Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

All Hail Europe’s Permanent Ruling Class

Meet Ursula von der Leyen, the new president-elect of the European Commission, the executive branch of the European Union.
Like all those soon to occupy positions of power in the EU, von der Leyen did not run in the recent European elections for the position she is about to hold.

She did not participate in the debates in front of various national electorates. But she was chosen—after the elections—by the political class in Brussels, ostensibly for her faith in and loyalty to the European superstate, and personally to the German chancellor Angela Merkel.

Since 2013, von der Leyen has been the German defense minister. During that time, a parliamentary report exposed German planes that can’t fly and guns that don’t shoot. Fewer than a fifth of Germany’s helicopters are combat ready. Luftwaffe revealed that most of its 128 Typhoon jets were not ready to leave ground. All of Germany’s six submarines were out of commission.

Another report by the Rand Corporation, a think tank, revealed that it would take Germany a month to mobilize in the case of a Russian invasion of the Baltic States. Von der Leyen is very unpopular in the German army, but very popular with the Eurocrats. She’s a fervent supporter of a European army and a “United States of Europe”—the ultimate qualification for being president of the European Commission.

But there is more to the von der Leyen story. As Politico recently reported, “an investigative committee of the German parliament — the toughest instrument that lawmakers can use to probe government misdeeds — is digging into how lucrative contracts from her ministry were awarded to outside consultants without proper oversight, and whether a network of informal personal connections facilitated those deals.”

The scent of corruption is a common element among those who are to hold key positions in the European Union over the next few years. Josep Borrell, minister of foreign affairs for the socialist government of Spain, was fined 30,000 euros for insider trading. He is expected to hold the foreign policy post in the European Commission.

Christine Lagarde, most recently chief of the IMF, was involved in the case of an arbitration panel that awarded a massive payout to a French tycoon while she was the finance minister of France. A special court for ministerial misconduct found her guilty of “negligence” but “waived any punishment or criminal record, citing her ‘international reputation’ and role in dealing with ‘the international financial crisis.’” A marvelously L’état, C’est Moi form of legal reasoning. Lagarde is expected to be the next president of the European Central Bank.

The common threads of corruption, incompetence, and lack of accountability are what unites a political class that has divorced itself from the concerns of the average European. In the last days before her confirmation, von der Leyen pursued a charm offensive that included a commitment to a “Green New Deal,” a continuation of an open borders policy, and a further deepening and enlargement of the European superstate. This included the story of her having offered hospitality to a Syrian immigrant who “now speaks German fluently.”

Obviously von der Leyen would never have won the May elections running on an agenda like that. But of course, she never had to run a campaign to win the votes of the peoples of Europe. The campaign that she did run was premised on her having built “an extensive international network in politics and business,” as another Politico story put it.

Von der Leyen thrived in the networking atmosphere of World Economic Forum meetings, where she “serves on the organization’s board of trustees,” Politico noted, adding, “She’s also forged close ties to powerful figures outside the world of politics, most notably Bertelsmann, Europe’s largest media company, which owns RTL, the Continent’s largest commercial broadcaster, book publisher Random House and a stable of magazines.”

A senior Green quoted for the article said her fluency in French has helped her establish a rapport with the French political class that is unrivaled in Berlin.

It’s clear that von der Leyen’s domestic record appears to have had little effect on her election—what matters is that she is universally liked by the who’s who. “What matters most in these circles is the personal connection,” said an adviser to the leader of one of the EU’s smaller member states.

Those who count and those who are to be ruled are not the same group of people. That seems to be the essence of modern European politics: a political class and ideological cult that masquerades as a competent technocratic elite, despite its long and disastrous history. Von der Leyen’s terrible record as defense minister meant nothing. Neither did Lagarde’s record as head of the IMF, where, for instance, the Greek debt crisis was transformed into a social catastrophe. The deciding factor was their dedication to something that “those who count” are committed to. Elections are merely a necessary, archaic ritual of legitimization.

The American Conservative, 22.7.2019

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Τα παράξενα της υπόθεσης Νοβάρτις

Η υπόθεση της Novartis διαφέρει από όλες τις άλλες υποθέσεις που ήταν ή παρουσιαστηκαν ως σκάνδαλα στην μεταπολίτευση. Σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν, αν όχι στις περισσότερες, έγινε άγρια πολιτική εκμετάλλευση, έγινε επίσης χυδαία και ακραία δημοσιογραφική προπαγάνδα σε υποθέσεις που αφορούσαν πολιτικούς. Στην περίπτωση όμως της υπόθεσης Novartis υπάρχει μια σειρά παράξενων γεγονότων που την διαφοροποιούν από όλες τις προηγούμενες.

Παράξενο #1
Σε μια υπόθεση που διερευνάται η φαρμακευτική δαπάνη, εντελώς τυχαία, έχει ελάχιστα ασχοληθεί με την περίοδο που οι δαπάνες είχαν φτάσει σπάσει όλα τα ρεκόρ. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο η διαφθορά στην υγεία άρχισε να ανθεί όταν οι δαπάνες άρχισαν να μειώνονται δραστικά και να ελέγχονται πολύ πιο εξονυχιστικά. Οι δε εμπλεκόμενοι, ενώ πορευόντουσαν με το σταυρό στο χέρι τις εποχές των παχέων αγελάδων, αποφάσισαν να ξεσαλώσουν όταν μειωθήκαν δραματικά τα κίνητρα για μίζες και αυξήθηκε επίσης δραματικά ο κίνδυνος διαλεύκανσης. Ο Ταλεϋράνδος θα έλεγε ότι οι εμπλεκόμενοι ήταν κάτι χειρότερο από διεφθαρμένοι, ήταν ηλίθιοι.

Παράξενο #2
Ο μοναδικός εμπλεκόμενος από την περίοδο των παχέων αγελάδων είναι ο κ. Αβραμόπουλος και αυτό μας φέρνει στο δεύτερο παράξενο της υπόθεσης. Το βασικό χαρακτηριστικό των εμπλεκομένων φαίνεται να είναι το γεγονός ότι η πολιτική τους εξαφάνιση θα ήταν ιδιαιτέρως επωφελής για τον ΣΥΡΙΖΑ. Με Αβραμόπουλο εκτός, θα άδειαζε θέση ευρωπαίου επιτρόπου, με τον κ. Στουρνάρα θα άδειαζε η θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Με Γεωργιάδη, Βενιζέλο και Λοβέρδο εκτός θα εξαφανίζονταν οι πιο ενεργοί αντίπαλοι της κυβέρνησης εντός και εκτός κοινοβουλίου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του κ. Σαμαρά, ο οποίος ξεκινά να κάνει την εμφάνιση του στις μνήμες των κουκουλοφόρων μαρτύρων καθώς το θέμα των Σκοπίων αρχίζει να μπαίνει στο πολιτικό προσκήνιο.

Παράξενο #3
Ένα από τα πιο εύθυμα στοιχεία της υπόθεσης είναι το πως επιτυγχάνεται η εμπλοκή του ο κ. Σαμαρά. Έτσι, υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και πρωθυπουργός. Οι καταθέσεις των μαρτύρων εξελίσσονται περίεργα, δίνονται τμηματικά, κάτι σαν σήριαλ τηλεόρασης. Ως σαν να πηγαίνουν σε φροντιστήριο μνήμης, μετά επιστρέφουν για να προσθέσουν, να συμπληρώσουν και να διορθώσουν.

Παράξενο #4
Τα λάθη στην έρευνα και στην διαδικασία είναι πολλαπλά και ιδιαιτέρως σοβαρά, π.χ. ο τρόπος και ο λόγος που ορίσθηκαν οι λεγόμενοι προστατευόμενοι μάρτυρες. Αλλά αυτό που βγάζει μάτι και που γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα είναι το εξής: Η μονομέρεια των λαθών, δηλαδή το ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται από αυτά τα λάθη ή «λάθη». Οι διαρκώς χαμένοι είναι οι εμπλεκόμενοι, ενώ το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης είναι ο εξολοκλήρου ευεργετηθείς λαθών που, παρεμπιπτόντως, είναι επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανιάς.

Αυτά είναι μερικά από τα περίεργα της υπόθεσης. Αν κάποιος προσθέσει και τις επώνυμες και δημόσιες καταγγελίες ανώτατών και εν ενεργεία εισαγγελέων το πράγμα χοντραίνει πολύ περισσότερο.

Η διερεύνηση αυτής της υπόθεσης από την επόμενη Βουλή πρέπει να είναι προτεραιότητα. Δεν νοείται δημοκρατικό πολίτευμα και ταυτόχρονα διαδικασίες με τα παράξενα που αναφέρονται παραπάνω. Είναι άλλο πράγμα κάποιος να εκμεταλλευτεί πολιτικά μια υπόθεση που δεν έχει βάση, και άλλο να κτίσει μια υπόθεση για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Γιατί αυτοί που την έκτισαν δεν είναι απλά διεφθαρμένοι, αλλά είναι και ηλίθιοι.

marketnews.gr 7.2.2019

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη

Eκεί που είσθε εσείς τώρα κ. Μητσοτάκη βρέθηκαν όλοι πρωθυπουργοί των δύο τελευταίων δεκαετιών. Επίσης, όλοι τους κατέληξαν εκεί που βρίσκεται ο κ. Τσίπρας σήμερα. Ειδικά η περίοδος της κρίσης δείχνει να μετατρέπει τους νικητές σε πρωθυπουργούς μιας χρήσεως. Δηλαδή, το πολιτικό σύστημα δεν έχει βρει το δρόμο που βγάζει την Ελλάδα από την κρίση. Είμαστε σε αυτό που έχει ορθά ορισθεί ως μια κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας.

Αν οι εκλογικές συνθήκες σας φαντάζουν ιδιαίτερα ευνοϊκές αυτή την περίοδο, φαντασθείτε πως θα πρέπει να φαινόντουσαν σε ένα κόμμα του 3% πριν από πέντε χρόνια. Επομένως το καθοριστικό ερώτημα για κάποιον που δεν θα θέλει να καταλήξει ως πρωθυπουργός μιας χρήσεως είναι: τι ακριβώς έχουμε κάνει στα χρόνια της αντιπολίτευσης για να δημιουργηθούν οι συνθήκες κυβερνητικής επιτυχίας. Εδώ είναι κρίσιμο να ξεκαθαρίσουμε το διαχωρισμό μεταξύ εκλογικής και κυβερνητικής επιτυχίας. Η εκλογική επιτυχία είναι απαραίτητη προϋπόθεση της κυβερνητικής, αλλά είναι μία από τις προϋποθέσεις.

Ο κομματικός μηχανισμός που σας περιβάλει δεν καταλαβαίνει την διαφορά. Και μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Οι κομματικοί μηχανισμοί ζουν στην προ κρίσεως Ελλάδα. Αν ο κομματικός μηχανισμός είχε επικρατήσει στις εσωκομματικές του 15, δεν θα ήσασταν καν πρόεδρος της ΝΔ. Γενικά για το πολιτικό σύστημα και τάξη τα πράγματα κινούνται με πολύ συμβατικούς ρυθμούς. Στα χρόνια της κρίσης η δραματική αύξηση των φόρων επί του καθαρού εθνικού εισοδήματος είναι η πιο ευκρινής απεικόνιση της κανονικότητας και συνέχειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα.

Τώρα που είσαστε στα πάνω σας, όλοι (πολιτικοί, μηχανισμοί και ΜΜΕ) θα είναι μαζί σας. Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, θα σας εγκαταλείψουν. Χωρίς μια σημαντική κοινωνική μάζα για τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, η αποτυχία είναι βέβαιη. Αυτή η σημαντική κοινωνική μάζα δεν μπορεί να δημιουργηθεί με τα υπάρχοντα πολιτικά μέσα και ρητορική. Συμβατικές λύσεις έχουν συμβατικά αποτελέσματα.

Αν νομίζετε ότι η δραματική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η προϋπόθεση πάνω στην οποία μπορείτε να ανορθώσετε την Ελλάδα, τότε κάνετε ένα καταστροφικό λάθος. Για την πλειονότητα των πολιτών έχει αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι η ιδεολογία του. Πριν από περίπου ένα χρόνο είχα γράψει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η αριστερά, αλλά η λεγόμενη κεντροδεξιά. Η αριστερά είναι η ίδια παντού, κάνει τα ίδια λάθη, έχει τα ίδια αποτελέσματα. Αυτό που έχει κάνει την διαφορά στην Ελλάδα είναι η απουσία της κεντροδεξιάς. Μια «κεντροδεξιά» πολιτικός δορυφόρος μιας «πεφωτισμένης» σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την στασιμοχρεοκοπία. Καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι εκτός κλίματος, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

marketnews.gr 4.6.2019

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά

Επειτα από 4 χρόνια διακυβέρνησης από ένα πρωτολειακό αριστερό μόρφωμα η λαϊκή ετυμηγορία υπήρξε καταιγιστική. Η ιδέα μιας αριστερής διακυβέρνησης είναι φανερό πως φαντάζει πλέον σαν φρικτός εφιάλτης. Ο λαός δεν ξεχνά πλέον τι σημαίνει Δεξιά, τώρα που συνειδητοποίησε τι ακριβώς σημαίνει Αριστερά.
Ο Πρωθυπουργός είχε καθορίσει τις ευρωπαϊκές εκλογές ως ευκαιρία έκφρασης εμπιστοσύνης προς την κυβέρνησή του. Αυτό που εισέπραξε είναι ολοκληρωτική απόσυρση αυτής της εμπιστοσύνης.

Κι αναγκάσθηκε να προκηρύξει εθνικές εκλογές μέχρι περίπου τα τέλη Ιουνίου. Αυτό που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει στα εκλογικά αποτελέσματα είναι την κάθετη πτώση των αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στη χώρα και την κατάρρευση του συνθηματολογικού πυροτεχνήματος περί «προοδευτικών δυνάμεων».

Είναι ολοφάνερο πως ο λαός εξέλαβε ως πρόοδο τη στροφή των προτιμήσεών του προς δυνάμεις πιο φιλελεύθερες, περισσότερο συντηρητικές και δεξιότερες. Με την εξαίρεση της αναπάντεχης επιλογής Βαρουφάκη και τη σταθεροποίηση ΚΙΝΑΛ και ΚΚΕ, όλα τα υπόλοιπα αριστερόστροφα σχήματα καταποντίσθηκαν.

Ενισχύθηκαν όμως κινήσεις της Δεξιάς που εκφράζουν περίεργες προτεραιότητες. Ο λαός επίσης έστρεψε την πλάτη του προς τα ακροδεξιά άκρα δείχνοντας σύνεση και λογική. Για τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση η πρόκληση είναι θεμελιακή.

Εχει μπροστά της μια προοπτική που της επιτρέπει να απαγκιστρωθεί από τον παλαιοκομματικό κρατισμό και να ξεδιπλώσει ένα όραμα δυναμισμού και φρέσκων δημιουργικών αντιλήψεων. Το τρόπαιο είναι μπροστά της. Δεν έχει παρά να απλώσει το χέρι και να το πάρει…

TA NEA 28.5.19

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι;

Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι το πάθος της Αριστεράς, και όχι μόνο, εναντίον του νεοφιλελευθερισμού (νφ) αλλά η φοβία όλων των άλλων να συνταχθούν κάτω από αυτό το ιδεολόγημα!

Εχουν υπάρξει ιδεολογίες με τραγικές εφαρμογές των αρχών τους πάνω σε κοινωνίες και λαούς. Ο κομμουνισμός, ο φασισμός, ο ναζισμός, ακόμη κι ο σοσιαλισμός, έχουν αφήσει πίσω τους ερείπια και ανθρώπινες τραγωδίες. Κι όμως έχουν εμπνεύσει πολλές χιλιάδες πολίτες σε όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα ο κομμουνισμός, παρά τις εκατόμβες θυμάτων που άφησε στο διάβα του, εξακολουθεί να τιμάται από χιλιάδες ανθρώπους. Που μάλιστα λιθοβολούν τον νφ σαν ένα τρισκατάρατο κακό της φύσης!

Το ερώτημα είναι γιατί ξορκίζεται έτσι ο νφ που όμως όπου και κατ’ ελάχιστο εφαρμόσθηκε μόνο επιτυχίες και κοινωνική ευημερία έχει να δείξει. Αν θεωρήσουμε πως αυτός εκφράζεται μέσα από πολιτικές μείωσης φόρων, περιορισμού δημοσίων δαπανών και γραφειοκρατίας, απελευθέρωσης αγορών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων και κατάργησης αυταρχικών κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία και την κοινωνία παντού έφερε χαρά, οικονομική ευτυχία και κοινωνική ισορροπία.

Με τέτοια λογική κατά βάση κινούνται οι αγγλοσαξονικές χώρες που θεαματικά υπερέχουν απ’ όλες τις άλλες σε όλους τους δείκτες. Κι όσες χώρες άλλες ακολούθησαν τέτοιες πολιτικές άφησαν πίσω τη φτώχεια, τη μιζέρια και την υπανάπτυξη (Ινδία, Κίνα).

Τι θέλετε να είστε: ευτυχείς ή πολιτικά ορθοί; Στη χώρα μας φαίνεται η πλειοψηφική απάντηση να είναι κοντά, για την ώρα, στη δεύτερη επιλογή. Μια κι όλοι αντιπαθούν τον νφ. Τον οποίο δεν ξέρουν. Βέβαια ο νφ εξοβελίζει τη ρουσφετολογία, τον άκοπο πλουτισμό, τις δημόσιες εργολαβίες και την άχρηστη γραφειοκρατία του κράτους. Και κυρίως την προοπτική να πετύχεις στη ζωή επειδή το Δημόσιο ξοδεύει λεφτά που παίρνει από τις τσέπες κάποιου άλλου.

Ολα αυτά βέβαια έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με την αρχική διακήρυξη της ελληνικής Επανάστασης. Πριν πλακώσει η φαυλοκρατία κι ο πελατειασμός. Που ξεκαθάριζε πως οι Ελληνες ξεσηκώνονται για τη διεκδίκηση ατομικής ευδαιμονίας (=ευτυχίας) και την προστασία της περιουσίας.

Αυτά ακριβώς που σήμερα πολεμούν η Αριστερά και η λαϊκή Δεξιά, ενώ αποτελούν τη σπονδυλική στήλη μιας νφ πολιτικής. Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι λοιπόν;

TA NEA 11/5/2019

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Η αριστερά είναι μπίζνα

Περίμενα εναγωνίως κάποιος από την ΕΡΤ να επιχειρηματολογήσει λέγοντας ότι ο παππούς του εφοπλιστή Παναγόπουλου ήταν στο ΕΑΜ. Ή τουλάχιστον ότι το κότερο είχε χρησιμοποιηθεί στην κατοχή για να μεταφέρει πυρομαχικά. Αυτό θα ήταν μια κάποια λύση, ή μάλλον η μόνη λύση που μπορεί να δοθεί τελευταία από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς με τις στενές, ιδιαίτερα στενές, επαφές που έχει με την εγχώρια πλουτοκρατία. Οσονούπω δεν αποκλείω αν αποκαλυφθεί ότι ο Τσίπρας πετούσε με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Τραμπ, τότε οι σύντροφοι να μας λένε για το πως ο παππούς του Τραμπ βροντούσε στον Όλυμπο και άστραφτε στην Γκιώνα.

Για τον ίσως ένα και μοναδικό αριστερό που έχει απομείνει εκεί έξω και είναι κάπως σαστισμένος και έκπληκτος με όσα βλέπει τελευταία, καλό θα ήταν να του ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Η αριστερά είναι μπίζνα. Και δεν είναι απλώς μια μπίζνα, αλλά η μπίζνα. Και είναι τόσο μεγάλη μπίζνα που η φωτογραφική πιστοποίηση της συνεύρεσής Τσίπρα με την πλουτοκρατία ελάχιστα απογοήτευσε την πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή η περιορισμένη κλίμακας απογοήτευση έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότεροι αριστεροί ψηφοφόροι καταλαβαίνουν πως η εξουσία δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα είδος άδειας για να κόβεις χρήμα.

Η λαϊκή αγανάκτηση για τον κ. Τσοχατζόπουλο για όσους θυμούνται ήταν ένα ετεροχρονισμένο φαινόμενο. Μόνο όταν το σύστημα που έχτισε ο Τσοχατζόπουλος και οι σύντροφοι του σταμάτησε να μοιράζει λεία, προνόμια και παροχές από τα δανεικά στους κοινωνικά ευαίσθητα συμπολίτες μας, τότε και μόνο τότε, έκανε την εμφάνιση της η λαϊκή οργή για τον νεόπλουτο τρόπο ζωής του συντρόφου. Και εκεί ίσως εστιάζεται το πολιτικό πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα, παρουσιάζεται ως να μοιράζει χωρίς να μοιράζεται. Ζει το αριστερό όνειρο, αλλά ελάχιστα φτάνουν ως λεία σε οπαδούς και ψηφοφόρους μέσω του κρατικού μηχανισμού.

Ένα παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει τώρα και η συντρόφισσα Μαρία Γκαμπριέλα, κόρη του εκ Βενεζουέλας Τσάβες. Υπολογίζεται ότι ο πλούτος της φτάνει κάπου τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Και όχι, η Μαρία Γκαμπριέλα δεν είναι μια πετυχημένη εφοπλιστής όπως ο Ωνάσης, ούτε μια μαέστρος των νέων τεχνολογιών όπως ο Στηβ Τζομπς. Ο πλούτος της δεν έχει να κάνει με τίποτε που δημιούργησε η ίδια. Ο πλούτος της είναι αποτέλεσμα της εγγύτητας της με την εξουσία.

Όταν κάποιος πολίτης μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη, μπορεί ίσως να εννοεί πολλά, αλλά αυτό που πραγματικά αναζητά είναι μια εξουσία που να του μοιράζει τον πλούτο των άλλων. Όταν οι πολιτικοί μιλούν για κοινωνική πολιτική, εννοούν της πολιτικές εκείνες που τους επιτρέπουν να μοιράζουν το υστέρημα του φορολογούμενου στους εαυτούς τους, την οικογένεια τους, τους φίλους τους και στις διάφορες κοινωνικές ομάδες που θα διευκολύνουν την επανεκλογή τους. Η αριστερά είναι η μεγαλύτερη μπίζνα, γιατί συνδυάζει τα μεγαλύτερα ποσά με το πιο μεγάλο παραμύθι, αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δηλαδή την δυνατότητα να κλέβεις από τους μεν, για να εξαγοράζεις τους δε, και όλο αυτό να γίνεται υποτίθεται με τις πιο αγαθές και κοινωνικά δίκαιες προθέσεις.

marketnews.gr 5.9.2019

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Το παράδειγμα του Νετανιάχου

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται ότι έχει κερδίσει μια πέμπτη συνεχή θητεία ως πρωθυπουργός του Ισραήλ. Για τα ελληνικά δεδομένα είναι κάπως δύσκολο να καταλάβουμε πώς κάποιος επανεκλέγεται συνεχώς από το 2009 σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Εμείς έχουμε αλλάξει 4 πρωθυπουργούς την ίδια χρονική περίοδο. Ο τελευταίος πρωθυπουργός που κατάφερε να επανεκλεγεί ήταν ο Κώστας Καραμανλής, πριν από σχεδόν 12 χρόνια.

Ο Νετανιάχου, αντίθετα από την κυρία Μέρκελ, έχει απέναντί του την πλειονότητα των ΜΜΕ και του ισραηλινού κατεστημένου. Εχει επίσης απέναντί του τη διεθνή κοινότητα - και χρησιμοποιώντας τον όρο «διεθνή κοινότητα» εννοούμε τον περιοδεύοντα θίασο γραφειοκρατών, διεθνιστών δημοσιογράφων και πεφωτισμένων πολιτικών που προσπαθεί να καθορίσει το μέλλον των εθνών.

Ο κ. Νετανιάχου έχει επιτύχει 10 χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης. Μια σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, ειδικά στα πρώτα χρόνια, έχουν αποφέρει καρπούς. Εμείς προσπαθούμε να καταφέρουμε να πετύχει ο κρατισμός αλλάζοντας πρωθυπουργούς.

Αλλά εκεί που έχει κάνει τη μεγάλη διαφορά ο Νετανιάχου είναι στο ότι έχει κατανοήσει τις πραγματικές προθέσεις και τα κίνητρα των αντιπάλων του Ισραήλ. Θα μπορούσε να πηγαίνει από συμφωνία σε συμφωνία με τους Αραβες, κάτι που θα είχε μοναδικό αποτέλεσμα τη σταδιακή αποδυνάμωση του Ισραήλ και τη διαρκή ενδυνάμωση μια αδιάλλακτης παλαιστινιακής πλευράς, η οποία έχει ως τελικό σκοπό την εξαφάνιση του Ισραήλ.

Αυτός ο ρεαλισμός στην κατανόηση του αντιπάλου έχει δημιουργήσει τις διαχωριστικές γραμμές στην ισραηλινή πολιτική σκηνή. Ενα από τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής είναι η εκλογική εξαφάνιση της ισραηλινής Αριστεράς. Οταν δόθηκε η ευκαιρία στους Ισραηλινούς να επιλέξουν μεταξύ μιας δεξιάς και μιας αριστερής θεώρησης των πραγμάτων, η επιλογή φάνηκε ότι ήταν κάτι παραπάνω από εύκολη και ιστορικά γρήγορη.
Πλέον, στο Ισραήλ οι κύριες επιλογές είναι μεταξύ δεξιών και κεντρώων.

Ολα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη αξία για εμάς. Η δική μας «Δεξιά» είναι ενοχική και φοβισμένη. Προσπαθεί πάντοτε να γίνει αρεστή στην Αριστερά και στο μεταπολιτευτικό κατεστημένο που έχει δημιουργήσει αυτή η Αριστερά. Ετσι, καταλήξαμε σήμερα να κυβερνά την Ελλάδα μια συμμορία ανειδίκευτων γκρουπούσκουλων της άκρας Αριστεράς. Δείτε τι συμβαίνει στη Βρετανία, όπου μια «Δεξιά» πάλι, η οποία μπορεί να δράσει μόνο ως μια ελαφρύτερη έκδοση των Εργατικών, κοντεύει να φέρει στην εξουσία έναν Βρετανό συριζαίο.

Οι πολίτες προτιμούν να έχουν επιλογές στην πολιτική, όπως και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής. Ειδικά τελευταία, όταν μεταξύ αυτών των επιλογών έχουν και μια συντηρητική Δεξιά, αυτή η συγκεκριμένη επιλογή είναι η περισσότερο δημοφιλής. Το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο, και οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα διακατέχονται από ενοχικά και εαυτοφοβικά σύνδρομα. Το αποτέλεσμα είναι να ενδυναμώνουν τους αντιπάλους τους και να ζημιώνουν την πατρίδα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.4.2019

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

ΣΥΡΙΖΑ: Υπάρχουν πολλοί Έλληνες στην Ελλάδα

Η καθημερινότητα πολλές φορές σε κάνει να παραβλέπεις προβλήματα που είναι μπροστά στα μάτια σου, κι έτσι είναι σχεδόν αδύνατον να συνειδητοποιήσεις την ύπαρξή τους. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ένα από αυτά τα μεγάλα προβλήματα είναι ότι υπάρχουν πολλοί Ελληνες στην Ελλάδα. Είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τον τόπο, ειδικά τα τελευταία 200 χρόνια.

Οπως όλοι γνωρίζουμε, το κακό άρχισε το 1821, όταν ένα μάτσο γκιαούρηδες αποφάσισαν να απελευθερωθούν από μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική αυτοκρατορία. Η ιδέα να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος, όπου πρώτα από όλα θα έχουν την ελευθερία να ζουν ως Ελληνες, με ένα κράτος διοικούμενο από Ελληνες με βάση τις δικές τους αρχές και αξίες, είναι η πηγή του κακού. Και αυτό το κακό πολλαπλασιάζεται, όταν αυτό το έθνος-κράτος προσπαθεί να οικοδομήσει μια κοινωνία που βασίζεται σε δυτικά πρότυπα, ατομικές ελευθερίες, κράτος υπό συνταγματικούς περιορισμούς, ατομική ιδιοκτησία, διαχωρισμό των εξουσιών και όλα τα σχετικά.

Σε όλα αυτά τα προβλήματα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δώσει λύσεις. Τα ανοιχτά σύνορα είναι ο μηχανισμός που επιλύει μια σειρά ζητημάτων τα οποία δημιούργησε η Επανάσταση του '21. Είναι σαν μια μηχανή του χρόνου που σταδιακά μας μεταφέρει στην περίοδο που για τους περισσότερους συριζαίους ήταν η ιδεατή κατάσταση, όπου αυτό που λέμε τώρα «Ελλάδα» ήταν περισσότερο δυτική επαρχία του πρώτου μέρους.

Η αλήθεια είναι ότι, όταν ο κ. Βίτσας μίλησε στους Πακιστανούς, είχε το μεγαλύτερο πλήθος που έχει δει συριζαίος τα τελευταία χρόνια. Και όχι μόνο η αίθουσα ήταν γεμάτη, αλλά είχε παλμό και ένταση. Στον ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνουν αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να ομολογήσουν δημόσια: οι διάφοροι πληθυσμοί έχουν κουλτούρα και κάθε κουλτούρα φέρνει μια σειρά πολιτικών συνεπειών. Οι ορδές των μουσουλμάνων εποίκων είναι πολύ πιο επιρρεπείς στο κράτος-αφέντη και τροφό. Σκεφτείτε μόνο πόσο διαφορετικό θα ήταν το πολιτικό κόστος της Συμφωνίας των Πρεσπών, αν οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν λιγότερους Ελληνες και περισσότερους Πακιστανούς.

Η αντικατάσταση πληθυσμού είναι το βασικό κίνητρο των ανοιχτών συνόρων, που είναι μια καλά οργανωμένη πολιτική επιδίωξη. Τα έθνη της Ευρώπης έχουν ιστορία και παραδόσεις, που δημιουργούν εμπόδια στο πολιτικό κατεστημένο. Θα είναι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί για πάντα υπάκουοι στην πολιτική τάξη; Φυσικά όχι. Οταν οι αριθμοί είναι τέτοιοι, θα δημιουργήσουν τους δικούς τους πολιτικούς σχηματισμούς. Κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το πολιτικό όφελος σήμερα υπερισχύει όποιων συνεπειών την επαύριον. Το πρόβλημα για τους θιασώτες των ανοιχτών συνόρων είναι ότι η Ελλάδα έχει πολλούς Ελληνες, η Γερμανία πολλούς Γερμανούς, η Ουγγαρία πολλούς Ούγγρους. Η αντικατάστασή τους είναι ύψιστη πολιτική αναγκαιότητα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 7.4.2019

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Ψήφος αμελητέων επιπτώσεων

Τώρα που πλησιάζουν οι ευρωεκλογές, είναι ωφέλιμο να γνωρίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να ψηφίσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχεις το δικαίωμα να περιμένεις ότι αυτή η ψήφος θα παράγει επιπτώσεις, ανεξάρτητα από το πόσοι ψήφισαν όπως κι εσύ. Ειδικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι εκλογές είναι μια καθαρά εθιμοτυπική διαδικασία. Οι διαφορές πολιτικής μεταξύ των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και του Λαϊκού Κόμματος είναι οι ίδιες με αυτές μεταξύ ΚΚΕ Μ-Λ και ΚΚΕ Λ-Μ. Οταν, για παράδειγμα, είχε ξεσπάσει η οικονομική κρίση, οι -υποτίθεται δεξιοί- Μέρκελ και Σαρκοζί είχαν προτείνει την εναρμόνιση της φορολογικής πολιτικής (δηλαδή υψηλούς φόρους για όλους στην Ε.Ε.), έναν νέο φόρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και ένα νέο ταμείο δημοσίων δαπανών. Βάλτε στη θέση των Μέρκελ - Σαρκοζί τον κ. Τσίπρα και είναι σαφές ότι θα μπορούσε να κάνει ακριβώς τις ίδιες προτάσεις, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση από τις κρατικιστικές αρχές που πρεσβεύει.

Ολα τα παραπάνω έχουν τη σημασία τους τώρα που η έρευνα του ειδικού εισαγγελέα Μούλερ στις ΗΠΑ έφτασε στο τέλος της. Η έρευνα είχε σκοπό να εξετάσει αν υπήρξε συνωμοσία μεταξύ Τραμπ και Ρωσίας, προκειμένου να κερδίσει ο πρώτος τις εκλογές του 2016. Για την έρευνα αυτή, τα τελευταία δύο χρόνια ξοδεύτηκαν πάνω από 25.000.000 δολάρια. Εργάστηκαν σε αυτήν 19 εισαγγελείς, επιδόθηκαν 2.800 κλήσεις, 500 εντάλματα έρευνας, εξετάστηκαν κάπου 500 μάρτυρες. Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ επιδόθηκαν σε μια απίστευτη εκστρατεία προπαγάνδας επί του θέματος, προωθώντας τη βέβαιη ενοχή του Τραμπ - 1.965 «ρεπορτάζ» από το CNN, 4.202 «ρεπορτάζ» από το MSNBC, 1.156 «ρεπορτάζ» από τους «Times» και 1.184 από την «Washington Post». Το περιοδικό Time είχε βγει με εξώφυλλο που παρουσίαζε τον Λευκό Οίκο να μετατρέπεται σε Κρεμλίνο. Δόθηκαν και δύο βραβεία Πούλιτζερ, για την «ενδελεχή» και «αμερόληπτη» κάλυψη της υπόθεσης από τα ΜΜΕ.

Τελικά, μετά την έρευνα Μούλερ βρέθηκε ότι δεν υπήρξε καν συμπαιγνία μεταξύ Πούτιν και Τραμπ. Ολα είχαν αρχίσει όταν, το 2016, ένας φάκελος με «στοιχεία» εναντίον του Τραμπ έφτασε σε δημοσιογραφικά χέρια και αργότερα στο FBI. Το FBI θα αρχίσει να παρακολουθεί την καμπάνια Τραμπ βασισμένο σε αυτόν τον φάκελο, που δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια σειρά ψευδών στοιχείων και αυταπόδεικτα αβάσιμων κατηγοριών. Ως κερασάκι στην τούρτα, η δημιουργία και η προώθησή του είχε χρηματοδοτηθεί από τα εκλογικά ταμεία της κυρίας Κλίντον.
Φανταστείτε τώρα η ΕΥΠ να αρχίσει στην προεκλογική περίοδο να παρακολουθεί τη Ν.Δ. βασισμένη σε έναν φάκελο ψευδών στοιχείων που χρηματοδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα μιλούσαμε για μπανανία. Κι όμως, επειδή το θύμα της συγκεκριμένης υπόθεσης ήταν ο Τραμπ, που, τουλάχιστον ρητορικά, στρέφεται πολλές φορές εναντίον του πολιτικού κατεστημένου, θα πρέπει να εκλάβουμε ό,τι έγινε τα δύο τελευταία χρόνια ως δημοκρατική κανονικότητα.

Το 2016, οι Αμερικανοί έκαναν μια επιλογή που το πολιτικομιντιακό κατεστημένο θεώρησε ως μια εξωφρενική και απαράδεκτη επιλογή. Για το κατεστημένο μια τέτοια παράλογη επιλογή μπορούσε να εξηγηθεί μόνο ως μια συνωμοσία Ρώσων κατασκόπων και Αμερικανών ακροδεξιών. Το σίγουρο είναι ότι το πόπολο «έπρεπε» να είχε επιλέξει την κυρία Κλίντον. Εκλογές με πολιτικές επιπτώσεις - ποιος να το περίμενε!

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 31.3.2019

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

Από τον Μοράλες στο Brexit

Aν θέλεις πρακτικά να καταλάβεις τη δήλωση «ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία», δεν έχεις παρά να δεις τα πεπραγμένα του προέδρου Μοράλες της Βολιβίας. «Πριν από τρία χρόνια οι Βολιβιανοί απάντησαν “όχι” σε δημοψήφισμα που θα έδινε τη δυνατότητα στον πρόεδρο της χώρας Εβο Μοράλες να εκλεγεί για τέταρτη φορά. Ο Μοράλες αποφάσισε να αγνοήσει το “όχι” των συμπατριωτών του και θα είναι εκ νέου υποψήφιος τον Οκτώβριο του 2019». Η απόφαση για να παρακαμφθεί το ενοχλητικό δημοψήφισμα ελήφθη από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, διορισμένο από τον κ. Μοράλες, που αποφασίζει ως κομματικό όργανο.

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή της Βενεζουέλας, όπου κάποιος μπορεί να δει, για παράδειγμα, την έναρξη την νέας περιόδου για το Ανώτατο Δικαστήριο να συμπεριλαμβάνει τους δικαστές όρθιους να τραγουδούν υπέρ του καθεστώτος και ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου να θέτει ως στόχο του να κάνει την ουτοπία πραγματικότητα. Ο διαχωρισμός των εξουσιών είναι μια αστική «προκατάληψη». Βασίζεται στην ιδέα του περιορισμού της πολιτικής εξουσίας, σε ένα σημαντικό και σαφώς οριοθετημένο ελεύθερο πεδίο δράσης του ατόμου. Δεν υπάρχει απλά η αρχή του διαχωρισμού των εξουσιών, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και ένα οικοσύστημα θεσμών πέρα από το κράτος, όπως η οικογένεια, η Εκκλησία, οι τοπικές κοινωνίες, έξω και πάνω από τα στενά όρια της κρατικής εξουσίας.

Ο σκοπός κάθε Αριστεράς είναι η εξαφάνιση του διαχωρισμού των εξουσιών και του κοινωνικού οικοσυστήματος που συντηρεί την ελευθερία του πολίτη. Υπάρχει η λαϊκίστικη έκδοση, του Τσάβες, του Μοράλες και του Τσίπρα του '15. Υπάρχει, όμως, και η έκδοση της Αριστεράς ως πεφωτισμένης τεχνοκρατίας που έχει ως σκοπό να καθορίσει και να ελέγξει κάθε λεπτομέρεια της ζωής του πολίτη. Η διαφορά των λαϊκιστών και των «πεφωτισμένων» τεχνοκρατών δεν βρίσκεται στην ουσία, αλλά στο μάρκετινγκ και στα μέσα. Οι λαϊκιστές βασίζονται στην επαναστατική ρητορική και στον απευθείας και απόλυτο έλεγχο της πολιτικής εξουσίας σε καίριους κοινωνικούς και οικονομικούς θεσμούς.

Η «πεφωτισμένη» τεχνοκρατία σε μια ρητορική «αμερόληπτης τεχνογνωσίας», που όμως πάντα έχει ως αποτέλεσμα τη διαρκή διάβρωση όλων των θεσμών και τον έμμεσο έλεγχό τους από τη νομενκλατούρα. Η εξάρτηση του πολίτη από το κράτος και η νηπιοποίησή του είναι βασικό μέσο και σκοπός και των δύο εκδόσεων της Αριστεράς.

Οταν γράφεις για τον Μοράλες ότι είναι «ένας πρόεδρος στα όρια του δικτάτορα», επειδή αγνόησε ένα δημοψήφισμα, αλλά ταυτόχρονα δεν βλέπεις τα πολλά δημοψηφίσματα που η πολιτική ελίτ της Ευρώπης επιλέγει να αγνοήσει προκειμένου να επιβάλει στα έθνη της Ευρώπης το «πεφωτισμένο» ιερατείο των Βρυξελλών, είσαι είτε άσχετος είτε υποκριτής.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.3.2019

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ένα έθνος επιδοματούχων

Κάνατε δήλωση για το επίδομα ενοικίου; Για το επίδομα παιδιού; Εχετε κάνει αίτηση για το κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ ή το επίδομα στέγασης; Για κοινωνικό τουρισμό; Αν στα χρόνια της επί πιστώσει ευημερίας αναπτύχθηκε το μοντέλο των διορισμών και των παροχών, στα χρόνια της χρεοκοπίας αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς το μοντέλο των επιδοματούχων Ελλήνων. Η παροχολογία αντικαταστάθηκε από την επιδοματολογία. Για την ελληνική πολιτική τάξη ισχύει η γνωστή φράση του Ταλεϊράνδου: «Δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα».

Βασικά, αυτό που άλλαξε για την πολιτική τάξη είναι τα ποσά, και έτσι οι αθρόες προσλήψεις και οι πρόωρες και μεγάλες συντάξεις -όλα με δανεικά, φυσικά- έδωσαν τη θέση τους σε μια σειρά επιδομάτων που έχουν, όπως λέγεται δημοσιογραφικά, μικρότερο δημοσιονομικό εκτόπισμα. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ο τρόπος που βλέπουν οι πολιτικοί τον μέσο πολίτη, δηλαδή ως κάποιον που είναι τόσο μωρόπιστος, που μπορεί να εξαγοραστεί με τα χρήματα που ήδη του έχει δημεύσει το κράτος. Ο μέσος Ελληνας το 2018 δούλεψε από την 1η Ιανουαρίου έως τις 18 Ιουλίου για να πληρώσει φόρους, που τους αποκαλούμε εισφορές στο κράτος. Για καθένα ευρώ που βγάζεις τα 55 λεπτά καταλήγουν στο κράτος και σου μένουν τα 45 λεπτά. Τώρα που ο δανεισμός έχει περιοριστεί, η διαδικασία για την αφαίμαξη των 55 λεπτών ανά ευρώ στηρίζεται στη λεηλασία της ιδιωτικής εργασίας και παραγωγής.

Ετσι, το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια παγίδα φτώχειας για την Ελλάδα. Ενας πολίτης που θέλει να εργαστεί τιμωρείται φορολογικά. Αν θέλει να δημιουργήσει μια επιχείρηση, μικρή ή μεγάλη, τιμωρείται φορολογικά. Και στις δύο περιπτώσεις η φορολογική επιβάρυνση είναι άγρια και εξοντωτική. Για ένα αυξανόμενο κομμάτι του πληθυσμού η εξάρτηση από τα επιδόματα σε συνδυασμό με τη λεγόμενη μαύρη εργασία είναι η μόνη λογική διέξοδος επιβίωσης.

Ως πολίτης, αντιμετωπίζεις όλα τα αντικίνητρα για να παράγεις και να συσσωρεύεις πλούτο. Εχεις, επίσης, όλα τα κίνητρα για να στηθείς σε μια ουρά και ως επαίτης να αιτηθείς κάποιο επίδομα. Μια χώρα που αποτελείται κυρίως από δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και επιδοματούχους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απέραντο πτωχοκομείο. Αναδιακατανέμει τη μιζέρια, προσπαθώντας να ξεγελάσει το πόπολο και την πραγματικότητα. Μια κοινωνία που δεν παράγει πλούτο είναι μια κοινωνία που πεθαίνει.

Η πολιτική τάξη, αντί να ασχολείται με το πώς θα αρχίσουμε να παράγουμε πλούτο για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της φτωχοποίησης, συνεχίζει να ζει στη μεταπολιτευτική φαντασίωσή της του κράτους ως πηγής εισοδήματος και πλούτου. «Δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.3.2019

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Χρειάζεται η Ελλάδα μετανάστες;

«Η ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες εδώ δεν αποτελεί απειλή, αλλά αποτελεί πλούτο» είπε ο κ. Τσίπρας στην Βουλή. Όπως όλες οι προοδευτικές ανοησίες που έχει παπαγαλίσει ο κ. Τσίπρας, έτσι και αυτή αναπαράγεται στο δημόσιο λόγο χωρίς ποτέ να χρειαστεί να εξηγηθεί στο τι συνιστά αυτός ο «πλούτος.» Εφόσον η αράδα σερβίρει πολιτική ορθότητα η σχέση της με την πραγματικότητα δεν απασχολεί αυτόν που την εκστομίζει. Εξάλλου, όποιος τολμήσει να αμφιβάλει υπάρχει να κατηγορηθεί και για υποκίνηση μίσους.

Αλλά, προς χάριν της συζήτησης, ας αφαιρέσουμε από την πραγματικότητα μια σειρά θεμάτων που αφορούν το μεταναστευτικό και ας το εξετάσουμε ως καθαρά οικονομικό φαινόμενο. Δηλαδή ας παραβλέψουμε το μουσουλμανικό εποικισμό της Ελλάδας, ας παραβλέψουμε τους εθνικούς κινδύνους, την έξαρση της εγκληματικότητας και την πολιτισμική μετάλλαξη που πρόκειται να υποστούμε. Θα μας λύσει κάποιο οικονομικό πρόβλημα, ή τουλάχιστον θα ανακουφίσει η μετανάστευση κάπως την Ελλάδα οικονομικά και δημογραφικά;

Το πρόβλημα με μια τέτοια προσέγγιση είναι ότι αγνοεί πλήρως την σύγχρονη πραγματικότητα. Η ελληνική οικονομία δεν έχει ανεπάρκεια ανειδίκευτης εργασίας. Και αυτό είναι το βασικό δεδομένο για την συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών σήμερα, είναι ανειδίκευτοι εργάτες. Το ελληνικό κρατικό σύστημα εκπαίδευσης ήδη παράγει στρατιές ανειδίκευτων που η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να απορροφήσει. Οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με την αμερικάνικη οικονομία του 19ου αιώνα, ή, την μεταπολεμική οικονομία της Γερμανίας.

Ο Peter Drucker είχε πει «Στους μετανάστες υπάρχει μια αναντιστοιχία δεξιοτήτων. Είναι ειδικευμένοι για τις δουλειές του χθες, για τις θέσεις εργασίας που θα πάψουν να υπάρχουν.» Γι’ αυτό το λόγο αυτό που παρατηρούμε σήμερα στις οικονομίες της Ευρώπης είναι ότι οι μεταναστευτικές ροές το μόνο που κάνουν είναι να αυξάνουν τους επιδοματούχους του δημοσίου.

Για παράδειγμα, από το 1971 μέχρι το 2000 οι αλλοδαποί στην Γερμανία από 3 εκατομμύρια έγιναν 7,5 εκατομμύρια. Αλλά ο αριθμός των εργαζόμενων αλλοδαπών έμεινε σταθερός στα 2 εκατομμύρια.Το 1973 το 65% των μεταναστών στην Γερμανία συμμετείχαν στην αγορά εργασίας, δέκα χρόνια μετά το 1983, το ποσοστό είχε πέσει στο 38%.

Δύο είναι οι βασικές οικονομικές συνέπειες της μετανάστευσης σήμερα. Καταρχήν αυξάνει δραματικά τους εξαρτώμενους από το κράτος πρόνοιας. Στην Σουηδία σχεδιάζουν περικοπές στις συντάξεις για να μπορέσουν να πληρώνουν τις αυξανόμενες δαπάνες για τα επιδόματα στους μετανάστες. Και στο βαθμό που οι μετανάστες μετέχουν στην ήδη κορεσμένη ανειδίκευτη αγορά εργασίας, το αποτέλεσμα είναι να μειώνονται τα πραγματικά εισοδήματα των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η τεχνητή αυτή αύξηση των ανειδίκευτων εργατών επιφέρει μια αναδιακατανομή πλούτου από τα κατώτερα και μεσαία στρώματα προς στο ανώτερα. Δηλαδή, η λύση του κ. Τσίπρα είναι ότι οι διαπλεκόμενοι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που τον περιβάλουν, χρειάζονται φθηνότερο υπηρετικό προσωπικό, και δη αδρά επιδοτούμενο από τους φόρους της μεσαίας τάξης.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 10.3.2019


Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

Η πολιτικοποίηση ενός γεύματος

Στην Βενεζουέλα η εθνοσωτήριος του συντρόφου Μαδούρο έχει κλείσει τα σύνορα στη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν είναι κανένα μυστικό ότι οι πολίτες στη Βενεζουέλα λιμοκτονούν. Αλλά, όπως συμβαίνει σε όλα τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, τα βασικά είδη της καθημερινότητας γίνονται εργαλεία επιβολής της πολιτικής εξουσίας. Στις γειτονιές των πόλεων της Βενεζουέλας τα μέλη των τοπικών οργανώσεων του κόμματος ελέγχουν ποιος συμμετέχει στις διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος, ποιος κριτικάρει την κυβέρνηση, ποιος ακόμα τολμά να πει ανέκδοτα για τη σοσιαλιστική δικτατορία.

Αν οι καθεστωτικοί σε καταγράψουν ως αντιφρονούντα, τότε στην καλύτερη περίπτωση χάνεις το προνόμιο να μπορείς να στηθείς σε μια ουρά για κάνα οκτάωρο για 250 γραμμάρια κρέας.

Ο έλεγχος της διανομής των τροφίμων είναι ζωτικής σημασίας για το καθεστώς. Οσο η φτώχεια και η ανέχεια μεγαλώνουν τόσο ο έλεγχος των διαρκώς όλο και πιο δυσεύρετων αγαθών καθορίζει τις αλλαγές και τις ισορροπίες στο κράτος και στην κυβέρνηση. Ενα συγγενές παράδειγμα είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Βέβαια, εμείς δεν κάναμε τόσα σοσιαλιστικά άλματα προς τα εμπρός όσα η Βενεζουέλα, αλλά ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του '70 το προσπαθήσαμε αρκετά. Ετσι, το κρατικοδίαιτο μοντέλο της Ελλάδας που χρεοκόπησε το 2010 παρουσιάζει παραπλήσια χαρακτηριστικά με αυτά της Βενεζουέλας, αλλά φυσικά σε πολύ ηπιότερη μορφή.

Στην Ελλάδα ο μέσος δημόσιος υπάλληλος υπέστη μία μείωση εισοδήματος από το 2010. Παρ' όλα αυτά, κοινωνικά έχει ανέβει γιατί αυτό που απολαμβάνει, μονιμότητα και αποδοχές πολλαπλάσιες του ιδιωτικού τομέα, έχει τώρα πολύ μεγαλύτερη αξία απ' ότι είχε πριν από την κρίση. Μπορεί όλοι να γίναμε φτωχότεροι από το '10 και μετά, αλλά κάποιοι έχουν ανέβει κοινωνικά σε σχέση με τους υπολοίπους αυτή την περίοδο.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βασικά προβλήματα του κρατισμού εν γένει, μετατρέπει τα βασικά τού χθες σε προνόμια του αύριο. Αντίθετα με τις ελεύθερες οικονομίες, όπου τα προνόμια του χθες γίνονται τα βασικά τού αύριο. Σκεφτείτε μόνο ποιοι μπορούσαν αρχικά να αγοράσουν αυτοκίνητα, τηλέφωνα, είχαν τηλεόραση ή τουαλέτα μέσα στο σπίτι.

Οτι τα βασικά τού χθες μετατρέπονται σε προνόμια του αύριο είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια μιας οικονομίας που ελέγχεται από μια φεουδαρχικού τύπου ελίτ στην εξουσία και γύρω από αυτήν. Είναι μια οικονομία που δεν μπορεί να δημιουργήσει ανάπτυξη, δεν μπορεί να παράξει πλούτο. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να αναδιακατανέμει με κομματικά κριτήρια μία διαρκώς συρρικνούμενη πίτα.

Ενα ανέκδοτο από την εποχή του ανατολικού μπλοκ ήταν: «Τι χρησιμοποιούσαν για φωτισμό οι σοσιαλιστές πριν από τα κεριά;» «Ηλεκτρισμό» ήταν η απάντηση. Το πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού έχει γαντζωθεί στα προνόμια μιας οικονομίας που βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση φτωχοποίησης και παρακμής. Είναι σαν κάποιος να προσπαθεί να σωθεί κλειδαμπαρωμένος σε καμπίνα πρώτης θέσης στον «Τιτανικό».

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 3.3.2019

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Πως πρέπει η ΝΔ να δώσει τα 2,000 ευρώ

Η ΝΔ έχει παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα όπου για «κάθε παιδί που γενιέται στην Ελλάδα» η οικογένεια του θα λαμβάνει 2.000 ευρώ. Το πόσο τέτοια προγράμματα πραγματικά επιτυγχάνουν το σκοπό τους είναι υπό εξέταση, αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι ότι η ΝΔ προτίνει ένα νέο επίδομα που όπως προτίθεται να το εφαρμόσει θα οδηγίσει μόνο στην ενύσχιση των πολιτικών της αντιπάλων.

Αν κάτι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το πόσο προσεκτικοί, συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι είναι στο να επιλέγουν πολιτικές που είτε προωθούν την ιδεολογική τους ατζέντα, είτε πριμοδοτούν συγκεκριμένα τμήματα της κοινωνίας τα οποία πιστεύουν ότι είναι ο εκλογικός του πυρήνας. Έτσι για παράδειγμα όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αυξάνει τους φόρους και αυξάνει τα επιδόματα, επιτυγχάνει ταυτοχρόνως να αυξάνει το κράτος και να προωθεί την εξάρτηση του πολίτη από το κράτος. Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή.

Η ΝΔ δεν επιδεικνύει τα ίδια πολιτικά ένστικτα. Αντί να έχει ως πρώτη πολιτική προτεραιότητα την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, της ιδιοκτησίας και την απεξάρτηση του πολίτη από το κράτος, έχει τα δικά της σχέδια για την επέκταση του κράτους και την εξάρτηση σε αυτό. Ή δε πολιτική του εφάπαξ για «κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα» έχει το επιπλέον αρνητικό, ότι θα λειτουργήσει ως ένας επιπλέον και σημαντικός μαγνήτης για τους απανταχού λαθρομετανάστες.

Αν στην ΝΔ έχουν βρει ότι αυτό το νέο επίδομα θα ωφελήσει στο δημογραφικό, υπάρχει ένας πολύ καλύτερος τρόπος για να εφαρμοστεί. Το επίδομα αυτό να δίνεται ως μια πίστωση έναντι τριών συγκεκριμένων υποχρεώσεων προς το κράτος, το φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ ή/και ασφαλιστικές εισφορές. Η δε δικαιούχοι να έχουν το δικαίωμα να το απορροφήσουν τμηματικά. Αν για παράδειγμα μια οικογένεια πληρώνει 500 ευρώ το χρόνο για ΕΝΦΙΑ, να έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το επίδομα για τον ΕΝΦΙΑ για 4 έτη.

Μια οικογένεια ή ένας γονέας που δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ ή ασφαλιστικές εισφορές ήδη θα ενισχύεται από το κράτος. Αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις θα μπορούσε να ισχύει ότι το συγκεκριμένο επίδομα θα είναι διαθέσιμο για μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις που προκύψουν.

Αν η ΝΔ θέλει να ανταγωνιστεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην επιδοματολογία, τουλάχιστον ας το κάνει με έναν κάπως λιγότερο αυτοκαταστροφικό τρόπο γι’ αυτήν και την οικονομία. Σκοπός της ΝΔ θα πρέπει να είναι ο κάθε Έλληνας να είναι ιδιοκτήτης, να έχει όσο το μεγαλύτερο εισόδημα γίνεται από τον ιδιωτικό τομέα, και διαρκώς να μειώνεται το μερίδιο του κράτους σε αυτό το εισόδημα. Αυτή η πολιτική θα την καταστήσει πολιτικά κυρίαρχη, αλλά ακόμα πιο σημαντικά θα αναστρέψει την παρακμή της Ελλάδας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 24.2.2019

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Το σύνδρομο Παπακώστα στην ΝΔ

Από τη μια μεριά, έχεις μια αδίστακτη συμμορία που κυβερνά την Ελλάδα την τελευταία τετραετία. Από την άλλη, έχεις μια Νέα Δημοκρατία φοβική, απολογούμενη και διαρκώς αναζητούσα την επιδοκιμασία της Αριστεράς. Και όλα αυτά συμβαίνουν καθώς η Νέα Δημοκρατία είναι ακόμα στην αντιπολίτευση.

Φαντασθείτε τι έχει να γίνει όταν η Νέα Δημοκρατία θα είναι στην κυβέρνηση και θα αρχίσει να δέχεται επιθέσεις από τα αριστερά. Το γνωστό ενοχικό σύνδρομο φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν οι νεοδημοκράτες βρίσκονται στην εξουσία. Εκεί, αισθανόμενοι ότι θα πρέπει να διαχειριστούν κάτι που δικαιωματικά ανήκει στην Αριστερά, βγαίνουν τα ενοχικά σύνδρομά τους σε όλες τις εκφάνσεις τους. Μιλούν αριστερά, σκέφτονται αριστερά και, ακόμη χειρότερα, κυβερνούν αριστερά.

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το σύνολο όλων αυτών των κλινικών συμπτωμάτων ως το σύνδρομο Παπακώστα. Η γνωστή πολιτικός, που με τόση ζέση έκανε επίθεση σε ό,τι αντιλαμβανόταν πως ξέφευγε των στενών ορίων υποτέλειας στην Αριστερά, ούσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., κατέληξε υφυπουργός σε κυβέρνηση της άκρας Αριστεράς, και μάλιστα σε υπουργείο που έχει αναλάβει την προστασία δολοφόνων, τρομοκρατών, μπαχαλάκηδων, κουκουλοφόρων και σκληρών εγκληματιών.

Το σύνδρομο Παπακώστα ήταν πολύ εμφανές στην περίπτωση του κ. Δένδια, που είπε: «Δεν είμαστε γκρουπούσκουλο με εθνικιστικές κραυγές και λαϊκισμούς». Φυσικά, κανείς δεν θα ήθελε τη Ν.Δ. σε αυτή τη θέση. Το πρόβλημα είναι ότι το τι είναι «γκρουπούσκουλο με εθνικιστικές κραυγές και λαϊκισμούς» ο κ. Δένδιας αφήνει να το ορίσουν οι πολιτικοί αντίπαλοι. Και πρόσθεσε: «Δεν θα μασήσω τα λόγια μου, υπάρχουν κι άλλες τάσεις μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Προσπαθούμε να είμαστε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, όμως υπάρχουν όρια». Για τον κ. Δένδια και τους συνοδοιπόρους αυτά τα όρια συνεχώς μετατοπίζονται όλο και αριστερότερα. Φυσικά, από όσους πάσχουν από το σύνδρομο Παπακώστα στη Ν.Δ. δεν θα ακούσεις ποτέ νύξεις για τα ανοίγματα προς τα αριστερά. Ο κ. Δένδιας δεν έχει κανένα πρόβλημα με τον αριστερό κ. Τατσόπουλο ή τον οπαδό της φορομπηξίας και της πολιτικής ορθότητας κ. Θεοχάρη.

Δείτε με πόση ευκολία η Ν.Δ. αποδέχθηκε στα ψηφοδέλτιά της αμετανόητους αριστερούς, όπως οι κ. Τατσόπουλος και Θεοχάρης, και με πόση ευκολία απόκλεισε τον κ. Μπογδάνο, που είχε το μειονέκτημα να είναι ένας κεντροδεξιός. Τι έχουν κάνει, τι έχουν πει και τι πραγματικά πιστεύουν δεν δημιουργούν το παραμικρό πρόβλημα για τους κ. Θεοχάρη και Τατσόπουλο. Μια χιουμοριστικού τύπου δήλωση από τον κ. Μπογδάνο ήταν αρκετή για τον αποκλεισμό του. Δεν είχε αριστερές περγαμηνές και πιστεύω, και επομένως μέσα στη Ν.Δ. θα μπορούσε στην καλύτερη των περιπτώσεων να είναι στέλεχος ή βουλευτής δεύτερης κατηγορίας.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 17.2.2019