Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Λεβιάθαν στα δεξιά

Η απειλή που συνιστά το μεγάλο κράτος κατά των οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και η υποχρέωση των φιλελεύθερων όλων των βαθμίδων και αποχρώσεων να πολεμούν εναντίον του συνήθως εντοπίζεται στην Αριστερά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην εποχή μας η Δεξιά δεν πλημμυρίζει από αντιλήψεις και ιδέες που ευνοούν τη γιγάντωση του δημόσιου τομέα και των παρεμβάσεών του στην οικονομία και την κοινωνία.

Εχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την εποχή που ο τότε Δημοκρατικός Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε δηλώσει πως «η εποχή του μεγάλου δημόσιου τομέα τελείωσε». Κι όμως, το μεγάλο Δημόσιο όχι μόνο εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά συνεχίζει να διογκώνεται. Κι όχι μόνο στα χέρια σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, αλλά και συντηρητικών. Στα ενδιάμεσα χρόνια, στις ΗΠΑ λ.χ., οι δαπάνες γιγαντώθηκαν, οι παρεμβατικές ρυθμίσεις πάνω στη λειτουργία των αγορών αλλά και της κοινωνίας γενικότερα πλήθυναν. Κι όλα αυτά ενώ στην εξουσία τα χρόνια αυτά βρέθηκαν (με την εξαίρεση του Ομπάμα) συντηρητικοί Πρόεδροι και την πλειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία είχαν οι Ρεπουμπλικανικοί – το υποτιθέμενο κόμμα του «μικρού κράτους».

Εχει έτσι τελείως διαβρωθεί και ο ορισμός της πολιτικής έννοιας «Δεξιά», που σε πολλές χώρες πλέον ταυτίζεται με τις επιλογές ενός μεγάλου δημόσιου τομέα που μάλλον γελοιοποιούν τις ιδέες του Φρίντριχ Χάιεκ και της Μάργκαρετ Θάτσερ. Που βρίσκονται κοντύτερα στις αντιλήψεις του Φρανσουά Μιτεράν παρά στις πολιτικές του Ρόναλντ Ρίγκαν. Είναι ένα είδος κρατικίστικου συντηρητισμού που πιστεύει στη χρησιμοποίηση του κράτους για την επίτευξη «δεξιών» επιδιώξεων και στόχων.

Το φόβητρο του κρατικού Λεβιάθαν (το μυθικό τέρας στο οποίο αναφέρθηκε παλαιότερα ο Thomas Hobbes) συμπορεύεται μαζί μας στην καθημερινότητά μας, καθιστώντας σταδιακά την παρουσία του απαραίτητη για την αντιμετώπιση της ζωής. Διαβρώνονται έτσι συνειδήσεις και εκμαυλίζεται ο δυναμισμός μιας κοινωνίας που θα μπορούσε να δημιουργήσει με δυναμισμό ένα ανανεωμένο αύριο. Είναι γνωστό πως στον συντηρητικό χώρο υπάρχουν πολλοί οπαδοί του κρατισμού. Μέσα από τον δημόσιο τομέα βρίσκουν τον τρόπο να προωθούν την πολιτική τους ατζέντα, κυρίως διότι έτσι μοιράζουν παροχές, εύνοιες και εξυπηρετήσεις σε λογής ανθρώπους, ανεξάρτητα από ιδεολογία και αντιλήψεις. Με την αξιοποίηση του Δημοσίου κάποιοι χτίζουν πολιτικές καριέρες και προσωπικά δίκτυα πελατών κι οπαδών. Για την Αριστερά ο κρατισμός είναι μέσο ιδεολογικής αυτοβεβαίωσης. Για τη Δεξιά είναι εργαλείο οικοδόμησης πολιτικών μηχανισμών και κοινωνικής καταξίωσης και ισχύος.

Σαν συνέπεια, ο κρατισμός είναι πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα όταν βρίσκεται στη Δεξιά παρά στην Αριστερά. Διότι εκεί καταβαραθρώνει αξίες και προδίδει αρχές. Τι σόι «Δεξιά» μπορεί πραγματικά να είναι εκείνη που πιστεύει στον μεγάλο δημόσιο τομέα; Τι είδους κοινωνία μπορεί να οραματίζεται; Πώς μπορεί να βλέπει το μέλλον και σε τι διαφέρει ουσιαστικά από την Αριστερά; Εκείνο που πραγματικά θαυμάζει στο κράτος δεν μπορεί παρά να είναι ο αυταρχισμός, που είναι σύμφυτος με τις εξουσίες του. Γι’ αυτό και δεν είναι φιλελεύθερη. Διότι ο φιλελευθερισμός πιστεύει στα ατομικά δικαιώματα, που είναι απαραβίαστα.

Και είναι αυτά ακριβώς που μισεί ο κρατικός Λεβιάθαν.

TA NEA 27/5/2020

Συνέχεια

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Το ηθικό πλεονέκτημα Παπαδημούλη


Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον κ. Παπαδημούλη την εξαιρετική ικανότητα στην προπαγάνδα. Ένας από του βασικούς νόμους της προπαγάνδας είναι αν βρεθείς σε δύσκολη θέση, τότε καλύτερα να απαντήσεις σε ένα θέμα που κανένας δεν έχει θέσει. «Εγώ τα δηλώνω όλα και δεν τα κρύβω ούτε σε offshore, ούτε σε θυρίδες, ούτε σε κρυφούς λογαριασμούς στο εξωτερικό μέσω αχυρανθρώπων» δήλωσε ο κ. Παπαδημούλης.

Βέβαια το θέμα δεν ήταν αν τα δήλωσε ή όχι. Το θέμα δεν ήταν αν είχε offshore, ή θυρίδες ή «κρυφούς λογαριασμούς στο εξωτερικό μέσω αχυρανθρώπων.» Κανένας δεν είχε θέσει κανένα τέτοιο θέμα. Το θέμα στην περίπτωση του κ. Παπαδημούλη ήταν πολιτικό και ηθικό. Δεν ήταν θέμα νομιμότητας των πεπραγμένων του.

Ο κ. Παπαδημούλης και το κόμμα του ευαγγελίζονται μια ιδεολογία που δαιμονοποιεί την συσσώρευση πλούτου. Και η δαιμονοποιήση δεν έχει να κάνει με το αν η συσσώρευση πλούτου είναι νόμιμη ή παράνομη. Η διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστεράς δεν είναι ότι οι δεξιοί είναι υπέρ του παράνομου πλουτισμού και οι αριστεροί είναι μόνο υπέρ του νόμιμου πλουτισμού. Οι αριστεροί και η αριστερά, βλέπει και την νόμιμη συσσώρευση πλούτου ως την πιο σημαντική απόδειξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Και αυτή η συσσώρευση για την αριστερά δεν είναι απλά ένα αρνητικό κοινωνικό φαινόμενο, έχει προεκτάσεις και σε προσωπικό επίπεδο. Αυτός που συσσωρεύει πλούτο είναι άπληστος, κοινωνικά ανάλγητος, ένας εκμεταλλευτής του ανθρώπινου μόχθου. Εδώ βρίσκεται το θέμα με τον κ. Παπαδημούλη. Η φαινομενικά μεγάλη απόσταση μεταξύ της ιδεολογίας του και της προσωπικής του συμπεριφοράς.

Ο κ. Παπαδημούλης καταδικάζει όλους αυτούς που νόμιμα τα καταφέρνουν στην ελεύθερη οικονομία, έστω και αν ο πλούτος τους προέρχεται από εθελοντικές συναλλαγές με άλλους πολίτες. Ο πλούτος του κ. Παπαδημούλη δεν προέρχεται από ελεύθερες εθελοντικές συναλλαγές. Ο κ. Παπαδημούλης και οι συνάδελφοι του στο Ευρωκοινοβούλιο νομοθετούν τις πλουσιοπάροχες αμοιβές τους. Όποιος πολίτης τολμήσει να κρίνει ότι αυτές οι αμοιβές του κ. Παπαδημούλη είναι υπερβολικές και δεν θέλει να τις χρηματοδοτήσει (βλ. φόρους), έχει μία και μοναδική κατάληξη, τη φυλακή.

Μόνο ένα άτομο σαν τον κ. Παπαδημούλη θα μπορούσε να αισθάνεται ηθική ανωτερότητα έναντι όλων αυτών που κερδίζουν στην ελεύθερη οικονομία. Ο ίδιος συσσωρεύει πλούτο για τον εαυτό του αφού πρώτα έχει εξαναγκάσει σε δήμευση μέρος του εισοδήματος όλων των άλλων. Πρέπει να είσαι βαθιά χωμένος μέσα στο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα για να μην μπορείς να συνειδητοποιήσεις τον παραλογισμό της αριστερής ιδεολογίας.

Marketnews.gr 20.5.2020
Συνέχεια

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Τώρα όλοι ξέρουμε την αλήθεια


Από τις πιο αστείες κινήσεις των ημερών ήταν η δήλωση πως ο Ερντογάν αποφάσισε να σταματήσει τις μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο. Μια περίεργη κίνηση μιας και οι ροές είχαν σχεδόν μηδενιστεί από τότε που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει τα σύνορα. Είναι προφανές πως αν περάσεις τα σύνορα και δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις αίτηση ασύλου, τότε μάλλον έχεις ξοδέψει άδικα τα τέσσερα χιλιάρικα για να πληρώσεις τους διακινητές. Επίσης, αν προσπαθήσεις να βυθίσεις την βάρκα σου για να αναγκάσεις το ελληνικό λιμενικό σε «διάσωση», αλλά οδηγηθείς στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι προκάλεσες ναυάγιο, τότε χάνεις ένα ακόμα κίνητρο για να εισβάλεις στην Ελλάδα.

Δηλαδή, αυτό που έχει κάνει η κυβέρνηση αυτό τον καιρό δεν είναι τίποτε άλλο από το να αφαιρεί το ένα κίνητρο μετά το άλλο για λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα. Και αφού έχουν μειωθεί τόσο δραστικά οι θαλάσσιες λαθρομεταναστευτικές ροές, τότε γιατί ο Ερντογάν σπεύδει να πει ότι σταματάει αυτές τις ροές; Γιατί απλούστατα θέλει να διατηρήσει αυτές τις ροές ως διαπραγματευτικό χαρτί, προκείμενου να εισπράξει ακόμα περισσότερα από τις Βρυξέλλες. Αν αποδειχτεί σε όλους ότι δεν έχει την δυνατότητα να κατακλύσει τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, τότε χάνει το πιο δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί που έχει στο συγκεκριμένο θέμα.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να παρατηρήσατε πως τα ελληνόφωνα ΜΜΕ αμέσως έσπευσαν να παρουσιάσουν την δραστική μείωση στις λαθρομεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο ως αποτέλεσμα της απόφασης Ερντογάν. Έχουν τους δικούς τους λόγους για να παρουσιάζουν όσον το δυνατόν πιο αδύναμη τη σχέση μεταξύ των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση και την μείωση των ροών. Θέλουν όσο το γίνεται το συντομότερο να επιστρέψουμε στο παλαιότερο καθεστώς, έτσι ώστε να ξαναρχίσουν οι λαθρομεταναστευτικές ροές. Η συντριπτική πλειονότητα των δημοσιογράφων είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων.

Αν διαβάζετε αυτήν εδώ τη στήλη τα τελευταία χρόνια, θα ξέρατε ότι ένα κράτος έχει κάθε δικαίωμα να δεχτεί όσες αιτήσεις ασύλου το ίδιο επιθυμεί. Έχει δικαίωμα να κλείσει τα σύνορα του όποτε θέλει, έχει δικαίωμα να απωθεί βάρκες, έχει το δικαίωμα να δικάζει όποιον καταφέρνει παράνομα να εισβάλει και να καταπατά τα σύνορά του. Αντίθετα, παρακολουθώντας τα ΜΜΕ της πολιτικής ορθότητας, θα είχατε βγάλει το συμπέρασμα πως ότι ζούμε τα τελευταία χρόνια (μεγάλες λαθρομεταναστευτικές ροές) είναι κάτι το αναπόφευκτο. Το κράτος δεν μπορεί, αλλά ακόμα πιο σημαντικά, δεν πρέπει να σταματά κανέναν που θέλει να περάσει τα σύνορά μας. Και το μόνο που μένει να αποφασίσουμε ως Έλληνες, είναι το πόσα επιδόματα, διαμερίσματα και συντάξεις θα πρέπει δώσουμε σε όλους τους λάθρο που εισβάλουν.

Αυτό ήταν το σανό που τάιζαν τα ΜΜΕ τον μέσο τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη, τουλάχιστον από το 2015. Τώρα όλοι ξέρουμε την αλήθεια.

marketnews.gr 13.3.2020


Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί

Συνέχεια

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2020

Η πολιτική ορθότητα καταρρέει στα σύνορα


Ήταν το 2015 που ο Ερντογάν κατάλαβε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους αλλοδαπούς που έμεναν στην Τουρκία ως μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και ως μια νέα πηγή εισόδων. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, ο κ. Ερντογάν, μόνο από τους φορολογούμενους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εισπράξει 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα όποτε θέλει σπρώχνει προς τα σύνορα ακόμα περισσότερους από τις χιλιάδες που ήδη βρίσκονται εκεί.

Αυτός που έδωσε στον κ. Ερντογάν αυτό το υπερόπλο δεν ήταν άλλος από τον κ. Τσίπρα που το 2015 αποφάσισε να καταργήσει τα κλειστά κέντρα και ταυτόχρονα να ανοίξει τα ελληνικά σύνορα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έναν από τους μεγαλύτερους μαγνήτες λαθρομετανάστευσης παγκοσμίως. Και σαν να μην έφταναν οι δύο παραπάνω επιλογές, πέρασε και μια σειρά αλλαγών στην νομοθεσία για την παροχή ιθαγένειας, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όποιον εισβάλει στην Ελλάδα και ένα νέο νόμο ασύλου. Έτσι, όχι μόνο όλοι από την Ασία και την Αφρική έρχονται προς την Ελλάδα, αλλά πλέον έχουν ισχυρά κίνητρα για να μείνουν εδώ.

Είναι κατανοητή η πολιτική των ανοιχτών συνόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύουν στις εθνικές παραδόσεις, την ελληνική ταυτότητα, το έθνος και την ελευθερία. Γι’ αυτούς όσο λιγότερη ελληνική είναι η Ελλάδα τόσο το καλύτερο. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί μέχρι πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ακολουθούσε την ίδια πολιτική. Ήταν μια πολιτική εθνικά καταστροφική και ταυτόχρονα της δημιουργούσε μεγάλη φθορά στην βάση της αλλά και σε μια μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που είναι αντίθετοι με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Αν μη τι άλλο μερικά πράγματα έχουν γίνει κατανοητά αυτό το διάστημα. Το ελληνικό κράτος μπορεί να προστατεύσει τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που μπορεί να επιβάλλει σε μια χώρα να δεχθεί το όποιο αριθμό εισβολέων, είτε τα ΜΜΕ τους βαφτίζουν πρόσφυγες ή μετανάστες. Η Τουρκία όχι μόνο χρησιμοποιεί τις ισλαμικές ροές προς την Ελλάδα ως εργαλείο εκβιασμού, αλλά και ως μέσο για την δημιουργία ενός σημαντικού μουσουλμανικού πληθυσμού μέσα στην Ελλάδα· που θα μετατρέψει την Τουρκία σε προστάτιδα δύναμη αυτού του πληθυσμού. Η Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση, θα μετατραπεί σε ντε φάκτο προτεκτοράτο της Τουρκίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μια ξεκάθαρη επιλογή, ή με την πολιτική ορθότητα ή με την Ελλάδα.

marketnews.gr 4.3.2020

Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί

Συνέχεια

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Βίντεο: Ένα Κακομαθημένο Παιδί


Ήταν οι χυδαιότητες, στη δήλωση του κ. Δεληβοριά εναντίον του κ Γεωργιάδη, μια έκρηξη θυμού ή κάτι που αποδεικνύει τον τρόπο που σκέφτεται και δρα η αριστερά σήμερα




Σύνδεση:
https://www.facebook.com/2288555918095837/videos/561769027759402

Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Η κοροϊδία της αποσυμφόρησης των νησιών


Η καταστροφή που έγινε επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι συγκλονιστική και η παρούσα κυβέρνηση θα είχε αρκετές δικαιολογίες για την κατάσταση που επικρατεί τώρα στο μεταναστευτικό. Αλλά μια σειρά κινήσεων, με κορυφαία το νομοσχέδιο για την μετανάστευση, αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ως κυρίαρχη πολιτική επιλογή τα ανοιχτά σύνορα.

Πάρτε για παράδειγμα το πρόσφατο μεταναστευτικό νομοσχέδιο. Στο «Βήμα» (3/11/19) διαβάζουμε ότι «Ο πρωθυπουργός, από την πλευρά του, παρουσίασε ένα νομοσχέδιο βασισμένο σε ευρωπαϊκές αρχές, με ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «αριστερές», όπως π.χ. η παροχή ασφαλιστικής περίθαλψης και πρόσβασης στην Υγεία και στην Παιδεία για τους πραγματικούς πρόσφυγες και ειδικά για τα παιδιά, ο χαρακτηρισμός ως ευάλωτων όλων των ανηλίκων όχι μόνο των ασυνόδευτων, και ως μελών της οικογένειας των αιτούντων ο εκτός γάμου σύντροφος και οι γονείς.»

Ο χαρακτηρισμός ως ευάλωτων όλων των ανηλίκων, των συνοδών τους και η παροχή στέγασης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και επιδομάτων μετατρέπει την Ελλάδα στην καλύτερη είσοδο, χώρο υποδοχής και εγκατάστασης στον πλανήτη γη. Ποιοι είναι οι άμεσα δικαιούχοι αυτής της μίας αριστερής διάταξης του νομοσχεδίου; Μόνο από την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική, αρκετές δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνων που μπορούν όποτε θέλουν να εγκατασταθούν πλέον νόμιμα στην Ελλάδα. Και αυτή είναι μία από τις πολλές αριστερές διατάξεις του νομοσχεδίου που κάνει υπερήφανη την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Εν τω μεταξύ, ως ο «ιδανικός προορισμός και τόπος, στον οποίο μπορούν να γίνουν πράξη τα όνειρα κάθε μετανάστη και πρόσφυγα, παρουσιάζεται η Ελλάδα από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης. Η στήλη, “Ιστορίες”, στην επίσημη ιστοσελίδα του οργανισμού αποτελεί πραγματικό ύμνο για την χώρα μας αναφορικά με την υποδοχή, την αλληλεγγύη, την ασφάλεια και το πλαίσιο ευκαιριών, που παρέχει στους ανθρώπους, οι οποίοι πέρασαν τα σύνορα προερχόμενοι από την Τουρκία. (Πρώτο Θέμα 7/11/19)

Στο διαδίκτυο οι διακινητές οργιάζουν, «Έτσι θα περάσετε στην Ελλάδα, δεν θα σας πειράξει κανείς, θα σας πάρουμε με αυτοκίνητο και θα πάρετε και διαβατήριο» αναφέρει μεταξύ άλλων η διαφήμιση του διακινητή στο Facebook. Το... τουρ κοστίζει από 2.500 ευρώ έως 3.500 ευρώ το κεφάλι, ανάλογα με τις παροχές. Ξεκινώντας από την Ιντλίμπ της Συρίας, φτάνει κανείς στον Έβρο κι από εκεί Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα.» (Έθνος 4/10/19)

Αναφερόμενος στο μεταναστευτικό ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάσης Παπαχριστόπουλος, θα πει «Υπάρχουν βουλευτές ανόητοι που δυστυχώς αυτά που έλεγαν προεκλογικά τα λένε και τώρα, αλλά ευτυχώς υπάρχουν ο Μητσοτάκης και ο Κουμουτσάκος που ευτυχώς είδαν τι συμβαίνει.» (Τα Νέα 5/10/19) Η διαφορά μεταξύ της προεκλογικής και της κυβερνώσας ΝΔ στο μεταναστευτικό είναι πράγματι μεγαλειώδης. Μεγάλη ικανοποίηση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο για το επιχείρημα της αποσυμφόρησης των νησιών, αυτό δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μπορεί να το πιστέψει. Όταν εφαρμόζεις ετσιθελικά μια πολιτική ανοιχτών συνόρων το να επικαλείσαι την αποσυμφόρηση των νησιών είναι μια πολύ κακόγουστη κοροϊδία. Δεν μπορείς να έχεις μετατρέψει την Ελλάδα στο μεγαλύτερο μαγνήτη μετανάστευσης στον πλανήτη και μετά να επικαλείσαι ανθρωπιστικούς λόγους αποσυμφόρησης. «Ενδεικτικά, σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα, μόνο κατά το πρώτο πενταήμερο του Νοεμβρίου, 527 άνδρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη πέρασαν δια θαλάσσης στα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου, «ισοφαρίζοντας» ουσιαστικά τον αριθμό προσφύγων και μεταναστών που προωθήθηκαν σε δομές φιλοξενίας της ενδοχώρας.» (Τα Νέα 5/10/19) ‘Όταν στην κοροϊδία δεν τηρείς καν τα προσχήματα.

marketnews.gr 15.11.2019
Συνέχεια

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Γιατί σε κατηγορούν για ρατσισμό


Aν θέλετε να κατανοήσετε το επίπεδο «ενημέρωσης» που παρέχει η συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ στην Ελλάδα, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την περιβόητη επιστολή της πρώην πλέον προέδρου της ΟΝΝΕΔ στην Πεντέλη, κα Φαίη Νικητοπούλου. Να διαβάσετε την μονοσέλιδη επιστολή, και μετά να διαβάσετε το πως τα ΜΜΕ σας πλάσαραν την επιστολή.

Όταν η κα Νικητοπούλου έθεσε το θέμα της μη μεταφοράς του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης σε όλη την Ελλάδα, ήταν αυτό ένα ρατσιστικό επιχείρημα; Όταν έθεσε το θέμα του τοπικού νοσοκομείου; Το θέμα της εγκληματικότητας; Τις ψεύτικες ηλικίες που δηλώνουν οι λαθρομετανάστες; Τους κινδύνους για την δημόσια υγεία; Τις επιπτώσεις στα σχολεία, στη μάθηση και τις «πολυπολιτισμικές» αλληλοεπιδράσεις;

Δεν υπάρχει ίχνος ρατσισμού στην επιστολή της κας Νικητοπούλου. Το πρόβλημα με την επιστολή της κας Νικητοπούλου είναι ότι θέτει απλά, νηφάλια και τεκμηριωμένα βασικά ερωτήματα και θέματα για την πολιτική ανοιχτών συνόρων που έχει αποφασίσει να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Δηλαδή η κα Νικητοπούλου ασχολήθηκε με θέματα που θα έπρεπε να είχαν απασχολήσει τους αρμόδιους υπουργούς. Βέβαια, οι αρμόδιοι υπουργοί που γαλουχήθηκαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης έχοντας ως ιδεώδη τους «αγώνες» και τις ιδεοληψίες της αριστεράς, είναι κάπως δύσκολο να παραδεχτούν τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων.

Στην Αυγή διαβάσαμε γιατί «Ο ρατσισμός της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης αποκάλυψε την ψυχή της Ν.Δ.» Στην Εφημερίδα των Συντακτών για «Ρατσιστικός οχετός κατά μεταναστών και προσφύγων.» Στην iefimerida για το ότι «Παραιτήθηκε η πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης μετά τον σάλο με τη ρατσιστική επιστολή.» Στα ΝΕΑ για «Ρατσιστικό παραλήρημα κατά προσφύγων.» Η ομοιομορφία στην ενημέρωση είναι πράγματι αξιοσημείωτη.

Θα πρέπει να το έχετε παρατηρήσει, ότι στο ζήτημα των ανοιχτών συνόρων όλα τα ΜΜΕ έχουν την ίδια ακριβώς στάση. Δηλαδή ανοιχτά και ξεκάθαρα υπέρ. Επίσης θα έχετε παρατηρήσει το πόσο συχνά καταδικάζουν κάποιον ως ρατσιστή και ξενοφοβικό, χωρίς σχεδόν ποτέ να σου που τι είναι αυτό που είπε ή έκανε. Και δεν σου λένε τι είπε ή έκανε, γιατί στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αν άκουγες τι είπε ο «κατηγορούμενος» θα καταλάβαινες ότι απλά άσκησε μια λογική κριτική στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων. Η κατηγορία του ρατσισμού χρησιμοποιείται ως ένα μέσο λογοκρισίας. Ως ένα εργαλείο φόβου με σκοπό να επιβάλει την σιωπή σου. Μην μιλήσεις για αυτά που βλέπεις, μην εκφράσεις τις απόψεις σου, γιατί απλούστατα θα σε μετατρέψουμε σε έναν παρία της κοινωνίας.

Ο σπουδαίος σοβιετολόγος Leonard Schapiro είχε πει ότι «το πραγματικό αντικείμενο της προπαγάνδας δεν είναι ούτε να πείσει ούτε να προσηλυτίσει, αλλά να παραγάγει έναν ομοιόμορφο τρόπο δημόσιου λόγου, έτσι ώστε και το παραμικρό ίχνος ανορθόδοξης σκέψης να ηχεί ως μια απειλητική παραφωνία». Δεν μπορείς να μιλήσεις για την καταστροφή της πατρίδας σου, της θρησκείας και των παραδόσεων σου γιατί μια τέτοια στάση θα ήταν μια «απειλητική παραφωνία» για το πολιτι-δημοσιογραφικό κατεστημένο.


marketnews.gr
1.11.2019
Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Μεταναστευτικό: η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ


Στη Λέσβο το πρωί της Τρίτης μέσα σε δέκα λεπτά είχαν εισβάλει περίπου 300 λαθρομετανάστες. Το Σεπτέμβριο η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ υπολόγισε τις «αφίξεις» σε πάνω από 10.000. Την ίδια ημέρα σε πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι εναπομείναντες Έλληνες στην επικράτεια, είχαν την ευκαιρία να μάθουν πως η κυβέρνηση ετοιμάζει να στεγάσει 56.000 λαθρομετανάστες σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία.

Ο Έλληνας πολίτης φαίνεται ότι έχει δύο επιλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ που ανοιχτά, ξεκάθαρα και χωρίς υπεκφυγές υποστηρίζει και εφάρμοσε μια πολιτική ανοιχτών συνόρων. Εν αντιθέσει, η Νέα Δημοκρατία δεν υποστηρίζει δημόσια μια πολιτική ανοιχτών συνόρων. Εμμέσως όμως έχει αποδεχτεί τις βασικές αρχές της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση δεν προτίθεται να κάνει τίποτε το ουσιαστικό για την αποτροπή των «μεταναστευτικών» ροών. Επίσης δεν προτίθεται να κάνει τίποτε το ουσιαστικό για την προστασία των συνόρων.

Αυτά που βασικά έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση μέχρι τώρα είναι μια καλύτερη και πιο οργανωμένη εισροή λαθρομεταναστών στην Ελλάδα. Δηλαδή, ό,τι θα ήθελαν να είχαν καταφέρει οι Συριζαίοι αλλά δεν μπόρεσαν λόγω της γνωστής τους ανικανότητας. Το να μοιράσει η κυβέρνηση τους λαθρομετανάστες που βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου στην υπόλοιπη Ελλάδα, αυτό θα ήθελε να το είχε πετύχει και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν μπόρεσε – και διαισθανόμενοι το πολιτικό κόστος ίσως και να μην ήθελαν.

Οι 10.000 απελάσεις που υποσχέθηκε ότι κάποτε θα πετύχει η κυβέρνηση όλοι καταλαβαίνουν είναι μια καθαρά επικοινωνιακή εξαγγελία. Όταν και αν υλοποιηθεί, θα ήταν να επαναπατρισμός των λαθρομεταναστών που εισέβαλαν στην Ελλάδα μέσα σε ένα μήνα. Ότι έχει εξαγγείλει μέχρι τώρα η κυβέρνηση διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Εξαγγελίες επικοινωνιακές που θα έχουν ελάχιστα αποτελέσματα, και όλες οι υπόλοιπες εξαγγελίες που θα έχουν ως αποτέλεσμα την συνέχιση των μεταναστευτικών ροών.

Όταν εξαγγέλλεις ότι προγραμματίζεις να στεγάσεις 56.000 λαθρομετανάστες σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία, στέλνεις ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε κάθε Σύριο, Πακιστανό, Αφγανό και άλλους που βρίσκονται στην Τουρκία να έρθουν στην Ελλάδα. Όταν κάνεις τα στραβά μάτια και αποδέχεσαι αυτούς που εισέρχονται από την Τουρκία παράνομα ως δικαίως αιτούντες ασύλου, τότε δίνεις ένα επιπλέον και σημαντικό μήνυμα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε.»

Το πρώτο βήμα μιας πολιτικής που θα είχε στόχο την αποτροπή της λαθρομετανάστευσης θα ήταν ότι η παράνομη είσοδος αυτομάτως σημαίνει απόρριψη κάθε αίτησης ασύλου. Άτομα που εισβάλουν κατά αυτό τον τρόπο στην Ελλάδα θα πρέπει να μπαίνουν σε καθεστώς απέλασης. Το δεύτερο βήμα για την αποτροπή του φαινομένου θα ήταν ότι η πρώτη προϋπόθεση για παροχή ασύλου θα ήταν η απόδειξη του αιτούντος πως υπάρχει άμεσος κίνδυνος για την ζωή του στην περιοχή που βρίσκεται τώρα. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτοί που εισβάλουν καθημερινά στην Ελλάδα δεν έρχονται για να προστατεύσουν τις ζωές τους, απλά και ξεκάθαρα μεταναστεύουν.

marketnews.gr 4.10.2019
Συνέχεια

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

All Hail Europe’s Permanent Ruling Class


Meet Ursula von der Leyen, the new president-elect of the European Commission, the executive branch of the European Union.
Like all those soon to occupy positions of power in the EU, von der Leyen did not run in the recent European elections for the position she is about to hold.

She did not participate in the debates in front of various national electorates. But she was chosen—after the elections—by the political class in Brussels, ostensibly for her faith in and loyalty to the European superstate, and personally to the German chancellor Angela Merkel.

Since 2013, von der Leyen has been the German defense minister. During that time, a parliamentary report exposed German planes that can’t fly and guns that don’t shoot. Fewer than a fifth of Germany’s helicopters are combat ready. Luftwaffe revealed that most of its 128 Typhoon jets were not ready to leave ground. All of Germany’s six submarines were out of commission.

Another report by the Rand Corporation, a think tank, revealed that it would take Germany a month to mobilize in the case of a Russian invasion of the Baltic States. Von der Leyen is very unpopular in the German army, but very popular with the Eurocrats. She’s a fervent supporter of a European army and a “United States of Europe”—the ultimate qualification for being president of the European Commission.

But there is more to the von der Leyen story. As Politico recently reported, “an investigative committee of the German parliament — the toughest instrument that lawmakers can use to probe government misdeeds — is digging into how lucrative contracts from her ministry were awarded to outside consultants without proper oversight, and whether a network of informal personal connections facilitated those deals.”

The scent of corruption is a common element among those who are to hold key positions in the European Union over the next few years. Josep Borrell, minister of foreign affairs for the socialist government of Spain, was fined 30,000 euros for insider trading. He is expected to hold the foreign policy post in the European Commission.

Christine Lagarde, most recently chief of the IMF, was involved in the case of an arbitration panel that awarded a massive payout to a French tycoon while she was the finance minister of France. A special court for ministerial misconduct found her guilty of “negligence” but “waived any punishment or criminal record, citing her ‘international reputation’ and role in dealing with ‘the international financial crisis.’” A marvelously L’état, C’est Moi form of legal reasoning. Lagarde is expected to be the next president of the European Central Bank.

The common threads of corruption, incompetence, and lack of accountability are what unites a political class that has divorced itself from the concerns of the average European. In the last days before her confirmation, von der Leyen pursued a charm offensive that included a commitment to a “Green New Deal,” a continuation of an open borders policy, and a further deepening and enlargement of the European superstate. This included the story of her having offered hospitality to a Syrian immigrant who “now speaks German fluently.”

Obviously von der Leyen would never have won the May elections running on an agenda like that. But of course, she never had to run a campaign to win the votes of the peoples of Europe. The campaign that she did run was premised on her having built “an extensive international network in politics and business,” as another Politico story put it.

Von der Leyen thrived in the networking atmosphere of World Economic Forum meetings, where she “serves on the organization’s board of trustees,” Politico noted, adding, “She’s also forged close ties to powerful figures outside the world of politics, most notably Bertelsmann, Europe’s largest media company, which owns RTL, the Continent’s largest commercial broadcaster, book publisher Random House and a stable of magazines.”

A senior Green quoted for the article said her fluency in French has helped her establish a rapport with the French political class that is unrivaled in Berlin.

It’s clear that von der Leyen’s domestic record appears to have had little effect on her election—what matters is that she is universally liked by the who’s who. “What matters most in these circles is the personal connection,” said an adviser to the leader of one of the EU’s smaller member states.

Those who count and those who are to be ruled are not the same group of people. That seems to be the essence of modern European politics: a political class and ideological cult that masquerades as a competent technocratic elite, despite its long and disastrous history. Von der Leyen’s terrible record as defense minister meant nothing. Neither did Lagarde’s record as head of the IMF, where, for instance, the Greek debt crisis was transformed into a social catastrophe. The deciding factor was their dedication to something that “those who count” are committed to. Elections are merely a necessary, archaic ritual of legitimization.

The American Conservative, 22.7.2019
Συνέχεια

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Τα παράξενα της υπόθεσης Νοβάρτις


Η υπόθεση της Novartis διαφέρει από όλες τις άλλες υποθέσεις που ήταν ή παρουσιαστηκαν ως σκάνδαλα στην μεταπολίτευση. Σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν, αν όχι στις περισσότερες, έγινε άγρια πολιτική εκμετάλλευση, έγινε επίσης χυδαία και ακραία δημοσιογραφική προπαγάνδα σε υποθέσεις που αφορούσαν πολιτικούς. Στην περίπτωση όμως της υπόθεσης Novartis υπάρχει μια σειρά παράξενων γεγονότων που την διαφοροποιούν από όλες τις προηγούμενες.

Παράξενο #1
Σε μια υπόθεση που διερευνάται η φαρμακευτική δαπάνη, εντελώς τυχαία, έχει ελάχιστα ασχοληθεί με την περίοδο που οι δαπάνες είχαν φτάσει σπάσει όλα τα ρεκόρ. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο η διαφθορά στην υγεία άρχισε να ανθεί όταν οι δαπάνες άρχισαν να μειώνονται δραστικά και να ελέγχονται πολύ πιο εξονυχιστικά. Οι δε εμπλεκόμενοι, ενώ πορευόντουσαν με το σταυρό στο χέρι τις εποχές των παχέων αγελάδων, αποφάσισαν να ξεσαλώσουν όταν μειωθήκαν δραματικά τα κίνητρα για μίζες και αυξήθηκε επίσης δραματικά ο κίνδυνος διαλεύκανσης. Ο Ταλεϋράνδος θα έλεγε ότι οι εμπλεκόμενοι ήταν κάτι χειρότερο από διεφθαρμένοι, ήταν ηλίθιοι.

Παράξενο #2
Ο μοναδικός εμπλεκόμενος από την περίοδο των παχέων αγελάδων είναι ο κ. Αβραμόπουλος και αυτό μας φέρνει στο δεύτερο παράξενο της υπόθεσης. Το βασικό χαρακτηριστικό των εμπλεκομένων φαίνεται να είναι το γεγονός ότι η πολιτική τους εξαφάνιση θα ήταν ιδιαιτέρως επωφελής για τον ΣΥΡΙΖΑ. Με Αβραμόπουλο εκτός, θα άδειαζε θέση ευρωπαίου επιτρόπου, με τον κ. Στουρνάρα θα άδειαζε η θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Με Γεωργιάδη, Βενιζέλο και Λοβέρδο εκτός θα εξαφανίζονταν οι πιο ενεργοί αντίπαλοι της κυβέρνησης εντός και εκτός κοινοβουλίου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του κ. Σαμαρά, ο οποίος ξεκινά να κάνει την εμφάνιση του στις μνήμες των κουκουλοφόρων μαρτύρων καθώς το θέμα των Σκοπίων αρχίζει να μπαίνει στο πολιτικό προσκήνιο.

Παράξενο #3
Ένα από τα πιο εύθυμα στοιχεία της υπόθεσης είναι το πως επιτυγχάνεται η εμπλοκή του ο κ. Σαμαρά. Έτσι, υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και πρωθυπουργός. Οι καταθέσεις των μαρτύρων εξελίσσονται περίεργα, δίνονται τμηματικά, κάτι σαν σήριαλ τηλεόρασης. Ως σαν να πηγαίνουν σε φροντιστήριο μνήμης, μετά επιστρέφουν για να προσθέσουν, να συμπληρώσουν και να διορθώσουν.

Παράξενο #4
Τα λάθη στην έρευνα και στην διαδικασία είναι πολλαπλά και ιδιαιτέρως σοβαρά, π.χ. ο τρόπος και ο λόγος που ορίσθηκαν οι λεγόμενοι προστατευόμενοι μάρτυρες. Αλλά αυτό που βγάζει μάτι και που γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα είναι το εξής: Η μονομέρεια των λαθών, δηλαδή το ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται από αυτά τα λάθη ή «λάθη». Οι διαρκώς χαμένοι είναι οι εμπλεκόμενοι, ενώ το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης είναι ο εξολοκλήρου ευεργετηθείς λαθών που, παρεμπιπτόντως, είναι επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανιάς.

Αυτά είναι μερικά από τα περίεργα της υπόθεσης. Αν κάποιος προσθέσει και τις επώνυμες και δημόσιες καταγγελίες ανώτατών και εν ενεργεία εισαγγελέων το πράγμα χοντραίνει πολύ περισσότερο.

Η διερεύνηση αυτής της υπόθεσης από την επόμενη Βουλή πρέπει να είναι προτεραιότητα. Δεν νοείται δημοκρατικό πολίτευμα και ταυτόχρονα διαδικασίες με τα παράξενα που αναφέρονται παραπάνω. Είναι άλλο πράγμα κάποιος να εκμεταλλευτεί πολιτικά μια υπόθεση που δεν έχει βάση, και άλλο να κτίσει μια υπόθεση για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Γιατί αυτοί που την έκτισαν δεν είναι απλά διεφθαρμένοι, αλλά είναι και ηλίθιοι.

marketnews.gr 7.2.2019
Συνέχεια

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη


Eκεί που είσθε εσείς τώρα κ. Μητσοτάκη βρέθηκαν όλοι πρωθυπουργοί των δύο τελευταίων δεκαετιών. Επίσης, όλοι τους κατέληξαν εκεί που βρίσκεται ο κ. Τσίπρας σήμερα. Ειδικά η περίοδος της κρίσης δείχνει να μετατρέπει τους νικητές σε πρωθυπουργούς μιας χρήσεως. Δηλαδή, το πολιτικό σύστημα δεν έχει βρει το δρόμο που βγάζει την Ελλάδα από την κρίση. Είμαστε σε αυτό που έχει ορθά ορισθεί ως μια κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας.

Αν οι εκλογικές συνθήκες σας φαντάζουν ιδιαίτερα ευνοϊκές αυτή την περίοδο, φαντασθείτε πως θα πρέπει να φαινόντουσαν σε ένα κόμμα του 3% πριν από πέντε χρόνια. Επομένως το καθοριστικό ερώτημα για κάποιον που δεν θα θέλει να καταλήξει ως πρωθυπουργός μιας χρήσεως είναι: τι ακριβώς έχουμε κάνει στα χρόνια της αντιπολίτευσης για να δημιουργηθούν οι συνθήκες κυβερνητικής επιτυχίας. Εδώ είναι κρίσιμο να ξεκαθαρίσουμε το διαχωρισμό μεταξύ εκλογικής και κυβερνητικής επιτυχίας. Η εκλογική επιτυχία είναι απαραίτητη προϋπόθεση της κυβερνητικής, αλλά είναι μία από τις προϋποθέσεις.

Ο κομματικός μηχανισμός που σας περιβάλει δεν καταλαβαίνει την διαφορά. Και μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Οι κομματικοί μηχανισμοί ζουν στην προ κρίσεως Ελλάδα. Αν ο κομματικός μηχανισμός είχε επικρατήσει στις εσωκομματικές του 15, δεν θα ήσασταν καν πρόεδρος της ΝΔ. Γενικά για το πολιτικό σύστημα και τάξη τα πράγματα κινούνται με πολύ συμβατικούς ρυθμούς. Στα χρόνια της κρίσης η δραματική αύξηση των φόρων επί του καθαρού εθνικού εισοδήματος είναι η πιο ευκρινής απεικόνιση της κανονικότητας και συνέχειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα.

Τώρα που είσαστε στα πάνω σας, όλοι (πολιτικοί, μηχανισμοί και ΜΜΕ) θα είναι μαζί σας. Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, θα σας εγκαταλείψουν. Χωρίς μια σημαντική κοινωνική μάζα για τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, η αποτυχία είναι βέβαιη. Αυτή η σημαντική κοινωνική μάζα δεν μπορεί να δημιουργηθεί με τα υπάρχοντα πολιτικά μέσα και ρητορική. Συμβατικές λύσεις έχουν συμβατικά αποτελέσματα.

Αν νομίζετε ότι η δραματική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η προϋπόθεση πάνω στην οποία μπορείτε να ανορθώσετε την Ελλάδα, τότε κάνετε ένα καταστροφικό λάθος. Για την πλειονότητα των πολιτών έχει αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι η ιδεολογία του. Πριν από περίπου ένα χρόνο είχα γράψει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η αριστερά, αλλά η λεγόμενη κεντροδεξιά. Η αριστερά είναι η ίδια παντού, κάνει τα ίδια λάθη, έχει τα ίδια αποτελέσματα. Αυτό που έχει κάνει την διαφορά στην Ελλάδα είναι η απουσία της κεντροδεξιάς. Μια «κεντροδεξιά» πολιτικός δορυφόρος μιας «πεφωτισμένης» σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την στασιμοχρεοκοπία. Καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι εκτός κλίματος, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

marketnews.gr 4.6.2019
Συνέχεια

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά

Επειτα από 4 χρόνια διακυβέρνησης από ένα πρωτολειακό αριστερό μόρφωμα η λαϊκή ετυμηγορία υπήρξε καταιγιστική. Η ιδέα μιας αριστερής διακυβέρνησης είναι φανερό πως φαντάζει πλέον σαν φρικτός εφιάλτης. Ο λαός δεν ξεχνά πλέον τι σημαίνει Δεξιά, τώρα που συνειδητοποίησε τι ακριβώς σημαίνει Αριστερά.
Ο Πρωθυπουργός είχε καθορίσει τις ευρωπαϊκές εκλογές ως ευκαιρία έκφρασης εμπιστοσύνης προς την κυβέρνησή του. Αυτό που εισέπραξε είναι ολοκληρωτική απόσυρση αυτής της εμπιστοσύνης.

Κι αναγκάσθηκε να προκηρύξει εθνικές εκλογές μέχρι περίπου τα τέλη Ιουνίου. Αυτό που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει στα εκλογικά αποτελέσματα είναι την κάθετη πτώση των αριστερών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στη χώρα και την κατάρρευση του συνθηματολογικού πυροτεχνήματος περί «προοδευτικών δυνάμεων».

Είναι ολοφάνερο πως ο λαός εξέλαβε ως πρόοδο τη στροφή των προτιμήσεών του προς δυνάμεις πιο φιλελεύθερες, περισσότερο συντηρητικές και δεξιότερες. Με την εξαίρεση της αναπάντεχης επιλογής Βαρουφάκη και τη σταθεροποίηση ΚΙΝΑΛ και ΚΚΕ, όλα τα υπόλοιπα αριστερόστροφα σχήματα καταποντίσθηκαν.

Ενισχύθηκαν όμως κινήσεις της Δεξιάς που εκφράζουν περίεργες προτεραιότητες. Ο λαός επίσης έστρεψε την πλάτη του προς τα ακροδεξιά άκρα δείχνοντας σύνεση και λογική. Για τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση η πρόκληση είναι θεμελιακή.

Εχει μπροστά της μια προοπτική που της επιτρέπει να απαγκιστρωθεί από τον παλαιοκομματικό κρατισμό και να ξεδιπλώσει ένα όραμα δυναμισμού και φρέσκων δημιουργικών αντιλήψεων. Το τρόπαιο είναι μπροστά της. Δεν έχει παρά να απλώσει το χέρι και να το πάρει…

TA NEA 28.5.19
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι;

Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι το πάθος της Αριστεράς, και όχι μόνο, εναντίον του νεοφιλελευθερισμού (νφ) αλλά η φοβία όλων των άλλων να συνταχθούν κάτω από αυτό το ιδεολόγημα!

Εχουν υπάρξει ιδεολογίες με τραγικές εφαρμογές των αρχών τους πάνω σε κοινωνίες και λαούς. Ο κομμουνισμός, ο φασισμός, ο ναζισμός, ακόμη κι ο σοσιαλισμός, έχουν αφήσει πίσω τους ερείπια και ανθρώπινες τραγωδίες. Κι όμως έχουν εμπνεύσει πολλές χιλιάδες πολίτες σε όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα ο κομμουνισμός, παρά τις εκατόμβες θυμάτων που άφησε στο διάβα του, εξακολουθεί να τιμάται από χιλιάδες ανθρώπους. Που μάλιστα λιθοβολούν τον νφ σαν ένα τρισκατάρατο κακό της φύσης!

Το ερώτημα είναι γιατί ξορκίζεται έτσι ο νφ που όμως όπου και κατ’ ελάχιστο εφαρμόσθηκε μόνο επιτυχίες και κοινωνική ευημερία έχει να δείξει. Αν θεωρήσουμε πως αυτός εκφράζεται μέσα από πολιτικές μείωσης φόρων, περιορισμού δημοσίων δαπανών και γραφειοκρατίας, απελευθέρωσης αγορών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων και κατάργησης αυταρχικών κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία και την κοινωνία παντού έφερε χαρά, οικονομική ευτυχία και κοινωνική ισορροπία.

Με τέτοια λογική κατά βάση κινούνται οι αγγλοσαξονικές χώρες που θεαματικά υπερέχουν απ’ όλες τις άλλες σε όλους τους δείκτες. Κι όσες χώρες άλλες ακολούθησαν τέτοιες πολιτικές άφησαν πίσω τη φτώχεια, τη μιζέρια και την υπανάπτυξη (Ινδία, Κίνα).

Τι θέλετε να είστε: ευτυχείς ή πολιτικά ορθοί; Στη χώρα μας φαίνεται η πλειοψηφική απάντηση να είναι κοντά, για την ώρα, στη δεύτερη επιλογή. Μια κι όλοι αντιπαθούν τον νφ. Τον οποίο δεν ξέρουν. Βέβαια ο νφ εξοβελίζει τη ρουσφετολογία, τον άκοπο πλουτισμό, τις δημόσιες εργολαβίες και την άχρηστη γραφειοκρατία του κράτους. Και κυρίως την προοπτική να πετύχεις στη ζωή επειδή το Δημόσιο ξοδεύει λεφτά που παίρνει από τις τσέπες κάποιου άλλου.

Ολα αυτά βέβαια έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με την αρχική διακήρυξη της ελληνικής Επανάστασης. Πριν πλακώσει η φαυλοκρατία κι ο πελατειασμός. Που ξεκαθάριζε πως οι Ελληνες ξεσηκώνονται για τη διεκδίκηση ατομικής ευδαιμονίας (=ευτυχίας) και την προστασία της περιουσίας.

Αυτά ακριβώς που σήμερα πολεμούν η Αριστερά και η λαϊκή Δεξιά, ενώ αποτελούν τη σπονδυλική στήλη μιας νφ πολιτικής. Γιατί όχι νεοφιλελεύθεροι λοιπόν;

TA NEA 11/5/2019
Συνέχεια

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Η αριστερά είναι μπίζνα


Περίμενα εναγωνίως κάποιος από την ΕΡΤ να επιχειρηματολογήσει λέγοντας ότι ο παππούς του εφοπλιστή Παναγόπουλου ήταν στο ΕΑΜ. Ή τουλάχιστον ότι το κότερο είχε χρησιμοποιηθεί στην κατοχή για να μεταφέρει πυρομαχικά. Αυτό θα ήταν μια κάποια λύση, ή μάλλον η μόνη λύση που μπορεί να δοθεί τελευταία από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς με τις στενές, ιδιαίτερα στενές, επαφές που έχει με την εγχώρια πλουτοκρατία. Οσονούπω δεν αποκλείω αν αποκαλυφθεί ότι ο Τσίπρας πετούσε με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Τραμπ, τότε οι σύντροφοι να μας λένε για το πως ο παππούς του Τραμπ βροντούσε στον Όλυμπο και άστραφτε στην Γκιώνα.

Για τον ίσως ένα και μοναδικό αριστερό που έχει απομείνει εκεί έξω και είναι κάπως σαστισμένος και έκπληκτος με όσα βλέπει τελευταία, καλό θα ήταν να του ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Η αριστερά είναι μπίζνα. Και δεν είναι απλώς μια μπίζνα, αλλά η μπίζνα. Και είναι τόσο μεγάλη μπίζνα που η φωτογραφική πιστοποίηση της συνεύρεσής Τσίπρα με την πλουτοκρατία ελάχιστα απογοήτευσε την πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή η περιορισμένη κλίμακας απογοήτευση έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότεροι αριστεροί ψηφοφόροι καταλαβαίνουν πως η εξουσία δεν είναι τίποτε λιγότερο από ένα είδος άδειας για να κόβεις χρήμα.

Η λαϊκή αγανάκτηση για τον κ. Τσοχατζόπουλο για όσους θυμούνται ήταν ένα ετεροχρονισμένο φαινόμενο. Μόνο όταν το σύστημα που έχτισε ο Τσοχατζόπουλος και οι σύντροφοι του σταμάτησε να μοιράζει λεία, προνόμια και παροχές από τα δανεικά στους κοινωνικά ευαίσθητα συμπολίτες μας, τότε και μόνο τότε, έκανε την εμφάνιση της η λαϊκή οργή για τον νεόπλουτο τρόπο ζωής του συντρόφου. Και εκεί ίσως εστιάζεται το πολιτικό πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα, παρουσιάζεται ως να μοιράζει χωρίς να μοιράζεται. Ζει το αριστερό όνειρο, αλλά ελάχιστα φτάνουν ως λεία σε οπαδούς και ψηφοφόρους μέσω του κρατικού μηχανισμού.

Ένα παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει τώρα και η συντρόφισσα Μαρία Γκαμπριέλα, κόρη του εκ Βενεζουέλας Τσάβες. Υπολογίζεται ότι ο πλούτος της φτάνει κάπου τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Και όχι, η Μαρία Γκαμπριέλα δεν είναι μια πετυχημένη εφοπλιστής όπως ο Ωνάσης, ούτε μια μαέστρος των νέων τεχνολογιών όπως ο Στηβ Τζομπς. Ο πλούτος της δεν έχει να κάνει με τίποτε που δημιούργησε η ίδια. Ο πλούτος της είναι αποτέλεσμα της εγγύτητας της με την εξουσία.

Όταν κάποιος πολίτης μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη, μπορεί ίσως να εννοεί πολλά, αλλά αυτό που πραγματικά αναζητά είναι μια εξουσία που να του μοιράζει τον πλούτο των άλλων. Όταν οι πολιτικοί μιλούν για κοινωνική πολιτική, εννοούν της πολιτικές εκείνες που τους επιτρέπουν να μοιράζουν το υστέρημα του φορολογούμενου στους εαυτούς τους, την οικογένεια τους, τους φίλους τους και στις διάφορες κοινωνικές ομάδες που θα διευκολύνουν την επανεκλογή τους. Η αριστερά είναι η μεγαλύτερη μπίζνα, γιατί συνδυάζει τα μεγαλύτερα ποσά με το πιο μεγάλο παραμύθι, αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δηλαδή την δυνατότητα να κλέβεις από τους μεν, για να εξαγοράζεις τους δε, και όλο αυτό να γίνεται υποτίθεται με τις πιο αγαθές και κοινωνικά δίκαιες προθέσεις.

marketnews.gr 5.9.2019
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Το παράδειγμα του Νετανιάχου


Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται ότι έχει κερδίσει μια πέμπτη συνεχή θητεία ως πρωθυπουργός του Ισραήλ. Για τα ελληνικά δεδομένα είναι κάπως δύσκολο να καταλάβουμε πώς κάποιος επανεκλέγεται συνεχώς από το 2009 σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Εμείς έχουμε αλλάξει 4 πρωθυπουργούς την ίδια χρονική περίοδο. Ο τελευταίος πρωθυπουργός που κατάφερε να επανεκλεγεί ήταν ο Κώστας Καραμανλής, πριν από σχεδόν 12 χρόνια.

Ο Νετανιάχου, αντίθετα από την κυρία Μέρκελ, έχει απέναντί του την πλειονότητα των ΜΜΕ και του ισραηλινού κατεστημένου. Εχει επίσης απέναντί του τη διεθνή κοινότητα - και χρησιμοποιώντας τον όρο «διεθνή κοινότητα» εννοούμε τον περιοδεύοντα θίασο γραφειοκρατών, διεθνιστών δημοσιογράφων και πεφωτισμένων πολιτικών που προσπαθεί να καθορίσει το μέλλον των εθνών.

Ο κ. Νετανιάχου έχει επιτύχει 10 χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης. Μια σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, ειδικά στα πρώτα χρόνια, έχουν αποφέρει καρπούς. Εμείς προσπαθούμε να καταφέρουμε να πετύχει ο κρατισμός αλλάζοντας πρωθυπουργούς.

Αλλά εκεί που έχει κάνει τη μεγάλη διαφορά ο Νετανιάχου είναι στο ότι έχει κατανοήσει τις πραγματικές προθέσεις και τα κίνητρα των αντιπάλων του Ισραήλ. Θα μπορούσε να πηγαίνει από συμφωνία σε συμφωνία με τους Αραβες, κάτι που θα είχε μοναδικό αποτέλεσμα τη σταδιακή αποδυνάμωση του Ισραήλ και τη διαρκή ενδυνάμωση μια αδιάλλακτης παλαιστινιακής πλευράς, η οποία έχει ως τελικό σκοπό την εξαφάνιση του Ισραήλ.

Αυτός ο ρεαλισμός στην κατανόηση του αντιπάλου έχει δημιουργήσει τις διαχωριστικές γραμμές στην ισραηλινή πολιτική σκηνή. Ενα από τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής είναι η εκλογική εξαφάνιση της ισραηλινής Αριστεράς. Οταν δόθηκε η ευκαιρία στους Ισραηλινούς να επιλέξουν μεταξύ μιας δεξιάς και μιας αριστερής θεώρησης των πραγμάτων, η επιλογή φάνηκε ότι ήταν κάτι παραπάνω από εύκολη και ιστορικά γρήγορη.
Πλέον, στο Ισραήλ οι κύριες επιλογές είναι μεταξύ δεξιών και κεντρώων.

Ολα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη αξία για εμάς. Η δική μας «Δεξιά» είναι ενοχική και φοβισμένη. Προσπαθεί πάντοτε να γίνει αρεστή στην Αριστερά και στο μεταπολιτευτικό κατεστημένο που έχει δημιουργήσει αυτή η Αριστερά. Ετσι, καταλήξαμε σήμερα να κυβερνά την Ελλάδα μια συμμορία ανειδίκευτων γκρουπούσκουλων της άκρας Αριστεράς. Δείτε τι συμβαίνει στη Βρετανία, όπου μια «Δεξιά» πάλι, η οποία μπορεί να δράσει μόνο ως μια ελαφρύτερη έκδοση των Εργατικών, κοντεύει να φέρει στην εξουσία έναν Βρετανό συριζαίο.

Οι πολίτες προτιμούν να έχουν επιλογές στην πολιτική, όπως και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής. Ειδικά τελευταία, όταν μεταξύ αυτών των επιλογών έχουν και μια συντηρητική Δεξιά, αυτή η συγκεκριμένη επιλογή είναι η περισσότερο δημοφιλής. Το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο, και οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα διακατέχονται από ενοχικά και εαυτοφοβικά σύνδρομα. Το αποτέλεσμα είναι να ενδυναμώνουν τους αντιπάλους τους και να ζημιώνουν την πατρίδα.

-Κυριακάτικη Δημοκρατία 14.4.2019
Συνέχεια