Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ολοκλήρωση της καταστροφής


Όταν υπήρχε ακόμα η Σοβιετική Ένωση, ο Ρόναλντ Ρήγκαν έλεγε το εξής ανέκδοτο: Δύο ανώτερα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος περπατούν στην Κόκκινη πλατεία. Σε μια στιγμή ο ένας ρώτησε, «Νομίζεις σύντροφε ότι έχουμε κάνει όλα τα απαραίτητα βήματα προόδου ως κομμουνιστικό σύστημα, είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε, έχουμε φτάσει σε αυτό που λέμε ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού;» «Όχι ακόμα» του απαντά ο άλλος, «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πολιτικό κόμμα που χωρίς κανένα ενδοιασμό, χωρίς καμία αμφιβολία, χωρίς καν την υποκρισία του να προσποιείται ότι έχει μάθει κάτι τα τελευταία 40 χρόνια, υπερασπίζεται με πολύ πάθος και απίστευτη άγνοια το πολιτικο-οικονομικό σύστημα που στήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Είναι τόσο βασιλικότερος του βασιλέως, που φοβίζει ακόμα και τους αρχιτέκτονες και διαχειριστές του συστήματος που μόλις χρεοκόπησε. Είναι η απόλυτη έκδοση της μεταπολιτευτικής ιλαροτραγωδίας, το σκληρό ροκ της πασοκικής Ελλάδας.

Στην λίστα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο αποκαλύπτοντας την εύπορη οικονομική κατάσταση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που συχνά παραμελείται είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι τους προέρχονται από τον δημόσιο τομέα. Έχουμε δηλαδή μια ηγετική ομάδα που δημιουργήθηκε στο δημόσιο, δεν χρειάστηκε καν να συμμετάσχει στα μέχρι πρότινος κόμματα εξουσίας και απλά τις τελευταίες δεκαετίες ρεμβάζει την πραγματικότητα από τα ρετιρέ του δημόσιου τομέα. Μην έχοντας βιώσει έστω και την πιο χαλαρή ευθύνη διακυβέρνησης του οποιουδήποτε, έρχονται με την αλαζονεία μιας τάξης που έχει πάρει από την κοινωνία τόσα πολλά, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να δώσει πίσω τίποτα. Αν οι προηγούμενοι τουλάχιστον έπρεπε πρώτα να κερδίσουν την εξουσία πριν βουτήξουν τα λάφυρα του δημοσίου, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε με την ιδέα ότι τα προνομία της είναι πραγματικές κατακτήσεις.

Το «λεφτά υπάρχουν» γι’ αυτούς δεν είναι απλά ένα σύνθημα της παροχολογίας, αλλά ούτε και η υπόσχεση της ουτοπίας που έρχεται - το «λεφτά υπάρχουν» για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι η καθημερινότητα τους τις τελευταίες δεκαετίες. Μια πραγματικότητα που τους επιτρέπει ένα δυτικού τύπου επίπεδο διαβίωσης, ενώ οι ίδιοι δραστηριοποιούνται σε τομείς παρόμοιους με αυτούς που φτωχοποίησαν την ανατολική Ευρώπη. Οι συνάδελφοί τους στην ανατολική Ευρώπη όμως, αντίθετα από τους Συριζαίους, γνώριζαν τα αποτελέσματα του συστήματος που υπηρετούσαν. Εδώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ζει σε ένα κόσμο όπου δεν υπάρχουν ασύμβατοι σκοποί, όπου η παραγωγικότητα δεν συνδέεται με την αμοιβή, ο πλούτος είναι ανεξάρτητος από την παραγωγή, και η παραγωγή με την σειρά της δεν είναι απαραίτητη γιατί «λεφτά υπάρχουν».

Μετά από πέντε χρόνια κρίσης είναι φυσικό να νομίζουμε ότι έχουμε πιάσει πάτο, αλλά αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια για τα χειρότερα. Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε μια μακρά πορεία παρακμής, υπάρχουν πάντοτε οι θεσμοί που προειδοποιούν ότι υπάρχει ακόμα και το πιο χαμηλά. Στην Ελλάδα ένα τέτοιος θεσμός είναι τα πανεπιστήμια. Είναι στα πανεπιστήμια όπου η αριστερά αφέθηκε εντελώς ελεύθερη να δοκιμάσει μια πρώτη «έφοδο στον ουρανό.» Η τριτοκοσμική τους εικόνα και κατάσταση, η βία και η διαφθορά, η παντελής απαξίωση και των πιο βασικών κανόνων μιας πολιτισμένης κοινωνίας είναι το αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης υπεροχής της εκεί.

Στο ερώτημα αν έχουμε φτάσει στο ανώτερο στάδιο της μεταπολιτευτικής παρακμής, η απάντηση είναι «Όχι ακόμα», «Τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο». Ειδικά σε αυτές τις εκλογές είναι σαν να μην εκλέγουμε Βουλή και κυβέρνηση, είναι σαν να επιλέγουμε τους τιμωρούς μας.

Συνέχεια

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Βιβλιοπαρουσίαση: Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος / Ιανός, Πέμπτη 15/1, 18.00

flyer
Οι εκδόσεις manifesto και το  Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ – conservatives.gr) παρουσιάζουν την Πέμπτη 15/1 στις 18.00 στον ΙΑΝΟ Αθηνών το νέο βιβλίο «Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος: οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους και η μελλοντική μετεξέλιξή τους», των Σωτήρη Μητραλέξη (επιμ.), Άγγελου Χρυσόγελου, Χρήστου Χατζημιχαήλ και Γιώργου Κοκκόλη.
Μετά την σύντομη παρουσίαση της μελέτης από τους συγγραφείς θα ακολουθήσει συζήτηση για το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους, με συμμετέχοντες τους:
 *
Ανδρέα Καρίτζη
υποψήφιο βουλευτή Β' Αθηνών με τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ)
και
Γιάννη Οικονομάκο
υποψήφιο βουλευτή Περιφερείας Αττικής με την Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) .*
Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις του κοινού.
 *

Για το βιβλίο:

Η ένταση της συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους παραμένει διαρκώς αμείωτη στον ελλαδικό δημόσιο λόγο, καθώς συνιστά ζήτημα πρόσφορο για πολέμους αξιών. Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής παρουσιάζει το βιβλίο «Απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος: οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους και η μελλοντική μετεξέλιξή τους», το οποίο βασίζεται στην έρευνά του για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, για τα προβλήματα που ανακύπτουν και την κριτική που ασκείται, καθώς και για τις δυνατότητες μελλοντικής μετεξέλιξης της παρούσης κατάστασης. Συγκεκριμένα, η έρευνα επικεντρώνεται (α) στο νομικό καθεστώς των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους στην Ελλάδα, (β) στην παρουσία του ζητήματος στον ελλαδικό δημόσιο λόγο, (γ) στην διαμόρφωση των οικονομικών και φορολογικών σχέσεων εκκλησιών και κρατών στην Ευρώπη, και τέλος (δ) στον οργανωτικό κατακερματισμό της Εκκλησίας στην Ελλάδα σε πέντε διαφορετικές δικαιοδοσίες, κομβικό εκκλησιαστικό ζήτημα το οποίο επηρεάζει καθοριστικά τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους, αν και συνήθως απουσιάζει από τις σχετικές συζητήσεις. Στο βιβλίο κατατίθεται πρόταση για την μελλοντική μετεξέλιξη των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους, μακριά από την ακρότητα ή την στασιμότητα που συνήθως χαρακτηρίζει κάθε μια από τις εκατέρωθεν «παρατάξεις» στον δημόσιο λόγο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Πως η Νέα Δημοκρατία έχασε τη μπάλα


Έχουμε εκλογές και μετά από δυόμισι χρόνια στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία θυμήθηκε ότι έχει ψηφοφόρους. Πολύ λίγο, πολύ αργά.

Θα είναι δύσκολο να βρει κανείς στα χρονικά κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ένα κόμμα που έχει επιτεθεί στους ψηφοφόρους του τόσο άγρια όσο η Νέα Δημοκρατία τα προηγούμενα δυόμισι χρόνια. Εκ των υστέρων, βλέποντας την εξέλιξη των πραγμάτων, η αβίαστη εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι η ΝΔ είχε μία και μοναδική αποστολή από το καλοκαίρι του 2012: πως να καταφέρει να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Μπορεί αυτά τα χρόνια της χρεοκοπίας να έχουν γίνει περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αλλά οι όποιες περικοπές έγιναν γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να φορολογήσουν ή να δανειστούν περισσότερο. Ο τρόπος που έγιναν αυτές οι περικοπές είναι επίσης αποκαλυπτικός των πραγματικών προθέσεων των κρατούντων. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο κοντά ήσουν στην πολιτική τάξη, τόσο λιγότερο σε άγγιξαν οι περικοπές. Το χρήμα συνέχισε να ρέει προς τους διαπλεκόμενους εκδότες, οι υπάλληλοι της Βουλής και υπουργείων συνέχισαν με πολλές εικονικές περικοπές, οι των ΔΕΚΟ συνέχισαν να βγαίνουν στην σύνταξη πριν καν φτάσουν τα 62 - στην Ελλάδα που βρίσκεται πλέον στο πέμπτο έτος της χρεοκοπίας. Όσο πιο μακριά ήσουν από την πολιτική τάξη, τόσο πιο άδικα έπεφτε το τσεκούρι των περικοπών των δαπανών, ανεξάρτητα από το ποια ήταν η οικονομική σου θέση ή προσφορά.

Η πολιτική βαρύτητα του κάθενος μας εξαρτάται από το πόσο κοντά βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό στο τέλος, όλα κατευθύνονται στην μαύρη τρύπα που λέγεται ελληνικό κράτος. Η βασική αλήθεια είναι ότι αυτά τα πέντε χρόνια της χρεοκοπίας αυτό που ονόμασαν μνημόνιο, δεν είναι τίποτε λιγότερο από την εκποίηση του πλούτου της χώρας προκειμένου να συντηρηθεί η πολιτική τάξη και οι παρασιτικές ομάδες που την υποστηρίζουν. Έτσι μόλις η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα αρχίσει να εισπράττει τον ΕΝΦΙΑ, το πρώτο πράγμα που θα κάνει, είναι να δώσει 420 εκ. ευρώ για το ΕΦΑΠΑΞ 31.000 δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτές ήταν οι οικονομικές προτεραιότητες της ΝΔ. Κατά τα άλλα, η ΝΔ τώρα προεκλογικά θυμήθηκε το μεταναστευτικό. Μετά τις εκλογές του 12 είχε αρχίσει να παίρνει ορισμένα μέτρα, όμως τα παράτησε όταν θεώρησε ότι θα ήταν πολιτικά αποδοτικότερο να κυνηγήσει τη Χρυσή Αυγή δικαστικά. Βέβαια, το μόνο που έχουν καταφέρει αυτές οι διώξεις είναι η απονομιμοποίηση της δημοκρατίας και η ηρωοποίηση των φασιστών. Το κατάντημα της δικαιοσύνης που λειτουργεί ως παράρτημα του εκάστοτε κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία είναι πραγματικά θλιβερό. Ακόμα χειρότερα που αυτό το νέο χαμηλό συμβαίνει όταν ένα υποτίθεται αστικό κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Την Κυριακή ο κ. Σαμαράς βρισκόταν στην Γαλλία για να συμμετάσχει στην διαδήλωση για την σφαγή στο Charlie Hebdo. Θα είχε ενδιαφέρον αν ο κ. Σαμαράς μπορούσε να εξηγήσει, στους εν ζωή στους συντελεστές του έντυπου, τον πρόσφατο νόμο λογοκρισίας που πέρασε. Πως ένα (πάλι) υποτίθεται αστικό κόμμα επιβάλλει λογοκρισία για να εξευμενίσει την συστημική αριστερά και τους ντόπιους τζιχαντιστές.

Έχει πολλές εξηγήσεις να δώσει ο κ. Σαμαράς. Γιατί συνέχισε το πρόγραμμα εθνικής καταστροφής του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί συνέχισε την καταστροφή βασικών θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Γιατί δημιούργησε όλες τις συνθήκες ώστε να παραδώσει την εξουσία στους μπαχαλάκιδες τις μεταπολίτευσης.

Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά ότι στο τέλος βρήκε το θάρρος να συγκρουστεί με το ΠΑΣΟΚ. Η αρπαγή της κας Γκερέκου θα είναι ορόσημο στην ιστορία της παράταξης.
Συνέχεια

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας προκλητικοί για τη σφαγή στο Παρίσι

O ηγέτης των ντόπιων Μουσουλμάνων της Ελλάδας αρνείται με δηλώσεις του ότι για τις δολοφονίες των Γάλλων σκιτσογράφων ευθύνονται οι Ισλαμιστές. Αντίθετα, όπως σημειώνει ο Τάκης Μίχας, αποδίδει το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και συγκεκριμένα στις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στον... Ολάντ:

«Δεν πιστεύω», λέει, «πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία».(!)

Αρα, συνεχίζει σωστά ο Μίχας, με την ίδια λογική, και το χτύπημα της 9/11 δεν το έκαναν Ισλαμιστές. Όπως δεν έκαναν και την πρόσφατη σφαγή δεκάδων παιδιών στο Πακιστάν, τη δολοφονία του σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ στην Ολλανδία, τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου κ.λπ. Προφανώς όλα αυτά τα έκαναν οι «μυστικές υπηρεσίες» και -γιατί όχι;-οι «Εβραίοι». Ούτε φυσικά η Μπόκο Χαράμ που έχει ως σήμα κατατεθέν το σκλαβοπάζαρο γυναικών ή η ISIS με σπεσιαλιτέ τους αποκεφαλισμούς είναι ισλαμικές οργανώσεις. Υποθέτω ότι και αυτές τις έχει στήσει ο Ολαντ μαζί με τις «μυστικές υπηρεσίες»...
Στις δηλώσεις του ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, όπως επισημαίνει σωστά ο ίδιος αρθογράφος, δεν αναφέρει ούτε έναν θετικό λόγο, ούτε ένα εγκώμιο για τους δολοφονηθέντες για την ελευθερία του λόγου σκιτσογράφους. Αντίθετα, το μόνο πού έχει να πει είναι να καταδικάσει τη δραστηριότητά τους επειδή θίγουν το Ισλάμ. Έτσι, σχετικά με τα σκίτσα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς το γαλλικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά του Ισλάμ, τονίζει ότι «δεν θεωρώ πως στα πλαίσια του ελεύθερου λόγου και της ελευθεροτυπίας πρέπει να προσβάλλονται με τέτοιο τρόπο τα σύμβολα μιας θρησκείας, αφού κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη σεβασμού».

Όμως ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων δεν σταματάει εδώ. Προχωρεί ένα βήμα ακόμα δικαιώνοντας, στην ουσία, τις αποκρουστικές δολοφονίες. Αυτό το κάνει προσπαθώντας να καθησυχάσει τους Έλληνες διαβεβαιώνοντάς τους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί ένα ανάλογο γεγονός.

«Η Ελλάδα», λέει, «δεν ήταν ποτέ και ούτε θα αποτελέσει στόχο για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν μπορούμε να συγχέουμε την Ελλάδα με τη Γαλλία, γιατί οι Έλληνες διατηρούν ένα επίπεδο λόγω της ιστορίας που έχουν στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, ενώ οι Γάλλοι είναι αποικιοκράτες».

ΓΕΝΙΚΆ, έχω την εκτίμηση, πως είναι επικίνδυνα περίεργες αυτές οι δηλώσεις. Αφού στην Γαλλία ήταν "προβοκάτσια" γιατι αποκλείεται να γίνει κάτι τέτοιο εδώ, που "υπάρχουν στενοί δεσμοί με τον Αραβικό κόσμο". Είτε ήταν προβοκάτσια, είτε γνήσια μουσουλμαική κίνηση. Και τα δύο δεν γίνεται !! Οι Μουσουλμάνοι της Ελλάδας με βάση τις δηλώσεις αυτές είναι υποκριτές και ύποπτοι. Να βγούν στους δρόμους και ανοιχτά να καταδικάσουν τις πράξεις αυτές. Ολα τα άλλα είναι προφάσεις που κρύβουν βαθιές ενοχές.
Συνέχεια

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Αδικαιολόγητος πανικός

Είναι εκτός τόπου και χρόνου οι κραυγές πανικού που πολλοί εκβάλλουν για το ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και διαφωνώ με τις εκφρασμένες θέσεις του κόμματος του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να αποτελεί ρίσκο για μια χώρα η προσφυγή στην λαική ετυμηγορία. Οι κυβερνήσεις εργάζονται για τους πολίτες. Αυτοί λοιπόν είναι υπεύθυνοι για την διακυβέρνηση που επιθυμούν. Οι εκλογείς θα πρέπει να επιλέξουν ψύχραιμα ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτικές. Οι άσκοπες κινδυνολογίες συσκοτίζουν την πραγματικότητα και συνήθως καταλήγουν σε μπούμερανγκ ενάντια σ’ αυτούς που τις εκτοξεύουν.

Οι κινδυνολογίες δεν είναι δικαιολογημένες για μια σειρά από σοβαρούς λόγους. Ποια είναι κατ αρχήν η εναλλακτική λύση; Μια σειρά από επίπονα κοινωνικο-οικονομικά μέτρα – που πάρθηκαν κάτω από συνθήκες υποτίθεται επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης – δεν οδήγησαν σε απολύτρωση. Αντίθετα, καινούργια αδιέξοδα διακρίνονταν στον ορίζοντα. Και νέες θυσίες προαναγγέλλονταν. Τα διαρθρωτικά μέτρα του Μνημονίου δεν έχουν εφαρμοσθεί και οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις έπαιζαν κρυφτούλι ελαφρότητας με τους δανειστές – με κορύφωση την άθλια πρόσφατη καταιγίδα ρουσφετολογικών τροπολογιών που δήλωσαν τον φαύλο κρατισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αδιαφορία δηλ για την τύχη των αγορών και της αλματώδους ανεργίας και φτώχιας στον ιδιωτικό τομέα και προστασία – με νύχια και με δόντια – του δημοσίου και των συντεχνιών του.

Δεν υπάρχει κανείς που συνειδητά να οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία. Αν κρίνουμε με στοιχεία λογικής, ερχόμενος στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντικρύσει κατάματα την πραγματικότητα. Και θα επιχειρήσει βέβαια να διαφοροποιηθεί από τους προκατόχους του. Το αισιόδοξο, και λογικό, σενάριο οδηγεί σε συμπεράσματα απρόσμενα. Μήπως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει εκείνα που κυβερνήσεις της Δεξιάς και της Κεντροαριστεράς τα θεωρούσαν αδιανόητα; Κατά κύριο λόγο δηλ., και ανεξάρτητα ρητορικής, να μειώσει πραγματικά δημόσιες δαπάνες και να υλοποιήσει σαρωτικές μεταρρυθμίσεις; Να μην ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διορίσει κανέναν στο Δημόσιο. Δεν έχει λοιπόν ανοιχτά γραμμάτια να πληρώσει. Όπως η Δεξιά προώθησε εντυπωσιακά αριστερόστροφα μέτρα – όπως η βαρύτατη φορολογία, η κατεδάφιση της αγοράς, η υπερδιόγκωση της δημόσιας γραφειοκρατίας και η εξόντωση της ιδιωτικής περιουσίας, είναι τελείως απίθανο η Αριστερά, για να πετύχει, να κάνει ακριβώς το αντίθετο;

Δεν έχω πληροφορίες, αλλά δεν ομιλώ και εντελώς στον αέρα. Ο κ. Τσίπρας είναι γνωστό πως θαυμάζει και επισκέφθηκε μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, την Βραζιλία. Τι θα είδε εκεί; Ο αναμορφωτής της χώρας, ο πρώην Πρόεδρος Ιγνάτσιο Λούλα ντα Σίλβα, υπήρξε μαρξιστής Πρόεδρος των Εργατικών Συνδικάτων και ιδρυτής του αριστερόστροφου Εργατικού Κόμματος. Ερχόμενος στην Εξουσία τρομοκράτησε τις αγορές με ρητορική ανατρεπτική κι επικίνδυνη. Τι έκανε στην πράξη; Εβγαλε την Βραζιλία από την δίνη χρέους και την υπανάπτυξη πετυχαίνοντας ζηλευτούς ρυθμούς ανάπτυξης και ένταξή της στον πανίσχυρο όμιλο των ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Όχι βέβαια με πρωτοβουλίες «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού». Αλλά με αγκάλιασμα των αγορών, προώθηση λογικών ελεύθερης οικονομίας και γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Με τον πυλώνα οικονομικής ορθοδοξίας Henrique Meirelles επι κεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας και με τον οικονομολόγο από το Σικάγο, Τραπεζίτη και πρώην στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Joaquim Levy στο Υπουργείο Οικονομίας (Secretary of the Treasury ) η κυβέρνηση Ντα Σίλβα αποπλήρωσε στο ακέραιο τα χρέη προς το ΔΝΤ, δημιούργησε ταχύτατα σημαντικά δημοσιονομικά πλεονάσματα κι’ εξασφάλισε την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών με εισροή διεθνών επενδύσεων, που με την σειρά τους οδήγησαν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Παράλληλα η κυβέρνηση διατήρησε χαμηλά τον πληθωρισμό και την οικονομία σταθερή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στο Διεθνές Οικονομικό Forum του Νταβός η Βραζιλία το 2005 είχε αναδειχθεί σαν ιδιαίτερο παράδειγμα πετυχημένης οικονομικής πορείας.

Με το περίφημο Πρόγραμμα Επιταχυνόμενης Ανάπτυξης (Programa de Aceleração de Crescimento) απλοποιήθηκαν και μειώθηκαν θεαματικά οι φόροι, εκσυγχρονίσθηκε το σύστημα ενεργειακής παραγωγής πάνω σε μοντέρνες φιλελεύθερες αρχές ενώ προωθήθηκαν προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων και συνεργασίας δημόσιου - ιδιωτικού τομέα κυρίως στο κρίσιμο πλέγμα των κρατικών αυτοκινητόδρομων. Από χώρα, για δεκαετίες, με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η Βραζιλία μετατράπηκε σε καθαρό πιστωτικό παράγοντα με Τράπεζές πανίσχυρες που σημείωναν ρεκόρ κερδών ενώ το ποσοστό του κόσμου που αποτελούσε μέρος της καταναλωτικής μεσαίας τάξης αυξήθηκε από το 37% του πληθυσμού στο 50%!!

Με την εκλογή της παλιάς αντάρτισσας Dilma Rousseff στην Προεδρία οι ρυθμοί αυτοί ανακόπηκαν. Και η χώρα οδηγήθηκε σε αδιέξοδα. Μετά όμως τις τελευταίες εκλογές, και παρά την προεκλογική της αριστερή ρητορική, η Πρόεδρος έκανε θεαματική στροφή. Τονίζοντας πως «είναι απαραίτητο να φερθούμε υπεύθυνα ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην πληρώσουν ακριβότατο τίμημα», ανακοίνωσε μέτρα σοβαρών οικονομικών περικοπών «ώστε να εξασφαλισθεί η δημοσιονομική ισορροπία, να προσελκυσθούν επενδύσεις και η χώρα να επιστρέψει στην οικονομική πρόοδο». Τοποθέτησε και πάλι τον Joaquim Levy, σαν Υπουργό Εθνικής Οικονομίας την φορά αυτή, και προσανατολίζεται σε πολιτικές θεαματικών φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων για να πιάσει και πάλι το τραίνο της ανάπτυξης.

Σε τι συμπέρασμα μπορούν να οδηγήσουν αυτές οι παρατηρήσεις; Τι διδάσκουν όλα αυτά; Μήπως θα πρέπει κι εμείς να περιμένουμε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά από τους δογματικούς της Αριστεράς που έρχονται για να μας κυβερνήσουν; Είναι πολύ πιθανό κάτι εντελώς διαφορετικό να προκύψει από μια συνταρακτική κυβερνητική αλλαγή. Ιδιαίτερα αν το εκλογικό αποτέλεσμα επιβάλλει συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με κάποιον περισσότερο μετριοπαθή εταίρο. Εγώ πάντως δεν είμαι απαισιόδοξος.
Συνέχεια

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Αυτά φέρνουν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα


Όπως όλες οι προηγούμενες πράξεις αιμοσταγούς βαρβαρότητας, έτσι και η χθεσινή στην Γαλλία θα βρει το δρόμο της προς την λήθη. Ήταν ένα ακόμα άβολο γεγονός για τους θιασώτες των ανοιχτών συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας. Ήταν μια είδηση και εικόνα που θα πρέπει να ξεχάσουμε στον δρόμο προς την πολυπολιτισμική ουτοπία που μας ετοιμάζουν.

Αν θες να δεις πραγματικά τι σημαίνει ωμή πολιτική δύναμη δεν έχεις παρά να δεις τα στοιχεία που παραθέτει η Pew Research, μια από τις πιο έγκυρες παγκοσμίως εταιρία δημοσκοπήσεων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, στην Ελλάδα το 86% των πολιτών θέλουν λιγότερη μετανάστευση, και αυτή είναι μια υπερκομματική στάση αφού σε αυτή συμφωνούν το 91% των δεξιών, το 87% των κεντρώων και το 81% των αριστερών. Και όμως στα ΜΜΕ και σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους που επηρεάζουν το συγκεκριμένο θέμα, η μειοψηφική άποψη στην κοινωνία είναι η κυρίαρχη και σχεδόν η μόνη επιτρεπτή. Είναι ένα κλασσικό παράδειγμα για το πως ένα πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο μπορεί και επιβάλλει αυτά που θέλει ανεξάρτητα από ότι θέλει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Το Δεκέμβριο η Καθημερινή καλύπτοντας τις διαδηλώσεις στην Γερμανία ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, θα έχει τον υπότιτλο για τους διαδηλωτές: «Είναι παραπλανημένοι πολίτες, θύματα του φόβου τους ή συνειδητοί ρατσιστές;» Αυτή είναι η εξήγηση του κατεστημένου όχι μόνο για τις συγκεκριμένες διαδηλώσεις, αλλά και για τις πιο μετριοπαθείς εκφράσεις σκεπτικισμού στο φαινόμενο της αθρόας λαθρομετανάστευσης. Οι όποιες επιφυλάξεις για αυτό το θέμα είναι εξ αρχής άκυρες. Το πολιτικο-μιντιακό κατεστημένο έχει αποφασίσει την ορθή πολιτική και αν διαφωνείς τότε αυτό συμβαίνει γιατί απλά είσαι παραπλανημένος, φοβικός ή ρατσιστής. Αυτά είναι τα όρια της δημοκρατίας μας.

Η πολιτική τάξη της Ευρώπης, όπως κάνει σχεδόν σε όλα τα θέματα, έχει μια πολιτική την οποία εφαρμόζει ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα και τις συνέπειες. Έτσι η απάντηση στα προβλήματα που δημιουργούν τα ανοιχτά σύνορα και η πολυπολιτισμικότητα είναι η λήθη και οι νόμοι λογοκρισίας, ώστε οι κρατούντες να μπορούν να συνεχίσουν να προσποιούνται ότι όλα πάνε καλά.

Το βράδυ της Τετάρτης στο δελτίο του ΣΚΑΪ ο δημοσιογράφος κ. Παύλος Τσίμας θα εξηγήσει την τρομοκρατική επίθεση ως κάτι που ανήκει σε ένα φαύλο κύκλο βίας. Όπως είπε ο κ. Τσίμας, υπήρξαν οι δηλώσεις για παράδειγμα του Βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον, που είπε ότι θέλει να περιορίσει τη αθρόα μετανάστευση, και αυτές οι δηλώσεις είναι βία που προστίθενται στις τρομοκρατικές επιθέσεις και έτσι όλα μαζί συνιστούν το φαύλο κύκλο βίας. Δηλώσεις και σφαίρες ένα και το αυτό δηλαδή. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ισλαμιστής υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού του Ερντογάν, Ομέρ Τσελίκ, που δήλωσε ότι οι «”μουσουλμάνοι επίσης επλήγησαν”, αναφερόμενος στις γελοιογραφίες για τον Μωάμεθ που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό!».

Ο κ. Τσίμας ως παλαιότερος “δημοσιογράφος” του Ριζοσπάστη θα πρέπει να γνωρίζει τον όρο χρήσιμοι ηλίθιοι. Κάποτε από τον Ριζοσπάστη προπαγάνδιζε για την κομμουνιστική ουτοπία που κόστισε την ζωή σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα από τα - ας τα πούμε - αστικά ΜΜΕ μας πουλά την ουτοπία της πολυπολιτισμικότητας. Ας ελπίσουμε ο αριθμός των θυμάτων της ουτοπίας du jour να είναι πολύ μικρότερος.
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Στην δημοκρατία των πολλαπλών αδιεξόδων


Εάν κάτι είναι ξεκάθαρο σε αυτές τις εκλογές είναι η αλληλεξάρτηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Παρά το ότι έχει κάνει η ΝΔ, υπάρχει ακόμα λόγω του φόβου που γεννά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κοντά στην εξουσία επειδή θεωρείται ο πιο ασφαλής τρόπος για να τιμωρηθεί η ΝΔ.

Η κυβέρνηση αλλάζει την Ελλάδα είπε στην (ας την πούμε) συνέντευξη που έδωσε στην ΝΕΡΙΤ ο κ. Σαμαράς. Αλλάζει τόσο πολύ την Ελλάδα, που έκλεισε την κυβερνητική του θητεία με δεκάδες σκανδαλώδεις τροπολογίες, τα 150.000 ευρώ για το χριστουγεννιάτικο πάρτι των υπαλλήλων της Βουλής, και την νομιμοποίηση των 285 υπεράριθμων και παράνομων διορισμών στο Μετρό.

Ο τελευταίος λόγος που έχει απομείνει σε κάποιο λογικό άνθρωπο για να ψηφίσει ΝΔ είναι ο φόβος που του προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζει ότι με το πρόγραμμα της ελεγχόμενης κατάρρευσης που εφαρμόζει η κυβέρνηση κάποια στιγμή ένα θαύμα θα σώσει την Ελλάδα από την πορεία προς την πλήρη καλαβριοποίηση της.

Κλέβοντας το παλαιότερο σλόγκαν του Κώστα Σημίτη, ο κ. Τσίπρας μας ανακοίνωσε ότι «το μέλλον ξεκίνησε.» Είναι ένα περίεργο μέλλον που βάζει κασέτες στο walkman για να ακούσει μουσική (που πρώτα άκουσε στο Μουσικόραμα), θα βγει το βράδυ με την χιλιάρα να δει ταινία του Ψάλτη και οραματίζεται την επαγγελματική του αποκατάσταση στην κλαδική. Είναι ένα ιδιαίτερο μέλλον στο οποίο δεν ελπίζεις, αλλά που νοσταλγείς.

Ο κ. Τσίπρας στην πρώτη του ομιλία προειδοποίησε την απερχόμενη κυβέρνηση να μην τολμήσει να εξαφανίσει έγγραφα και emails. Για όσους δεν γεννήθηκαν χθες, αυτή η πάντοτε προεκλογική προειδοποίηση θα είναι ιδιαίτερα γνώριμη. Είναι ο συνήθης τρόπος με τον οποίο τα κόμματα εξουσίας διαφήμιζαν στους πελάτες τους κράτους το ερχομό τους στην εξουσία στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο κ .Τσίπρας που προσπαθεί η φωνή να μοιάζει με αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου, που επαναλαμβάνει τα τσιτάτα της 40ετιας με θρησκευτική ευλάβεια, που υπερασπίζεται μέχρι τέλους και τις πιο εξωφρενικές αδικίες του συστήματος, αυτοπροβάλλεται ως φορέας αλλαγής. Οι νοσταλγοί του προσφάτως χρεοκοπημένου μέλλοντος μας, δεν έχουν ιδέα ότι η όλη πολιτική ύπαρξη τους είναι ένα μεταπολιτευτικό κλισέ.

Μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, οι αδυναμίες τους ενός είναι τα μόνα προτερήματα του άλλου. Το 2015 μόλις άρχισε και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, μαζί με τα πολλά μικρά ΠΑΣΟΚ που τους ακολουθούν, συμπληρώνουν την γκάμα των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουμε.
Συνέχεια

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Το DNA της ανοησίας

Υπάρχει μια βολική επωδός των μόνιμων υπερασπιστών της παντοτινής ελληνικής ανωτερότητας που επιμένει στο επιχείρημα πως για όλα φταίνε οι ξένοι που σχεδίασαν δήθεν την ελληνική χρεωκοπία για να διασώσουν τις δικές τους οικονομίες – και μάλιστα να κερδοσκοπήσουν.

Παραγνωρίζοντας γεγονότα και πραγματικότητες το επιχείρημα είναι πως αν είχαμε, διαφορετική στάση θα εμποδίζαμε Γαλλία και Γερμανία από το να ξεφορτωθούν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και θα τους είχαμε «στο χέρι» εκβιάζοντας με χρεοκοπία που θα οδηγούσε και τους ίδιους σε τραγικά αδιέξοδα. Παράλληλα, σήμερα η απαίτηση διαγραφής μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους θα υποχρέωνε την Ευρώπη σε αναδίπλωση, φοβούμενη ελληνική άτακτη χρεοκοπία που θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαικό σύστημα.

Όλες αυτές οι σκέψεις κρύβουν κάποιες σκληρές πραγματικότητες. Οι δανειστές, που είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα, προκάλεσαν την ελληνική χρεοκοπία; Αυτοί όμως δάνειζαν, κάκιστα κατά την γνώμη μου, κι εμείς δυστυχώς ξοδεύαμε. Δίχως την όποια ελπίδα βέβαια αποπληρωμής. Οσοι είχαμε κατά καιρούς τότε τολμήσει να επισημάνουνε τα αδιέξοδα στα οποία πλησιάζαμε και να ζητήσουμε η και να πραγματοποιήσουμε μείωση δαπανών και περικοπές στον δημόσιο τομέα – γιατί αυτό είχαμε επανειλημμένα κάνει, σαν απάντηση στο ερώτημα «κι εσείς τι κάνατε» - είχαμε ριχθεί στο πύρ το εξώτερο σαν άκαρδοι νεοφιλελεύθεροι και επαίσχυντοι «οικονομιστές». Γι αυτό στην Ελλάδα χρεοκόπησε το κράτος κι όχι οι Τράπεζες, όπως παντού αλλού στον υπόλοιπο κόσμο. Και για να μην καταρρεύσει, εκλιπάρησε Ευρώπη και ΔΝΤ για δανεικά στη βάση βέβαια κάποιου προγράμματος αποπληρωμής (μνημόνιο).

Ηταν λάθος το μνημόνιο; Είχα από τότε δηλώσει – και τηλεοπτικά μάλιστα – πως ΝΑΙ. Με την προυπόθεση όμως πως η χώρα θα προχωρούσε μόνη της σε δραστικές περικοπές δαπανών και σε μείωση του δημόσιου τομέα. Θα μπορούσε ακόμη, ΤΟΤΕ, να απειλήσει με στάση πληρωμών. Όπως είχα σημειώσει, οι δανειστές θα έκαναν ό,τι μπορούσαν να βοηθήσουν – ακριβώς λόγω των ομολόγων που είχαν τότε στα χέρια τους – με την πιθανή έκδοση κάποιου ενιαίου ομολόγου. Θα έπρεπε όμως, για να είμαστε πειστικοί, να ήμασταν έτοιμοι για πιθανές θυσίες. Στο κομμάτι κυρίως της μείωσης του κράτους και της αύξησης της ανεργίας. Ποιός όμως ήταν τότε έτοιμος να αναλάβει ΤΕΤΟΙΟ κόστος; Το αποτέλεσμα ήταν συνακόλουθα η άτακτη προσφυγή σε νέο εξωτερικό δανεισμό, και μνημόνιο βέβαια, που οδήγησε σε ό,τι συνέβη. Με αποτέλεσμα οι ευρωπαίοι να κερδίζουν χρόνο – θέτοντας όρους που εμείς ουδέποτε τηρήσαμε (διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κλπ) αλλά εκταμιεύοντας κανονικά τις δόσεις του μνημονίου – για να απαλλαγούν ενδιάμεσα από τα ελληνικά ομόλογα. Φώναζα τότε με άρθρα, και από την συχνότητα του Ρ/Σ ΦΛΑΣ, πως σύντομα δεν θα μας έχουν πλέον ανάγκη και θα σκληρύνουν την στάση τους. Ποιος όμως με άκουγε τότε, όταν το τίμημα θα ήταν η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προώθηση των μεταρρυθμίσεων και οι αλλαγές οικονομικών συνηθειών;

Οι ευρωπαίο ξεφορτώθηκαν τελικά τα ελληνικά ομόλογα. Που τα αγόρασε βολικά η ΕΚΤ (που στο PSI βέβαια δεν κουρεύτηκαν μια και η Τράπεζα είναι κρατική – «επίσημος» τομέας) ενώ τα υπόλοιπα τα πήραν οι Τράπεζες της …Κύπρου! Της οποίας η κυβέρνηση συμφώνησε στο PSI, με αποτέλεσμα οι Τράπεζές της …να χρεοκοπήσουν. Απίστευτες καταστάσεις!!

Οι ευρωπαίοι πράγματι διασώθηκαν. Με έξυπνους χειρισμούς όμως και με εργαλείο τις ανοησίες τις δικές μας. Που με τίποτα δεν θέλουμε να αναλάβουμε άμεσα πολιτικό κόστος και να πειράξουμε τον δημόσιο τομέα. Οι κινήσεις αυτές κωλυσιεργίας των ελληνικών κυβερνήσεων ήσαν πάντα σε αρμονία με τις καταγγελίες του αντι-μνημονιακού μετώπου της κοινωνίας. Τελικά όμως έτσι οδηγούμεθα σε αδιέξοδα αυτοπαγιδευόμενοι. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Πορευόμαστε χωρίς σχέδιο και εκτός πραγματικότητας. Είτε θα πάμε σε νέα - και πάλι εξοντωτικά – μέτρα, που δεν θα δώσουν όμως καμία διέξοδο. Είτε θα πορευθούμε με απρογραμμάτιστο αντι-μνημονιακό τσαμπουκά, που θα μας βουλιάξει σε άτακτη χρεοκοπία. Και τότε θα φανεί το πρόσωπο μιάς πραγματικής (με ελάχιστα καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα) ανθρωπιστικής κρίσης.

Το DNA της ανοησίας μας κυνηγά από κοντά.
Συνέχεια

Αφιέρωμα στα 180 χρόνια του Conservative Party

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) δημοσιεύει σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, αφιέρωμα στην επέτειο εκατόν ογδόντα ετών από ιδρύσεως του βρετανικού Conservative Party (Tamworth Manifesto, 18 Δεκεμβρίου 1834).

Γράφουν οι: Ανδρέας Ανδριανόπουλος - Σωτήρης Μητραλέξης - Γεώργιος Σιβρίδης - Παναγιώτης Χατζηστεργίου - Τηλέμαχος Χορμοβίτης - Χρήστος Χριστόπουλος - Άγγελος Χρυσόγελος.

Μπορείτε να διαβάστε το αφιέρωμα σε μορφή PDF:

ConsParty18122014 Kopie


inspol
(Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής – ΙΝΣΠΟΛ δεν έχει οργανωτική ή άλλη σχέση με ιστολόγια φέροντα παρόμοια επωνυμία).

Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Και μετά τους 180;


Το πρόβλημα με την εκλογή προέδρου από την υπάρχουσα Βουλή είναι ότι δίνει λύση σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει.

Χρειάζεται μήπως η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά περισσότερο χρόνο για να τελειώσει το έργο της; Η πικρή αλήθεια είναι αυτή η κυβέρνηση μέχρι τις ευρωεκλογές προσποιούνταν ότι κάνει μεταρρυθμίσεις, μετά τις ευρωεκλογές σταμάτησε και να προσποιείται. Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τις εκλογές του 12 και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να ανεβάζει δημοσκοπηκά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποτε μιλούσαμε για το γεγονός ότι παρά την κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κολλήσει κάπου στο 24%. Μετά, όσο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ συνέχισαν να κυβερνούν, είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά στην πρώτη θέση. Τώρα συζητούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πλησιάσει στην αυτοδυναμία. Τι περιμένουμε ότι θα συμβεί μετά την εκλογή προέδρου και αφού η υπάρχουσα κυβέρνηση περάσει νέα μέτρα και αφού συνεχίσουμε αυτή την μακρά και εξοντωτική πορεία αργού θανάτου; Σε 18 μήνες από τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ ισχυρότερος. Οι πολίτες θα είναι προετοιμασμένοι να υποστούν και να του δικαιολογήσουν πολύ περισσότερα. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά λογικά σκεπτόμενοι, οι εκλογές σε 18 μήνες από τώρα θα είναι επίσης τραγωδία με πολύ δυσμενέστερες πολιτικές προεκτάσεις από ότι τώρα.

Τα τελευταία πέντε χρόνια στην συλλογική μας παράνοια, συνειδητά και ασυνείδητα, βαφτίσαμε την πολιτική, ηθική και οικονομική χρεοκοπία της μεταπολίτευσης ως μια συνήθη κρίση ρευστότητας. Και κάθε μέρα που περνούσε τόσο φούσκωνε ο λογαριασμός της επερχόμενης τελικής καταστροφής. Είναι κρίμα που στην σύγχρονη ιστορία μας καταφέρνουμε να τερματίσουμε κάθε μεγάλη κρίση με μια αντίστοιχα μεγάλη τραγωδία (Βλέπε Μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος, Κύπρος 74.) Οι εκλογές δεν θα είναι η αιτία αυτής της τραγωδίας, αλλά όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν μέχρι τότε.

Η υπάρχουσα κυβέρνηση έχει εξαντληθεί και έχει εξαντλήσει. Και να μπορούσαν, δεν θέλουν - και να ήθελαν, δεν μπορούν. Η παραμονή τους στην εξουσία το μόνο που καταφέρνει είναι να ενδυναμώνει τις πιο αντιδραστικές και καταστροφικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Η εκλογή προέδρου δεν είναι η λύση γιατί απλούστατα η υπάρχουσα αργή πορεία προς στην καταστροφή δεν είναι το ζητούμενο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Η κυβέρνηση παραδόθηκε στους μπαχαλάκηδες με τα καλάσνικοφ


Αυτές τις ημέρες η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα πρέπει να έχει σπάσει κάθε ρεκόρ υποχωρήσεων σε παντός είδους τραμπουκισμούς. Από τους Τούρκους, τους Σύριους στο Σύνταγμα, μέχρι και τα κακομαθημένα των βορείων προαστίων, όποιος θέλει εκβιάζει την κυβέρνηση και αυτή ενδίδει χωρίς καν να προσποιηθεί ότι μπορεί να φέρει κάποιες αντιστάσεις.

Αν ο Νίκος Ρωμανός ήταν πολύ γενναίος θα έπρεπε να είχε αποπειραθεί απεργία πείνας αφού πρώτα είχε προσχωρήσει στην Χρυσή Αυγή. Σε αυτή την περίπτωση θα είχε δει πως είναι τα πράγματα όταν στα αλήθεια έχεις το κράτος και τα ΜΜΕ απέναντι σου. Γιατί όταν είσαι ο συνήθης αριστερός τραμπούκος της μεταπολίτευσης, τότε, πως να το πω, τότε όλο το μεταπολιτευτικό σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις.

Πάρτε για παράδειγμα το μέλος της 17Ν Ηρακλή Κωστάρη. Μετά την απόφαση του Χ Ξηρού να μετατρέψει σε μόνιμη την άδεια από τις φυλακές που του έδινε ο κ. Σαμαράς, το μεταπολιτευτικό σύμπαν άρχισε να κινεί τα κατά τα άλλα σκουριασμένα γρανάζια του και έτσι όπως διαβάζουμε στην Καθημερινή: «Λίγους μήνες μετά (την μόνιμη πλέον άδεια Ξηρού), όμως, το υπουργείο Δικαιοσύνης πέρασε ένα άρθρο στον νόμο για τις «φυλακές τύπου Γ», με το οποίο εξαιρούνται από απαγορευτικές διατάξεις για εκπαιδευτικές άδειες οι κατάδικοι στους οποίους είχαν χορηγηθεί τουλάχιστον τρεις άδειες χωρίς να έχουν παραβιαστεί οι όροι. Επρόκειτο, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, για ένα άρθρο το οποίο συντάχθηκε για τον Κωστάρη. Δίνοντας έτσι άτυπα το «πράσινο φως» στο Συμβούλιο Φυλακών να κρίνει εκ νέου εάν δικαιούται ή όχι εκπαιδευτική άδεια.»

Ιδού πως μεριμνά το κράτος για τα άνθη της εγχώριας τρομοκρατίας. Είσαι ο Ηρακλής Κωστάρης και αφού έχεις συμμετάσχει σε ληστείες της 17Ν και σε άλλες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα την δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, το ελληνικό κράτος μεριμνά ώστε να παίρνεις άδεια από τις φυλακές ακόμα και μετά το γεγονός ότι συγκρατούμενος σου τρομοκράτης χρησιμοποίησε τέτοια άδεια για να το σκάσει. Πόσοι νομοταγείς Έλληνες πολίτες έχουν τέτοια προνομιακή μεταχείριση;

Βέβαια ο νομοταγής πολίτης δεν έχει στα χέρια το αίμα του Παύλου Μπακογιάννη. Για το ελληνικό κράτος η ιδιαίτερη μεταχείριση προϋποθέτει ιδιαίτερα μεταπολιτευτικά “ανδραγαθήματα”. Ίσως κάπου εκεί να κωλύεται ο κ. Σαμαράς στην υπόθεση Ρωμανού. Είναι ένας θρασύς και αμετανόητος εγκληματίας ο Ρωμανός, αλλά πόσους αστυνομικούς ή τραπεζικούς υπάλληλους έχει δολοφονήσει; Εδώ να πούμε στον κ. πρωθυπουργό ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι το καλύτερο περιβάλλον για κάθε επίδοξο τρομοκράτη, αφού του δίνει την δυνατότητα να φτάσει τον ναρκισσισμό του σε νέα στρατοσφαιρικά ύψη δίνοντάς του ταυτόχρονα εξαιρετική τεχνική κατάρτιση σε θέματα βίας.

Η μαμά του εγκληματία κατανοώντας ότι είναι θέμα χρόνου πριν η κυβέρνηση αρχίσει τις υποχωρήσεις δήλωσε ότι «Ο Νίκος βλέπει εκπομπές μαγειρικής για να δει τι θα φάει όταν αρχίσει να τρώει». Τα ΜΜΕ προπαγανδίζοντας για την επερχόμενη κυβερνητική κατάρρευση - και σε αυτό το θέμα - άρχισαν να μας ενημερώνουν ότι το «δικαίωμα στην μόρφωση είναι ιερό». Αυτά στην χώρα όπου μικρές και θρασύδειλες μειοψηφίες αριστερών τραμπούκων κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια όποτε θέλουν. Στα πλαίσια του «το δικαίωμα στην μόρφωση είναι ιερό», ομάδα τραμπούκων εισέβαλαν, ξυλοκόπησαν τον πρόεδρο του ΤΕΙ που πρόκειται να φοιτήσει ο Ρωμανός, και έκαναν κατάληψη για να του συμπαρασταθούν. Η εκπαίδευση του κ. Ρωμανού έχει ήδη αρχίσει.
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Δεν μπορούν


Στην αρχή μπορούσαμε να είχαμε την αυταπάτη ότι η κρίση ίσως θα τους άλλαζε. Μετά είδαμε ότι δεν ήθελαν. Τώρα θα πρέπει να ξέρουμε ότι και να ήθελαν δεν μπορούν.

Κάθε μήνα, ΙΚΑ και ΟΑΕΕ, εισπράττουν 1 δις, αλλά πρέπει να πληρώσουν 2.2 δις. Μετά από σχεδόν 5 χρόνια μνημονίου μάθαμε ότι ακόμα δίνονται συντάξεις με την συμπλήρωση 15ετιας. Ήταν κάπως αναμενόμενο το ΠΑΣΟΚ να προσπαθήσει να προασπίσει το κράτος που έφτιαξε τα τελευταία 30 χρόνια, έστω και αν η πελατεία του έχει μετακινηθεί πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος είναι η στάση της ΝΔ.

Στους ελεύθερους επαγγελματίες η ΝΔ έχει καταφέρει να επιβάλλει φόρους που φτάνουν το 71% ενώ ταυτόχρονα έβαζε κόκκινες γραμμές στην τρόικα για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου της “Αλλαγής”. Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει αυτή την στάση; Ποιος μπορεί να εξηγήσει πολιτικά τον ανασχηματισμό μετά τις ευρωεκλογές και την απομάκρυνση τους ενός και μοναδικού υπουργού που προσπάθησε να κάνει κάποιες αλλαγές; Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι η επαναφορά της λεγόμενης “αντι-μνημονιακής” ρητορικής θα πετύχαινε τίποτα περισσότερο από την πλήρη πολιτική νομιμοποίηση της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιες είναι οι τελευταίες τους προτάσεις στην τρόικα, φόροι, φόροι και άλλοι νέοι φόροι.

Μερικές βασικές αλήθειες:

- Η ΝΔ του σήμερα και να ήθελε δεν θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από τη κρίση. Δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και δεν την ενδιαφέρουν. Βλέποντας δε πως χειρίζονται υποθέσεις που είναι λίγο πιο περίπλοκες από τις συνηθισμένες (βλ. ΕΡΤ,ευρωεκλογές, Ρωμανός) καταλαβαίνει κανείς ότι οι άνθρωποι και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να κάνουν τις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Οι προκλήσεις των καιρών βρίσκονται πολύ πιο πάνω από τις νοητικές τους ικανότητες. Δεν θέλουν, αλλά ακόμα χειρότερα δεν μπορούν, και δεν ξέρουν ότι δεν μπορούν.

- Ίσως να υπάρχουν ακόμα εκείνες οι αθώες ψυχές που βλέπουν την τρόικα ως δύναμη μεταρρύθμισης και προόδου. Θα έπρεπε μάλλον να αναρωτηθούν πως μετά από σχεδόν 5 χρόνια μνημονίου οι μόνες “μεταρρυθμίσεις” που μένουν είναι αυτές των αυξήσεων των φόρων. Σαν τους “ελληνάρες” που κοροϊδεύουν, έτσι και οι “ευρωπαϊστές” βλέπουν ως σωτήρες ένα άλλο ξανθό γένος από τον βορρά που θα τους λύσει τα προβλήματα. Είναι μάταιο να περιμένεις την εισαγόμενη και εκ των άνω σωτηρία, είναι ακόμα πιο μάταιο να περιμένεις ότι οι ευρωπαίοι κρατιστές θα σε σώσουν από τους εγχώριους.

- Θα είχαμε πολύ λιγότερα προβλήματα αν η λεγόμενη σοβαρή δημοσιογραφία έκανε την δουλειά της. Αλλά το μόνο που ξέρει να κάνει πέντε χρόνια τώρα είναι να επαναλαμβάνει τις ανοησίες του εκάστοτε “σοβαρού” υπουργού των οικονομικών. Είναι η “σοβαρή” δημοσιογραφία που πήρε στα σοβαρά τον “εκσυχρονισμό” των τριτοκοσμικών κυβερνήσεων του κ. Σημίτη. Που πίστεψε, σχεδόν μέχρι τέλους, την επανίδρυση του κράτους και μετά την ήπια προσαρμογή των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή. Που πουλούσε μέχρι προσφάτως το success story του κ. Σαμαρά. Με αυτή την “σοβαρή” δημοσιογραφία δεν είναι τυχαίο που άτομα όπως ο κ. Παπανδρέου, και τώρα ο κ. Τσίπρας, μπορούν να γίνουν πρωθυπουργοί. Αυτά έχουμε, αυτά παθαίνουμε.
Συνέχεια