Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Η πραγματική συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας


Μια συνωμοσία του ψεύδους κυβερνά την Ελλάδα, και από τα πολλά ψέματα που έχει προπαγανδίσει, τα πιο επικίνδυνα είναι αυτά που έχουν πιστέψει οι συνωμότες. Το ταξίδι μακριά από την πραγματικότητα που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 81 φαίνεται ότι φτάνει σε ένα νέο σημείο επώδυνης προσαρμογής.

Αν ο κ. Τσίπρας δεν είχε εξαντλήσει την επαγγελματική του εκπαίδευση στις καταλήψεις, θα μπορούσε πιο εύκολα να διακρίνει το είδος της πολιτικής επιτυχίας του ειδώλου του Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν δύο ειδών αριστερών κυβερνήσεων: Αυτές που αποτυγχάνουν λίαν συντόμως και οι άλλες που αποτυγχάνουν σε βάθος χρόνου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του άνηκαν στην δεύτερη κατηγορία. Το 81 η τότε πρώτη-φορά-αριστερά κυβέρνηση είχε τέσσερα μεγάλα πλεονεκτήματα. Το χρέος της Ελλάδας ήταν πολύ χαμηλό, έτσι “κατάφερε” σε μια οκταετία να το τριπλασιάσει. Οι πετρελαϊκές κρίσεις άνηκαν στον παρελθόν, υπήρχε ένας μεγαλύτερος και παραγωγικότερος ιδιωτικός τομέας και δημογραφικά η Ελλάδα ήταν πολύ νεότερη. Και τότε, την δεκαετία του 80, άρχισε να ρέει για πρώτη φορά το τζάμπα χρήμα της ΕΟΚ. Δηλαδή, οι συνθήκες για την απόδραση από τους βασικούς κανόνες της οικονομικής πραγματικότητας ήταν ειδυλλιακές. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν τον κανόνα που λέει ότι “πετυχημένες” αριστερές κυβερνήσεις μπορούν να υπάρξουν μόνο για το χρονικό διάστημα που οι οικονομικές συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές.

Κλασσικό και πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σοσιαλιστική Βενεζουέλα. Όσο η τιμή του πετρελαίου σημείωνε αύξηση, η κυβέρνηση του Τσάβες μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο σοσιαλισμός και ευημερία πάνε μαζί. Η καταστροφή της οικονομίας της Βενεζουέλας είχε ήδη εμφανιστεί πριν αρχίσει να πέφτει η τιμή του πετρελαίου, μετά όμως από την πρόσφατη πτώση της τιμής, οι συνέπειες της σοσιαλιστικής “ανασυγκρότησης” γίνονται ορατές με πολύ γρηγορότερους ρυθμούς.

Ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να ξέρει ότι η αριστερή πολιτική μπορεί να ευδοκιμήσει προσωρινά όταν υπάρχει κάποιος άλλος για να πληρώνει τον λογαριασμό. Αυτός ο άλλος για παράδειγμα μπορεί να είναι οι μελλοντικές γενιές που αναλαμβάνουν του χρέος που εσύ στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης δημιουργείς σήμερα. Ή, αυτός ο άλλος, μπορεί να είναι μια παραγωγική καπιταλιστική χώρα που αγοράζει το πετρέλαιο σου σε υψηλές τιμές. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ότι αυτές οι συνθήκες δεν μπορούν να ισχύουν στο διηνεκές. Και ο σοσιαλισμός τελειώνει, όπως είχε πει η κυρία της επάρατης δεξιάς, όταν τελειώνουν τα λεφτά των άλλων.

Θα καταργούσε το μνημόνιο με ένα νόμο σε ένα άρθρο. Δεν ήθελαν χρήμα αλλά χρόνο, η αριστεία είναι ρετσινιά, ο νόμος και η τάξη ντεμοντέ ιδιοτροπίες, η τρόικα έγινε θεσμοί, οι τρόικανοί έγιναν Brussels και Athens group, το Μνημόνιο 3 θα το λέμε Συμβόλαιο Ανάπτυξης και την καταστροφή εναλλακτική ευημερία. Για να συντηρηθεί κάθε ψέμα του χθες, ένα καινούργιο πρέπει να δημιουργηθεί σήμερα, και όλα μαζί συνθέτουν την αντεστραμμένη πυραμίδα που στηρίζεται στο πρώτο μεγάλο ψέμα που πιστέψαμε πριν από 34 χρόνια: μπορούμε να καταναλώνουμε όλο και περισσότερα, παράγοντας όλο και λιγότερα.

Ο κ. Τσίπρας θα συμπεριφερόταν πολύ διαφορετικά αν μπορούσε να καταλάβει σε πιο σημείο της σοσιαλιστικής τραγωδίας τον έχει στριμώξει η ιστορία. Δεν το έχει καταλάβει και γι’ αυτό πιστεύει ότι με τα πολλά και πολλαπλασιαζόμενα ψέματα θα μπορέσει να αποφύγει τις συνέπειες της πραγματικότητας. Έτσι γράφονται οι τραγωδίες, το παιδί που μεγάλωσε στον παροξυσμό της δεκαετίας του 80 έρχεται τώρα να αναμετρηθεί με τα τέρατα που το είδωλο του δημιούργησε.
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Το μεγάλο ψέμα της κυβέρνησης για τους λαθρομετανάστες


Το τελευταίο μεγάλο ψέμα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ότι ο τριπλασιασμός των λαθρομεταναστών που παρατηρείται τις τελευταίες εβδομάδες οφείλεται σε μια μεγάλη αλλαγή της μεταναστευτικής ροής που κτυπά όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι μια μισή αλήθεια που σκοπό έχει αποκρύψει τις συνέπειες των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην Ιταλία και την Μάλτα χειροτερεύει. Εκεί δέχονται λαθρομετανάστες και πρόσφυγες από την Λιβύη και άλλες περιοχές που βρίσκονται κοντά σ’ αυτές τις χώρες. Εμείς αντίθετα δεχόμαστε άτομα από την Μέση Ανατολή και Ασία. Τα δυόμισι εκατομμύρια που έχουν μαζευτεί στην Τουρκία, α) δεν βρέθηκαν εκεί τους δύο τελευταίους μήνες, β) δεν έχουν και πολύ σχέση με όλους αυτούς που κατακλύζουν Ιταλία και Μάλτα. Αυτά τα δυόμισι εκατομμύρια άρχισαν να επιλέγουν ξανά την Ελλάδα γιατί μαθεύτηκε ότι η Ελλάδα δίνει τώρα άδεια 6μηνης παραμονής (η οποία ανανεώνεται στο διηνεκές) σε όποιον καταφέρει και εισβάλει στην ελληνική επικράτεια. Η κυβέρνηση από τις αρχές του Φεβρουαρίου άρχισε να διαφημίζει το «ανοίξαμε και σας περιμένουμε.» Είναι φυσικό που τα δυόμισι εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία εδώ και αρκετό καιρό άρχισαν να βλέπουν την Ελλάδα ξανά ως ένα ελκυστικό προορισμό.

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Πανούσης, μιλώντας στον Real FM, είπε ότι για φέτος περιμένει ένα αρχικό τσουνάμι 100.000 ατόμων. Βέβαια, αν η εισβολή συνεχισθεί με του πρόσφατους ρυθμούς σε ένα χρόνο θα μιλάμε για 250.000 πρόσθετους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Ο κ. υπουργός στην συνέντευξη είπε ότι βλέπει θέμα εθνικής ασφάλειας. «Δεν πρέπει να πάει κανείς στην Θράκη» τόνισε. Πρόσθεσε ότι «Όταν είσαι 10 εκατομμύρια και φτάσεις να έχεις 5 εκατομμύρια αλλοδαπούς, έχεις πρόβλημα κοινωνικής συνοχής....»

Όταν εμείς - αρχικά - θα είμαστε 10 εκατομμύρια και αυτοί 5 εκατομμύρια, θα ήθελα να διαβεβαιώσω τον κ. υπουργό πως δεν θα έχουμε πρόβλημα, θα είμαστε το πρόβλημα. Μέσα στο άγριο παροξυσμό πολιτικής ορθότητας των ΜΜΕ έχουμε ξεχάσει ορισμένα βασικά ζητήματα. Κανένας δεν ρωτά αν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και των Ελλήνων αυτή η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών. Το ότι το συγκεκριμένο ερώτημα θεωρείται ντεμοντέ, λέει πολλά το μέλλον του ελληνικού στοιχείου. Το μόνο ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν είμαστε αρκετά ανθρωπιστές για να μπορέσουμε να περιθάλψουμε τις ορδές που καθημερινά εισβάλουν στην Ελλάδα.

Κάποτε, αυτό και άλλα θέματα θα ανακύψουν, όπως για παράδειγμα αν θέλουμε να είμαστε μια Συρία των Βαλκανίων. Αν βλέπουμε ως πρόβλημα το θέμα ότι μια ολοένα και αυξανόμενη μερίδα της κοινωνίας θα έχει εντελώς διαφορετικά θρησκευτικά και πολιτισμικά πιστεύω. Πως βλέπουμε το μέλλον γνωρίζοντας ότι όπου το Ισλάμ απέκτησε ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού αυτό οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε συγκρούσεις και διώξεις των “απίστων;” (Κάτι που προσφάτως διαπίστωσαν οι χριστιανοί που ήταν στην ίδια βάρκα με τους μουσουλμάνους “πρόσφυγες”…)

Κάποτε αυτά τα θέματα θα ανακύψουν αλλά θα είναι μάλλον πολύ αργά. Μέχρι τότε θα αναλωνόμαστε με τις ανθρώπινες τραγωδίες που ο τεράστιος μαγνήτης που λέγεται ανοιχτά σύνορα δημιουργεί. Ανοίξαμε, σας περιμένουμε, ελάτε να ζήσετε τον όποιο μύθο σας στην Ελλάδα. Με πολύ αγάπη, η προσεχώς εν Ελλάδι ελληνική μειονότητα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Λιάσου και Εσύ στην Αθηναϊκή Κομμούνα


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Επειδή η πολιτική ορθότητα πάλι χτυπάει κόκκινο και επειδή πολλοί ελευθεριακοί φίλοι έχουν αναγάγει τον αντίλογο σε επίσημη ιδεολογία πρέπει δυστυχώς να ξανασχοληθούμε με το ζήτημα του μεταναστευτικού. Κατά αρχάς πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο όρος «λαθρομετανάστης» είναι δόκιμος και αυτό διότι παράγεται από το συνθετικό «λάθρα», ήτοι άνευ αδείας. Προσωπικά θεωρώ ότι ο χειρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά από τον «Ξένιο Δία» μέχρι τα κέντρα φιλοξενίας ήταν σε ένα βαθμό ορθός διότι ήταν αποτελεσματικός αλλά και με σεβασμό στην υπόσταση των ανθρώπων αυτών. Το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος, η Χρυσή Αυγή, υπάγει κατατρεγμένους – στην πλειοψηφία τους- ανθρώπους, σε υπανθρώπους. Το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, τους ανάγει σε Πολίτες παραχαράσσοντας το νομικό πολιτισμό αλλά και την πολιτισμική συνάφεια με τους γηγενείς κατοίκους.

Δηλώσεις τύπου Τασίας Χριστοδουλοπούλου «λιάζονται στο κέντρο» δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι πιο ανθρωπιστικές από τα κέντρα φιλοξενίας όπου τους παρεχόταν τροφή και τουαλέτα, έστω και σε ένα εντελώς συμβατικό πλαίσιο. Τώρα δηλαδή όπου οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν τροφή δεν θα καταντήσουν θηρία επικίνδυνα να κλέψουν και να βιαιοπραγήσουν για να τραφούν; Τις φυσικές ανάγκες τους σαν άνθρωποι πού θα τις κάνουν; Στα δημόσια πάρκα προκαλώντας δημόσια υγειονομική βόμβα; Δε θα συνταχθούν σε ομάδες όπου θα προβαίνουν σε εγκληματικές ενέργειες για να επιβιώσουν; Ανάμεσα σε αυτούς δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ασπάζονται το ακραίο Ισλάμ; Δεν υπάρχουν ανάμεσά τους Σουνίτες, όμοροι με τον τουρκικό πληθυσμό; Έχει καταγγελθεί η Τουρκία για την παράβαση των υποχρεώσεών της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Όταν λοιπόν συγκρούεται το δικαιώμα στην ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών φορολογουμένων οι οποίοι έχουν νομικές υποχρεώσεις με τα δικαίωματα μερίδας των ανθρώπων αυτών οι οποίοι δε δικαιούνται άσυλο είναι σαφές ότι πρέπει να επανέλθουν τα κέντρα κράτησης μέχρι να επανπροωθηθούν στις χώρες προέλευσής τους.

Οι περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχουν σοβαρότερους και αυστηρότερους μεταναστευτικούς νόμους ενώ ταυτόχρονα κατόρθωσαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους έπειτα από την ιδεοληπτική αυτοχειρία της Ελλάδας με την υπογραφή του Δουβλίνο ΙΙ. Επιπλέον, η χώρα έχοντας να αντιμετωπίσει ένα εχθρικό γειτονικό κράτος όπως η Τουρκία που χωρίς κανέναν ενδοιασμό καταπατά τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με την Ελλάδα δεν είναι δυνατό να υποχωρεί σε αυτές τις αριστερίστικες ιδεοληψίες. Η αρωγή των λαθρεμπόρων από το τουρκικό κράτος πλέον έχει αποδειχθεί με στοιχεία σε πλείστες περιπτώσεις, όπως στη σύλληψη τούρκου στρατιωτικού μαζί με λαθρεμπόρους ή στην προστασία που παρέχουν τουρκικά περιπολικά στους λαθρεμπόρους. Αντί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την τουρκική στάση ως αυτό που είναι, δηλαδή εχθρική ενέργεια, και να προσαρμόσει αναλόγως την πολιτική της σε όλα τα επίπεδα χωρίς αυταπάτες ποιεί την νήσσαν ή κοινώς κάνει την πάπια. Ο συνδυασμός των ως άνω παραγόντων έχει ως αποτέλεσμα στην Ελλάδα να «λιμνάζουν» περίπου 1.500.000 μετανάστες τους οποίους λόγω της (επιεικώς) ανοργάνωτης διοικητικής μέριμνας στα σύνορα το κράτος δεν γνωρίζει με ακρίβεια πόσοι εξ αυτών είναι οι πρόσφυγες πολέμου και από ποια χώρα κατάγονται ούτως ώστε να επαναπατριστούν.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου εκτιμά ειρωνικά ότι οι μετανάστες την ημέρα «λιάζονται στο κέντρο» και το βράδυ βρίσκουν τους φίλους τους και κοιμούνται σπίτια τους. Γιατί λοιπόν να μην καλέσουμε όποιον έχει οικονομικό ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου; Να λιαστούμε όλοι παρέα και να φτιάξουμε την Αθηναϊκή κομμούνα. Γνωρίζοντας τα αποτελέσματα δε την Παρισινής κομμούνας μπορούμε και να είμαστε πιο αποτελεσματικοί ούτως ώστε να μην πέσει αυτή τη φορά ο παρεξηγημένος κομμουνισμός. Άλλωστε ο διαφωτισμός που επανεφηύρε την έννοια του Πολίτη είναι γνωστό ότι πρόκειται περί «εθνικιστικού μεσοσταδίου».

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Κεντροδεξιάς


Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης

Ο Φρίντριχ Χάγιεκ στο μεγαλειώδες έργο του, το Σύνταγμα της Ελευθερίας, αφιερώνει τη σκέψη του στο να αποδείξει ότι όλες οι ριζοσπαστικές και μνημειώδεις αλλαγές που συνετελέσθηκαν στο διάβα της ιστορίας είχαν έναν κοινό παρονομαστή: την μεταφορά των από τα κάτω αιτημάτων της κοινωνίας στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τότε και μόνον τότε επιτυγχάνουν οι πολιτικοί να επιφέρουν αποτελέσματα με αντίκρυσμα διότι η πολιτική σε τελική ανάλυση είναι η μετουσίωση των συλλογικών αιτημάτων.

Τώρα, το πώς θα μετουσιωθούν οι πολιτικές εκείνες που είναι απαραίτητες για την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας είναι θέμα ιεράρχησης αξιών και εν τέλει ιδεολογίας. Η Δεξιά κοσμοθέαση προκρίνει ότι η κινητήριος δύναμη που καθορίζει τον ρου της ιστορίας είναι αξίωση του ανθρώπου για Ελευθερία, ατομική και συλλογική. Η ισορροπία δε μεταξύ ατομικής και συλλογικής Ελευθερίας είναι το απαύγασμα του Συντηρητικού υποδείγματος. Η ανάγκη ύπαρξης κράτους επουδενί δεν πρέπει να δίνει το δικαίωμα στο τελευταίο να υπεισέρχεται στην ιδιωτική ζωή των ατόμων. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο και η οικονομική δραστηριότητα του κράτους πρέπει να είναι περιορισμένη αφού η ολοένα και μεγαλύτερη ανάθεση εξουσιών υπέρ αυτού αναπόδραστα καταλήγει και σε νομοθέτηση ρυθμιστικών αποφάσεων που περιορίζουν την ιδιωτική ζωή των ατόμων «για το καλό τους». Δεν είναι τυχαίο ότι η δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ προβλέπει τη δυνατότητα των αμερικανών πολιτών να φέρουν όπλα πρωτίστως για να μπορούν να προστατεύονται από την κρατική αυθαιρεσία. Ο ρόλος του κράτους οφείλει να περιορίζεται στην διατήρηση της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας των πολιτών, σε ρυθμιστικές παρεμβάσεις στην οικονομία οι οποίες να διασπούν μονοπωλιακές καταστάσεις, στην καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης μέσω της παιδείας και στην παροχή δημόσιας υγείας για τους απόρους. Φορέας της αντίληψης της Ελευθερίας αυτής αποτελεί το Έθνος – Κράτος, κάτι περισσότερο από φεουδραρχία κάτι λιγότερο από αυτοκρατορία.

Η φερόμενη ως ελληνική κεντροδεξιά βέβαια δεν διακρίνεται για αυτά τα χαρακτηριστικά, διότι είναι μία πολιτική δύναμη η οποία συγκροτήθηκε αρχικά σε αντιδιαστολή με τον υπαρκτό κομμουνιστικό κίνδυνο και μετέπειτα μετετράπη σε μία αυτολογοκριμένη και εαυτοφοβική παράταξη που απολογείτο για τα κακώς πεπραγμένα της επταετούς δικτατορίας. Στα ιδρυτικά κείμενα της κεντροδεξιάς παράταξης το 1974 απουσιάζει αμιγώς η λέξη «Συντηρητικός» ή «Δεξιός» ενώ τα στελέχη της θα αρνηθούν επίμονα τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς. Σημασία είχε η αποτίναξη του δικτατορικού παρελθόντος και η πρόσδεση στο άρμα της Δύσης. Αυτή η αναγκαστική ιδεολογική ασάφεια όμως μετατράπηκε σε ιδεολογική σύγχυση, σε αποτυχία αυτοκαθορισμού και εν τέλει σε μία αυτολογοκριμένη ταυτότητα που απαρνείτο ότι ήταν Συντηρητική, που απαρνείτο ότι ήταν Δεξιά. Την καθόρισε αυτό το στίγμα μέχρι σήμερα, από το βιβλίο της ΣΤ’ δημοτικού μέχρι την παράνομη μετανάστευση.
Είναι η ίδια αυτή παράταξη που συνέταξε το κρίσιμο Σύνταγμα του 1974 στο οποίο παρέλειψε τη δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου, η ύπαρξη του οποίου θα εξασφάλιζε τη ρητή επιταγή του Θεμελιώδους Νόμου για την απαγόρευση λειτουργίας πολιτικών κομμάτων που ως τελικό στόχο έχουν την κατάλυση του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Εάν κάτι τέτοιο είχε συμβεί ,αυτή τη στιγμή η ελληνική δημοκρατία δεν θα αναγνώριζε το Κομμουνιστικό Κόμμα και τη Χρυσή Αυγή, όντας και τα δύο ολοκληρωτικά μορφώματα.

Έτσι, η διάκριση των εξουσιών, βασικό πρόταγμα του Συντηρητισμού παρακάμφθηκε. Προτιμήθηκε αντ’ αυτού η συνέχιση της βαυαρικής και ηπειρωτικής παράδοσης, κληρονομιά της οποίας είναι η βεμπεριανή έννοια της «χαρισματικής ηγεσίας». Η πολιτική εξουσία, που δύναται να περνά πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, να επιβάλλει κοινοβουλευτική πειθαρχία, αλλά και να ορίζει δικαστές ερμηνεύει την αντιπροσωπευτικότητα ως έμμεση μοναρχία. Έτσι, ενώ ο ντε Τοκβίλλ είχε προ αιώνων προειδοποιήσει ότι η συγκέντρωση της ισχύος στην εκτελεστική εξουσία είναι κάτι το επικίνδυνο, δεν εισακούστηκε. Σε πολλούς αναλυτές η διάκριση των εξουσιών ερμηνεύεται ως κάτι το αναποτελεσματικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν υφίσταται, όπως φερ’ ειπείν στις ΗΠΑ, τότε εξαναγκάζει τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία να φτάνουν σε έναν έντιμο συμβιβασμό ο οποίος έτσι δημιουργεί μία ενιαία εθνική στρατηγική ενώ ταυτοχρόνως αφήνει τη δικαστική εξουσία ελεύθερη να φέρεται υπεύθυνα και απερίσπαστα.

Στο ίδιο δε Σύνταγμα, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα δεν είναι συνδεδεμένα με την ατομική ιδιοκτησία αλλά με τις ανάγκες του κράτους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν δύναται να χαρακτηρισθεί η παράλογη φορολογική καταιγίδα εις βάρος της ιδιοκτησίας ως αντισυνταγματική και προτιμάται έναντι της συντήρησης άχρηστων δημόσιων οργανισμών. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, είς εκ των συντακτών της Συνταγματικής αναθεώρησης του 1974, καίτοι λάτρης του συνολικού πνεύματος της αρχαίας Ελλάδας παρασύρθηκε μάλλον από τον νεοπλατωνισμό του και παρέκαμψε τη φιλελεύθερη αναλύση του Αριστοτέλη στα Πολιτικά σύμφωνα με την οποία η ιδιοκτησία ενός ατόμου είναι προέκταση της προσωπικότητάς του εκ φύσεως.

Η σοσιαλίζουσα λογική της εν Ελλάδι κεντροδεξιάς την απέτρεψε να έρθει κοντά στις αυθεντικές αξίες του Συντηρητισμού που είναι η από τα κάτω, κινηματική και συμμετοχική διαδικασία, η αποσυσσώρευση ισχύος από την κεντρική εξουσία και η μεταφορά πολιτικού βήματος στην τοπικότητα. Είναι η κατά Walzer κριτική συνεργασία κατά την οποία τα τοπικά βήματα μικρότερης κλίμακας αναλαμβάνουν την ευθύνη της περιφέρειάς τους, υπόλογα στην κεντρική εξουσία μόνον εάν δεν είναι αποτελεσματικά. Κατά αυτόν τον τρόπο μεταμορφώνεται η νοοτροπία του πολίτη. Το κρατικά εξαρτώμενο άτομο αντικαθίσταται από ένα πολιτικά υπεύθυνο πρόσωπο αφού πλέον οι αποφάσεις του τοπικού άρχοντα έχουν άμεση επιρροή στο πώς θα βιώνει την καθημερινότητά του, από τον αριθμό των σπιτιών που πρέπει να κτισθούν μέχρι το ύψος του φορολογικού συντελεστή.

Ο καπιταλιστής μπορεί να αποκτήσει πρόσωπο και να ενδιαφέρεται για τους εργαζομένους του μόνον εάν η τοπική κοινωνία είναι πολιτικά οργανωμένη και μέσω της οργανωμένης πολιτικής της γνώμης να λαμβάνει «διαβατήριο». Και αντίστοιχα εάν ο καπιταλιστής είναι υπόλογος στα λογικά συμφέροντα της κοινότητας, η κοινότητα παράγει περισσότερο ενώ ο καπιταλισμός με κανόνες και ωράριο αφήνει τα άτομα να ασχοληθούν και με άλλες δραστηριότητες ενώ δύνανται τα άτομα να είναι κοντά στην οικογένειά τους και να τεκνοποιούν δίχως άγχος μειώνοντας την ένταση του δημογραφικού προβλήματος.

Η κεντροδεξιά ποτέ δεν τόλμησε την Συντηρητική αυτή επανάσταση αυτή αφού οι τοπικοί άρχοντες είχαν συνηθίσει να διαμεσολαβούν τα πελατειακά αιτήματα προς την κεντρική εξουσία επειδή οι περισσότερες οικονομικές δραστηριότητες του ελληνικού κράτους εξαρτόνταν από την παρέμβασή του. Ο βουλευτής εξασφάλιζε την επανεκλογή του και το κόμμα μηχανισμό. Ποτέ πολίτες και πολιτευτές δεν συνεδρίασαν υπέρ της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιφέρειάς τους ούτως ώστε να καταστούν αυτόνομοι από την ανακύκλωση του δημοσίου χρήματος. Σε αυτήν την τάση συνετέλεσε τα μέγιστα η δεκαετία 1981 – 1990 αλλά ως γνωστόν η αντίδραση της φερόμενης ως Συντηρητικής παρατάξεως ήταν η «Πασοκοποίησή» της και όχι το ανάστροφο.

Η ίδια, με διαφορετική αναλογία, σχέση ισχύει μεταξύ έθνους – κράτους και υπερεθνικών θεσμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι μεν ήταν σωστή η γεωπολιτική απόφαση ένταξης αλλά από την άλλη, η φερόμενη ως εγχώρια Συντηρητική παράταξη έπρεπε εξαρχής να πρωτοστατήσει στην αυτονομία της κάθε ιδιαίτερης εθνικής οικονομίας πριν προχωρήσει η χώρα στη νομισματική ένωση. Οι νομισματικές ενώσεις είναι συνήθως σκληρές και ανελαστικές ενώ αντανακλούν τη βούληση και τις δυνατότητες των ισχυρότερων οικονομιών. Αλλά ακόμα και πρίν τη νομισματική ένωση, οι αποτυχίες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής υπήρξαν το παράγωγο του σχεδιασμού από ένα ευρωπαϊκό κεντρικό όργανο το οποίο έπρεπε να συντονίσει με κάποια απρόσωπα στοιχεία κατ’ αναλογία όλων των ευρωπαϊκών χωρών ποιες περιοχές της Ελλάδας έπρεπε να καλλιεργούν τί. Ο από τα άνω σχεδιασμός μίας οικονομίας είναι σοσιαλιστική παρακαταθήκη με κακά αποτελέσματα οικονομικά και πολιτικά. Έτσι, η κεντροδεξιά στην Ελλάδα θα έπρεπε εξ’ αρχής να προτείνει μία διάρθρωση της Ευρώπης σε συνομοσπονδιακό πλαίσιο και όχι ευρωκρατικιστικό. Και αυτό όχι μόνο από οικονομικής απόψεως, αλλά και από εθνικής, αφού τα έθνη – κράτη στην Ευρώπη έρχονται από μακριά εν αντιθέσει με τις πολιτείες στην Αμερική. Αλλά ακόμα και εκεί, η βίαιη ενοποίησή τους επί Λίνκολν σε ένα κεντρικό κράτος μετά το πέρας του αμερικανικού εμφυλίου αμφισβητείται έντονα από πολλούς σοβαρούς Συντηρητικούς αναλυτές ως απομάκρυνση από τις αρχές του Συντηρητισμού.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν συνηθίσει να περιμένουν τα πάντα από το κράτος, είτε είναι εθνικό είτε είναι υπερεθνικό. Χρέος της κεντροδεξιάς είναι να τους πείσει ότι ο δρόμος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας είναι αυτός που δημιουργεί την πραγματική ανεξαρτησία. Αντίθετα, η εξάρτηση από τα χρήματα του κράτους είναι πάντοτε εξάρτηση από τα χρήματα των άλλων, εγχώριων και εκτός συνόρων φορολογουμένων. Η κεντροδεξιά είτε θα προβεί στις ριζοσπαστικές αλλαγές που πρέπει ή θα αντικατασταθεί από κάποια άλλη. Αυτή είναι η «μαγεία» της ελεύθερης επιλογής: δεν αφήνει ποτέ κενό σε πολιτικούς χώρους.

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών/ syntiritikoi.gr
Συνέχεια

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Ποιες επικίνδυνες ιδεοληψίες μας βασανίζουν;

Ακουγα προ ημερών σε «αληθινό» ραδιόφωνο περίεργους ισχυρισμούς που μάλιστα πέρναγαν σαν αντικειμενική αλήθεια. Η παρουσιάστρια των ειδήσεων, συνεπικουρούμενη από γνωστό αριστερών πεποιθήσεων παρουσιαστή, δήλωνε με απόλυτη φυσικότητα πως οι Γερμανοί είναι παγιδευμένοι στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τους. Ενώ, προφανώς, εμείς είμαστε ελεύθεροι να εκφράζουμε ευέλικτες πολιτικές και οικονομικές θέσεις. Αυτό που προφανέστατα ξεπερνούσε εύκολα η παρουσιάστρια είναι πως οι Γερμανοί είναι δανειστές. Τα δικά τους καινούργια χρήματα διεκδικούμε απαιτώντας μάλιστα αυτά να μας δοθούν κάτω από όρους που εμείς, σαν δανειζόμενοι, θα επιβάλουμε!! Αυτό τιτλοφορείται «ρεαλισμός» και των άλλων η αντίληψη πως αυτά θα πρέπει να δοθούν κάτω από προυποθέσεις που θα εγγυώνται, κατά το δυνατόν, την μελλοντική τους επιστροφή είναι δογματισμός και …ιδεοληψία!

Ας εξετάσουμε κατ΄ αρχήν την «νεοφιλελεύθερη» φύση των αιτουμένων μέτρων. Ολοι ομιλούν για κάτι που δεν κατανοούν, και την ίδια ώρα απορρίπτουν. Είναι σαν μιλά δημοσκόπηση που έγινε προ ετών στην Ελλάδα όπου τοπ 75% τν ερωτηθέντων καταδίκαζαν την παγκοσμιοποίηση. Στην ίδια έρευνα τον 90%% δήλωνε πως δεν γνώριζαν τι είναι ακριβώς η παγκοσμιοποίηση!! Στην Ελλάδα, είναι φανερό πως απόψεις, πεποιθήσεις και πολιτικές τάσεις διαμορφώνονται μέσα στην άγνοια και την παραπληροφόρηση. Με βάση τις απόψεις των Φρήντριχ Χάυεκ και Μίτλον Φρήντμαν, ο ν.φ. εκφράζεται μέσα από τις δραστικές περικοπές στην φορολογία, στην μείωση του δημόσιου τομέα, στην ελαχιστοποίηση των κανονιστικών ρυθμίσεων στην οικονομία και στην αγορά εργασίας και στην σχεδόν απόλυτη ισχυροποίηση των κανόνων του ελεύθερου ανταγωνισμού. Αυτό που παρατηρείται στην Ελλάδα, με συμμετοχή και των δανειστών, είναι οι αγωνιώδεις προσπάθειες για διάσωση του δημόσιου τομέα, τρομακτική αύξηση των φόρων, διόγκωση των παρεμβατικών ρυθμίσεων στις αγορές , σχεδόν καμία ιδιωτικοποίηση και έλεγχος σχεδόν των πάντων καθ’ όσον αφορά την οικονομική δραστηριότητα από το κράτος. Σαν συνέπεια, νεοφιλελεύθερες επιλογές των δανειστών υπάρχουν μόνο στον εγκέφαλο των αντιμνημονιακών και της εν γένει αριστεράς.

Η χώρα κύλισε σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω εκτεταμένου κρατισμού και απίστευτων παρεμβάσεων στις αγορές από κυβερνήσεις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές αλλά και με την αριστερά να υπερθεματίζει πάντα σε παροχές και παραπάνω διεύρυνση του κράτους. Κοντολογής, η χρεοκοπία προήλθε από το κράτος και όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπισή της στηρίζεται και πάλι σε επιλογές κρατικοπαρεμβατικών πολιτικών, Οτιδήποτε διαρθρωτικό, κυρίως κάτω από την πίεση του ΔΝΤ, που ενδεχόμενα θα περιόριζε τον δημόσιο τομέα τορπιλίσθηκε και τελικά ακυρώθηκε.

Η σημερινή κυβέρνηση ποδηγετείται από ακόμα ισχυρότερες και καταπιεστικές ιδεοληψίες. Μέσα στην παραζάλη ανεδαφικών πεποιθήσεων, πως δηλ. μέσα από μια «σοσιαλιστική» Ελλάδα θα μπορούσε να σωθεί και η Ευρώπη (!), προωθούμε πολιτικές επαναδιόγκωσης του κράτους (βλ λχ τις πολιτικές Κατρούγκαλου). Με βάση τις λογικές αυτές, ακόμη κι αν μηδενιζόταν το ελληνικό δημόσιο χρέος, σε λιγότερο από ένα χρόνο θα ήμασταν και πάλι αγκαλιά με την χρεοκοπία και θα χρειαζόμασταν καινούργια προγράμματα οικονομικής στήριξης. Στη Βραζιλία λχ, μετά την ριζοσπαστικά μεταρρυθμιστική Προεδρία Λούλα, η Βίλμα Ρούσσεφ άρχισε και πάλι τις παροχές. Με αποτέλεσμα η χώρα να πιάσει και πάλι πάτο και να κινδυνεύει ξανά με ολική κατάρρευση.

Πότε επιτέλους θα το καταλάβουν όλοι, πως οι καθαρές αριστερές επιλογές (και ιδεοληψίες) οδηγούν σε καταστροφή , φτώχεια και σε μια πραγματικά οδυνηρή ανθρωπιστική κρίση…
Συνέχεια

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Η συνιστώσα των δολοφόνων


Υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο να κατανοήσει κάποιος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αν οι τρομοκράτες όπως μας λένε δρουν προβοκατόρικα, πως εξηγείται το γεγονός ότι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μάρτυρες υπεράσπισης τρομοκρατών; Αν οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι προβοκάτσια, γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να περάσει τώρα τροπολογίες που αφήνουν τους τρομοκράτες ελεύθερους;

Η απάντηση μάλλον βρίσκεται στα παραλειπόμενα των κυβερνητικών συσκέψεων που έγιναν πρόσφατα. Σε μια από αυτές πριν βγει η ανακοίνωση έγινε αφαίρεση της πρότασης: «στη Δημοκρατία δεν υπάρχει ένοπλος αγώνας». Αυτή την πρόταση που είχε εισαγάγει ο κ. Πανούσης αφαιρέθηκε στην σύσκεψη υπό τον κ. Τσίπρα. Θα ήταν πολύ χρήσιμο για τους Έλληνες πολίτες αν ο κ. Τσίπρας μπορούσε να εξηγήσει στην Βουλή γιατί στην Δημοκρατία δικαιολογείται ο ένοπλος αγώνας.

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να μην έχει το θάρρος να υποστηρίξει δημόσια γιατί στην Δημοκρατία δικαιολογείται ο ένοπλος αγώνας, όμως, η νομοθεσία που προωθεί η κυβέρνηση του είναι μια έμμεση παραδοχή ότι αν οι τρομοκρατικές επιθέσεις γίνονται από αριστερούς, τότε αυτές οι επιθέσεις και οι δολοφονίες πρέπει να κρίνονται διαφορετικά. Έτσι διαβάζουμε στην Καθημερινή : «Η ουσιαστικότερη προσθήκη στις διατάξεις του ήταν η ρύθμιση για την κράτηση, κατ’ οίκον, συγγενών υποδίκων και καταδίκων που αφορούσε -πέραν των άλλων- κυρίως τους συγγενείς (μητέρα και σύντροφο) των αδελφών Τσάκαλου, που είναι έγκλειστοι για τρομοκρατική δράση («Πυρήνες της Φωτιάς»), και η οποία επίσης επικρίθηκε από δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς.»

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει προεκλογικές δεσμεύσεις στην συνιστώσα των δολοφόνων. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η βιασύνη για να περάσουν οι συγκεκριμένες φωτογραφικές διατάξεις προς χάριν του «ένοπλου αγώνα.» Όταν οι τρομοκράτες αφεθούν ελεύθεροι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν την δράση τους με δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και όλα τα σχετικά. Να προσέξουν όμως να μην αναποδογυρίσουν πάγκο λαθρομετανάστη γιατί τότε θα δουν το πραγματικά σκληρό πρόσωπο του κράτους και των ΜΜΕ.
Συνέχεια

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Πανίσχυροι μύθοι και τραγικές πραγματικότητες

TypeΠολλά πράγματα είναι απόλυτα πιστευτά ενώ δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Είναι συνηθισμένο να κατηγορούνται οι Τράπεζες για τα τρέχοντα οικονομικά αδιέξοδα. Παρά την αποδειγμένη πραγματικότητα πως μοναχά στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες αλλά το κράτος, χιλιάδες επιμένουν στην βεβαιότητα πως όλοι δουλεύουν για τις Τράπεζες.

Με αφορμή την ανακεφαλαιοποίησή τους πολλοί επιμένουν πως το πρόβλημα βρίσκεται στην δική τους αδυναμία. Εν τούτοις επιμένουν να αγνοούν πως οι δυσκολίες των Τραπεζών ακολούθησαν τα αδιέξοδα του δημόσιου τομέα. Για τον απλούστατο λόγο πως το κράτος είχε επιβάλει στο ελληνικό Τραπεζικό σύστημα την αγορά δημοσίων ομολόγων που ουδείς εχέφρων επενδυτής – πολύ περισσότερο αν ήταν Τραπεζίτης – δεν θα επέλεγε να κάνει με την ελεύθερη βούλησή του. Ακόμη και τώρα, όταν και τα ταμεία διστάζουν να τοποθετήσουν τα αποθετικά τους σε κρατικούς τίτλους, η κυβέρνηση διεκδικεί την άδεια της ΚΕΤ για τη έκδοση εντόκων γραμματίων του δημοσίου που θα υποχρεωθούν να αγοράσουν βέβαια οι Τράπεζες. Παράδειγμα η πρόσφατη δήλωση Υπουργού πως κάποια Τράπεζα όφειλε να χρηματοδοτήσει την χρεοκοπημένη κρατική εταιρία ζάχαρης λόγω σχετικής κρατικής εντολής!! Με την μέθοδο αυτή οι τραπεζικοί φορείς οδηγούνται σε καινούργια ενδεχόμενα αδιέξοδα – και πολλοί φωνάζουν επειδή το κράτος θα υποχρεωθεί σε μια τέτοια περίπτωση να τους «διασώσει» για να εξασφαλίσει την ηρεμία της οικονομίας!!

Άλλο σοβαρότατο ζήτημα παρανόησης είναι η λεγόμενη αποτυχία του μνημονίου και οι φορολογικές επιδρομές που αυτό, υποτίθεται, πως επέβαλε. Για να αποτύχει όμως κάτι θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοσθεί. Ελάχιστες διαθρωτικές αλλαγές έχουν μέχρι τώρα υλοποιηθεί ενώ πολλές από αυτές που αποφασίσθηκαν αργότερα, με διατάγματα και αποφάσεις, ματαιώθηκαν. Είναι σαν ο γιατρός να συνιστά συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή κι ο ασθενής να την αγνοεί, κατηγορώντας όμως την ίδια ώρα τον γιατρό για την αποτυχία …της θεραπείας!! Ποιές ιδιωτικοποιήσεις έγιναν, ποια επαγγέλματα ελευθερώθηκαν, σε ποιες ΔΕΚΟ έγιναν ουσιαστικές μισθολογικές περικοπές, σε ποια νοσοκομεία προωθήθηκαν εξορθολογιστικές μεταρρυθμίσεις, πόσα ταμεία ενοποιήθηκαν, πόσες πρόωρες συντάξεις καταργήθηκαν και τόσα άλλα. Το κυριότερο από όλα είναι πως γίνεται μάχη για την διάσωση του δημόσιου τομέα και των διακλαδώσεών του – μέσω καταστροφής της ιδιωτικής οικονομίας και της αγοράς, δίχως να καταργούνται φορείς και διάφορες δημόσιες οντότητες που στην πράξη είναι άχρηστες για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα και ο Οργανισμός για την Κωπαίδα, που έχει αποξηρανθεί εδώ και 150 χρόνια, διατηρείται στην ζωή. Ζητάω από 20ετίας την κατάργησή του. Η σχετική πρόσφατη απόφαση όμως και πάλι ανατράπηκε… Το ελληνικό δημόσιο δεν πεθαίνει ποτέ...

Το περισσότερο εξωφρενικό όμως επιχείρημα είναι η καταγγελία των δανειστών πως μας προκαλούν ασφυξία επειδή αρνούνται να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες μας. Ενώ είχαμε δηλώσει πως δεν χρειαζόμαστε πλέον τα δανεικά τους κι ενώ δεν παρέχουμε εγγυήσεις για την αποπληρωμή τους συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει από όλους τους άλλου υποχρέωση να μας συντηρούν. Από πουθενά δεν προκύπτει, είτε εγγράφως είτε έμμεσα από διακηρύξεις και δηλώσεις, δέσμευση των εταίρων να συντηρούν και να καλύπτουν τις όποιες δικές μας ανάγκες. ΟΙ φόροι και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις δεν αποτελούσαν αρχικές προτροπές των δανειστών. Αυτοί απαιτούσαν, και απαιτούν, συγκεκριμένο ύψος δαπανών και ελλειμμάτων. Η επίτευξή τους ήταν πάντα αντικείμενο επεμβάσεων των ελληνικών κυβερνήσεων. Σε απουσία σχετικών ελληνικών κυβερνητικών προτάσεων υπήρξαν τελικά προτροπές των δανειστών (της τρόικας).

Είναι φανερό πως στην ελληνική πλευρά επικρατούσε, αλλά και συνεχίζει να επικρατεί, σύγχυση. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως δεν υπάρχει σχεδιασμός και προγραμματισμός. Τα πάντα εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις της κοινής γνώμης και τις ευφάνταστες εμπνεύσεις Υπουργών, πολιτικών στελεχών και κομματικών συμβούλων. Το μοναδικό ευδιάκριτο πλάνο είναι πως σημερινή κυβερνητική επιθυμία είναι η παραμονή στην ευρωζώνη. Δεν είναι όμως σε θέση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση πέραν των τριών δανειστών («θεσμών», τώρα). Τα περί Ρωσίας, Κίνας, ΗΠΑ και Ιράν δεν στέκονται σε σοβαρή αξιολόγηση. Δίχως όμως εξωτερική ενίσχυση δεν υπάρχει δυνατότητα επιβίωσης. Τι μέλλει γενέσθαι; Μου είναι αδύνατον να προβλέψω…Με μύθους όμως δεν τρέφεται μια χώρα κι’ ένας λαός…
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

H προσωποποίηση της ηγεσίας

Ο θάνατος του Lee Kuan Yew, ιστορικού ηρέτη της Σιγκαπούρης σημοτοσότησε το τελος μιάς σειράς μεγάλων ηγετών της ανθρωπότητας. Για τον άνθρωπο έχουν γραφτεί πολλά και πιθανά να υπάρχουν και διάφορες απόψεις για την πορεία και τις πολιτικές του πρακτικές. Λίγοι όμως μπορούν να διαφωνίσουν για τα επιτεύγματα της πολιτικής στον τομέα της ανάπτυξης της χώρας του.

Οι δε ιδέες του πάντα προκαλούσαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Οποτε ο Lee Kuan Yew αποφάσιζε να μιλήσει Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, Διπλωμάτες, και κορυφαία διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων άκουγαν με προσοχή. Πόσοι μπορούν να διεκδικήσουν στον κόσμο όλο την απόλυτη προσοχή παρόμοιων ακροατηρίων; Ο Lee, που υπήρξε ο ιδρυτής της σύγχρονης Σιγκαπούρης και Πρωθυπουργός της για πάνω από τριάντα χρόνια, αποτελούσε, μέχρι τον πρόσφατο θάνατό του, μια από τις ελάχιστες διεθνείς προσωπικότητες των οποίων το κύρος παρέμενε αμείωτο και των οποίων οι απόψεις αντιμετωπίζονται με απόλυτο σεβασμό. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από αδύναμες ηγεσίες και από πολιτικούς που υποκύπτουν στα κελεύσματα του φτηνού λαικισμού ο Lee εξακολουθούσε να εκφράζει τις ιδιότητες ενός ηγέτη που άνοιγε δρόμους για το μέλλον – για την χώρα του αλλά και για τον κόσμο.

Σε ένα πρόσφατο μικρό βιβλίο (Lee Kuan Yew: The Grand Master's Insights on China, the United States, and the World. MIT Press 2013), που φέρει σαν τίτλο το όνομά του, εντυπωσιάζεται κανείς από το βάθος της ωριμότητάς του αλλά και την παγκόσμια διάσταση των απόψεών του. Εξακοντίζει σαν ασήμαντα σκουπίδια στο κενό της ανυποληψίας όλες εκείνες τις ηγεσίες που οδήγησαν την Δύση στο τέλμα της σημερινής οικονομικής παρακμής. Επισημαίνει τις κοντόθωρες επιδιώξεις εγκατάλειψης μιάς ορθολογικής οικονομικής πολιτικής στο βωμό της ικανοποίησης πρόσκαιρων οικονομικών ανταμοιβών με αποτέλεσμα την τελική χρεωκοπία και την επιβάρυνση των μελλοντικών γενεών. Επειδή οι φόροι, επιμένει, δεν μπορούσαν να συντηρήσουν ένα δημόσιο τομέα σπάταλο και ανοιχτοχέρη οι ηγεσίες της Δύσης κατέφυγαν στον δανεισμό. Που αναπόφευκτα όμως οδηγεί σε αδιέξοδα. Για να ευχαριστήσουν τους σημερινούς εκλογείς καταστρέφουν τους αυριανούς.

Την ίδια ώρα επιμένει πως και η Κίνα αξιολογεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σαν εξαιρετικά χρήσιμη για τις δικές της προοπτικές μια και εξασφαλίζει την αναγκαία σταθερότητα που είναι απαραίτητη για την ομαλή της ανοδική πορεία. Η Κίνα δεν επιθυμεί ανταγωνισμό ούτε και αντιπαλότητα. Προσβλέπει σε συνεργασία. Μόνο έτσι σε 40-50 χρόνια πιθανότατα θα κατακτήσει την παγκόσμια κορυφή σε οικονομική και πιθανότατα πολιτική ισχύ. Περιγράφει την ανάγκη απορρόφησης ταλαντούχων αλλοεθνών για την πορεία ανάκαμψης μιάς χώρας μαζί με την απαραίτητη εξοικείωση με την αγγλική γλώσσα που επιτρέπει άμεση πρόσβαση στις τελευταίες κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Γι αυτό είναι μπροστά παγκόσμια και με διαφορά οι ΗΠΑ, έτσι πραγματοποιήθηκε το οικονομικό «θαύμα» της Σιγκαπούρης κι εκεί βρίσκονται οι ενδημικές αδυναμίες της Κίνας και της Ινδίας.

Οι ηγεσίες, σημειώνει ο Lee Kuan Yew, οφείλουν να συμπεριφέρονται με φροντίδα προς τον λαό τους επιμένοντας να επικρατεί η τάξη, η πειθαρχία καθώς και ο σεβασμός στις ιστορικές τους αξίες και παραδόσεις. Η δημοκρατία από μόνη της δεν εξασφαλίζει ανάπτυξη. Για τον στόχο αυτό μεγαλύτερη σημασία έχει η πειθαρχία παρά η δημοκρατία. Δεν μεταβιβάζονται κουλτούρες από την μιά πλευρά της γής στην άλλη. Για να πάς μπροστά οφείλεις να χτίσεις πάνω σε αυτό που υπήρχε πριν από εσένα. Οι αξίες ενός λαού έχουν κορυφαία σημασία για το μέλλον που μπορεί με επιτυχία να χτίσει.

Η επέκταση της γνώσης και η βελτίωση ατομικών ικανοτήτων των πολιτών αποτελούν θεμελιώδεις προυποθέσεις ώστε μια χώρα να βρεθεί σε δρόμο ανάκαμψης. Απορρόφηση ταλέντων που έρχονται από διάφορες περιοχές και εθνότητες δίνουν βάθος στο αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό που είναι απαραίτητο για κάθε προσπάθεια κατάκτησης κορυφαίων αναπτυξιακών στόχων. Οπως αναγκαία όμως είναι και η ενστάλαξη νοοτροπιών αναζήτησης καινούργιων μεθόδων δράσης, καινοτομιών και εγκατάλειψης του παλιού ακόμα και για το απλό εργατικό δυναμικό. Ο Lee εκτιμά πως χωρίς επιτεύγματα στη γνώση, στις επιστήμες και στην τεχνολογία το μέλλον είναι ιδιαίτερα σκοτεινό. Ο θρίαμβος θα έρθει μόνο μέσα από την ενσωμάτωση του καινούργιου.

Η ηγεσία, για τον εκλιπόντα Υπουργό Μέντορα της Σιγκαπούρης, οφείλει να διακρίνει και να αποδέχεται την διαφορετικότητα αλλά και να επιβραβεύει την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων που έχουν τα προσόντα να προσεγγίζουν την τελειότητα. Ο ηγέτης πρέπει να θέτει στόχους και να επιδιώκει δίχως παλινωδίες την υλοποίησή τους. Δεν πρέπει να κάμπτεται από πρόσκαιρες θεωρήσεις πολιτικού κόστους. Οι δύσκολες επιλογές, κόντρα στις όποιες αντιδράσεις, πρέπει να υιοθετούνται στο ξεκίνημα μιάς θητείας. Ώστε κοντά στο τέλος της να έρχονται και τα όποια αρχικά θετικά αποτελέσματα. Εγκλημα είναι η προσπάθεια διατήρησης της όποιας δημοτικότητας στην αρχή και η ανταπόκριση στα προβλήματα αργότερα – που θα οδηγήσει σε απογοήτευση από τις, αναγκαστικά καθυστερημένες, δύσκολες και αντι-δημοφιλείς επιλογές.

Η επιδίωξη της ισότητας είναι φενάκη. Και σίγουρη συνταγή που οδηγεί στην καταστροφή. Τίποτα δεν είναι απόλυτα ίδιο με κάτι άλλο στη φύση. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Όπως εξηγεί ο Friedrich Hayek στο The Fatal Conceit: Errors of Socialism, κανένας πανίσχυρος εγκέφαλος δεν μπορεί να σχεδιάσει ένα σύστημα απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης και να ανατρέψει αιώνες ιστορικής εξέλιξης η κοινωνικού Δαρβινισμού. Τίποτα δεν μπορεί να ταυτοποιήσει τον κόσμο και να τον διαμορφώσει σύμφωνα με κάποιο ιδεατό σχήμα. Ο κόσμος γίνεται πολυεπίπεδος, αλλάζει, υιοθετεί διαφορετικά σχήματα και πορείες. Η πολυποικιλότητα είναι πλούτος. Πρέπει να την φροντίζουμε, κι όχι να την πολεμάμε. Ο καθένας πρέπει να έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ιδέες και την ικανότητά του. Κανείς δεν επιτρέπεται όμως να εγκαταλείπεται στην απόλυτη καταστροφή, αν αποτύχει.

Ο ρόλος του φωτισμένου ηγέτη για το καλό του λαού του πρέπει να είναι αυτός του παραδείγματος, της επιμονής και της υπομονής. Πρέπει αυτός να δείχνει τον δρόμο, να χαράσσει την πορεία και να μένει αταλάντευτος μέχρι το τέλος. «Ο πολιτικός ηγέτης οφείλει να περιγράφει με ζωηρά χρώματα το όραμά του για το μέλλον του λαού, να μεταφράζει μετά το όραμα αυτό σε πολιτικές ώστε να πεισθεί ο λαός να το ακολουθήσει και τελικά να τους εμπνεύσει, έτσι ώστε να συμβάλουν με την στήριξη και τις κινητοποιήσεις τους στην εφαρμογή τους» επισημαίνει ο Lee (σελ. 114). Ο ρόλος μιάς κυβέρνησης είναι να παίρνει καθαρές αποφάσεις ώστε να υπάρχει σταθερότητα και σιγουριά στις υποθέσεις των πολιτών. Η Ανατολή, υποστηρίζει ο Lee, στηρίζεται στην αυτονομία και την υπευθυνότητα των πολιτών για τις συνέπειες των επιλογών τους. Στη Δύση σήμερα ισχύει το αντίστροφο. Οι κυβερνήσεις ζητούν λαική εντολή για να λύσουν όλα τα κοινωνικά προβλήματα. Και οδγηγούνται σε αδιέξοδα και καταστροφή.

Μιά κυβέρνηση οφείλει να απεξαρτηθεί από την φοβία της κάλπης. Οταν κυριαρχεί το δέος της όποιας μελλοντικής εκλογικής αναμέτρησης η κυβέρνηση είναι ήδη παραδομένη πριν αρχίσει καν να κυβερνά. Δεν χρειάζεται να είναι μιά ηγεσία δημοφιλής σε όλη την διάρκεια άσκησης της εξουσίας. Υπάρχουν ώρες, επιμένει ο Lee, που θα πρέπει να είναι απόλυτα αντιδημοφιλής. Αν στόχος είναι η δημοτικότητα, τότε η διακυβέρνηση θα είναι τραγικά αποτυχημένη. Οπως υποστήριξε σωστά ο Μακιαβέλλι, μεταξύ του να είναι κάποιος αγαπητός η να τον φοβούνται η επιλογή του φόβου προσδίδει βαρύτητα και σεβασμό. Η άποψη του πλήθους για τον ηγέτη κατά καιρούς, είναι εντελώς αδιάφορη. Εφ όσον αυτός πιστεύει πως οι επιλογές του είναι σωστές αγωνίζεται με πάθος για την εφαρμογή τους. Και πιστεύει πως θα έλθει έγκαιρα η ώρα της δικαίωσης και της λαικής αναγνώρισης.

Το κενλό που άφησε ο θάνατός του είναι δυναπλήρωτο. Οχι μόνο για την Ασία αλλά και για τον κόσμο όλο.
Συνέχεια

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Π. Καμμένος. Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν


Του Ανδρέα Πετρουλάκη

H συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κάρφος στο μάτι των κομμάτων που τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ αργότερα, που υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με τον γνωστού φιλοχουντικού και τραμπούκικου παρελθόντος κ. Βορίδη. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένα τυπικό ακροδεξιό εθνολαϊκίστικο κόμμα που οι θέσεις του για το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.

Ο κ. Καμένος και το δικό του κόμμα έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης ακροδεξιάς με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Λαζόπουλου. Επιπλέον, ο ίδιος ο αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις οff shore εταιρείες και το αδήλωτο κότερο που του καταλογίζουν. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι αριστεροί δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝΕΛ στην Κυβέρνηση, και μάλιστα της πρώτη φορά αριστεράς, όπως είχε συμβεί και με το ΛΑΟΣ. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τον διορισμό του κ. Βορίδη από τον Παπαδόπουλο, άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα βιβλία που έγραφε ο Γεωργαλάς για τον κ. Καμμένο. Ούτε καν από εκείνους τους πιστούς στον Ανδρέα παλιούς Πασόκους, τώρα ΣΥΡΙΖΑ - λησμόνησαν ότι του είχε αφιερώσει το πρώτο του βιβλίο δείχνοντάς τον ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη.

Ο κομματικός πατριωτισμός, δυσάρεστη έκπληξη κυρίως για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, και η παράνοια του αντιμνημονιακού μετώπου, έχει μέχρι στιγμής βυθίσει σε βαθιά σιωπή τους πάλαι ποτέ αδέκαστους τιμητές της ακροδεξιάς. Και αυτό είναι το λιγότερο. Ενώ ο κ. Καρατζαφέρης αρκείτο στον ανώδυνο ρόλο του τηλεοπτικού κονφερασιέ της κυβέρνησης εκείνης, ο κ. Καμμένος σέρνει το χορό στην παραχάραξη της αριστερής φυσιογνωμίας της τωρινής. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τόσο άμεσα να έχει επαληθευθεί η αθάνατη ρήση του Χατζηδάκι «όταν το πρόσωπο του τέρατος δεν σε τρομάζει έχεις αρχίσει να του μοιάζεις». Δυστυχώς, για όλους μας, έχουν αρχίσει να του μοιάζουν.

Το κόμμα που ήταν κατά των παρελάσεων και ξιφουλκούσε κατά του κ. Αβραμόπουλου που τις επανέφερε είναι έτοιμο να διοργανώσει ένα εθνικολαϊκό φουστανελοκίτς τερατούργημα χουντικών προδιαγραφών στο Σύνταγμα, ανήμερα της 25ης Μαρτίου. Η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο ξαναζεί και κανείς αριστερός πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν άρθρωσε αντίρρηση.

Η πρώτη φορά αριστερή Πρόεδρος της Βουλής επισκέπτεται το Πεντάγωνο και επιθεωρεί με ύφος στρατάρχη άγημα παρέα με τον υπουργό -τι δουλειά έχει ένας Πρόεδρος της Βουλής εκεί πέρα; Ποια ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα να ενημερωθεί για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων επί τόπου η άσχετη με το αντικείμενο πολιτειακή παράγων, πλην του τηλεοπτικού μιλιταριστικού ταρατατζούμ; Εδώ δεν περιμέναμε αντιδράσεις, η κ. Κωνσταντοπούλου είναι ιερό δισκοπότηρο της αριστερής δημοσιογραφίας.

Η πρώτη φορά αριστερή Περιφερειάρχης Αττικής πετά με τον φουσκωμένο σαν διάνο ένστολο υπουργό, με άψογο στρατιωτικό στιλ και η ίδια- τι δουλειά έχει ένας Περιφερειάρχης σε αυτό το σόου; Ουδείς αριστερός αναρωτήθηκε.

Ο πρώτη φορά αριστερός αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας ετοιμάζει, για πρώτη φορά μετά τη Χούντα, σχέδιο εθνικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών από τον στρατό -αρκετά είχαν αφεθεί τα παιδιά μας ανυπεράσπιστα στο ανθελληνικό μένος της κ. Ρεπούση. Μούγκα η αριστερή ευαισθησία.

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση- αυτός δεν κάθεται στα αυγά του σαν τον κ. Καρατζαφέρη. Άνοιξε βεντέτα με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έδωσε τον τόνο στην κήρυξη του ψυχρού πολέμου εναντίον της Γερμανίας- μια χαρά στρώνουμε το έδαφος για να πάμε να ζητήσουμε λεφτά, τη στιγμή που εκείνος απτόητος απολαμβάνει τον ρόλο του παίζοντας πόλεμο στο Αιγαίο με Απάτσι και φρεγάτες. Μέχρι και η τέως προστατευόμενή του κ. Ραχήλ Μακρή αναρωτήθηκε αν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να ξοδεύει τα λεφτά μας σε οπερέτες. Δυστυχώς κάνει. Την κυβέρνηση σαν τα μούτρα του.

Δημοσιεύθηκε στο Protagon.
Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Η εισαγγελέας των παράνομων ιδεών


Η φθορά της δημοκρατίας άρχισε πολύ νωρίτερα από ότι ήταν το αναμενόμενο με το νόμο λογοκρισίας (βλ. “αντιρατσιστικό”) που είχε περάσει η προηγούμενη κυβέρνηση. Η εισαγγελέας ρατσισμού - ναι, έτσι λέγεται - διέταξε προκαταρκτική έρευνα για ένα φυλλάδιο που εμπεριείχε την πρόταση «έξω οι λαθρομετανάστες από την Ελλάδα».

Έχουμε αφήσει πίσω μας την Ελλάδα που πολίτες θα μπορούσαν να έχουν απόψεις που δεν είναι αρεστές στο κράτος. Έχουμε περάσει σε ένα άλλο στάδιο, που ακόμα και νόμοι που καταπατούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα εφαρμόζονται με μια απίστευτη ελαστικότητα ώστε να πολλαπλασιάζονται οι αντιφιλελεύθερες συνέπειες τους.

Το «έξω οι λαθρομετανάστες από την Ελλάδα» δεν είναι πλέον μια πολιτική θέση με την οποία κάποιοι μπορεί να συμφωνούν και άλλοι να διαφωνούν. Είναι μια πρόταση που παραβιάζει τις αρχές της άκρας αριστεράς στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και έτσι αυτομάτως είναι παράνομη στο νέο νομικό καθεστώς που έχει δημιουργηθεί. Οι νόμοι λογοκρισίας δεν απαγορεύουν ακραίες ιδέες γενικά, αλλά ιδέες που δεν είναι αρεστές στο υπάρχον κατεστημένο. Οι νόμοι λογοκρισίας της χούντας υπήρχαν για να λογοκρίνονται οι αριστεροί. Οι νόμοι λογοκρισίας του μεταπολιτευτικού καθεστώτος υπάρχουν για να λογοκρίνονται όσοι δεν συμφωνούν με τα δόγματα της πολιτικής ορθότητας.

Η συγκεκριμένη εισαγγελέας λειτουργώντας με τον υπερβάλλοντα ζήλο που αρμόζει σε μια τζιχαντιστή της πολιτικής ορθότητας, έκρινε ότι το «έξω οι λαθρομετανάστες από την Ελλάδα» είναι άξια προκαταρκτικής έρευνας. Το μυστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι το συγκεκριμένο φυλλάδιο που προσκαλούσε σε εκδήλωση ήταν της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή είναι το μεγάλο δώρο σε ένα κατεστημένο που προσπαθούσε εδώ και πολλά χρόνια να περάσει τους συγκεκριμένους νόμους λογοκρισίας.

Η Χρυσή Αυγή είναι το τέλειο μέσο για την επιβολή μιας φασιστικής νοοτροπίας στην ελληνική κοινωνία λειτουργώντας σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο οι διώξεις εναντίον της την κάνουν πολύ πιο ελκυστική σε όλους αυτούς που είναι επιρρεπής στο μήνυμα της. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι διώξεις εναντίον της νομιμοποιούν τις φασιστικές τακτικές εις βάρος της, μιας και κανείς δεν θέλει να γίνει ο υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μιας οργάνωσης φασιστοειδών. Έτσι η καθώς πρέπει δημοσιογραφία, οι συνταγματολόγοι και άλλοι, είτε σωπαίνουν, είτε χειροκροτώντας παραβιάσεις βασικών δικαιωμάτων βοηθούν στο να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα κανονικότητας γύρω από ξεκάθαρα αντιφιλελεύθερους νόμους.

Την ίδια εβδομάδα στο Lifo o Άρης Δημοκίδης ζητούσε από τις αρχές να κινηθούν εναντίον του Μητροπολίτη Άνθιμου, λόγω των απόψεων που εξέφρασε σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Το Lifo, φρέσκο από το πρόσφατο Je suis Charlie που σύντομα ξέχασε, θα πρέπει να καταλάβει ότι πρώτα πρέπει να υπάρξει μια γενικότερη αποδοχή αυτής της νέας κανονικότητας πριν αρχίσει να ρουφιανεύει και άλλους πολίτες στις αρχές για τις απαγορευμένες απόψεις τους. Ας μην προτρέχουν οι όχι και τόσο Je suis Charlie του Lifo.
Συνέχεια

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Κανίβαλοι με πιρούνια

"Αν οι Κανίβαλοι χρησιμοποιούσαν πιρούνι θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε πως υπάρχει πρόοδος;" Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ενός γνωστού Πολωνού ποιητή θα μπορούσε αυθόρμητα να είναι: "εξαρτάται από ποιανού την μεριά το βλέπει κανείς". Aπό την πλευρά του Κανίβαλου αποτελεί σίγουρα πρόοδο. Διότι βελτιώνει τον τρόπο απόλαυσης του φαγητού και αποφεύγει την δραματική φυσική επαφή με το ανθρώπινο σφαχτό.

Από την πλευρά όμως του δυστυχισμένου θύματος αμφιβάλω πως θα υπήρχε μια αντίστοιχη θετική αποτίμηση του γεγονότος. Ο αβάσταχτος πόνος της εξόντωσης μαζί και με την φρικτή προοπτική του αποκρουστικού τέλους θα ζύγιζε πολύ περισσότερο στην εκτίμηση της κατάστασης από τον περισσότερο μοντέρνο τρόπο διεκπεραίωσης της φονικής πράξης.

Για τους φανατικούς όμως υποστηρικτές της αδίστακτης φορολόγησης των πάντων, με στόχο την προστασία όσων εκείνοι μόνοι τους αποφασίζουν πως αξίζουν της κρατικής φροντίδας, πρόοδος δεν είναι η κατάργηση της σφαγής αλλά η βελτίωση των μεθόδων εξόντωσης. Αδίστακτα λοιπόν το δημόσιο, και οι εκάστοτε εξουσιαστές του, εξαγοράζουν ψήφους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Και θυσιάζουν στην διαδρομή αυτή το εισόδημα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων των οποίων μοναδικό αμάρτημα υπήρξε πως έτυχε να γεννηθούν στην χώρα των αυθαίρετων αυτών λαϊκιστών.

Οι κανίβαλοι της εποχής μας κατασπαράσσουν ατιμώρητα το βιός των απλών πολιτών. Και για πιρούνι, ώστε η κλοπή να μην αποκαλύπτεται στις πραγματικές αποκρουστικές της διαστάσεις, χρησιμοποιούν το ενδιαφέρον τους δήθεν για την φροντίδα των αδυνάτων. Στο σημείο αυτό επάνω τίθενται δύο βασικά ζητήματα. Το πρώτο έχει να κάνει με το ποίος αξιολογεί και πως το ποίοι πραγματικά είναι αυτοί οι αδύνατοι. Το δεύτερο με τον εύλογο προβληματισμό για το αν οι πόροι αυτοί πραγματικά πιάνουν τόπο και καταλήγουν στα χέρια - η έστω στις τσέπες - των αδυνάτων. Και στις δύο περιπτώσεις τα ερωτήματα είναι μεγάλα και οι απαντήσεις διστακτικές και ομιχλώδεις.

Με ποιό τρόπο ακριβώς αξιολογείται στην εποχή μας η έννοια του φτωχού κι αδύνατου; Παλαιότερα σαν αδύνατος λογιζόταν εκείνος που βρισκόταν δίχως απασχόληση, ο μεροκαματιάρης βιομηχανικός εργάτης, ο εξαθλιωμένος γεωργός, ο εξαρτημένος για τα καθημερινά από τις κρατικές παροχές και τα επιδόματα πολίτης. Σήμερα οι εικόνες αυτές έχουν δραστικά αλλάξει. Δεν μπορεί να νοηθεί σαν "αδύνατος" κάποιος που επιλέγει να μην δουλεύει διότι εκτιμά πως η όποια εργασία δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή η τον συμφέρει περισσότερο η άκοπη είσπραξη του κοινωνικού επιδόματος από την κοπιαστική καθημερινή εργασία. Ούτε βέβαια και είναι δυνατόν στις σημερινές κοινωνίες να αντικρίζουμε τις κοινωνικές διαιρέσεις με βάση τις οικονομικές κατηγορίες του παρελθόντος.

H σιγουριά της μόνιμης ένταξης κάπου, δεν υπάρχει πλέον σήμερα. Οι ρόλοι μπερδεύονται και ο πολίτης σαν άτομο λειτουργεί σαν "νομάς", περιδιαβαίνοντας συνεχώς από επάγγελμα σε απασχόληση, μην βρίσκοντας πουθενά λιμάνι για να αράξει. Η εποχή μας έχει σηματοδοτήσει το τέλος της σιγουριάς (βλ. σχετ. Ulrich Beck, The Reinvention of Politics.Cambridge: Polity Press, 1997).O Mάρξ στήριξε τις θεωρίες του στην ανάγκη που είχε το κεφάλαιο να εκμεταλλεύεται την φθηνή ανθρώπινη εργασία. Σήμερα το κεφάλαιο δεν χρειάζεται πια τον ανειδίκευτο εργάτη. Τον στέλνει στα αζήτητα, περιθωριοποιώντας τον κοινωνικά και οικονομικά. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπινου κόπου, αλλά η αδιαφορία γι' αυτόν

Το ποιός ακριβώς εξ' άλλου είναι "φτωχός" σήμερα είναι μια εξαιρετικά σχετική υπόθεση. Στα χρόνια της βιομηχανικής εποχής φτωχός ήταν ο δίχως απασχόληση άνεργος. Εκείνος δηλ. που δεν είχε καθόλου εισοδήματα και κάποια σταθερή δουλειά. Ο φτωχός σήμερα, ανεξάρτητα από την τρέχουσα οικονομική κρίση που έχει αλλοιώσει πολλά μεγέθη, μετριέται αντιθέτως με βάση τα πόσα και ποία ακριβώς πράγματα μπορεί να καταναλώσει. Μπορεί να έχει εισόδημα, να βρίσκει απασχόληση αλλά να αισθάνεται "φτωχός", διότι αδυνατεί να παραβγεί σε μιά κοινωνία καταναλωτών με τα μοντέλα συμπεριφοράς που του επιβάλλει η πραγματικότητα ζωής που εισβάλλει καθημερινά στο σπίτι του μέσω των ΜΜΕ (βλ. και Zygmunt Bauman, Work, Consumerism and the New Poor. Buckingham: Open Univers., 1998).

Καθ΄ όσον αφορά τους πόρους που διατίθενται για την ανακούφιση των αδυνάτων από τα προβλήματά τους, έγκυρες μελέτες έχουν δείξει πως σπάνια καταλήγουν να εξυπηρετούν τους στόχους για τους οποίους θεσμοθετήθηκαν. Διότι κάποιοι μαθαίνουν να ζούν με τα χρήματα αυτά και δίνουν μάχες για να μην τα αποχωρισθούν.

Οι κανίβαλοι λοιπόν εξακολουθούν να διατυμπανίζουν τις πραμάτειες τους. Μόνο που χρησιμοποιώντας πιρούνια παρουσιάζουν σαν πρόοδο την σταθερή τους προσκόλληση στο παρελθόν
Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Τι Σώρρας, τι Τσίπρας


Μόνο στην πολιτική παίρνουμε στα σοβαρά κάτι που σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής θα το θεωρούσαμε απατεωνιά ή μια γελοία γραφικότητα. Γελάμε με τον Αρτέμη Σώρρα, αλλά ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα. Η διαφορά μεταξύ Σώρρα και Τσίπρα είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι πολύ πιο επικίνδυνος.

Ως γνωστόν ο κ. Αρτέμης Σώρρας είναι ο άνθρωπος που υποτίθεται έχει βάλει σ’ ένα λογαριασμό αμερικάνικα ομόλογα αξίας 600 δις, που είναι διαθέσιμα για να πληρωθεί το ελληνικό χρέος και να μας μείνουν και κάτι ψηλά. Μόνο τα 600 δις θα έκαναν τον κ. Σώρρα τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου - και το πιο πλούσιο άτομο στην ιστορία της ανθρωπότητας - αλλά τα 600 δις είναι μόνο η αρχή. Λέει ο κ. Σώρρας ότι η συνολική του περιουσία σε αμερικάνικα ομόλογα φτάνει τα τρία τρις δολάρια. Δηλαδή, ο κ. Σώρρας δεν είναι μόνο ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην γη, δεν είναι μόνο ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην ιστορία, είναι το πιο πλούσιο ον στο σύμπαν από την μεγάλη έκρηξη που το δημιούργησε μέχρι σήμερα.

Όπως και ο πρώην σύμβουλος του ΓΑΠ και νυν υπουργός οικονομικών, κ. Βαρουφάκης, έτσι και ο κ. Σώρρας είναι υπέρ του λιτού βίου. Αν και το πιο πλούσιο ον στην ιστορία του σύμπαντος, κυκλοφορεί ανάμεσα μας σαν ένας απλός άνθρωπος και μάλιστα σύμφωνα με ρεπορτάζ, μαζεύει και 20άρικα από οπαδούς για την στήριξη του αγώνα. Τα τρία τρις ο κ. Σώρρας τα απέκτησε γιατί είναι εφευρέτης κάποιων διαστημοπλοίων - με αρχαία τεχνολογία - που σουλατσάρουν στο διάστημα χωρίς να έχουν ανάγκη από καύσιμα. Το αμερικάνικο κράτος τον πλήρωσε με τρία τρις δολάρια σε ομόλογα για να αποκτήσει αυτά τα διαστημόπλοια με την αρχαία τεχνολογία...

Ο κ. Τσίπρας είναι λίγο πιο προσεκτικός. Σ’ αυτά που μας πουλάει δεν υπάρχουν καφενόβια διαστημόπλοια που ξεκουράζονται στο διάστημα περιμένοντας οδηγίες. Είχε όμως ένα μυστικό σχέδιο στο οποίο δεν υπήρχε μια στο εκατομμύριο να μην αποδεχθεί η κα Μέρκελ. Παρεμπιπτόντως, είχε αυτό το μυστικό σχέδιο γιατί είχε βρει τον τρόπο να παίρνουμε τα λεφτά από τους Ευρωπαίους χωρίς μνημόνια. Χρειαζόμασταν τα λεφτά από τους Ευρωπαίους γιατί μας είχε πουλήσει την ιδέα ότι 1) είχαμε πρόβλημα ρευστότητας και 2) ότι δεν είχαμε πρόβλημα ρευστότητας, αλλά χρειαζόμασταν τα χρήματα τους προσωρινά μέχρι να τους πείσουμε με το μυστικό σχέδιο του να μας σβήσουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας.

Ο κ. Τσίπρας αφού με το μυστικό του σχέδιο θα είχε σβήσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, θα είχε προχωρήσει άμεσα και σε μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας βάση ενός φανερού σχεδίου που το λέμε “Πρόγραμμα της Θεσαλλονικής”. Αυτό το φανερό σχέδιο είναι ένας κατάλογος υποσχέσεων όπου το κράτος μοιράζει λεφτά σε μια σειρά εκλογικά σημαντικών ομάδων με την επιπλέον υπόσχεση ότι οι Έλληνες δεν θα χρειαστεί ποτέ να τις πληρώσουν. Αυτοί που θα πληρώνουν, μας είπε ο κ. Τσίπρας, θα είναι οι κουτόφραγκοι, οι μεγάλοι φοροφυγάδες και οι αγορές που θα χορεύουν στις πενιές του ανεπάγγελτου πρωθυπουργού μας.

Αν κάτι πραγματικά κάνει πιο πειστικά τα μυστικά και δημόσια σχέδια του κ. Τσίπρα, είναι ότι εντάσσονται σε ένα όραμα για την ελληνική κοινωνία, που ακόμα και ο πιο ορθολογιστής θα ήταν δύσκολο να αντικρούσει. Ο κ. Τσίπρας οραματίζεται μια Ελλάδα με πολύ περισσότερους αιώνιους φοιτητές, με ακόμα περισσότερους πενηντάρηδες συνταξιούχους, με εκατοντάδες χιλιάδες περισσότερους στο δημόσιο, με ιδιωτικές επενδύσεις που δεν θα γίνονται αλλά που θα έχουμε τα οφέλη τους, που η αριστεία θα είναι ρετσινιά και ανάθεμα, και όλα αυτά μαζί θα δημιουργήσουν μια σύγχρονη και ευημερούσα κοινωνία, γιατί πως να το κάνουμε, έτσι ακμάζουν τα έθνη. Ειλικρινά, ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πει ότι μια τέτοια ευημερούσα κοινωνία δεν είναι εφικτή; Εξάλλου, οι πρώτες μέρες της κυβερνήσεως δείχνουν πως ετοιμάζεται η προ πολλού προαναγγελθείσα «έφοδος στον ουρανό», όπου προφανώς θα μας περιμένουν τα διαστημόπλοια του κ. Σώρρα για να μας μεταφέρουν σε έναν δικαιότερο γαλαξία.

Η πολιτική είναι η τέχνη των ανθρώπων με τις μεγαλύτερες αξιώσεις και τις χαμηλότερες επιδόσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί οι προθέσεις και οι πολιτικές κρίνονται ξεχωριστά από τα αποτελέσματα τους. Δείτε για παράδειγμα την αγιοποίηση του ΚΚΕ στην Ελλάδα. Όπου εφαρμόστηκαν αυτά που υποστηρίζει το ΚΚΕ, οι κοινωνίες μετατράπηκαν σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης ακραίας φτώχειας και βίας. Αυτά τα καθεστώτα έπρεπε να υψώσουν τείχη και συρματοπλέγματα για να μην αποδράσουν οι πολίτες. Κι όμως, 25 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το ΚΚΕ είναι υπεράνω κριτικής γιατί πρέπει να το κρίνουμε όχι βάση των αποτελεσμάτων της ιδεολογίας του, αλλά σύμφωνα με τις προθέσεις του. Όπου εφαρμόζεται ο κομμουνισμός αποτυγχάνει. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν φταίει το σύστημα, αλλά οι άνθρωποι που προφανώς δεν είναι ηθικά αντάξιοι του συστήματος.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε προεκλογικά, ούτε μετεκλογικά, υπάρχει μια σοβαρή εξέταση των όσων λέει και κάνει. Το να εξεταστεί η συνέπεια των λόγων του και τα αποτελέσματα της πολιτικής του θεωρείται αμάρτημα. Η αναπόφευκτη αποτυχία του θα είναι σίγουρα αποτέλεσμα συνωμοσίας των σκοτεινών κέντρων, ή, της δημοσιονομικής ασφυξίας των Βρυξελλών, ή, το ότι δεν υποστηρίχτηκε αρκετά από τους πολίτες. Πάντως η αποτυχία του δεν θα έχει να κάνει με το ότι η ιδεολογία του και η πολιτική του είναι ένα μάτσο επικίνδυνες αστειότητες.
Συνέχεια

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Μια κυβέρνηση κουτοπόνηρων


Αν κάποιος δεν θα ήθελε να χαρακτηρίσει την υπάρχουσα κυβέρνηση σαν ένα τσούρμο πολιτικών απατεώνων, μια εναλλακτική πρόταση είναι η εξής: Η κυβέρνηση είναι μια κακόγουστη φάρσα χαμένη σ’ ένα λαβύρινθο πολλαπλών αδιεξόδων.

Τελικά φτάσαμε και στην αποκάλυψη του Σχεδίου Β της κυβέρνησης που είναι πανομοιότυπο με αυτό του Γιώργου Παπανδρέου, δηλαδή δημοψήφισμα ή εκλογές. Δεν είναι τυχαίο ότι η επανάληψη της ιδέας προέρχεται από τον πρώην σύμβουλο του κ. Παπανδρέου, Γιάνη Βαρουφάκη.

Αν θυμάστε τον Ιανουάριο η θέση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ότι αν κερδίσει τις εκλογές θα προσποιηθεί μια σκληρή διαπραγμάτευση και αν το πράγμα πάει στραβά, θα πετάξει την καυτή πατάτα στους πολίτες με ένα δημοψήφισμα ή νέες εκλογές. Αν ήταν έτσι ο καθένας θα μπορούσε να υποσχεθεί ότι υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς το παραμικρό κόστος για αποτυχία ή επιτυχία. Όμως τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ πωλούσε την ιδέα ότι είχε έτοιμο και κοστολογημένο πρόγραμμα, είχε επίσης έτοιμη διαπραγμάτευση για την οποία ο κ. Τσίπρας έλεγε ότι δεν υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο να μην αποδεχθεί η κα Μέρκελ.

Αρχικά θέλαμε χρόνο και όχι χρήμα για να φτιάξουμε μετεκλογικά ένα πρόγραμμα που ήταν ήδη έτοιμο πριν τις εκλογές. Τώρα δεν θέλουμε χρήμα, αλλά και θέλουμε, για να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα που ήταν ήδη έτοιμο και κοστολογημένο πριν τις εκλογές. Επίσης μιας και φαίνεται ότι ο τσαμπουκάς δεν πέρασε στην Ευρώπη απειλούμε με εκλογές ή δημοψήφισμα.

Φαίνεται, ότι σιγά σιγά περνάμε από το στάδιο της άγνοιας σ’ αυτό του πανικού. Ποιος ακριβώς θα ήταν ο σκοπός ενός δημοψηφίσματος ή νέων εκλογών; Δεν ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα των προηγούμενων εκλογών; Δεν ξέρουν οι Ευρωπαίοι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει λεφτά χωρίς μνημόνιο; Δεν ξέρουν ότι με αυτό ακριβώς το αίτημα πήγε η κυβέρνηση Τσίπρα στην Ευρώπη και έφαγε πόρτα; Εάν υποθέσουμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό σε εκλογές ή δημοψήφισμα συμφωνήσει με τις θέσεις της κυβέρνησης, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτό το γεγονός θα αλλάξει την στάση των Ευρωπαίων;

Η πικρή αλήθεια είναι ότι το θέμα των εκλογών και του δημοψηφίσματος είναι η πανικόβλητη κίνηση μιας κυβέρνησης που φοβάται ότι θα έρθει αντιμέτωπη με τα προεκλογικά της ψέματα πολύ νωρίτερα απ’ ότι υπολόγιζε. Έχουν καταλάβει ότι είναι δύσκολο να κοροϊδέψουν τους έξω - και σύντομα θα έχουν την ίδια δυσκολία και με τους μέσα. Επειδή δεν έχει μείνει άρτος, θα περιορισθούν στα δημοκρατικά θεάματα και οι εκλογές/δημοψήφισμα εντάσσονται σ’ αυτό πλαίσιο.

Στα καλά νέα της εβδομάδας ήταν η εξαιρετική ιδέα της κυβέρνησης να οπλίσει τουρίστες με κάμερες και μικρόφωνα για να ενημερώνουν την εφορία για ύποπτους για φοροδιαφυγή μικρομεσαίους. Άλλο ένα μέτρο ενάντια στην ολιγαρχία.

Κρίμα, βέβαια, που “αντιεξουσιαστές” έκαναν κατάληψη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου την Κυριακή. Σ’ αυτή τη χώρα οι άξιοι βάλλονται από παντού.

Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Πολύ δούλεμα, καθόλου αξιοπρέπεια


Η σύζυγος που τελείωσε νωρίτερα από τη δουλειά μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα και βλέπει τον σύζυγο της με μια άλλη κυρία να επιδίδεται στην ικανοποίηση των γενετήσιων ορμών του είδους. Αυτός της λέει: «Ποιον θα πιστέψεις, εμένα ή τα ψευδόμενα σου μάτια;»

Στην θέση της κυρίας βρίσκεται η Ελλάδα αυτό τον καιρό, αφού ο κ. Τσίπρας έκανε την αναμενόμενη κολοτούμπα. Θα μπορούσαμε να πιστέψουμε τον κ. Τσίπρα ή τα ψευδόμενα μάτια μας αν κάναμε τον κόπο να διαβάσουμε την συμφωνία που υπέγραψε.

Το καλοκαίρι του 2012 μου είχε κάνει εντύπωση το μεγάλο χαμόγελο του κ. Τσίπρα. Το κόμμα του είχε έρθει δεύτερο για δεύτερη φορά από το Μάιο και ήταν σίγουρο ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα μπορούσαν πλέον να σχηματίσουν κυβέρνηση. Τι τον έκανε τόσο ευτυχισμένο; Τότε είχα την εντύπωση ότι ο κ. Τσίπρας ήταν ένας λογικός άνθρωπος και νόμιζε ότι θα περνούσε άλλη μια περίοδος όπου οι αντίπαλοι θα έπρεπε να διαχειριστούν τα δύσκολα, ενώ αυτός εύκολα από την πλευρά της αντιπολίτευσης θα μπορούσε να λέει ότι θέλει.

Σε αυτή την περίοδο ο κ. Τσίπρας είπε ότι ήθελε. Από κατάργηση του μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο», την ονομαστική διαγραφή του χρέους και την άμεση εφαρμογή του “προγράμματος” της Θεσσαλονίκης - μιας και αυτό το “πρόγραμμα” περιελάμβανε μόνο όσα μπορούσε να κάνει εδώ και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι όσα θα ήθελε πραγματικά να κάνει. Μετά έγιναν κυβέρνηση.

Πριν ακόμα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις είχαν εξαφανιστεί οι απαιτήσεις όπως η ονομαστική διαγραφή του χρέους και όλα όσα είχαν πει για επαχθές και επονείδιστο χρέος. Λίγο πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις ο κ. Τσίπρας θα πει επανειλημμένα ότι δεν μπορεί να υπογράψει την συνέχεια του μνημονίου, αλλά τελικά θα υπογράψει την συνέχεια του υπάρχοντος μνημονίου ενώ θα ετοιμάζεται το Μνημόνιο 3 γι’ αυτό το καλοκαίρι. Ενώ οι παροχές του “προγράμματος” της Θεσσαλονίκης διαρκώς αναβάλλονται.

Είχε όμως και επιτυχίες η κυβέρνηση. Το μνημόνιο πλέον δεν θα το λέμε μνημόνιο αλλά πρόγραμμα ή τρέχουσα συμφωνία. Η τρόικα πλέον μετονομάζεται σε θεσμούς ή τρεις θεσμούς. Όπως είπε ο πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, και νυν υπουργός οικονομικών κ. Βαρουφάκης, τους Έλληνες δεν του ενδιαφέρουν τα χρήματα ή οι δουλειές, παρά μόνο η αξιοπρέπεια. Από αυτό το νέο πλαίσιο αξιοπρέπειας θα πηγάζει η μετονομασία του μνημονίου και της τρόικας. Σε επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου «ο κ. Ντάισελμπλουμ θα δηλώσει ότι «η παράταση του υφιστάμενου προγράμματος για την Ελλάδα έχει συμφωνηθεί, θα δούμε όπως πώς θα το ονομάζουμε» και οι παριστάμενοι ξέσπασαν σε γέλια». Αξιοπρέπεια.

Στην συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Λαφαζάνης θα δηλώσει ότι «Είναι πολύ θετικό ότι η κυβέρνηση δεν θα κυρώσει στη Βουλή τη χρονική επέκταση μιας δανειακής σύμβασης που ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και έχει νεοαποικιακά χαρακτηριστικά». Δηλαδή, υπουργός της κυβέρνησης χαίρεται που η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει δεν θα πάρει ως όφειλε την έγκριση της Βουλής, και θα εφαρμόσει παράνομα μια δανειακή σύμβαση με «νεοαποικιακά χαρακτηριστικά.» Αξιοπρέπεια.

Στα πλαίσια της νέας αξιοπρέπειας, θα πρότεινα η τούρκικη πρόκληση να μετονομασθεί σε τούρκικη υποχωρητικότητα.

Υ.Γ.: Η ατάκα, «εμένα ή τα ψευδόμενα σου μάτια;» ανήκει στον Γκράουτσο Μαρξ, που μάλλον είναι ο μόνος Μαρξ που γνωρίζει ο κ. Τσίπρας.
Συνέχεια

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Πάκης ο καταλληλότερος


Οι παλαιότεροι μας λένε ότι οι επόμενες γενιές που δεν περάσαν κατοχή και εμφύλιο δεν έχουν δει τα δύσκολα. Τώρα όμως που έχουμε χρεοκοπία με πρόεδρο Πάκη, πρωθυπουργό Τσίπρα και πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντοπούλου, θα πρέπει να κοπούν οι παραπάνω εξυπνάδες.

Ήταν αναπόφευκτο να μείνει στην μνήμη μου ο Πάκης ήδη από το 2008. Είναι ο άνθρωπος που έστω προσωρινά έκανε την Αθηνά πόλη του φωτός. Και αυτό το επέτυχε χωρίς καν να χρειαστεί η ολοσχερής καταστροφή της πόλης. Όπως τότε είχε δηλώσει: «Περισσότερα είναι τα κτίρια που δεν καίγονται από εκείνα που καίγονται».

Ο Νέρωνας πρώτα έγινε αυτοκράτορας και μετά έκαψε την Ρώμη. Εμείς θα κάνουμε τον Πάκη πρόεδρο αφού πρώτα έχει κάψει την Αθήνα. Που σημαίνει ότι έχουμε προχωρήσει το θέμα που λέγεται παρακμή αρκετές λεύγες πιο πέρα από εκεί που το άφησαν οι Ρωμαίοι.

Πάντως η συγκεκριμένη κίνηση Τσίπρα μου δείχνει ότι είναι ένας σιγουρατζής πολιτικός. Με Κωστάκη και Γιωργάκη ξέρει ότι έχει σκληρό ανταγωνισμό για τον τίτλο του χειρότερου πρωθυπουργού. Άμα δεν παίξει το χαρτί επίσημη χρεοκοπία, έχει τον Πάκη καβάτζα που θα του δώσει το προβάδισμα.

Ο Πάκης δεν διέπρεψε μόνο σε θέματα λαμπαδιάσματος, αλλά σ’ όλους του τομείς των αρμοδιοτήτων του. Αφού ευχαρίστησε του λαθρομετανάστες που προτιμούν την χώρα μας, προχώρησε σε μαζικές νομιμοποιήσεις και ελληνοποιήσεις. Προχώρησε και σε μόλις 865.000 προσλήψεις στο δημόσιο. Βέβαια θα ήταν οικονομικότερο και ταχύτερο να είχαμε μετρήσει πόσους δεν διόρισε.

Ποιος μπορεί να τον αδικήσει για μια τόση φιλολαϊκή πολιτική στο θέμα των διορισμών; Λεφτά υπήρχαν. Τον τελευταίο χρόνο της επανίδρυσης του κράτους το πρωτογενές έλλειμμα ήταν 24 δις ευρώ, δηλαδή ίσα με 9 ΕΝΦΙΑ. Το συνολικό έλλειμμα του κράτους μόνο το 2009 ήταν 36 δις ευρώ, δηλαδή σχεδόν 14 ΕΝΦΙΑ. Ζωή να έχουμε να τα ξεπληρώσουμε κάποια μέρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μέγας πολιτικός και αυτό το βλέπεις γιατί μπορείς να τον συγκρίνεις με άλλους μεγάλους της σύγχρονης ιστορίας, όπως ο Steve Jobs της Apple. Του Steve Jobs του άρεσε η ρήση ενός άλλου μεγάλου των υπολογιστών που έλεγε ότι όσοι παίρνουν στα σοβαρά το λογισμικό που δημιουργούν, θα πρέπει να κατασκευάζουν και την ανάλογη συσκευή που να δένει άρτια με αυτό το λογισμικό. Κάπου εκεί βρίσκεται και η εξήγηση για την επιλογή του Πάκη Φαυλόπουλου. Η επιλογή Πάκη δένει τόσο πολύ με την υπάρχουσα κατάσταση που αγγίζει τα όρια της τελειότητας. «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» που έλεγε και ο άλλος μεγάλος των κομπιούτερς Ντίνος Ηλιόπουλος.

Ο Πάκης είναι ένας αξιοθαύμαστος πολιτικός. Αφού για μια πενταετία άσκησε μια ακραία δημαγωγική και καταστροφική πολιτική, όταν ήρθαν τα δύσκολα το λάκισε στην νησίδα της προσωπικής του ευημερίας μακριά από την μιζέρια των εκατομμυρίων θυμάτων του. Τώρα επιστρέφει με την αργομισθία της προεδρίας πλέοντας σε πελάγη αυταρέσκειας χωρίς την παραμικρή αίσθηση ενοχής και ευθύνης. Είναι ο καταλληλότερος.

Εδώ η ανάρτηση από τον Φεβρουάριο του 2013, Καραμανλής - Τσίπρας, το αναπόφευκτο ειδύλλιο.

Συνέχεια