Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Ο μοιραίος Γιάνης Βαρουφάκης


Έχει ενδιαφέρον να διαβάζει κάποιος τα κείμενα του κ. Βαρουφάκη που έγραψε πριν γίνει υπουργός. Εκεί μπορεί να δει την προσωπικότητα ενός ατόμου που όχι μόνο αγνοεί πολλά δεδομένα της πραγματικότητας, αλλά που επίσης αγνοεί την πιθανότητα ύπαρξης της όποιας άγνοιας στην δική του περίπτωση.

Έτσι στο «Ο πανικός τους, η ελπίδα μας» που έγραψε τον Δεκέμβριο του 2014 διαβάζουμε: «Όσο διαρκεί μια τέτοια διαπραγμάτευση, κατά τη διάρκεια της οποίας θα απειλούμαστε με κλείσιμο των ΑΤΜ από το Βερολίνο και τη Φρακφούρτη, οι αγορές θα έρθουν και πάλι στα όρια του νευρικού κλονισμού, τα spreads θα φτάσουν στα ουράνια, το χρηματιστήριο στις 600 μονάδες, τα ανόητα hedge funds θα τραβάνε τα μαλλιά τους. Δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία το επιτόκιο δανεισμού του δημοσίου όσο το δημόσιο δεν δανείζεται. Δεν έχει σημασία η τιμή της μετοχής μιας τράπεζας πού ήταν και παραμένει πτωχευμένη και η οποία είχε τσιμπήσει μερικά ευρώ λόγω μιας πολιτικά κατασκευασμένης φούσκας.»

Αυτό ήταν το σενάριο για την περίοδο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης. Μια σειρά παραγόντων θα αισθάνονται την έξαψη της “σκληρής” αντίστασης Τσίπρα-Βαρουφάκη, αλλά όλα αυτά θα είναι μακριά από την πραγματικότητα του μέσου Έλληνα ο οποίος δεν εργάζεται σε Hedge Fund, δεν έχει μετοχές στο χρηματιστήριο και ο οποίος έχει ακούσει τόσες πολλές τις απειλές για κλείσιμο των ATM οπότε γιατί να τις πιστέψει.


Ήταν ένα σενάριο του οποίου οι συνθήκες ήταν κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των φαντασιώσεων Βαρουφάκη. Οι συνετοί άνθρωποι αρχίζουν από τις συνθήκες της πραγματικότητας και από εκεί κτίζουν τα διάφορα σενάρια δράσης. Αντίθετα, ο κ. Βαρουφάκης, αρχίζει από ένα ιδεατό γι΄αυτόν σενάριο και από εκεί και μετά κλαδεύει ότι προεξέχει έτσι ώστε το σενάριο δράσης να φαντάζει ρεαλιστικό, ρηξικέλευθο και η μόνη λύση που μόνο μια διάνοια τύπου Βαρουφάκη θα μπορούσε να εφεύρει.

Έτσι έπεσε κλάδεμα στις πολιτικές επιδιώξεις και τις πολιτικές παραμέτρους που αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Κλάδεμα στις επιπτώσεις μια παρατεταμένης διαπραγμάτευσης υπό την απειλή χρεοκοπίας και πως αυτές άμεσα θα άλλαζαν τις συνθήκες και την δυναμική της ίδιας διαπραγμάτευσης. Κλάδεμα επίσης ήταν η απίστευτη άγνοια για τους κανόνες και το πως λειτουργούν όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμοί. Και κάπως έτσι κτίστηκε το σενάριο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης Τσίπρα-Βαρουφάκη, που θα κατέληγε σε μια συμφωνία που θα εμπεριείχε το πρόγραμμα Θεσαλλονίκης και όλες τις άλλες υποσχέσεις και ιδεολογικές κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Μια συμφωνία που δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομμύριο να μην αποδεχθεί η Μέρκελ, η οποία θα υπέγραφε αυτή την συμφωνία μέρα μεσημέρι σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα.

Ποιος θα μπορούσε να φτιάξει ένα σενάριο του οποίου η επιτυχία βασίζεται στην αναγκαιότητα η πραγματικότητα να είναι αποκλειστικά μια εσωτερική υπόθεση μιας ομάδας ανεπάγγελτων και θεωρητικών; Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι η απάντηση.

Σαν να μην έφταναν οι φαντασιώσεις ως σενάρια δράσης υπάρχει και η προσωπικότητα του ανθρώπου που περιπλέκει ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Αν μη τι άλλο, αν ο κ. Τσίπρας ήθελε να πουλήσει ένα δύσκολο για τους Ευρωπαίους σχέδιο δεν θα έπρεπε να είχε ένα γραφικό τύπο ως τον πωλητή. Είναι πολύ πιο εύκολο να υποχωρήσεις σε έναν διαπραγματευτή που φαίνεται λογικός και μετρημένος, παρά στην γαλαξιακή μαύρη τρύπα ναρκισσισμού που ακούει στο όνομα Γιάνης Βαρουφάκης.

Το πρόσφατο φιάσκο με την αποκάλυψη ή επινόηση της ηλεκτρονικής καταγραφής των συνομιλιών είναι η ύστατη απόδειξη της καταστροφικής επιλογής Βαρουφάκη. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί ξεφούρνισε αυτή την ιστορία. Οι χαρακτηρισμοί τύπου τζογαδόρος, ερασιτέχνης και χασομέρης που υποτίθεται ελέχθησαν εναντίον του κ. Βαρουφάκη στην σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Ρίγα ήταν τόσο αντίθετοι προς την εικόνα που έχει για τον ευατό του, που δεν δίστασε να θυσιάσει τον ρόλο ως διαπραγματευτή προκειμένου να τους αντικρούσει. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα παραπαίει.

Συνέχεια

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

613 Ανεργοι την Ημέρα !

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα κλείνουν 59 επιχειρήσεις και χάνουν την δουλειά τους 613 άνθρωποι. Ελάχιστων όμως δείχνει να ιδρώνει το αυτί από τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία. Οι περισσότεροι νοιάζονται και κινητοποιούνται στο άκουσμα πως ενδεχόμενα μπορούν να απολυθούν κάποιοι από το δημόσιο.

Η απόλυση 25 περίπου καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, των οποίων μάλιστα απλά τελείωσε και δεν ανανεώθηκε η σύμβαση εργασίας, αποτέλεσε κύριο θέμα στην ειδησεογραφία τηλεοράσεων, ραδιοφώνων και εφημερίδων. Παράλληλα, το ενδεχόμενο απόλυσης προ καιρού 110 εργαζομένων από την κρατική τότε ακόμη COSMOTE κόντεψε να προκαλέσει πολιτικό σεισμό. Την ίδια περίοδο απολύθηκαν δίχως την παραμικρή αντίδραση περίπου 300 υπάλληλοι της ιδιωτικής VODAFON !! Η επιλεκτική ευαισθησία της ελληνικής κοινής γνώμης για ζητήματα απασχόλησης και κοινωνικών ανισοτήτων βγάζει σχεδόν μάτια. Δίχως από αυτό να εξαιρούνται ούτε και οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ενώ η δικής τους ζωή τινάζεται στον αέρα αντί να οργανωθούν, να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν ενδιαφέρονται κατά κύριο λόγο για την τύχη όσων με διάφορους τρόπους κατόρθωσαν να τρυπώσουν στο Δημόσιο !! Η συνακόλουθη βαθύτατη κρίση που έχει κατακλύσει την ζωή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού που τυχαίνει να εργάζεται, κάτω από πολλές ιδιότητες, στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας δεν εκπλήσσει βέβαια κανένα. Όπως στρώσεις, λέει μια λαική παροιμία, έτσι και θα κοιμηθείς.

Αλλά και όλες όμως οι προσπάθειες των πολιτικών αρχών της χώρας εξαντλούνται σε πολιτικές που σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα αναφέρονται στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Ακόμα και οι ιδέες για ανάκαμψη της οικονομίας και οι επιλογές που οι εμπνευστές τους υποστηρίζουν πως υποτίθεται πως οδηγούν σε ανάπτυξη δεν κατευθύνονται στην ενίσχυση της παραγωγής και στην δυναμική απελευθέρωση των αγορών. Κατ’ αποκλειστικότητα επικεντρώνονται στην εξασφάλιση και διοχέτευση δημόσιου χρήματος στην οικονομία που όμως αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε νέες κρίσεις και καινούργια αδιέξοδα. Όπως εξηγεί με εξαιρετική καθαρότητα ο Johan Norberg στο βιβλίο του Financial Fiasco (2012), η διοχέτευση χρήματος από πάνω στην οικονομία (που δεν έχει δηλ. παραχθεί μέσα από τους ομαλούς μηχανισμούς της αγοράς αλλά είτε τυπώνεται είτε είναι δανεικό) πρώτα – πρώτα μειώνει την πραγματική αξία των εισοδημάτων μια και συνιστά με τον τρόπο αυτό ένα έμμεσο τρόπο φορολόγησης. Με εξ’ ίσου όμως επικίνδυνο τρόπο «υπονομεύει το σύστημα τιμών, διότι δίνει στις επιχειρήσεις εσφαλμένα μηνύματα για το πραγματικό ύψος της ζήτησης». Ετσι, δημιουργείται προσφορά στηριγμένη πάνω σε εικονικά επίπεδα ζήτησης με αποτέλεσμα οι διάφορες οικονομικές κινήσεις (προσλήψεις, επεκτάσεις επιχειρήσεων, δανειοδοτήσεις κλπ) να βασίζονται σε μη υπαρκτά δεδομένα, να προκαλούν φούσκες και να καταλήγουν σε ανισορροπία και σε δυσλειτουργία των αγορών. Συνακόλουθα, η διοχέτευση χρήματος που δεν έχει στην πράξη παραχθεί η κερδηθεί από τον πραγματικό δυναμισμό της οικονομίας, οδηγεί σε πρόσκαιρα φαινόμενα ανάκαμψης που καταλήγουν όμως σε καταρρεύσεις και αδιέξοδα.

Η εμμονή σε ελεύθερες αγορές, με στήριγμα τα μηνύματα που δίνουν οι γνήσιες διακυμάνσεις των τιμών, δεν σηματοδοτεί ούτε ιδεολογική αγκύλωση ούτε και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Συνιστά αντίθετα προσπάθεια αποκατάστασης ορθολογικών επιλογών στην οικονομία με πάνω σε σταθερές βάσεις που μπορούν να προσφέρουν δυναμισμό και διάρκεια. Καταπολέμηση της ανεργίας δεν γίνεται με ενίσχυση εικονικών δράσεων στον δημόσιο τομέα που οδηγεί αναπόφευκτα σε αδιέξοδα μια και στηρίζεται σε χρήμα δανεικό η εξωγενές. Η απορρόφηση των ανέργων έρχεται μόνο από αύξηση της προφοράς αγαθών σε ένα κοινωνικό πλαίσιο δυναμικό και ικανό να ενσωματώσει στις αγορές την ροή πραγματικού χρήματος που είναι προιόν ιδιωτικών επενδύσεων και πωλήσεων ελκυστικών για το κοινωνικό σύνολο αγαθών.

Είναι αξιοπερίεργο πως ενώ σε όλο τον κόσμο ομολογούν πως οικονομική ανάπτυξη με στήριγμα τον δημόσιο τομέα της οικονομίας αποτελεί για την εποχή μας μια ομολογημένη χίμαιρα, στην Ελλάδα οι περισσότεροι περιμένουν από το κράτος σωτηρία η διέξοδο. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία δεν οδηγεί σε ευχάριστο τέλος. Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη θα συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Και θα αλλάξει ρότα...

Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Η “αντιπολιτευόμενη” συμπολίτευση


Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση γιατί οι προηγούμενοι απέτυχαν όχι μόνο γιατί δεν αντιμετώπισαν την κρίση, αλλά και γιατί απέτυχαν ακόμη και να την εξηγήσουν. Τώρα οι ίδιοι που κατάφεραν να φέρουν μια παρέα ακραίων μπαχαλάκιδων στην εξουσία θέλουν η αντιπολίτευση να ψηφίσει την συμφωνία που θα φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή.

Η κα Μπακογιάννη σε τηλεοπτική εκπομπή αποφάσισε για όλη την ΝΔ, λέγοντας ότι θα ψηφίσει την συμφωνία. Κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει τις βασικές παραμέτρους μιας τέτοιας συμφωνίας. Πολλοί φόροι και μάλλον κάποιες αλλαγές στο δημόσιο. Οι αυξήσεις των φόρων θα περάσουν και θα εφαρμοστούν. Οι όποιες μειώσεις σε παροχές ή στο ρόλο του κράτους θα περάσουν στην λίστα ανεφάρμοστων μαζί με όλες τις άλλες των τελευταίων χρόνων.

Εδώ είναι απαραίτητη μια διευκρίνιση. Αυτό που παρουσιάζει ο συστημικός τύπος ως προσαρμογή των τελευταίων 5 ετών δεν ήταν τίποτε παραπάνω από την μεταφορά της χρεοκοπίας του δημόσιου στον ιδιωτικό τομέα. Η εφαρμογή των μνημονίων ήταν η διαδικασία μέσω της οποίας η αποτυχία της υπάρχουσας πολιτικής τάξης πέρασε ως λογαριασμός σε όλους αυτούς που κέρδισαν τα λιγότερα στην εποχή της μεταπολιτευτικής σοσιαλμανίας.

Στην έκθεση Γιαννίτση και Ζωγραφάκη σημειώνεται «η ετεροβαρής συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με αυτή που είχε ο δημόσιος τομέας στη δημοσιονομική προσαρμογή. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος της μείωσης του μισθού στον δημόσιο τομέα την περίοδο 2009-2013 ήταν 8%, όταν στον ιδιωτικό τομέα έφτασε το 19%. Η διαφορά αυτή διεύρυνε περαιτέρω το χάσμα στους μισθούς μεταξύ των δύο τομέων της οικονομίας από το 35% στο 43%, κατατάσσοντας την Ελλάδα μεταξύ των χωρών με το μεγαλύτερο άνοιγμα «ψαλίδας».»

Βέβαια η ψαλίδα μεταξύ μισθών ιδιωτικού τομέα και δημοσίου που μεγάλωσε από το 35% στο 43% ισχύει για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που ακόμα εργάζονται. Ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, ισχύει γι΄αυτούς που ακόμα εργάζονται και πληρώνονται. Για το ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και όλους αυτούς που εργάζονται αλλά δεν πληρώνονται δεν υπάρχει καν θέμα ψαλίδας.

Κάθε φορά που φτάνουμε στο τέλος κάποιας διαπραγμάτευσης τίθεται το εξής δίλημμα: Ή αποδεχόσαστε τους νέους φόρους εις βάρος της οικονομίας που μόλις συμφωνήσαμε και που προστατεύει την σπατάλη και την αργομισθία του δημοσίου, ή το κάνουμε Κούγκι.

Ξέρουμε ότι αν υπάρξει συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα θα είναι τσουνάμι φόρων. Ξέρουμε ότι έστω και αν συμφωνήσουν σε κάποιες μεταρρυθμίσεις, στην καλύτερη περίπτωση αυτές θα μείνουν ως νομοθετημένα σχέδια επί χάρτου. Ξέρουμε ότι όσο θα περνάει ο καιρός τόσο θα συνεχίζεται η διάλυση του παραγωγικού τομέα. Κάθε φορά θα πρέπει να αποδεχόμαστε ένα νέο χαμηλό για την οικονομία και την Ελλάδα υπό τον φόβο της άτακτης χρεοκοπίας η οποία θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Αντί η κα Μπακογιάννη και η παράταξη της να προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να ψηφίσουν την νέα επαχθή συμφωνία, καλύτερα θα ήταν να κάνουν μια σοβαρή αυτοκριτική για την αποτυχία του κόμματος τους να υπερασπιστεί στα χρόνια της κρίσης τον ιδιωτικό τομέα. Να γίνει μια αυτοκριτική στην κατ’ όνομα φιλελεύθερη/συντηρητική παράταξη για την αδυναμία της να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο για την κρίση και να σχεδιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου απ’ αυτήν.

Ο Περικλής έλεγε ότι οι καλοί πολιτικοί είναι αυτοί που ξέρουν τι πρέπει να γίνει και μπορούν να το εξηγήσουν. Η αστική παράταξη πάσχει και στα δύο σημεία. Η κατάληψη της εξουσίας από τους εξόχως καταστροφικούς μπαχαλάκιδες μόνο τυχαία δεν ήταν.
Συνέχεια

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Οι ιδέες της Αριστεράς στο περιθώριο

Τα πρόσφατα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Βρετανία έδειξαν για μια ακόμη φορά πως οι ιδέες μιάς παρεμβατικής στην οικονομία Αριστεράς είναι οριστικά ξεπερασμένες. Πσρά τις συντονισμένες προσπάθειες διαμορφωτών της κοινής γνώμης. πανεπιστημιακών και ανθρώπων της διανόησης και της τέχνης να αποδείξουν πως η Αριστερά έχει ακόμη δυναμική και περιθώρια επιστροφής από το περιθώριο, οι εκλογείς στη Βρετανία απέδειξαν πως έχουν γυρίσει οριστικά πλέον την πλάτη στο παρελθόν.

Σύμφωνα με την εξαιρετική ανάλυση του ιστορικού Niall Ferguson στους Financial Times (10 Μαίου 2015), όλοι οι Κευνσιανοί οικονομολόγοι ( ανάμεσά τους κορυφαία θέση έχει ο γνωστός πλέον στην Ελλάδα Πωλ Κρούγκμαν) προέβλεπαν τραγική απόληξη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της κυβέρνησης Κάμερον. Για μια όμως ακόμη φορά όλοι αυτοί τραγικά διαψεύσθηκαν.

Τα μέτρα λιτότητας του Υπουργού οικονομικών Τζώρτζ Οσμπορν που στόχευσαν κυρίως στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης των αγορών και των επενδυτών στην βρετανική οικονομία υπέστησαν άνευ προηγουμένου επιθέσεις από θεωρητικούς του είδους του Κρούγκμαν με αφορισμούς πως θα κατέληγαν δήθεν σε καταστροφικά αποτελέσματα και πως συνιστούσαν υποτίθεται στην πραγματικότητα ένα ανύπαρκτο φάντασμα. Τα μέτρα του Οσμπορν εν τούτοις οδήγησαν στην παλινόρθωση της εμπιστοσύνης που είχε καταστραφεί από την Κευνσιανή επεκτατική πολιτική του Εργατικού πρώην Πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν. Κόντρα στις προβλέψεις Κρούγκμαν, πως η βρετανική οικονομία θα βυθιζόταν σε μια «θανατηφόρα σπιροειδή πορεία αυτοκαταστροφής λιτότητας» και πως «θα διέλυε την Βρετανία για πολλά χρόνια στο μέλλον», το εθνικό προιόν από μείον 4,3 % επί Εργατικών ανέβηκε σταθερά στο 2,6 % , δημιουργήθηκαν σε δύο χρόνια πάνω από 1,9 εκατ. θέσεις εργασίας ενώ η ανεργία βρίσκεται περίπου στα μισά από Ιταλία και Γαλλία (γύρω στο 5,6 %). Τα εβδομαδιαία εισοδήματα ανέβηκαν πάνω από 8 %. Ο πληθωρισμός είναι κάτω από 2 % και συνεχίζει να πέφτει.

Ο κόσμος βέβαια δεν ήταν έκδηλα ευχαριστημένος. Γιατί μαθημένος στα χρόνια ευημερίας επί Θάτσερ και Μπλέρ – ακριβώς αυτά που η Αριστερά καταδικάζει και θεωρεί «διαβολικά¨ και "καταστροφικά"- είχε προσδοκίες πολύ μεγαλύτερων ρυθμών ανάπτυξης. Δεν παραπλανήθηκε όμως από την αριστερή αντιπολίτευση κι εκτίμησε πως τα σχέδια του μετριοπαθούς, πάντα σε σχέση με τους δικούς μας αριστερούς κρατιστές, Εντ Μίλιμπαντ θα οδηγούσαν την χώρα σε νέα αδιέξοδα. Καίρια διότι αυτός προσέβλεπε σε επανεμφάνιση του δημόσιου τομέα σαν καίριου παράγοντα στήριξης της οικονομικής δραστηριότητας.

Είναι φανερό πως, με την εξαίρεση πάντα της Ελλάδας, η ανάμιξη του κράτους στην οικονομία θεωρείται από τους περισσότερους λαούς σαν γενεσιουργός αιτία των αδιεξόδων κι όχι σαν εργαλείο εξόδου από αυτά. Γι αυτό κι εμείς κολλημένοι στην υπανάπτυξη δεν βλέπουμε ορατή έξοδο από τα προβλήματά μας. Το μεγάλο ερώτημα πλέον στην Ελλάδα δεν είναι στα πολιτικά κόμματα και στις προσωπικότητες. Αλλά στην ίδια την κοινή γνώμη που μαγνητίζεται από θεατρινισμούς και από πομφόλυγες νεφελώδεις διακηρύξεις. Σε ποια άλλη χώρα γίνεται πρωτοσέλιδo σε εφημερίδες, καίριο θέμα στις ειδήσεις και συναντιέται με τον Πρωθυπουργό ο πάντα με λαθεμένες προβλέψεις οικονομολόγος Πωλ Κρoύγκμαν; Απλά και μόνο επει δή είναι κευνσιανός κι εμφορείται από απόψεις που στηρίζουν τον αριστερό επεκτατισμό. Με τις ιδέες της Αριστεράς, κι αγκαλιά με τον κρατισμό, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Οσο δεν συνειδητοποιούμε την ρεαλιστική αυτή πραγματικότητα τόσο θα βυθιζόμαστε στα αδιέξοδα και στην κυριαρχία των συντεχνιών, του επαγγελματικού συνδικαλισμού και της θεοποίησης της μετριότητας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Τρόφιμοι του δημοσίου, πελάτες του ιδιωτικού τομέα


Μπορεί να μην ξέρουν πως να διαπραγματευτούν με τους Ευρωπαίους, αλλά ξέρουν που πρέπει να εργάζονται και που να ξοδεύουν τα δικά τους χρήματα.

Ο ξάδερφος του πρωθυπουργού διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο αδερφός της κας Δούρου έγινε σύμβουλος του υπουργού Πολιτισμού. Ο αδερφός της κας Κουντουρά έγινε σύμβουλός της στο υπουργείο της. Η σύντροφος του υπουργού Δικαιοσύνης διορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Η κα Χρυσοβελώνη διόρισε στο Αμύνης την κόρη και την γραμματέα της. Ο μνηστήρας της κόρης του Υπουργού Εξωτερικών έγινε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Η σύντροφος του κ. Βίτσα γενική γραμματέας στο υπουργείο Υποδομών. Μπορεί να είναι αριστεροί, αλλά πιστεύουν στις οικογενειακές αξίες.

Η κυβέρνηση ως γενεαλογικό δέντρο δεν είναι πρωτοτυπία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ότι έχει διορίσει τόσους πολλούς τόσο γρήγορα, είναι ένα νέο ρεκόρ που δικαιολογεί τον τίτλο πρώτη-φορά-αριστερά. Ως γνήσια τέκνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, έχουν μάθει πως λειτουργεί το σύστημα. Με κάθε μέσο προσπαθούν να είναι τρόφιμοι του δημόσιου τομέα. Εκεί που οι αμοιβές είναι πολλαπλάσιες του ιδιωτικού, που η αποδοτικότητα δεν έχει σχέση με τις αποδοχές και υπάρχει η σχεδόν απόλυτη εργασιακή ασφάλεια.

Εκεί που ξοδεύουν τα χρήματα τους είναι ο ιδιωτικός τομέας. Ο κ. Τσίπρας προτίμησε ιδιωτικό μαιευτήριο για την γέννηση των παιδιών του. Προτιμά επίσης τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Και η Νάντια Βαλαβάνη προτιμά τις ιδιωτικές κλινικές. Οι κύριοι Βαρουφάκης, Τσακαλώτος και Μάρδας προτιμούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Επίσης δεν είναι τυχαίο που τα χρήματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην JP Morgan και την BlackRock. Τα χρήματα τους πάνε σε υπηρεσίες και αγαθά που παράγονται στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που υπάρχει ανταγωνισμός, υψηλή ποιότητα και ευθύνη. Η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος, και εκεί θέλουν να “εργάζονται” οι Συριζαίοι. Ο ιδιωτικός τομέας υπάρχει γιατί παράγει τα αγαθά και υπηρεσίες που χρειαζόμαστε, και εκεί θέλουν να είναι πελάτες οι Συριζαίοι. Μπορεί να είναι υποκριτές, αλλά σίγουρα δεν είναι κορόιδα. Επίσης δεν είναι τυχαίο που όλες οι “μεταρρυθμίσεις” που προτείνουν είναι κατά βάση νέες φοροεπιδρομές στον ιδιωτικό τομέα.

Την προηγούμενη εβδομάδα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την δολοφονία των 4 στην Marfin. Άνηκαν στην Ελλάδα που εργάζεται για να ζήσει και ήταν φυσικό η κυβέρνηση, οι συνδικαλιστές και τα ΜΜΕ να ξεχάσουν την επέτειο της δολοφονίας τους. Είναι οι αόρατοι Έλληνες που υπάρχουν γιατί αποτελούν την φορολογητέα ύλη του κράτους. Είναι η νέα τάξη των ειλώτων πάνω στις πλάτες των οποίων χτίζουν την κυβέρνηση γενεαλογικό δέντρο.
Συνέχεια

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Αύριο, το Ριζοσπαστικό Κέντρο

Η απογοήτευση του κόσμου με την σημερινή «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση της χώρας πλέον δεν κρύβεται. Καταφεύγοντας σε λογής χονδροειδή επικοινωνιακά τεχνάσματα του είδους «μας υπονομεύουν για να καταρρεύσουμε» και «μας εκβιάζουν κόβοντας την ρευστότητα» αρχίζουν να μην πείθουν πλέον ακόμα και τους φανατικότερους κομματικούς πιστούς.

Ποιος ακριβώς μας υπονομεύει όταν για τουλάχιστον τρείς μήνες οι δανειστές – που δεν είναι βέβαια υποχρεωμένοι να μας δανείζουν - περιμένουν προτάσεις και προτάσεις δεν βλέπουν. Τα γενικόλογα περί πάταξης της φοροδιαφυγής και άλλα παρόμοια δεν αποτελούν βέβαια προτάσεις . Αποτελούν ευχολόγια και υπεκφυγές που κρύβουν την αδράνεια και την αμηχανία. Οσο για τον εκβιασμό, με αγωνία προσπαθώ να τον εντοπίσω και δεν μπορώ. Εμείς, αν δεν κάνω λάθος, ζητάμε δανεικά χρήματα και διευκολύνσεις. Και φωνάζουμε, επειδή οι δανειστές δεν συμφωνούν με …τους όρους μας!! Τους θέλουμε δηλαδή και δαρμένους και υποχρεωμένους…

Η απόγνωση όμως απέναντι στα αδιέξοδα στα οποία φανερά πλέον μας οδηγεί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν σηματοδοτεί κάποια ορατή εναλλακτική λύση. Γιατί όλοι περίπου οι δυνητικά βιώσιμοι πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας είναι αιχμάλωτα μιάς λογικής εξιδανίκευσης του δημόσιου τομέα από τον οποίο και περιμένουν την όποια μελλοντική λύση. Ουδείς τολμά να αρθρώσει το απλό και λογικό. Για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται να καταργήσει δημόσιους φορείς, να καταργήσει γραφειοκρατικές διαδικασίες, να περικόψει δραστικά τους φόρους και να διώξει κόσμο από το δημόσιο – δηλαδή από το κράτος. Χωρίς τέτοιες κινήσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε και αναπτυξιακά βιώσιμη διέξοδος.

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από ένα καινούργιο ριζοσπαστικό κέντρο. Που να πιστεύει βαθιά στους μηχανισμούς της αγοράς, σε ένα μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος - που να φροντίζει μονάχα για την προστασία των πραγματικά αδυνάτων - και σε μια κοινωνία γνήσιας αξιοκρατίας, ανεξάρτητα κομμάτων και προσωπικών διασυνδέσεων. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση. Η δουλειά μπροστά τους είναι τεράστια. Η ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας για την δυναμική των αγορών και την καταστρεπτική παρουσία του κράτους δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία υπόθεση. Διαφορετικά ο τόπος δεν έχει μέλλον.
Συνέχεια

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Η πραγματική συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας


Μια συνωμοσία του ψεύδους κυβερνά την Ελλάδα, και από τα πολλά ψέματα που έχει προπαγανδίσει, τα πιο επικίνδυνα είναι αυτά που έχουν πιστέψει οι συνωμότες. Το ταξίδι μακριά από την πραγματικότητα που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 81 φαίνεται ότι φτάνει σε ένα νέο σημείο επώδυνης προσαρμογής.

Αν ο κ. Τσίπρας δεν είχε εξαντλήσει την επαγγελματική του εκπαίδευση στις καταλήψεις, θα μπορούσε πιο εύκολα να διακρίνει το είδος της πολιτικής επιτυχίας του ειδώλου του Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν δύο ειδών αριστερών κυβερνήσεων: Αυτές που αποτυγχάνουν λίαν συντόμως και οι άλλες που αποτυγχάνουν σε βάθος χρόνου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του άνηκαν στην δεύτερη κατηγορία. Το 81 η τότε πρώτη-φορά-αριστερά κυβέρνηση είχε τέσσερα μεγάλα πλεονεκτήματα. Το χρέος της Ελλάδας ήταν πολύ χαμηλό, έτσι “κατάφερε” σε μια οκταετία να το τριπλασιάσει. Οι πετρελαϊκές κρίσεις άνηκαν στον παρελθόν, υπήρχε ένας μεγαλύτερος και παραγωγικότερος ιδιωτικός τομέας και δημογραφικά η Ελλάδα ήταν πολύ νεότερη. Και τότε, την δεκαετία του 80, άρχισε να ρέει για πρώτη φορά το τζάμπα χρήμα της ΕΟΚ. Δηλαδή, οι συνθήκες για την απόδραση από τους βασικούς κανόνες της οικονομικής πραγματικότητας ήταν ειδυλλιακές. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν τον κανόνα που λέει ότι “πετυχημένες” αριστερές κυβερνήσεις μπορούν να υπάρξουν μόνο για το χρονικό διάστημα που οι οικονομικές συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές.

Κλασσικό και πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σοσιαλιστική Βενεζουέλα. Όσο η τιμή του πετρελαίου σημείωνε αύξηση, η κυβέρνηση του Τσάβες μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο σοσιαλισμός και ευημερία πάνε μαζί. Η καταστροφή της οικονομίας της Βενεζουέλας είχε ήδη εμφανιστεί πριν αρχίσει να πέφτει η τιμή του πετρελαίου, μετά όμως από την πρόσφατη πτώση της τιμής, οι συνέπειες της σοσιαλιστικής “ανασυγκρότησης” γίνονται ορατές με πολύ γρηγορότερους ρυθμούς.

Ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να ξέρει ότι η αριστερή πολιτική μπορεί να ευδοκιμήσει προσωρινά όταν υπάρχει κάποιος άλλος για να πληρώνει τον λογαριασμό. Αυτός ο άλλος για παράδειγμα μπορεί να είναι οι μελλοντικές γενιές που αναλαμβάνουν του χρέος που εσύ στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης δημιουργείς σήμερα. Ή, αυτός ο άλλος, μπορεί να είναι μια παραγωγική καπιταλιστική χώρα που αγοράζει το πετρέλαιο σου σε υψηλές τιμές. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ότι αυτές οι συνθήκες δεν μπορούν να ισχύουν στο διηνεκές. Και ο σοσιαλισμός τελειώνει, όπως είχε πει η κυρία της επάρατης δεξιάς, όταν τελειώνουν τα λεφτά των άλλων.

Θα καταργούσε το μνημόνιο με ένα νόμο σε ένα άρθρο. Δεν ήθελαν χρήμα αλλά χρόνο, η αριστεία είναι ρετσινιά, ο νόμος και η τάξη ντεμοντέ ιδιοτροπίες, η τρόικα έγινε θεσμοί, οι τρόικανοί έγιναν Brussels και Athens group, το Μνημόνιο 3 θα το λέμε Συμβόλαιο Ανάπτυξης και την καταστροφή εναλλακτική ευημερία. Για να συντηρηθεί κάθε ψέμα του χθες, ένα καινούργιο πρέπει να δημιουργηθεί σήμερα, και όλα μαζί συνθέτουν την αντεστραμμένη πυραμίδα που στηρίζεται στο πρώτο μεγάλο ψέμα που πιστέψαμε πριν από 34 χρόνια: μπορούμε να καταναλώνουμε όλο και περισσότερα, παράγοντας όλο και λιγότερα.

Ο κ. Τσίπρας θα συμπεριφερόταν πολύ διαφορετικά αν μπορούσε να καταλάβει σε πιο σημείο της σοσιαλιστικής τραγωδίας τον έχει στριμώξει η ιστορία. Δεν το έχει καταλάβει και γι’ αυτό πιστεύει ότι με τα πολλά και πολλαπλασιαζόμενα ψέματα θα μπορέσει να αποφύγει τις συνέπειες της πραγματικότητας. Έτσι γράφονται οι τραγωδίες, το παιδί που μεγάλωσε στον παροξυσμό της δεκαετίας του 80 έρχεται τώρα να αναμετρηθεί με τα τέρατα που το είδωλο του δημιούργησε.
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Το μεγάλο ψέμα της κυβέρνησης για τους λαθρομετανάστες


Το τελευταίο μεγάλο ψέμα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ότι ο τριπλασιασμός των λαθρομεταναστών που παρατηρείται τις τελευταίες εβδομάδες οφείλεται σε μια μεγάλη αλλαγή της μεταναστευτικής ροής που κτυπά όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι μια μισή αλήθεια που σκοπό έχει αποκρύψει τις συνέπειες των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην Ιταλία και την Μάλτα χειροτερεύει. Εκεί δέχονται λαθρομετανάστες και πρόσφυγες από την Λιβύη και άλλες περιοχές που βρίσκονται κοντά σ’ αυτές τις χώρες. Εμείς αντίθετα δεχόμαστε άτομα από την Μέση Ανατολή και Ασία. Τα δυόμισι εκατομμύρια που έχουν μαζευτεί στην Τουρκία, α) δεν βρέθηκαν εκεί τους δύο τελευταίους μήνες, β) δεν έχουν και πολύ σχέση με όλους αυτούς που κατακλύζουν Ιταλία και Μάλτα. Αυτά τα δυόμισι εκατομμύρια άρχισαν να επιλέγουν ξανά την Ελλάδα γιατί μαθεύτηκε ότι η Ελλάδα δίνει τώρα άδεια 6μηνης παραμονής (η οποία ανανεώνεται στο διηνεκές) σε όποιον καταφέρει και εισβάλει στην ελληνική επικράτεια. Η κυβέρνηση από τις αρχές του Φεβρουαρίου άρχισε να διαφημίζει το «ανοίξαμε και σας περιμένουμε.» Είναι φυσικό που τα δυόμισι εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία εδώ και αρκετό καιρό άρχισαν να βλέπουν την Ελλάδα ξανά ως ένα ελκυστικό προορισμό.

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Πανούσης, μιλώντας στον Real FM, είπε ότι για φέτος περιμένει ένα αρχικό τσουνάμι 100.000 ατόμων. Βέβαια, αν η εισβολή συνεχισθεί με του πρόσφατους ρυθμούς σε ένα χρόνο θα μιλάμε για 250.000 πρόσθετους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Ο κ. υπουργός στην συνέντευξη είπε ότι βλέπει θέμα εθνικής ασφάλειας. «Δεν πρέπει να πάει κανείς στην Θράκη» τόνισε. Πρόσθεσε ότι «Όταν είσαι 10 εκατομμύρια και φτάσεις να έχεις 5 εκατομμύρια αλλοδαπούς, έχεις πρόβλημα κοινωνικής συνοχής....»

Όταν εμείς - αρχικά - θα είμαστε 10 εκατομμύρια και αυτοί 5 εκατομμύρια, θα ήθελα να διαβεβαιώσω τον κ. υπουργό πως δεν θα έχουμε πρόβλημα, θα είμαστε το πρόβλημα. Μέσα στο άγριο παροξυσμό πολιτικής ορθότητας των ΜΜΕ έχουμε ξεχάσει ορισμένα βασικά ζητήματα. Κανένας δεν ρωτά αν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και των Ελλήνων αυτή η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών. Το ότι το συγκεκριμένο ερώτημα θεωρείται ντεμοντέ, λέει πολλά το μέλλον του ελληνικού στοιχείου. Το μόνο ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν είμαστε αρκετά ανθρωπιστές για να μπορέσουμε να περιθάλψουμε τις ορδές που καθημερινά εισβάλουν στην Ελλάδα.

Κάποτε, αυτό και άλλα θέματα θα ανακύψουν, όπως για παράδειγμα αν θέλουμε να είμαστε μια Συρία των Βαλκανίων. Αν βλέπουμε ως πρόβλημα το θέμα ότι μια ολοένα και αυξανόμενη μερίδα της κοινωνίας θα έχει εντελώς διαφορετικά θρησκευτικά και πολιτισμικά πιστεύω. Πως βλέπουμε το μέλλον γνωρίζοντας ότι όπου το Ισλάμ απέκτησε ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού αυτό οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε συγκρούσεις και διώξεις των “απίστων;” (Κάτι που προσφάτως διαπίστωσαν οι χριστιανοί που ήταν στην ίδια βάρκα με τους μουσουλμάνους “πρόσφυγες”…)

Κάποτε αυτά τα θέματα θα ανακύψουν αλλά θα είναι μάλλον πολύ αργά. Μέχρι τότε θα αναλωνόμαστε με τις ανθρώπινες τραγωδίες που ο τεράστιος μαγνήτης που λέγεται ανοιχτά σύνορα δημιουργεί. Ανοίξαμε, σας περιμένουμε, ελάτε να ζήσετε τον όποιο μύθο σας στην Ελλάδα. Με πολύ αγάπη, η προσεχώς εν Ελλάδι ελληνική μειονότητα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Λιάσου και Εσύ στην Αθηναϊκή Κομμούνα


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Επειδή η πολιτική ορθότητα πάλι χτυπάει κόκκινο και επειδή πολλοί ελευθεριακοί φίλοι έχουν αναγάγει τον αντίλογο σε επίσημη ιδεολογία πρέπει δυστυχώς να ξανασχοληθούμε με το ζήτημα του μεταναστευτικού. Κατά αρχάς πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο όρος «λαθρομετανάστης» είναι δόκιμος και αυτό διότι παράγεται από το συνθετικό «λάθρα», ήτοι άνευ αδείας. Προσωπικά θεωρώ ότι ο χειρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά από τον «Ξένιο Δία» μέχρι τα κέντρα φιλοξενίας ήταν σε ένα βαθμό ορθός διότι ήταν αποτελεσματικός αλλά και με σεβασμό στην υπόσταση των ανθρώπων αυτών. Το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος, η Χρυσή Αυγή, υπάγει κατατρεγμένους – στην πλειοψηφία τους- ανθρώπους, σε υπανθρώπους. Το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, τους ανάγει σε Πολίτες παραχαράσσοντας το νομικό πολιτισμό αλλά και την πολιτισμική συνάφεια με τους γηγενείς κατοίκους.

Δηλώσεις τύπου Τασίας Χριστοδουλοπούλου «λιάζονται στο κέντρο» δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι πιο ανθρωπιστικές από τα κέντρα φιλοξενίας όπου τους παρεχόταν τροφή και τουαλέτα, έστω και σε ένα εντελώς συμβατικό πλαίσιο. Τώρα δηλαδή όπου οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν τροφή δεν θα καταντήσουν θηρία επικίνδυνα να κλέψουν και να βιαιοπραγήσουν για να τραφούν; Τις φυσικές ανάγκες τους σαν άνθρωποι πού θα τις κάνουν; Στα δημόσια πάρκα προκαλώντας δημόσια υγειονομική βόμβα; Δε θα συνταχθούν σε ομάδες όπου θα προβαίνουν σε εγκληματικές ενέργειες για να επιβιώσουν; Ανάμεσα σε αυτούς δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ασπάζονται το ακραίο Ισλάμ; Δεν υπάρχουν ανάμεσά τους Σουνίτες, όμοροι με τον τουρκικό πληθυσμό; Έχει καταγγελθεί η Τουρκία για την παράβαση των υποχρεώσεών της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Όταν λοιπόν συγκρούεται το δικαιώμα στην ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών φορολογουμένων οι οποίοι έχουν νομικές υποχρεώσεις με τα δικαίωματα μερίδας των ανθρώπων αυτών οι οποίοι δε δικαιούνται άσυλο είναι σαφές ότι πρέπει να επανέλθουν τα κέντρα κράτησης μέχρι να επανπροωθηθούν στις χώρες προέλευσής τους.

Οι περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχουν σοβαρότερους και αυστηρότερους μεταναστευτικούς νόμους ενώ ταυτόχρονα κατόρθωσαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους έπειτα από την ιδεοληπτική αυτοχειρία της Ελλάδας με την υπογραφή του Δουβλίνο ΙΙ. Επιπλέον, η χώρα έχοντας να αντιμετωπίσει ένα εχθρικό γειτονικό κράτος όπως η Τουρκία που χωρίς κανέναν ενδοιασμό καταπατά τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με την Ελλάδα δεν είναι δυνατό να υποχωρεί σε αυτές τις αριστερίστικες ιδεοληψίες. Η αρωγή των λαθρεμπόρων από το τουρκικό κράτος πλέον έχει αποδειχθεί με στοιχεία σε πλείστες περιπτώσεις, όπως στη σύλληψη τούρκου στρατιωτικού μαζί με λαθρεμπόρους ή στην προστασία που παρέχουν τουρκικά περιπολικά στους λαθρεμπόρους. Αντί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την τουρκική στάση ως αυτό που είναι, δηλαδή εχθρική ενέργεια, και να προσαρμόσει αναλόγως την πολιτική της σε όλα τα επίπεδα χωρίς αυταπάτες ποιεί την νήσσαν ή κοινώς κάνει την πάπια. Ο συνδυασμός των ως άνω παραγόντων έχει ως αποτέλεσμα στην Ελλάδα να «λιμνάζουν» περίπου 1.500.000 μετανάστες τους οποίους λόγω της (επιεικώς) ανοργάνωτης διοικητικής μέριμνας στα σύνορα το κράτος δεν γνωρίζει με ακρίβεια πόσοι εξ αυτών είναι οι πρόσφυγες πολέμου και από ποια χώρα κατάγονται ούτως ώστε να επαναπατριστούν.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου εκτιμά ειρωνικά ότι οι μετανάστες την ημέρα «λιάζονται στο κέντρο» και το βράδυ βρίσκουν τους φίλους τους και κοιμούνται σπίτια τους. Γιατί λοιπόν να μην καλέσουμε όποιον έχει οικονομικό ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου; Να λιαστούμε όλοι παρέα και να φτιάξουμε την Αθηναϊκή κομμούνα. Γνωρίζοντας τα αποτελέσματα δε την Παρισινής κομμούνας μπορούμε και να είμαστε πιο αποτελεσματικοί ούτως ώστε να μην πέσει αυτή τη φορά ο παρεξηγημένος κομμουνισμός. Άλλωστε ο διαφωτισμός που επανεφηύρε την έννοια του Πολίτη είναι γνωστό ότι πρόκειται περί «εθνικιστικού μεσοσταδίου».

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Κεντροδεξιάς


Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης

Ο Φρίντριχ Χάγιεκ στο μεγαλειώδες έργο του, το Σύνταγμα της Ελευθερίας, αφιερώνει τη σκέψη του στο να αποδείξει ότι όλες οι ριζοσπαστικές και μνημειώδεις αλλαγές που συνετελέσθηκαν στο διάβα της ιστορίας είχαν έναν κοινό παρονομαστή: την μεταφορά των από τα κάτω αιτημάτων της κοινωνίας στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τότε και μόνον τότε επιτυγχάνουν οι πολιτικοί να επιφέρουν αποτελέσματα με αντίκρυσμα διότι η πολιτική σε τελική ανάλυση είναι η μετουσίωση των συλλογικών αιτημάτων.

Τώρα, το πώς θα μετουσιωθούν οι πολιτικές εκείνες που είναι απαραίτητες για την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας είναι θέμα ιεράρχησης αξιών και εν τέλει ιδεολογίας. Η Δεξιά κοσμοθέαση προκρίνει ότι η κινητήριος δύναμη που καθορίζει τον ρου της ιστορίας είναι αξίωση του ανθρώπου για Ελευθερία, ατομική και συλλογική. Η ισορροπία δε μεταξύ ατομικής και συλλογικής Ελευθερίας είναι το απαύγασμα του Συντηρητικού υποδείγματος. Η ανάγκη ύπαρξης κράτους επουδενί δεν πρέπει να δίνει το δικαίωμα στο τελευταίο να υπεισέρχεται στην ιδιωτική ζωή των ατόμων. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο και η οικονομική δραστηριότητα του κράτους πρέπει να είναι περιορισμένη αφού η ολοένα και μεγαλύτερη ανάθεση εξουσιών υπέρ αυτού αναπόδραστα καταλήγει και σε νομοθέτηση ρυθμιστικών αποφάσεων που περιορίζουν την ιδιωτική ζωή των ατόμων «για το καλό τους». Δεν είναι τυχαίο ότι η δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ προβλέπει τη δυνατότητα των αμερικανών πολιτών να φέρουν όπλα πρωτίστως για να μπορούν να προστατεύονται από την κρατική αυθαιρεσία. Ο ρόλος του κράτους οφείλει να περιορίζεται στην διατήρηση της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας των πολιτών, σε ρυθμιστικές παρεμβάσεις στην οικονομία οι οποίες να διασπούν μονοπωλιακές καταστάσεις, στην καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης μέσω της παιδείας και στην παροχή δημόσιας υγείας για τους απόρους. Φορέας της αντίληψης της Ελευθερίας αυτής αποτελεί το Έθνος – Κράτος, κάτι περισσότερο από φεουδραρχία κάτι λιγότερο από αυτοκρατορία.

Η φερόμενη ως ελληνική κεντροδεξιά βέβαια δεν διακρίνεται για αυτά τα χαρακτηριστικά, διότι είναι μία πολιτική δύναμη η οποία συγκροτήθηκε αρχικά σε αντιδιαστολή με τον υπαρκτό κομμουνιστικό κίνδυνο και μετέπειτα μετετράπη σε μία αυτολογοκριμένη και εαυτοφοβική παράταξη που απολογείτο για τα κακώς πεπραγμένα της επταετούς δικτατορίας. Στα ιδρυτικά κείμενα της κεντροδεξιάς παράταξης το 1974 απουσιάζει αμιγώς η λέξη «Συντηρητικός» ή «Δεξιός» ενώ τα στελέχη της θα αρνηθούν επίμονα τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς. Σημασία είχε η αποτίναξη του δικτατορικού παρελθόντος και η πρόσδεση στο άρμα της Δύσης. Αυτή η αναγκαστική ιδεολογική ασάφεια όμως μετατράπηκε σε ιδεολογική σύγχυση, σε αποτυχία αυτοκαθορισμού και εν τέλει σε μία αυτολογοκριμένη ταυτότητα που απαρνείτο ότι ήταν Συντηρητική, που απαρνείτο ότι ήταν Δεξιά. Την καθόρισε αυτό το στίγμα μέχρι σήμερα, από το βιβλίο της ΣΤ’ δημοτικού μέχρι την παράνομη μετανάστευση.
Είναι η ίδια αυτή παράταξη που συνέταξε το κρίσιμο Σύνταγμα του 1974 στο οποίο παρέλειψε τη δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου, η ύπαρξη του οποίου θα εξασφάλιζε τη ρητή επιταγή του Θεμελιώδους Νόμου για την απαγόρευση λειτουργίας πολιτικών κομμάτων που ως τελικό στόχο έχουν την κατάλυση του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Εάν κάτι τέτοιο είχε συμβεί ,αυτή τη στιγμή η ελληνική δημοκρατία δεν θα αναγνώριζε το Κομμουνιστικό Κόμμα και τη Χρυσή Αυγή, όντας και τα δύο ολοκληρωτικά μορφώματα.

Έτσι, η διάκριση των εξουσιών, βασικό πρόταγμα του Συντηρητισμού παρακάμφθηκε. Προτιμήθηκε αντ’ αυτού η συνέχιση της βαυαρικής και ηπειρωτικής παράδοσης, κληρονομιά της οποίας είναι η βεμπεριανή έννοια της «χαρισματικής ηγεσίας». Η πολιτική εξουσία, που δύναται να περνά πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, να επιβάλλει κοινοβουλευτική πειθαρχία, αλλά και να ορίζει δικαστές ερμηνεύει την αντιπροσωπευτικότητα ως έμμεση μοναρχία. Έτσι, ενώ ο ντε Τοκβίλλ είχε προ αιώνων προειδοποιήσει ότι η συγκέντρωση της ισχύος στην εκτελεστική εξουσία είναι κάτι το επικίνδυνο, δεν εισακούστηκε. Σε πολλούς αναλυτές η διάκριση των εξουσιών ερμηνεύεται ως κάτι το αναποτελεσματικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν υφίσταται, όπως φερ’ ειπείν στις ΗΠΑ, τότε εξαναγκάζει τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία να φτάνουν σε έναν έντιμο συμβιβασμό ο οποίος έτσι δημιουργεί μία ενιαία εθνική στρατηγική ενώ ταυτοχρόνως αφήνει τη δικαστική εξουσία ελεύθερη να φέρεται υπεύθυνα και απερίσπαστα.

Στο ίδιο δε Σύνταγμα, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα δεν είναι συνδεδεμένα με την ατομική ιδιοκτησία αλλά με τις ανάγκες του κράτους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν δύναται να χαρακτηρισθεί η παράλογη φορολογική καταιγίδα εις βάρος της ιδιοκτησίας ως αντισυνταγματική και προτιμάται έναντι της συντήρησης άχρηστων δημόσιων οργανισμών. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, είς εκ των συντακτών της Συνταγματικής αναθεώρησης του 1974, καίτοι λάτρης του συνολικού πνεύματος της αρχαίας Ελλάδας παρασύρθηκε μάλλον από τον νεοπλατωνισμό του και παρέκαμψε τη φιλελεύθερη αναλύση του Αριστοτέλη στα Πολιτικά σύμφωνα με την οποία η ιδιοκτησία ενός ατόμου είναι προέκταση της προσωπικότητάς του εκ φύσεως.

Η σοσιαλίζουσα λογική της εν Ελλάδι κεντροδεξιάς την απέτρεψε να έρθει κοντά στις αυθεντικές αξίες του Συντηρητισμού που είναι η από τα κάτω, κινηματική και συμμετοχική διαδικασία, η αποσυσσώρευση ισχύος από την κεντρική εξουσία και η μεταφορά πολιτικού βήματος στην τοπικότητα. Είναι η κατά Walzer κριτική συνεργασία κατά την οποία τα τοπικά βήματα μικρότερης κλίμακας αναλαμβάνουν την ευθύνη της περιφέρειάς τους, υπόλογα στην κεντρική εξουσία μόνον εάν δεν είναι αποτελεσματικά. Κατά αυτόν τον τρόπο μεταμορφώνεται η νοοτροπία του πολίτη. Το κρατικά εξαρτώμενο άτομο αντικαθίσταται από ένα πολιτικά υπεύθυνο πρόσωπο αφού πλέον οι αποφάσεις του τοπικού άρχοντα έχουν άμεση επιρροή στο πώς θα βιώνει την καθημερινότητά του, από τον αριθμό των σπιτιών που πρέπει να κτισθούν μέχρι το ύψος του φορολογικού συντελεστή.

Ο καπιταλιστής μπορεί να αποκτήσει πρόσωπο και να ενδιαφέρεται για τους εργαζομένους του μόνον εάν η τοπική κοινωνία είναι πολιτικά οργανωμένη και μέσω της οργανωμένης πολιτικής της γνώμης να λαμβάνει «διαβατήριο». Και αντίστοιχα εάν ο καπιταλιστής είναι υπόλογος στα λογικά συμφέροντα της κοινότητας, η κοινότητα παράγει περισσότερο ενώ ο καπιταλισμός με κανόνες και ωράριο αφήνει τα άτομα να ασχοληθούν και με άλλες δραστηριότητες ενώ δύνανται τα άτομα να είναι κοντά στην οικογένειά τους και να τεκνοποιούν δίχως άγχος μειώνοντας την ένταση του δημογραφικού προβλήματος.

Η κεντροδεξιά ποτέ δεν τόλμησε την Συντηρητική αυτή επανάσταση αυτή αφού οι τοπικοί άρχοντες είχαν συνηθίσει να διαμεσολαβούν τα πελατειακά αιτήματα προς την κεντρική εξουσία επειδή οι περισσότερες οικονομικές δραστηριότητες του ελληνικού κράτους εξαρτόνταν από την παρέμβασή του. Ο βουλευτής εξασφάλιζε την επανεκλογή του και το κόμμα μηχανισμό. Ποτέ πολίτες και πολιτευτές δεν συνεδρίασαν υπέρ της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιφέρειάς τους ούτως ώστε να καταστούν αυτόνομοι από την ανακύκλωση του δημοσίου χρήματος. Σε αυτήν την τάση συνετέλεσε τα μέγιστα η δεκαετία 1981 – 1990 αλλά ως γνωστόν η αντίδραση της φερόμενης ως Συντηρητικής παρατάξεως ήταν η «Πασοκοποίησή» της και όχι το ανάστροφο.

Η ίδια, με διαφορετική αναλογία, σχέση ισχύει μεταξύ έθνους – κράτους και υπερεθνικών θεσμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι μεν ήταν σωστή η γεωπολιτική απόφαση ένταξης αλλά από την άλλη, η φερόμενη ως εγχώρια Συντηρητική παράταξη έπρεπε εξαρχής να πρωτοστατήσει στην αυτονομία της κάθε ιδιαίτερης εθνικής οικονομίας πριν προχωρήσει η χώρα στη νομισματική ένωση. Οι νομισματικές ενώσεις είναι συνήθως σκληρές και ανελαστικές ενώ αντανακλούν τη βούληση και τις δυνατότητες των ισχυρότερων οικονομιών. Αλλά ακόμα και πρίν τη νομισματική ένωση, οι αποτυχίες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής υπήρξαν το παράγωγο του σχεδιασμού από ένα ευρωπαϊκό κεντρικό όργανο το οποίο έπρεπε να συντονίσει με κάποια απρόσωπα στοιχεία κατ’ αναλογία όλων των ευρωπαϊκών χωρών ποιες περιοχές της Ελλάδας έπρεπε να καλλιεργούν τί. Ο από τα άνω σχεδιασμός μίας οικονομίας είναι σοσιαλιστική παρακαταθήκη με κακά αποτελέσματα οικονομικά και πολιτικά. Έτσι, η κεντροδεξιά στην Ελλάδα θα έπρεπε εξ’ αρχής να προτείνει μία διάρθρωση της Ευρώπης σε συνομοσπονδιακό πλαίσιο και όχι ευρωκρατικιστικό. Και αυτό όχι μόνο από οικονομικής απόψεως, αλλά και από εθνικής, αφού τα έθνη – κράτη στην Ευρώπη έρχονται από μακριά εν αντιθέσει με τις πολιτείες στην Αμερική. Αλλά ακόμα και εκεί, η βίαιη ενοποίησή τους επί Λίνκολν σε ένα κεντρικό κράτος μετά το πέρας του αμερικανικού εμφυλίου αμφισβητείται έντονα από πολλούς σοβαρούς Συντηρητικούς αναλυτές ως απομάκρυνση από τις αρχές του Συντηρητισμού.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν συνηθίσει να περιμένουν τα πάντα από το κράτος, είτε είναι εθνικό είτε είναι υπερεθνικό. Χρέος της κεντροδεξιάς είναι να τους πείσει ότι ο δρόμος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας είναι αυτός που δημιουργεί την πραγματική ανεξαρτησία. Αντίθετα, η εξάρτηση από τα χρήματα του κράτους είναι πάντοτε εξάρτηση από τα χρήματα των άλλων, εγχώριων και εκτός συνόρων φορολογουμένων. Η κεντροδεξιά είτε θα προβεί στις ριζοσπαστικές αλλαγές που πρέπει ή θα αντικατασταθεί από κάποια άλλη. Αυτή είναι η «μαγεία» της ελεύθερης επιλογής: δεν αφήνει ποτέ κενό σε πολιτικούς χώρους.

Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών/ syntiritikoi.gr
Συνέχεια

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Ποιες επικίνδυνες ιδεοληψίες μας βασανίζουν;

Ακουγα προ ημερών σε «αληθινό» ραδιόφωνο περίεργους ισχυρισμούς που μάλιστα πέρναγαν σαν αντικειμενική αλήθεια. Η παρουσιάστρια των ειδήσεων, συνεπικουρούμενη από γνωστό αριστερών πεποιθήσεων παρουσιαστή, δήλωνε με απόλυτη φυσικότητα πως οι Γερμανοί είναι παγιδευμένοι στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τους. Ενώ, προφανώς, εμείς είμαστε ελεύθεροι να εκφράζουμε ευέλικτες πολιτικές και οικονομικές θέσεις. Αυτό που προφανέστατα ξεπερνούσε εύκολα η παρουσιάστρια είναι πως οι Γερμανοί είναι δανειστές. Τα δικά τους καινούργια χρήματα διεκδικούμε απαιτώντας μάλιστα αυτά να μας δοθούν κάτω από όρους που εμείς, σαν δανειζόμενοι, θα επιβάλουμε!! Αυτό τιτλοφορείται «ρεαλισμός» και των άλλων η αντίληψη πως αυτά θα πρέπει να δοθούν κάτω από προυποθέσεις που θα εγγυώνται, κατά το δυνατόν, την μελλοντική τους επιστροφή είναι δογματισμός και …ιδεοληψία!

Ας εξετάσουμε κατ΄ αρχήν την «νεοφιλελεύθερη» φύση των αιτουμένων μέτρων. Ολοι ομιλούν για κάτι που δεν κατανοούν, και την ίδια ώρα απορρίπτουν. Είναι σαν μιλά δημοσκόπηση που έγινε προ ετών στην Ελλάδα όπου τοπ 75% τν ερωτηθέντων καταδίκαζαν την παγκοσμιοποίηση. Στην ίδια έρευνα τον 90%% δήλωνε πως δεν γνώριζαν τι είναι ακριβώς η παγκοσμιοποίηση!! Στην Ελλάδα, είναι φανερό πως απόψεις, πεποιθήσεις και πολιτικές τάσεις διαμορφώνονται μέσα στην άγνοια και την παραπληροφόρηση. Με βάση τις απόψεις των Φρήντριχ Χάυεκ και Μίτλον Φρήντμαν, ο ν.φ. εκφράζεται μέσα από τις δραστικές περικοπές στην φορολογία, στην μείωση του δημόσιου τομέα, στην ελαχιστοποίηση των κανονιστικών ρυθμίσεων στην οικονομία και στην αγορά εργασίας και στην σχεδόν απόλυτη ισχυροποίηση των κανόνων του ελεύθερου ανταγωνισμού. Αυτό που παρατηρείται στην Ελλάδα, με συμμετοχή και των δανειστών, είναι οι αγωνιώδεις προσπάθειες για διάσωση του δημόσιου τομέα, τρομακτική αύξηση των φόρων, διόγκωση των παρεμβατικών ρυθμίσεων στις αγορές , σχεδόν καμία ιδιωτικοποίηση και έλεγχος σχεδόν των πάντων καθ’ όσον αφορά την οικονομική δραστηριότητα από το κράτος. Σαν συνέπεια, νεοφιλελεύθερες επιλογές των δανειστών υπάρχουν μόνο στον εγκέφαλο των αντιμνημονιακών και της εν γένει αριστεράς.

Η χώρα κύλισε σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω εκτεταμένου κρατισμού και απίστευτων παρεμβάσεων στις αγορές από κυβερνήσεις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές αλλά και με την αριστερά να υπερθεματίζει πάντα σε παροχές και παραπάνω διεύρυνση του κράτους. Κοντολογής, η χρεοκοπία προήλθε από το κράτος και όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπισή της στηρίζεται και πάλι σε επιλογές κρατικοπαρεμβατικών πολιτικών, Οτιδήποτε διαρθρωτικό, κυρίως κάτω από την πίεση του ΔΝΤ, που ενδεχόμενα θα περιόριζε τον δημόσιο τομέα τορπιλίσθηκε και τελικά ακυρώθηκε.

Η σημερινή κυβέρνηση ποδηγετείται από ακόμα ισχυρότερες και καταπιεστικές ιδεοληψίες. Μέσα στην παραζάλη ανεδαφικών πεποιθήσεων, πως δηλ. μέσα από μια «σοσιαλιστική» Ελλάδα θα μπορούσε να σωθεί και η Ευρώπη (!), προωθούμε πολιτικές επαναδιόγκωσης του κράτους (βλ λχ τις πολιτικές Κατρούγκαλου). Με βάση τις λογικές αυτές, ακόμη κι αν μηδενιζόταν το ελληνικό δημόσιο χρέος, σε λιγότερο από ένα χρόνο θα ήμασταν και πάλι αγκαλιά με την χρεοκοπία και θα χρειαζόμασταν καινούργια προγράμματα οικονομικής στήριξης. Στη Βραζιλία λχ, μετά την ριζοσπαστικά μεταρρυθμιστική Προεδρία Λούλα, η Βίλμα Ρούσσεφ άρχισε και πάλι τις παροχές. Με αποτέλεσμα η χώρα να πιάσει και πάλι πάτο και να κινδυνεύει ξανά με ολική κατάρρευση.

Πότε επιτέλους θα το καταλάβουν όλοι, πως οι καθαρές αριστερές επιλογές (και ιδεοληψίες) οδηγούν σε καταστροφή , φτώχεια και σε μια πραγματικά οδυνηρή ανθρωπιστική κρίση…
Συνέχεια

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Η συνιστώσα των δολοφόνων


Υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο να κατανοήσει κάποιος την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αν οι τρομοκράτες όπως μας λένε δρουν προβοκατόρικα, πως εξηγείται το γεγονός ότι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μάρτυρες υπεράσπισης τρομοκρατών; Αν οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι προβοκάτσια, γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να περάσει τώρα τροπολογίες που αφήνουν τους τρομοκράτες ελεύθερους;

Η απάντηση μάλλον βρίσκεται στα παραλειπόμενα των κυβερνητικών συσκέψεων που έγιναν πρόσφατα. Σε μια από αυτές πριν βγει η ανακοίνωση έγινε αφαίρεση της πρότασης: «στη Δημοκρατία δεν υπάρχει ένοπλος αγώνας». Αυτή την πρόταση που είχε εισαγάγει ο κ. Πανούσης αφαιρέθηκε στην σύσκεψη υπό τον κ. Τσίπρα. Θα ήταν πολύ χρήσιμο για τους Έλληνες πολίτες αν ο κ. Τσίπρας μπορούσε να εξηγήσει στην Βουλή γιατί στην Δημοκρατία δικαιολογείται ο ένοπλος αγώνας.

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να μην έχει το θάρρος να υποστηρίξει δημόσια γιατί στην Δημοκρατία δικαιολογείται ο ένοπλος αγώνας, όμως, η νομοθεσία που προωθεί η κυβέρνηση του είναι μια έμμεση παραδοχή ότι αν οι τρομοκρατικές επιθέσεις γίνονται από αριστερούς, τότε αυτές οι επιθέσεις και οι δολοφονίες πρέπει να κρίνονται διαφορετικά. Έτσι διαβάζουμε στην Καθημερινή : «Η ουσιαστικότερη προσθήκη στις διατάξεις του ήταν η ρύθμιση για την κράτηση, κατ’ οίκον, συγγενών υποδίκων και καταδίκων που αφορούσε -πέραν των άλλων- κυρίως τους συγγενείς (μητέρα και σύντροφο) των αδελφών Τσάκαλου, που είναι έγκλειστοι για τρομοκρατική δράση («Πυρήνες της Φωτιάς»), και η οποία επίσης επικρίθηκε από δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς.»

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει προεκλογικές δεσμεύσεις στην συνιστώσα των δολοφόνων. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η βιασύνη για να περάσουν οι συγκεκριμένες φωτογραφικές διατάξεις προς χάριν του «ένοπλου αγώνα.» Όταν οι τρομοκράτες αφεθούν ελεύθεροι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν την δράση τους με δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και όλα τα σχετικά. Να προσέξουν όμως να μην αναποδογυρίσουν πάγκο λαθρομετανάστη γιατί τότε θα δουν το πραγματικά σκληρό πρόσωπο του κράτους και των ΜΜΕ.
Συνέχεια

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Πανίσχυροι μύθοι και τραγικές πραγματικότητες

TypeΠολλά πράγματα είναι απόλυτα πιστευτά ενώ δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Είναι συνηθισμένο να κατηγορούνται οι Τράπεζες για τα τρέχοντα οικονομικά αδιέξοδα. Παρά την αποδειγμένη πραγματικότητα πως μοναχά στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν οι Τράπεζες αλλά το κράτος, χιλιάδες επιμένουν στην βεβαιότητα πως όλοι δουλεύουν για τις Τράπεζες.

Με αφορμή την ανακεφαλαιοποίησή τους πολλοί επιμένουν πως το πρόβλημα βρίσκεται στην δική τους αδυναμία. Εν τούτοις επιμένουν να αγνοούν πως οι δυσκολίες των Τραπεζών ακολούθησαν τα αδιέξοδα του δημόσιου τομέα. Για τον απλούστατο λόγο πως το κράτος είχε επιβάλει στο ελληνικό Τραπεζικό σύστημα την αγορά δημοσίων ομολόγων που ουδείς εχέφρων επενδυτής – πολύ περισσότερο αν ήταν Τραπεζίτης – δεν θα επέλεγε να κάνει με την ελεύθερη βούλησή του. Ακόμη και τώρα, όταν και τα ταμεία διστάζουν να τοποθετήσουν τα αποθετικά τους σε κρατικούς τίτλους, η κυβέρνηση διεκδικεί την άδεια της ΚΕΤ για τη έκδοση εντόκων γραμματίων του δημοσίου που θα υποχρεωθούν να αγοράσουν βέβαια οι Τράπεζες. Παράδειγμα η πρόσφατη δήλωση Υπουργού πως κάποια Τράπεζα όφειλε να χρηματοδοτήσει την χρεοκοπημένη κρατική εταιρία ζάχαρης λόγω σχετικής κρατικής εντολής!! Με την μέθοδο αυτή οι τραπεζικοί φορείς οδηγούνται σε καινούργια ενδεχόμενα αδιέξοδα – και πολλοί φωνάζουν επειδή το κράτος θα υποχρεωθεί σε μια τέτοια περίπτωση να τους «διασώσει» για να εξασφαλίσει την ηρεμία της οικονομίας!!

Άλλο σοβαρότατο ζήτημα παρανόησης είναι η λεγόμενη αποτυχία του μνημονίου και οι φορολογικές επιδρομές που αυτό, υποτίθεται, πως επέβαλε. Για να αποτύχει όμως κάτι θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοσθεί. Ελάχιστες διαθρωτικές αλλαγές έχουν μέχρι τώρα υλοποιηθεί ενώ πολλές από αυτές που αποφασίσθηκαν αργότερα, με διατάγματα και αποφάσεις, ματαιώθηκαν. Είναι σαν ο γιατρός να συνιστά συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή κι ο ασθενής να την αγνοεί, κατηγορώντας όμως την ίδια ώρα τον γιατρό για την αποτυχία …της θεραπείας!! Ποιές ιδιωτικοποιήσεις έγιναν, ποια επαγγέλματα ελευθερώθηκαν, σε ποιες ΔΕΚΟ έγιναν ουσιαστικές μισθολογικές περικοπές, σε ποια νοσοκομεία προωθήθηκαν εξορθολογιστικές μεταρρυθμίσεις, πόσα ταμεία ενοποιήθηκαν, πόσες πρόωρες συντάξεις καταργήθηκαν και τόσα άλλα. Το κυριότερο από όλα είναι πως γίνεται μάχη για την διάσωση του δημόσιου τομέα και των διακλαδώσεών του – μέσω καταστροφής της ιδιωτικής οικονομίας και της αγοράς, δίχως να καταργούνται φορείς και διάφορες δημόσιες οντότητες που στην πράξη είναι άχρηστες για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα και ο Οργανισμός για την Κωπαίδα, που έχει αποξηρανθεί εδώ και 150 χρόνια, διατηρείται στην ζωή. Ζητάω από 20ετίας την κατάργησή του. Η σχετική πρόσφατη απόφαση όμως και πάλι ανατράπηκε… Το ελληνικό δημόσιο δεν πεθαίνει ποτέ...

Το περισσότερο εξωφρενικό όμως επιχείρημα είναι η καταγγελία των δανειστών πως μας προκαλούν ασφυξία επειδή αρνούνται να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες μας. Ενώ είχαμε δηλώσει πως δεν χρειαζόμαστε πλέον τα δανεικά τους κι ενώ δεν παρέχουμε εγγυήσεις για την αποπληρωμή τους συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει από όλους τους άλλου υποχρέωση να μας συντηρούν. Από πουθενά δεν προκύπτει, είτε εγγράφως είτε έμμεσα από διακηρύξεις και δηλώσεις, δέσμευση των εταίρων να συντηρούν και να καλύπτουν τις όποιες δικές μας ανάγκες. ΟΙ φόροι και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις δεν αποτελούσαν αρχικές προτροπές των δανειστών. Αυτοί απαιτούσαν, και απαιτούν, συγκεκριμένο ύψος δαπανών και ελλειμμάτων. Η επίτευξή τους ήταν πάντα αντικείμενο επεμβάσεων των ελληνικών κυβερνήσεων. Σε απουσία σχετικών ελληνικών κυβερνητικών προτάσεων υπήρξαν τελικά προτροπές των δανειστών (της τρόικας).

Είναι φανερό πως στην ελληνική πλευρά επικρατούσε, αλλά και συνεχίζει να επικρατεί, σύγχυση. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως δεν υπάρχει σχεδιασμός και προγραμματισμός. Τα πάντα εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις της κοινής γνώμης και τις ευφάνταστες εμπνεύσεις Υπουργών, πολιτικών στελεχών και κομματικών συμβούλων. Το μοναδικό ευδιάκριτο πλάνο είναι πως σημερινή κυβερνητική επιθυμία είναι η παραμονή στην ευρωζώνη. Δεν είναι όμως σε θέση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση πέραν των τριών δανειστών («θεσμών», τώρα). Τα περί Ρωσίας, Κίνας, ΗΠΑ και Ιράν δεν στέκονται σε σοβαρή αξιολόγηση. Δίχως όμως εξωτερική ενίσχυση δεν υπάρχει δυνατότητα επιβίωσης. Τι μέλλει γενέσθαι; Μου είναι αδύνατον να προβλέψω…Με μύθους όμως δεν τρέφεται μια χώρα κι’ ένας λαός…
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

H προσωποποίηση της ηγεσίας

Ο θάνατος του Lee Kuan Yew, ιστορικού ηρέτη της Σιγκαπούρης σημοτοσότησε το τελος μιάς σειράς μεγάλων ηγετών της ανθρωπότητας. Για τον άνθρωπο έχουν γραφτεί πολλά και πιθανά να υπάρχουν και διάφορες απόψεις για την πορεία και τις πολιτικές του πρακτικές. Λίγοι όμως μπορούν να διαφωνίσουν για τα επιτεύγματα της πολιτικής στον τομέα της ανάπτυξης της χώρας του.

Οι δε ιδέες του πάντα προκαλούσαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Οποτε ο Lee Kuan Yew αποφάσιζε να μιλήσει Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί, Διπλωμάτες, και κορυφαία διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων άκουγαν με προσοχή. Πόσοι μπορούν να διεκδικήσουν στον κόσμο όλο την απόλυτη προσοχή παρόμοιων ακροατηρίων; Ο Lee, που υπήρξε ο ιδρυτής της σύγχρονης Σιγκαπούρης και Πρωθυπουργός της για πάνω από τριάντα χρόνια, αποτελούσε, μέχρι τον πρόσφατο θάνατό του, μια από τις ελάχιστες διεθνείς προσωπικότητες των οποίων το κύρος παρέμενε αμείωτο και των οποίων οι απόψεις αντιμετωπίζονται με απόλυτο σεβασμό. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από αδύναμες ηγεσίες και από πολιτικούς που υποκύπτουν στα κελεύσματα του φτηνού λαικισμού ο Lee εξακολουθούσε να εκφράζει τις ιδιότητες ενός ηγέτη που άνοιγε δρόμους για το μέλλον – για την χώρα του αλλά και για τον κόσμο.

Σε ένα πρόσφατο μικρό βιβλίο (Lee Kuan Yew: The Grand Master's Insights on China, the United States, and the World. MIT Press 2013), που φέρει σαν τίτλο το όνομά του, εντυπωσιάζεται κανείς από το βάθος της ωριμότητάς του αλλά και την παγκόσμια διάσταση των απόψεών του. Εξακοντίζει σαν ασήμαντα σκουπίδια στο κενό της ανυποληψίας όλες εκείνες τις ηγεσίες που οδήγησαν την Δύση στο τέλμα της σημερινής οικονομικής παρακμής. Επισημαίνει τις κοντόθωρες επιδιώξεις εγκατάλειψης μιάς ορθολογικής οικονομικής πολιτικής στο βωμό της ικανοποίησης πρόσκαιρων οικονομικών ανταμοιβών με αποτέλεσμα την τελική χρεωκοπία και την επιβάρυνση των μελλοντικών γενεών. Επειδή οι φόροι, επιμένει, δεν μπορούσαν να συντηρήσουν ένα δημόσιο τομέα σπάταλο και ανοιχτοχέρη οι ηγεσίες της Δύσης κατέφυγαν στον δανεισμό. Που αναπόφευκτα όμως οδηγεί σε αδιέξοδα. Για να ευχαριστήσουν τους σημερινούς εκλογείς καταστρέφουν τους αυριανούς.

Την ίδια ώρα επιμένει πως και η Κίνα αξιολογεί την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σαν εξαιρετικά χρήσιμη για τις δικές της προοπτικές μια και εξασφαλίζει την αναγκαία σταθερότητα που είναι απαραίτητη για την ομαλή της ανοδική πορεία. Η Κίνα δεν επιθυμεί ανταγωνισμό ούτε και αντιπαλότητα. Προσβλέπει σε συνεργασία. Μόνο έτσι σε 40-50 χρόνια πιθανότατα θα κατακτήσει την παγκόσμια κορυφή σε οικονομική και πιθανότατα πολιτική ισχύ. Περιγράφει την ανάγκη απορρόφησης ταλαντούχων αλλοεθνών για την πορεία ανάκαμψης μιάς χώρας μαζί με την απαραίτητη εξοικείωση με την αγγλική γλώσσα που επιτρέπει άμεση πρόσβαση στις τελευταίες κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Γι αυτό είναι μπροστά παγκόσμια και με διαφορά οι ΗΠΑ, έτσι πραγματοποιήθηκε το οικονομικό «θαύμα» της Σιγκαπούρης κι εκεί βρίσκονται οι ενδημικές αδυναμίες της Κίνας και της Ινδίας.

Οι ηγεσίες, σημειώνει ο Lee Kuan Yew, οφείλουν να συμπεριφέρονται με φροντίδα προς τον λαό τους επιμένοντας να επικρατεί η τάξη, η πειθαρχία καθώς και ο σεβασμός στις ιστορικές τους αξίες και παραδόσεις. Η δημοκρατία από μόνη της δεν εξασφαλίζει ανάπτυξη. Για τον στόχο αυτό μεγαλύτερη σημασία έχει η πειθαρχία παρά η δημοκρατία. Δεν μεταβιβάζονται κουλτούρες από την μιά πλευρά της γής στην άλλη. Για να πάς μπροστά οφείλεις να χτίσεις πάνω σε αυτό που υπήρχε πριν από εσένα. Οι αξίες ενός λαού έχουν κορυφαία σημασία για το μέλλον που μπορεί με επιτυχία να χτίσει.

Η επέκταση της γνώσης και η βελτίωση ατομικών ικανοτήτων των πολιτών αποτελούν θεμελιώδεις προυποθέσεις ώστε μια χώρα να βρεθεί σε δρόμο ανάκαμψης. Απορρόφηση ταλέντων που έρχονται από διάφορες περιοχές και εθνότητες δίνουν βάθος στο αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό που είναι απαραίτητο για κάθε προσπάθεια κατάκτησης κορυφαίων αναπτυξιακών στόχων. Οπως αναγκαία όμως είναι και η ενστάλαξη νοοτροπιών αναζήτησης καινούργιων μεθόδων δράσης, καινοτομιών και εγκατάλειψης του παλιού ακόμα και για το απλό εργατικό δυναμικό. Ο Lee εκτιμά πως χωρίς επιτεύγματα στη γνώση, στις επιστήμες και στην τεχνολογία το μέλλον είναι ιδιαίτερα σκοτεινό. Ο θρίαμβος θα έρθει μόνο μέσα από την ενσωμάτωση του καινούργιου.

Η ηγεσία, για τον εκλιπόντα Υπουργό Μέντορα της Σιγκαπούρης, οφείλει να διακρίνει και να αποδέχεται την διαφορετικότητα αλλά και να επιβραβεύει την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων που έχουν τα προσόντα να προσεγγίζουν την τελειότητα. Ο ηγέτης πρέπει να θέτει στόχους και να επιδιώκει δίχως παλινωδίες την υλοποίησή τους. Δεν πρέπει να κάμπτεται από πρόσκαιρες θεωρήσεις πολιτικού κόστους. Οι δύσκολες επιλογές, κόντρα στις όποιες αντιδράσεις, πρέπει να υιοθετούνται στο ξεκίνημα μιάς θητείας. Ώστε κοντά στο τέλος της να έρχονται και τα όποια αρχικά θετικά αποτελέσματα. Εγκλημα είναι η προσπάθεια διατήρησης της όποιας δημοτικότητας στην αρχή και η ανταπόκριση στα προβλήματα αργότερα – που θα οδηγήσει σε απογοήτευση από τις, αναγκαστικά καθυστερημένες, δύσκολες και αντι-δημοφιλείς επιλογές.

Η επιδίωξη της ισότητας είναι φενάκη. Και σίγουρη συνταγή που οδηγεί στην καταστροφή. Τίποτα δεν είναι απόλυτα ίδιο με κάτι άλλο στη φύση. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Όπως εξηγεί ο Friedrich Hayek στο The Fatal Conceit: Errors of Socialism, κανένας πανίσχυρος εγκέφαλος δεν μπορεί να σχεδιάσει ένα σύστημα απόλυτης κοινωνικής δικαιοσύνης και να ανατρέψει αιώνες ιστορικής εξέλιξης η κοινωνικού Δαρβινισμού. Τίποτα δεν μπορεί να ταυτοποιήσει τον κόσμο και να τον διαμορφώσει σύμφωνα με κάποιο ιδεατό σχήμα. Ο κόσμος γίνεται πολυεπίπεδος, αλλάζει, υιοθετεί διαφορετικά σχήματα και πορείες. Η πολυποικιλότητα είναι πλούτος. Πρέπει να την φροντίζουμε, κι όχι να την πολεμάμε. Ο καθένας πρέπει να έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις ιδέες και την ικανότητά του. Κανείς δεν επιτρέπεται όμως να εγκαταλείπεται στην απόλυτη καταστροφή, αν αποτύχει.

Ο ρόλος του φωτισμένου ηγέτη για το καλό του λαού του πρέπει να είναι αυτός του παραδείγματος, της επιμονής και της υπομονής. Πρέπει αυτός να δείχνει τον δρόμο, να χαράσσει την πορεία και να μένει αταλάντευτος μέχρι το τέλος. «Ο πολιτικός ηγέτης οφείλει να περιγράφει με ζωηρά χρώματα το όραμά του για το μέλλον του λαού, να μεταφράζει μετά το όραμα αυτό σε πολιτικές ώστε να πεισθεί ο λαός να το ακολουθήσει και τελικά να τους εμπνεύσει, έτσι ώστε να συμβάλουν με την στήριξη και τις κινητοποιήσεις τους στην εφαρμογή τους» επισημαίνει ο Lee (σελ. 114). Ο ρόλος μιάς κυβέρνησης είναι να παίρνει καθαρές αποφάσεις ώστε να υπάρχει σταθερότητα και σιγουριά στις υποθέσεις των πολιτών. Η Ανατολή, υποστηρίζει ο Lee, στηρίζεται στην αυτονομία και την υπευθυνότητα των πολιτών για τις συνέπειες των επιλογών τους. Στη Δύση σήμερα ισχύει το αντίστροφο. Οι κυβερνήσεις ζητούν λαική εντολή για να λύσουν όλα τα κοινωνικά προβλήματα. Και οδγηγούνται σε αδιέξοδα και καταστροφή.

Μιά κυβέρνηση οφείλει να απεξαρτηθεί από την φοβία της κάλπης. Οταν κυριαρχεί το δέος της όποιας μελλοντικής εκλογικής αναμέτρησης η κυβέρνηση είναι ήδη παραδομένη πριν αρχίσει καν να κυβερνά. Δεν χρειάζεται να είναι μιά ηγεσία δημοφιλής σε όλη την διάρκεια άσκησης της εξουσίας. Υπάρχουν ώρες, επιμένει ο Lee, που θα πρέπει να είναι απόλυτα αντιδημοφιλής. Αν στόχος είναι η δημοτικότητα, τότε η διακυβέρνηση θα είναι τραγικά αποτυχημένη. Οπως υποστήριξε σωστά ο Μακιαβέλλι, μεταξύ του να είναι κάποιος αγαπητός η να τον φοβούνται η επιλογή του φόβου προσδίδει βαρύτητα και σεβασμό. Η άποψη του πλήθους για τον ηγέτη κατά καιρούς, είναι εντελώς αδιάφορη. Εφ όσον αυτός πιστεύει πως οι επιλογές του είναι σωστές αγωνίζεται με πάθος για την εφαρμογή τους. Και πιστεύει πως θα έλθει έγκαιρα η ώρα της δικαίωσης και της λαικής αναγνώρισης.

Το κενλό που άφησε ο θάνατός του είναι δυναπλήρωτο. Οχι μόνο για την Ασία αλλά και για τον κόσμο όλο.
Συνέχεια

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Π. Καμμένος. Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν


Του Ανδρέα Πετρουλάκη

H συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κάρφος στο μάτι των κομμάτων που τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ αργότερα, που υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με τον γνωστού φιλοχουντικού και τραμπούκικου παρελθόντος κ. Βορίδη. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένα τυπικό ακροδεξιό εθνολαϊκίστικο κόμμα που οι θέσεις του για το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.

Ο κ. Καμένος και το δικό του κόμμα έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης ακροδεξιάς με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Λαζόπουλου. Επιπλέον, ο ίδιος ο αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις οff shore εταιρείες και το αδήλωτο κότερο που του καταλογίζουν. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι αριστεροί δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝΕΛ στην Κυβέρνηση, και μάλιστα της πρώτη φορά αριστεράς, όπως είχε συμβεί και με το ΛΑΟΣ. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τον διορισμό του κ. Βορίδη από τον Παπαδόπουλο, άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα βιβλία που έγραφε ο Γεωργαλάς για τον κ. Καμμένο. Ούτε καν από εκείνους τους πιστούς στον Ανδρέα παλιούς Πασόκους, τώρα ΣΥΡΙΖΑ - λησμόνησαν ότι του είχε αφιερώσει το πρώτο του βιβλίο δείχνοντάς τον ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη.

Ο κομματικός πατριωτισμός, δυσάρεστη έκπληξη κυρίως για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, και η παράνοια του αντιμνημονιακού μετώπου, έχει μέχρι στιγμής βυθίσει σε βαθιά σιωπή τους πάλαι ποτέ αδέκαστους τιμητές της ακροδεξιάς. Και αυτό είναι το λιγότερο. Ενώ ο κ. Καρατζαφέρης αρκείτο στον ανώδυνο ρόλο του τηλεοπτικού κονφερασιέ της κυβέρνησης εκείνης, ο κ. Καμμένος σέρνει το χορό στην παραχάραξη της αριστερής φυσιογνωμίας της τωρινής. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τόσο άμεσα να έχει επαληθευθεί η αθάνατη ρήση του Χατζηδάκι «όταν το πρόσωπο του τέρατος δεν σε τρομάζει έχεις αρχίσει να του μοιάζεις». Δυστυχώς, για όλους μας, έχουν αρχίσει να του μοιάζουν.

Το κόμμα που ήταν κατά των παρελάσεων και ξιφουλκούσε κατά του κ. Αβραμόπουλου που τις επανέφερε είναι έτοιμο να διοργανώσει ένα εθνικολαϊκό φουστανελοκίτς τερατούργημα χουντικών προδιαγραφών στο Σύνταγμα, ανήμερα της 25ης Μαρτίου. Η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο ξαναζεί και κανείς αριστερός πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν άρθρωσε αντίρρηση.

Η πρώτη φορά αριστερή Πρόεδρος της Βουλής επισκέπτεται το Πεντάγωνο και επιθεωρεί με ύφος στρατάρχη άγημα παρέα με τον υπουργό -τι δουλειά έχει ένας Πρόεδρος της Βουλής εκεί πέρα; Ποια ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα να ενημερωθεί για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων επί τόπου η άσχετη με το αντικείμενο πολιτειακή παράγων, πλην του τηλεοπτικού μιλιταριστικού ταρατατζούμ; Εδώ δεν περιμέναμε αντιδράσεις, η κ. Κωνσταντοπούλου είναι ιερό δισκοπότηρο της αριστερής δημοσιογραφίας.

Η πρώτη φορά αριστερή Περιφερειάρχης Αττικής πετά με τον φουσκωμένο σαν διάνο ένστολο υπουργό, με άψογο στρατιωτικό στιλ και η ίδια- τι δουλειά έχει ένας Περιφερειάρχης σε αυτό το σόου; Ουδείς αριστερός αναρωτήθηκε.

Ο πρώτη φορά αριστερός αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας ετοιμάζει, για πρώτη φορά μετά τη Χούντα, σχέδιο εθνικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών από τον στρατό -αρκετά είχαν αφεθεί τα παιδιά μας ανυπεράσπιστα στο ανθελληνικό μένος της κ. Ρεπούση. Μούγκα η αριστερή ευαισθησία.

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση- αυτός δεν κάθεται στα αυγά του σαν τον κ. Καρατζαφέρη. Άνοιξε βεντέτα με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έδωσε τον τόνο στην κήρυξη του ψυχρού πολέμου εναντίον της Γερμανίας- μια χαρά στρώνουμε το έδαφος για να πάμε να ζητήσουμε λεφτά, τη στιγμή που εκείνος απτόητος απολαμβάνει τον ρόλο του παίζοντας πόλεμο στο Αιγαίο με Απάτσι και φρεγάτες. Μέχρι και η τέως προστατευόμενή του κ. Ραχήλ Μακρή αναρωτήθηκε αν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να ξοδεύει τα λεφτά μας σε οπερέτες. Δυστυχώς κάνει. Την κυβέρνηση σαν τα μούτρα του.

Δημοσιεύθηκε στο Protagon.
Συνέχεια