Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Η μεγάλη του ψεύδους σχολή


Η πρόεδρος της Βουλής μίλησε για μια «κυβέρνηση που αντιστέκεται», ενώ ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι «ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε να υποκύψουμε.» Αυτά χθες το βράδυ - και μόλις λίγες μέρες μετά από την πρόταση της κυβέρνησης στους δανειστές για μέτρα 8 δις, δηλαδή μέτρα 8 φορές υψηλότερα από το περιβόητο email Χαρδούβελη. Με απίστευτη αναισθησία και κυνισμό έλεγαν ψέματα για άλλη μια φορά μπροστά στους Έλληνες πολίτες, σπρώχνοντας την Ελλάδα σε κάποιο γι’ αυτούς αναπόφευκτο ραντεβού με την εθνική τραγωδία.


Αν θέλεις να πιστέψεις όσα σου λένε σήμερα, πρέπει να ξεχάσεις όλα όσα σου είχαν πει χθες. Αυτή είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για να πάρεις στα σοβαρά τα λεγόμενα των κυβερνώντων. Τώρα σου λένε ότι το δημοψήφισμα των πέντε ημερών θα σου λύσει το πρόβλημα της λιτότητας. Όπως σου έλεγαν τον Ιανουάριο ότι η νίκη τους στις εκλογές θα έβαζε τέρμα στην λιτότητα. Θα εφάρμοζαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που δεν ήταν όλα όσα ήθελαν να κάνουν, αλλά μόνο όσα μπορούσαν άμεσα να εφαρμόσουν.

Ήρθαν στην εξουσία και επί πέντε μήνες χάθηκαν στην παρανοϊκή ασάφεια Βαρουφάκη. Σπατάλησαν τους πρώτους μήνες έτσι ώστε να μετονομάσουν την τρόικα σε τρεις θεσμούς, γιατί ο Έλληνας που γι’ αυτούς τρώει κουτόχορτο, δεν θα μπορούσε να δει την απόλυτη ομοιότητα μεταξύ των δύο. Και αφού αναλώθηκαν στις μετονομασίες, στους διορισμούς συγγενών και φίλων, στην απελευθέρωση τρομοκρατών και στο να ανοίξουν τα σύνορα στους λαθρομετανάστες, τώρα στο τέλος, νομίζοντας ότι μπορεί να εκβιάσουν, ρίχτηκαν στην λεγόμενη υπερήφανη διαπραγμάτευση που οι άλλοι δεν μπορούσαν να κάνουν.

Η κατάληξη, κατάφεραν να προτείνουν οι ίδιοι μια συμφωνία πολύ χειρότερη από αυτές που είχαν εφαρμοστεί στο παρελθόν. Κατάφεραν να τους προτείνουν μια συμφωνία ακόμα χειρότερη κι από την δική τους. Αυτά ήταν τα αποτελέσματα της τόσο υπερήφανης και ηρωικής διαπραγμάτευσης των αργόσχολων της μεταπολίτευσης.

Τώρα που έχουν ρίξει την Ελλάδα στο χειρότερο αδιέξοδο των τελευταίων δεκαετιών, τώρα σου ζητούν συχωροχάρτι και λευκή επιταγή δια δημοψηφίσματος. Για να κάνουν δήθεν όλα όσα δεν μπόρεσαν να κάνουν, αλλά ουσιαστικά για να σε πάνε εκεί που δεν θέλουν να σου πουν.

Πέρα και πάνω από το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κυρίαρχο και το ουσιαστικό δίλημμα αυτόν τον καιρό είναι αν οι Έλληνες πολίτες θα αφήσουν μια σέχτα πολιτικών απατεώνων να κάνουν την Ελλάδα μια οικονομικά, πολιτισμικά και πληθυσμιακά Συρία των Βαλκανίων. Η επιλογή που τίθεται υπό αμφισβήτηση δεν είναι τόσο η συμμετοχή σε μια Ευρωπαϊκή ομάδα κρατών, αλλά η επιλογή που έγινε κοντά διακόσια χρόνια πριν, να αφήσουμε την βάρβαρη ανατολή και να γίνουμε ένα σύγχρονο δυτικό κράτος.
Συνέχεια

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Επιτροπή Αλήθειας στηριγμένη σε Παραμύθια

Πολύς κόσμος πιστεύει ανυπόστατα πράγματα και μάλιστα επιμένει πως αποτελούν αυταπόδεικτα θέσφατα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το περίφημο «επαχθές χρέος» που φορτώθηκε υποτίθεται άδικα στις πλάτες μας από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους «άτιμους» δανειστές.

Η Βουλή αποφάσισε να το διερευνήσει και να καταμερίσει τις σχετικές ευθύνες. Μόνο που επέλεξε διεθνώς αναγνωρισμένους αριστερούς ‘ερευνητές’ για την διαπίστωση του λόγου το ασφαλές. Αν υποθέσουμε πως η σχετική δουλειά θα γίνει με σοβαρότητα και η έρευνα θα είναι ενδελεχής και με βάση τα διεθνώς αποδεκτά στάνταρντς τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα διασκεδαστικά. Θα πρέπει κατ΄ αρχήν να ερωτηθεί ο Γάλλος ειδικός που έχει κληθεί να μετέχει στην σχετική επιτροπή τι ακριβώς διαπίστωσε από την έρευνα που έκανε στον Ισημερινό. Εκεί βεβαιώθηκε επαχθές χρέος που ανταποκρίνεται στον σχετικό όρο του διεθνούς δικαίου. Γιατί δαπανήθηκαν δις. ώστε να γίνουν αγορές μέσων που χρησιμοποιήθηκαν (από την στρατιωτική δικτατορία της χώρας εκείνης) για την καταπίεση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Ουσιαστικά «επαχθές» θεωρείται ένα χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες ώστε να εξασφαλίσουν τα μέσα καταπίεσης των λαικών στρωμάτων, για την εξασφάλιση της πολιτικής τους υποταγής μέσω βασανισμών και διώξεων. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσει κάποιος πως μπορεί να ονομασθεί επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε, όπως στην Ελλάδα, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας με δαπάνες δισεκατομμυρίων για μισθούς, συντάξεις , επιδοτήσεις και δημιουργία εκατοντάδων φορέων με σκοπό τον διορισμό ανθρώπων και εξασφάλιση ικανοποιητικών αμοιβών. Θα ερευνηθεί λ.χ. το ύψος της διαχρονικής συνεισφοράς του Προυπολογισμού στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε το 2009 η χώρα να έχει μεγαλύτερο κατά 75 δις ευρώ χρέος από το κανονικό; Θα ελεγχθεί τι στοίχησε ακριβώς η απόρριψη των προτάσεων Γιαννίτση και ποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτό;

Πολλοί, ακόμη και σήμερα, δεν δείχνουν να είναι έτοιμοι να συγκρατήσουν την αύξησή του χρέους. Όπως σωστά επεσήμανε ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή (17-3-2015): «(Πολλοί σήμερα) χουβαρντάδες της προόδου ψέγουν την Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα που προστατεύει τα λεφτά των καταθετών … από διάφορους Υπουργούς που ασκούν την γνωστή πελατειακή πολιτική με τα λεφτά των άλλων». Είχαμε δηλώσει λίγο μετά τις εκλογές πως δεν θα ζητήσουμε καινούργια δανεικά. Και τώρα μιλάμε για χρηματοδοτική ασφυξία γιατί μας λείπουν τα λεφτά της Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας, τα υπόλοιπα της δόσης του Μνημονίου και η έκδοση και άλλων έντοκων του Δημοσίου. Όλα αυτά, με διάφορους τρόπους, δανεικά είναι βέβαια που αυξάνουν το χρέος. Θα γίνει και γι’ αυτά έρευνα;

Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν οι εγκέφαλοι του αριστερόστροφου λαικισμού είναι πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χρεοκόπησε το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Διότι ξόδευε σε παροχές πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να εισπράξει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές. Και τώρα τιμωρείται ο ιδιωτικός τομέας, συνθλίβεται η αγορά και μένουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι για να διασωθούν – σε πνεύμα «εξισωτικής δικαιοσύνης» πάντα – οι βολεμένοι του δημοσίου και πολλοί άχρηστοι φορείς του.

Θα έχει πολύ γούστο αν η έρευνα για την διερεύνηση του ελληνικού χρέους καταλήξει να δικαιώσει την περίφημη ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου, πως δηλ. «Μαζί τα Φάγαμε»!! Στον δημόσιο τομέα κυρίως.
Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ο σύντροφος Πάνος Καμμένος


Τα ΜΜΕ τον παρουσιάζουν ως τον ακροδεξιό εταίρο του Τσίπρα. Στην πραγματικότητα ο Πάνος Καμμένος έχει αποδειχθεί ο τέλειος σύμμαχος της άκρας αριστεράς που ουσιαστικά κυβερνά την Ελλάδα μόνη της. Κλασσικό παράδειγμα η περίπτωση του νόμου περί ιθαγένειας που πρόκειται να ψηφισθεί αυτή την εβδομάδα.

Ο κ. Καμμένος έχει μια πολύ μεγάλη δυσκολία, όταν κάτι έχει να κάνει με θέματα εθνικής ασφάλειας ή εθνικής ταυτότητας δεν μπορεί να θέσει στον κυβερνητικό συνεταίρο του κόκκινες γραμμές. Για παράδειγμα όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων, ο κ. Καμμένος απλά αποδέχθηκε το γεγονός ως αναπόφευκτο. Έτσι η λαθρομετανάστευση αυξήθηκε τον Ιανουάριο 71%, τον Φεβρουάριο 161%, τον Μάρτιο 476% και το Μάιο 1226%.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφερε στην Βουλή νομοσχέδιο για για το ισλαμικό τέμενος που θέλει να δημιουργήσει, οι Ανελ καταψήφισαν μεν, αλλά και πάλι ο κ. Καμμένος δεν άσκησε βέτο στον συνέταιρο του.

Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αποφυλακίσει τους τρομοκράτες, εκεί οι ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν ‘άσκησαν βέτο, αλλά υπερψήφισαν το ρουσφέτι για τους τρομοκράτες.

Όταν υπήρχε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ παρόλο που ήταν το μικρότερο κόμμα πολλές φορές είχε βάλει βέτο σε θέματα που αφορούσαν τις βασικές αρχές του. Έτσι, έστω και αν η ΝΔ έβρισκε άλλα κόμματα για να περάσει την νομοθεσία της στην Βουλή δεν μπορούσε να το κάνει γιατί το ΠΑΣΟΚ που έδινε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση απαιτούσε να υπάρχει συμφωνία των δύο εταίρων σε καίρια θέματα.

Στο θέμα της νομοθεσίας για το θέμα της ιθαγένειας ο κ. Καμμένος δίνει - ξανά - το ελευθέρας στους ακραίους του ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσουν όπως θέλουν. Παρεμπιπτόντως, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που δίνει την ελληνική ιθαγένεια σε όποιο παιδί απλά εγγραφεί στην πρώτη δημοτικού αποτελεί το τέλειο μαγνήτη για ακόμα μεγαλύτερα μεταναστευτικά ρεύματα και ουσιαστική δια νομοθεσίας κατάργησης του ελληνικού έθνους. Η προϋπόθεση της εγγραφής στην πρώτη δημοτικού είναι τόσο γελοία και προσχηματική που ούτε καν δεν θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί τυπική. Ο κ Καμμένος αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσει όπως θέλει αφού ξέρει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα περάσει με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ.

Έτσι ενώ στο διαδίκτυο και στις “σοβαρές” αναλύσεις διαβάζουμε ότι ο κ. Καμμένος είναι ένας εθνικιστής και ακροδεξιός στην πραγματικότητα οι “δεξιές” του παρορμήσεις εξαντλούνται σε κάποιες λαϊκιστικές κραυγές προς χάριν της θεατρικής πτυχής της πολιτικής. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από την πιο πασοκοποιημένη έκδοση της μεταπολιτευτικής “δεξιάς”.

Δεν έχει κανένα πρόβλημα με τα ανοιχτά σύνορα για τους λαθρομετανάστες, τους ελεύθερους τρομοκράτες και εγκληματίες, τον ανθελληνικό νόμο ιθαγένειας και όλα σχετικά της ακροαριστερής ατζέντας του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι τα πολυτελή ταξίδια στην Νέα Υόρκη, η υπουργική καρέκλα και οι διορισμοί στους οποίους επιδίδεται με περίσσιο ζήλο. Αυτός είναι ο Πάνος Καμμένος, ένας πασόκος με μπλε γραβάτα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Μνημονιακά και αντιμνημονιακά ψέματα


Ακούγοντάς τον κ. Βενιζέλο στην Βουλή είναι εύκολο να ξεχάσεις ότι ο ίδιος άνθρωπος πριν από λίγους μήνες είχε ως κόκκινη γραμμή την μη αλλαγή του επαίσχυντου συνδικαλιστικού νόμου. Στην Ελλάδα ξεχνάμε πολύ εύκολα, γι΄αυτό μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί μας φλομώνουν στα ψέματα.

Το πρώτο μεγάλο ψέμα των μνημονιακών είναι ότι τα προηγούμενα 5 χρόνια έγινε η μεγάλη προσπάθεια για να βγει η Ελλάδα από την κρίση, βάσει της μίας και μοναδικής εθνικής στρατηγικής που επαγγέλλεται ο κ. Βενιζέλος. Εδώ ο κ. Βενιζέλος χρησιμοποιεί ένα ρητορικό κόλπο συγχέοντας την μία και μοναδική πηγή χρηματοδότησης που είχε η Ελλάδα με το σχέδιο που τελικά εφαρμόστηκε. Ναι, μόνο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το μνημόνιο όπως εφαρμόστηκε ήταν μονόδρομος. Οι Ιρλανδοί βρισκόμενοι σε παρόμοια κατάσταση έβαλαν τις κόκκινες γραμμές τους στην διατήρηση της ανταγωνιστικότητας τους και την χαμηλή φορολογία. Οι δικές μας κόκκινες γραμμές ήταν στη διατήρηση του μεγάλου κράτους.

Εξάλλου, ο κ. Τσίπρας δεν προσπαθεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να διατηρήσει την ίδια εθνική στρατηγική που άρχισε να εφαρμόζεται πριν από 5 χρόνια. Η μόνη διαφορά είναι το τεράστιο πολιτικό βάρος που δημιουργούν τα μεγάλα προεκλογικά του ψεύδη, η πρωτοφανής απειρία του και το γενικότερα πολύ χαμηλό επίπεδο των στελεχών της κυβέρνησης, τα οποία έχουν μια απίθανη έφεση στο να κατασκευάζουν αδιέξοδα και παγίδες για τους εαυτούς τους.

Ένας άλλος μνημονιακός μύθος είναι η ιδέα ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να εκσυγχρονίσουν την ελληνική οικονομία. Αν αυτό ίσχυε γιατί τότε δημιούργησαν το μεγαλύτερο μηχανισμό συντήρησης και μεγέθυνσης του πελατειακού κράτους στα χρόνια της μεταπολίτευσης; Ο κυρίαρχος φόβος των Ευρωπαίων είναι μήπως η περίπτωση της Ελλάδας καταδείξει τις παρόμοιες παθογένειες που χαρακτηρίζουν το σύνολο της Ευρώπης. Όσο η Ελλάδα παραμένει στα διεθνή πρωτοσέλιδα τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να ανακαλυφθεί πρόωρα ότι η σοσιαλδημοκρατική ουτοπία των υψηλών φόρων και υψηλών δημόσιων δαπανών οδηγείται σε αδιέξοδο. Όπως οι Έλληνες πολιτικοί στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έτσι και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοι τους θέλουν απλά να παραδώσουν αυτό το πρόβλημα στους επόμενους, χωρίς να χρειαστεί αυτοί να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις. Έτσι εξηγείται και ο μεγάλος τους ενθουσιασμός για το τζάμπα χρήμα που τυπώνει ο Ντράγκι (QE).

Όσο για να αντιμνημονιακά ψέματα, αυτά αρχίζουν να αποκαλύπτονται ήδη. Ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Κινέζοι και φυσικά ούτε οι Αμερικάνοι θέλουν να δανείσουν μια χώρα που δεν παράγει πλούτο και επομένως θα είναι αδύνατο να τους ξεπληρώσει. Εδώ να σημειώσουμε ότι απλά ακολουθούν το παράδειγμα των Ελλήνων που όχι μόνο δεν θέλουν να δανείσουν το ελληνικό κράτος, αλλά αποσύρουν ακόμα και τις τελευταίες αποταμιεύσεις τους που έχουν μείνει στις ελληνικές τράπεζες. Στην Ελλάδα η ψήφος μας είναι σταθερά αριστερή, η τσέπη μας είναι σταθερά δεξιά.

Το μνημόνιο δεν έφερε την κρίση στην Ελλάδα, αλλά η κρίση χρέους έφερε το μνημόνιο. Το 2010 δεν είχε μείνει κανένας λογικός ιδιώτης που ήθελε να συνεχίσει να δανείζει μια οικονομία όπου η παραγωγή πλούτου είναι ανάθεμα. Έτσι η μόνη πηγή χρηματοδότησης ήταν και είναι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι οι οποίοι θέλοντας και μη πληρώνουν επειδή η πολιτική ηγεσία τους έχει αποφασίσει να κάνει ότι είναι δυνατόν για να συγκαλύψει τις οικονομικές αδυναμίες της Ευρώπης.

Ο κ. Τσίπρας δεν διαφωνεί επί της ουσίας με το εθνικό σχέδιο του κ. Βενιζέλου, απλά δεν ξέρει πολλά πράγματα, και καταλαβαίνει ακόμα λιγότερα. Υπάρχουν ικανοί και λιγότεροι ικανοί κρατιστές. Αυτοί κυβερνούν τις τελευταίες δεκαετίες και συνεχίζουν τώρα στα χρόνια της κρίσης χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Έτσι, η ολοένα και αυξανόμενη πτωχοποίηση είναι μονόδρομος και εθνικό σχέδιο για να χρησιμοποιήσουμε τους όρους του κ. Βενιζέλου.
Συνέχεια

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ο Πόλεμος των Γενεών

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει πρακτικά, οικονομικά και από άποψη κουλτούρας η Ελλάδα είναι ο «συνεταιρισμός μεταξύ των γενεών». Η «core» ουσία του προβλήματος έγκειται στον τρόπο με τον οποίο το δημόσιο χρέος επέτρεψε, και ακόμα επιτρέπει, στην προηγούμενη και σημερινή γενιά ψηφοφόρων να ζει εις βάρος όσων είναι ακόμα πολύ νέοι για να ψηφίσουν ή είναι ακόμα αγέννητοι.

Έτσι, ενώ όσοι υμνούν ακόμα τον Μάη του 68 και τα μεταϋλιστικά του αιτήματα (σεξουαλική απελευθέρωση υλική και μεταφύσικη στην εργασία και τις κοινωνικές σχέσεις) δεν αντιλαμβάνονται ότι πανηγύρι χωρίς κόστος και τελικό λογαριασμό δεν υπάρχει. Ήδη από το 1790 ο Έντμουντ Μπερκ έγραφε ότι το πραγματικό κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι το κατά Ρουσσώ συμβόλαιο ανάμεσα στον ηγεμόνα και το λαό ή την απροσδιόριστη «γενική βούληση», αλλά ο «συνεταιρισμός ανάμεσα στις γενεές»: «Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αποτελεί όντως συμβόλαιο...όχι μόνον σε όσους ζουν, αλλά ανάμεσα σε όσους ζουν, όσους έχουν πεθάνει και όσους πρόκειται να γεννηθούν"».

Υπό πολλές έννοιες, αυτή είναι και η πρακτική απόδειξη ύπαρξης Έθνους , αφού η ατομικά συλλογική βούληση δεν αποδέχεται την ύπαρξη του τεράστιου δίχως σχεδιασμού κοινωνικού κράτους που θα χρεώνει τις επόμενες γενεές και για αυτό το τελευταίο αποτελεί την ιερή αγελάδα της Αριστεράς που επιθυμεί να το διογκώσει. Η Αριστερά άλλωστε θεωρεί ότι «οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς», ήτοι πιο νεφελλώδης και φασιστικά ονειροπόλος βούληση πεθαίνεις.

Το κοινωνικό κράτος της μεταπολίτευσης το τροφοδοτούσαν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αλλά και τα πάσης φύσεως εμβάσματα που έστελναν οι ομογενείς από το εξωτερικό με διαφορετική ισοτιμία. Διαφορετική η κουλτούρα του Έλληνα τότε, διαφορετική η κουλτούρα του Έλληνα σήμερα. Τότε, όσοι έφευγαν από τη χώρα, αναπολούσαν την πατρτίδα έστω και σε ένα φαντασιακό αξιακό πλαίσιο. Σήμερα, οι νέοι ρίχνουν μία μούντζα στην χώρα από όπου προέρχονται αισθανόμενοι ότι τους ταιριάζει ο δυτικός τρόπος ζωής χωρίς να μπορούν να κρίνουν ποιος είναι ο ελληνικός αφού το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, δομημένο από την Αριστερά, δεν παρήγαγε Έλληνες, αλλά τροφούς Νομικών, Ιατρικών και Πολυτεχνικών Σχολών. Η γενιά δε του Πολυτεχνείου έζησε όπως οι περίφημοι «baby boomers» του μεταπολεμικού consensus. Ήρθαν στην εξουσία και έζησαν με βουλιμία, αυταρέσκεια, και αντί να προωθήσουν εξαγωγικά προϊόντα με ονομασία προέλευσης, όπως το λάδι, τη φέτα, την τομάτα και ό,τι εκλεκτό και σε μικρές ποσότητες παράγει η ελληνική γη, προτίμησαν να κάνουν πιάτο εγχώριας κατανάλωσης τον σοσιαλισμό της αστακομακαρονάδας.

Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στην έλλειψη κάποιου δήθεν στιβαρού, χαρισματικού ηγέτη, αλλά στην απουσία βούλησης κατάρτισης ενός θεσμικού πλαισίου που να απαγορεύει τέτοιες διαγενεακές σπατάλες. Τα σοβαρά Έθνη πλέον οφείλουν να καταρτίζουν ισολογισμούς δημοσίου τομέα, έτσι ώστε οι υποχρεώσεις των κρατών να μπορούν να συγκρίνονται με το ενεργητικό τους. Αυτό βοηθά να αποσαφηνιστεί η διαφορά ανάμεσα στα ελλείμματα που χρηματοδοτούν επενδύσεις και τα ελλείμματα που χρηματοδοτούν τρέχουσα κατανάλωση. Απαραίτητη και η μίμηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων με τις Γενικά Αποδεκτές Λογιστικές Αρχές. Αλλά, πάνω από όλα, κατάρτιση σε συνεχή βάση, διαγενεακών Λογαριασμών ούτως ώστε να καθίστανται απερίφραστα σαφείς οι διαγενεακές συνέπειες της τρέχουσας πολιτικής. Ο ιδιωτικός τομέας, πιο κοντά στη φύση και στις ανάγκες των ανθρώπων, δείχνει τον δρόμο. Εάν η δομή του κράτους δεν μπορέσει να αλλάξει, τότε και η ίδια η χρησιμότητά του θα αρχίσει να αμφισβητείται. Δείτε τα ανοιχτά debates περί ιδιωτικοποίησης της FED, της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι η λύση. Πιστεύω όμως ότι η αλλαγή και η προσαρμογή στις νέες συνθήκες είναι στη φύση μας. Και Φύση πρωτίστως σημαίνει επιβίωση.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών


Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Ο μοιραίος Γιάνης Βαρουφάκης


Έχει ενδιαφέρον να διαβάζει κάποιος τα κείμενα του κ. Βαρουφάκη που έγραψε πριν γίνει υπουργός. Εκεί μπορεί να δει την προσωπικότητα ενός ατόμου που όχι μόνο αγνοεί πολλά δεδομένα της πραγματικότητας, αλλά που επίσης αγνοεί την πιθανότητα ύπαρξης της όποιας άγνοιας στην δική του περίπτωση.

Έτσι στο «Ο πανικός τους, η ελπίδα μας» που έγραψε τον Δεκέμβριο του 2014 διαβάζουμε: «Όσο διαρκεί μια τέτοια διαπραγμάτευση, κατά τη διάρκεια της οποίας θα απειλούμαστε με κλείσιμο των ΑΤΜ από το Βερολίνο και τη Φρακφούρτη, οι αγορές θα έρθουν και πάλι στα όρια του νευρικού κλονισμού, τα spreads θα φτάσουν στα ουράνια, το χρηματιστήριο στις 600 μονάδες, τα ανόητα hedge funds θα τραβάνε τα μαλλιά τους. Δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία το επιτόκιο δανεισμού του δημοσίου όσο το δημόσιο δεν δανείζεται. Δεν έχει σημασία η τιμή της μετοχής μιας τράπεζας πού ήταν και παραμένει πτωχευμένη και η οποία είχε τσιμπήσει μερικά ευρώ λόγω μιας πολιτικά κατασκευασμένης φούσκας.»

Αυτό ήταν το σενάριο για την περίοδο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης. Μια σειρά παραγόντων θα αισθάνονται την έξαψη της “σκληρής” αντίστασης Τσίπρα-Βαρουφάκη, αλλά όλα αυτά θα είναι μακριά από την πραγματικότητα του μέσου Έλληνα ο οποίος δεν εργάζεται σε Hedge Fund, δεν έχει μετοχές στο χρηματιστήριο και ο οποίος έχει ακούσει τόσες πολλές τις απειλές για κλείσιμο των ATM οπότε γιατί να τις πιστέψει.


Ήταν ένα σενάριο του οποίου οι συνθήκες ήταν κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των φαντασιώσεων Βαρουφάκη. Οι συνετοί άνθρωποι αρχίζουν από τις συνθήκες της πραγματικότητας και από εκεί κτίζουν τα διάφορα σενάρια δράσης. Αντίθετα, ο κ. Βαρουφάκης, αρχίζει από ένα ιδεατό γι΄αυτόν σενάριο και από εκεί και μετά κλαδεύει ότι προεξέχει έτσι ώστε το σενάριο δράσης να φαντάζει ρεαλιστικό, ρηξικέλευθο και η μόνη λύση που μόνο μια διάνοια τύπου Βαρουφάκη θα μπορούσε να εφεύρει.

Έτσι έπεσε κλάδεμα στις πολιτικές επιδιώξεις και τις πολιτικές παραμέτρους που αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Κλάδεμα στις επιπτώσεις μια παρατεταμένης διαπραγμάτευσης υπό την απειλή χρεοκοπίας και πως αυτές άμεσα θα άλλαζαν τις συνθήκες και την δυναμική της ίδιας διαπραγμάτευσης. Κλάδεμα επίσης ήταν η απίστευτη άγνοια για τους κανόνες και το πως λειτουργούν όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμοί. Και κάπως έτσι κτίστηκε το σενάριο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης Τσίπρα-Βαρουφάκη, που θα κατέληγε σε μια συμφωνία που θα εμπεριείχε το πρόγραμμα Θεσαλλονίκης και όλες τις άλλες υποσχέσεις και ιδεολογικές κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Μια συμφωνία που δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομμύριο να μην αποδεχθεί η Μέρκελ, η οποία θα υπέγραφε αυτή την συμφωνία μέρα μεσημέρι σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα.

Ποιος θα μπορούσε να φτιάξει ένα σενάριο του οποίου η επιτυχία βασίζεται στην αναγκαιότητα η πραγματικότητα να είναι αποκλειστικά μια εσωτερική υπόθεση μιας ομάδας ανεπάγγελτων και θεωρητικών; Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι η απάντηση.

Σαν να μην έφταναν οι φαντασιώσεις ως σενάρια δράσης υπάρχει και η προσωπικότητα του ανθρώπου που περιπλέκει ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Αν μη τι άλλο, αν ο κ. Τσίπρας ήθελε να πουλήσει ένα δύσκολο για τους Ευρωπαίους σχέδιο δεν θα έπρεπε να είχε ένα γραφικό τύπο ως τον πωλητή. Είναι πολύ πιο εύκολο να υποχωρήσεις σε έναν διαπραγματευτή που φαίνεται λογικός και μετρημένος, παρά στην γαλαξιακή μαύρη τρύπα ναρκισσισμού που ακούει στο όνομα Γιάνης Βαρουφάκης.

Το πρόσφατο φιάσκο με την αποκάλυψη ή επινόηση της ηλεκτρονικής καταγραφής των συνομιλιών είναι η ύστατη απόδειξη της καταστροφικής επιλογής Βαρουφάκη. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί ξεφούρνισε αυτή την ιστορία. Οι χαρακτηρισμοί τύπου τζογαδόρος, ερασιτέχνης και χασομέρης που υποτίθεται ελέχθησαν εναντίον του κ. Βαρουφάκη στην σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Ρίγα ήταν τόσο αντίθετοι προς την εικόνα που έχει για τον ευατό του, που δεν δίστασε να θυσιάσει τον ρόλο ως διαπραγματευτή προκειμένου να τους αντικρούσει. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα παραπαίει.

Συνέχεια

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

613 Ανεργοι την Ημέρα !

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα κλείνουν 59 επιχειρήσεις και χάνουν την δουλειά τους 613 άνθρωποι. Ελάχιστων όμως δείχνει να ιδρώνει το αυτί από τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία. Οι περισσότεροι νοιάζονται και κινητοποιούνται στο άκουσμα πως ενδεχόμενα μπορούν να απολυθούν κάποιοι από το δημόσιο.

Η απόλυση 25 περίπου καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, των οποίων μάλιστα απλά τελείωσε και δεν ανανεώθηκε η σύμβαση εργασίας, αποτέλεσε κύριο θέμα στην ειδησεογραφία τηλεοράσεων, ραδιοφώνων και εφημερίδων. Παράλληλα, το ενδεχόμενο απόλυσης προ καιρού 110 εργαζομένων από την κρατική τότε ακόμη COSMOTE κόντεψε να προκαλέσει πολιτικό σεισμό. Την ίδια περίοδο απολύθηκαν δίχως την παραμικρή αντίδραση περίπου 300 υπάλληλοι της ιδιωτικής VODAFON !! Η επιλεκτική ευαισθησία της ελληνικής κοινής γνώμης για ζητήματα απασχόλησης και κοινωνικών ανισοτήτων βγάζει σχεδόν μάτια. Δίχως από αυτό να εξαιρούνται ούτε και οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ενώ η δικής τους ζωή τινάζεται στον αέρα αντί να οργανωθούν, να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν ενδιαφέρονται κατά κύριο λόγο για την τύχη όσων με διάφορους τρόπους κατόρθωσαν να τρυπώσουν στο Δημόσιο !! Η συνακόλουθη βαθύτατη κρίση που έχει κατακλύσει την ζωή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού που τυχαίνει να εργάζεται, κάτω από πολλές ιδιότητες, στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας δεν εκπλήσσει βέβαια κανένα. Όπως στρώσεις, λέει μια λαική παροιμία, έτσι και θα κοιμηθείς.

Αλλά και όλες όμως οι προσπάθειες των πολιτικών αρχών της χώρας εξαντλούνται σε πολιτικές που σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα αναφέρονται στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Ακόμα και οι ιδέες για ανάκαμψη της οικονομίας και οι επιλογές που οι εμπνευστές τους υποστηρίζουν πως υποτίθεται πως οδηγούν σε ανάπτυξη δεν κατευθύνονται στην ενίσχυση της παραγωγής και στην δυναμική απελευθέρωση των αγορών. Κατ’ αποκλειστικότητα επικεντρώνονται στην εξασφάλιση και διοχέτευση δημόσιου χρήματος στην οικονομία που όμως αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε νέες κρίσεις και καινούργια αδιέξοδα. Όπως εξηγεί με εξαιρετική καθαρότητα ο Johan Norberg στο βιβλίο του Financial Fiasco (2012), η διοχέτευση χρήματος από πάνω στην οικονομία (που δεν έχει δηλ. παραχθεί μέσα από τους ομαλούς μηχανισμούς της αγοράς αλλά είτε τυπώνεται είτε είναι δανεικό) πρώτα – πρώτα μειώνει την πραγματική αξία των εισοδημάτων μια και συνιστά με τον τρόπο αυτό ένα έμμεσο τρόπο φορολόγησης. Με εξ’ ίσου όμως επικίνδυνο τρόπο «υπονομεύει το σύστημα τιμών, διότι δίνει στις επιχειρήσεις εσφαλμένα μηνύματα για το πραγματικό ύψος της ζήτησης». Ετσι, δημιουργείται προσφορά στηριγμένη πάνω σε εικονικά επίπεδα ζήτησης με αποτέλεσμα οι διάφορες οικονομικές κινήσεις (προσλήψεις, επεκτάσεις επιχειρήσεων, δανειοδοτήσεις κλπ) να βασίζονται σε μη υπαρκτά δεδομένα, να προκαλούν φούσκες και να καταλήγουν σε ανισορροπία και σε δυσλειτουργία των αγορών. Συνακόλουθα, η διοχέτευση χρήματος που δεν έχει στην πράξη παραχθεί η κερδηθεί από τον πραγματικό δυναμισμό της οικονομίας, οδηγεί σε πρόσκαιρα φαινόμενα ανάκαμψης που καταλήγουν όμως σε καταρρεύσεις και αδιέξοδα.

Η εμμονή σε ελεύθερες αγορές, με στήριγμα τα μηνύματα που δίνουν οι γνήσιες διακυμάνσεις των τιμών, δεν σηματοδοτεί ούτε ιδεολογική αγκύλωση ούτε και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Συνιστά αντίθετα προσπάθεια αποκατάστασης ορθολογικών επιλογών στην οικονομία με πάνω σε σταθερές βάσεις που μπορούν να προσφέρουν δυναμισμό και διάρκεια. Καταπολέμηση της ανεργίας δεν γίνεται με ενίσχυση εικονικών δράσεων στον δημόσιο τομέα που οδηγεί αναπόφευκτα σε αδιέξοδα μια και στηρίζεται σε χρήμα δανεικό η εξωγενές. Η απορρόφηση των ανέργων έρχεται μόνο από αύξηση της προφοράς αγαθών σε ένα κοινωνικό πλαίσιο δυναμικό και ικανό να ενσωματώσει στις αγορές την ροή πραγματικού χρήματος που είναι προιόν ιδιωτικών επενδύσεων και πωλήσεων ελκυστικών για το κοινωνικό σύνολο αγαθών.

Είναι αξιοπερίεργο πως ενώ σε όλο τον κόσμο ομολογούν πως οικονομική ανάπτυξη με στήριγμα τον δημόσιο τομέα της οικονομίας αποτελεί για την εποχή μας μια ομολογημένη χίμαιρα, στην Ελλάδα οι περισσότεροι περιμένουν από το κράτος σωτηρία η διέξοδο. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία δεν οδηγεί σε ευχάριστο τέλος. Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη θα συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Και θα αλλάξει ρότα...

Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Η “αντιπολιτευόμενη” συμπολίτευση


Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση γιατί οι προηγούμενοι απέτυχαν όχι μόνο γιατί δεν αντιμετώπισαν την κρίση, αλλά και γιατί απέτυχαν ακόμη και να την εξηγήσουν. Τώρα οι ίδιοι που κατάφεραν να φέρουν μια παρέα ακραίων μπαχαλάκιδων στην εξουσία θέλουν η αντιπολίτευση να ψηφίσει την συμφωνία που θα φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή.

Η κα Μπακογιάννη σε τηλεοπτική εκπομπή αποφάσισε για όλη την ΝΔ, λέγοντας ότι θα ψηφίσει την συμφωνία. Κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει τις βασικές παραμέτρους μιας τέτοιας συμφωνίας. Πολλοί φόροι και μάλλον κάποιες αλλαγές στο δημόσιο. Οι αυξήσεις των φόρων θα περάσουν και θα εφαρμοστούν. Οι όποιες μειώσεις σε παροχές ή στο ρόλο του κράτους θα περάσουν στην λίστα ανεφάρμοστων μαζί με όλες τις άλλες των τελευταίων χρόνων.

Εδώ είναι απαραίτητη μια διευκρίνιση. Αυτό που παρουσιάζει ο συστημικός τύπος ως προσαρμογή των τελευταίων 5 ετών δεν ήταν τίποτε παραπάνω από την μεταφορά της χρεοκοπίας του δημόσιου στον ιδιωτικό τομέα. Η εφαρμογή των μνημονίων ήταν η διαδικασία μέσω της οποίας η αποτυχία της υπάρχουσας πολιτικής τάξης πέρασε ως λογαριασμός σε όλους αυτούς που κέρδισαν τα λιγότερα στην εποχή της μεταπολιτευτικής σοσιαλμανίας.

Στην έκθεση Γιαννίτση και Ζωγραφάκη σημειώνεται «η ετεροβαρής συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με αυτή που είχε ο δημόσιος τομέας στη δημοσιονομική προσαρμογή. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος της μείωσης του μισθού στον δημόσιο τομέα την περίοδο 2009-2013 ήταν 8%, όταν στον ιδιωτικό τομέα έφτασε το 19%. Η διαφορά αυτή διεύρυνε περαιτέρω το χάσμα στους μισθούς μεταξύ των δύο τομέων της οικονομίας από το 35% στο 43%, κατατάσσοντας την Ελλάδα μεταξύ των χωρών με το μεγαλύτερο άνοιγμα «ψαλίδας».»

Βέβαια η ψαλίδα μεταξύ μισθών ιδιωτικού τομέα και δημοσίου που μεγάλωσε από το 35% στο 43% ισχύει για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που ακόμα εργάζονται. Ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, ισχύει γι΄αυτούς που ακόμα εργάζονται και πληρώνονται. Για το ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και όλους αυτούς που εργάζονται αλλά δεν πληρώνονται δεν υπάρχει καν θέμα ψαλίδας.

Κάθε φορά που φτάνουμε στο τέλος κάποιας διαπραγμάτευσης τίθεται το εξής δίλημμα: Ή αποδεχόσαστε τους νέους φόρους εις βάρος της οικονομίας που μόλις συμφωνήσαμε και που προστατεύει την σπατάλη και την αργομισθία του δημοσίου, ή το κάνουμε Κούγκι.

Ξέρουμε ότι αν υπάρξει συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα θα είναι τσουνάμι φόρων. Ξέρουμε ότι έστω και αν συμφωνήσουν σε κάποιες μεταρρυθμίσεις, στην καλύτερη περίπτωση αυτές θα μείνουν ως νομοθετημένα σχέδια επί χάρτου. Ξέρουμε ότι όσο θα περνάει ο καιρός τόσο θα συνεχίζεται η διάλυση του παραγωγικού τομέα. Κάθε φορά θα πρέπει να αποδεχόμαστε ένα νέο χαμηλό για την οικονομία και την Ελλάδα υπό τον φόβο της άτακτης χρεοκοπίας η οποία θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Αντί η κα Μπακογιάννη και η παράταξη της να προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να ψηφίσουν την νέα επαχθή συμφωνία, καλύτερα θα ήταν να κάνουν μια σοβαρή αυτοκριτική για την αποτυχία του κόμματος τους να υπερασπιστεί στα χρόνια της κρίσης τον ιδιωτικό τομέα. Να γίνει μια αυτοκριτική στην κατ’ όνομα φιλελεύθερη/συντηρητική παράταξη για την αδυναμία της να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο για την κρίση και να σχεδιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου απ’ αυτήν.

Ο Περικλής έλεγε ότι οι καλοί πολιτικοί είναι αυτοί που ξέρουν τι πρέπει να γίνει και μπορούν να το εξηγήσουν. Η αστική παράταξη πάσχει και στα δύο σημεία. Η κατάληψη της εξουσίας από τους εξόχως καταστροφικούς μπαχαλάκιδες μόνο τυχαία δεν ήταν.
Συνέχεια

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Οι ιδέες της Αριστεράς στο περιθώριο

Τα πρόσφατα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Βρετανία έδειξαν για μια ακόμη φορά πως οι ιδέες μιάς παρεμβατικής στην οικονομία Αριστεράς είναι οριστικά ξεπερασμένες. Πσρά τις συντονισμένες προσπάθειες διαμορφωτών της κοινής γνώμης. πανεπιστημιακών και ανθρώπων της διανόησης και της τέχνης να αποδείξουν πως η Αριστερά έχει ακόμη δυναμική και περιθώρια επιστροφής από το περιθώριο, οι εκλογείς στη Βρετανία απέδειξαν πως έχουν γυρίσει οριστικά πλέον την πλάτη στο παρελθόν.

Σύμφωνα με την εξαιρετική ανάλυση του ιστορικού Niall Ferguson στους Financial Times (10 Μαίου 2015), όλοι οι Κευνσιανοί οικονομολόγοι ( ανάμεσά τους κορυφαία θέση έχει ο γνωστός πλέον στην Ελλάδα Πωλ Κρούγκμαν) προέβλεπαν τραγική απόληξη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της κυβέρνησης Κάμερον. Για μια όμως ακόμη φορά όλοι αυτοί τραγικά διαψεύσθηκαν.

Τα μέτρα λιτότητας του Υπουργού οικονομικών Τζώρτζ Οσμπορν που στόχευσαν κυρίως στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης των αγορών και των επενδυτών στην βρετανική οικονομία υπέστησαν άνευ προηγουμένου επιθέσεις από θεωρητικούς του είδους του Κρούγκμαν με αφορισμούς πως θα κατέληγαν δήθεν σε καταστροφικά αποτελέσματα και πως συνιστούσαν υποτίθεται στην πραγματικότητα ένα ανύπαρκτο φάντασμα. Τα μέτρα του Οσμπορν εν τούτοις οδήγησαν στην παλινόρθωση της εμπιστοσύνης που είχε καταστραφεί από την Κευνσιανή επεκτατική πολιτική του Εργατικού πρώην Πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν. Κόντρα στις προβλέψεις Κρούγκμαν, πως η βρετανική οικονομία θα βυθιζόταν σε μια «θανατηφόρα σπιροειδή πορεία αυτοκαταστροφής λιτότητας» και πως «θα διέλυε την Βρετανία για πολλά χρόνια στο μέλλον», το εθνικό προιόν από μείον 4,3 % επί Εργατικών ανέβηκε σταθερά στο 2,6 % , δημιουργήθηκαν σε δύο χρόνια πάνω από 1,9 εκατ. θέσεις εργασίας ενώ η ανεργία βρίσκεται περίπου στα μισά από Ιταλία και Γαλλία (γύρω στο 5,6 %). Τα εβδομαδιαία εισοδήματα ανέβηκαν πάνω από 8 %. Ο πληθωρισμός είναι κάτω από 2 % και συνεχίζει να πέφτει.

Ο κόσμος βέβαια δεν ήταν έκδηλα ευχαριστημένος. Γιατί μαθημένος στα χρόνια ευημερίας επί Θάτσερ και Μπλέρ – ακριβώς αυτά που η Αριστερά καταδικάζει και θεωρεί «διαβολικά¨ και "καταστροφικά"- είχε προσδοκίες πολύ μεγαλύτερων ρυθμών ανάπτυξης. Δεν παραπλανήθηκε όμως από την αριστερή αντιπολίτευση κι εκτίμησε πως τα σχέδια του μετριοπαθούς, πάντα σε σχέση με τους δικούς μας αριστερούς κρατιστές, Εντ Μίλιμπαντ θα οδηγούσαν την χώρα σε νέα αδιέξοδα. Καίρια διότι αυτός προσέβλεπε σε επανεμφάνιση του δημόσιου τομέα σαν καίριου παράγοντα στήριξης της οικονομικής δραστηριότητας.

Είναι φανερό πως, με την εξαίρεση πάντα της Ελλάδας, η ανάμιξη του κράτους στην οικονομία θεωρείται από τους περισσότερους λαούς σαν γενεσιουργός αιτία των αδιεξόδων κι όχι σαν εργαλείο εξόδου από αυτά. Γι αυτό κι εμείς κολλημένοι στην υπανάπτυξη δεν βλέπουμε ορατή έξοδο από τα προβλήματά μας. Το μεγάλο ερώτημα πλέον στην Ελλάδα δεν είναι στα πολιτικά κόμματα και στις προσωπικότητες. Αλλά στην ίδια την κοινή γνώμη που μαγνητίζεται από θεατρινισμούς και από πομφόλυγες νεφελώδεις διακηρύξεις. Σε ποια άλλη χώρα γίνεται πρωτοσέλιδo σε εφημερίδες, καίριο θέμα στις ειδήσεις και συναντιέται με τον Πρωθυπουργό ο πάντα με λαθεμένες προβλέψεις οικονομολόγος Πωλ Κρoύγκμαν; Απλά και μόνο επει δή είναι κευνσιανός κι εμφορείται από απόψεις που στηρίζουν τον αριστερό επεκτατισμό. Με τις ιδέες της Αριστεράς, κι αγκαλιά με τον κρατισμό, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή.

Οσο δεν συνειδητοποιούμε την ρεαλιστική αυτή πραγματικότητα τόσο θα βυθιζόμαστε στα αδιέξοδα και στην κυριαρχία των συντεχνιών, του επαγγελματικού συνδικαλισμού και της θεοποίησης της μετριότητας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Τρόφιμοι του δημοσίου, πελάτες του ιδιωτικού τομέα


Μπορεί να μην ξέρουν πως να διαπραγματευτούν με τους Ευρωπαίους, αλλά ξέρουν που πρέπει να εργάζονται και που να ξοδεύουν τα δικά τους χρήματα.

Ο ξάδερφος του πρωθυπουργού διορίστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο αδερφός της κας Δούρου έγινε σύμβουλος του υπουργού Πολιτισμού. Ο αδερφός της κας Κουντουρά έγινε σύμβουλός της στο υπουργείο της. Η σύντροφος του υπουργού Δικαιοσύνης διορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Η κα Χρυσοβελώνη διόρισε στο Αμύνης την κόρη και την γραμματέα της. Ο μνηστήρας της κόρης του Υπουργού Εξωτερικών έγινε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Η σύντροφος του κ. Βίτσα γενική γραμματέας στο υπουργείο Υποδομών. Μπορεί να είναι αριστεροί, αλλά πιστεύουν στις οικογενειακές αξίες.

Η κυβέρνηση ως γενεαλογικό δέντρο δεν είναι πρωτοτυπία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ότι έχει διορίσει τόσους πολλούς τόσο γρήγορα, είναι ένα νέο ρεκόρ που δικαιολογεί τον τίτλο πρώτη-φορά-αριστερά. Ως γνήσια τέκνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, έχουν μάθει πως λειτουργεί το σύστημα. Με κάθε μέσο προσπαθούν να είναι τρόφιμοι του δημόσιου τομέα. Εκεί που οι αμοιβές είναι πολλαπλάσιες του ιδιωτικού, που η αποδοτικότητα δεν έχει σχέση με τις αποδοχές και υπάρχει η σχεδόν απόλυτη εργασιακή ασφάλεια.

Εκεί που ξοδεύουν τα χρήματα τους είναι ο ιδιωτικός τομέας. Ο κ. Τσίπρας προτίμησε ιδιωτικό μαιευτήριο για την γέννηση των παιδιών του. Προτιμά επίσης τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Και η Νάντια Βαλαβάνη προτιμά τις ιδιωτικές κλινικές. Οι κύριοι Βαρουφάκης, Τσακαλώτος και Μάρδας προτιμούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Επίσης δεν είναι τυχαίο που τα χρήματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην JP Morgan και την BlackRock. Τα χρήματα τους πάνε σε υπηρεσίες και αγαθά που παράγονται στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που υπάρχει ανταγωνισμός, υψηλή ποιότητα και ευθύνη. Η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος, και εκεί θέλουν να “εργάζονται” οι Συριζαίοι. Ο ιδιωτικός τομέας υπάρχει γιατί παράγει τα αγαθά και υπηρεσίες που χρειαζόμαστε, και εκεί θέλουν να είναι πελάτες οι Συριζαίοι. Μπορεί να είναι υποκριτές, αλλά σίγουρα δεν είναι κορόιδα. Επίσης δεν είναι τυχαίο που όλες οι “μεταρρυθμίσεις” που προτείνουν είναι κατά βάση νέες φοροεπιδρομές στον ιδιωτικό τομέα.

Την προηγούμενη εβδομάδα συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την δολοφονία των 4 στην Marfin. Άνηκαν στην Ελλάδα που εργάζεται για να ζήσει και ήταν φυσικό η κυβέρνηση, οι συνδικαλιστές και τα ΜΜΕ να ξεχάσουν την επέτειο της δολοφονίας τους. Είναι οι αόρατοι Έλληνες που υπάρχουν γιατί αποτελούν την φορολογητέα ύλη του κράτους. Είναι η νέα τάξη των ειλώτων πάνω στις πλάτες των οποίων χτίζουν την κυβέρνηση γενεαλογικό δέντρο.
Συνέχεια

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Αύριο, το Ριζοσπαστικό Κέντρο

Η απογοήτευση του κόσμου με την σημερινή «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση της χώρας πλέον δεν κρύβεται. Καταφεύγοντας σε λογής χονδροειδή επικοινωνιακά τεχνάσματα του είδους «μας υπονομεύουν για να καταρρεύσουμε» και «μας εκβιάζουν κόβοντας την ρευστότητα» αρχίζουν να μην πείθουν πλέον ακόμα και τους φανατικότερους κομματικούς πιστούς.

Ποιος ακριβώς μας υπονομεύει όταν για τουλάχιστον τρείς μήνες οι δανειστές – που δεν είναι βέβαια υποχρεωμένοι να μας δανείζουν - περιμένουν προτάσεις και προτάσεις δεν βλέπουν. Τα γενικόλογα περί πάταξης της φοροδιαφυγής και άλλα παρόμοια δεν αποτελούν βέβαια προτάσεις . Αποτελούν ευχολόγια και υπεκφυγές που κρύβουν την αδράνεια και την αμηχανία. Οσο για τον εκβιασμό, με αγωνία προσπαθώ να τον εντοπίσω και δεν μπορώ. Εμείς, αν δεν κάνω λάθος, ζητάμε δανεικά χρήματα και διευκολύνσεις. Και φωνάζουμε, επειδή οι δανειστές δεν συμφωνούν με …τους όρους μας!! Τους θέλουμε δηλαδή και δαρμένους και υποχρεωμένους…

Η απόγνωση όμως απέναντι στα αδιέξοδα στα οποία φανερά πλέον μας οδηγεί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν σηματοδοτεί κάποια ορατή εναλλακτική λύση. Γιατί όλοι περίπου οι δυνητικά βιώσιμοι πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας είναι αιχμάλωτα μιάς λογικής εξιδανίκευσης του δημόσιου τομέα από τον οποίο και περιμένουν την όποια μελλοντική λύση. Ουδείς τολμά να αρθρώσει το απλό και λογικό. Για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται να καταργήσει δημόσιους φορείς, να καταργήσει γραφειοκρατικές διαδικασίες, να περικόψει δραστικά τους φόρους και να διώξει κόσμο από το δημόσιο – δηλαδή από το κράτος. Χωρίς τέτοιες κινήσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε και αναπτυξιακά βιώσιμη διέξοδος.

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από ένα καινούργιο ριζοσπαστικό κέντρο. Που να πιστεύει βαθιά στους μηχανισμούς της αγοράς, σε ένα μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος - που να φροντίζει μονάχα για την προστασία των πραγματικά αδυνάτων - και σε μια κοινωνία γνήσιας αξιοκρατίας, ανεξάρτητα κομμάτων και προσωπικών διασυνδέσεων. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση. Η δουλειά μπροστά τους είναι τεράστια. Η ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας για την δυναμική των αγορών και την καταστρεπτική παρουσία του κράτους δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία υπόθεση. Διαφορετικά ο τόπος δεν έχει μέλλον.
Συνέχεια

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Η πραγματική συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας


Μια συνωμοσία του ψεύδους κυβερνά την Ελλάδα, και από τα πολλά ψέματα που έχει προπαγανδίσει, τα πιο επικίνδυνα είναι αυτά που έχουν πιστέψει οι συνωμότες. Το ταξίδι μακριά από την πραγματικότητα που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 81 φαίνεται ότι φτάνει σε ένα νέο σημείο επώδυνης προσαρμογής.

Αν ο κ. Τσίπρας δεν είχε εξαντλήσει την επαγγελματική του εκπαίδευση στις καταλήψεις, θα μπορούσε πιο εύκολα να διακρίνει το είδος της πολιτικής επιτυχίας του ειδώλου του Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν δύο ειδών αριστερών κυβερνήσεων: Αυτές που αποτυγχάνουν λίαν συντόμως και οι άλλες που αποτυγχάνουν σε βάθος χρόνου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του άνηκαν στην δεύτερη κατηγορία. Το 81 η τότε πρώτη-φορά-αριστερά κυβέρνηση είχε τέσσερα μεγάλα πλεονεκτήματα. Το χρέος της Ελλάδας ήταν πολύ χαμηλό, έτσι “κατάφερε” σε μια οκταετία να το τριπλασιάσει. Οι πετρελαϊκές κρίσεις άνηκαν στον παρελθόν, υπήρχε ένας μεγαλύτερος και παραγωγικότερος ιδιωτικός τομέας και δημογραφικά η Ελλάδα ήταν πολύ νεότερη. Και τότε, την δεκαετία του 80, άρχισε να ρέει για πρώτη φορά το τζάμπα χρήμα της ΕΟΚ. Δηλαδή, οι συνθήκες για την απόδραση από τους βασικούς κανόνες της οικονομικής πραγματικότητας ήταν ειδυλλιακές. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν τον κανόνα που λέει ότι “πετυχημένες” αριστερές κυβερνήσεις μπορούν να υπάρξουν μόνο για το χρονικό διάστημα που οι οικονομικές συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές.

Κλασσικό και πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σοσιαλιστική Βενεζουέλα. Όσο η τιμή του πετρελαίου σημείωνε αύξηση, η κυβέρνηση του Τσάβες μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο σοσιαλισμός και ευημερία πάνε μαζί. Η καταστροφή της οικονομίας της Βενεζουέλας είχε ήδη εμφανιστεί πριν αρχίσει να πέφτει η τιμή του πετρελαίου, μετά όμως από την πρόσφατη πτώση της τιμής, οι συνέπειες της σοσιαλιστικής “ανασυγκρότησης” γίνονται ορατές με πολύ γρηγορότερους ρυθμούς.

Ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να ξέρει ότι η αριστερή πολιτική μπορεί να ευδοκιμήσει προσωρινά όταν υπάρχει κάποιος άλλος για να πληρώνει τον λογαριασμό. Αυτός ο άλλος για παράδειγμα μπορεί να είναι οι μελλοντικές γενιές που αναλαμβάνουν του χρέος που εσύ στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης δημιουργείς σήμερα. Ή, αυτός ο άλλος, μπορεί να είναι μια παραγωγική καπιταλιστική χώρα που αγοράζει το πετρέλαιο σου σε υψηλές τιμές. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ότι αυτές οι συνθήκες δεν μπορούν να ισχύουν στο διηνεκές. Και ο σοσιαλισμός τελειώνει, όπως είχε πει η κυρία της επάρατης δεξιάς, όταν τελειώνουν τα λεφτά των άλλων.

Θα καταργούσε το μνημόνιο με ένα νόμο σε ένα άρθρο. Δεν ήθελαν χρήμα αλλά χρόνο, η αριστεία είναι ρετσινιά, ο νόμος και η τάξη ντεμοντέ ιδιοτροπίες, η τρόικα έγινε θεσμοί, οι τρόικανοί έγιναν Brussels και Athens group, το Μνημόνιο 3 θα το λέμε Συμβόλαιο Ανάπτυξης και την καταστροφή εναλλακτική ευημερία. Για να συντηρηθεί κάθε ψέμα του χθες, ένα καινούργιο πρέπει να δημιουργηθεί σήμερα, και όλα μαζί συνθέτουν την αντεστραμμένη πυραμίδα που στηρίζεται στο πρώτο μεγάλο ψέμα που πιστέψαμε πριν από 34 χρόνια: μπορούμε να καταναλώνουμε όλο και περισσότερα, παράγοντας όλο και λιγότερα.

Ο κ. Τσίπρας θα συμπεριφερόταν πολύ διαφορετικά αν μπορούσε να καταλάβει σε πιο σημείο της σοσιαλιστικής τραγωδίας τον έχει στριμώξει η ιστορία. Δεν το έχει καταλάβει και γι’ αυτό πιστεύει ότι με τα πολλά και πολλαπλασιαζόμενα ψέματα θα μπορέσει να αποφύγει τις συνέπειες της πραγματικότητας. Έτσι γράφονται οι τραγωδίες, το παιδί που μεγάλωσε στον παροξυσμό της δεκαετίας του 80 έρχεται τώρα να αναμετρηθεί με τα τέρατα που το είδωλο του δημιούργησε.
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Το μεγάλο ψέμα της κυβέρνησης για τους λαθρομετανάστες


Το τελευταίο μεγάλο ψέμα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ότι ο τριπλασιασμός των λαθρομεταναστών που παρατηρείται τις τελευταίες εβδομάδες οφείλεται σε μια μεγάλη αλλαγή της μεταναστευτικής ροής που κτυπά όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι μια μισή αλήθεια που σκοπό έχει αποκρύψει τις συνέπειες των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση.

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην Ιταλία και την Μάλτα χειροτερεύει. Εκεί δέχονται λαθρομετανάστες και πρόσφυγες από την Λιβύη και άλλες περιοχές που βρίσκονται κοντά σ’ αυτές τις χώρες. Εμείς αντίθετα δεχόμαστε άτομα από την Μέση Ανατολή και Ασία. Τα δυόμισι εκατομμύρια που έχουν μαζευτεί στην Τουρκία, α) δεν βρέθηκαν εκεί τους δύο τελευταίους μήνες, β) δεν έχουν και πολύ σχέση με όλους αυτούς που κατακλύζουν Ιταλία και Μάλτα. Αυτά τα δυόμισι εκατομμύρια άρχισαν να επιλέγουν ξανά την Ελλάδα γιατί μαθεύτηκε ότι η Ελλάδα δίνει τώρα άδεια 6μηνης παραμονής (η οποία ανανεώνεται στο διηνεκές) σε όποιον καταφέρει και εισβάλει στην ελληνική επικράτεια. Η κυβέρνηση από τις αρχές του Φεβρουαρίου άρχισε να διαφημίζει το «ανοίξαμε και σας περιμένουμε.» Είναι φυσικό που τα δυόμισι εκατομμύρια που βρισκόντουσαν στην Τουρκία εδώ και αρκετό καιρό άρχισαν να βλέπουν την Ελλάδα ξανά ως ένα ελκυστικό προορισμό.

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Πανούσης, μιλώντας στον Real FM, είπε ότι για φέτος περιμένει ένα αρχικό τσουνάμι 100.000 ατόμων. Βέβαια, αν η εισβολή συνεχισθεί με του πρόσφατους ρυθμούς σε ένα χρόνο θα μιλάμε για 250.000 πρόσθετους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Ο κ. υπουργός στην συνέντευξη είπε ότι βλέπει θέμα εθνικής ασφάλειας. «Δεν πρέπει να πάει κανείς στην Θράκη» τόνισε. Πρόσθεσε ότι «Όταν είσαι 10 εκατομμύρια και φτάσεις να έχεις 5 εκατομμύρια αλλοδαπούς, έχεις πρόβλημα κοινωνικής συνοχής....»

Όταν εμείς - αρχικά - θα είμαστε 10 εκατομμύρια και αυτοί 5 εκατομμύρια, θα ήθελα να διαβεβαιώσω τον κ. υπουργό πως δεν θα έχουμε πρόβλημα, θα είμαστε το πρόβλημα. Μέσα στο άγριο παροξυσμό πολιτικής ορθότητας των ΜΜΕ έχουμε ξεχάσει ορισμένα βασικά ζητήματα. Κανένας δεν ρωτά αν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και των Ελλήνων αυτή η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών. Το ότι το συγκεκριμένο ερώτημα θεωρείται ντεμοντέ, λέει πολλά το μέλλον του ελληνικού στοιχείου. Το μόνο ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν είμαστε αρκετά ανθρωπιστές για να μπορέσουμε να περιθάλψουμε τις ορδές που καθημερινά εισβάλουν στην Ελλάδα.

Κάποτε, αυτό και άλλα θέματα θα ανακύψουν, όπως για παράδειγμα αν θέλουμε να είμαστε μια Συρία των Βαλκανίων. Αν βλέπουμε ως πρόβλημα το θέμα ότι μια ολοένα και αυξανόμενη μερίδα της κοινωνίας θα έχει εντελώς διαφορετικά θρησκευτικά και πολιτισμικά πιστεύω. Πως βλέπουμε το μέλλον γνωρίζοντας ότι όπου το Ισλάμ απέκτησε ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού αυτό οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε συγκρούσεις και διώξεις των “απίστων;” (Κάτι που προσφάτως διαπίστωσαν οι χριστιανοί που ήταν στην ίδια βάρκα με τους μουσουλμάνους “πρόσφυγες”…)

Κάποτε αυτά τα θέματα θα ανακύψουν αλλά θα είναι μάλλον πολύ αργά. Μέχρι τότε θα αναλωνόμαστε με τις ανθρώπινες τραγωδίες που ο τεράστιος μαγνήτης που λέγεται ανοιχτά σύνορα δημιουργεί. Ανοίξαμε, σας περιμένουμε, ελάτε να ζήσετε τον όποιο μύθο σας στην Ελλάδα. Με πολύ αγάπη, η προσεχώς εν Ελλάδι ελληνική μειονότητα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Λιάσου και Εσύ στην Αθηναϊκή Κομμούνα


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Επειδή η πολιτική ορθότητα πάλι χτυπάει κόκκινο και επειδή πολλοί ελευθεριακοί φίλοι έχουν αναγάγει τον αντίλογο σε επίσημη ιδεολογία πρέπει δυστυχώς να ξανασχοληθούμε με το ζήτημα του μεταναστευτικού. Κατά αρχάς πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο όρος «λαθρομετανάστης» είναι δόκιμος και αυτό διότι παράγεται από το συνθετικό «λάθρα», ήτοι άνευ αδείας. Προσωπικά θεωρώ ότι ο χειρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά από τον «Ξένιο Δία» μέχρι τα κέντρα φιλοξενίας ήταν σε ένα βαθμό ορθός διότι ήταν αποτελεσματικός αλλά και με σεβασμό στην υπόσταση των ανθρώπων αυτών. Το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος, η Χρυσή Αυγή, υπάγει κατατρεγμένους – στην πλειοψηφία τους- ανθρώπους, σε υπανθρώπους. Το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, ο ΣΥΡΙΖΑ, τους ανάγει σε Πολίτες παραχαράσσοντας το νομικό πολιτισμό αλλά και την πολιτισμική συνάφεια με τους γηγενείς κατοίκους.

Δηλώσεις τύπου Τασίας Χριστοδουλοπούλου «λιάζονται στο κέντρο» δεν αντιλαμβάνομαι γιατί είναι πιο ανθρωπιστικές από τα κέντρα φιλοξενίας όπου τους παρεχόταν τροφή και τουαλέτα, έστω και σε ένα εντελώς συμβατικό πλαίσιο. Τώρα δηλαδή όπου οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν τροφή δεν θα καταντήσουν θηρία επικίνδυνα να κλέψουν και να βιαιοπραγήσουν για να τραφούν; Τις φυσικές ανάγκες τους σαν άνθρωποι πού θα τις κάνουν; Στα δημόσια πάρκα προκαλώντας δημόσια υγειονομική βόμβα; Δε θα συνταχθούν σε ομάδες όπου θα προβαίνουν σε εγκληματικές ενέργειες για να επιβιώσουν; Ανάμεσα σε αυτούς δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ασπάζονται το ακραίο Ισλάμ; Δεν υπάρχουν ανάμεσά τους Σουνίτες, όμοροι με τον τουρκικό πληθυσμό; Έχει καταγγελθεί η Τουρκία για την παράβαση των υποχρεώσεών της απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Όταν λοιπόν συγκρούεται το δικαιώμα στην ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών φορολογουμένων οι οποίοι έχουν νομικές υποχρεώσεις με τα δικαίωματα μερίδας των ανθρώπων αυτών οι οποίοι δε δικαιούνται άσυλο είναι σαφές ότι πρέπει να επανέλθουν τα κέντρα κράτησης μέχρι να επανπροωθηθούν στις χώρες προέλευσής τους.

Οι περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχουν σοβαρότερους και αυστηρότερους μεταναστευτικούς νόμους ενώ ταυτόχρονα κατόρθωσαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους έπειτα από την ιδεοληπτική αυτοχειρία της Ελλάδας με την υπογραφή του Δουβλίνο ΙΙ. Επιπλέον, η χώρα έχοντας να αντιμετωπίσει ένα εχθρικό γειτονικό κράτος όπως η Τουρκία που χωρίς κανέναν ενδοιασμό καταπατά τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με την Ελλάδα δεν είναι δυνατό να υποχωρεί σε αυτές τις αριστερίστικες ιδεοληψίες. Η αρωγή των λαθρεμπόρων από το τουρκικό κράτος πλέον έχει αποδειχθεί με στοιχεία σε πλείστες περιπτώσεις, όπως στη σύλληψη τούρκου στρατιωτικού μαζί με λαθρεμπόρους ή στην προστασία που παρέχουν τουρκικά περιπολικά στους λαθρεμπόρους. Αντί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την τουρκική στάση ως αυτό που είναι, δηλαδή εχθρική ενέργεια, και να προσαρμόσει αναλόγως την πολιτική της σε όλα τα επίπεδα χωρίς αυταπάτες ποιεί την νήσσαν ή κοινώς κάνει την πάπια. Ο συνδυασμός των ως άνω παραγόντων έχει ως αποτέλεσμα στην Ελλάδα να «λιμνάζουν» περίπου 1.500.000 μετανάστες τους οποίους λόγω της (επιεικώς) ανοργάνωτης διοικητικής μέριμνας στα σύνορα το κράτος δεν γνωρίζει με ακρίβεια πόσοι εξ αυτών είναι οι πρόσφυγες πολέμου και από ποια χώρα κατάγονται ούτως ώστε να επαναπατριστούν.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου εκτιμά ειρωνικά ότι οι μετανάστες την ημέρα «λιάζονται στο κέντρο» και το βράδυ βρίσκουν τους φίλους τους και κοιμούνται σπίτια τους. Γιατί λοιπόν να μην καλέσουμε όποιον έχει οικονομικό ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου; Να λιαστούμε όλοι παρέα και να φτιάξουμε την Αθηναϊκή κομμούνα. Γνωρίζοντας τα αποτελέσματα δε την Παρισινής κομμούνας μπορούμε και να είμαστε πιο αποτελεσματικοί ούτως ώστε να μην πέσει αυτή τη φορά ο παρεξηγημένος κομμουνισμός. Άλλωστε ο διαφωτισμός που επανεφηύρε την έννοια του Πολίτη είναι γνωστό ότι πρόκειται περί «εθνικιστικού μεσοσταδίου».

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
Συνέχεια