Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Tο τόξο της υποκρισίας


Την επόμενη φορά που θα ακούσεις περί «δημοκρατικού τόξου» να έχεις στο νου τις πρόσφατες μέρες, γιατί αυτές θα σου υπενθυμίσουν τον ύψιστο βαθμό υποκρισίας που ο όρος αυτός επικαλύπτει. Ο θάνατος του δικτάτορα της Κούβας ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αποκαλυφθεί η απάτη της ελληνικής πολιτικής τάξης.

Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην καταλαβαίνει την ποιότητα των «δημοκρατικών» ευαισθησιών του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημόσια συμπαράσταση στελεχών του στα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων είναι γνωστή. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η πρώτη του νομοθετική πρωτοβουλία ως κυβέρνηση ήταν η απελευθέρωση των τρομοκρατών. Και ας μην ξεχνάμε την χρήση βίας κατά πολιτικών αντιπάλων, αντιφρονούντων, δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας που για δεκαετίες τώρα που είτε έχει ασκήσει ή δικαιολογήσει.

Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα πάντα ήταν με τα άλλα μέλη του λεγόμενου «δημοκρατικού» τόξου, όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που πάντα φρόντιζαν να περιλαμβάνουν στο δημοκρατικό τους τόξο τον ΣΥΡΙΖΑ. Και το ερώτημα εδώ είναι γιατί έκαναν συμπερίληψη του ΣΥΡΙΖΑ ενώ η ιστορία του είναι τόσο γνωστή. Η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που λέμε ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από τα κόκκινα γυαλιά της μεταπολίτευσης.

Έτσι από την μια έχουμε δεξιές δικτατορίες, αλλά αριστερές επαναστάσεις. Πολιτικούς κρατούμενους από την μια, πράκτορες και αντεπαναστάτες αντιδραστικούς από την άλλη. Θύματα και δολοφονηθέντες από την μια και αυγά για συνταγή ομελέτας από την άλλη.

Η κα Γεννηματά, έτερο μέλος του «δημοκρατικού» τόξου, έγραψε στο twitter για τον Κουβανό δικτάτορα ότι «αγωνίστηκε για τις ιδέες και τη χώρα του και έγινε παγκόσμιο σύμβολο.» Ενώ ο ΣΚΑΙ, υποτίθεται φιλελεύθερο ΜΜΕ του δημοκρατικού τόξου, έκανε λόγο για την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που ήταν ο Φιντέλ Κάστρο. Το θέμα εδώ είναι αν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εκτελέσεις, οι βασανισμοί, η ανυπαρξία βασικών ελευθεριών, αν όλα αυτά δεν είναι αμφιλεγόμενα δεδομένα, τότε πως γίνεται η προσωπικότητα του Κάστρο να είναι αμφιλεγόμενη;

Η προσωπικότητα του κουβανού δικτάτορα είναι αμφιλεγόμενη στο βαθμό που η κοσμοθεωρία σου είναι διαμορφωμένη από αριστερές ιδεοληψίες από την δεκαετία του 70. Ζούμε στην χώρα που μιλάμε για τον Θάνο Αξαρλιάν ως το αθώο θύμα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν, ως αν όλοι οι άλλοι δολοφονηθέντες να ήταν επιτρεπτοί στόχοι των τρομοκρατών. Προσφάτως ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, επικρίθηκε από το ίδιο του το κόμμα γιατί τόλμησε να εκφράσει την αντίθεση του στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Το ερώτημα για την Ελλάδα του 2017 είναι αν είναι αν υπάρχει ελπίδα όταν ένα αριστερό σύστημα ιδεών και αξιών έχει αυτή την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία στο πολιτικό πεδίο. Η υποκρισία που προέρχεται από το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο απλά καταδεικνύει το εύρος της πολιτικής και πολιτισμικής παρακμής που η χώρα έχει υποστεί.

Εστία, 5.12.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Διαφωνείς με την κα. Μέρκελ;



Αν κάτι θα γίνεται ολοένα και πιο φανερό είναι η απέχθεια για την διαφορετική άποψη που έχει η καθεστωτική πολιτική τάξη για όποιον τολμά να αμφισβητεί τις «πεφωτισμένες» απόψεις της. Κλασσικό παράδειγμα η ανατολικογερμανίδα Μέρκελ για την οποία η πολιτική διαφωνία δεν είναι απλά έκφραση μιας διαφορετικής άποψης, αλλά η φανέρωση ενός προσωπικού ελαττώματος ή ακόμα πιο συχνά μιας αμαρτίας.

Με την εκλογή του κ. Trump η κα Μέρκελ φρόντισε να δώσει στον μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ και ένα μάθημα ανεκτικότητας, όπως φυσικά την καταλαβαίνει η κα Μέρκελ, γράφοντας για σεβασμό στον άνθρωπο ανεξάρτητα από το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την θρησκεία και τις πολιτικές απόψεις. Βέβαια το τελευταίο περί ανεκτικότητας στις πολιτικές απόψεις από την κα Μέρκελ μόνο ως ειρωνεία ή λεκτικός αναχρονισμός μπορεί να εκληφθεί αφού η Γερμανία είναι στην πρωτοπορία των νόμων λογοκρισίας. ‘Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κρούσματα η περίπτωση του κ. Μπέρμεναν όπου έκανε το λάθος να γράψει σατιρικό ποίημα για το τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Η κυβέρνηση της κα Μέρκελ συμφώνησε να προχωρήσει η καταγγελία του κ. Ερντογάν και το πρωτοδικείο του Αμβούργου επέβαλε κυρώσεις.

Η κα Μέρκελ προφανώς είναι ταραγμένη γιατί η εκλογή Trump δυσκολεύει το πολιτικό αφήγημα που προσπαθεί να περάσει. ‘Ότι δηλαδή όποιος δεν συμφωνεί με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων είναι ρατσιστής, ξενόφοβος και μισαλλόδοξος. Όλο αυτό το αφήγημα γίνεται πιο δύσκολο να πουληθεί αν πρόεδρος της ηγέτιδας χώρας της δύσης διαμηνύει ότι τα ανοιχτά σύνορα είναι καταστροφή, και πιο συγκεκριμένα τα ανοιχτά σύνορα στον μουσουλμανικό εποικισμό.

Δεν υπάρχουν θετικά επιχειρήματα για το τσουνάμι μουσουλμανικού εποικισμού που πλήττει την Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έχουν να δώσουν στους πολίτες της Ευρώπης τίποτε εκτός από την γνωστή αριστερή μπαρουφολογία της πολυπολιτισμικότητας. Ο εκφοβισμός με τις κατηγορίες περί ρατσισμού και ξενοφοβίας, είναι το κυρίαρχο μέσο ώστε οι πολίτες της Ευρώπης να σωπάσουν και να αποδεχθούν την παρακμή της καθημερινότητας τους ως κάτι αναπόφευκτο και αδιαμφησβήτητο.
Ο μέσος ευρωπαίος πολίτης αντιμετωπίζει ένα μονοπώλιο όσον αφορά τις πολιτικές επιλογές του. Μπορεί τα κόμματα να αλλάζουν, αλλά οι πολιτικές παραμένουν αμετάβλητες. Η πολιτική τάξη της Ευρώπης λειτουργεί με την ιδέα ότι αυτή γνωρίζει τι πραγματικά πρέπει να γίνει και ο ρόλος των πολιτών είναι απλά να παράσχουν ένα μανδύα δημοκρατικής νομιμοποίησης στην μόνιμη πολιτική τάξη.

Και σε αυτό το σημείο έχει σημασία η εκλογή Trump. Οι Αμερικανοί πολίτες βομβαρδίστηκαν επί μήνες για το πια θα έπρεπε να είναι η επιλογή τους. Το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο νόμιζε ότι οι αμερικάνικες εκλογές ήταν μια υπόθεση που είχε κλείσει. Η νίκη της Hillary Clinton εθεωρείτο σίγουρη. Αλλά οι Αμερικάνοι πολίτες παρά τις επανειλημμένες συστάσεις επέλεξαν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που προωθούσε το κατεστημένο. Ο φόβος της κας Μέρκελ είναι ότι κάποια στιγμή οι πολίτες της Ευρώπης θα πάψουν να συμπεριφέρονται ως πρόβατα. Οι αμερικάνικες εκλογές και το Brexit αποτελούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο μιας και η διαφωνία με την κα Μέρκελ θεωρείται αυστηρώς ακατάλληλη για το ποίμνιο των ευρωπαϊκών εθνών.

Εστία, 21.11.2016




Συνέχεια

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Εκλογές ελεύθερης πτώσης


Το πρόβλημα με την Hillary Clinton είναι ότι διαρκώς δημιουργείται το ερώτημα αν έχεις να κάνεις με ένα πραγματικό άτομο, ή, αν αυτό που ονομάζουμε Hillary Clinton είναι η ονομασία μιας σειράς σκανδάλων χωρίς αρχή και τέλος. Η κα Clinton είναι μια από τις θλιβερές επιλογές για την προεδρία των ΗΠΑ και μαζί με τον κ. Trump αποτελούν τα μέσα μιας προαναγγελθείσας αυτοκτονίας.

Βέβαια οι ΗΠΑ είναι ακόμα αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν το πλήγμα της 8ης Νοεμβρίου. Αλλά αυτό που είναι επίσης αληθές είναι ότι σιγά σιγά οδεύουν προς το ιστορικό εκείνο σημείο όπου η παρακμή αυτής της σπουδαίας δημοκρατίας να είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Ως Έλληνες γνωρίζουμε ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά από την περίοδο ακμής.

Το πιο πρόσφατο σκάνδαλο της κας Clinton ήταν η απόφαση της να δημιουργήσει το δικό της σύστημα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Αυτή η απόφαση παραβίασε μια σειρά από νόμους και κανονισμούς, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν μετά από κλήτευση για ένορκη κατάθεση στο Κογκρέσο, η κα Clinton φρόντισε να σβήσει από αυτό το σύστημα δεκάδες χιλιάδες emails με την δικαιολογία ότι ήταν προσωπικά και δεν είχαν σχέση με τα καθήκοντα της ως υπουργού Εξωτερικών.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο μιας και η δημιουργία αυτού συστήματος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας φαίνεται να σχετίζεται με τις υποθέσεις γύρω από το περιβόητες μεγάλες δωρεές στο ίδρυμα Clinton και τις ακριβοπληρωμένες ομιλίες του κ. Clinton από ξένες χώρες και πολυεθνικές που είχαν συμφέρον να επηρεάσουν την τότε υπουργό Εξωτερικών.

Το θέμα με την κα Clinton είναι ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι μεμονωμένο. Σε άλλα σκάνδαλα που αρχίζουν την περίοδο που o σύζυγος της ήταν πολιτειακός κυβερνήτης, η κα Clinton φαίνεται από το πουθενά να πλουτίζει από απίθανες επενδύσεις σε ακίνητα, μέχρι και σε επενδυτικά προϊόντα βοοειδών με άτομα και εταιρείες που είχαν να κερδίσουν από μια σχέση αμοιβαίας κατανόησης με τον τότε κυβερνήτη και σύζυγο της.

Παρόλο που η κα Clinton έχει διατελέσει πρώτη κυρία, γερουσιαστής και υπουργός Εξωτερικών και ενώ πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή για δεκαετίες, δεν έχει τίποτα να επιδείξει από πλευράς έργου. Στην μακρά πολιτική σταδιοδρομία της φαίνεται ότι ο μόνος ωφελημένος είναι η κα Clinton που από μέλος της μεσαίας τάξης έχει καταφέρει να γίνει πολυεκατομμυριούχος.

Η κα Clinton ανήκει σε μια νέα πολιτική τάξη χαμηλών προσδοκιών και ακόμα χαμηλότερης ηθικής στάθμης. Είναι μια πολιτική τάξη που δεν πετυχαίνει γιατί έχει την δυνατότητα να κυβερνά το κράτος σωστά, αλλά πετυχαίνει γιατί καταφέρνει να πλουτίζει και να αυξάνει την επιρροή από ένα διαρκώς διογκούμενο κράτος που πολλαπλασιάζει με το χρόνο τις δυνατότητες διαπλοκής. Η πορεία πολιτισμικής και πολιτικής παρακμής είναι ορατή.
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Έκνομη πολιτεία



Αυτές τις μέρες οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) καλούνται να απαντήσουν σε ένα βασικό ερώτημα. Και το ερώτημα αυτό είναι αν η δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος είναι εφικτή. Ο περιβόητος νόμος Παππά για την επιβολή ενός ολιγοπωλίου ενημέρωσης στην τηλεοπτική αγορά δεν είναι απλά ένας κακός νόμος, είναι ένας νόμος του οποίου η αποδοχή από το ΣτΕ θα σημαίνει ότι η εξουσία της κάθε κυβέρνησης είναι πέρα και πάνω από το σύνταγμα.

Ανήκω στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων που αντιπαθώ τα κανάλια και το τι παρουσιάζουν στους τηλεθεατές. Αυτό όμως που αντιπαθώ ακόμα περισσότερο από τα κανάλια, είναι η τυραννία μιας κυβέρνησης η οποία αποκτά το δικαίωμα να δρα ως ο μέγας έκνομος, παράνομα, και με την εξουσία και δύναμη της κρατικής μηχανής στην διάθεση της. Το έκνομο κράτος είναι ο εγκληματίας που στοχοποιεί θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος.

Την προηγούμενη εβδομάδα όταν στο ΣτΕ ήταν υπό εξέταση το παραδεκτό των προσφυγών ο εισηγητής μπήκε στην ουσία της υπόθεσης υποστηρίζοντας την συνταγματικότητα του νόμου. «Έχουμε να σταθμίσουμε δύο αγαθά, είπε. Το πρώτο είναι η αδειοδότηση που δεν έγινε από το ΕΣΡ. Το άλλο είναι η ανάγκη ύπαρξης αδειοδότησης, η οποία επιβάλλεται από τη νομολογία του ΣτΕ από το 2010 με αλλεπάλληλες αποφάσεις του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου.»

Η παραπάνω διατύπωση έχει τεράστια σημασία μιας και υποδηλώνει την αντισυνταγματικότητα που ο εισηγητής ήθελε να καταρρίψει. Ο συνταγματικός νομοθέτης δεν διαχωρίζει την διαδικασία αδειοδότησης από την ύπαρξη αδειοδότησης καθ’ εαυτή. Εάν το θέμα ήταν ο ορισμός μιας τυπικής διαδικασίας ο νομοθέτης θα είχε φροντίσει για έναν απλό νόμο με τα συνήθη παραθυράκια. Όμως η όλη διαδικασία έχει παραχωρηθεί συνταγματικά σε μια ανεξάρτητη Αρχή ακριβώς για να αποφευχθεί μια εκτροπή όπως αυτή που επιχειρεί τώρα η κυβέρνηση. Το να μιλάμε για στάθμιση δύο αγαθών είναι ουσιαστικά σαν να αγνοούμε το γεγονός ότι χωρίς το πρώτο (διαδικασία από το ΕΣΡ) δεν μπορεί να υπάρξει το δεύτερο (αδειοδότηση).

Η συνταγματική αδειοδότηση δεν διαφέρει απλά τυπικά από την αδειοδότηση Παππά. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το ΣτΕ καλείται να αποφασίσει αν η εκάστοτε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να δημιουργεί τετελεσμένα χρησιμοποιώντας νόμους που είναι ακριβώς αντίθετοι ως προς το πνεύμα και γράμμα του Συντάγματος.

Το ότι ο συνταγματικός νομοθέτης έχει δώσει την αρμοδιότητα σε μια ανεξάρτητη Αρχή για την σύσταση της οποίας απαιτείται ευρεία συναίνεση δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Ο στόχος ήταν να αποφευχθεί η περίπτωση όπου κάποια κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία για να φιμώσει ΜΜΕ που της ασκούν κριτική.

Το θέμα για το ΣτΕ είναι αν το Σύνταγμα είναι κάτι διαφορετικό από μια γενική και αόριστη διακήρυξη αρχών. Αν είναι δηλαδή ο θεμελιώδης νόμος, που μεταξύ άλλων, βάζει όρια στην εξουσία που μπορεί να ασκήσει το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτή δεν είναι μια θεωρητική έγνοια, αλλά η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός αυταρχικού καθεστώτος και της φιλελεύθερης δημοκρατίας που θέλουμε να έχουμε.

Εστία 24.10.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Από την Λέσβο στην Λωζάννη


Η ελληνική πολιτική τάξη φάνηκε να εκπλήσσεται από τις δηλώσεις του τούρκου προέδρου για την συνθήκη της Λωζάννης. Ως αν να ζουν σε μια χώρα διαφορετική απ’ αυτή που κυβερνούν, ως αν οι αποφάσεις που παίρνουν να μην δημιουργούν κλίμα και τετελεσμένα που δίνουν στην τούρκικη πλευρά την δυνατότητα να αμφισβητήσει όλα όσα το ελληνικό έθνος έχει επιτύχει τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Πως είναι δυνατόν να εκπλήσσονται από τις δηλώσεις Ερντογάν, όταν οι ίδιοι έχουν αποδεχθεί στις πρόσφατες συμφωνίες, τούρκοι κρατικοί υπάλληλοι να εγκατασταθούν στα ελληνικά νησιά και να αποφασίζουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από αυτά; Όταν οι ίδιοι άνοιξαν τα ελληνικά σύνορα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τεράστιο κύμα μουσουλμανικής λαθρομετανάστευσης που οδηγεί στον αφελληνισμό της Ελλάδας.

Αυτό που δεν πρόσεξαν οι Έλληνες πολιτικοί και τα ΜΜΕ είναι πόσο συχνά χρησιμοποιήθηκε η λέξη πληθυσμός γύρω από το θέμα της συνθήκης της Λωζάννης τις τελευταίες εβδομάδες από την τούρκικη πλευρά. Φαίνεται ότι για του Τούρκους η παρουσία και εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα νομιμοποιεί και αναβιώνει τούρκικες διεκδικήσεις. Και ενώ η ελληνική πολιτική τάξη ζει στις μεταμοντέρνες φαντασιώσεις της μετά-εθνικότητας, η τούρκικη ηγεσία ζει στον πραγματικό κόσμο όπου η κουλτούρα, η θρησκεία και o αριθμός των ανθρώπων αλλάζουν τα δεδομένα ισχύος και επιρροής.

Στην Ελλάδα παρατηρούμε την αδημονία της ελληνικής πολιτικής τάξης προκειμένου να προχωρήσει στον αφελληνισμό του εκπαιδευτικού συστήματος. Πρώτα η προσπάθεια να αλλάξει το μάθημα των θρησκευτικών, μετά ήρθαν οι αλλαγές στο μάθημα της ιστορίας με την αποβολή του Μέγα Αλέξανδρου και των Περσικών πολέμων. Και μπορεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα να μην φημίζεται για αυτό που λέμε συνέχεια του κράτους, αλλά όσον αφορά το δόγμα της λεγόμενης πολυπολιτισμικότητας υπάρχει μιας διαρκής προσπάθεια να επιβληθεί ανεξάρτητα από το πιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.

Από την εποχή της κας Ρεπούση μέχρι τον κ. Φίλη έχουν αλλάξει αρκετές κυβερνήσεις, η κατεύθυνση της πολιτικής όμως παραμένει αμετάβλητη. Το θέμα για το μέσο Έλληνα πολίτη θα μπορούσε να ήταν κάπως θεωρητικό και απόμακρο, αλλά σύντομα θα αρχίζει να ζει την πραγματικότητα που οι πιο πρόσφατες και τρέντι δοξασίες της πολιτικής τάξης θα δημιουργήσουν. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η πολυπολιτισμικότητα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μια μεταβατική περίοδος. Τελικά υπερισχύει η κουλτούρα που έχει τους αριθμούς (βλ. πληθυσμός) με το μέρος της και που πιστεύει πολύ πιο έντονα από όλες τις άλλες στις ιδέες και αρχές της κουλτούρας της.

Μεταξύ ενός πληθυσμιακά ακμαίου και ιδεολογικά φανατισμένου στοιχείου και ενός φθίνοντος πληθυσμού όπου η ηγεσία του προσπαθεί να αποδημήσει τις παραδόσεις και το πολιτισμό του, δεν είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε ποια θα είναι η κυρίαρχη κουλτούρα στο τέλος της μεταβατικής περιόδου της πολυπολιτισμικότητας.

Στην Θεσσαλονίκη μια 23χρονη κοπέλα βιάσθηκε από τρεις «πρόσφυγες». Φυσικά η είδηση αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ. Οποιαδήποτε είδηση που επιβεβαιώνει τις πραγματικές συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων αποσιωπάται. Το βασικό ερώτημα για το Έλληνα πολίτη είναι τι μπορεί να περιμένει από μια πολιτική της οποίας βασικό συστατικό είναι η απόκρυψη της αλήθεια.

Εστία, 10.10.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Κράτος εναντίον Ωραιοκάστρου


Αν η εφαρμογή του ΕΝΦΙΑ καθιέρωσε το γεγονός ότι οι Έλληνες είναι πλέον νοικάρηδες της ιδιοκτησίας τους, η πολιτική των ανοιχτών συνόρων και η μαζική εισροή μουσουλμάνων παγιώνει το γεγονός ότι σταδιακά η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια ξένη χώρα για τους Έλληνες, την θρησκεία και τις παραδόσεις τους. Αυτή τη φορά ο αφελληνισμός της Ελλάδας δεν επιβάλλεται από έναν ξένο κατακτητή, αλλά από την ίδια κυβέρνηση του ελληνικού κράτους.

Το ότι ο σκοπός του λεγόμενου αντιρατσιστικού νόμου δεν ήταν η ρητορική μίσους το ξέραμε από της αρχή. Αυτό που ήρθε κάπως σαν έκπληξη ήταν η εξαιρετικά πρώιμη και αποκαλυπτήριος εφαρμογή του. Όπως είχαμε γράψει τότε ο σκοπός αυτών των νόμων λογοκρισίας δεν είναι η τιμωρία κάποιων ακραίων απόψεων, αυτές δεν είναι παρά η αφορμή για την επιβολή νόμων λογοκρισίας. Ο πραγματικός σκοπός αυτών των νόμων είναι να ποινικοποιήσουν πολιτικές απόψεις που είναι αντίθετες στα δόγματα της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτικής ορθότητας.

Οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο του Ωραιοκάστρου έμαθαν από πρώτο χέρι τι εστί «αντιρατσιστικός» νόμος. Ως αν το λιντσάρισμα που δέχτηκαν από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ να μην ήταν αρκετό, ήρθε και η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Σύρμω Κακάλη, να διατάξει έρευνα βάση του νόμου λογοκρισίας, για αυτά που τόλμησαν να σκεφτούν και να εκφράσουν οι Έλληνες γονείς.

Ακόμα και η πιο βασική μέριμνα ενός γονέα για την υγεία του παιδιού του δεν είναι απλά ύποπτη, είναι παράνομη και εκ προοιμίου αδικαιολόγητη στην νέα πολυπολιτισμική Ελλάδα. Και που να τολμούσαν οι γονείς του Ωραικάστρου να εκφράσουν τους φόβους τους ότι πλέον τα παιδιά τους δεν θα μεγαλώνουν και θα εκπαιδεύονται σε ένα ελληνικό περιβάλλον. Το κατ’ επίφαση ελληνικό κράτος θα είχε σπεύσει να τους καταβροχθίσει.

Την ίδια εβδομάδα που οι γονείς του Ωραιοκάστρου γινόντουσαν θύματα απαράμιλλου μίσους από την πολιτική και δημοσιογραφική τάξη της Ελλάδας, στην Λέσβο η υποστολή της ελληνικής σημαίας έχει γίνει μια επικίνδυνη υπόθεση, αφού φαίνεται ότι η θέα της γαλανόλευκης προσβάλλει τους μετανάστες και τους λεγόμενους αλληλέγγυους.

Στην Αθήνα ο υπουργός παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα ξεκινήσει ένα νέο κύκλο επιθέσεων εναντίον της ελληνικής εκκλησίας κατηγορώντας της για συνεργασία με τους ναζιστές στην κατοχή. Ήταν μια κατηγορία τόσο απίθανη και ανιστόρητη που προκάλεσε την οργή του Μανώλη Γλέζου, ο οποίος δήλωσε ότι ««Όποιος καταφέρεται εναντίον της Εκκλησίας για τη δήθεν αδράνειά της στη διάρκεια της Κατοχής είναι βλάσφημος» και πρόσθεσε ότι «Η πρώτη αντίσταση στην Ελλάδα έγινε από την Εκκλησία. Είναι να κλαίει και να γελάει κανείς (με αυτά που λέει ο κ. Φίλης)».

Το υπουργείο παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ετοιμάζει 800 τάξεις για να ενταχθούν σε αυτές 20.000 μουσουλμάνοι που εισήλθαν στην Ελλάδα λίαν προσφάτως. Και ας μην ξεχνάμε το νόμο περί ιθαγένειας που πέρασαν επίσης προσφάτως και που δίνει το δικαίωμα στην ελληνική υπηκοότητα με την απλή εγγραφή σε τάξη σχολείου…

Το ότι η Ελλάδα γρήγορα μετατοπίζεται πληθυσμιακά και πολιτισμικά προς της Μέση Ανατολή δεν πρέπει πλέον να προκαλεί έκπληξη. Δεν υπάρχει τίποτα το τυχαίο σε αυτό το γεγονός. Είναι εξάλλου η επίσημη πολιτική του «ελληνικού» κράτους με την πλήρη κάλυψη και συγκάλυψη των ΜΜΕ. Στις διμερείς συναντήσεις ηγετών στο φόντο της συνάντησης υπάρχουν οι σημαίες των δυο χωρών. Στην συνάντηση Ερντογάν και Τσίπρα στην Νέα Υόρκη την προηγούμενη εβδομάδα υπήρχαν μόνο δύο τούρκικες σημαίες. Είναι αυτό που λέμε, μια φωτογραφία χίλιες λέξεις.

Εστία, 26.9.2016
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ποιοι είναι οι Απόστολοι του Νεοφιλελευθερισμού;

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο πολιτικής αυθυποβολής. Η χώρα μας είναι η μοναδική που χρεοκόπησε λόγω κατάρρευσης του δημόσιου τομέα. Που είχε εμπλακεί σε μία φρενίτιδα δανεισμού με στόχο την αύξηση των παροχών, της ρουσφετολογίας και των δίχως έλεγχο δημοσίων δαπανών. Το χρήμα έρευσε ασυγκράτητο. Μέσω των δαπανών του δημοσίου πλημμύρισε την αγορά δημιουργώντας μια κοινωνία πλούσιων πολιτών που ζούσαν όμως σε ένα κράτος αντι-παραγωγικό, καταχρεωμένο και ουσιαστικά πάμπτωχο.

Πόση σχέση θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο φαινόμενο με τις αυστηρές αρχές της οικονομίας της αγοράς που υποστηρίζει ο νεοφιλελευθερισμός; Ουσιαστικά καμία. Κι όμως από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 λαϊκιστές όλου του πολιτικού φάσματος κατηγορούσαν σαν νεοφιλελεύθερες τις πολιτικές που αποτύγχαναν. Με κορύφωση βέβαια την ομοβροντία καταγγελιών πως ήταν ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές του που μας οδήγησαν στο εθνικό μας οικονομικό αδιέξοδο. Τελευταία προστέθηκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε όσους καταγγέλλουν τον ΝΦ για όλα τα κακά που έχουν συμβεί στην Ελλάδα. Ίσως επειδή σαν Υπουργός – και αρχι-ρουσφετολόγος - της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο ανυπόστατη είναι η άποψη αυτή.


Εξ ίσου και τώρα η κατρακύλα από μνημόνιο σε μνημόνιο, η κυβερνητική υστερία με την επιβολή φόρων, η αποφυγή των όποιων διαρθρωτικών αλλαγών και οι αυταρχικές κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία με κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και μειώσεις μισθών και συντάξεων και πάλι σαν νεοφιλελευθερισμός λογίζεται. Τώρα πως γίνεται πολιτικές εκ διαμέτρου αντίθετες που ανοιχτά κονταροχτυπιούνται να θεωρούνται πως εκπηγάζουν από την ίδια ιδεολογική μήτρα είναι εντελώς αδύνατο να γίνει κατανοητό. Εκτός της προσφυγής στην ψυχολογία και την χρήση της αυθυποβολής. Διατηρείται έτσι σε όλους άσβεστη η σπίθα της αισιοδοξίας και η Αριστερά πείθει πως με τα ίδια μέσα που οδηγήθηκε η χώρα στην χρεοκοπία θα βρεί και τον δρόμο της εξόδου από την κρίση και της ανάπτυξης.

Για να βγάλει κάποιος άκρη σε όλα αυτά θα πρέπει να υπάρξει κάποιο ξεκαθάρισμα εννοιών. Τι είναι ακριβώς ο νεοφιλελευθερισμός; Αυτός σηματοδοτεί κατ αρχήν την λιγότερη παρέμβαση του κράτους στην οικονομία. Άρα το δημόσιο δεν παρεμβαίνει αυταρχικά στην μείωση μισθών, συντάξεων και σε κατάργηση λογής κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Η αγορά τα αποφασίζει αυτά με βάση τις οικονομικές της δυνατότητες. Μια εταιρία με μεγάλα κέρδη δίνει και μεγάλες αυξήσεις με βάση τις ιδιαίτερες δικές της εργασιακές συνθήκες. Και μια άλλη, ακόμη και δημόσιος οργανισμός, αν βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο κάνει περικοπές η αντιμετωπίζει το φάσμα της κατάρρευσης. Του κλεισίματος δηλ. και των συνακόλουθων απολύσεων. Οι εμπλεκόμενοι αντιμετωπίζουν την κατάσταση κι αποφασίζουν. Δεν είναι δουλειά των κρατικών αρχών, ούτε και τα χρήματα των φορολογουμένων είναι εργαλεία στα χέρια των πολιτικών για να παίζουν. Να σημειωθεί επίσης πως είναι τελείως εξωπραγματικοί οι ισχυρισμοί πως η ανταγωνιστικότητα, και οι χαμηλότερες τιμές, είναι αποτέλεσμα μειωμένων εργατικών αμοιβών. Με βάση την ορθολογική οικονομική θεωρία μείωση τιμών και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα εξαρτώνται από πέντε παράγοντες. Μισθοί, φόροι, κόστος χρήματος, ενέργειας και πρώτων υλών. Μόνο αφελείς πιστεύουν πως όταν ο ένας (μισθοί) μειώνεται ενώ οι υπόλοιποι αυξάνουν, θα πέσουν οι τιμές η θα αυξηθεί η παραγωγικότητα…

Ο νεοφιλελευθερισμός επίσης επιβάλλει δραματικές περικοπές φόρων, σταθερό σε βάθος χρόνου φορολογικό σύστημα, κατάργηση δημόσιων φορέων ώστε να μειωθεί αποφασιστικά η γραφειοκρατία, ελάχιστες κανονιστικές ρυθμίσεις στην λειτουργία των αγορών (ελεύθερη πρόσβαση σε επαγγέλματα), σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις κι εξορθολογισμό συνόλου υπόλοιπων δημοσίων δαπανών. Τι από όλα αυτά είχε γίνει πριν οδηγηθούμε στην χρεοκοπία; Και τι από αυτά έγινε (στην πράξη, όχι διακηρύξεις) από την στιγμή που μπήκαμε σε τροχιά μνημονίου και δανειακών υποχρεώσεων;

Κάποιοι αποκαλούν στην Ελλάδα δογματικό «γκουρού του νεοφιλελευθερισμού» τον Γερμανό Υπ. Οικονομικών Σόιμπλε. Τι από όλα αυτά επιβάλλει ο Σόιμπλε στην ελληνική κυβέρνηση κι από πού προκύπτει πως τέτοιες πολιτικές εφαρμόζει στη Γερμανία; Ο Αυστριακός οικονομολόγος Φρήντριχ Χάγιεκ, πραγματικός γκουρού της οικονομίας της αγοράς αυτός, επέμενε πως η μόνη παρέμβαση του κράτους στην αγορά που μπορεί να γίνει δεκτή είναι εκείνη που επιβάλει συμμόρφωση με τους κανόνες του ανταγωνισμού. Πως σχετίζεται αυτό με τον παρεμβατικό αυταρχισμό της γερμανικής επιρροής Τρόικας και την θύελλα των φόρων; Στα χρόνια της αντιπολιτευτικής πορείας της ΝΔ οι τότε χριστιανοδημοκράτες του κ. Κόλ είχαν κόψει τις οικονομικές ενισχύσεις προς το ΚΠΕΕ (δεξαμενή σκέψης της ΝΔ) επειδή προωθούσε αγγλο-σαξωνικές νεοφιλελεύθερες απόψεις. Έχει αλλάξει στην ουσία τίποτε από τότε;
Για να μην επεκταθώ, οι δημόσιες δαπάνες προκάλεσαν τα αδιέξοδα. Αυτές πάλι θα φέρουν την λύση; Σε όσες οικονομίες υπήρξε ταχύτατη πορεία εξέλιξης (Ινδία, Κίνα μεταξύ άλλων) αυτή ήταν αποτέλεσμα ανοίγματος των αγορών, μείωσης φόρων και κρατικών ελέγχων και απελευθέρωσης οικονομικών επιλογών. Κάθε τι άλλο αποτελεί συνταγή καταστροφής.
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Βρυξέλλες ίσoν παρασιτισμός


Έγινε επαγγελματίας πολιτικός στα 21 της χρόνια η κα Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Για όσους δεν την γνωρίζουν, η κα Βεστάγκερ, είναι η επίτροπος για τον ανταγωνισμό στις Βρυξέλλες. Αν κάποιος νομίζει ότι μόνο η Ελλάδα παράγει πολιτικούς που δεν έχουν εργασθεί ποτέ στην ζωή τους, τότε δεν ξέρει αρκετά πράγματα για την ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, και ειδικότερα την πολιτική τάξη των Βρυξελλών.

Είναι αρκετά πιθανότερο κάποιος Κύπριος να γνωρίζει την κα Βεστάγκερ, μιας και το 2015 διέταξε τις κυπριακές αερογραμμές να δώσουν στο κράτος 65 εκατομμύρια ευρώ με αποτέλεσμα να κλείσει η εταιρία και να χάσουν τις δουλειές τους 550 άτομα. Υποτίθεται ότι η Βεστάγκερ εργάζεται για να υπάρχει ελεύθερος ανταγωνισμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ο τίτλος του ρόλου της μοιάζει να της έχει δοθεί από κάποιον με μια ισχυρή διάθεση για ειρωνεία.

Στην πιο πρόσφατη περίπτωση η κα Βεστάγκερ αποφάσισε ότι η Apple πρέπει να «επιστρέψει» στην Ιρλανδία 13 δις ευρώ. Η αιτιολόγηση είναι ότι αυτό το ποσό είναι αποτέλεσμα της ειδικής μεταχείρισης της Apple από το κράτος της Ιρλανδίας. Βέβαια το μόνο που δεν στοιχειοθετείτε στην συγκεκριμένη υπόθεση είναι η ειδική μεταχείριση. Το κράτος της Ιρλανδίας εδώ και αρκετές δεκαετίες αποφάσισε να ακολουθήσει μια οικονομική πολιτική χαμηλής φορολογίας.

Μετά από μια μακρά περίοδο σοσιαλμανίας η Ιρλανδία του 90 θα αλλάξει οικονομικό μοντέλο. Η πολιτική των χαμηλών φόρων θα φέρει άμεσα αποτελέσματα, η ανάπτυξη την δεκαετία του 90 θα φτάσει στο 9.4%, και την δεκαετία του 2000 θα πλησιάσει το 6%. Η ανεργία από σχεδόν 15% τον καιρό της σοσιαλμανίας θα φτάσει κοντά στο 4%.

Για την ευρωκρατία η Ιρλανδία αποτελεί ένα κακό παράδειγμα. Η Ιρλανδία απέδειξε ότι μια χώρα μπορεί να αναπτυχθεί αν το πεδίο είναι ελεύθερο για επενδύσεις που δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας. Αν όμως η μακρά σου πολιτική καριέρα δημιουργήθηκε σε ένα περιβάλλον υψηλής φορολογίας και λίαν διαδεδομένου παρασιτισμού, τότε προφανώς θα προσπαθήσεις να εξαφανίσεις από τους πολίτες της Ευρώπης ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης.

Τα πραγματικά κίνητρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν άργησαν να φανούν. Ένας αντιπρόσωπος του κ. Γιούνκερ θα πει στο Fortune ότι η απόφαση απορρέει από «μια κατευθυντήρια γραμμή για μια πιο δίκαιη φορολογία.» Στην γλώσσα των ευρωκρατών δικαιότερη σημαίνει υψηλότερη, και δη σημαντικά υψηλότερη φορολογία. Στην γαλλικής εμπνεύσεως Ευρωπαϊκή Ένωση, αν όλοι συμφωνήσουμε σε μια καταστροφική επιλογή τότε, κάπως μαγικά, μπορούμε να εξαιρεθούμε από τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάλλιστα θα μπορούσε να μετονομασθεί στο Καρτέλ εναντίον της Πραγματικότητας.

Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την απληστία της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης στο να δημεύει τον πλούτο που παράγουν οι πολίτες. Αν δεν το έχετε ήδη προσέξει, οι ευρωκράτες όχι μόνο δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα μέτρα φορολογικής ληστείας που έχουν επιβάλλει οι ελληνικές κυβερνήσεις στα χρόνια της κρίσης, αλλά ενθάρρυναν, επιδοκίμασαν και ορισμένες φορές απαίτησαν διαδοχικές φορολογικές λεηλασίες. Επίσης εξ αρχής προσπάθησαν να καταστρέψουν το χαμηλό φορολογικό καθεστώς της Ιρλανδίας. Οι Ιρλανδοί μέχρις στιγμής έχουν καταφέρει να αντισταθούν. Και ενώ η Ελλάδα έχει μπει σε ένα νέο κύκλο ύφεσης, η Ιρλανδία βλέπει την ανεργία να πέφτει κάτω από το 10% και την ανάπτυξη να καλπάζει με 7.8%. Αλλά όπως είχε πει ο κ. Σημίτης, εμείς «δεν θα γίνουμε Ιρλανδία.»

Εστία, 12.9.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ράμφος καλοκαιρινός


Στην εποχή που οι τηλεοπτικές παραγωγές είναι περιορισμένες είναι ευχάριστο να βλέπεις προσπάθειες που καταφέρνουν πολλά με λίγα. Η τηλεοπτική συνέντευξη του κ. Στέλιου Ράμφου ίσως ήταν η καλύτερη σατιρική παραγωγή του καλοκαιριού. Η ποιότητα της σάτιρας ήταν ιδιαίτερα υψηλή μιας και οι συμμετέχοντες έδιναν την εντύπωση ότι ήταν εντελώς ανύποπτοι του γεγονότος.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι ο ιδεολογικός γκουρού της αυτοανακηρυχθείσας πεφωτισμένης Ελλάδας. Αυτή η Ελλάδα είναι κατά δήλωσίν ευρωπαϊκή, προοδευτική, κοσμοπολίτικη και μεταεθνική. Το μέγιστο ηθικό της προτέρημα είναι η διαφοροποίηση της από την πλέμπα, ή τα «ευρέα λαϊκά στρώματα» για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του κ. Ράμφου. Τα οποία ενίοτε έχουν το θράσος να απορρίπτουν τις επιλογές της πεφωτισμένης «ελίτ».

Το πλεονέκτημα του κ. Ράμφου είναι η ικανότητα του να δίνει απλουστευτικές απαντήσεις υπό την μορφή περισπούδαστης φιλοσοφικής σκέψεως. Το τετριμμένο της ουσίας επικαλύπτεται από το περίτεχνο της διατύπωσης. Ο αναγνώστης ή τηλεθεατής του κ Ράμφου, από την μια είναι καταναλωτής διανοητικά εύκολου υλικού, από την άλλη έχει την εντύπωση ότι η κατανάλωση αυτού του υλικού τον κατατάσσει στην σκεπτόμενη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. «Απ’ έξω εμφάνιση, από μέσα άνεση.» Εν συντομία, ο κ. Ράμφος δεν είναι παρά ο Πάουλο Κοέλιο της Πεντέλης.

«Ποιο είναι το πρόβλημα σήμερα» αναρωτήθηκε ο κ. Ράμφος. «Δεν έχουμε κράτος» απάντησε, γιατί «συναισθηματικά η οικογένεια είναι ισχυρότερη.» Η διατύπωση εδώ έχει την σημασία της. Αντί για μια διατύπωση του τύπου, για παράδειγμα, ασθενές, διογκωμένο, διεφθαρμένο, πελατειακό κράτος, ο κ. Ράμφος θέτει το ζήτημα μιας δυαδικής επιλογής μεταξύ μιας οντότητας που μπορεί να ορισθεί ως κράτος μόνο όταν συγκεντρώνει έναν ικανό αριθμό χαρακτηριστικών που ικανοποιούν τον κ. Ράμφο, ή, κάποιο μόρφωμα που έχει δημιουργηθεί στην θέση του κράτους, λόγω της υπερανάπτυξης άλλων θεσμών, και συγκεκριμένα της οικογένειας.

Αυτή η δυαδική επιλογή είναι ιδιαίτερα βολική για τον κ. Ράμφο γιατί έτσι αποφεύγει μια πιο ενδελεχή και απαιτητική συγκριτική ανάλυση της θεωρίας του, οικογένεια εναντίον κράτους, που θα τον ανάγκαζε να εξετάσει τις ιστορικές και κοινωνικές καταβολές του μοντέρνου δυτικού κράτους σε ένα πλαίσιο που θα ήταν εμπειρικά πιο «μετρήσιμο» και προσβάσιμο. Αποφεύγει αυτό που λέγεται στην φιλοσοφία η αρχή της διαψευσιμότητας, σύμφωνα με την οποία το αληθές μιας θεωρίας εξαρτάται και από την δυνατότητα να είναι διαψεύσιμη, δηλαδή να μπορεί να αποδειχτεί σωστή ή λανθασμένη.

Η ειρωνεία της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι ότι τα θετικά χαρακτηριστικά του μοντέρνου δυτικού κράτους αναπτύχθηκαν λόγω του γεγονότος ότι αναπτύχθηκε σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπου άλλοι θεσμοί ήταν εξίσου σημαντικοί, όπως η οικογένεια ή η εκκλησία, και έτσι απέκτησε ιδιαιτερότητες, όπως η διάκριση των εξουσιών, ο κοινοβουλευτισμός, η ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία, που το έδωσαν την δυνατότητα να ξεπεράσει ηθικά και υλικά τον ανατολίτικο δεσποτισμό.

Στην Ελλάδα που «είμαστε όλοι Πασόκ, και μόνο Πασόκ», και που η επίσημη πλέον θρησκεία είναι ο κρατισμός, ο κ. Ράμφος έρχεται να απενεχοποιήσει την συνείδηση μας από το γεγονός ότι ο κρατισμός απέτυχε και στην Ελλάδα. Απλά μας λέει ότι δεν προχώρησε αρκετά, δεν επεκτάθηκε όσο θα έπρεπε, η περαιτέρω κρατικοποίηση της καθημερινότητας και των λειτουργιών της οικογένειας είναι αναγκαία προκειμένου τελικά να επιτύχει. Δηλαδή, αν θεωρητικολογήσεις αρκετά, το σύμπαν συνωμοτεί στο να διατηρήσεις τις αυταπάτες σου.

Εστία, 29.8.2016
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ποιος θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του ΔΝΤ και της ΕΕ εις βάρος της Ελλάδας;


Του Ευθύμη Μαραμή

H ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ (ΙΕΟ) εξέδωσε έκθεση πριν λίγες ημέρες με τίτλο «Το ΔΝΤ και η Κρίση στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία». Είναι τόσο καταδικαστική για την Christine Lagarde και τους στενότερους συνεργάτες της, ώστε να είναι δύσκολο να διαφανεί, σίγουρα εκ πρώτης όψεως, πώς θα μπορούσαν όλοι αυτοί να μην χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά μην εκπλαγείτε αν αυτό ακριβώς συμβεί.

Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν. Οι ηγέτες τους θεωρούν ότι είναι άθικτοι, τουλάχιστον για όσο διάστημα έχουν την «ευλογία» εκείνων των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Τα οποία συμφέροντα στην περίπτωση του ΔΝΤ αποτελούνται από μεγάλες τράπεζες και κάποιες κυβερνήσεις των πλουσιότερων εθνών (που υπηρετούν επίσης τα συμφέροντα των ίδιων τραπεζών). Και αν αυτά τα συμφέροντα δεν είναι ευχαριστημένα, στήνεται εύκολα ένα σκάνδαλο με μια καμαριέρα.

Όμως η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ δεν δίνει αναφορά στη Λαγκάρντ, αλλά στο διοικητικό συμβούλιο των εκτελεστικών διευθυντών. Παρά τις πολλαπλές επικριτικές αναφορές τα τελευταία χρόνια από τα “εσωτερικά κλιμάκια” του Ταμείου , τα οποία φαίνεται να κατανοούν πολύ καλύτερα τα γεγονότα από την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της, το διοικητικό συμβούλιο δεν έχει επικρίνει δημόσια την πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας. Και ίσως αυτό πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Αν το ΔΝΤ επιθυμεί να διαφυλαχτούν τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας του, αυτό πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό μας φέρνει πίσω στο "Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν."

Η έκθεση της ανεξάρτητης υπηρεσίας αξιολόγησης καθιστά απόλυτα σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έπρεπε ποτέ να συμφωνήσει, ως μέρος της Τρόικα, στην επιβολή λιτότητας στην Ελλάδα χωρίς να επιμείνει στην σημαντική ανακούφιση του χρέους, με τη μορφή είτε κουρέματος, είτε διαγραφής. Μακρά πολιτική του ΔΝΤ είναι ότι και τα δύο αυτά (λιτότητα και ελάφρυνση χρέους) πρέπει να γίνουν από κοινού. Αλλά το έτερο μέλος της Τρόικα, η ΕΕ, δεσμευόταν από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, η οποία ορίζει πως: “Η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις”. Επίσης, η ΕΚΤ δεν μπορεί να “χρηματοδοτήσει τα κράτη μέλη". (σ.σ. συνθήκες που καταπατήθηκαν άγρια στην συνέχεια για να ευνοήσουν άλλες κυβερνήσεις και χώρες, ακόμα και επιχειρήσεις καθώς η ΕΚΤ αγοράζει πλέον τοξικά σκουπίδια φαλιρισμένων επιχειρήσεων από τις Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία)

Αν η Λαγκάρντ και η ομάδα της είχαν μείνει πιστοί στις δικές τους “αρχές”, θα έπρεπε να αρνηθούν να επιβάλουν λιτότητα στην Ελλάδα, όταν η ΕΕ αρνήθηκε την ελάφρυνση χρέους (σημείωση: αυτό ισχύει και εξακολουθεί να ισχύει τουλάχιστον από το 2010). Δεν το έκαναν όμως.

Το ΔΝΤ υπέκυψε (πόσο πρόθυμα είναι δύσκολο να υπολογιστεί) και η τρόικα ομόφωνα συμφώνησε να πνίξει την Ελλάδα. Η επίσημη δικαιολογία για την κάμψη και την υποχώρηση του ΔΝΤ από τους κανόνες του, ήταν ο κίνδυνος “μετάδοσης”. Αλλά υπάρχει ένα ξεκάθαρο σημείο που καταδεικνύει ότι η Λαγκάρντ και το επιτελείο της δεν ενεργούσαν με “καθαρή συνείδηση”, καθώς έκρυψαν την απόφαση αυτή από την εκτελεστική επιτροπή του ΔΝΤ. Επιπλέον, η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης λέει ότι δεν είχε πρόσβαση σε αρχεία-κλειδί για την αξιολόγηση των δραστηριοτήτων των μυστικοπαθών "ομάδων εργασίας".

Πολλά έγγραφα δημιουργήθηκαν εκτός των τακτικών θεσμικών διαύλων. Έγγραφη τεκμηρίωση ορισμένων ευαίσθητων θεμάτων δεν ήταν δυνατό να εντοπιστεί. Η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ποιος έλαβε συγκεκριμένες αποφάσεις ή ποιες πληροφορίες ήταν διαθέσιμες, ούτε είχε τη δυνατότητα να αξιολογήσει τους ρόλους των στελεχών και του προσωπικού. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί το ΔΝΤ χρειάζεται καν εκτελεστικό συμβούλιο. Είναι μόνο για διακοσμητική πρόσοψη αξιοπιστίας και διεθνούς συνοχής;

Όταν γίνεται τόσο σαφές μέσω μιας έκθεσης που εκδόθηκε από τα δικά του γραφεία, ότι τα εκτελεστικά όργανα του ΔΝΤ δεν ενδιαφέρονται για την εφαρμογή θεσμοθετημένων πολιτικών του ταμείου, ούτε καν για την ίδια την ύπαρξη του εκτελεστικού διοικητικού συμβουλίου (εφόσον απέκρυψαν την διαδικασία), δεν θα έπρεπε το διοικητικό συμβούλιο να παρέμβει πριν χάσει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία του;

Το κύριο πρόβλημα του ΔΝΤ - που πολλοί εκ των έσω γνώστες μπορεί ειρωνικά να το θεωρούν ως πολύτιμο πλεονέκτημα - είναι η έλλειψη διαφάνειας, σε συνδυασμό με τη συντριπτική επιρροή που ασκείται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Και η επιβολή της Ευρώπης έναντι του ΔΝΤ είναι ακριβώς αυτό που επισημαίνει αυτή η έκθεση, δεδομένου ότι κατηγορεί την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της ότι υπέκυψαν στις πιέσεις της ΕΕ, σε βαθμό που να παραβλέψουν τις δικές τους θεσμοθετημένες πολιτικές. Ενήργησαν σαν “Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο” και όχι διεθνές.

Έτσι, όταν δεν υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία, στο τέλος αυτό οδηγεί μοιραία στην πλήρη απώλεια αξιοπιστίας και σημασίας ενός θεσμού. Έτσι ακριβώς έχασε την Βρετανία η ΕΕ λόγω έλλειψης αξιοπιστίας και λογοδοσίας. Και αυτό καταδεικνύει πως η λογοδοσία και η αξιοπιστία είναι σημαντικά στοιχεία ακόμη και για μη-δημοκρατικούς υπερεθνικούς θεσμούς, κάτι που αυτοί (οι θεσμοί) έχουν την τάση να παραβλέπουν. Φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, αν και αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ως σκέψη και πράξη. Αυτό όμως που μπορεί να συμβεί, είναι πως μεγάλες χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία να απειλήσουν με αποχώρηση, ίσως δημιουργώντας το δικό τους εναλλακτικό ταμείο. Αυτά έχουν ήδη συζητηθεί ευρέως. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το δεδομένο σχήμα “ΗΠΑ / Ευρώπη” ως επίκεντρο του Ταμείου θα πρέπει να αλλάξει. Αν η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες προσπαθήσουν να διορίσουν άλλον Ευρωπαίο ως διευθύνοντα σύμβουλο (ένας άγραφος νόμος μέχρι στιγμής) θα αντιμετωπίσουν εξέγερση.

Η Λαγκάρντ συνωμότησε με την ΕΕ, υπό το πρόσχημα της πρόληψης “μετάδοσης” και εγκατέλειψε τους κανόνες του ΔΝΤ προκειμένου να στραγγαλίσουν μαζί με την ΕΕ την Ελλάδα. Φυσικά γνωρίζουμε, αν και κανείς δεν το πιστοποιεί εγγράφως στην έκθεση, ότι η μετάδοση που προσπαθούσαν να εμποδίσουν δεν ήταν μεταξύ χωρών/εθνών, αλλά μεταξύ τραπεζών. Οι πολιτικές και οι δράσεις των bailouts τις οποίες η Λαγκάρντ απέκρυψε από τους ανωτέρους της (!) Έχουν σχεδιαστεί για διασώσουν το σύνολο των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εις βάρος του Ελληνικού λαού. H λιτότητα, έγινε τόσο σφοδρή ώστε να μην έχει κανένα απολύτως λογικό νόημα - ειδικά μέσα σε μια υποτιθέμενη “ένωση” - ακόμη και αν το ΔΝΤ - όχι το πιο “φιλανθρωπικό” ινστιτούτο του πλανήτη - πάντα απέκλειε αυτές τις πρακτικές αν δεν συνοδευόταν από ισχυρή ελάφρυνση χρέους.

Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ έσωσαν τις Γερμανικές και Ολλανδικές τράπεζες εις βάρος της Ελλάδας. Αυτό αποτελεί εγγύηση για την διάλυση της ΕΕ, ακόμη και αν κανείς δεν είναι πρόθυμος ακόμα να αναγνωρίσει, παρά την κραυγαλέα ένδειξη που προκύπτει από το Brexit. Κατά πάσα πιθανότητα, η συμφορά που επεβλήθη στην Ελλάδα θα είναι και η ταφόπλακα του ΔΝΤ.

Και εκεί καταλήγει όλη αυτή η φάρσα της ΕΕ: η υπερ-συγκέντρωση μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε περιόδους ανάπτυξης. Δεν υπάρχει λόγος, εκτός από την εφαρμογή μέσω δικτατορίας, όπου οι άνθρωποι να θέλουν να είναι μέρος ενός συγκεντρωτικού κινήματος όπως η ΕΕ, πέραν του να αυξάνεται ο πλούτος και η ευημερία τους. Στη σημερινή κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, έχουμε περάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Όλοι θα θέλουν να αποχωρήσουν από ανάλογους οργανισμούς, να πάρουν πίσω τις ζωές τους και να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις, αντί αυτές οι αποφάσεις να λαμβάνονται από κάποια διευθυντήρια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, χωρίς καμία λογοδοσία.

Raúl Ilargi Meijer – Πηγή : https://www.theautomaticearth.com/2016/08/why-should-the-imf-care-about-its-credibility/

Μετάφραση: Ευθύμης Μαραμής
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Μιμηθείτε τους Έλληνες Εφοπλιστές

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα το κρατικιστικό μοντέλο είναι αυτό που κυριάρχησε κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Πρόκειται για την ανακυκλωμένη πολιτική των δανεικών με στόχο να τροφοδοτείται ένα αδηφάγο κράτος στο οποίο θα προσλαμβάνονται ψηφοφόροι και ημετέροι. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε ήταν το αντανακλαστικό της παλαιάς Ελλάδας η οποία πίστεψε ότι η επανάσταση θα γίνει με υλικά και ιδέες που θα μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάστασή μας. Τώρα πλέον που οι μύθοι αυτοί κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι ήρθε η ώρα το συλλογικό μας είναι να αντιληφθεί ότι το πρότυπο της κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας από το κράτος απέτυχε και ότι αυτό το πρότυπο πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο το οποίο να βασίζεται στο συγκριτικό πλεονέκτημα και στην εξωστρέφεια της επιχειρηματικότητας.

Ο μοναδικός τομέας που ίσταται έναντι των υπολοίπων και ανταποκρίνεται χρόνια τώρα στο νέο αυτό πρότυπο το οποίο οφείλουμε να δημιουργήοσουμε είναι Ελληνική Ναυτιλία. Ο Ελληνόκτητος στόλος κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο, απασχολεί πάνω από 30 χιλιάδες εργαζομένους ενώ άλλοι 190 χιλάδες περίπου απασχολούνται σε δουλειές που δημιουργούνται παραπλεύρως και εξαιτίας της Ναυτιλίας. Από όλες αυτές τις δραστηριότητες, η τελευταία, κατέχει αναλογικά περίπου 6,4% του ΑΕΠ της χώρας.

Το γεγονός ότι η Ελληνική Ναυτιλία είναι ένας τομέας που μάς κάνει υπερήφανους και παραμένει στην κορυφή ενώ ανταγωνίζεται παγκόσμιους κολοσσούς όπως τον Κινεζικό φερ’ ειπείν αποδίδεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν το συγκριτικό πελονέκτημα της γεωγραφίας και της ναυτικής παράδοσης και τέχνης η οποία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά αιώνες τώρα. Το γεγονός ότι αυτό το πλεονέκτημα μετετράπη σε μία παγκόσμια ανταγωνιστική βιομηχανία εξηγείται από το ότι δεν διεπλέχθη σχεδόν ουδέποτε με το Eλληνικό κράτος. Αυτή η παράδοση και η γνώση μας έφερε στην κορυφή διότι ενισχύθηκε με δάνεια από παγκόσμιες τράπεζες που θεώρησαν και θεωρούν τους Έλληνες εφοπλιστές τρομερά αξιόπιστους εξαιτίας αυτής της μακραίωνης εμπειρίας τους. Αυτό δε που κάνει τους εν Ελλάδι εφοπλιστές απαράμιλλα ανταγωνιστικούς είναι ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνει συνήθως ένας, ο πατριάρχης της οικογενείας. Πρόκειται περί ενός «παλαιοκαπιταλιστικού» προτύπου που όμως είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό διότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πολύ γρηγορότερα εν σχέσει με ένα απρόσωπο διοικητικό συμβούλιο πολλαπλών συμφερόντων αλλά και την πίστη σε αυτό που κάνουν όχι ως κάτι το προσωρινό αλλά ως μία παρακαταθήκη του ονόματός τους από την μία γενιά στην άλλη.

Φυσικά, στον παγκόσμιο ανταγωνισμό που καλούνται να ανταποκριθούν καθημερινώς οι Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις δεν προσμένουν σε κρατικές παρεμβάσεις μίας κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας για να ευνοηθούν. Το μοναδικό πράγμα που απαιτούν είναι ένα φυσιολογικό και σταθερό φορολογικό περιβάλλον και λογικές απαιτήσεις από το εργασιακό καθεστώς της σημαίας κάθε χώρας.

Οι Έλληνες λοιπόν, μία χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, ελέγχουμε τοn μεγαλύτερο στόλο ποντοπόρων πλοίων στον κόσμο. Όμως, το νόημα αυτού του άρθρου δεν έγκειται απλά στο να «εξυμνήσει» τον κλάδο αυτόν και τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν. Διότι ικανότατα μυαλά υπάρχουν και στους τομείς των υπηρεσιών, της βιομηχανίας, της κτηνοτροφίας κοκ. Ο Ελληνικός καταστροφικός εγωισμός που χρονολογείται από τον καιρό του Πελοποννησιακού Πολέμου μπορεί να εξελιχθεί σε έναν υγιεστατο ανταγωνισμό με κανόνες που θα μας ξαναβάλλει στο διεθνές παίγνιο. Πρέπει πρώτα όμως να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του κρατισμού με συνεχείς αποκρατικοποιήσεις, να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, αποκεντρωμένο Σύνταγμα που θα εξασφαλίζει σταθερή φορολογία των επιχειρήσεων για τουλάχιστον 10 συναπτά έτη και, όπου χρειάζεται το κράτος να δίνει κίνητρα στους τομείς εκείνους που αποτελούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα σε μία παγκοσμιοποιημένοι αγορά.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Η ισλαμοποίηση της καθημερινότητας


Την Τρίτη Μαροκινός θα μαχαιρώσει μια μητέρα και τις τρεις κόρες της επειδή «ήταν ντυμένες προκλητικά.» Την Κυριακή Σύριος θα σφάξει μια γυναίκα στην μέση του δρόμου. Την Δευτέρα το Ισλαμικό κράτος θα αναλάβει την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στο ‘Ανσμπαχ. Την επόμενη Τρίτη δύο ένοπλοι θα σφάξουν μέσα σε εκκλησία ιερέα. Οι παραπάνω ειδήσεις δεν είναι από την Μέση Ανατολή, είναι όμως από την νέα Μέση Ανατολή, γνωστή ως προσφάτως με την επωνυμία Ευρώπη.

Ο Γάλλος πρωθυπουργός, κ. Valls, θα δηλώσει «η Γαλλία θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με την τρομοκρατία.» Αυτή η δήλωση θα είχε κάποια αξία αν είχε γίνει όταν η πολιτική τάξη της Ευρώπης αποφάσισε να ανοίξει τα σύνορα της στην μαζική εισροή μουσουλμάνων μεταναστών. Τότε θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει ο ευρωπαίος ψηφοφόρος ότι η δική του καθημερινότητα θα είναι αυτή που θα αλλάξει, και δη προς το χειρότερο.

Στην Γερμανία η εγκληματικότητα από τους λεγόμενους πρόσφυγες έχει αυξηθεί 97%. Στην Στοκχόλμη ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός έχει γίνει άντρο συμμοριών νεαρών μουσουλμάνων που ειδικεύονται σε σεξουαλικά και άλλα εγκλήματα. Εκεί η καθημερινή εμπειρία πολλών γυναικών αρχίζει να μοιάζει με αυτή που είχε περιγράψει ευρωπαία την πρωτοχρονιά που μας πέρασε στην Κωλονία:

«Ήμασταν έντεκα φίλες και γύρω στις έντεκα βρισκόμασταν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό για να πάμε να δούμε τα πυροτεχνήματα και τότε ήταν που παρατηρήσαμε μία ομάδα ανδρών να βρίσκονται γύρω-γύρω. Καταφέραμε να πάμε στον καθεδρικό και θέλαμε να πάμε κοντά στο Μουσείο Λούντβιγκ για να δούμε τα πυροτεχνήματα κοντά στο ποτάμι, αλλά ξαφνικά μας περικύκλωσε μία ομάδα 20, 30 ανδρών», είπε σοκαρισμένη η Μισέλ. Η νεαρή γυναίκα εξήγησε στη συνέχεια πως οι άνδρες άγγιξαν την ίδια και τις φίλες της παντού, ενώ προσπαθούσαν μεταξύ τους να προστατευθούν.
« Ήταν θυμωμένοι και έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι δε θα τραβούσαν καμία από εμάς μακριά. Μας έπιαναν και προσπαθήσαμε να φύγουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν»

Αλλά μην ανησυχείτε. Όπως είχε προειδοποιήσει η κα Όλγα Κεφαλογιάννη της ΝΔ, «Κλειστά σύνορα, φόβος για το διαφορετικό, ρητορική μίσους. Αυτά, η Ευρώπη, τα πλήρωσε πολύ ακριβά στον παρελθόν. Οφείλουμε να αντιδράσουμε!.» Μετά από το μακελειό στην Νίκαια της Γαλλίας με τους 84 νεκρούς της νταλίκας ισλαμιστή, ο κ. Κουμουτσάκος, πάλι της ΝΔ, θα δηλώσει «Αν δεν διατηρήσουμε την ανοχή στην διαφορετικότητα θα έχουμε ηττηθεί.» Αν αυτά λέγονται από στελέχη της ΝΔ, δεν έχει καμία σημασία να μάθεις τι έχουν πει οι ολίγον περισσότερο αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν τω μεταξύ στην Μυτιλήνη έχουν γίνει συλλήψεις Σύρων για βιασμό και πλαστογραφία. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ μαθαίνουμε: «Όπως προέκυψε από τα στοιχεία της έρευνας, ο 19χρονος το πρωί απείλησε την 34χρονη με σπασμένο ποτήρι, ενώ στη συνέχεια τη βίασε. Όπως καταγγέλθηκε, κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων τεσσάρων μηνών, ο 19χρονος βίασε την 34χρονη τουλάχιστον 16 φορές πάντα με την απειλή ή και τη χρήση σωματικής βίας.»

‘Όπως είναι πλέον αναμενόμενο, ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων όπου ο 19χρονος Σύριος θα καταδικασθεί για τους 16 βιασμούς, θα εκτίσει μια συμβολική ποινή. Σύντομα θα είναι ελεύθερος και θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα ελεύθερος. Ούτε η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα, ούτε και οι πολλαπλοί βιασμοί θα του δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα παραμονής. Εξάλλου μια διαφορετική εξέλιξη θα ήταν «μη ανοχή στην διαφορετικότητα», «κλειστά σύνορα, φόβος και ρητορική μίσους» όπως μας συμβουλεύουν η κα Κεφαλογιάννη και ο κ. Κουμουτσάκος.

Εστία, 1/8/2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Η Επανάσταση της Ευρωπαϊκής «Πλέμπας»

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Κάτι συμβαίνει στην Δύση. Όποιος δεν έχει αντιληφθεί ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς είναι το λιγότερο μύωψ. Η τρομοκρατία ανθεί και ουδείς μπορεί να την αναχαιτίσει. Κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει κάποιον ο οποίος είναι αποφασισμένος να χάσει την ζωή του για έναν «ιερό» σκοπό, μία «ιερή» ιδέα. Κάποιον ο οποίος είναι έτοιμος να θυσιάσει την ατομικότητά του διότι ο Αλλάχ του προσδίδει νόημα στην «συνηθισμένη» ζωή που διαβιεί.

Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι η Δύση και οι ελίτ της φοράνε παρωπίδες. Αυτό θα ήταν μία εύκολη εξήγηση. Στην Δύση «ο Θεός πέθανε» αλλά κανείς δεν αντιπρότεινε κάποιον ή κάτι για να τον αντικαταστήσει. Έχει άραγε ο μέσος Δυτικός άνθρωπος ένα δικό του όραμα ζωής, βρίσκει νόημα στην συνηθισμένη ζωή που διαβιεί; Κάποτε ίσως να πίστεψε ότι η απόκτηση μίας πολυτελούς επαύλεως με γκαζόν και σκύλο θα τον έκανε ευτυχισμένο. Τώρα όμως, μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αδυνατεί να πλησιάσει το υλιστικό όνειρο που του προσέφεραν «αντί Θεού». Η ανεργία στην Δύση μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη όσο στον Ισλαμικό κόσμο αλλά στην Δύση λείπει κάτι πολύ σημαντικότερο: μία ζωή που να έχει νόημα να την ζει κανείς.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα, οι ελίτ της Δύσης προσπαθούν να κλέψουν τομοναδικό απάγγειο των μεσαίων και χαμηλότερων στρωμάτων: την ιστορία τους, την εθνική τους ταυτότητα και το αίσθημα του ανήκειν.

Οι ελίτ αυτές δεν έχουν αίσθηση του ανήκειν. Μεγάλωσαν σε ιδιωτικά σχολεία, σπούδασαν σε ακριβά πανεπιστήμια στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο και ανέλαβαν τις επιχειρήσεις των προγόνων τους. Οι επιχειρήσεις τους δεν έχουν σύνορα και η πίστη τους στην ιδιαιτερότητα του Έθνους από το οποίο κατάγονται ωχριά μπρος στα ιδικά τους συμφέροντα. Ζώντας στις πανάκριβες γειτονιές τους, αισθανόμενες ασφάλεια από την επ' αμοιβή ιδιωτική φρουρά τους, τούς είναι εξαιρετικά εύκολο να αρλουμπολογούν για την συναδέλφωση των λαών, για το πόσο ανοικτές οφείλουν να είναι οι Δυτικές κοινωνίες στους μετανάστες και για την ανάγκη δημιουργίας ενός Ευρωκράτους το οποίο θα παρακάμψει την «πλέμπα» όλων των Ευρωπαϊκών Εθνών ενώ την ίδια ώρα θα αφήσει τις ίδιες τις ελίτ να διαφεντεύουν τις τύχες της Ευρώπης για να «μορφώσουν» την «αδαή μάζα».

Στις ελίτ αυτές ανήκουν τα ΜΜΕ της Δύσης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο εξηγείται η ομοιογένεια των απόψεων σε διαφορετικές χώρες. Δικάζουν και καταδικάζουν στον αέρα όποιον είναι αντίθετος με την άποψή τους, επιβάλλοντας μία Πολιτική Ορθότητα που εάν κάποιος παρεκκλίνει από αυτήν χαρακτηρίζεται από ακραίος και ρατσιστής ως λαϊκιστής και ομοφοβικός. Η ηγεμονία τους πριν λίγα χρόνια ήταν αδιαμφισβήτητη. Το αισθητήριο της «πλέμπας» όμως είναι πολύ ισχυρότερο από ό,τι οι ίδιες οι ελίτ μπορούν να αντιληφθούν. Έτσι, το πρώτο χαστούκι που τους έριξαν ήταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το δεύτερο, και ηχηρότερο χαστούκι, ήταν το BREXIT. Και πιθανώς έπονται και άλλα. Όμως αυτό που τις χτυπά πιο αλύπητα από όλα είναι η ίδια η σκληρή πραγματικότητα: τα τρομοκρατικά κτυπήματα ως απόρροια του αγαπημένου τους ονείρου, της πολυπολιτισμικότητας.

Πολλοί θα προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι ο εθνικισμός ξανανεβαίνει στην Ευρώπη και ότι λαϊκιστές δημαγωγοί εκμεταλλεύονται τις άσχημες οικονομικές συνθήκες. Το κυριότερο που έχετε να κάνετε είναι να αναρωτηθείτε από ποιους εκπορεύονται τέτοιες αναλύσεις. Όταν όλων των Δυτικών το βιωτικό επίπεδο πέφτει ραγδαία, η τρομοκρατία είναι ανεξέλεγκτη και όλα τα ΜΜΕ ζητούν επιτακτικά να φέρουν στις Ευρωπαϊκές γειτονιες μαζικά μετανάστες η ιστορική αναλογία που έρχεται στο μυαλό κάποιου ιστορικού δεν είναι ο Μουσολίνι. Είναι η Μαρία Αντουαννέτα και το παντεσπάνι της.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια