. H πολιτική ανεπάρκεια, η υποχωρητικότητα και η αποδοχή της ισλαμικής Ευρώπης ως κάτι αναπόφευκτο αποκτούν ένα μιλιταριστικό μανδύα. Η απόλυτη αδυναμία ως επίδειξη ισχύος.

Να ένα σημαντικό στοιχείο για τους Ολάντ και Κάμερον: το 90% των τρομοκρατών προέρχονται από περιοχές που το μουσουλμανικό στοιχείο έχει φτάσει και ξεπεράσει το 20% του πληθυσμού της περιοχής. Ιδού και το ερώτημα, αν συνεχίσουμε με τον εποικισμό της Ευρώπης από μουσουλμάνους αυξάνοντας τα πληθυσμιακά ποσοστά τους σε όλες τις περιοχές, τι ακριβώς νομίζουμε ότι θα είναι το αποτέλεσμα;
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Το μεγάλο δώρο στην Τουρκία με το όνομα Αλέξης Τσίπρας


Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να είναι ένας πολύ θεοσεβούμενος μουσουλμάνος, αλλά αυτό τον Δεκέμβρη θα αρχίσει να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι το μεγαλύτερο δώρο στην Τουρκία από ελληνικής πλευράς εδώ και δεκαετίες.


Πέρυσι τέτοια εποχή ο πόλεμος στην Συρία ήταν στον τρίτο του χρόνο και όπως και τα προηγούμενα χρόνια εκατομμύρια Σύριοι και άλλοι μετανάστες βρισκόντουσαν στην Τουρκία. Μέχρι τότε οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές ήταν κυρίως ένα θέμα της Τουρκίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Τα εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία είχαν πάρει το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν θα είναι και ο ευκολότερος προορισμός και έτσι συνολικά είχαν μπει το 2014 στην Ελλάδα 75.000 μετανάστες. Ένας αριθμός μειωμένος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως το Φεβρουάριο του 2015 η τύχη της Τουρκίας και του Ερντογάν θα αλλάξει ριζικά σ’ αυτό το θέμα αφού στην Ελλάδα η νέα κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου θα αλλάξει άρδην την πολιτική του κράτους στο μεταναστευτικό, όχι μόνο ανοίγοντας τα σύνορα αλλά διαφημίζοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης ότι η Ελλάδα πλέον είναι μια χώρα που όποιος θέλει μπορεί να εισέλθει και αυτομάτως θα αποκτήσει νομιμοποιητικά έγγραφα. Στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 28 Φεβρουαρίου η κα Τασία Χριστοδουλοπούλου είχε πει: «Κάποιοι νομίζουν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσουμε ανοιχτές τις πόρτες. Δεν είναι τόσο απλό. Σε όσους βγαίνουν, τους δίνουμε διοικητικά έγγραφα, ώστε να απολαμβάνουν ένα καθεστώς ελευθερίας που έχει νομική βάση.»  

Όπως είχε συμβεί στις περιπτώσεις της Ισπανίας και της Αυστραλίας στο παρελθόν (και οι δυο χώρες το μετάνιωσαν πικρά), η απόφαση των Τσίπρα-Καμμένου να ανοίξουν τα σύνορα με την ταυτόχρονη παροχή νομιμοποιητικών εγγράφων άρχισε πολύ γρήγορα να δημιουργεί ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς την Ελλάδα.

Τα οφέλη για την Τουρκία ήταν άμεσα και απτά. Καταρχήν άρχισε να «ξεφορτώνεται» τα εκατομμύρια των μεταναστών που βρισκόντουσαν για αρκετά χρόνια στα εδάφη της. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η Τουρκία άρχισε να γεμίζει την Ελλάδα και την Ευρώπη με πληθυσμούς που είναι πολιτικά και πολιτισμικά σύμμαχοι της Τουρκίας. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια για τον κ. Ερντογάν.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν ακόμα καλύτερα για την Τουρκία. Οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές οδήγησαν την Ευρώπη στον να παρακαλεί τον κ. Ερντογάν για μια συμφωνία που ίσως μειώσει κάπως τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Έτσι με την συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας θα δοθούν άμεσα στην Τουρκία 3 δις ευρώ. Ενώ «Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας επιβεβαιώνει τη σύγκληση Διακυβερνητικής Διάσκεψης στις 14 Δεκεμβρίου 2015 για το άνοιγμα του κεφαλαίου 17 της ενταξιακής διαδικασίας, ενώ προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ολοκληρώσει,«κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016», τις προπαρασκευαστικές εργασίες για το άνοιγμα «ενός αριθμού κεφαλαίων». Επίσης «Σε ό,τι αφορά τo ζήτημα της επιτάχυνσης των διαδικασιών για την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους Τούρκους πολίτες, η συμφωνία προβλέπει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα «παρουσιάσει τη δεύτερη έκθεση προόδου σχετικά με την εφαρμογή από την Τουρκία του χάρτη πορείας για την απελευθέρωση των θεωρήσεων μέχρι τις αρχές Μαρτίου 2016».

Έτσι η Τουρκία που δεν αναγνωρίζει καν την Κύπρο (απαράβατος όρος μέχρι τώρα) αρχίζει τις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις για να ενταχθεί στην ΕΕ, παίρνει χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και δίνει σε αντάλλαγμα νεφελώδεις υποσχέσεις για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών. Στα ΜΜΕ η ελληνική πλευρά δήλωσε ικανοποιημένη για τα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσης»... Πως θα μπορούσε να το φανταστεί πριν από ένα χρόνο ο Ταγίπ Ερντογάν ότι ο ερχομός στην εξουσία των Τσίπρα-Καμμένου θα δημιουργούσε τόσα πολλαπλά κέρδη για την Τουρκία. Για τον Ερντογάν, ο Άγιος Βασίλης από τον Βόρειο Πόλο έχει μετακομίσει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Όσοι δεν βλέπουν την πραγματικότητα, την πληρώνουν

Κάφιρ (κάφρος) στα αραβικά σημαίνει άπιστος. Στα ελληνικά σημαίνει βλάκας και άξεστος. Δυστυχώς οι οπαδοί της τυφλής εναντίωσης προς ό,τι αντιπροσωπεύει η Δύση, που τους δίνει ακριβώς το δικαίωμα της αντίθετης γνώμης, αγκαλιάζουν αυτό ακριβώς που δεν καταλαβαίνουν. Και δικαιολογούν έτσι τον χαρακτηρισμό του κάφιρ και στις δύο γλώσσες.

Οι επιθέσεις έτσι που κατευθύνθηκαν εναντίον μου, για το άρθρο μου σχετικά με τους μουσουλμάνους, από τους οπαδούς της άγνοιας δικαιολογούν απόλυτα τις ανησυχίες μου. Είμαστε φαίνεται καταδικασμένοι να υποστούμε τις συνέπειες της ανόητα ανεκτικής μας στάσης.

Προσπαθούμε, με βάση τις δικές μας αξίες της ανοχής και αποδοχής του διαφορετικού, να συμπεριφερθούμε απέναντι σε ένα κίνημα που εκμεταλλεύεται τις ανοχές μας για να μας καταστρέψει. Και οι ισλαμιστές δεν το κρύβουν. Το διατρανώνουν με τις δηλώσεις και τις πράξεις τους.

Επιθυμούν να συντρίψουν τον δυτικό πολιτισμό και να φέρουν τις κοινωνίες μας πίσω στα χρόνια του μεσαιωνικού σκοταδισμού. Στο όνομα της δόξας ενός Θεού που επιθυμεί να μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε μιά κοιτίδα αφοσίωσης στις δικές του διδασκαλίες. Ο στόχος είναι να μετατραπεί ο οίκος του πολέμου ‘Νταρ αλ Χάρμπ’ (οι κοινωνίες δηλ που δεν πιστεύουν στο Ισλάμ) σε οίκο του θεού ‘Νταρ αλ Ισλάμ’ (δηλ. σε ισλαμικές).

Αυτό ακριβώς διδάσκουν οι σουνίτες στα τζαμιά τους, αυτό προπαγανδίζουν οι Ουαχάμπις Σαουδάραβες χρηματοδότες τους με κάθε ευκαιρία, αυτό βροντοφωνάζουν οι φανατικοί τζιχαντιστές πριν από κάθε αποτρόπαια πράξη τους.

Οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι οι Δυτικοί αριστερόφρονες «προοδευτικοί». Αυτοί ανακαλύπτουν απολογητές του καπιταλισμού και υπηρέτες του δυτικού ιμπεριαλισμού. Το μόνο που αδυνατούν να συλλάβουν είναι η απύθμενη βλακεία και η τυφλότητά τους.
Θυμάμαι ένα παλιό μου φίλο στα μαθητικά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ηταν Ιρανός και κομμουνιστής. Μισούσε τον Σάχη και πάλευε για την ανατροπή του. Εμαθα πως ενθουσιάσθηκε όταν κινήθηκαν οι κληρικοί εναντίον του Παχλεβί.

Συμπαραστάθηκε στις εκδηλώσεις τότε στην Τεχεράνη - στις κινητοποιήσεις των μουζαχεντίν. Πϊστευε πως πολέμαγε τον καπιταλισμό και την πλουτοκρατία. Το κόμμα του το (κομμουνιστικό) Τουντέχ πολέμησε ολόψυχα για την επιστροφή του Χομεινί. Μετά την φυγή του Σάχη και τον θρίαμβο των Αγιατολάχ είχαμε για τελευταία φορά νέα του.

Εκτοτε απόλυτη σιωπή. Πληροφορήθηκα από γνωστούς πως ήταν από τους πρώτους που εξαφανίσθηκαν. Προφανέστατα τον εκτέλεσαν. Αυτό που αγνοούν οι αφελείς οπαδοί της απανταχού Αριστεράς είναι πως μετά τους ‘αποστάτες’ (μουσουλμάνους που «μήδησαν» κι εγκατέλειψαν τον δρόμο του Αλλάχ) επόμενοι στην λίστα των προς εξόντωση από τους λογής ισλαμιστές είναι οι πολυθειστές (οι Σιίτες για τους Σουνίτες) και οι άθεοι (οι κομμουνιστές, για όλους αυτούς).

Οταν βέβαια το αντιλαμβάνονται είναι λίγο αργά. Και για την σωτηρία της ζωής τους ακόμη.

Αλλά και στο θέμα των προσφύγων-μεταναστών οι αριστεροί έχουν χάσει τον μπούσουλα. Σύμφωνα με πολλούς έγκυρους αναλυτές στην Βρετανία, η εμμονή με την πολυπολιτισμικότητα έχει αποστερήσει από την Αριστερά τον δυναμισμό των βασικών της ιδεολογικών παρακαταθηκών. Η πλημμυρίδα μεταναστών δίχως ταξική συνείδηση έχει οδηγήσει σε εγκατάλειψη των στόχων για αναδιανομή εισοδημάτων και ένταση των δυναμικών κοινωνικο-οικονομικών διεκδικήσεων.

Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται σε ζητήματα εθνικής ταυτότητας και ανοχής της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας. Η Σώτη Τριανταφύλλου στο βιβλίο της περί Πολυπολιτισμικότητας (Παττάκης, 2015) αναλύει εξαιρετικά το θέμα.

Επιμένουν πολλοί πως κάποιοι είμαστε ακραίοι ισλαμόφοβοι. Δεν εξηγούν πότε βέβαια πως καταλήγουν σε τέτοια συμπεράσματα. Δεν λέει κανείς πως όλοι οι μουσουλμάνοι ετοιμάζονται να ανατρέψουν την Δύση από μέσα. Επιμένω όμως πως αποφε'υγουν να αντιδράσουν σε όσους το επιχειρούν. Ποτε δεν κινητοποιήθηκαν μαζικά καταγγέλλοντας τους τζιχαντιστες. Αυτο και μόνο λέει πολλά. Αξίζει να διαβασθούν δυο βιβλία που ανοίγουν τα μάτια για το Ισλάμ στην Ευρώπη. "Ο Γερμανος Μουτζαχεντίν" του Boualem Sansal (εκδ. Πολις) είναι το ένα. "Η Υποταγή" του Μισελ Ουελλμπεκ (εκδ. Εστία), είναι το άλλο. Δεν πειράζει λοιπόν που πολλοί μας επιτίθενται. Αν αρχίσουν όλοι, και η Αριστερά βέβαια, να ασχολούνται σοβαρά με το θέμα θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν. Κι αυτό μου αρκεί.
Συνέχεια