Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Κίνδυνος Εδαφικού Ακρωτηριασμού

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δέχεται την μία ήττα μετά την άλλη. Η χώρα δεν διαθέτει πυξίδα. Πλην της οικονομικής αποδυνάμωσης, η μαζική εισροή μεταναστών αποτελεί μία ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να σκάσει ανά πάσα στιγμή. Οι σκηνές στα ελληνικά νησιά, στον Πειραιά και στην Ειδομένη δεν αποτελούν εικόνες μίας οργανωμένης Δυτικής χώρας. Η επιλογή της πολιτικής των ανοικτών συνόρων της κυβέρνησης είτε από αριστερή ιδεοληψία είτε ως μία δήθεν απειλή προς την Ευρώπη είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο των συνόρων των άλλων ευρωπαϊκών κρατών και ουσιαστικά την κατάλυση της συνθήκης Σένγκεν. Ακόμα και τα Σκόπια απέδειξαν ότι μπορούν να προστατεύουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα καταπατώντας την ίδια ώρα τα δικά μας.

Μία χώρα λοιπόν όταν είναι αποδυναμωνένη οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ενώ βρίσκεται σε ένα ασταθές και εχθρικό γεωγραφικά περιβάλλον τότε βρίσκεται σε κίνδυνο. Και αυτό δεν αποτελεί εκτίμηση αλλά ιστορικό δίδαγμα. Όποτε η Ελλάδα στην σύγχρονη ιστορία της βρέθηκε σε παρακμή ο κύκλος της κρίσης έκλεινε με μία τραγωδία. Όποιος δε έχει την ψευδαίσθηση ότι αυτό είναι αδύνατονλόγω της ΕΕ και του ΝΑΤΟ καλύτερα να θυμηθεί τί συνέβη στην Κύπρο και στα Ίμια. Μπορεί βέβαια να μην ακρωτηριαστεί η πατρίδα εδαφικά αλλά δεν είναι καθόλου απίθανο να αναγκαστεί να εκχωρήσει ένα μέγα μέρος του υποθαλάσσιού της πλούτου. Διότι είναι τουλάχιστον περίεργο όταν μία χώρα είναι οικονομικά καταβαραθρωμένη να μην δειξάγεται καμμία συζήτηση για το πότε θα γίνει η εξόρυξη των κοιτασμάτων της. Αντιθέτως, ούτε ΑΟΖ δεν καταφέραμε ακόμα να οριοθετήσουμε. Η αναβολή αυτή είναι το λιγότερο ύποπτη.

Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να απεθνικοποιήσει την παιδεία με προεξάρχοντα τον ηγέτη των αναθεωρητών κ. Λιάκο, αρνείται την επίσκεψη ιεραρχών στα σχολεία για να μιλήσουν και έχει ως προτεραιότητα την ανάδειξη καλλιτεχνών σημαντικότερη επιτυχία των οποίων αποτελούν θεατρικές παραστάσεις με «παλλόμενα πέη», η Τουρκία κατάφερε να αιχμαλωτίσει 28 ευρωπαϊκές χώρες στα οικονομικά και πολιτικά της «θέλω». Η διαχείριση του μεταναστευτικού εν συνδυασμώ με την παρουσία του ΝΑΤΟ δεν θα αργήσει να αποτελέσει ένα γεγονός μέσω του οποίου θα καταστεί εφικτή η αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Την ίδια ώρα, η μουσουλμανική πτέρυγα της Βουλγαρίας που συνορεύει με την Θράκη έχει άριστες επαφές με τον πρωθυπουργό Νταβούτογλου. Η δε τράπεζα Ζιράατ, τουρκική τράπεζα στην Κομοτηνή, φημολογείται ότι βοηθά με χρηματοδότηση την αγορά οικοπέδων πτωχευμένων Ελλήνων από μουσουλμανικούς πληθυσμούς φίλια προσκείμενων στην Τουρκία. Και, επειδή δεν έχουμε κανένα έλεγχο επί του τουρκικού προξενίου ενώ ταυτοχρόνως έχουμε παραδώσει τους Πομάκους στους Τούρκους με την αδιαφορία μας ο κίνδυνος για την αναστροφή των πληθυσμιακών δεδομένων είναι πλέον ορατός στην αναλογία Ελλήνων και Τουρκόφιλων. Δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι ο Νταβούτογλου ρητώς έχει υποστηρίξει στο βιβλίο του ότι στην Θράκη πρέπει να εφαρμοσθεί το επιτυχημένο υπόδειγμα της Κύπρου.

Οι σύγχρονες στρατιωτικές επεμβάσεις γίνονται αιφνιδιαστικά και χρονικά ταχύτατα εντός ολίγων ημερών. Υπενθυμίζω ότι υπάρχει και δικαστικό προηγούμενο με την απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Χρειάζεται δηλαδή μόνον μία αίτηση για πληθυσμούς που είναι πολιτισμικά όμοιοι, οικονομικά αυτοτελείς, γεωγραφικά συνορεύοντες και αποφασισμένοι να ανεξαρτητοποιηθούν για να καταστούν ανεξάρτητο κράτος. Μόνη διέξοδος από το τέλμα η παρούσα Βουλή να συμφωνήσει στον σχηματισμό Κυβέρνησης εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η οποία θα κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ούτε να σκέπτομαι δεν θέλω διαφορετικά το τί θα γίνει.

*Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Αυτή είναι η αριστερά


Καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν θα καλυτερέψουν κάθε φορά που ακούς κάποιον να σχολιάζει τους κυβερνώντες λέγοντας «μα είναι αυτοί αριστεροί;» ‘Η, όταν διαβάζεις κάποιον περισπούδαστο αναλυτή, ο οποίος κριτικάρει την κυβέρνηση γράφοντας ότι σπιλώνουν το όνομα και τις αξίες της αριστεράς. Όμως, αν κάτι μπορεί να πιστωθεί στους κυβερνώντες είναι η ιδεολογική τους συνέπεια, είναι αριστεροί στα λόγια και τις πράξεις.

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση με συνέπεια έχει επιτύχει, ή τουλάχιστον έχει προσπαθήσει, να επιβάλλει τις πολιτικές που υποτάσσονται στις ιδεολογικές του αρχές. Έτσι, η ουσιαστικά πρώτη του νομοθετική δράση ήταν η απελευθέρωση των ιδεολογικά προσκείμενων τρομοκρατών . Έκτοτε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να περάσει ένα νέο μνημόνιο που ήταν στο 90% αυξήσεις φόρων, ελαχιστοποιώντας τις μεταρρυθμίσεις και την μείωση του κρατικού τομέα. Μάλιστα, σε μια περίοδο οξείας οικονομικής κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει να αυξήσει τις δαπάνες του κράτους και να δώσει αυξήσεις σε δημοσίους υπαλλήλους. Αντίθετα από τους υποτίθεται δεξιούς προκάτοχους τους που λεηλάτησαν τον ιδιωτικό τομέα με φόρους, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσει τα ρετιρέ του δημοσίου που είναι η εκλογική και πολιτική βάση του.

Σε άλλους τομείς που τα περιθώρια είναι πιο χαλαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά προχωρά γοργά στο να επιβάλλει τις ιδεολογικές του εμμονές. Άνοιξαν τα σύνορα και μέσα σε ένα χρόνο μπήκαν πάνω από οκτακόσιες χιλιάδες λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Άλλαξαν το νόμο περί ιθαγένειας και μείωσαν ακόμα και τις ελάχιστες τυπικές απαιτήσεις του προηγούμενου νόμου. Κατάργησαν τα πειραματικά σχολεία του δημοσίου και προσπαθούν κρατικοποιήσουν την λειτουργία των ιδιωτικών. Σε κάθε κυβερνητική επιλογή η προτεραιότητα είναι η επέκταση του κράτους, των εξουσιών, των αρμοδιοτήτων και των δραστηριοτήτων του.

Αλλά, παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαρκώς αριστερή για τα ελληνικά δεδομένα. Καλούμαστε συνεχώς να κρίνουμε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι αξιολογώντας το πόσο αριστερά μετατοπίζει τα όρια της κρατικής πολιτικής, αλλά σύμφωνα με το τι νομίζουμε ότι θα μπορούσε να κάνει μια αριστερή κυβέρνηση που δεν θα είχε να αντιμετωπίσει τους οιονδήποτε εξωτερικούς ή εσωτερικούς περιορισμούς στην δράση της. Βέβαια, ποτέ καμιά κυβέρνηση στην ιστορία την ανθρωπότητας δεν λειτουργεί με απόλυτη ελευθερία κινήσεων, αλλά στην Ελλάδα της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας, είναι απαραίτητο να κρίνουμε την αριστερά υπό το πρίσμα φανταστικών συνθηκών για να μπορούμε πάντα να δικαιολογούμε τα καταστροφικά αποτελέσματα των πολιτικών της λέγοντας ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν όλα όσα ήθελαν να κάνουν και γι’ αυτό αποτύχαν.

Είναι πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτό το γεγονός ότι αυτοί που κυβερνούν σήμερα αντιπροσωπεύουν την αριστερά. Η κριτική στη αριστερά δημιουργεί θρησκευτικού τύπου ενοχές μιας και οι Έλληνες για 40 χρόνια υπέστησαν μια ενδελεχή πλύση εγκεφάλου αγιοποίησής της. Κι’ όμως, η επέκταση της κρατικής εξουσίας, η δήμευση του ιδιωτικού πλούτου για την ανάλωση του από τους πελάτες της εξουσίας, η εχθρότητα στην δημιουργία και συσσώρευση πλούτου, η αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας και κληρονομίας, η απαξίωση της εργατικότητας και της αριστείας είναι βασικά χαρακτηριστικά της αριστεράς. Οι προγραμματικές αρχές ενός αριστερού κόμματος είναι για την κοινωνία που τις υιοθετεί ένα μακροσκελές σημείωμα πολιτικής και οικονομικής αυτοκτονίας. Αυτή είναι η αριστερά.

Εστία, 18.4.16
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Αυταπάτες και τρομοκρατία.


Τίποτε δεν κατέδειξε το μέγεθος της αυταπάτης της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης, όσο η δήλωση της κας Μέρκελ ότι «Θα βρούμε και θα τιμωρήσουμε τους υπαίτιους του μακελειού», ως αν οι τρομοκράτες που είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν, αντιμετωπίζουν το κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης όπως και ένα κλεφτρόνι από την Νάπολη. Τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευοίωνα, όταν η προστασία των πολιτικών της πολυπολιτισμικής Ευρώπης και των ανοιχτών συνόρων επιβάλλει την συστηματική απόκρυψη της αλήθειας.

Αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο είναι ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την ύπαρξη και αύξηση των τρομοκρατικών επιθέσεων είναι ο αριθμός και συγκέντρωση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη. Και επειδή αυτή η διαπίστωση θέτει υπό αμφισβήτηση τα πιο βασικά δόγματα μιας αποτυχημένης πολιτικής τάξης, είναι αποφασισμένοι να πουν τα πάντα εκτός από την αλήθεια.

H συντριπτική πλειοψηφία των τρομοκρατών δεν είναι απλά μουσουλμάνοι, αλλά επίσης προέρχονται από πόλεις και συνοικίες όπου ο μουσουλμανικός πληθυσμός έχει φτάσει ή ξεπεράσει το 30% της περιοχής. Η ριζοσπαστικοποίηση εξαρτάται άμεσα από το ποσοστό της πληθυσμιακής παρουσίας του μουσουλμανικού στοιχείου. Η δυναμική των αριθμών είναι ο κυρίαρχος παράγοντας του φαινομένου.


«Το 2015 ήταν δύσκολο, φοβάμαι ότι το 2016 θα είναι φρικτό», εξομολογήθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας Γάλλος αξιωματούχος των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών», ενώ ο επικεφαλής της Europol, Ρομπ Γουεϊνράιτ, ανέφερε «ότι στην Ευρώπη υπάρχουν 5.000 ύποπτοι τρομοκράτες, οι οποίοι είναι πιο επικίνδυνοι απ' ό,τι αρχικά είχε εκτιμηθεί.» «Ανησυχούμε για τον βαθμό εξάπλωσής τους, αποκαλύπτεται ένα πιο διαδεδομένο δίκτυο από αυτό που φοβόμασταν», δήλωσε μιλώντας στο Radio 4 του ΒΒC.»


Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο αριθμός των 5.000 υπόπτων είναι ένα στοιχείο περιορισμένης σημασίας μιας και η δραματική του αύξηση μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα και χωρίς οι αρχές να μπορούν να κάνουν κάτι το ουσιαστικό για τον περιορισμό του. Αυτό που οι κυβερνώντες δεν θέλουν να πουν στους ευρωπαίους πολίτες είναι ότι ο αριθμός των τρομοκρατικών επιθέσεων εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις των ισλαμιστών. Δεν είναι δυνατόν να φυλάσσονται κάθε μέρα και επιτυχώς όλα τα αεροδρόμια, τα γήπεδα, τα σινεμά, τα clubs και οι πλατείες με έναν υψηλό βαθμό ασφάλειας.

Την προηγούμενη εβδομάδα μετά τις επιθέσεις, ο υπουργός Εσωτερικών του Βελγίου, Jan Jambon, είπε ότι «πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να κάνουμε [τους μουσουλμάνους] να αισθάνονται σαν το σπίτι τους, μιας και η αίσθηση της αποξένωσης κάνει ελκυστική την ριζοσπαστικοποίηση.» Ήταν η τυπική, πολιτικά ορθή, εντελώς βλακώδης και επικίνδυνη άποψη που είναι η μόνη επιτρεπτή αυτόν τον καιρό. Ούτε μια λέξη για την μαζική και ανεξέλεγκτη μετανάστευση στην Ευρώπη, τίποτα για την άρνηση των μουσουλμάνων να υιοθετήσουν δυτικές αξίες και αρχές, τίποτα για την τραγική αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου.

Αργότερα οι ευρωπαίοι υπουργοί αποφάσισαν να λάβουν μέτρα. Θα παρακολουθούν στενότερα το Skype, θα ανταλλάσσουν περισσότερες πληροφορίες , θα προχωρήσουν στην πλήρη εφαρμογή των κανόνων της ΕΕ για τις πρόδρομες ουσίες εκρηκτικών υλών. Είναι αποφασισμένοι να πουν και να κάνουν τα πάντα, εκτός από το να πουν την αλήθεια και να ανακαλέσουν τις καταστροφικές αποφάσεις τους για την Ευρώπη.

Εστία, 04/04/2016
Συνέχεια

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσουμε;

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις Βρυξέλλες θα μας βοηθήσουν να ξυπνήσουμε επί τέλους σχετικά με την πραγματική φύση της κατακλυσμικής μετακίνησης μουσουλμανικών πληθυσμών προς την Δύση τον τελευταίο χρόνο;

Δεν πρόκειται περί ταλαιπωρημένων προσφύγων που διαφεύγουν για να σώσουν την ζωή τους, αλλά περί συνειδητής μετακίνησης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με στόχο την διάβρωση των δυτικών κοινωνιών προς όφελος ενός επεκτατικού Ισλάμ.

Δεν πρόκειται περί κινδυνολογιών αλλά περί συνειδητοποίησης των σχετικών διακηρύξεων των ίδιων των ακραίων ισλαμιστών ηγετών (ισλαμικό Χαλιφάτο, τζιχαντιστές ηγέτες και Μουφτής της Ιερουσαλήμ). Έχω επανειλημμένα αναφερθεί σε όλα αυτά, και είχα προειδοποιήσει. Μάταια όμως. Ελπίζω τώρα να μην εισπράξω βλακώδεις ύβρεις και 'ανθρωπιστικές' δήθεν εξαγγελίες.

Ένα ερώτημα μόνο: υπήρξαν μέχρι σήμερα μαζικές διαδηλώσεις των μετριοπαθών υποτίθεται μουσουλμάνων σε καταδίκη των σχετικών παλιότερων επιθέσεων; Θα υπάρξουν άραγε τώρα; Κι αν όχι, τι μήνυμα θα πρέπει να περάσει στον υπόλοιπο κόσμο;

Αν συνεχίσουμε την απάθεια και την σχετική αδιαφορία, απέναντι στις χιλιάδες νεοεισερχόμενους μουσουλμάνους, ας περιμένουμε πλέον και την δική μας σειρά.
Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Ο μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας


Το ‘74 οι Τούρκοι έπρεπε να πολεμήσουν για να καταφέρουν να εγκαταστήσουν έποικους στην Κύπρο. Σαράντα δύο χρόνια μετά, ακόμα και η προσποίηση πολεμικής σύρραξης είναι περιττή αφού οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν μια πολιτική τάξη στην Ελλάδα που δεν ικανή να υπερασπιστεί ούτε τα πιο βασικά κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Πλέον, ο μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας είναι η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους.

Δεν υπάρχει πολιτική με τίτλο που να προαναγγέλλει τον εποικισμό της ελληνικής επικράτειας ως στόχο της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κι’ όμως, ότι έχει ψηφισθεί και εφαρμοσθεί σε θέματα μετανάστευσης από τον Ιανουάριο του 2015 έως τώρα, έχει ένα και μοναδικό στόχο: να καταστήσει την Ελλάδα τον υπ’ αριθμό ένα προορισμό των μουσουλμανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής, Αφρικής και Ασίας.

Ο νέος νόμος ιθαγένειας, η εφαρμογή της ιδεοληψίας των ανοιχτών συνόρων, το κλείσιμο των κέντρων φύλαξης κλειστού τύπου και η άρνηση να εφαρμοστούν ακόμα και οι πιο βασικοί κανόνες της ΕΕ για της εισδοχή ατόμων στην Ευρώπη, αποδεικνύουν ότι αυτό που μας συμβαίνει τώρα δεν είναι απλά αποτέλεσμα της αδυναμίας των κυβερνώντων να αντιμετωπίσουν μια κρίσιμη κατάσταση, είναι μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή.

Αυτή η πολιτική επιλογή έγινε ακόμα πιο καταφανής στην περίφημη κοινή συνέντευξη τύπου Τσίπρα και Τούσκ, όπου ο κ. Τσίπρας επέλεξε να σηματοδοτήσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων με την Τουρκία, έστω και αν όλοι οι βόρειοι γείτονες μας αποφασίσουν να κλείσουν τα δικά τους σύνορα με την Ελλάδα. Το να γίνει η Ελλάδα ο τελικός προορισμός εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων είναι η επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους, μια πολιτική που η αντιπολίτευση δεν αντικρούει και για την οποία τα ΜΜΕ προπαγανδίζουν υπέρ ανελλιπώς.

Κι’ αν υπάρχει κάποιος αθεράπευτα αφελής που νομίζει ότι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί αντιμετωπίζουμε μια έκρηξη ευαισθησίας από το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο, δεν έχει παρά να διαβάσει τις δημόσιες δηλώσεις υπουργών της κυβέρνησης. Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ξυδάκης: «Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι τεράστιο, μεσομακροπρόθεσμα μπορεί να ωφεληθεί η Ελλάδα από την ενσωμάτωση ανθρώπων που θέλουν να μπουν στην κοινωνία να εργαστούν να ενσωματωθούν». Θέση που υποστήριξε και ο υπουργός Μετανάστευσης, που «υποστήριξε πως η παρουσία των μεταναστών και των προσφύγων θα λύσει το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα.»

Ποιος θα το περίμενε ότι στην Ελλάδα όπου το 70% των νέων είναι άνεργοι, η κυβέρνηση αποφάσισε να λύσει το δημογραφικό με την αθρόα εισροή μουσουλμάνων. Ως αν η ιστορία μας και η επικίνδυνη γεωγραφική μας θέση να μην μας έχει διδάξει τίποτα.

Οι επαναστάτες του 21 με πολλές θυσίες, έβαλαν την Ελλάδα ξανά στον ευρωπαϊκό χάρτη, και κάθε γενιά που ακολούθησε κάνοντας τους δικούς τους αγώνες, επέκτεινε τα σύνορα αυτής της νέας Ελλάδας και εμβάθυνε την ευρωπαϊκή της ταυτότητα, εκπολιτίζοντας ένα έθνος που για τέσσερεις αιώνας δεινοπάθησε υπό τον οθωμανικό ζυγό.

Για πρώτη φορά από τότε, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα κατεστημένο που με απίστευτη φαιδρότητα θέτει υπό αμφισβήτηση αυτή την πρώτη και κυρίαρχη επιλογή ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Αν τα δεδομένα δεν αλλάξουν σύντομα, η οικονομική χρεοκοπία και κατάρρευση που ζούμε σήμερα θα μοιάζει ως αν ένας ανέμελος περίπατος στο πάρκο.

Εστία, 21/3/2016
Συνέχεια

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Ο φαντασιακός ρατσισμός

Έχουμε όμως τώρα ανακαλύψει και τον ‘ρατσισμό’, που χαρακτηρίζει ό,τι δεν μας αρέσει η μας κάνει να αισθανόμαστε σχετικά άβολα. Όπως το ΡωσοΠόντιος, στο οποίο αδυνατώ να καταλάβω που βρίσκεται η προσβολή η ο σχετικός ρατσισμός. Ο εν λόγω στον οποίο αναφέρθηκα είναι γεννημένος στην Γεωργία και πολιτογραφημένος πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οπου και έχει εκλεγεί μάλιστα και στο εθνικό εκεί κοινοβούλιο (Δούμα). Εχει καταγωγή από τον Πόντο και είναι ελληνικής εθνικής ρίζας.

Ουδείς αμφισβήτησε την δηλωμένη ελληνικότητα και το σχετικό του φρόνημα. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί, κατόπιν των παραπάνω, το ΡωσοΠόντιος είναι ενοχλητικό; Μήπως λόγω ελληνικού επωνύμου; Να θυμίσω πως στην Ρωσία υπάρχουν προβεβλημένες προσωπικότητες με επώνυμα ξένα, που ουδέποτε αναφέρονται με εθνικότητα πλην της ρωσικής. Όπως λχ ο επικεφαλής της Γκάζπρομ, Αλεξέι Μίλλερ, ο Γεν Δ/ντής της κρατικής ναυτιλιακής εταιρίας Σοβκομφλότ, Σεργκέι Φράνκ η ο Μιχαήλ Φρήντμαν του γιγαντιαίου ενεργειακού Ομίλου Αλφα, - που ουδέποτε αναφέρονται σαν ‘Γερμανοί’. Κάποιοι ίσως σαν ΡωσοΕβραίοι. Και σε καμία περίπτωση βέβαια οι Ποντιακής καταγωγής συμπολίτες μας δεν αποτελούν αποκλειστικό περιουσιακό στοιχείο της Βόρειας Ελλάδας, Παντού υπαρχουν Πόντιοι. Οχι μόνο στη Θεσ/νίκη. Ποιός έδωσε εξ΄ άλλου το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να χωρίζει - με αφορμή το ποδόσφαιρο - τους Ελληνες σε Βόρειους και Νότιους απειλώντας να καταστρέψει το "ποδόσφαιρο των Αθηνών".

Είναι τραγικό λάθος επίσης να χαρακτηρίζεται σαν ρατσισμός η ανησυχία για τα μελλούμενα στην ελληνική κοινωνία από την θεαματική της διάβρωση από την μουσουλμανική πλημμυρίδα. Το μόνο που δείχνει να νοιάζει τους μετέχοντες στον δημόσιο διάλογο είναι η τύχη των "προσφύγων"/μεταναστών και οι συνθήκες διαβίωσής τους. Γράφτηκε πως "τελειώνει η υπομονή των προσφύγων" για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους. Σαν να είχαν επίσημα προσκληθεί και προδόθηκαν οι προσδοκίες τους!! Με ύπουλο τρόπο όμως αποσιωπάται πως συνειδητά επιλέγουν παράνομες κινήσεις. Για να αποφύγουν την όποια καταγραφή και ταυτοποίηση. Γιατί πέφτουν στην θάλασσα και διακινδυνεύουν την ζωή τους και δεν επιλέγουν συνοριακά επίσημα περάσματα όπου και θα ελέγχονταν τα χαρτιά τους - όπως τα σύνορα στον Έβρο λχ? Γιατί συνωστίζονται όλοι στην Ειδομένη, που δεν υπάρχει δρόμος κι επίσημο πέρασμα στα Σκόπια παρά μονάχα η σιδηροδρομική γραμμή; Γιατί ουδείς δεν πηγαίνει στους Ευζώνους, όπου και τα επίσημα σύνορα με την ΠΓΔΜ; Διότι προφανώς επιλέγουν να περάσουν παράνομα, και δίχως έλεγχο χαρτιών και καταγραφή, από τα χωράφια στην γειτονική χώρα ώστε παράνομα να παρεισφρύσουν σε άλλες παραπέρα ευρωπαικές χώρες. Και κάποιοι διαμαρτύρονται όταν χώρες βάζουν εμπόδια στην παράνομη παραβίαση των συνοριακών τους εδαφών. Η Ουγγαρία λχ ύψωσε φράχτες στα χωράφια. Υπάρχουν όμως ανοιχτά 16 σημεία εισόδου. Ουδείς όμως επιλέγει να περάσει από εκεί. Διότι τότε καταγράφεται και αυτόματα ταυτοποιείται στην Ουγγαρία. Συνειδητά λοιπόν όλοι αυτοί επιλέγουν την ταλαιπωρία και τις άθλιες συνθήκες ζωής. Και διαμαρτύρονται εναντίον όσων επιχειρούν να επιβάλουν την νομιμότητα! Που κάποιοι μάλιστα αποκαλούν 'ρατσισμό'... Ήμαρτον με την υποκρισία όσων κόπτονται υπέρ των αδικοπασχόντων 'προσφύγων'-μεταναστών...

Δύο ακόμη σημεία πρέπει να διευκρινισθούν. Γιατί όλοι αυτοί έρχονται στην Ευρώπη και δεν μετακινούνται προ τις εύπορες μουσουλμανικές χώρες της κοντινής τους περιφέρειας; Οχι προς τον Λίβανο, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Που είναι φτωχές και τους έχουν σε στρατόπεδα για να τους μεταφέρουν μετά αλλού - και πάλι στην Ευρώπη; Γιατί ουδείς έχει μεταφερθεί προς την Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ και τις άλλες χώρες του Κόλπου; Γιατί ουδείς, από τους λεγόμενους ανθρωπιστές, δεν προβληματίζεται με την πραγματικότητα αυτή και δεν ψάχνει τις αιτίες. Αν το θέμα είναι τα κοινωνικά επιδόματα της Ευρώπης τότε δεν μιλάμε για πολιτικούς πρόσφυγες των οποίων κινδυνεύει η ζωή. Αλλά ξεκάθαρα για οικονομικούς μετανάστες που επιλέγουν χώρες για την καλύτερη και πιό προσοδοφόρα μετακίνησή τους. Ούτε και ευσταθεί το επιχείρημα πως εκεί δεν τους δέχονται. Διότι ούτε και με την Ευρώπη υπάρχει κάποια συμφωνία. Κι εδώ αυθαίρετα έρχονται. Kι έχουν μάλιστα και απαιτήσεις. Γιατί δεν κάνουν το ίδιο και με τις Αραβικές χώρες του Κόλπoυ;

Γιατί αυξήθηκαν από το 2015 τα προσφυγικά ρεύματα; O εμφύλιος στην Συρία και το Ιράκ ξέσπασε κοντά στο 2011. Από τα μέσα όμως του 2015 τα 'προσφυγικά' ρεύματα κοντά 50πλασιάσθηκαν. Γιατί; Το επιχείρημα πως για αυτό φταίει η κυρα-Τασία δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Τον Φεβρουάριο του 2015 ο ηγέτης του Ισλαμικού Χαλιφάτου Αλ Μπαγκντατί δήλωσε πως σε λίγους μήνες επρόκειτο να πλημμυρίσει την Δύση με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Ώστε να υπονομεύσει τις άπιστες κοινωνίες από μέσα. Είναι τυχαία η συγκυρία; Και πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί;

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν πνίγονται μέσα σε μια απίστευτη ομίχλη πολιτικής ορθότητας και σχεδόν βίαιης υποκρισίας. Λαλίστατοι και προβεβλημένοι παράγοντες των ΜΜΕ και της οπτικοακουστικής τέχνης εκδηλώνουν τον αποτροπιασμό και την θλίψη τους για την κακή μοίρα των μεταναστών. Στηλιτεύοντας στάσεις που δεν συμπάσχουν με την δοκιμασία που υφίστανται οι μετανάστες και δεν εκδηλώνουν ανοιχτά την συμπαράστασή τους σ’ αυτούς. Μόνο που στη συνέχεια όλοι αυτοί αποτραβιούνται συνήθως στην πολυτέλεια της ιδιωτικής τους ζωής αφήνοντας τους υπόλοιπους απλούς πολίτες στην καθημερινότητα της μιζέριας μιας ζωής δίπλα η και μαζί, κυρίως στην επαρχία η σε υποβαθμισμένες γειτονιές των μεγάλων πόλεων, με τους κακότυχους μετανάστες. Πού βρίσκεται σήμερα η Σούζαν Σάραντον; Θα θυμάται αύριο στο σπίτι της στο Μπέβερλυ Χιλλς τα παιδάκια που χάιδευε στο λιμάνι του Πειραιά η Αντζελίνα Τζολί; Ο Τζούντ Λώ, η Μπομ Κάρτερ και ο Μπένεντικτ Κούμπερμπατς κατηγορήθηκαν, μαζί με άλλους, από Αγγλικές εφημερίδες πως χύνουν δάκρυα για τους πρόσφυγες, ενώ στις αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, και όχι μόνο, που ζούν σπάνια αντικρίζουν μετανάστες από την Συρία, το Ιράκ , την Ερυθραία η το Αφγανιστάν.

Το ίδιο ισχύει βέβαια και για δικούς μας τηλεοπτικούς και άλλους αστέρες που ζώστηκαν με σωσίβια για συμπαράσταση στους εγκλωβισμένους στην Ειδομένη. Παραβλέποντας βέβαια το κοινωνικό πρόβλημα της ανθρώπινης πλημμυρίδας που θα γεμίσει την Ελλάδα με απρόσκλητους μουσουλμάνους. Ένα διάλειμμα αργότερα σε μοδάτα Αθηναικά στέκια σκεπάζει, για όλους αυτούς, τις όποιες έγνοιες για την αδιαφορία τους σχετικά με το ορατό ανησυχητικό κοινωνικό μας μέλλον.

Επιλεκτικές λοιπόν ευαισθησίες που υπακούουν σε φανερές σκοπιμότητες υπονομεύουν τον ελεύθερο δημοκρατικό διάλογο καλλιεργώντας αντιθέσεις κι εντάσεις που προφανέστατα έχουν άλλους στόχους".
Συνέχεια

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Παραλογισμοί του κρατισμού

Προ ημερών είχα καταθέσει τις απόψεις μου ώστε και οι πλέον αρχάριοι να καταλάβουν τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Με βάση την τελευταία συζήτηση στη Βουλή αποδείχθηκε πως είτε ο Πρωθυπουργός δεν διαβάζει είτε εγώ απέτυχα στην προσπάθειά μου να γίνω σαφής. Θα κάνω λοιπόν μία ακόμη, πολύ απλούστερη και συντομότερη, προσπάθεια.

Ο νεοφιλελευθερισμός υποστηρίζει μια πολιτική λιγότερου κράτους και περισσότερης ελευθερίας. Ακρογωνιαία λίθος της οικονομικής του στρατηγικής είναι η μείωση έως και η κατάργηση των άμεσων φόρων. Είναι χαρακτηριστικό πως όπου μειώνεται η άμεση φορολογία αυξάνει η ανάπτυξη και ο πλούτος. Στο Τέξας των ΗΠΑ λχ με μηδενική σχεδόν άμεση φορολογία, σημειώνονται οι ταχύτεροι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης σε σχέση με κάθε άλλη Πολιτεία. Και είναι παράλογος ο ισχυρισμός πως οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι. Διότι τους έμμεσους φόρους τους επιλέγεις και μπορείς να τους αποφύγεις. Και συνδέονται με τις οικονομικές σου δραστηριότητες. Πολλές αγορές, περισσότεροι φόροι. Ο οικονομικά ισχυρότερος λοιπόν καταναλωτής καταβάλλει και τους περισσότερους φόρους. Η κυβέρνηση μάλιστα μπορεί να επιλέξει που (σε ποιά δηλ προιόντα) μπορεί να επιβάλει μικρούς η μεγαλύτερους φόρους. Γενικά πάντως η ασύδοτη φορολογία, δίχως μάλιστα άμεση ανταποδοτικότητα προς την κοινωνία, είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα.

Φόροι λοιπόν και νεοφιλελευθερισμός δεν πάνε μαζί. Ο Στουρνάρας λχ και ο Σαμαράς δεν είναι, και δεν θα μπορούσαν να είναι, νεοφιλελεύθεροι. Γιατί ρήμαξαν τα μεσαία στρώματα με άμεσους κυρίως φόρους (ΕΝΦΙΑ, εισφορά αλληλεγγύης κλπ) . Το ίδιο και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Για τον ίδιο περίπου λόγο.

Σε μιά νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική θα ήταν βέβαια αδύνατον να υπάρξει το τελευταίο επίτευγμα του υπαρκτού ελληνισμού. Το 3% δηλ των φορολογουμένων να σηκώνει στις πλάτες του το 50% περίπου του συνόλου των αμέσων φόρων!! Και να υλοποιεί ένα πραγματικό ‘ιατρικό θαύμα’. Δηλ. το άλλο 50% των φορολογουμένων να δηλώνει εισόδημα κάτω των 5.000 ευρώ τον χρόνο. Δηλ. μερικές χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα και από όλα τα κοινωνικά στρώματα να ζούν σχεδόν χωρίς καθόλου φαγητό ολόκληρο τον χρόνο!

Πράγματι, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ικανός για τέτοια θαύματα. Και γι’ αυτό φαίνεται ο κρατισμός κυριαρχεί.
Συνέχεια

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Η άνοδος του Ευρωσκεπτικισμού και οι συνέπειες ενός Brexit


Γράφει ο Κλέαρχος Τσιότσος


Την τελευταία δεκαετία παρατηρείται μία συνεχής αύξηση του ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη με κύριο εκφραστή αυτής της τάσης την Μεγάλη Βρετανία. Όσο αποσαφηνίζεται ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο οποίος παρεκκλίνει σαφώς από τους αρχικούς στόχους και προθέσεις, τόσο δημιουργείται το αίσθημα ότι πρόκειται πλέον περί ενός μοντέλου με μοναδικό σκοπό να συντηρήσει την γραφειοκρατία και τα συμφέροντα της κρατικιστικής ελίτ των Βρυξελλών.


Τα περισσότερα από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμμετείχαν σε αυτήν την ένωση για σαφείς και διακριτούς λόγους. Για την Γερμανία και την Γαλλία η ευρωπαϊκή συνύπαρξη και συνεργασία αποτελούσε ένα μέσο για την επούλωση των πληγών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ενώ οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης για παράδειγμα συμμετείχαν με σκοπό να αμυνθούν τα συμφέροντα τους απέναντι στο bullying της Ρωσίας. Αντιθέτως όμως, η Μεγάλη Βρετανία εισήλθε διστακτικά και χωρίς μεγάλες προσδοκίες το 1973 σε μία περίοδο οικονομικής δυσφορίας. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν επέλεξε να εμπλακεί σε αυτόν τον βαθμό, κάτι το οποίο συνέβη κυρίως με την πρόφαση της ελεύθερης πρόσβασης στα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρ’όλα αυτά κατέληξε να αποτελεί για πολλά χρόνια έναν από τους βασικούς αιμοδότες που τροφοδοτούν τον Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό για δεκαετίες.

Γι’αυτόν τον λόγο σήμερα οι Βρετανοί νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα σε μία ετοιμοθάνατη γραφειοκρατική ένωση για την οποία ποτέ δεν ψήφισαν εάν θέλουν πραγματικά να ενταχθούν, κάτι το οποίο πιθανώς να μην είχαν κάνει ποτέ και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γι’αυτό. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που ήρθαν στην επιφάνεια δίνουν πλέον ένα ασθενές προβάδισμα σε αυτούς που επιθυμούν την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση (55%) σε σχέση με τους υποστηρικτές του Brexit (45%). Το 63% όμως των Βρετανών θα χαρακτήριζε τον εαυτό του ως ευρωσκεπτικιστή και θα επιθυμούσε είτε την έξοδο, είτε την μείωση της εξουσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η βαθύτερη ανάλυση των παραπάνω αποτελεσμάτων θα μας δώσει μία πιο καθαρή εικόνα. Ο ευρωσκεπτικισμός των διαφόρων περιοχών συσχετίζεται εν μέρει με το υψηλότερο εισόδημα. Περιοχές με υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα τάσσονται κυρίως υπέρ του Brexit, ενώ αντιθέτως οι χώρες με χαμηλότερο συγκριτικά κατά κεφαλήν εισόδημα όπως η Σκωτία και η Ουαλία υπέρ της παραμονής.

Το αίσθημα άγνοιας που πλημμυρίζει τους Βρετανούς, αδυνατώντας να εντοπίσουν τα οφέλη που αποκομίζουν συμμετέχοντας στην Ε.Ε εχουν κάνει ακόμη και τους ψυχραιμότερους να αμφισβητούν την αξιοπιστία και την χρησιμότητά της. Η ανικανότητα της Ε.Ε να διαχειριστεί μια κρίση στο εσωτερικό της, ξοδεύοντας παχυλά ποσά για την χρηματοδότηση αποτυχημένων πακέτων δημιουργεί ένα αίσθημα ευφορίας στους υποστηρικτές του Brexit. Με άλλα λόγια τα δάνεια προς πτωχευμένα κράτη όπως της Ελλάδας που δεν έχουν την δυνατότητα να τα αποπληρώσουν καθώς και η εμμονή στον παρεμβατισμό, στην υπερφορολόγηση και στην παροχή χαμηλών επιτοκίων δανεισμού σε αφερέγγυες οικονομίες όπως η Ελληνική επιτάχυνε το πρόβλημα βυθίζοντας μία χώρα στην ύφεση και κάνοντας ακόμα πιο ισχυρά τα επιχειρήματα των ευρωσκεπτικιστών.

Το ζητούμενο εδώ είναι να εξεταστεί κατά πόσο μία πιθανή έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε θα επηρεάσει την οικονομία της. Η Βρετανία θα μπορούσε να διαπραγματευτεί ένα φιλικό διαζύγιο, διατηρώντας όμως παράλληλα ισχυρούς εμπορικούς δεσμούς με τις χώρες της Ε.Ε όπως ακριβώς κάνει πετυχημένα η Νορβηγία και η Ελβετία. Μία μελέτη που διεξήχθη από το “Open Europe” think tank, το οποίο επιθυμεί την ριζική αναμόρφωση της Ε.Ε, διαπίστωσε ότι στο χειρότερο σενάριο όσον αφορά το Brexit η οικονομία της Βρετανίας θα χάσει 2.2% του ΑΕΠ της μέχρι το 2030. Ωστόσο, θα μπορούσε να αυξήσει το ΑΕΠ κατά 1.6% αν διαπραγματευόταν η Βρετανία μία συμφωνία όπως η παραπάνω.

Επίσης η Βρετανία με την αποχώρηση της από την Ε.Ε θα καταφέρει να εξοικονομήσει μεγάλα ποσά που φεύγουν ετησίως από τα κρατικά της ταμεία. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέβαλε £8.9 δις στον προϋπολογισμό της Ε.Ε την χρονιά 2010/11, ποσό εφάμιλλο με το κόστος των επιδομάτων ανεργίας. Επιπλέον θα αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο των συνόρων της και θα είναι σε θέση να ελέγξει ή και να ελαττώσει την ροή μεταναστών από την Ε.Ε η οποία αποτελεί περίπου το 1/3 της συνολικής μετανάστευσης.
Σαν μία από τις παραγωγικότερες οικονομίες της Ευρώπης, παράγει πλούτο ο οποίος εν συνεχεία διανέμεται στις λιγότερο παραγωγικές χώρες όπως η Ελλάδα ή οι χώρες του Νότου. Η μοναδική της σύνδεση πλέον με την Ευρώπη εξαντλείται στην εξασφάλιση από τους δανειστές των αναγκαίων πιστώσεων για να συνεχίσει να λειτουργεί το σοσιαλιστικό ευρωκράτος. Αυτή την στιγμή όμως παρουσιάζεται για την Βρετανία μια εξαιρετική ευκαιρία στο προσεχές δημοψήφισμα για να χαράξουν μία αυτόνομη πορεία και να συμβάλλουν στην πλήρη αποσύνθεση της Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή αλλιώς το όνειρο των εγχώριων μεταρρυθμιστών θα κλονιστεί συθέμελα αν το ερχόμενο καλοκαίρι οι Βρετανοί προκρίνουν την έξοδο.
Συνέχεια

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Ενιαία Ευρώπη ή Ευραραβία;

Πολλά αναπάντητα ερωτήματα, με σχεδόν αυτονόητες απαντήσεις, προκύπτουν από τις τελευταίες εξελίξεις αλλά και από την στάση της ελληνικής κυβέρνησης στο λεγόμενο "προσφυγικό" πρόβλημα.

1. Ποιοι είναι πρόσφυγες;

Πρόσφυγας θεωρείται όποιος διαφεύγει από την χώρα του, όπου μαίνεται απειλητικός για την ζωή του εμφύλιος πόλεμος η όπου διώκεται πολιτικά από φυλετικούς, θρησκευτικούς η πολιτικούς του αντιπάλους. Πως όμως μπορεί να θεωρείται ακόμη πρόσφυγας όταν έχει απομακρυνθεί από την χώρα που κινδυνεύει κι έχει περάσει τα σύνορα έξη η και επτά ακόμη χωρών (λχ Αφγανιστάν) και δεν υπάρχει κανένας πλέον κίνδυνος για την ζωή του;

2. Ο Ρόλος του ΝΑΤΟ

Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμη - τουλάχιστον δημόσια - τι ρόλο ακριβώς θα παίξουν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην αστυνόμευση των συνόρων. Αν πρόκειται να βοηθήσουν απλά στην καταγραφή των εισερχομένων, κάτι δηλ. σαν την FRONTEX, αυτό θα είναι καταστροφικό για την χώρα. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι να αποκτήσει η Ελλάδα σαν ιδιοκτησία της μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνων μεταναστών. Ρόλος του ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι το ‘σφράγισμα’ των ελληνικών συνόρων - με περιπολίες στα νοητά θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία - και η απαγόρευση εισόδου σε αυτά όλων των πλωτών μέσων που τα περνούν και, σκόπιμα βουλιάζοντας, καταστρέφουν τα αποδεικτικά στοιχεία της ταυτότητας των επιβαινόντων. Το ΝΑΤΟ οφείλει να προστατεύει τα σύνορα των κρατών – μελών του. Δεν είναι εκεί για το θεαθήναι και για την καταγραφή προσφυγικών ροών.

3. Η Καταγραφή στην Τουρκία

Αφού όσοι εντοπίζονται στη θάλασσα αυτόματα διασώζονται και δίχως αποδεικτικά στοιχεία ταυτότητας γίνεται πραγματικός Γολγοθάς η ταυτοποίηση της εθνικότητάς τους, γιατί να μην πηγαίνουν πλοία στα Τουρκικά παράλια - λιμάνια και να τους παραλαμβάνουν από εκεί; Και να μην πνίγεται έτσι κανένας. Η καταγραφή θα γίνεται τότε με την είσοδο στο πλοίο - με τα έγγραφά τους ανέπαφα - και ευχερώς θα απορρίπτονται όσοι δεν έχουν τις προδιαγραφές εισόδου/ασύλου. Οσοι πλέον θα επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα, μέσω θαλάσσης, θα είναι φανερό πως δεν είναι πρόσφυγες και συλλαμβανόμενοι αυτόματα θα επαναπατρίζονται. Η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα διάσωσης εκτός των δικών της χωρικών υδάτων. Οι περιπολίες οφείλουν να είναι επάνω ακριβώς στο θαλάσσιο σύνορο. Που είναι οι συλληφθέντες όλο αυτό τον καιρό διακινητές;

4. Ευρώπη και Επαναπατρισμός

Πολλές χώρες αρνούνται να δεχθούν πίσω επαναπατριζόμενους υπηκόους τους. Τι εγγυήσεις προσφέρει η ΕΕ πως θα υποχρεώνει τις χώρες αυτές να δέχονται πίσω τους ανθρώπους αυτούς; Τι λέει γι’ αυτό ο αρμόδιος Επίτροπος; Είναι δυνατόν να υπάρχουν διμερείς οικονομικές σχέσεις με χώρες που εισπράττουν χρήματα αλλά αρνούνται να εφαρμόσουν τις συμφωνίες τους με την Ευρώπη; Πότε η ελληνική κυβέρνηση θα κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματός της του βέτο για παρόμοιες συμφωνίες; Καταργώντας τις σχετικές διμερείς η πολυμερείς συμφωνίες;

5. Γιατί Hot Spots σε τουριστικά νησιά;

Τα hot spots για ποιό λόγο δεν δημιουργούνται σε νησιά σχεδόν ακατοίκητα δίχως τουριστική κίνηση; Απομονώνονται έτσι οι πάντες από την κυρίως χώρα και η μετακίνησή τους προς τα σύνορα είναι απόλυτα ελεγχόμενη.

6. Η αποφυγή μουσουλμανικής πλημμυρίδας είναι ρατσισμός;

Κακώς πολλοί ταυτίζουν την προσπάθεια αποφυγής τεράστιων εισροών μουσουλμάνων μεταναστών με ρατσισμό. Το θέμα δεν έχει να κάνει με φυλετικές αντιθέσεις. Κατά κύριο λόγο συνδέεται με διαφορετικές πολιτισμικές επιλογές και αξιακές πεποιθήσεις. Οι μουσουλμάνοι δεν εντάσσονται σε διαφορετικό κοινωνικό ιστό και μακροχρόνια απαιτούν αξιακές μεταβολές της κουλτούρας στην οποία εισέρχονται. Η Ευρωπαική πολιτική της πολυ-πολιτισμικότητας έχει αποδειχθεί αποτυχημένη. Οι εισερχόμενοι θα πρέπει να αποδέχονται ανεπιφύλακτα τις αξίες των κοινωνιών που τους δέχονται. Κι όχι το αντίστροφο. Διαφορετικά θα μιλάμε για πολυεπίπεδες κοινωνίες με αντιμαχόμενες κουλτούρες που θα οδηγήσουν σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Ούτε η παρεμπόδιση εισόδου όποιου του γουστάρει στον κυριαρχικό εθνικό χώρο ενός κράτους είναι μέτρο ‘αντιφιλελεύθερο’. Φιλελευθερισμός δεν είναι ‘μπάτε σκύλοι κι αλέστε’. Άλλο είναι η ανοιχτή κοινωνία και η ελεύθερη αγορά κι άλλο η ανεξέλεγκτη κατάργηση συνόρων. Ιδίως για ένα κόσμο που δεν σέβεται τις ατομικές ελευθερίες, πιστεύει στη θεοκρατία και αρνείται την λαική κυριαρχία (αυτή με νόμους επιτρέπει στον λαό να ανατρέπει ακόμη και την κυρίαρχη θρησκεία και ηθική – κάτι ανήκουστο και πρωτοφανές για τον Σαλαφισμό και το Ισλάμ). Εκτός αν η Ευρώπη επιλέγει να αυτοκτονήσει…

7. Ισλάμ και Τρομοκρατία

Πολλοί επιμένουν πως το Ισλάμ περίπου ταυτίζεται με την τρομοκρατία. Αν και ο ισχυρισμός αυτός είναι ακραίος το ερώτημα για την πραγματική σχέση των δύο παραμένει βασανιστικό.
Πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δεν έκρυψε τον σχετικό της προβληματισμό: "Αν και δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες, εν τούτοις είναι δυστυχώς γεγονός πως σχεδόν όλοι οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι". Με βάση τα λόγια ισλαμιστών ηγετών οι αμφιβολίες διαλύονται. Ενας από τους κορυφαίους ηγέτες της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, ο Σείχης Αμπντούλ Καντέρ Ιμπν-Αμπντούλ Αζίζ, ξεκαθάρισε: "Η τρομοκρατία αποτελεί μέρος του Ισλάμ, και όποιος το αρνείται είναι Απιστος". Ενώ ο Ιρακινός Σιίτης ιερωμένος Μωχάμεντ Αλούσι προέβαλε την άποψη πως η τρομοκρατία είναι αναπόσπαστο τμήμα της τζιχάντ. Ο Ισλαμιστής ηγέτης του Βόρειου Καυκάσου Σαγίντ Μπουριάτσκι (Αλεξάντρ Τικομίρωφ) παραπέμπει στο ιερό κείμενο 'χαντίντ': "Οποιος δεν έχει πολεμήσει , που δεν έχει ξεσηκώσει την ψυχή του για ένοπλη σύγκρουση, έχει εξολοθρευθεί λόγω της υποκρισίας του". Σύμφωνα με τον Σάμουελ Χάντιγκτον :"οι επικίνδυνες καταστάσεις του μέλλοντος θα προέλθουν από την αλληλεπίδραση Δυτικής υπεροψίας, Ισλαμικής έλλειψης ανοχής του διαφορετικού και Σινικής ορμητικότητας.... Το ουσιαστικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι ο Ισλαμικός αρχεγονισμός αλλά το ίδιο το Ισλάμ. Ενας διαφορετικός πολιτισμός του οποίου οι οπαδοί είναι απόλυτα πεπεισμένοι για την ανωτερότητά του αλλά κι εξαγριωμένοι από την έκδηλη κατωτερότητα της ισχύος του". "Παντού στην περίμετρο του Ισλάμ", σημειώνει ο Χάντιγκτον, "οι μουσουλμάνοι έχουν προβλήματα ειρηνικής συμβίωσης με τους γείτονές τους".
Από που προκύπτει λοιπόν πως οι πρόσφυγες-μετανάστες μπορούν να μεταμορφωθούν σε νηφάλιους και νομοταγείς κατοίκους των ευρωπαικών χωρών που κατά χιλιάδες κατακλύζουν;

8. Ποιός Υπέγραψε την Συμφωνία του Δουβλίνου 2;

Γιατί συνέχεια αποσιωπάται από ποιά ελληνική κυβέρνηση υπεγράφη η απαράδεκτη και σχεδόν ηλίθια Συμφωνία του Δουβλίνου, σύμφωνα με την οποία από όποιο σημείο της Ευρώπης εισέλθει κάποιος μετανάστης αυτόματα μετατρέπεται σε 'περιουσιακό στοιχείο' της χώρας στην οποία πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του; Οπου κι αν βρεθεί δηλ. επιστρέφεται στην Ευρωπαική χώρα στην οποία πρωτοεισήλθε. Με την μέθοδο αυτή οι Βόρειες χώρες πουλάνε 'εκ του ασφαλούς' τζάμπα ανθρωπισμό, μετατρέποντας την ίδια στιγμή τις χώρες του Νότιου σε αποθήκες τραγικών ανθρώπινων ψυχών...

9. Ποιός θα κλείσει τα βόρεια σύνορά μας;

Πως η Ευρώπη θα συμβάλει στο κλείσιμο των βόρειων συνόρων μας όταν αυτά δεν ακουμπούν σε χώρες - μέλη της ΕΕ (λχ ΠΓΔΜ) η της Σένγκεν (λχ Βουλγαρία); Αν η Ευρώπη διευκολύνει με χρήματα η αστυνομικές δυνάμεις μιά τέτοια πράξη, θα είναι ανοιχτή εχθρική ενέργεια κατά της χώρας μας. Νομιμοποιώντας την λήψη και δικών μας αντιμέτρων (λχ βέτο σε διάφορες ευρωπαικές αποφάσεις) που θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στην διάλυση της Ενωσης.

10. Ποιός επιβάλλει στην Τουρκία την προώθηση προς την Ελλάδα των προσφύγων;

Οταν η Ευρώπη καταδικάζει κάθε πρωτοβουλία της Τουρκία για σφράγισμα των συνόρων της προς την Συρία (για 'ανθρωπιστικούς λόγους') και ουσιαστικά επιβάλλει την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στα εδάφη της, δεν προετοιμάζει και την στη συνέχεια διαφυγή τους μέσω Ελλάδας προς την Δύση; Ποιά λογική υπάρχει στις πολιτικές αυτές; Πως έχει η Ελλάδα αντιδράσει;

11. Μπορεί η Ευρώπη να 'αγοράσει' την έξοδό της από την κρίση;

Eχει συνηθίσει η Ευρώπη να επιλύει τα προβλήματά της μέσω βιβλιαρίου επιταγών. Την φορά αυτή όμως η κρίση δεν λύνεται με οικονομικά μέσα. Αν η Ευρώπη δεν επιθυμεί να αυτοκτονήσει, μετατρεπόμενη σε Ευραβία, οφείλει να αντιμετωπίσει την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών σαν εισβολή που δεν εξαγοράζεται. Πολιτικό είναι το πρόβλημα και μοναχά πολιτικά μπορεί να αντιμετωπισθεί. Ενισχύοντας δηλ. τους εχθρούς του Ισλαμικού Χαλιφάτου (Σιίτες μουσουλμάνους και Κούρδους) ώστε να ξεριζωθεί το Χαλιφάτο από τα εδάφη που σήμερα ελέγχει. Κι' απομονώνοντας τους φανερούς η κρυφούς του φίλους (Εμιράτα, Σ Αραβία, Σουνιτικές δυνάμεις σε Τουρκία κι αλλού).

12. Γιατί η ροή μεταναστών και προσφύγων γίνεται αποκλειστικά προς την Δύση;

Γιατί οι χιλιάδες των προσφύγων και των μεταναστών (μουσουλμάνων) κινούνται προς την Δύση και όχι προς τις εύπορες χώρες της μουσουλμανικής Αραβίας και Ανατολής; Εμιράτα, Χώρες του Κόλπου και Σ. Αραβία δεν έχουν δεχθεί ούτε έναν (0) πρόσφυγα? Είναι τόσο αθώο όπως εκ πρώτης φαίνεται η κρύβεται κάτι πολύ χειρότερο – όπως η ’εισβολή’ του Ισλάμ στην Δύση (Αλ Χαιτζίρια). Να μην ξεχνάμε πως οι ροές αυξήθηκαν όχι λόγω της κας Χριστοδουλοπούλου (όπως αφελώς λέγεται) αλλά επειδή ο Ελ Μπακρ Μπαγκντατί , ηγέτης του Ισλαμικού Χαλιφάτου, τον Φεβρουάριο του 2015 ανήγγειλε πως μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα πλημμύριζε (το Χαλιφάτο) την Ευρώπη με εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων με στόχο την υπονόμευση της Ευρώπης εκ των ένδον.
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Σιωπηρή ΝΔ αδίστακτος ΣΥΡΙΖΑ


Το διαχρονικό πρόβλημα της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα είναι η αδυναμία της στο να εκπληρώσει τον βασικό λόγο ύπαρξης ενός κεντροδεξιού πολιτικού σχηματισμού, που είναι να εμποδίσει και να αποδομήσει καταστροφικούς νεοτερισμούς και ιδέες. Έπρεπε να υπερασπισθεί την νεοκλασική και παραδοσιακή Αθήνα, αλλά την γκρέμισε προς χάριν μιας βάρβαρης αρχιτεκτονικής μόδας του 50. Έπρεπε να αντιπαρατεθεί με την σοσιαλμανία του 70, αλλά την εισήγαγε. Έπρεπε να αντισταθεί στην πασοκοποίηση του 80, αλλά τελικώς προσχώρησε, όπως απέδειξε η περίοδος 2004-09.

Στο ζήτημα του λεγόμενου μεταναστευτικού η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ίσως καταφέρει να κάνει μεγαλύτερη ζημιά στην Ελλάδα από ό,τι η των οικονομικών θεμάτων διαχείριση της. Η ζημιά θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη μιας και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αποφασίσει να μην αντιπολιτευθεί στο συγκεκριμένο θέμα. Η εν τοις πράγμασι συναίνεση της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα των ανοιχτών συνόρων μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καταστροφική με τις προηγούμενες επιλογές της για άνευ όρων αποδοχή αριστερών ιδεοληψιών.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο κ. Μητσοτάκης έδωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τέσσερις δράσεις που θα προτείνει να υλοποιηθούν στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Καμία από αυτές δεν απαντούσε στο καίριο ζήτημα, δηλαδή, αν η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει την πολιτική των ανοιχτών συνόρων για τους λεγόμενους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες που θέσπισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν από έναν χρόνο.

Το ζήτημα αυτό είναι καίριο γιατί αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να ελέγξει τα σύνορα της τότε το κύμα λαθρομετανάστευσης δεν θα έχει σταματημό. Αν μας ικανοποιεί η αυταρέσκεια της κουτοπονηριάς όπου εμείς κρατάμε ανοιχτά τα σύνορά μας, ελπίζοντας ότι οι άλλοι στον βορρά θα αναλάβουν το κοινωνικό και πολιτικό κόστος της δικής μας «γενναιόδωρής ευσπλαχνίας», τότε τα προσεχώς κλειστά σύνορα του βορρά απλά θα οριοθετήσουν γεωγραφικά την Ελλάδα ως το νέο δυτικό άκρο της Μέσης Ανατολής.

Μπορεί αυτή η εξέλιξη να μην ανησυχεί τις Μη Κυβερνητικές οργανώσεις, τα ΜΜΕ και φυσικά την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά το κόμμα της κεντροδεξιάς δεν μπορεί να αδιαφορεί για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά άμεσα τα εθνικά μας συμφέροντα, την κοινωνική συνοχή και πολιτισμική συνέχεια του ελληνικού έθνους.

Η σιωπή της ΝΔ το μόνο που επιτυγχάνει είναι να βοηθά τον ΣΥΡΙΖΑ να περάσει στην κοινή γνώμη την άποψη ότι για την παρούσα κρίση φταίνε οι Ευρωπαίοι που κλείνουν τα σύνορα τους, και όχι η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει τα σύνορα της Ελλάδας ένα χρόνο πριν. Η σιωπή αυτή όχι μόνο αθωώνει το εθνικό έγκλημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συμβάλει στην διαιώνιση και εμβάθυνση της υπάρχουσας κρίσης αφού αφήνει την πολιτική των ανοιχτών συνόρων στο απυρόβλητο.

Αν ένα πράγμα οφείλουμε να κατανοήσουμε αυτά τα χρόνια της κρίσης είναι το τεράστιο κόστος των αριστερών ιδεοληψιών. Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να επιλέξει αν θα ακολουθήσει την πεπατημένη, αντιγράφοντας την πλειονότητα των προκατόχων του, όπου συμβιβάστηκαν με τις αριστερές ιδεοληψίες του καιρού τους, ή, θα εκπληρώσει το καθήκον ενός γνήσιου κεντροδεξιού ηγέτη. Θα στεναχωρήσει τους ακτιβιστές των ΜΚΟ, τις ευαίσθητες δημοσιογραφικές καρδιές και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, αλλά με πόνο ψυχής θα το ξεπεράσουμε και αυτό.

Εστία, 29/2/2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Η φορολογία γίνεται καθαρή κλοπή

Πάντα θεωρώ την φορολογία βάρβαρη κρατική παρέμβαση στην προσωπική ζωή. Παράλληλα, αποτελεί μοχλό οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής αποτελμάτωσης. Πουθενά η μεγάλη φορολογία δεν οδήγησε σε ανάπτυξη. Αντίθετα, αποτελεί συνώνυμο της ύφεσης και λεωφόρο προς την δυστυχία.

Η συγκεκριμένη όμως κυβερνητική πρόθεση να συνθλίψει την κοινωνία κάτω από τις ερπύστριες του αδυσώπητου κράτους και των ιλιγγιωδών φορολογικών επιβαρύνσεων επιβεβαιώνει μια τραγική διαπίστωση. Η φορολογία αποτελεί συνειδητή πλέον κλοπή. Με αυτουργούς τους κυβερνώντες και ηθικούς υπεύθυνους τους θλιβερούς κρατιστές και τους πελαγωμένους ευρωπαίους ηγέτες. Αν κάποιος βάλει το χέρι του στην τσέπη μου και μου αφαιρέσει το μισό μου εισόδημα, συλλαμβάνεται και κλείνεται στην φυλακή. Το κράτος όμως νομιμοποιείται να μου αφαιρεί όποιο ποσοστό του εισοδήματός μου ορέγεται. Με την επίκληση απλά μιάς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Μπορεί άραγε η πλειοψηφία να μου αφαιρέσει και την ζωή; Διότι η ιδιοκτησία και το προιόν της δουλειάς μου αποτελεί ατομικό δικαίωμα. Και τα δικαιώματα δεν υπάγονται σε καθεστώς πλειοψηφίας. Οσο για δημοσιονομική αποτελεσματικότητα, μιλάμε μάλλον για κωμωδία. Μειώνονται εισοδήματα και αυξάνονται επιβαρύνσεις (φόροι, τέλη, υπηρεσίες). Από που και πως θα πληρωθούν αυτά; Και με τι διαθέσιμο εισόδημα θα κινηθεί η αγορά; Πως δηλαδή «σωζόμαστε», με την ατομική μας χρεωκοπία; Μέσω της επιβίωσης ενός κράτους που αδιαφορεί και εξοντώνει τους πολίτες; Τα ισοδύναα που ζητά ο κ. Στουρνάρας υπάρχουν. Και είναι ξεκάθαρα. Κόψτε κράτος!!

Σκέφτομαι το 1833, τους χωριάτες στη Μεσσηνία, την Αρκαδία, τη Λακωνία και την Τήνο με τις τσάπες και τις τσουγκράνες να καταδιώκουν τους φοροεισπράκτορες. Τους βλέπουμε να το ξανακάνουν το 1834, με τη συμμετοχή αυτή τη φορά και των χωρικών της Λίμνης Ευβοίας. Φυσικά η μεγαλύτερη σύγκρουση γίνεται με τους Μανιάτες, το 1834, που καταλήγει σε θριαμβευτική -αν και πρόσκαιρη- νίκη των χωρικών που επιτυγχάνουν να εξαιρεθεί η Μάνη από το φορολογικό καθεστώς που ίσχυε για τη χώρα και να γίνει για όλο τον 19ο αιώνα ένας φορολογικός παράδεισος των... off shore. Το επόμενο έτος ανάβουν ξανά οι αντιφορολογικές φωτιές στη Μεγαλόπολη, το Μεσολόγγι και την Μεθώνη, ενώ το επόμενο έτος, το 1836, η Αιτωλοακαρνανία περνάει τελείως στον έλεγχο των φοροφυγάδων. Αλλά και στην Ήλιδα και τη Μεσσηνία, το ίδιο έτος, το θρυλικό κίνημα των Χονδρογιανναίων ορθώνει περήφανα το ένοπλο ανάστημά του στις προσπάθειες του κράτους να κλέψει το βιός των χωρικών για να θρέψει τους δημοσίους υπαλλήλους. Το κίνημα της Χελωνοφωλιάς έχει μείνει ιστορικά στην ψυχή της ελληνικής επαρχίας. Να μην ξεχάσουμε και τις εξεγέρσεις το 1840 στο Νησί και τον Πύργο, μετά την απαίτηση της κυβέρνησης για πληρωμή φόρου επικαρπίας. Ποτέ οι εξεγέρσεις αυτές δεν κόπασαν. Αυτό που έγινε είναι πως η ελληνική κυβέρνηση έκλεισε το μάτι στους πολίτες, λέγοντας πως «εγώ θα βάζω φόρους, κι εσείς δεν θα τους πληρώνετε». Ετσι εμπεδώθηκε η αντίληψη της φοροαποφυγής.

Πόσο ακόμη θα υπομείνουμε τον ρόλο του πειθήνιου υποζυγίου; Ωστε αδίστακτα οι εκάστοτε κυβερνώντες να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη μας για να μοιράσουν το βιός μας σ' αυτούς που κάθε φορά αποφασίζουν να ευνοήσουν; Αυτή η υποτέλεια του πολιτικού συστήματος που σκύβει το κεφάλι στους αγρότες ονοματίζοντας σαν δίκαια αιτήματα τα παράλογα και άδικα. Σύντομα θα κληθούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι φορολογούμενοι να πληρώσουμε την αναπλήρωση εισοδήματος των αγροτών που έπαιξαν καθαρά κερδοσκοπικά με την προοπτική μεγάλης αύξησης της τιμής εφέτος των δημητριακών και του σταριού και έχασαν. Γιατί δεν θα πρέπει να πληρώσουμε για την αναπλήρωση του εισοδήματος όσων έχασαν στο χρηματιστήριο, όσων ζημιώθηκαν από την κάμψη του τουριστικού ρεύματος κι αυτών που μένουν δίχως δουλειά απολυόμενοι από τις επιχειρήσεις στις οποίες δούλευαν και οι οποίες βάζουν λουκέτο.

Είναι επιτακτική ανάγκη πλέον να οργανωθούν οι φορολογούμενοι για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Δεν είναι δυνατόν οι πολιτικοί αυθαίρετα να επιβαρύνουν τον προσωπικό προυπολογισμό του κάθε πολίτη με βάση τις εκλογικές τους ανάγκες. Οι φόροι θα πρέπει να υπακούουν σε κάποια στοιχεία λογικής. Κανένας φόρος δεν θα πρέπει να επιβάλλεται δίχως ανταποδοτική κρατική δράση για την κάθε επιβάρυνση. Σε άλλες χώρες το ερώτημα δεν είναι "τι φόρους πληρώνεις;" αλλά ποιά είναι η "κοινωνική σου συνεισφορά" Καλό θα είναι αυτό να το συνειδητοποιήσουν οι πολιτικές μας ηγεσίες. Ο άμεσος φόρος είναι η κοινωνική προσφορά του καθενός. Δεν είναι δυνατόν αυτοί που συνεισφέρουν να μην ακούγονται. Και συχνά αυτοί που δεν συνεισφέρουν να ευνοούνται και να αποφασίζουν. Επειδή αυθαιρετούν, πιέζουν και καμιά φορά εκβιάζουν.

Μιά "κίνηση πολιτών λοιπόν ενάντια στην άδικη φορολογία" αποτελεί ουσιαστική κοινωνική ανάγκη. Ολοι οφείλουμε να συσπειρωθούμε γύρω της. Για να δώσουμε μάχες για μια καλύτερη και περισσότερο ευαίσθητη κοινωνία. Για να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες. Και να εμπεδωθεί ένα κλίμα ευθύνης των δημοσίων ανδρών. Για να σωθεί τελικά ο τόπος. Η ανταπόκριση του κόσμου σ' αυτό το κάλεσμα θα δείξει αν πραγματικά αξίζουμε για κάτι καλύτερο.

Στην περίοδο των παχέων αγελάδων του διεθνούς καπιταλισμού η μόνιμη επωδός των αριστερόφρονων σχολιαστών και δημοσίων προσώπων ήταν η καταδίκη του καταναλωτισμού και της «ασυδοσίας» των ανεξέλεγκτων αγορών. Μέσα στο κλίμα αυτό, η αλματώδης άνοδος των τιμών σε όφελος «κερδοσκόπων και αδίστακτων επιχειρηματιών» συνιστούσε τον ουσιώδη εχθρό των λαικών εισοδημάτων και ονείρων. Ο επάρατος νεοφιλελευθερισμός προκαλούσε δυστυχία, ανέχεια και κοινωνικά αδιέξοδα.

Ουδείς ποτέ σκέφθηκε να επισημάνει πως για να ανεβαίνουν οι τιμές και τα προιόντα να πωλούνται, προφανέστατα υπήρχαν χρήματα και πρόθυμοι πολίτες να τα ξοδέψουν. Άλλο ζήτημα βέβαια αποτελούσε το γεγονός πως τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά ήσαν «μαύρα», αδήλωτα και, σαν συνέπεια, αφορολόγητα. Γι αυτό και η σχέση υψηλού κόστους ζωής και χαμηλότατων δηλουμένων εισοδημάτων έστελνε τον κόσμο στην κατανάλωση αντί για τα νεκροταφεία. Διότι συνιστά πραγματικό ιατρικό θαύμα η πλειοψηφία των πολιτών να δηλώνει ετήσια συνολικά εισοδήματα κοντά στα 6 - 7.000 ευρώ και να συνεχίζει με υγεία να επιβιώνει (!)
Μετά την πρόσφατη οικονομική κρίση ο καταναλωτισμός υποτίθεται πως συγκλονίζεται και οι τιμές καταρρέουν. Αντί όμως για πανηγυρισμούς οι ίδιοι παράγοντες εξακοντίζουν και πάλι ριπές έντονης κριτικής. Το πρόβλημα την φορά αυτή είναι η υπερβολική φτήνια. Που απειλεί την επιβίωση των επιχειρήσεων και την απασχόληση. Οι αγρότες ξεσηκώνονται γιατί είναι χαμηλές οι τιμές. Δεν υπάρχουν χρήματα. Ο κόσμος δεν αγοράζει ανεξέλεγκτα. Οι τιμές πέφτουν.

Η ακρίβεια λοιπόν ήταν σαφέστατα προιόν μαύρου χρήματος και άπληστου καταναλωτισμού. Οι επικριτές του καπιταλισμού θα έπρεπε τώρα να είναι ικανοποιημένοι. Γιατί διαμαρτύρονται;

Μόνο οι μικρές φορολογικές επιβαρύνσεις, το σταθερό κι αμετάβλητο φορολογικό σύστημα, η μείωση του κράτους μέσω κατάργησης δημοσίων φορέων και περικοπών δαπανών και η συνακόλουθη κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών θα μας οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση και στην περιπόθητη ανάπτυξη. Δίχως η με ελάχιστο κράτος μπορεί αν υπάρξει προοπτική ανάπτυξης. Όπως αναφέρει και ένας γνωστός Ινδός σχολιαστής, η χώρα του - που σήμερα βρίσκεται στην κορυφή των υπό ανάπτυξη χωρών – «αναπτύσσεται στη διάρκεια της νύχτας, όταν η κυβέρνηση κοιμάται»…
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Νόμπελ προπαγάνδας


Με κάποια καθυστέρηση έφθασε στην Ελλάδα η είδηση ότι δύο ηλικιωμένοι στο Μετρό του Μονάχου ξυλοκοπηθήκαν όταν προσπάθησαν να προστατεύσουν μια κοπέλα που παρενοχλούσε μια ομάδα Αράβων. Η είδηση, παρότι συνοδεύεται από βίντεο, δεν φάνηκε να ενδιαφέρει την μεγάλη πλειονότητα των ΜΜΕ. Για παράδειγμα, την ίδια ημέρα το δελτίο ειδήσεων του Mega προτίμησε να ασχοληθεί με την νέα «προκλητική» (βλ. Σεξ) ταινία της Αντέλ Εξαρχόπουλου. Γενικά, με ελάχιστές εξαιρέσεις, τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με γεγονότα που δημιουργούν αμφιβολίες και ερωτήματα για το κύμα λαθρομετανάστευσης που έχει κατακλύσει την Ελλάδα.

Σε ό,τι αφορά τα γεγονότα της λεγόμενης προσφυγικής κρίσης, τα ΜΜΕ έχουν πλήρως εξαλείψει όλα τα στοιχεία που θα μας βοηθούσαν να καταλάβουμε τις αιτίες και συνέπειες αυτού του γεγονότος. Σαν να έχουν αντιγράψει τις τακτικές του ολοκληρωτικού καθεστώτος από το βιβλίο, 1984, του Τζόρτζ Όργουελ, το παρελθόν πλέον είναι μια μεταβλητή ύλη που αδιάκοπα προσαρμόζεται στις πολιτικές σκοπιμότητες της κυρίαρχης ιδεολογίας. Έτσι ο μέσος αναγνώστης, τηλεθεατής ή ακροατής είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει ακούσει το όνομα Τασία Χριστοδουλοπούλου αυτόν το καιρό, ενώ είναι βέβαιο ότι χωρίς τις πολιτικές της κας Χριστοδουλοπούλου τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα.

Επίσης, ελάχιστοι πλέον πολίτες θα γνωρίζουν για τις αποφάσεις που άνοιξαν τα κέντρα φύλαξης τον περσινό Φεβρουάριο, ή, για την περιβόητη εγκύκλιο που άνοιξε και επίσημα τα σύνορα της Ελλάδας στις 4 Μαρτίου 2015: «Σύμφωνα με υπηρεσιακό έγγραφο του υπουργείου Εσωτερικών που έχει στη διάθεσή του σταθμός μας», θα μεταδώσει τότε ο ΣΚΑΙ, «όσοι αλλοδαποί εισέρχονται στα υδάτινα και τα χερσαία σύνορα της χώρας μας δεν θα συλλαμβάνονται, αλλά θα τούς δίδεται χαρτί παραμονής 1 μήνα, αν θέλουν να φύγουν, ενώ αν δε θέλουν θα τους δίδεται άδεια παραμονής έξι μηνών.»

Από τότε έχει περάσει ένας χρόνος και φαίνεται ότι όλα τα γεγονότα που δημιουργήσαν την παρούσα κρίση είναι προτιμότερο να ξεχαστούν. Καθημερινά όμως έρχονται στοιχεία που θέτουν υπό αμφισβήτηση την επίσημη εκδοχή της κρίσης. Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη παραδοχή του υπουργού κ. Μουζάλα ότι το 50% των εισερχόμενων στην Ελλάδα δεν προσποιούνται καν ότι είναι πρόσφυγες. Ή, τα στοιχεία του ΟΗΕ και της ΕΕ που καταδεικνύουν το γεγονός ότι το 70 με 80% των μεταναστών είναι άνδρες. Πως είναι δυνατόν προσφυγικοί πληθυσμοί να είναι κατά 80% άνδρες; Αυτό θα σήμαινε ότι υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός πόλεων και χωριών με απίθανα δημογραφικά χαρακτηριστικά. Βέβαια, κάτι που ιστορικά έχει 80% συμμετοχή αρρένων είναι το κλασσικό μεταναστευτικό ρεύμα από τον τρίτο κόσμο στην Ευρώπη.

Στις αρχές αυτού του μήνα μάθαμε κάτι επιπλέον. Μετά από συνάντηση του υπουργού Κουρουμπλή με τους ομολόγους του από Γαλλία και Γερμανία, ο κ. Κουρουμπλής: «ανακοίνωσε την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην αναγνώριση της Τουρκίας ως «τρίτης χώρας ασφαλούς διέλευσης». Η απόφαση αυτή ανοίγει τον δρόμο στη δυνατότητα επιστροφής στην Τουρκία από την Ελλάδα και ατόμων με προσφυγικό προφίλ, αλλά ακόμα περισσότερο στην άρνηση εισόδου τους στη χώρα εφόσον η χώρα προέλευσης (εν προκειμένω η Τουρκία) θεωρείται «ασφαλής». Πρόκειται για μια σαφή μεταστροφή της κυβερνητικής πολιτικής όσον αφορά την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών που φτάνουν στη χώρα.»

Η είδηση εδώ είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε (δεν ξέρουμε τι θα εφαρμόσει) στο αυτονόητο. Δηλαδή, ότι ακόμα και οι λίγοι από όσους εισβάλουν καθημερινά στην Ελλάδα και ήταν πράγματι πρόσφυγες όταν άφησαν την Συρία για την Τουρκία, όταν φεύγουν όμως από την Τουρκία για την Ελλάδα, δεν είναι πλέον πρόσφυγες. Πρόσφυγας είναι κάποιος του οποίου η ζωή είναι σε άμεσο κίνδυνο στην περιοχή όπου βρίσκεται. Οι Σύριοι αποχωρούν από την Τουρκία με την προσδοκία οικονομικών απολαβών (επιδόματα πρόνοιας κυρίως) και όχι επειδή η ζωή τους κινδυνεύει στην Τουρκία.

Η Ευρώπη σιγά σιγά απομονώνει την Ελλάδα, και η χώρα μας θα γίνει ο τελικός προορισμός για εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Η ζημιά θα ήταν πολύ μικρότερη αν τα ΜΜΕ της Ελλάδας είχαν ενημερώσει αντικειμενικά του Έλληνες πολίτες για τα πραγματικά δεδομένα του ζητήματος. Όμως, εξ αρχής, η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ ακολούθησε μια συστηματική εκστρατεία παραπληροφόρησης προκειμένου να παρουσιάσει μια ψευδή εικόνα με σκοπό να μην υπάρξει αλλαγή στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Το ότι ελληνικά ΜΜΕ συνεργάζονται με ΜΚΟ που έχουν ως σκοπό τα ανοιχτά σύνορα είναι ευρέως γνωστό σε δημοσιογραφικούς κύκλους. Η μεγάλη πλειονότητα των ΜΜΕ είναι συνένοχη στην επικείμενη μεγάλη εθνική βλάβη και αυτό συνέβη έχοντας παραβιάσει κατ’ εξακολούθηση του πιο βασικούς κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Εστία, 15/2/2016
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικό Ώρα Μηδέν!

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Περίπου χίλιοι ομαδοποιημένοι πρόσφυγες βρέθηκαν στην Κολωνία της Γερμανίας για τους εορτασμούς της πρωτοχρονιάς. Οι ομαδοποποιημένοι, ισλαμικής καταγωγής πρόσφυγες, ομαδικά προέβησαν σε παρενοχλήσεις δυτικών γυναικών και παρά τους ισχυρισμούς για δύο βιασμούς, παρά την απερίφραστη καταδίκη των συμβάντων από την Καγκελάριο Μέρκελ, ο δήμαρχος της πόλεως ζήτησε από τον γυναικείο πληθυσμό να «ρυθμίσουν τον κώδικα συμπεριφοράς τους».

Το φιλελεύθερο φιλοσοφικό ερώτημα λοιπόν για το κατά πόσο η ανοχή έχει όρια δοκιμάζεται πλέον στην πράξη. Αυτό που συμβαίνει στην Γερμανία αντιπροσωπεύει την ηπειρωτική λογική κατά την οποία η ανοχή θριαμβεύει έναντι της ασφάλειας, ακόμα και της ίδιας της συλλογικής επιβιώσεως αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί αναπαράγονται με σφόδρα ταχύτερους ρυθμούς εν σχέσει με τους γερασμένους δημογραφικά ευρωπαϊκούς χριστιανικούς πληθυσμούς. Το χάος που προεκλήθη στην Γερμανία δεν ήταν κάτι και τόσο απρόβλεπτο. Δεν είναι άγνωστο ότι πολλοί Μουσουλμάνοι συμπεριφέρονται στις γυναίκες ώς κατώτερες, ως αντικείμενα για την σεξουαλική τους ευχαρίστηση. Άλλωστε, το Κοράνι διακηρύσσει ότι οι γυναίκες έχουν το ήμισυ των δικαιωμάτων των ανδρών.

Οι συνέπειες της μαζικής προσφυγικής ροής οδήγησαν και στους πρώτους τριγμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μέσω των σκέψεων αναστολής της Συνθήκης Σένγκεν. Αρκετοί πλέον στην Ευρώπη έχουν συνειδητοποιήσει ότι εάν ενταθεί και άλλο το προσφυγικό φαινόμενο θα αποτελέσει ένα εν δυνάμει μεταστατικό καρκίνο σε όλη ήπειρο. Η Ουγγαρία και η Πολωνία ήδη σήκωσαν κόκκινες σημαίες. Παραταύτα, οι πηρύνες του ριζοσπαστικού Ισλάμ φαίνεται ότι είναι ήδη εγκαταστημένοι σε πολλά σημεία της γηραιάς ηπείρου και εάν δεν υπάρξει συντονισμένη αντίδραση για να διασπαστούν οι αυτόνομες Ισλαμικές κοινότητες από όλα τα κράτη – μέλη, οι δολοφονίες στο Παρίσι, οι βόμβες στο Λονδίνο και στην Μαδρίτη και οι αγριότητες στην Κολωνία θα επεκταθούν.

Πέρυσι, μία «θεόπνευστη», γερμανικής έμπνευσεως κίνηση για την καταστολή τόσο των προσφυγικών όσο και των μεταναστευτικών κυμάτων ήταν η σύναψη συμφωνίας με την Τουρκία. Σε αντάλλαγμα οι Τούρκοι, μουσουλμάνοι και αυτοί, θα μπορούσαν να ταξιδέψουν ελευθέρως και χωρίς Visa στην ΕΕ. Την ίδια περίοδο βέβαια ο Ερντογάν φυλάκιζε δημοσιογράφους, σαμπόταρε την αντιπολίτευση και κήρυττε πόλεμο εναντίον των Κούρδων συμμάχων της Δύσεως. Λέγεται ότι οι Γερμανοί για να κατοχυρώσουν την συμφωνία συνέβαλαν στο να ανασταλεί η επικριτική έκθεση της ΕΕ για την πρόοδο της Τουρκίας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περίοδου μην τυχόν και ανακοπεί η πορεία του Ερντογάν προς τη νίκη. Έτσι, ενώ οι Γερμανοί υποδύονται ότι λειτουργούν επί τη βάσει της παγκοσμίου φιλελεύθερης διακυβερνήσεως (Weltinnenpolitik), επί της ουσίας εξυπηρετούν συμμαχόντας ακόμα και με τον διάβολο τα δικά τους συμφέροντα (Realpolitik).

Δεν λύνονται πάντως έτσι τα προβλήματα της Ευρώπης. Οι χώρες που έχουν θεσπίσει ισχυρή οικονομία με την εισαγωγή μεγάλου αριθμού μεταναστών - όπως οι ΗΠΑ ιστορικά – το έκαναν μέσω αυστηρής, ενιαίας διαχείρισης και επιλογής. Οι αυστηροί ενιαίοι κανόνες, η πολιτισμική εγγύτητα και η οικονομική χρησιμότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την παραμονή του οιουδήποτε μετανάστη. Αλλά πώς θα θεσπιστούν τέτοια γενικά κριτήρια όταν η ίδια η Ευρώπη είναι μία συνομοσπονδία λαών με διαφορετικές εμπειρίες, ιστορία και επιδιώξεις; Η Ουγγαρία περιφρούρησε τα σύνορά της με αγκαθωτό σύρμα, το Ηνωμένο Βασίλειο θα υποδεχθεί ελάχιστους πρόσφυγες και η Δανία θα κατάσχει από αυτούς τα τιμαλφή. Κάθε μία από αυτές τις κυβερνήσεις κάνει στην πραγματικότητα αυτό που την προστάζει το εκλογικό της σώμα. Και εάν η ΕΕ δεν καταργήσει την δημοκρατική λογοδοσία, αυτό πρέπει να συνεχίσει να γίνεται. Η μόνη κυβέρνηση που δεν ακούει το εκλογικό της σώμα είναι η ιδεοληπτική ελληνική κυβέρνηση του «μπάτε σκύλοι αλέστε» που με τους τραγικούς χειρισμούς της προσφέρει στην Γερμανία την ευκαιρία να κουνά το δάκτυλο προς την Ελλάδα παριστάνοντας την αθώα περιστερά.

Το προσφυγικό ζήτημα θα επιλυθεί μόνον όταν σπάσει η πολιτική ορθότητα σε σχέση με το τί σημαίνει Ισλάμ, ανοχή και όταν αποφασίσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί τί είδους Ευρώπη θέλουν, εάν την θέλουν. Μέχρι να γίνει αυτό βέβαια, οι ηλιθιότητες του κλεισίματος της Αμυγδαλέζας και η προμήθεια αντιηλιακού σε μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται» πρέπει να τελειώσει.

*Πολιτικός Επιστήμων, Συντονιστής Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, MSc Cardiff, Inst. Of Chartered Shipbrokers.

rkaliviotis@gmail.com

Δημοσίευεται σήμερα στην ΕΣΤΙΑ 2.2.2016

Συνέχεια

Η παγίδα μπροστά στον κ. Μητσοτάκη


Ένα χρόνο μετά την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ το πιο χρήσιμο ερώτημα για τον νέο αρχηγό της ΝΔ, κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι αν αυτή η εκλογική επιτυχία οφείλεται στον Τσίπρα ή στους πολιτικούς του αντιπάλους του κ. Τσίπρα. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα κρίνει τις πιθανότητες στο μέλλον η ΝΔ να επιτύχει κυβερνητικά υπό τον κ. Μητσοτάκη.

Αν υπάρχει τώρα η πιθανότητα να απαλλαγούμε από κάποιες αριστερές ιδεοληψίες που κυριάρχησαν την μεταπολιτευτική περίοδο μιας και κυβερνά μια χωρίς ενδοιασμούς αριστερή σέχτα, άλλο τόσο υπάρχει, η ακόμα πιο πιθανή περίπτωση, η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως συγχωροχάρτι μιας αποτυχημένης πολιτικής τάξης. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη και σύμπτωμα μιας πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ που έχει αποτύχει. Ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης το εισιτήριο επιστροφής όλων αυτών που δημιούργησαν τις συνθήκες που επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να αρπάξει την εξουσία.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει κάπως με αυτή των συνταγματαρχών της επταετίας. Από την μια, οι συνταγματάρχες ήταν το άθροισμα και πολλαπλασιασμός σε επίπεδο παρωδίας των πιστεύω του μεταπολεμικού κατεστημένου. Από την άλλη, οι συνταγματάρχες ήταν ξένο σώμα για την «αστική» τάξη, ήταν περίγελος και γραφικοί. Κάπως έτσι τώρα αυτό το ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας, αιώνιος φοιτητής και καταληψίας, συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά – επίσης σε βαθμό παρωδίας – του ανθρώπου που θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έχοντας ενσωματώσει στο πνιγμένο στην ημιμάθεια είναι του όλα τα τσιτάτα της μεταπολίτευσης.

Η χούντα δεν θα είχε εμφανιστεί αν το πολιτικό κατεστημένο δεν είχε αποτύχει τόσο τραγικά. Επίσης, η επιστροφή αυτού του κατεστημένου θα ήταν πολύ δύσκολη χωρίς την επταετία των συνταγματαρχών. Στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει σε χώρες της λατινικής Αμερικής, ένα αποτυχημένο πολιτικό κατεστημένο καταφέρνει να επιβιώνει της ανεπάρκειας του ερχόμενο σε μια έσχατη αντιπαράθεση με την πιο ακραία και γραφική έκδοση του.

Συνοπτικά, η αποτυχία του μεταπολιτευτικού κατεστημένου συνοψίζεται σε τρεις φάσεις. Στην περίοδο 1976-81, η λεγόμενη συντηρητική παράταξη θα παραδοθεί άνευ όρων στην πολιτική αφήγηση των πολιτικών αντιπάλων της, περνώντας σε μια περίοδο σοσιαλμανίας σε όλα τα ζητήματα, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά. Έκτοτε η αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, θα κατέχει την πολιτική ηγεμονία, με την δεξιά να πολιτεύεται ως μια μετριοπαθή έκδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Την περίοδο 1981-89 ο Ανδρέας Παπανδρέου θα δημιουργήσει μια πλατιά λαϊκή βάση και αποδοχή για την κεντροαριστερά, θα είναι η χρυσή εποχή του λαϊκισμού και τα βασικά πιστεύω της κυρίαρχης ιδεολογίας θα γίνουν κοινός νους για μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών. Η κατάληψη του κράτους από τους εκπροσώπους της κυρίαρχης ιδεολογίας, σε συνδυασμό με την μεγαλειώδη επέκταση του κράτους, θα εγγυηθεί την διάχυση του κυρίαρχου δόγματος σε όλους του θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας.

Η περίοδος Σημίτη, 1996-2004, θα είναι μάλλον η πιο καταστροφική από τις τρεις. Η κακή κατάληξη της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (81-89) και η τραγική αποτυχία και κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων μετά το 1989, θα δημιουργήσουν αμφιβολίες για την βιωσιμότητα μιας κρατικοδίαιτης Ελλάδας. Όμως οι κυβερνήσεις του κ. Σημίτη θα καταφέρουν να συνδυάσουν την περαιτέρω επέκταση του κρατισμού με μια αίσθηση μετριοπάθειας, μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού. Κάποιες περιορισμένες μετοχοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις, που ποτέ δεν θα είναι του μεγέθους και έκτασης για να θέσουν σε κίνδυνο το κρατικοδίαιτο μοντέλο, θα δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μιας Ελλάδας που έχει αφήσει την δεκαετία του 80 πίσω της. Όμως, κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι Έλληνες θα γίνονται, άμεσα ή έμμεσα, τρόφιμοι του κράτους. Κάθε χρόνο ιδιωτικές μη κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις είτε θα κλείνουν, είτε θα αφήνουν την Ελλάδα για χώρες του εξωτερικού. Ο φθηνός δανεισμός και η μεταφορά κεφαλαίων μέσω των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων θα αντικαθιστά την παραγωγή πλούτου. Οι μόνες ιδιωτικές επενδύσεις που θα γίνονται θα αφορούν την άμεση κατανάλωση και τις εισαγωγές.

Στην περίοδο Σημίτη το κίνημα της Αλλαγής θα γίνει κατεστημένο, έχοντας αποδείξει ότι το κρατικοδίαιτο μοντέλο, δεν είναι απλά επιθυμητό, αλλά και βιώσιμο. Αυτό το κατεστημένο ανέλαβε να διαχειριστεί την χρεοκοπία του μοντέλου του οποίου το ίδιο είχε βάλει τις βάσεις. Ο ένας μετά τον άλλο, άνθρωποι της περιόδου Σημίτη, Παπακωσταντίνου, Βενιζέλος, Παπαδήμος, Στουρνάρας και Χαρδούβελης, δημιουργήσαν την εξάχρονη περίοδο στασιμοχρεοκοπίας, που στο τέλος έφερε στην εξουσία το τερατούργημα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ο κ. Βενιζέλος επαίρεται που οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εν τέλει εισχώρησαν σ’ αυτό που ονομάζει «εθνική στρατηγική». Αυτή η «εθνική στρατηγική» δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την μεταφορά της χρεοκοπίας του κράτους στον εναπομείναντα ισχνό ιδιωτικό τομέα και την δήμευση του πλούτου των Ελλήνων πολιτών. Το ζήτημα για τον κ. Μητσοτάκη είναι αν θα έχει την θέληση και τις δυνάμεις να δώσει ένα τέλος σε αυτή την μακρά περίοδο στασιμοχρεοκοπίας. Αν θα μπορέσει να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά και πολιτικά με ένα χρεοκοπημένο κατεστημένο. Η παγίδα για τον κ. Μητσοτάκη θα είναι να θεωρήσει την ενδεχόμενη νίκη επί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως την κύρια σύγκρουση που θα έχει να αντιμετωπίσει.

Η Ελλάδα σήμερα πεθαίνει. Είναι μια χώρα που εδώ και πολλές δεκαετίες βρίσκεται σε μια οικονομική, κοινωνική και ηθική παρακμή. Πότε με αργούς και πότε με πιο γρήγορους ρυθμούς μετατρέπεται σε μια χώρα γκέτο, το Ντιτρόιτ της Ευρώπης. Μια χώρα που τιμωρεί την παραγωγή πλούτου δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από το να μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα απέραντο επιδοτούμενο πτωχοκομείο του ευρωπαϊκού βορρά. Ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα γίνει συνένοχος ενός φαύλου κύκλου, ή, ο ηγέτης της θεμελιακής αλλαγής.

Εστία, 1/2/2016
Συνέχεια

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

H "ρετσινιά" του Νεοφιλελευθερισμού

Δίχως χρονοτριβή η κυβερνητική παράταξη, και στη Βουλή χθές ακόμη, αναζήτησε στον νεοφιλελευθερισμό την ρετσινιά που τόσο αποζητούσε για να ξεθεμελιώσει την επιτυχία του Κυρ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ρετσινιά στην ελληνική πολιτική ζωή; Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην υφήλιο που μπήκε στην οικονομική κρίση επειδή χρεοκόπησε το δημόσιο και όχι οι Τράπεζες.

Εφόσον ήταν το κράτος (μεγάλες παροχές, τεράστιος δημόσιος τομέας, θεόρατα έξοδα και κρατικές δαπάνες) αυτό που οδήγησε την χώρα στην οικονομική κατάρρευση, δεν μπορεί βέβαια να ήταν αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων επιλογών. Ο κρατισμός οδήγησε την χώρα στα σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Και όλες οι μετα-μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιχειρούν, ανεπιτυχώς, και πάλι με κρατισμό να την βγάλουν από αυτά. Γιατί λοιπόν υπάρχει τέτοια απέχθεια για τον νεοφιλελευθερισμό; Προφανώς, διότι οι ηγήτορες της ελληνικής δημόσιας ζωής δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσει ο κόσμος την ουσία της σχετικής πολιτικής επιλογής...

Εφόσον κάποιος καταδικάζει την φορολογία για την συντήρηση ενός μεγάλου κι αναποτελεσματικού κράτους, τότε είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον αντιστρατεύεται την δημόσια γραφειοκρατία που πνίγει την προσπάθεια των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν ένα καινούργιο δυναμικό μέλλον, είναι νεοφιλελεύθερος. Εφόσον δεν θέλει το κράτος να ανακατεύεται στις οικονομικές δραστηριότητες και οι δημόσιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες να καταργηθούν και να περάσουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, είναι βέβαια νεοφιλελεύθερος.

Όταν ενοχλείται με την αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι να υποφέρουμε για να κρατηθούν ανέπαφες όλες οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο, και βέβαια είναι νεοφιλελεύθερος. Όταν δεν θέλει ρουσφέτια και δημόσιες παροχές αλλά υγιή ανταγωνισμό για την διεκδίκηση αξιοκρατικά της θέσης του σε μιά δυναμική μελλοντικά οικονομία, χωρίς αμφιβολία είναι νεοφιλελεύθερος. Και πιστεύει στο αύριο της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς αυτές οι απόψεις όμως καταδικάζονται από την πλειοψηφία του ελληνικού μιντιο-πολιτικού κατεστημένου. Κι επηρεάζουν την κοινή γνώμη, που άβουλα ποδηγετείται ώστε να στηρίζει επιλογές που ουσιαστικά αντιστρατεύονται τα καλώς εννοούμενα συμφέροντά της.

Αυτοί που αντιπαθούν τον νεοφιλελευθερισμό είναι οι συνεχιστές της φαυλοκρατίας, της εξάρτησης από κάποια κομματικά αφεντικά κι εκείνοι που προσβλέπουν στην προσοδοθηρία για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον παρασιτισμού και προσκόλλησης σε κρατικές παροχές. Καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε από την μούχλα αυτών των πρακτικών;
Συνέχεια