Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Με τον καταληψία ή με τον Κολοκοτρώνη


Η πολιτική τάξη της Ελλάδας έχει μία και μοναδική δυνατότητα, μπορεί να καταστρέφει. Έχει μετατρέψει την κρίση χρέους του 2010 σε ένα επταετές πρόγραμμα φτωχοποίησης. Δεν περνάμε δύσκολα γιατί κάνουμε τις αλλαγές που θα μας κάνουν καλύτερους. Περνάμε δύσκολα γιατί απλά προσπαθούμε να διατηρήσουμε ό,τι δημιούργησε την υπάρχουσα κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως σπρώχνει την καταστροφή σε ένα ακόμα πεδίο προσπαθώντας να σβήσει τις παραδόσεις των Ελλήνων. Σαν να μην ήταν αρκετή η οικονομική καταστροφή, θα πρέπει να χάσουμε επίσης και την εθνική μας ταυτότητα.

Ο υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής διέψευσε ουσιαστικά τις προηγούμενες διαψεύσεις με τις οποίες διαβεβαίωνε ότι δεν θα γίνονται επαναπροωθήσεις λαθρομεταναστών από άλλες χώρες προς την Ελλάδα. Τελικά όχι μόνο θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην Ελλάδα τους λαθρομετανάστες, αλλά, χώρες που υποτίθεται ότι θα δεχόντουσαν κάποιους από τους δικούς μας θα δέχονται μόνο 70 το μήνα. Εν τω μεταξύ, κάπου 500 εισβάλλουν στην Ελλάδα κάθε εβδομάδα.

Ο κ. Μουζάλας και λοιποί σύντροφοι δεν έχουν μόνο κανονίσει ώστε η Ελλάδα να γίνει το κέντρο του ισλαμικού εποικισμού στην Ευρώπη, αλλά θέλουν να επιδοτήσουν αυτό το κύμα λαθρομετανάστευσης με δαπάνες 150 εκατομμύριων ευρώ, προσφέροντας στους λαθρομετανάστες δωρεάν στέγαση, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επιδόματα. Δεν ήταν αρκετό το γεγονός ότι διατηρούμε την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και ότι δεχτήκαμε να δεχόμαστε επαναπροωθήσεις, αλλά δημιουργείται ένα ειδικό σύστημα πρόνοιας και οικονομικής ενίσχυσης των λαθρομεταναςτών ώστε η Ελλάδα να γίνει ο κύριος μαγνήτης για όλους όσους θέλουν να εισβάλουν στην Ευρώπη.

Και ενώ η κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να καταργηθούν τα θρησκευτικά, η προσευχή, ο εκκλησιασμός, ο εθνικός ύμνος και η έπαρση της ελληνικής σημαίας στα σχολεία, ταυτόχρονα προχωρά στον διορισμό «120 θέσεων ιεροδιδασκάλων ισλαμικής θρησκείας» που «το έργο τους θα είναι η διδασκαλία του Κορανίου.» Επίσης η κυβέρνηση ετοιμάζει να δώσει ελληνική υπηκοότητά σε 100.000 μουσουλμάνους τα επόμενα δύο χρόνια με δικαίωμα ψήφου στις εκλογές.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν λειτουργεί με σχέδιο. Τουλάχιστον στο θέμα του αφελληνισμού της επικράτειας η αλήθεια είναι ότι εργάζεται με εντατικούς ρυθμούς και σχέδιο. Οι Έλληνες χωρίς να το καταλαβαίνουν, κάθε μέρα που περνά χάνουν το δικαίωμα να είναι Έλληνες στην ίδια τους πατρίδα. Ως αν να μην ήταν αρκετή η οικονομική καταστροφή των τελευταίων ετών, ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να προσθέσει και μια εθνική τραγωδία, ουσιαστικά καταργώντας θεμελιώδη εθνικά κεκτημένα. Το ερώτημα για κάθε Έλληνα είναι πολύ απλό, θα προστατεύσει αυτά που δημιούργησε ένας Κολοκοτρώνης, ή, θα αφήσει έναν καταληψία να τα καταστρέψει.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 13.8.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Οι Βρυξέλλες κατά της Δικαιοσύνης


Μέχρι την καταδίκη του κ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, το θέμα ήταν η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση μας έλεγαν, προσπαθεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση κριτικάρει την δικαιοσύνη επειδή δεν την αρέσουν οι αποφάσεις της. Όλη αυτή η κριτική στην κυβέρνηση ήταν δίκαιη και ακριβής.


Τα μέλη της κυβέρνησης φυσικά είχαν το δικαίωμα να ασκούν κριτική στην δικαιοσύνη, αλλά ο τρόπος που το έκαναν ήταν λάθος. Δεν μπορείς να λες απλά ότι το αποτέλεσμα μιας απόφασης δεν σου αρέσει. Πρέπει να αιτιολογείς νομικά γιατί αυτή η απόφαση ήταν λάθος. Παρερμηνεύτηκαν νόμοι ή άρθρα του συντάγματος; Παραβιάστηκε η δικονομική διαδικασία; Αγνοήθηκαν ουσιώδη στοιχεία της υπόθεσης; Ο ίδιος ο δικαστής είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει το σύνταγμα και τους νόμους εκεί που το οδηγούν, έστω και αν προσωπικά ή πολιτικά απεχθάνεται αυτό το αποτέλεσμα.

Ήταν ύψιστη αναγκαιότητα η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης μέχρι την στιγμή της καταδίκης του κ. Γεωργίου. Αμέσως μετά, ουσιαστικά το θέμα ήταν γιατί η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει ώστε η δικαιοσύνη να αφήσει ήσυχο τον κ. Γεωργίου. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι καλή, αν και εφόσον, οι αποφάσεις της είναι σύμφωνες με τις προτιμήσεις της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ έκανε σημαία την συγκεκριμένη υπόθεση. Για κάποιο περίεργο νομικά λόγο η γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αν οι αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης είναι αποδεχτές ή όχι. «Νέα βαρυσήμαντη παρέμβαση από Κομισιόν» ανακοίνωσε με περιβόητη λαχτάρα το δελτίο του σταθμού. Πως ένα γραφειοκρατικό όργανο αναλαμβάνει να εξετάσει δικαστικές αποφάσεις; Δεν είναι αυτό αρμοδιότητα ανώτερων δικαστηρίων; Γιατί επέβαλαν στην ελληνική κυβέρνηση ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα του κ. Γεωργίου; Δεν έχουν όλοι οι κατηγορούμενοι ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις;

Τι ακριβώς θα έλεγε το δημοσιογραφικό δυναμικό του ΣΚΑΪ αν μια δικαστική απόφαση γινόταν θέμα συζήτησης στο υπουργικό συμβούλιο; Αν μια ομάδα γραφειοκρατών στα υπουργεία αναλάμβανε πρωτοβουλίες για να ουσιαστικά ακυρώσει το αποτέλεσμα μιας δικαστικής απόφασης; Οι ευρωκράτες δεν τηρούν καν τα προσχήματα. Μπορεί το παραλήρημα της αντιμνημονιακής υστερίας να εξευτέλισε το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας, αλλά η αλαζονεία και ο αυταρχισμός των ευρωκρατών το επαναφέρουν στο προσκήνιο. Οι ευρωκράτες όχι μόνο θέλουν να αποφασίζουν ποιες δικαστικές αποφάσεις τους αρέσουν και ποιες όχι, αλλά πάνε και ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας εαυτούς υπεράνω του νόμου, όπως έκαναν στην περίπτωση του Υπερταμείου για την διαχείριση της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, όπου ζήτησαν και πήραν ασυλία για τα μέλη που συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο. Υπεράνω του νόμου, υπεράνω της δημοκρατίας, υπεράνω ελέγχου και λογοδοσίας, αυτή είναι η ευρωκρατία.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 6.8.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Ο κ. Τσίπρας και το κατεστημένο


Μπορεί η Ελλάδα να είναι μια χώρα που έχει σταματήσει να παράγει, που ερημώνει από Έλληνες, που το χρέος της έχει ξεπεράσει ξανά τα 300 δις και πλησιάζει τα 330, που κάθε ώρα που περνάει φορτώνεται επιπλέον 2 εκατομμύρια ευρώ σε χρέος, αλλά τις προηγούμενες μέρες, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, φιλονικούσαν για το ποιος θα μπορούσε να δανειστεί τα περισσότερα.

Έχει ενδιαφέρον το στοιχείο ότι η Ελλάδα έχει φτάσει ξανά - και ξεπεράσει - το χρέος της τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό το γεγονός έχει περάσει απαρατήρητο, όπως απαρατήρητο είχε περάσει και το 2007, τότε που πάλι είχε φτάσει και ξεπεράσει τα 300 δις. Στο ελληνικό κατεστημένο αρμόζει τέλεια η ρήση του Ταλεϋράνδου, «δεν έμαθαν τίποτε, δεν ξέχασαν τίποτε.» Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της υπάρχουσας κρίσης.

‘Έχουμε ένα κατεστημένο κρατικοδίαιτο και στο πολιτικό του σκέλος με ελάχιστες μικροπολιτικές ικανότητες. Λειτουργεί κάτω από την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, και μετά αναρωτιέται πως ένας αδίστακτος και αγράμματος τυχοδιώχτης σαν τον κ. Τσίπρα κατάφερε να αναρριχηθεί στην εξουσία.

Η αναρρίχηση του κ. Τσίπρα στην εξουσία ήταν εξαιρετικά συμβατική. Ναι, μπορεί ο κ. Τσίπρας να μην τηρεί ούτε τα προσχήματα, μπορεί να είναι χοντροκομμένος και γενικά ανίδεος, αλλά γνωρίζει και ακολουθεί όλους του κανόνες και τις παραδόσεις του πολιτικού συστήματος. Δεν ήταν το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» η δική του έκδοση του «λεφτά υπάρχουν»; Δεν ήταν η δική του «έξοδος στις αγορές» η πανομοιότυπη αντιγραφή της επίσης πολιτικά αποτυχημένης «εξόδου στις αγορές» των προηγούμενων;

Η πολιτική συμπεριφορά του κ. Τσίπρα είναι τόσο δογματικά τυποποιημένη, που όχι μόνο οι επιτυχίες, αλλά και οι αποτυχίες του είναι επαναλήψεις των αποτυχιών των προηγούμενων. Η καινοτομία στην αποτυχία προϋποθέτει κάποιο κόπο και κάποια, έστω ελάχιστη, πνευματική ζωντάνια. Όλα αυτά ξεπερνούν τις μικροπολιτικές δυνατότητες του κ. Τσίπρα.

Όταν το ελληνικό κατεστημένο προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η περίπτωση του κ. Τσίπρα είναι ιδιάζουσα, αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να αποποιηθεί τις ευθύνες και την αποτυχία στην διαχείριση της υπάρχουσας κρίσης. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας ιδιαίτερα βολικός αποδιοπομπαίος τράγος. Δεν ξεπλένει μόνο τις αμαρτίες του παρελθόντος για ένα γενικώς διεφθαρμένο και ανίκανο κατεστημένο, προσδοκούν επίσης ότι η θητεία του στην εξουσία θα ξεπλύνει και τις αμαρτίες του μέλλοντος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει το όραμά τους για την «Ελλάδα μετά.»


-Κυριακάτικη Δημοκρατία 30.7.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Η αποθέωση της αριστερής κυριαρχίας


Φαντασθείτε έναν Έλληνα πολίτη που έχει κατηγορηθεί και καταδικασθεί για συμμετοχή σε οργάνωση που στοχοποιούσε μετανάστες. Μετά από την απόρριψη αποφυλάκισης του, «αλληλέγγυοι» βγαίνουν και τα σπάνε στην Αθήνα. Ταυτόχρονα ο δημοσιογραφικός κόσμος αγωνία για την τύχη του καταδικασθέντα και άρθρα επί άρθρων γράφονται για την αναγκαιότητα αποφυλάκισης του. Εν τω μεταξύ, ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι η απόφαση ήταν μια «δυσάρεστη έκπληξη» και ανακοινώνει δικαστήριο με νέα σύνθεση που θα βγάλει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η παραπάνω παράγραφος για τα ελληνικά δεδομένα ανήκει στην κατηγορία του φαντασιακού. Ένας που έχει κατηγορηθεί και καταδικασθεί για έγκλημα εναντίον μετανάστη μπορεί να θεωρεί την ζωή του ως τελειωμένη. Η καταδικαστική απόφαση της δικαιοσύνης δεν είναι καν αναγκαία για να υποστεί τις συνέπειες της. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η απλή κατηγορία αρκεί για να καταστραφεί η ζωή ενός πολίτη, και στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό που θα μπορεί να ελπίζει είναι να του δοθεί η ευκαιρία να αποδείξει την αθωότητα του. Για το πολιτκό-δημοσιογραφικό κατεστημένο της Ελλάδας, σε τέτοιες περιπτώσεις, ας τις ονομάσουμε «ακροδεξιό έγκλημα», ακόμα και η επίκληση της αθωότητας μπορεί να θεωρηθεί ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του κατηργημένου.

Όλα αυτά έχουν την σημασία τους ειδικά μετά από την υπόθεση την λεγόμενης Ηριάννας. Είναι προφανές ότι όλα αυτά που ανήκουν στο χώρο της φαντασίωσης για το «ακροδεξιό έγκλημα», είναι η πραγματικότητα για το αριστερό έγκλημα. Και εδώ το θέμα δεν είναι να είχαμε την ίδια ανοχή και «κατανόηση» για το «ακροδεξιό έγκλημα» όση έχουμε για το αριστερό. Το θέμα είναι ότι η περίπτωση της λεγόμενης Ηριάννας καταδεικνύει για πολλοστή φορά το εύρος και βάθος της αριστερής κυριαρχίας στην Ελλάδα.

Μόλις στις αρχές του μήνα ο δημοσιογράφος Κωστναντίνος Μπογδάνος απολύθηκε γιατί τόλμησε να πει «Μία εβδομάδα ο Λουκάς Παπαδήμος στο νοσοκομείο, χτυπημένος από πρώην συντρόφους του Έλληνα πρωθυπουργού και ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει πάει να του πει ένα γεια». Και αυτό όταν η πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα ήταν η αποφυλάκιση τρομοκρατών. Όταν πρώην υπουργός του κ. Τσίπρα κατάγγειλε τις διασυνδέσεις της κυβέρνησης με τρομοκράτες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν ο πολυάσχολος «ιστορικός του μέλλοντος» βρει το χρόνο να ασχοληθεί με την φράση του κ. Μπογδάνου, αυτό που θα τον απασχολήσει είναι αν η λέξη νυν θα ήταν πιο ακριβής στην συγκεκριμένη δήλωση. Θα βρίσκεται στον τόμο της νεότερης ελληνικής ιστορίας που θα έχει τον τίτλο: Απόλυτη αριστερή κυριαρχία.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 23.7.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο Σημίτης είναι αλλιώς


Παρακολουθώντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ένα νεαρό άτομο, ας πούμε ηλικίας μεταξύ είκοσι και εικοσιπέντε, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος υπήρξε υπουργός τις περιόδους που ο κ. Σημίτης ήταν πρωθυπουργός. Είναι ως αν ο κ. Τσοχατζόπουλος να υπήρξε υπουργός μιας περιόδου χωρίς κυβερνήσεις, χωρίς φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, χωρίς κόλακες δημοσιογράφους που ποτέ δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν έστω αποχρώσες ενδείξεις διαφθοράς.

Τα παραπάνω έχουν την σημασία τους, μιας και τελευταία έχει γίνει τόσος λόγος για την ευθύνη που φέρει ο κ. Τσίπρας για τις πράξεις ή τις παραλείψεις υπουργών του. Αν ο κ. Τσίπρας ευθύνεται για το τι συμβαίνει στο υπουργικό του συμβούλιο, τότε γιατί ο κ. Σημίτης θεωρείται απλά άμοιρος ευθυνών; Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις των κκ. Παπαντωνίου, Μαντέλη και Τσουκάτου. Στην κυρίαρχη αφήγηση των γεγονότων ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν η εσωτερική αντιπολίτευση του κ. Σημίτη, κάτι διαφορετικό από τον κ. Σημίτη. Μόνο που οι Παπαντωνίου, Μαντέλης και Τσουκάτος ήταν της λεγόμενης εκσυγχρονιστικής πτέρυγας του κ. Σημίτη. Οι δε Μαντέλης και Τσουκάτος ήταν του στενού πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

Το θέμα δεν είναι μόνο τα πολλαπλά και αποδεδειγμένα συμβάντα διαφθοράς της περιόδου Σημίτη. Ένα άλλο θέμα τότε ήταν αντίδραση του κ. Σημίτη στις καταγγελίες για διαφθορά. «’Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα» ήταν η τότε απάντηση του κ Σημίτη, ενώ όλη η Ελλάδα γνώριζε τι ακριβώς συνέβαινε με τις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ενώ όλοι ήξεραν ότι αν δεν υπήρχε δράση από την κορυφή της κυβέρνησης δεν υπήρχε περίπτωση δικαστικός να αναλάβει μια ευθεία σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Ο κ. Σημίτης όχι μόνο δεν έκανε τίποτε για να αντιμετωπίσει την διαφθορά στις κυβερνήσεις του, αλλά προσπάθησε να δημιουργήσει όσον το δυνατόν και περισσότερα εμπόδια για την διαλεύκανση και δημοσιοποίηση τέτοιων υποθέσεων. Το 1996 όχι μόνο θα διατηρηθεί η διάταξη του Συντάγματος για την ευθηνή υπουργών, αλλά θα γίνει η προσπάθεια ώστε η παραπομπή υπουργού στην δικαιοσύνη να πρέπει να γίνει με αυξημένη πλειοψηφία, πράγμα που θα έκανε τις παραπομπές υπουργών κάτι ακόμα πιο δύσκολο και σπάνιο. Ταυτόχρονα γίνεται δραματικά πιο αυστηρό το πλαίσιο για τον τύπο με ποινές που έχουν ως στόχο την αποθάρρυνση ρεπορτάζ για θέματα διαφθοράς.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη μέχρι στιγμής έχουν αποδειχτεί οι πιο διεφθαρμένες της μεταπολίτευσης. Ο κ. Σημίτης όμως κρίνεται ως κάτι ξεχωριστό από τη περίοδο που κυβέρνησε και πρωταγωνίστησε. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να σε κρίνουν αυτοί που δημιούργησες.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 16.7.2017



Συνέχεια

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Η τραγική κατάρρευση στην εκπαίδευση


Στις φετινές πανελλήνιες «η μεγαλύτερη συχνότητα βαθμολογιών, σε όλα σχεδόν τα μαθήματα, ήταν κάτω του 10.» Στην Ιστορία γενικής Παιδείας, εννέα στους δέκα υποψήφιους έγραψαν κάτω από την βάση. Στα Μαθηματικά προσανατολισμού σπουδών Οικονομίας και Πληροφορικής, οκτώ στους δέκα έγραψαν κάτω από την βάση. Παρόλο που οι πανελλήνιες κάθε χρόνο γίνονται και ευκολότερες για ψηφοθηρικούς λόγους, αυτή η πολιτική που σκοπό έχει να δημιουργήσει πληθωρισμό στις βαθμολογίες, αδυνατεί να αποκρύψει την κατάρρευση της κρατικής παιδείας.

Δεν χρειάζεται να έχεις πάρει πάνω από την βάση στα Μαθηματικά για να καταλάβεις ότι ένα 15αρι της δεκαετίας του 70 δεν ήταν το ίδιο με αυτό της δεκαετίας του 80, και αυτό του 80 με αυτό του 90 και ούτω καθεξής. Η ελληνική πολιτική τάξη κατάφερε να κάνει στην εκπαίδευση ότι έκανε και με την δραχμή, από υποτίμηση σε υποτίμηση το πάει. Μιας και δεν καθορίζουν οι γονείς την εκπαίδευση των μαθητών, η πολιτική τάξη παίρνει τις αποφάσεις πάντοτε με κριτήριο τα συμφέροντα της.

Ακολουθώντας την σοσιαλιστική λογική, που είναι πλέον η επίσημη θρησκεία του έθνους, ο βαθμός δεν έχει αξία επειδή αντιπροσωπεύει την πραγματική γνώση και την ικανότητα του μαθητή, αλλά αν το σχολείο δίνει το βαθμό, τότε ο μαθητής υποτίθεται ότι έχει την ανάλογη γνώση και ικανότητα. Ειδικά οι κυβερνώντες, αντιλαμβάνονται την βαθμολογία με το ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνονται το χρήμα. Το χρήμα γι’ αυτούς δεν έχει αξία επειδή αντιπροσωπεύει την παραγωγή και παραγωγικότητα μιας οικονομίας, αλλά το χρήμα είναι ο πλούτος – εξ ου και το «λεφτά υπάρχουν.»

Στα 40 και πλέον χρόνια της μεταπολίτευσης η πολιτική τάξη κατέστρεψε οτιδήποτε είχε αξία στην εκπαίδευση. Μετέτρεψε και αυτόν τον τομέα σε έναν ακόμα θεσμό που έχει ως κεντρικό λόγο ύπαρξης την διαιώνιση της εξουσίας της πολιτικής τάξης. Μοιράζει διορισμούς και προνόμια αργομισθίας στους εκπαιδευτικούς, απονέμει εύκολα πτυχία στους μαθητές, δίνει εξουσίες στους συνδικαλιστές και φοιτητοπατέρες.

Ήταν επόμενο να επέλθει η κατάρρευση και στο χώρο της εκπαίδευσης. Μια κατάρρευση που είναι τόσο δραματική που ούτε ο πληθωρισμός στην βαθμολογία δεν μπορεί να αποκρύψει. Στο εγγύς μέλλον οι νέοι θα ανακαλύψουν ότι το πολιτικό σύστημα δεν τους φόρτωσε μόνο ένα τεράστιο χρέος, υψηλούς φόρους και μια κατεστραμμένη οικονομία. Κρατικοποιώντας και πολιτικοποιώντας την εκπαίδευση τους περιόρισε δραστικά και τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν την υπάρχουσα κρίση. Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Τσίπρας ως συνεπής αριστερός κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποφύγει τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόζει και προπαγανδίζει. Τα δικά του παιδιά τα στέλνει σε ιδιωτικό σχολείο.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 9.7.2017

Συνέχεια

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Δουλεύεις για το κράτος


Σ’ ένα χρόνο εργασίας, οι επτά μήνες πάνε για να πληρωθεί το κράτος. Ένας άλλος τρόπος για να δεις το εύρος της φορολογικής κλοπής, αν εργάζεσαι πενθήμερο, σχεδόν από Δευτέρα μέχρι και την Τετάρτη εργάζεσαι για το κράτος, Πέμπτη και Παρασκευή για εσένα και την οικογένεια σου. ‘Η, εάν θέλουμε να δούμε το θέμα με βάση το οκτάωρο, τις πρώτες τέσσερις ώρες και 40 λεπτά για το κράτος, τις υπόλοιπες τρεις ώρες και είκοσι λεπτά για το κορόιδο τον φορολογούμενο.


Σύμφωνα με την έρευνα του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών Μάρκος Δραγούμης (ΚΕΦΙΜ), Εφορία και ασφαλιστικά ταμεία αφαιρούν πάνω από το 55% του καθαρού εισοδήματος του μέσου νοικοκυριού. Δηλαδή, στο κάθε ευρώ εισοδήματος, τα 55 λεπτά πάνε στο κράτος, σου μένουν τα ρέστα ως φιλοδώρημα. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την γενναιοδωρία του κράτους, που από το υστέρημα του μας επιτρέπει να κρατήσουμε το κάτι τις για έξοδα διακίνησης και επισιτισμού.

Επίσης οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το κράτος είναι ο κύριος μέτοχος της εργασίας μας. Αυτό αισθάνομαι ότι θα πρέπει να μας χαροποιεί αφού έχουμε καταφέρει ένα τόσο υψηλό βαθμό κοινωνικής «δικαιοσύνης.» Και πρέπει όλοι να αισθανόμαστε τον άνεμο ευημερίας που έχει κυριεύσει κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αυτή η ευημερία ήταν αναπόφευκτη αφού κάθε χρόνο το κράτος αρπάζει όλο και ένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός μας. Το 2009 έπαιρνε το 41%, το 2015 είχε φτάσει το 49%, και τώρα που έχουμε μια κυβέρνηση έχει μια θρησκευτική πίστη στον κρατισμό έχουμε φτάσει στο 55%.

Πριν από περίπου 80 χρόνια, ένας οικονομολόγος του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού, είχε προειδοποιήσει για την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων όταν το κράτος κατορθώσει να συγκεντρώσει όλο και μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πλούτου κερδίζοντας σταδιακά ένα κεντρικό ρόλο στην οικονομία μιας χώρας. Προφητικά είχε δώσει ως τίτλο σ’ αυτή την μελέτη, «Ο Δρόμος προς την Δουλεία.» Ο δρόμος του κρατισμού ήταν αναπόφευκτο να οδηγήσει στην φτωχοποίηση. Όσο μεγαλύτερη η πίστη και η εφαρμογή του κρατισμού, τόσο μεγαλύτερη και ταχύτερη η πορεία προς στην δουλεία.

Στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια μας απασχολεί ιδιαιτέρως η απειλή του νεοφιλελευθερισμού. Πότε πιο γρήγορα, πότε πιο αργά, δίνουμε στο κράτος όλο και μεγαλύτερο μέρος του εθνικού μας πλούτου. Τα αποτελέσματα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κάτι τις λιγότερο από ελπιδοφόρα. Για να δικαιολογήσουμε την αποτυχία μας, τα ρίχνουμε σ’ έναν ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό, έστω κι’ αν οι πολιτικές που εφαρμόζουμε είναι άκρως κρατικιστικές, ώσπου μια μέρα συνειδητοποιούμε, ότι ο μέσος εργαζόμενος βασικά εργάζεται ως είλωτας για ένα αδηφάγο κράτος. Ο δρόμος προς την δουλεία είναι στρωμένος με πολλές απατηλές υποσχέσεις προοδευτικού τύπου.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 2.7.2017

Συνέχεια

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Ο μύθος της αριστερής κατάρρευσης


Λέγεται ότι το ωφέλημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πως επιτέλους ως έθνος θα μας δώσει την ευκαιρία να ξεφορτωθούμε την 40χρόνη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Επιτέλους, μετά από δεκαετίες μια πολιτική κυριαρχία φτάνει στο τέλος της και μαζί της το τέλος μιας μακρόχρονης οικονομικής κρίσης. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς θα ήταν η πιο θετική είδηση των τελευταίων δεκαετιών, το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.


Αν περίμενες την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για να καταρρεύσει η κυριαρχία της αριστεράς, αυτό σημαίνει ότι πιστεύεις πως αυτή η κυριαρχία ήταν αποτέλεσμα της δράσης και ιδεολογικής επιρροής μιας δράκας ανθρώπων στα άκρα του πολιτικού συστήματος. Όμως η κυριαρχία της αριστεράς δεν θα ήταν κυριαρχία αν δεν είχε επικρατήσει σε όλους τους μεταπολιτευτικούς σχηματισμούς. Ο κρατισμός, ο πόλεμος στις παραδοσιακές αξίες, το έθνος και την θρησκεία έγιναν τα κοινά χαρακτηριστικά όλων των κομμάτων. Η διαφοροποίηση δεν ήταν μεταξύ αυτών που υπερασπίζονταν και αυτών που αντιτάχθηκαν σ’ αυτή την κυριαρχία. Η πολιτικές διαφοροποιήσεις είχαν πολύ περισσότερο να κάνουν απλά με το βαθμό αφομοίωσης του αριστερού δόγματος.

Το θέμα είναι μετά από επτά χρόνια κρίσης οι πολιτικοί σχηματισμοί που δημιουργήσαν την κρίση δεν φαίνεται να έχουν ωριμάσει. Εξάλλου, αν πραγματικά είχαν αλλάξει δεν θα βρισκόμασταν τώρα στο έβδομο έτος μιας οικονομικής χρεοκοπίας. Η πολιτική τάξη το μόνο που έχει προσπαθήσει είναι να διατηρήσει όσο περισσότερα από τα δικά της κεκτημένα. Γενικώς, «δεν έμαθαν τίποτε, δεν ξέχασαν τίποτε.» Ο κυρίαρχος, παντοδύναμος και πανταχού παρών ρόλος του κράτους στην οικονομία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά τα χρόνια της κρίσης έχει γίνει ακόμα πιο ουσιαστικός. Το ελληνικό κράτος είναι το ίδιο παρεμβατικό όπως στον παρελθόν, με μόνη διαφορά ότι τώρα φορολογεί τον Έλληνα πολίτη πολύ περισσότερο.

Αν μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, ή, αν ακόμη καταρρεύσει εκλογικά, αυτό δεν μας λέει και πολλά για την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Το πρόβλημα μας είναι ότι έχουμε μια πολιτική τάξη η οποία είναι σε μια κατάσταση πλήρους άρνησης της πραγματικότητας. Αν αυτό σας φαίνεται ως μια κάπως ακραία διαπίστωση, δεν έχετε παρά να ακούσετε στο ραδιόφωνο ή να δείτε στην τηλεόραση κάποιο βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να χαρακτηρίζει το όργιο φορομπηξίας της κυβέρνησης ως «δεξιά στροφή» και «ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό.» Μετά από τις επόμενες εκλογές και την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα πάρει και πολύ καιρό να δούμε τους εργατοπατέρες του έθνους ξανά στους δρόμους εναντίον των ελάχιστων μεταρρυθμίσεων που ίσως αποτολμήσει η επόμενη κυβέρνηση. Τότε, να προσέξετε την αντίδραση συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, και τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η κατάρρευση της αριστεράς στην Ελλάδα είναι απλά ένας μύθος.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 25.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Κατεστημένο είμαι, ό,τι θέλω λέω


Παλαιοτέρα ο ηθοποιός Χρήστος Σιμαρδάνης είχε πει σχετικά με την «Παρέλαση Υπερηφάνειας» των ομοφυλόφιλων ότι “Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες ''είμαι περήφανος που έχω αυτιά''. Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά.» Το έντυπο της πολιτικής ορθότητας, Lifo, κριτίκαρε τον κ. Σιμαρδάνη γι’ αυτή του τη δήλωση, επιχειρηματολογώντας ότι επιβάλλεται οι ομοφυλόφιλοι να αισθάνονται υπερήφανοι λόγω των διώξεων και των διακρίσεων που έχουν υποστεί. Το ερώτημα εδώ είναι γιατί τότε, η Lifo και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, δεν είναι υπέρ των εθνικών παρελάσεων, δεν έχουν οι Έλληνες υποστεί διώξεις και διακρίσεις σχεδόν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους;

Είμαι σίγουρος ότι η Lifo θα απαντούσε ότι η εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια είναι ξεπερασμένες έννοιες, εκτός βέβαια αν αυτοί που τις επικαλούνται τυγχάνουν να είναι Σκοπιανοί, όποτε σε αυτή την περίπτωση, είναι φυσικό να αισθάνονται υπερήφανοι για μια εθνική ταυτότητα που κάθε σοβαρός ιστορικός στον πλανήτη κατανοεί ως μια άκρως γελοία και ιδιαίτερα πρόσφατη μυθοπλασία. Αν ανήκεις στο προοδευτικό κατεστημένο, μπορείς να λες ό,τι θέλεις, μπορείς να αλλάζεις του κανόνες κριτικής και επιδοκιμασίας ανάλογα με τις πολίτικες ανάγκες και επιδιώξεις σου.

Φαντασθείτε ένα κοινό πολίτη να πηγαίνει στο δικαστήριο και να έχει ως κύριο επιχείρημά του την άγνοια του νόμου. Το προοδευτικό κατεστημένο θα ούρλιαζε για τον «Ελληναρά» που ακόμα δεν έχει μάθει να συμπεριφέρεται ως ένας σύγχρονος Ευρωπαίος πολίτης. Εκτός αν αυτός ο «Ελληναράς» είναι ο πρώην υπουργός οικονομικών, Γκίκας Χαρδούβελης, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση τα προοδευτικά ΜΜΕ επευφημούν την αθώωση λόγω άγνοιας του νόμου.

Φαντασθείτε τo ενδεχόμενο που ένας Κρητικός είχε σκοτώσει ένα παιδί με μια «στραβή» μπαλοθιά, πόσα θα είχαμε ακούσει αυτές τις μέρες για τον πρωτογονισμό και τα βάρβαρα έθιμα των Ελλήνων. Αλλά η «στραβή» προήλθε από έναν Ρομά, οπότε το προοδευτικό κατεστημένο δεν είχε και πολλά να πει για το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αν εκφράζεις το προοδευτικό κατεστημένο μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Η πραγματικότητα είναι μια εύκαμπτη ύλη και υπάρχει για να προσαρμόζεται στις αναγκαιότητες της πολιτικής ορθότητας. Η ομοιομορφία πολιτικής σκέψης που ανθεί σε δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές, ριάλιτι σόυ, εβδομαδιαία περιοδικά, το ραδιόφωνο μέχρι και το δημοτικό και το πανεπιστήμιο έχει δημιουργήσει ένα οικοσύστημα σκέψης που δεν επιδέχεται ακόμα και τους πιο στοιχειώδεις κανόνες μια λογικής εξέτασης.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 18.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Λονδίνο ή Τόκυο;


Ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου ήταν καθησυχαστικός. Δεν υπάρχει σημαντικός λόγος ανησυχίας. Όπως έχει πει ο δήμαρχος, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ανήκουν πλέον στην καθημερινότητα των μεγαλουπόλεων. Η τελευταία παρατήρηση, θα ήταν μια μεγάλη έκπληξη για τους δημότες του Τόκυο, οι οποίοι αν και ζουν σε μια μεγαλούπολη που πλησιάζει σε πληθυσμό τα 14 εκατομμύρια κάτοικους, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων.


Χωρίς να χρειαζόμαστε να κάνουμε μια εις βάθος στατιστική ανάλυση είναι πολύ εύκολο να κατανοήσουμε γιατί το Τόκυο είναι πολύ πιο ασφαλές από ότι πολλές ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Η Ιαπωνία έχει επιλέξει αυτό που θα κατήγγειλαν ευρωπαίοι αξιωματούχοι ως κλειστά σύνορα. Οι μετανάστες στην Ιαπωνία είναι κάτι λιγότερο από το 2% του πληθυσμού. Το 2016 η Ιαπωνία ενέκρινε 28, επαναλαμβάνω 28, αιτήσεις για παροχή ασύλου. Επομένως η δήλωση του δημάρχου του Λονδίνου χρειάζεται αναδιατύπωση. Ναι, η τρομοκρατία γίνεται μέρος της καθημερινότητας, εφόσον αυτές οι μεγαλουπόλεις βρίσκονται σε κράτη που εφαρμόζουν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Και πιο συγκεκριμένα, ανοιχτά σύνορα με την Μέση Ανατολή.

Κάτι που επίσης δεν έχει το Τόκυο και η Ιαπωνία γενικότερα είναι η, ας την ονομάσουμε επιδημία, κλειτοριδεκτομών. Σύμφωνα με το Euronews, “οι βρετανικές αρχές υπολογίζουν ότι τουλάχιστον 170.000 γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί αυτό τον ακρωτηριασμό, επίσης 65.000 κορίτσια κάτω των 13 ετών κινδυνεύουν να τον υποστούν.» Επίσης το Τόκυο δεν έχει το πρόβλημα που είχε η πόλη του Ρόδερωμ όπου συμμορίες Πακιστανών βίασαν και κακοποιήσαν τουλάχιστον 1.400 κορίτσια. Οι αρχές στην πόλη του Ρόδερωμ αποσιώπησαν το γεγονός γιατί τα θύματα ήταν λευκά κορίτσια και οι θύτες Πακιστανοί. Αλλά ίσως αυτές οι χιλιάδες των περιπτώσεων εγκληματικής συμπεριφοράς να είναι οι πολλές χιλιάδες εξαιρέσεις του κανόνα. Αλλά και πάλι, αυτό δεν θα εξηγούσε γιατί σύμφωνα με έρευνα που έγινε τα δύο τρίτα των μουσουλμάνων που ζουν στην Βρετανία λένε ότι δεν θα έδιναν στις αρχές αν είχαν πληροφορίες για πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις.

Οι Γιαπωνέζοι, αντίθετα από ότι η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, κατανοούν το πόσο σημαντική είναι η κουλτούρα για την διατήρηση βασικών πολιτισμικών αγαθών, όπως η ασφάλεια και η ελευθερία. Έχουν αποφασίσει να συντηρήσουν ένα πολιτισμικό περιβάλλον για τους πολίτες της Ιαπωνίας και καταλαβαίνουν ότι η συνέχεια αυτού πολιτισμικού περιβάλλοντος δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη και ανεξάρτητη από τις παραδόσεις και συνήθειες όσων απαρτίζουν την κοινωνία. Προτιμούν να ασχολούνται με τα προβλήματα μια μοντέρνας και πολιτισμένης κοινωνίας. Το γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων της Αστυνομίας στο Τόκυο είναι τετραώροφο. Έχει περί τα 800.000 αντικείμενα, και κάθε μέρα προστίθενται περίπου 5.000. Πρόβλημα μιας πολιτισμένης κοινωνίας.

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 11.6.2017
Συνέχεια

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Ο καλύτερος πρωθυπουργός


Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. ‘Όταν όλοι οι πολιτικοί μιλούν στους Έλληνες σαν να είναι μικρά κακομαθημένα παιδιά, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε να απευθυνθεί σε σοβαρούς ενήλικες. Πράγμα δύσκολο και πολιτικά αυτοκαταστροφικό, όπως απέδειξαν οι εκλογές του 1993. Εξάλλου το μόνο που αποκόμισαν τα πολιτικά στελέχη της ΝΔ από τις εκλογές του 93 ήταν ότι ποτέ ξανά δεν θα πρέπει να έχουν έναν αρχηγό σαν το Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που θα έχει το θάρρος να πει αλήθειες στους Έλληνες πολίτες. Η περίοδος της βαθιάς πασοκοποίησης της λεγόμενης συντηρητικής παράταξης είχε αρχίσει.

Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης είχε έναν ενστικτώδη και φυσικό συντηρητισμό. Του έβγαινε γλωσσικά, με φράσεις όπως «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε». Η αγάπη του και η σχέση του με την Κρήτη, ιδιαίτερα ντεμοντέ για τους μετά-μοντέρνους καιρούς μας, ήταν άλλο ένα στοιχείο αυτού του ενστικτώδους συντηρητισμού. Η προσήλωση του στην απλή λογική, πέρα από φθηνούς συναισθηματισμούς και πολιτικές κορώνες, ήδη από την δεκαετία του 80 τον είχαν κατατάξει σε μια υπό εξαφάνιση τάξη πολιτικών. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν πολιτικά ένα ξένο σώμα την εποχή που πρωταγωνίστησε πολιτικά.

Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη της περιόδου 1990-93 έκαναν περισσότερες και καλύτερες μεταρρυθμίσεις από ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις σε μια περισσότερο από διπλάσια χρονική περίοδο. Παρέδωσε το κράτος με λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους από ότι το παρέλαβε, έφερε την ιδιωτική τηλεφωνία την εποχή που έπρεπε να έχεις μέσον στον ΟΤΕ για να αποκτήσεις γραμμή, έκανε δεκάδες ιδιωτικοποιήσεις και εκκαθαρίσεις. Μείωσε δραστικά το έλλειμα και τον πληθωρισμό, παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα. Έγινε η απόπειρα να αποκρατικοποιηθούν οι αστικές συγκοινωνίες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το φαινόμενο των Κολλάδων. Τα μονοπώλια του ΟΤΕ και της ΔΕΗ οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη δεν πρόλαβαν να σπάσουν, κάτι που έφερε μια μεγάλη ανακούφιση στα κρατικοδίαιτα συμφέροντα.

Αν κάποιος μπορεί να κριθεί από τους εχθρούς που δημιούργησε, τότε ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος και πολιτικός. Αν ποτέ βρούμε το δρόμο προς την έξοδο από την σημερινή κρίση, θα είναι όταν μια σημαντική μερίδα των Ελλήνων μετανιώσει που ποτέ δεν τον ψήφισε. Οι πολιτικοί μας, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, πολλές φορές αντιπροσωπεύουν τον χειρότερο μας εαυτό, βλέπε Γιώργο Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης αντιπροσώπευε κάτι καλύτερο του μέσου όρου. Πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είχε καταφέρει αν εμείς ήμασταν κάπως καλύτεροι. Η θλίψη δεν είναι μόνο για τον θάνατο του, αλλά και για την ευκαιρία που μας έδωσε και εμείς χάσαμε. Θλίψη, «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε».

- Κυριακάτικη Δημοκρατία 4.6.2017
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ευρώ ή Δραχμή;

Θεώρημα

Είναι αδύνατον δύο κράτη να έχουν ταυτόχρονα διαφορετικές νομοθεσίες, ελεύθερο εμπόριο και κοινό νόμισμα".

Απόδειξη

Δύο κράτη, το κράτος Μπλε (Μ) και το κράτος Κόκκινο (Κ), μετά από χρόνια πολέμων , ανέλυσαν τις αιτίες του πολέμου και κατέληξαν ότι για να μην ξαναγίνει πόλεμος θα πρέπει να καταργήσουν τα σύνορα και  να απελευθερώσουν την μετακίνηση  ανθρώπων, εμπορευμάτων-υπηρεσιών και κεφαλαίων. Τα πράγματα κύλισαν πολύ καλά μέχρι που τους ήρθε η ιδέα να καταργήσουν τα τοπικά τους νομίσματα και να αποκτήσουν κοινό νόμισμα. Και τότε κάτι άρχισε να πηγαίνει στραβά.

Ας υποθέσουμε ότι τη χρονική στιγμή μηδέν τα δύο αυτά κράτη είχαν την ίδια ακριβώς νομοθεσία σε όλα τα θέματα. Το κόστος λοιπόν των προϊόντων που παράγονταν στα δύο αυτά κράτη ήταν το ίδιο και το ισοζύγιο ισορροπημένο.

Την χρονική στιγμή t1 όμως οι λαϊκιστές  κερδίζουν τις εκλογές στο κόκκινο κράτος με σύνθημα μεγαλύτερες συντάξεις και μικρότερα όρια συνταξιοδότησης. Ανεβαίνουν στην εξουσία και υλοποιούν τις υποσχέσεις τους. Για να τα καταφέρουν αυξάνουν τους φόρους (μπορούν  προσωρινά να το κάνουν δανειζόμενοι αλλά κάποια στιγμή, όταν τα δανεικά τελειώσουν, θα αναγκαστούν να αυξήσουν του φόρους). Η αύξηση των φόρων οδηγεί σε αύξηση της τιμής των προϊόντων-υπηρεσιών που παράγονται στο κράτος των Κόκκινων. Επειδή υπάρχει ελεύθερο εμπόριο όλοι οι κάτοικοι, και των δύο χωρών, αγοράζουν προϊόντα που παράγονται στο Μπλε κράτος. Στο Κόκκινο κράτος οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία καλπάζει, οι κρατικές εισπράξεις  μειώνονται και οδηγείται στη φτώχια. Πώς μπορεί να αντιδράσει το Κόκκινο κράτος και να μην οδηγηθεί στην χρεωκοπία;
Θα πρέπει να εξισώσει τις τιμές των προϊόντων που προέρχονται από το Κόκκινο κράτος με αυτές του Μπλε. Αυτό μπορεί να γίνει με τέσσερις  (μόνο) τρόπους:
  1. Αλλάζοντας τη νομοθεσία και επαναφέροντας τις  συντάξεις και τα όρια συνταξιοδότησης στο προηγούμενο καθεστώς  και να μειώσει έτσι τους φόρους (Μεταρρυθμίσεις)
  2. Να καταργήσουν το ελεύθερο εμπόριο βάζοντας δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα των Μπλε ώστε να πληρώνουν και τα προϊόντα των Μπλε τους φόρους που αναγκάζονται να πληρώνουν οι Κόκκινοι παραγωγοί. Τα δύο κράτη όμως ανήκουν σε ένα οργανισμό (ΕΕ) που απαγορεύει τους δασμούς.
  3. Να βάλουν περιορισμούς στον όγκο των προϊόντων  που προέρχονται από το Μπλε κράτος μέσω περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων.
  4. Να υποτιμήσουν το νόμισμά τους.

Στην περίπτωση που τα δύο κράτη έχουν υιοθετήσει  κοινό νόμισμα τότε η τέταρτη επιλογή αντικαθίσταται από την επιλογή επιστροφής σε τοπικό νόμισμα.
Μόνο η πρώτη επιλογή θα επαναφέρει τα εισοδήματα των παραγωγών στο προηγούμενο ύψος. Με τις τρεις επόμενες επιλογές οι παραγωγοί θα είναι φτωχότεροι, οι συνταξιούχοι πλουσιότεροι αλλά το ισοζύγιο θα έχει ισορροπήσει και το Κόκκινο κράτος δεν θα καταρρεύσει. Αυτό εξηγεί γιατί οι παραγωγοί είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και κατά των περιορισμών στο εμπόριο ή στην εκτύπωση τοπικού νομίσματος.

ΑΛΛΑ

Ένα πρόσθετο πρόβλημα για την υιοθέτηση της επιλογής των μεταρρυθμίσεων είναι ότι το Κόκκινο κράτος έχει δημοκρατία. Και εκλογικά επικρατούν οι συνταξιούχοι των παραγωγών. Έτσι οι εκάστοτε κυβερνήσεις των Κόκκινων αντιδρούν σθεναρά στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Και όταν αναγκάζονται να το κάνουν για να μην χάσουν το κοινό νόμισμα χάνουν την εξουσία! Και την παίρνουν άλλοι, που υπόσχονται ότι δεν θα εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις.

Η σθεναρή αντίσταση της πλειοψηφίας των Κόκκινων στις μεταρρυθμίσεις και η άρνησή τους να παραιτηθούν από το κοινό νόμισμα οδηγεί το Κόκκινο κράτος σε μόνιμη κρίση και ύφεση, σε ένα υφεσιακό σπιράλ που οδηγεί στην κατάρρευση. Για να αποφύγουν την κατάρρευση οι Κόκκινοι αναγκαστικά πάνε στην επιλογή 3: Περιορισμοί στο εμπόριο, την κίνηση κεφαλαίων και την δέσμευση των καταθέσεων των πολιτών (Capital Controls).

Όσο οι Κόκκινοι αρνούνται να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα τόσο περισσότερο θα περιορίζουν το ελεύθερο εμπόριο. Και επειδή οικονομία  με Capital Controls δεν μπορεί να υπάρξει επ΄ αόριστον τότε θα πρέπει να μεταβεί στην δεύτερη (ευσταθή) επιλογή των δασμών και των περιορισμών στις εισαγωγές δηλαδή σε έξοδο από την ΕΕ.

Τι επιθυμούν οι Κόκκινοι παραγωγοί τελικά περισσότερο; Το κοινό νόμισμα ή την οικονομική ελευθερία; Στην ανάλυσή τους δεν θα πρέπει να ξεχάσουν την αρχική αιτία που τους οδήγησε στην υιοθέτηση της οικονομικής ελευθερίας (ΕΕ): Την αποφυγή ενός νέου πολέμου. 
Άραγε θα ζημιωθούν οικονομικά με την υιοθέτηση ενός τοπικού νομίσματος; Το αντίθετο. Οι κρατικές ανάγκες δεν θα καλύπτονται μέσω πρόσθετων φόρων (λόγω πολιτικού κόστους) αλλά με πρόσθετη εκτύπωση νομίσματος. Η πρόσθετη εκτύπωση  θα προκαλέσει πληθωρισμό που θα μειώσει τις συντάξεις στα προηγούμενα επίπεδα επαναφέροντας την ισορροπία. Οι παραγωγοί δεν θα χάσουν τίποτα γιατί αυτοί θα έχουν προκαλέσει τον πληθωρισμό πουλώντας τα προϊόντα τους ακριβότερα. Ο πληθωρισμός θα αντισταθμιστεί από υποτίμηση και έτσι θα ισορροπήσει και το ισοζύγιο πληρωμών. Η οικονομική ισορροπία ανάμεσα στα δύο κράτη θα έχει αποκατασταθεί.


Συνέχεια

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Δικάζοντας την Σώτη Τριανταφύλλου


Μετά από την μήνυση που κατέθεσε ο κ. Δημητράς εναντίον της κας Σώτης Τριανταφύλλου, θυμήθηκα ένα πρόσφατο άρθρο, στο Claremont Review of Books, για την πολιτική ορθότητα. Γράφει ο Angelo M. Codevilla, «η επιβολή της πολιτικής ορθότητας δεν έχει ένα τελικό στάδιο, γιατί το να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου ομολογώντας τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, ταπεινώνοντάς και πληγώνοντάς τους, είναι μια εθιστική ηδονή. Όσο περισσότερο ενοχή βρίσκω σε εσένα, τόσο πιο ενάρετος είμαι εγώ. Όσο περισσότερο αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο ισχυρή η θέση μου και η εξουσία μου να σου επιβληθώ.»

Το 2013 με αφορμή τη επιβολή νόμου λογοκρισίας, είχα γράψει για το «τι είδος ανθρώπου πρέπει να είναι κάποιος που εθελοντικά ρουφιανεύει στο κράτος συμπολίτες του, μόνο και μόνο επειδή οι απόψεις τους δεν του είναι αρεστές.» Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ένα βασικό κριτήριο για να κρίνει κάποιος την φύση και την ποιότητα ενός νόμου, είναι να εξετάσει το είδος του πολίτη που ο νόμος προϋποθέτει για την εφαρμογή του. Στην περίπτωση των νόμων λογοκρισίας, τα πράγματα είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρα. Οι νόμοι λογοκρισίας προϋποθέτουν για την εφαρμογή τους άτομα σαν τον κ. Δημητρά.

Ο κ. Δημητράς έχει επίσης μηνύσει την δημοσιογράφο Λώρη Κέζα, γιατί τόλμησε να γράψει στο «Βήμα» για την καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο. Την ΠΑΕ Ολυμπιακός, επειδή σε ανακοίνωσή της χαρακτήρισε τον ομογενή πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδη "φιλοξενούμενο". Την "Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος," επειδή τάχθηκε εναντίον του Συμφώνου Συμβίωσης. Κάπου στις 34 μηνύσεις έχει στο ενεργητικό τον τελευταίο καιρό ο κ. Δημητράς.

Το θέμα εδώ είναι τι οδηγεί ένα άτομο να αποφασίσει να γίνει ο ιερός εξεταστής των πολιτικών απόψεων των συμπολιτών του. Ποιο είναι το κόμπλεξ ηθικής ανωτερότητας που σου επιτρέπει να ρουφιανεύεις στο κράτος πολίτες όχι για παράνομες πράξεις, αλλά για ιδέες που τόλμησαν να γράψουν ή να εκστομίσουν;

Το πρώτο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας είναι ότι δίνουν στο κράτος την εξουσία να αστυνομεύει την σκέψη των πολιτών, πράγμα ανεπίτρεπτο για μια κοινωνία που θέλει να είναι δημοκρατική και φιλελεύθερη. Το δεύτερο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας, είναι ότι δίνουν σε άτομα εξουσιομανή και αυταρχικά δημόσιο ρόλο κατήγορου και εξεταστή συνειδήσεων. Οι χειρότεροι εξ ημών γίνονται οι κριτές των πάντων, εξασκώντας τα πιο οικτρά και επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπινου είδους.

Το δικαίωμα στο λάθος.

Οι αντιφρονούντες θα τιμωρούνται.


Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Από την Βενεζουέλα με αγάπη


Στην Βενεζουέλα ο σύντροφος Μαδούρο έχει αρχίσει να προβάλει βίντεο μικράς διάρκειας που τον δείχνουν να απολαμβάνει την εξουσία του στο γαλήνιο περιβάλλον του Καράκας, όπου η πρωταρχική έγνοια των κατοίκων είναι να τρέξουν να ευχαριστήσουν το πρόεδρο για την ευκαιρία που τους έδωσε να ζήσουν στον σοσιαλιστικό παράδεισο της Βενεζουέλας. Αυτή η εικόνα δεν είναι εντελώς παραπλανητική, κατά μία έννοια, το Καράκας έχει λιγότερο ηχορύπανση από ότι στον παρελθόν. Έχει πολύ λιγότερα γαυγίσματα, νιαουρίσματα και κελαηδίσματα, αφού τα είδη που παράγουν τους εν λόγω ήχους έχουν καταλήξει στις κατσαρόλες και τα ταψιά των ευγνωμονούντων κατοίκων του σοσιαλιστικού παράδεισου.


Αν θυμάστε, ο σύντροφος και υπουργός, κ. Πάππας, είχε ταξιδέψει με Κύπριο δικηγόρο με ειδικότητα στο στήσιμο ‘οφ-σορ,’ προκειμένου όπως λέει, και ενώ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, να διαπραγματευτεί μούσμουλα και κολοκυθάκια με την χώρα του αλάδωτου εντέρου. Δεν έχουμε δει ακόμα τα απτά αποτελέσματα εκείνης της διαπραγμάτευσης, θα πρέπει όμως η κυβέρνηση μας να γρηγορήσει, γιατί το κράτος της Βενεζουέλας έχει ξεμείνει με 10 δις δολάρια διαθέσιμα, και μόνο τον Οκτώβριο και Νοέμβριο έχει να εξοφλήσει οφειλές 3,5 δις δολαρίων.

Πως είναι δυνατόν θα αναρωτιέστε μια χώρα όπως η Βενεζουέλα, που είχε ετησίως μέχρι και 90 δις δολάρια έσοδα από το πετρέλαιο και με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο, να έχει ξεμείνει με 10 δις. Παλαιότερα είχα περιγράψει συνοπτικά την διαδικασία φτωχοποίησης που παράγουν οι σοσιαλδημοκρατικές και σοσιαλιστικές πολιτικές. Ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την καταστροφή της παραγωγικής βάσης. Όσο περνάει ο καιρός, το σύστημα αφαιρεί ανθρώπους από την παραγωγική διαδικασία και τους προσθέτει στις τάξεις είτε των παρασιτικών, είτε των ειλώτων. Τελικά, όλο και περισσότεροι πόροι παράγουν όλο και λιγότερα αγαθά. Η φτωχοποίηση είναι αναπόφευκτη, και οι εξωτερικοί παράγοντες απλά επιβραδύνουν ή επιταχύνουν αυτή την διαδικασία.

Κλασσικό παράδειγμα της εν λόγω διαδικασίας είναι η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές. Η κυβέρνηση Τρίπρα-Καμμένου προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία που θα της επιτρέπει να φορολογήσει μέχρι εξόντωσης την παραγωγική βάση της οικονομίας, και αν τα καταφέρει έχοντας δημιουργήσει ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα, θα έχει ως επιβράβευση όχι μόνο την διατήρηση του μεγάλου κράτους που είναι η εκλογική της βάση, αλλά και τα λεγόμενα αντίμετρα, δηλαδή παροχές που θα μπορεί να μοιράσει προεκλογικά προς εξαγορά ψήφων – τιμωρώντας τον πολίτη ως παραγωγό πλούτου, αλλά επιβραβεύοντάς τον ως ζήτουλα της κρατικής «ευσπλαχνίας».

Η συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών είναι ένα κλασσικό παράδειγμα φτωχοποίησης. Και έτσι εξηγείται πως σχεδόν μισό εκατομμύριο Ελλήνων, των πιο παραγωγικών, έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα για το εξωτερικό, ψάχνοντας για δουλειά σε ένα διαφορετικό οικονομικό περιβάλλον που θα τους επιτρέπει να παράγουν και να κρατούν ένα σημαντικό κομμάτι της προστιθέμενης αξίας που παράγουν.

Οι ομοιότητες μεταξύ Ελλάδας και Βενεζουέλας είναι πολύ περισσότερες από όσες θα θέλαμε. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, τα γεγονότα και στις δύο χώρες θα μπορούσαν να μπουν σε τόμο με την επωνυμία Σοσιαλιστικοί Παράλληλοι Βίοι. Δύο χώρες με πολλές δυνατότητες και πολλές ευκαιρίες, που όμως λόγω το επί δεκαετιών σοσιαλιστικών ψευδαισθήσεων που έχουν καλλιεργήσει και ενστερνιστεί, τραβούν τον κατήφορο της κοινωνικής κατάρρευσης.
Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Εμπιστεύεσαι την πολιτική τάξη;


Ο Έλληνας πολίτης οφείλει να ρωτήσει τον εαυτό αν μπορεί να εμπιστευθεί την πολιτική τάξη στο μεταναστευτικό ζήτημα. Βασικά, το ερώτημα είναι ρητορικό, μιας και η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία και μετέτρεψε αυτή την χρεοκοπία σε μια πολυετή κρίση καταστρέφοντας ότι παραγωγικό είχε επιβιώσει τα προηγούμενα χρόνια, μόνο εμπιστοσύνη δεν εμπνέει. Κι όμως, στο μεταναστευτικό ζήτημα, καλούμαστε να εμπιστευθούμε την πολιτική τάξη της Ελλάδας, ως αν να έχει μια ιστορία θριάμβων στο βιογραφικό της.

Ίσως κάποτε στο μέλλον, αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, η ανακρίβεια και το ψεύδος θα λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και θα προειδοποιούν για σοβαρούς κινδύνους που μια πολιτική δημιουργεί. Για την ώρα, και παρά τα πρόσφατα παθήματα, εφόσον η πολιτική που εφαρμόζεται έχει προοδευτικό πρόσημο, τότε, όλα τα κρίσιμα ερωτήματα θεωρούνται όχι απλώς περιττά, αλλά ύποπτα και κακόβουλα. Στο θέμα δε του μεταναστευτικού, ακόμα και το πιο προφανές ερώτημα θεωρείται αυτομάτως ρατσιστικό.

Βέβαια η επίκληση του ρατσισμού γίνεται για έναν απλούστατο λόγο, η πολιτική και δημοσιογραφική τάξη που με θέρμη υπερασπίζεται τα ανοιχτά σύνορα στην λαθρομετανάστευση, δεν έχει ούτε ένα καλό επιχείρημα για την πολιτική που εφαρμόζεται. Επιβάλλεται να επικαλεστούν την κατηγορία του ρατσισμού γιατί απλούστατα χωρίς αυτή την κατηγορία δεν θα είχαν τίποτε άλλο να πουν.

Η πολυπολιτισμική κοινωνία που οραματίζονται είναι αυστηρά ένα θέμα πίστεως, και δεν επιδέχεται εμπειρική ή ιστορική εξέταση. Η έκφραση αμφιβολίας δεν είναι απλά ένα σφάλμα, αποδεικνύει ελάττωμα χαρακτήρα και είναι η δημόσια εκδήλωση μιας αμαρτίας. Οι πιστοί της πολυπολιτισμικότητας δεν αντιπαρατίθενται πολιτικά με όσους αμφισβητούν τις επιλογές τους, για τους ίδιους λόγους που η Ιερά Εξέταση δεν διαλεγόταν πολιτικά με τα θύματα της. Η απαγγελία της κατηγορίας ήταν ταυτόχρονα και η απόδειξη του εγκλήματος, η πυρά ήταν το μέσον της διαβούλευσης.

Σου είπαν ότι όταν θα ανοίξουν τα σύνορα, το πολύ πολύ, κάποιοι θα περάσουν από εδώ. Μετά σου είπαν ότι αυτοί που περνούν από εδώ θα μείνουν κιόλας. Αλλά μην φοβάσαι, Έλληνες θέλουν να γίνουν. Στα νοσοκομεία πλέον αποστέλλονται emails για να αφαιρούνται τα χριστιανικά σύμβολα γιατί μπορεί να προσβάλουν τους μουσουλμάνους έποικους. Στο ελληνικό στρατό κατατάσσονται Αλβανοί που σύμφωνα με το «Πρώτο Θέμα» οι μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας στέλνει για να «ελληνοποιηθούν» και να δημιουργήσουν αλβανικό κόμμα αργότερα, «Θα έχουμε μικρές βόμβες παντού, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.» λένε οι Αλβανοί. Στην Θράκη η τουρκική κυβέρνηση, λειτουργώντας κράτος εν κράτη, αποφασίζει ακόμα και για το ποιος διδάσκει τα παιδία της μουσουλμανικής μειονότητας. Το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια αραβική πόλη και η μόνη ανησυχία του πολιτικό-δημοσιογραφικού κατεστημένου είναι πόσα τεμένη θα κτίσει το ελληνικό κράτος.

Αλλά μην ανησυχείτε για όλα αυτά. Αν πράγματι ανησυχείτε, αυτό οφείλεται στην εκκεντρικότητα του χαρακτήρας σας. Εμπιστευθείτε την πολιτική τάξη που τόσα έχει επιτύχει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Εστία, 2.14.17
Συνέχεια