Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Το DNA της ανοησίας

Υπάρχει μια βολική επωδός των μόνιμων υπερασπιστών της παντοτινής ελληνικής ανωτερότητας που επιμένει στο επιχείρημα πως για όλα φταίνε οι ξένοι που σχεδίασαν δήθεν την ελληνική χρεωκοπία για να διασώσουν τις δικές τους οικονομίες – και μάλιστα να κερδοσκοπήσουν.

Παραγνωρίζοντας γεγονότα και πραγματικότητες το επιχείρημα είναι πως αν είχαμε, διαφορετική στάση θα εμποδίζαμε Γαλλία και Γερμανία από το να ξεφορτωθούν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα και θα τους είχαμε «στο χέρι» εκβιάζοντας με χρεοκοπία που θα οδηγούσε και τους ίδιους σε τραγικά αδιέξοδα. Παράλληλα, σήμερα η απαίτηση διαγραφής μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους θα υποχρέωνε την Ευρώπη σε αναδίπλωση, φοβούμενη ελληνική άτακτη χρεοκοπία που θα προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαικό σύστημα.

Όλες αυτές οι σκέψεις κρύβουν κάποιες σκληρές πραγματικότητες. Οι δανειστές, που είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα, προκάλεσαν την ελληνική χρεοκοπία; Αυτοί όμως δάνειζαν, κάκιστα κατά την γνώμη μου, κι εμείς δυστυχώς ξοδεύαμε. Δίχως την όποια ελπίδα βέβαια αποπληρωμής. Οσοι είχαμε κατά καιρούς τότε τολμήσει να επισημάνουνε τα αδιέξοδα στα οποία πλησιάζαμε και να ζητήσουμε η και να πραγματοποιήσουμε μείωση δαπανών και περικοπές στον δημόσιο τομέα – γιατί αυτό είχαμε επανειλημμένα κάνει, σαν απάντηση στο ερώτημα «κι εσείς τι κάνατε» - είχαμε ριχθεί στο πύρ το εξώτερο σαν άκαρδοι νεοφιλελεύθεροι και επαίσχυντοι «οικονομιστές». Γι αυτό στην Ελλάδα χρεοκόπησε το κράτος κι όχι οι Τράπεζες, όπως παντού αλλού στον υπόλοιπο κόσμο. Και για να μην καταρρεύσει, εκλιπάρησε Ευρώπη και ΔΝΤ για δανεικά στη βάση βέβαια κάποιου προγράμματος αποπληρωμής (μνημόνιο).

Ηταν λάθος το μνημόνιο; Είχα από τότε δηλώσει – και τηλεοπτικά μάλιστα – πως ΝΑΙ. Με την προυπόθεση όμως πως η χώρα θα προχωρούσε μόνη της σε δραστικές περικοπές δαπανών και σε μείωση του δημόσιου τομέα. Θα μπορούσε ακόμη, ΤΟΤΕ, να απειλήσει με στάση πληρωμών. Όπως είχα σημειώσει, οι δανειστές θα έκαναν ό,τι μπορούσαν να βοηθήσουν – ακριβώς λόγω των ομολόγων που είχαν τότε στα χέρια τους – με την πιθανή έκδοση κάποιου ενιαίου ομολόγου. Θα έπρεπε όμως, για να είμαστε πειστικοί, να ήμασταν έτοιμοι για πιθανές θυσίες. Στο κομμάτι κυρίως της μείωσης του κράτους και της αύξησης της ανεργίας. Ποιός όμως ήταν τότε έτοιμος να αναλάβει ΤΕΤΟΙΟ κόστος; Το αποτέλεσμα ήταν συνακόλουθα η άτακτη προσφυγή σε νέο εξωτερικό δανεισμό, και μνημόνιο βέβαια, που οδήγησε σε ό,τι συνέβη. Με αποτέλεσμα οι ευρωπαίοι να κερδίζουν χρόνο – θέτοντας όρους που εμείς ουδέποτε τηρήσαμε (διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κλπ) αλλά εκταμιεύοντας κανονικά τις δόσεις του μνημονίου – για να απαλλαγούν ενδιάμεσα από τα ελληνικά ομόλογα. Φώναζα τότε με άρθρα, και από την συχνότητα του Ρ/Σ ΦΛΑΣ, πως σύντομα δεν θα μας έχουν πλέον ανάγκη και θα σκληρύνουν την στάση τους. Ποιος όμως με άκουγε τότε, όταν το τίμημα θα ήταν η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προώθηση των μεταρρυθμίσεων και οι αλλαγές οικονομικών συνηθειών;

Οι ευρωπαίο ξεφορτώθηκαν τελικά τα ελληνικά ομόλογα. Που τα αγόρασε βολικά η ΕΚΤ (που στο PSI βέβαια δεν κουρεύτηκαν μια και η Τράπεζα είναι κρατική – «επίσημος» τομέας) ενώ τα υπόλοιπα τα πήραν οι Τράπεζες της …Κύπρου! Της οποίας η κυβέρνηση συμφώνησε στο PSI, με αποτέλεσμα οι Τράπεζές της …να χρεοκοπήσουν. Απίστευτες καταστάσεις!!

Οι ευρωπαίοι πράγματι διασώθηκαν. Με έξυπνους χειρισμούς όμως και με εργαλείο τις ανοησίες τις δικές μας. Που με τίποτα δεν θέλουμε να αναλάβουμε άμεσα πολιτικό κόστος και να πειράξουμε τον δημόσιο τομέα. Οι κινήσεις αυτές κωλυσιεργίας των ελληνικών κυβερνήσεων ήσαν πάντα σε αρμονία με τις καταγγελίες του αντι-μνημονιακού μετώπου της κοινωνίας. Τελικά όμως έτσι οδηγούμεθα σε αδιέξοδα αυτοπαγιδευόμενοι. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Πορευόμαστε χωρίς σχέδιο και εκτός πραγματικότητας. Είτε θα πάμε σε νέα - και πάλι εξοντωτικά – μέτρα, που δεν θα δώσουν όμως καμία διέξοδο. Είτε θα πορευθούμε με απρογραμμάτιστο αντι-μνημονιακό τσαμπουκά, που θα μας βουλιάξει σε άτακτη χρεοκοπία. Και τότε θα φανεί το πρόσωπο μιάς πραγματικής (με ελάχιστα καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα) ανθρωπιστικής κρίσης.

Το DNA της ανοησίας μας κυνηγά από κοντά.
Συνέχεια

Αφιέρωμα στα 180 χρόνια του Conservative Party

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) δημοσιεύει σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, αφιέρωμα στην επέτειο εκατόν ογδόντα ετών από ιδρύσεως του βρετανικού Conservative Party (Tamworth Manifesto, 18 Δεκεμβρίου 1834).

Γράφουν οι: Ανδρέας Ανδριανόπουλος - Σωτήρης Μητραλέξης - Γεώργιος Σιβρίδης - Παναγιώτης Χατζηστεργίου - Τηλέμαχος Χορμοβίτης - Χρήστος Χριστόπουλος - Άγγελος Χρυσόγελος.

Μπορείτε να διαβάστε το αφιέρωμα σε μορφή PDF:

ConsParty18122014 Kopie


inspol
(Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής – ΙΝΣΠΟΛ δεν έχει οργανωτική ή άλλη σχέση με ιστολόγια φέροντα παρόμοια επωνυμία).

Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Και μετά τους 180;


Το πρόβλημα με την εκλογή προέδρου από την υπάρχουσα Βουλή είναι ότι δίνει λύση σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει.

Χρειάζεται μήπως η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά περισσότερο χρόνο για να τελειώσει το έργο της; Η πικρή αλήθεια είναι αυτή η κυβέρνηση μέχρι τις ευρωεκλογές προσποιούνταν ότι κάνει μεταρρυθμίσεις, μετά τις ευρωεκλογές σταμάτησε και να προσποιείται. Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τις εκλογές του 12 και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να ανεβάζει δημοσκοπηκά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποτε μιλούσαμε για το γεγονός ότι παρά την κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κολλήσει κάπου στο 24%. Μετά, όσο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ συνέχισαν να κυβερνούν, είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά στην πρώτη θέση. Τώρα συζητούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πλησιάσει στην αυτοδυναμία. Τι περιμένουμε ότι θα συμβεί μετά την εκλογή προέδρου και αφού η υπάρχουσα κυβέρνηση περάσει νέα μέτρα και αφού συνεχίσουμε αυτή την μακρά και εξοντωτική πορεία αργού θανάτου; Σε 18 μήνες από τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ ισχυρότερος. Οι πολίτες θα είναι προετοιμασμένοι να υποστούν και να του δικαιολογήσουν πολύ περισσότερα. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά λογικά σκεπτόμενοι, οι εκλογές σε 18 μήνες από τώρα θα είναι επίσης τραγωδία με πολύ δυσμενέστερες πολιτικές προεκτάσεις από ότι τώρα.

Τα τελευταία πέντε χρόνια στην συλλογική μας παράνοια, συνειδητά και ασυνείδητα, βαφτίσαμε την πολιτική, ηθική και οικονομική χρεοκοπία της μεταπολίτευσης ως μια συνήθη κρίση ρευστότητας. Και κάθε μέρα που περνούσε τόσο φούσκωνε ο λογαριασμός της επερχόμενης τελικής καταστροφής. Είναι κρίμα που στην σύγχρονη ιστορία μας καταφέρνουμε να τερματίσουμε κάθε μεγάλη κρίση με μια αντίστοιχα μεγάλη τραγωδία (Βλέπε Μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος, Κύπρος 74.) Οι εκλογές δεν θα είναι η αιτία αυτής της τραγωδίας, αλλά όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν μέχρι τότε.

Η υπάρχουσα κυβέρνηση έχει εξαντληθεί και έχει εξαντλήσει. Και να μπορούσαν, δεν θέλουν - και να ήθελαν, δεν μπορούν. Η παραμονή τους στην εξουσία το μόνο που καταφέρνει είναι να ενδυναμώνει τις πιο αντιδραστικές και καταστροφικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Η εκλογή προέδρου δεν είναι η λύση γιατί απλούστατα η υπάρχουσα αργή πορεία προς στην καταστροφή δεν είναι το ζητούμενο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Η κυβέρνηση παραδόθηκε στους μπαχαλάκηδες με τα καλάσνικοφ


Αυτές τις ημέρες η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα πρέπει να έχει σπάσει κάθε ρεκόρ υποχωρήσεων σε παντός είδους τραμπουκισμούς. Από τους Τούρκους, τους Σύριους στο Σύνταγμα, μέχρι και τα κακομαθημένα των βορείων προαστίων, όποιος θέλει εκβιάζει την κυβέρνηση και αυτή ενδίδει χωρίς καν να προσποιηθεί ότι μπορεί να φέρει κάποιες αντιστάσεις.

Αν ο Νίκος Ρωμανός ήταν πολύ γενναίος θα έπρεπε να είχε αποπειραθεί απεργία πείνας αφού πρώτα είχε προσχωρήσει στην Χρυσή Αυγή. Σε αυτή την περίπτωση θα είχε δει πως είναι τα πράγματα όταν στα αλήθεια έχεις το κράτος και τα ΜΜΕ απέναντι σου. Γιατί όταν είσαι ο συνήθης αριστερός τραμπούκος της μεταπολίτευσης, τότε, πως να το πω, τότε όλο το μεταπολιτευτικό σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις.

Πάρτε για παράδειγμα το μέλος της 17Ν Ηρακλή Κωστάρη. Μετά την απόφαση του Χ Ξηρού να μετατρέψει σε μόνιμη την άδεια από τις φυλακές που του έδινε ο κ. Σαμαράς, το μεταπολιτευτικό σύμπαν άρχισε να κινεί τα κατά τα άλλα σκουριασμένα γρανάζια του και έτσι όπως διαβάζουμε στην Καθημερινή: «Λίγους μήνες μετά (την μόνιμη πλέον άδεια Ξηρού), όμως, το υπουργείο Δικαιοσύνης πέρασε ένα άρθρο στον νόμο για τις «φυλακές τύπου Γ», με το οποίο εξαιρούνται από απαγορευτικές διατάξεις για εκπαιδευτικές άδειες οι κατάδικοι στους οποίους είχαν χορηγηθεί τουλάχιστον τρεις άδειες χωρίς να έχουν παραβιαστεί οι όροι. Επρόκειτο, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, για ένα άρθρο το οποίο συντάχθηκε για τον Κωστάρη. Δίνοντας έτσι άτυπα το «πράσινο φως» στο Συμβούλιο Φυλακών να κρίνει εκ νέου εάν δικαιούται ή όχι εκπαιδευτική άδεια.»

Ιδού πως μεριμνά το κράτος για τα άνθη της εγχώριας τρομοκρατίας. Είσαι ο Ηρακλής Κωστάρης και αφού έχεις συμμετάσχει σε ληστείες της 17Ν και σε άλλες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα την δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, το ελληνικό κράτος μεριμνά ώστε να παίρνεις άδεια από τις φυλακές ακόμα και μετά το γεγονός ότι συγκρατούμενος σου τρομοκράτης χρησιμοποίησε τέτοια άδεια για να το σκάσει. Πόσοι νομοταγείς Έλληνες πολίτες έχουν τέτοια προνομιακή μεταχείριση;

Βέβαια ο νομοταγής πολίτης δεν έχει στα χέρια το αίμα του Παύλου Μπακογιάννη. Για το ελληνικό κράτος η ιδιαίτερη μεταχείριση προϋποθέτει ιδιαίτερα μεταπολιτευτικά “ανδραγαθήματα”. Ίσως κάπου εκεί να κωλύεται ο κ. Σαμαράς στην υπόθεση Ρωμανού. Είναι ένας θρασύς και αμετανόητος εγκληματίας ο Ρωμανός, αλλά πόσους αστυνομικούς ή τραπεζικούς υπάλληλους έχει δολοφονήσει; Εδώ να πούμε στον κ. πρωθυπουργό ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι το καλύτερο περιβάλλον για κάθε επίδοξο τρομοκράτη, αφού του δίνει την δυνατότητα να φτάσει τον ναρκισσισμό του σε νέα στρατοσφαιρικά ύψη δίνοντάς του ταυτόχρονα εξαιρετική τεχνική κατάρτιση σε θέματα βίας.

Η μαμά του εγκληματία κατανοώντας ότι είναι θέμα χρόνου πριν η κυβέρνηση αρχίσει τις υποχωρήσεις δήλωσε ότι «Ο Νίκος βλέπει εκπομπές μαγειρικής για να δει τι θα φάει όταν αρχίσει να τρώει». Τα ΜΜΕ προπαγανδίζοντας για την επερχόμενη κυβερνητική κατάρρευση - και σε αυτό το θέμα - άρχισαν να μας ενημερώνουν ότι το «δικαίωμα στην μόρφωση είναι ιερό». Αυτά στην χώρα όπου μικρές και θρασύδειλες μειοψηφίες αριστερών τραμπούκων κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια όποτε θέλουν. Στα πλαίσια του «το δικαίωμα στην μόρφωση είναι ιερό», ομάδα τραμπούκων εισέβαλαν, ξυλοκόπησαν τον πρόεδρο του ΤΕΙ που πρόκειται να φοιτήσει ο Ρωμανός, και έκαναν κατάληψη για να του συμπαρασταθούν. Η εκπαίδευση του κ. Ρωμανού έχει ήδη αρχίσει.
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Δεν μπορούν


Στην αρχή μπορούσαμε να είχαμε την αυταπάτη ότι η κρίση ίσως θα τους άλλαζε. Μετά είδαμε ότι δεν ήθελαν. Τώρα θα πρέπει να ξέρουμε ότι και να ήθελαν δεν μπορούν.

Κάθε μήνα, ΙΚΑ και ΟΑΕΕ, εισπράττουν 1 δις, αλλά πρέπει να πληρώσουν 2.2 δις. Μετά από σχεδόν 5 χρόνια μνημονίου μάθαμε ότι ακόμα δίνονται συντάξεις με την συμπλήρωση 15ετιας. Ήταν κάπως αναμενόμενο το ΠΑΣΟΚ να προσπαθήσει να προασπίσει το κράτος που έφτιαξε τα τελευταία 30 χρόνια, έστω και αν η πελατεία του έχει μετακινηθεί πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος είναι η στάση της ΝΔ.

Στους ελεύθερους επαγγελματίες η ΝΔ έχει καταφέρει να επιβάλλει φόρους που φτάνουν το 71% ενώ ταυτόχρονα έβαζε κόκκινες γραμμές στην τρόικα για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου της “Αλλαγής”. Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει αυτή την στάση; Ποιος μπορεί να εξηγήσει πολιτικά τον ανασχηματισμό μετά τις ευρωεκλογές και την απομάκρυνση τους ενός και μοναδικού υπουργού που προσπάθησε να κάνει κάποιες αλλαγές; Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι η επαναφορά της λεγόμενης “αντι-μνημονιακής” ρητορικής θα πετύχαινε τίποτα περισσότερο από την πλήρη πολιτική νομιμοποίηση της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιες είναι οι τελευταίες τους προτάσεις στην τρόικα, φόροι, φόροι και άλλοι νέοι φόροι.

Μερικές βασικές αλήθειες:

- Η ΝΔ του σήμερα και να ήθελε δεν θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από τη κρίση. Δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και δεν την ενδιαφέρουν. Βλέποντας δε πως χειρίζονται υποθέσεις που είναι λίγο πιο περίπλοκες από τις συνηθισμένες (βλ. ΕΡΤ,ευρωεκλογές, Ρωμανός) καταλαβαίνει κανείς ότι οι άνθρωποι και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να κάνουν τις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Οι προκλήσεις των καιρών βρίσκονται πολύ πιο πάνω από τις νοητικές τους ικανότητες. Δεν θέλουν, αλλά ακόμα χειρότερα δεν μπορούν, και δεν ξέρουν ότι δεν μπορούν.

- Ίσως να υπάρχουν ακόμα εκείνες οι αθώες ψυχές που βλέπουν την τρόικα ως δύναμη μεταρρύθμισης και προόδου. Θα έπρεπε μάλλον να αναρωτηθούν πως μετά από σχεδόν 5 χρόνια μνημονίου οι μόνες “μεταρρυθμίσεις” που μένουν είναι αυτές των αυξήσεων των φόρων. Σαν τους “ελληνάρες” που κοροϊδεύουν, έτσι και οι “ευρωπαϊστές” βλέπουν ως σωτήρες ένα άλλο ξανθό γένος από τον βορρά που θα τους λύσει τα προβλήματα. Είναι μάταιο να περιμένεις την εισαγόμενη και εκ των άνω σωτηρία, είναι ακόμα πιο μάταιο να περιμένεις ότι οι ευρωπαίοι κρατιστές θα σε σώσουν από τους εγχώριους.

- Θα είχαμε πολύ λιγότερα προβλήματα αν η λεγόμενη σοβαρή δημοσιογραφία έκανε την δουλειά της. Αλλά το μόνο που ξέρει να κάνει πέντε χρόνια τώρα είναι να επαναλαμβάνει τις ανοησίες του εκάστοτε “σοβαρού” υπουργού των οικονομικών. Είναι η “σοβαρή” δημοσιογραφία που πήρε στα σοβαρά τον “εκσυχρονισμό” των τριτοκοσμικών κυβερνήσεων του κ. Σημίτη. Που πίστεψε, σχεδόν μέχρι τέλους, την επανίδρυση του κράτους και μετά την ήπια προσαρμογή των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή. Που πουλούσε μέχρι προσφάτως το success story του κ. Σαμαρά. Με αυτή την “σοβαρή” δημοσιογραφία δεν είναι τυχαίο που άτομα όπως ο κ. Παπανδρέου, και τώρα ο κ. Τσίπρας, μπορούν να γίνουν πρωθυπουργοί. Αυτά έχουμε, αυτά παθαίνουμε.
Συνέχεια

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Η Ανάγκη μίας Νέας, Συντηρητικής Δεξιάς

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Σε πείσμα εκείνων που φαντάζονται τη Δύση των Ιδεολογιών και την ανά – Δυση των τεχνοκρατών, οι Ιδεολογίες είναι ένα ενεργό στοιχείο της προσωπικότητάς μας. Και αυτό διότι όποιος είναι φορέας Ιδεών, ιδεολόγος, ούτε μαζοποείται ούτε ποδηγετείται. Αντιθέτως! Διαφοροποιείται.

Οι διαφορές στην ιδεολογία, οδηγούν τους ανθρώπους και τα κόμματα να πράττουν διαφορετικά. Διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Πατριωτικό/Συντηρητικό χώρο, και διαφορετικά πράττει ο προσκείμενος στον Αριστερό/Διεθνιστικό χώρο.

Έτσι λοιπόν, οι δύο άξονες που κατά τη γνώμη μου πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα στη μεταβατική και περίεργη καμπή που διέρχεται το σύγχρονο ιδεολογικό ρεύμα σκέψης είναι, από τη μία το τί είναι αυτό που σε καθιστά Δεξιό, και, από την άλλη, το τί σε διαφοροποιεί σε σχέση με κάποιον που ασπάζεται την Αριστερά.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.


Ανατρέχοντας εγχειρίδια του ευρύτερου Συντηρητικού χώρου συναντά κανείς τη λέξη «Έθνος» αρκετές φορές. Και είναι αλήθεια, ότι το κύριο συστατικό του Συντηρητικού χώρου, είναι, η έννοια του Έθνους. Η διαχρονικότητα της ιδιοπροσωπείας ενός Λαού δηλαδή.

Η πίστη στο γεγονός ότι, ναι μεν ο καθείς εξ ημών ζει, Ελεύθερα τη ζωή του, αλλά, από την άλλη, φέρει ένα χρέος απέναντι στην Πατρίδα. Να την παραδώσει εάν όχι καλύτερη από ό,τι την παρέλαβε, τουλάχιστον, στην ίδια κατάσταση.

Βέβαια, το σημείο αυτό δε θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη σφαίρα των επιχειρημάτων. Όλα τα άλλα Δυτικά Κράτη άλλωστε θεωρούν την υπόσταση του Έθνους τους δεδομένη. Μόνον η Ελλάδα ανήκει σε εκείνες τις λίγες, σκοτεινές εξαιρέσεις.

Γιατί, όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί, αρνούμαστε την αλήθεια αυτή που την ασπάζονται όλοι οι άλλοι λαοί;
Γιατί αγαπητοί φίλοι η χώρα μας βρίσκεται, σχεδόν 40 χρόνια τώρα, υπό Αριστερή ιδεολογική κατοχή.

Η εγχώρια Αριστερά δεν πιστεύει στην έννοια του Έθνους. Οι ηττημένοι του εμφυλίου, η γενιά του Πολυτεχνείου και οι συνεχιστές τους, συγκινούνται περισσότερο από τον Μαρξ και λιγότερο από τον Παπαρρηγόπουλο που κατέδειξε ιστορικά τη συνέχεια του ελληνισμού. Και μάλιστα, εξαργύρωσαν την «αντίστασή» τους μέσα από το «κίνημα» όπως αποκαλούσαν τότε το ΠΑΣΟΚ.

Στην Πατρίδα μας, εφαρμόστηκε στην πράξη η διακήρυξη του Γκράμσι περί «κατάληψης των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους» για την επικράτηση του Σοσιαλισμού.Κατέστησαν τη νέο – μαρξιστική ιδεολογία κυρίαρχη οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη: στα πανεπιστήμια, στα Μέσα Μαζικής ‘Επικοινωνίας’ και στους δημόσιους οργανισμούς.

Το κράτος, χρόνια τώρα αποτελεί τον δίαυλο μέσω του οποίου ανέρχονται σε θέσεις πανεπιστημιακές άνθρωποι ιδεοληπτικοί που ανήκουν εν τη πλειοψηφία τους... στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Άνθρωποι που ενώ από την μία είναι μακριά από την πραγματικότητα του Δυτικού τρόπου σκέψης σε σχέση με το πώς πρέπει να κατανέμεται η παραγωγή στην Ελλάδα, από την άλλη υιοθετούν άκριτα από την Δύση ό, τι είναι ικανό να κάνει πιο απαραίτητη την παρουσία τους ως οργανικούς διανοουμένους.

Είναι οι ίδιοι που ταυτίζουν χρονικά τη γέννεση του Έθνους των Ελλήνων κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Είναι οι ίδιοι που βγάζουν στην τηλεόραση ντοκυμαντέρ για την Ελληνική Επανάσταση χρησιμοποιώντας καινούργιες, δικές τους, πηγές.

Στην τηλεόραση ο διάλογος διεξάγεται κάτω από την εποπτεία των αριστερών στερεοτύπων. Όποιος δεν συμβαδίζει με τις κυρίαρχες απόψεις είναι «εθνικιστής», «φασίστας», «ρατσιστής», «χουντικός», «οπισθοδρομικός» κοκ. Οργανισμοί αριστερόστροφοι όπως ο «ΟΠΕΚ» (Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας) ξεπηδούσαν στο παρελθόν, και ακόμα υτφίστανται, για να «εκσυγχρονίσουν» τους Έλληνες «ιθαγενείς».

Τα αποτελέσματα αυτής της ιδεοληπτικής πολιτικής είναι εμφανή παντού. Καινοφανείς θεωρίες για γεγονότα μείζονος σημασίας όπως η Ελληνική Επανάσταση, η σχέση μας με την Ορθοδοξία, προωθούνται με επίμονο τρόπο.

Δήθεν «νεωτερικές» θέσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, την υποτιθέμενη «καταπίεση» ανύπαρκτων μειονοτήτων στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους προπαγανδίζονται καθημερινά και παντοιοτρόπως.
Η παράδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν κατά το παρελθόν, με αυτόν τον τρόπο, ο φοβικός και δίχως σχέδιο χειρισμός στα Ίμια με τις επακολουθούμενες «γκρίζες ζώνες» και οι συγκρούσεις με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι ενδεικτικές επιλογές της πρακτικής της ομάδας των αριστερών αναθεωρητών μας.

Το διαβόητο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού του «συνωστισμού στη Σμύρνη», ηλικία στην οποία κτίζονται προσωπικότητες και συνειδήσεις, το πανεπιστημιακό άσυλο της παρανομίας, οι εξοντωτικές απεργίες εναντίον της οιασδήποτε ιδιωτικοποίησης καταδεικνύουν το βαθμό στον οποίο είχε διεισδύσει στη μέση συνείδηση η επιβολή της Αριστεράς στον Πολιτικό Λόγο και την Πολιτική Πρακτική. Το ΠΑΣΟΚ, ναι μεν κυβερνούσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί την ιδεολογική εξουσία.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το ΠΑΣΟΚ σταδιακά αποθνήσκει. Τη θέση του βέβαια δεν θα την αφήσει κενή, όλοι γνωρίζουμε ότι θα την καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εάν η Αριστερά, που τόσα χρόνια ασκούσε ιδεολογική εξουσία, όντας στις παρυφές του κράτους μπορούσε να ασκεί τέτοια επιρροή, μπορείτε να φανταστείτε τώρα το τί επιρροή θα ασκήσει καταλαμβάνοντας την εξουσία.

Κάποιος θα με ρωτήσει βέβαια: Φταίει για όλα αυτά ο Συντηρητικός χώρος; Και θα απαντήσω ευθέως: Και βέβαια φταίει. Και φταίει διότι η πολιτική δεν ασκείται με μεσοβέζικο τρόπο.

Εάν πρέπει κάτι να μας διδάξει η ιστορία είναι ότι ο απολογητικός χαρακτήρας του Πατριωτικού χώρου πρέπει να φτάσει σε ένα τέλος. Ακόμα και σήμερα, απουσιάζει από τον Δημόσιο λόγο αμιγώς η λέξη «Συντηρητικός» ή «Δεξιός» ενώ τα στελέχη που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν αυτές τις ιδέες ακόμα αρνούνται επίμονα τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς.

Αυτή η χρόνια ιδεολογική ασάφεια όμως είναι και αυτή ακριβώς που έχει οδηγήσει τη χώρα μας και σε ιδεολογική σύγχυση, σε αποτυχία αυτοκαθορισμού και εν τέλει σε μία αυτολογοκριμένη ταυτότητα που απαρνείται ότι είνα Συντηρητική, που απαρνείται ότι είναι Δεξιά.

Η μεταμνημονιακή Ελλάδα όμως βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μία συνειδησιακή κρίση αλλά και σε μία περίεργη καμπή.

Η Συντηρητική δεξιά πρεσβεύει όλες τις αξίες και τις πρακτικές λύσεις εκείνες οι οποίες μπορούν, από τη μία να αποκαθηλώσουν την Αριστερά από το θρόνο της, και, από την άλλη, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μία ισχυρή χώρα.

Και αυτό διότι ο Συντηρητικός χώρος ποτέ δεν θα ευχαριστούσε τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα προορισμού τους.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η Εθνική, Κυρίαρχη Κουλτούρα είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο ειρήνης και συνοχής των κοινωνιών.

Ο Συντηρητικός Χώρος, Ποτέ, δε θα είχε δημιουργήσει έναν φαύλο κρατισμό ο οποίος θα χρέωνε τις επόμενες γενιές με ελλείμματα.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αντιλαμβάνεται ότι η κάθε γενιά έχει ως χρέος της να είναι συνεπής προς την επόμενη. Αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ταμείο διαγενεακού ελέγχου, το οποίο θα απαγορεύει τις σπατάλες και έτσι θα διαφυλάσσει ότι η επόμενη γενιά δε θα γίνει ένα εξαρτώμενο ανδρείκελο στα χέρια άλλων χωρών.

Η Συντηρητική Δεξιά Ποτέ, δε θα ευνούχιζε τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, θα διασφάλιζε ως κορωνίδα των αξιών της την εσωτερική και εξωτερική Ασφάλεια του Έθνους μας. Διότι χωρίς Ελευθερία καμμία άλλη συζήτηση δεν μπορεί να γίνει, και, γνωρίζει ότι η εναλλακτική, που τόσο ορέγονται ορισμένοι, είναι η Αναρχία.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ δε θα διανοείτο να πει ΝΑΙ στο Σχέδιο Ανάαν ή να παραδώσει το όνομα και την ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ξέρει να τιμά τους στιβαρούς ηγέτες όπως ο Τάσος Παπαδόπουλος που λένε τα ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΧΙ, σε εποχές που συμφέρουν τα εύκολα ΝΑΙ.

Η Συντηρητική Δεξιά, Ποτέ δε θα έδιωχνε την ιδιωτική πρωτοβουλία και καινοτομία για να στρογγυλοκάθονται ορισμένοι συνδικαλιστές χωρίς λόγο ύπαρξης.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, γνωρίζει πως οι Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό, καινοτομούν διότι βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που το κράτος δεν βρίσκεται απέναντί τους. Αλλά, είναι αρκούντως μικρό και ταυτόχρονα ισχυρό ώστε να μη θέτει γραφειοκρατικά εμπόδια στις φιλοδοξίες τους.

Ο Συντηρητικός χώρος Ποτέ, δε θα απειλούσε τον μόνιμο πόλο συγκριτικού πλεονεκτήματος της ελληνικής οικονομίας, την ελληνική ναυτιλία.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αναγνωρίζει πως η τελευταία μαζί με το πολεμικό ναυτικό της χώρας μας αποτελούν τη Ναυτική Ισχύ της Ελλάδας έναντι οιουδήποτε Δόγματος Νταβούτογλου περί στρατηγικού βάθους.

Αγαπητοί φίλοι, ο Συντηρητισμός, σε πείσμα αυτών που θέλουν να μας αποδείξουν το αντίθετο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ!
Τα αιχμηρά επιχειρήματα σε συνδυασμό με μία νέα καταρτισμένη γενιά ας αποτελέσουν το εναρκτήριο λάκτισμα που χρειαζόμαστε όλοι για να αναστηθεί ιδεολογικά η Συντηρητική Δεξιά. Ας σημάνει επιτέλους η καμπάνα της ιδεολογικής αντεπίθεσης.

Η χώρα μας χρειάζεται μία Νέα Δεξιά, μία Νέα Μεγάλη Ιδέα.

Πολλά χρόνια τώρα φορτίστηκε η Πατρίδα μας από ένοχες λέξεις. ΑΡΚΕΤΑ!

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr)
Συνέχεια

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Αλβανικά στα σχολεία σχεδιάζει η κυβέρνηση


Η είδηση ήρθε από την Καθημερινή της Παρασκευής: «Tην εισαγωγή της αλβανικής γλώσσας στα ελληνικά σχολεία για τα παιδιά των Αλβανών που ζουν στην Ελλάδα θα εξετάσουν τα υπουργεία Παιδείας Ελλάδας και Αλβανίας.» Σαν να μην έφθανε η υπερφορολόγηση και η δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θέλει να είναι σε όλα τα θέματα ΣΥΡΙΖΑ.

«Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας» θα είναι ο τίτλος ενός βίντεο-ρεπορτάζ μερικές μέρες αργότερα της ίδιας εφημερίδας προσπαθώντας να πουλήσει το νέο νόμο για την ιθαγένεια. Αν το έχετε προσέξει κάθε φορά που υπάρχει ένα σχέδιο νόμου που προχωρά σε μαζικές ελληνοποιήσεις, η γραμμή των ΜΜΕ είναι πάντα «Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας».

Αυτό είχε συμβεί τελευταία φορά ειδικά από το συγκρότημα Ψυχάρη (Νέα, Βήμα) που μας είχε προσφέρει τόσα πολλά δακρύβρεχτα “ρεπορτάζ” τα οποία είχαν γίνει σε συνεργασία με συγκεκριμένες οργανώσεις που προωθούν την μαζική μετανάστευση προς στην Ελλάδα. Πόσες φορές έχετε δει την φωτογραφία με το παιδί από την Αφρική που φοράει φουστανέλα; Περιττό να πούμε ότι ούτε το βαθύ κράτος, ούτε τα ΜΜΕ, και φυσικά ούτε και τις συγκεκριμένες οργανώσεις τις ενδιαφέρει να μετέχει της ελληνικής παιδείας ο οιοσδήποτε. Είναι το σλόγκαν της στιγμής που πιστεύουν ότι θα πουλήσει την συγκεκριμένη πολιτική που χρησιμεύει στα μακροπρόθεσμα σχεδία τους.

Όταν θα έχει περάσει το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, να δείτε πως αυτομάτως θα προκύψει το θέμα ότι τα παιδιά από τα διάφορα μέρη του κόσμου έχουν το “δικαίωμα” να διδάσκονται με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου στην πρώτη τους γλώσσα και σύμφωνα με τις παραδόσεις της χώρας προέλευσης τους. Το «Έλληνας, όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας» θα πάει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων μετά από την περιστασιακή και ιδιαίτερα κυνική χρήση του.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι μια κυβέρνηση που το παίζει εθνοσωτήριος, κάθεται με την αλβανική κυβέρνηση που πρόσφατα δημιούργησε τα γνωστά επεισόδια στην Σερβία και συζητά την εισαγωγή των αλβανικών στα ελληνικά σχολεία. Οι άνθρωποι είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας.
Συνέχεια

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο: ο «Γράμμος-Βίτσι» της Μεταπολίτευσης


Μαζί με το τέλος ενός συγκεκριμένου πολιτικού Καθεστώτος, της Μεταπολίτευσης, ίσως πεθαίνει και ο τελετουργικός εορτασμός του ως «εορτής του καθεστώτος», όπως κατέρρεαν τα επιβλητικά αγάλματα των επαναστατών στις χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τώρα, που ακόμα η μεγάλη «παρέα» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειάς της.

Το 1973, στα γεγονότα του «Πολυτεχνείου», συνέβη κάτι πραγματικά εκπληκτικό: Έλληνες φοιτητές διακινδύνευσαν την ζωή τους και την ελευθερία τους με τον πλέον σαφή τρόπο, προκειμένου να διαδηλώσουν ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών - και, ει δυνατόν, να την ρίξουν. Αυτός ο έρωτας ελευθερίας σίγουρα αξίζει να τιμηθεί και να εορταστεί. Να μείνει ζωντανός στην μνήμη, να διδάσκει.

Όμως, ευτυχώς στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας έχουμε πολλά παραδείγματα παρόμοιων ηρωικών πράξεων -όχι μόνο ατομικών, αλλά και συλλογικών, όπως του Πολυτεχνείου- και αιματηρών συγκρούσεων. Πράξεων αντίστασης σε παράνομες, αντιδημοκρατικές εξουσίες. Δίκαια αιτήματα που πληρώθηκαν με αίμα. Καμία όμως από τις υπόλοιπες δεν τιμάται με τον ίδιο τρόπο όσο το Πολυτεχνείο.

Ο υπερτονισμός του Πολυτεχνείου εξυψώνει επίσης και την ιστορική σημασία της συγκεκριμένης Χούντας: η Ελλάδα πέρασε πολλές στρατιωτικές δικτατορίες. Η δικτατορία του Παπαδόπουλου σε καμία περίπτωση δεν απετέλεσε την αιμοσταγέστερη ή την φρικωδέστερη δικτατορία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ειδικά αν εξαιρέσουμε την τραγωδία της Κύπρου -που έλαβε χώρα επί Ιωαννίδη, του οποίου η δικτατορία ήταν αρκετά σκληρότερη καίτοι βραχύτερη. Επίσης, υπάρχουν πραξικοπήματα και στρατιωτικές δικτατορίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας που κατά έναν ανεξήγητο τρόπο παρουσιάζονται ως και με θετικό τρόπο, ακόμα και από την Αριστερά - διότι, απ' ότι φαίνεται, εκείνες ήταν «καλές» δικτατορίες, «καλά» πραξικοπήματα, στην αλλόκοτη συλλογική μας ιστορική λογική...

Τι λοιπόν καθιστά το όντως ηρωικό Πολυτεχνείο ηρωικότερο από παρόμοιες πράξεις που δεν μνημονεύονται τόσο συχνά, και την χούντα του Παπαδόπουλου χειρότερη από τρισχειρότερες δικτατορίες που δεν μονοπωλούν τόσο το συλλογικό μας ενδιαφέρον;

Ο σχετικά πρόσφατος χαρακτήρας των γεγονότων θα μπορούσε να αποτελεί μιαν απάντηση - μεσολαβούν μόλις σαράντα χρόνια. Ναι μεν αυτό σχετίζεται με την ένταση της μνήμης των ζώντων, αλλά μάλλον αποτελεί αντίστροφο επιχείρημα δεδομένου του τί έχουμε θεσμοθετήσει ως κράτος: η Πολιτεία έχει θεσπίσει ολοήμερη σχολική αργία και εκτενή θεωρητική σχολική προετοιμασία για τρία μόνο εθνικά ιστορικά γεγονότα: την Επανάσταση του 1821, το Όχι του 1940 και το Πολυτεχνείο του 1973.

Έτσι, η χούντα του '67-'74 και η αντίσταση σ' αυτήν εξισώνεται σε ιστορική σημασία για το νέο ελληνικό κράτος των 190 χρόνων με την Επανάσταση που το γέννησε και με την ηρωική του στάση στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο - ενώ παρόμοιες δικτατορίες και παρόμοιες αντιστάσεις αφήνουν την Πολιτεία παγερά αδιάφορη... Την ίδια Πολιτεία που έχει εξοβελίσει από την σχολική πραγματικότητα το ασύλληπτου ηρωισμού και ιστορικής σημασίας έπος της ΕΟΚΑ, ή τον Μακεδονικό Αγώνα.

Υφίσταται μία και μόνο εξήγηση γι' αυτήν την προτίμηση:

Με το «Πολυτεχνείο» εορτάζονται δύο πράγματα. Ο ηρωισμός της πράξης αφ' ενός, αλλά και αυτό που θέλει να αναγνωρίζει το καθεστώς της Μεταπολίτευσης ως την ιδρυτική του στιγμή, και ακόμα παραπέρα την νομιμοποιητικὴ στιγμὴ για ό,τι θα ακολουθούσε.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» γνώριζε, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, ότι μόνο η επαναλαμβανόμενη ηρωοποίησή της ως συνόλου θα μπορούσε να της προσφέρει τα «κλειδιά» της νέας πολιτικής περιόδου. Γι' αυτό αφήνει να εννοηθεί ότι όλοι οι φοιτητές, ως «φοιτητικό κίνημα», αντιστάθηκε ηρωικά - διότι, ως γνωστόν, αν όσοι δηλώνουν ότι ήταν εκείνη την νύχτα πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου όντως ήταν, τότε αυτά τα κάγκελα υπερβαίνουν κατά πολύ το μήκος του τείχους του Βερολίνου.

Ο υπερτονισμός του εορτασμού αφ’ ενός χαρίζει... δυνατές συγκινήσεις στην ίδια την γενιά που έζησε τα γεγονότα («αχ βρε Μαρία, τί ωραίοι και αγωνιστές που ήμασταν τότε»), αφ’ ετέρου εγκαθιδρύει την περίπου ημίθεη φύση της στο διαγενεακό της περιβάλλον –ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Ο ενθουσιαστικός αυτοθαυμασμός αυτής της γενιάς εγκαθιδρύει παράλληλα την τοτεμική της εξουσία απέναντι στην επόμενη, δίδει κυκλούμενη άφεση αμαρτιών και μόνιμη θέση αυθεντίας.

Εν τέλει, το «Πολυτεχνείο» επελέγη για να διαδραματίσει τον ρόλο της «τελετουργικής γιορτής του Καθεστώτος» - όπως στην χούντα εορταζόταν η «εθνοσωτήριος επανάστασις», και όπως στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς εορταζόταν ο «Γράμμος-Βίτσι». Πρόκειται για μια εξαιρετική επιλογή, καθ’ ότι η αυτοθυσιαστική και αντιστασιακή φύση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μεταγγίζει την γνησιότητά της και στο ίδιο το καθεστώς, κάτι που λειτούργησε άψογα κατά τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.

Τώρα όμως, που το καθεστώς της Μεταπολίτευσης είναι πτώμα τυμπανιαίο, μήπως πρέπει να αποσυνδέσουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου από την νομιμοποιητική της, αυτοαγιογραφική χρήση εκ μέρους μιας αδίστακτης πολιτικής γενιάς και κάστας; Και να διερωτηθούμε αν είναι η χούντα του ’67-’74 και η Εξέγερση εναντίον της όντως ένα από τα τρία σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως εμπράκτως διδάσκουμε στα παιδιά μας;

Μαζί με το τέλος ενός συγκεκριμένου πολιτικού Καθεστώτος, της Μεταπολίτευσης, ίσως πεθαίνει και ο τελετουργικός εορτασμός του ως «εορτής του καθεστώτος», όπως κατέρρεαν τα επιβλητικά αγάλματα των επαναστατών στις χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τώρα, που ακόμα η μεγάλη «παρέα» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειάς της. Ίσως είναι νωρίς για να τεθούν αυτές οι νύξεις -μόνο η φυσική, βιολογική φθορά είναι ικανή να πείσει την γενιά του Πολυτεχνείου ότι δεν της ανήκουν τα σκήπτρα της αιώνιας εξουσίας και επιβολής- μα πιστεύουμε ότι συν τω χρόνω θα φανερώνεται ο ρεαλισμός τους.

Σωτήρης Μητραλέξης
Συνέχεια

17 Νοέμβρη: Καιρός να «θάψουμε το Πτώμα»


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη

Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο. Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία.


Έτσι, εξαιτίας της ύβρεώς του, το μετεμφυλιακό κράτος διελύθη είς τα εξ ων συνετέθη. Για να συμβεί αυτό όμως, χρειάστηκε ο ελληνισμός να πάρει ένα σκληρό μάθημα, πολύ σκληρότερο από ό,τι του αναλογούσε, μία εθνική τραγωδία, τις συνέπειες της οποίας οι Κύπριοι αδελφοί μας βιώνουν ακόμα. Η κάθαρση επήλθε, οι ένοχοι δικάστηκαν, καταδικάστηκαν, και μπόρεσε η Πατρίδα να προχωρήσει μπροστά. Το 2009, αντίστοιχα, η χώρα χρεοκόπησε. Πέντε χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα θα χρεοκοπούσε μαζί της και ο τόπος θα ξεκινούσε από την αρχή. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη. Και δεν έχει συμβεί ακόμα διότι οι νέες γενιές αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να ζήσουν ξανά μέρες σαν αυτές του 2004. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι η υπάιτια της σημερινής τραγωδίας που βιώνουμε. Είναι λοιπόν, πολύ πιο χρήσιμο από το να γιορτάζουμε τη σημερινή ημέρα με καταθέσεις στεφάνων, να αναστοχαστούμε τη σύγχρονη ιστορία μας, να καταλάβουμε ποια είναι τα συστατικά στοιχεία του στρεβλού ανθρωπότυπου που δημιουργήσαμε, ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη που διαπράξαμε και να γεννηθούμε ξανά από τις στάχτες μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου λειτούργησε όπως οι Κονκισταδόρες, οι Ισπανοί κατακτητές του 16ου αιώνος που πέτυχαν να γίνουν κύριοι της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Όπως οι Κονκισταδόρες δε δίστασαν να καταληστεύσουν τον Νέο, Παρθένο Κόσμο που κατέλαβαν, έτσι και η γενιά του Πολυτεχνείου δεν δίστασε να καρπωθεί όλο τον πλούτο νέας Ελλάδος που αναδυόταν και να καταληστεύσει το μέλλον της σημερινής γενιάς. Έζησε δηλαδή εις βάρος των παιδιών της.

Το καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η πολιτική των δανεικών. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός θεωρήθηκε ως κάτι το «αναχρονιστικό», ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να γίνονται αισθητά. Σε δηκτικτική ερώτηση γνωστού οικονομολόγου της εποχής για την αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εμπνευστής του κεϋνσιανισμού αλά Γκρέκα, φημολογείται ότι απήντησε «ναι, αλλά εγώ δε θα ζω τότε». Είτε είναι αληθής αυτή η δήλωση είτε είναι ψευδής, καταδεικνύεται πίσω από αυτήν ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης ηγετών και ψηφοφόρων για το πώς πίστευαν ότι πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Και έτσι έγινε. Τα δανεικά δεν λαμβάνονταν για να εξυπηρετήσουν ζωτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνονταν για να δημιουργήσουν ένα τερατώδες δημόσιο μέσω του οποίου δήθεν θα καταπολεμάτο η ανεργία. Το δημόσιο στην Ελλάδα έφτασε να αποτελεί το ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας. Το ασφαλιστικό σύστημα άρχισε να καταρρέει και ο ατομιστικός τρόπος ζωής κυριάρχησε παντού με σφοδρές δημογραφικές συνέπειες (όπου από το 2040 η γήρανση θα μετατραπεί σε καθαρή απώλεια γηγενούς πληθυσμού, με ρυθμό 1 εκατομμύριο τη δεκαετία).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που προσλαμβάνονταν δεν ανέρχονταν στις θέσεις τους με αξιοκρατικά κριτήρια αλλά με αμιγώς πελατειακά. Κομματικοί συνδικαλιστές ήλεγχαν όχι μόνον το δημόσιο τομέα, αλλά φυτοζωούσαν και στον ιδιωτικό. Απεργίες σχεδόν σε καθημερινή βάση είχαν ως αποτέλεσμα να χρεώνονται ιδιωτικές εταιρείες υπέρογκα ποσά από τον αποκλεισμό των δρόμων. Γνωστή αμερικανική τράπεζα με παράρτημα στην Ελλάδα σταματούσε κάθε φορά τις εργασίες της όταν οι συνδικαλιστές της απεφάσιζαν ότι η αμερικανική κυβέρνηση προέβαινε σε «ιμπεριαλιστικές κινήσεις» με τις οποίες δεν συμφωνούσαν. Η γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε εξαιτίας του συστήματος αυτού απαγόρευε επί της ουσίας οιαδήποτε ιδιωτική επένδυση και επιχειρηματικότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανεύθυνης και εγωιστικής ευμάρειας, το μόνο υγιές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική βιομηχανία, κρατικοποιήθηκε. Από το ελληνικό βιομηχανικό στερέωμα, 45 εργοστασιακά συγκροτήματα «κοινωνικοποιήθηκαν» κατά την προσφιλή φράση του «κινήματος του ανατέλλοντος πράσινου ηλίου». Φυσικά, οι εργαζόμενοι των εργασιακών μονάδων αυτών βρήκαν μία ζεστή αγγαλιά στο δημόσιο. Πριν η γενιά του Πολυτεχνείου αναλάβει τα ηνία και μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα ήταν μία βιομηχανική χώρα, με ισχυρότατη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία που ανταγωνιζόταν επάξια τις αντίστοιχες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η ελληνική χαλυβουργία με το ισχυρό νικέλιο συναγωνιζόταν την αντίστοιχη αγγλική και ιταλική. Το ελληνικό αλουμίνιο, τα ελληνικά ναυπηγεία (που εδώ και χρόνια είναι κλειστά λόγω συνδικαλισμού και μέχρι νεωτέρας....), η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), η βιομηχανία ελαστικών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (πριν αποχωρήσουν για την Τουρκία), οι καινοτόμοι πλαστικοί σωλήνες του εργοστασίου Πετζετάκι, τα ελληνικά αμυντικά συστήματα και πολλοί άλλοι τομείς της παραγωγικής μας ζωής καθιστούσαν την πατρίδα μας μία χώρα όχι μόνον αυτάρκη αλλά και εξαγωγική.

Η γενιά του Πολυτεχνείου εδραίωνε το νεομαρξιστικό της αφήγημα πάνω στη φράση «κάτω η ολιγαρχία που πίνει το αίμα του λαού». Πίστευε ότι θα κοροϊδέψει τους «κουτόφραγκους» με τις επιδοτήσεις οι οποίες κατέληγαν στο να αγοράζουν οι αγρότες ακριβά αυτοκίνητα και να εμπλουτίζουν τη σεξουαλική τους ζωή.

Μία στιβαρή επιχείρηση της τότε βιομηχανικής ζωής ήταν και η ΙΖΟΛΑ της θρυλικής οικογένειας Δράκου. Ο Γεώργιος Δράκος αποτυπώνει το κλίμα της εποχής:

«Στην αρχή ζούσαμε από τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού, μετά από τους πόρους που συνέρρευσαν από το Σχέδιο Μάρσαλ, από την Κοινότητα αργότερα. Κανείς υπεύθυνος πολιτικός δεν είπε στους Ελληνες να αναπροσαρμόσουν την παραγωγή τους και να την κατευθύνουν σε προϊόντα διεθνώς ανταγωνιστικά. Αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκαν για έργα βιτρίνας και για την ανοικοδόμηση βιλών στα χωριά».

Παραταύτα, παρέμενε αισιόδοξος και δήλωνε: «Από πού αντλώ αισιοδοξία; Από τη διεθνοποίηση της οικονομίας, οπότε οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν διαρκώς και λιγότερη σημασία».

Πού να φανταστεί ο δαιμόνιος επιχειρηματίας ότι η μόνη επιχειρηματική τάξη που θα παρέμενε όρθια στην Ελλάδα θα ήταν η κρατικοδίαιτη; Η μεταπολιτευτική γενιά δημιούργησε επιχειρηματίες που θα στήριζαν την υπόστασή της και θα βοηθούσαν να παραμένουν και οι δύο χέρι – χέρι στην εξουσία, μακριά από τον οιοδήποτε διεθνή ανταγωνισμό. Οι πρώην υγιείς ελληνικές βιομηχανίες που απασχολούσαν εργατικό δυναμικό κατά χιλιάδες εξαφανίστηκαν προς χάριν του εύκολου πλουτισμού «των παιδιών της αλλαγής». Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αντελήφθη σε κανένα σημείο ότι δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη (δανεισμό, διαφθορά, έυκολο πλουτισμό) και τον σκύλο χορτάτο (δανειστές, νέα γενιά).

Το αφήγημα αυτής της γενιάς εδραιώθηκε μέσω των πανεπιστημίων και της καθεστηκυίας τάξης των ΜΜΕ. Στα πανεπιστήμια, οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη η ιδεολογία ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυρίαρχη ενώ αυτοί που διαφέντευαν στα ΜΜΕ ήλεγχαν απολύτως το κλίμα και τον ιδεολογικό διάλογο στα μέτρα των αριστερίστικων στερεοτύπων. Ίσως αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη πανωλεθρία που υπέστη η σημερινή γενιά. Όταν ο κύριος εργοδότης της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικονομίας ήταν το κράτος δεν είναι τυχαίο ότι και η κουλτούρα που δημιουργείται θα είναι εξαρτημένη από αυτό. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν άνθρωπο να ρίχνει τις ευθύνες που του αναλογούν αλλού. Η μεταπολιτευτική γενιά δεν χρέωσε μόνο τις επόμενες. Δημιούργησε έναν ανθρωπότυπο από όπου απουσιάζει η ατομική ευθύνη. Δεν φταίμε ποτέ εμείς. Φταίει ο αμερικανός, φταίει ο αδηφάγος καπιταλισμός, φταίει το κράτος, φταίνε τα λαμόγια, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Το μεταπολιτευτικό πτώμα που πρέπει να θάψουμε τη σημερινή ημέρα είναι αυτό της ανευθυνότητας, της σοσιαλμανίας, του εύκολου πλουτισμού, της εύκολης κατηγορίας. Πολλοί είναι σήμερα αυτοί που «αναπολούν τη χούντα που θα τους σώσει» ή «έναν νέο Καραμανλή, Μεταξά, Βενιζέλο». Όχι αδέρφια. Κανείς από αυτούς δε θα μας σώσει. Θα θάψουμε το πτώμα του κακού μας εαυτού μόνοι μας, ο καθένας από εμάς, θα σώσει πρώτα τον εαυτό του και κατά συνέπεια το Έθνος μας από την παρακμή. Χόρτασε η Πατρίδα μας από Σοσιαλισμό. Διότι ο Σοσιαλισμός τελείωνει εκεί που τελειώνουν τα χρήματα των άλλων.
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Σεμινάριο 20/11/14, 19.00/ Πολιτική Επικοινωνία: οι ιδιαιτερότητες της εκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα

Το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ – conservatives.gr) διοργανώνει σεμινάριο πολιτικής επικοινωνίας με τον κ. Ευτύχη Βαρδουλάκη, και θέμα «Πολιτική Επικοινωνία: οι ιδιαιτερότητες της εκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα».
vardoul

Ακούμε συχνά για νέες μεθόδους και τεχνικές πολιτικής επικοινωνίας οι οποίες διαμορφώνονται στο εξωτερικό: ποιές είναι όμως οι ιδιαιτερότητες μιας πολιτικής εκστρατείας στην Ελλάδα, οι οποίες καθορίζουν το κατά πόσον οι νεώτερες προσεγγίσεις είναι όντως εφαρμόσιμες; Τί οφείλει να λάβει κανείς υπ’ όψιν του σχεδιάζοντας και προετοιμάζοντας μια πολιτική εκστρατεία στην Ελλάδα, ή συμμετέχοντας σε αυτήν; Σχεδίασμα απαντήσεως του ερωτήματος θα επιχειρήσει ο έμπειρος των ελληνικών εκλογικών αναμετρήσεων Ευτύχης Βαρδουλάκης σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο για κάθε ενδιαφερόμενο. 

Ο Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος επικοινωνίας, εταίρος της εταιρείας πολιτικής στρατηγικής και επικοινωνίας Stratego και συγγραφέας του βιβλίου «Νέοι κανόνες πολέμου: Πώς να προετοιμαστείτε σωστά για μια εκλογική αναμέτρηση». Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επικοινωνία στο City University του Λονδίνου. Τα τελευταία 17 χρόνια εργάζεται ως σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας, στρατηγικής και πολιτικών ερευνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος εκλογικών εκστρατειών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και σε πολλές εκστρατείες επικοινωνίας φορέων και οργανισμών. Άρθρα, συνεντεύξεις και αναλύσεις του έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο, ενώ έχει συμμετάσχει, ως ειδικός πολιτικός αναλυτής, σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Facebook-Events
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Είστε έτοιμοι για το «δωρεάν ασύρματο wifi internet»;


Σε λίγες ημέρες από τώρα θα έχει περάσει ένας χρόνος από την εξαγγελία του κ. Σαμαρά για «δωρεάν ασύρματο wifi internet. Σε όλη την Ελλάδα σ’ ένα χρόνο». Η καθαυτό δήλωση ήταν το λιγότερο κωμικοτραγικό σημείο της υπόθεσης.

Τελικά θα γίνει ένας διαγωνισμός, ίσως μέχρι το τέλος του χρόνου, για να δημιουργηθούν κάποτε 5.000 σημεία wifi ανά την Ελλάδα. Το αρχικό υπολογιζόμενο κόστος θα είναι 15 εκ. ευρώ. Γιατί οι φορολογούμενοι, Έλληνες ή Ευρωπαίοι, θα πρέπει να πληρώνουν για πρόσβαση στο διαδίκτυο στα συγκεκριμένα σημεία κανείς δεν ενδιαφέρεται να διευκρινήσει. Υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης στο διαδίκτυο το 2014; Η αλήθεια είναι ότι η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι σχετικά εύκολη και κάθε μέρα που περνάει γίνεται ευκολότερη, καλύτερη και φθηνότερη.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος η πρόσβαση στο διαδίκτυο να γίνει άλλη μία αρμοδιότητα του κράτους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, αυτό που είχε κάνει την ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι αυτή η εξαγγελία είχε γίνει στο ερώτημα: τι μπορείτε να πείτε στους νέους που δυσπιστούν με την πολιτική. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η τότε απάντηση του κ. Σαμαρά θα δημιουργούσε την εντύπωση ότι απλά δεν κατάλαβε την ερώτηση. Αλλά στο κλίμα του πολιτικού μας συστήματος η απάντηση ήταν θλιβερά προβλέψιμη.

Αυτή ήταν απάντηση ενός αμετανόητου κρατιστή, που σε ότι πρόβλημα ή ερώτημα και αν προκύψει, η απάντηση πάντα βρίσκεται στην δημιουργία μιας νέας κρατικής δαπάνης ή/και αρμοδιότητας. Αν τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε κολλήσει και δεν μπορούμε να βγούμε από την κρίση, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε αναθέσει σε κρατιστές να μας σώσουν από την χρεοκοπία του κρατισμού.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η σημερινή κρίση δεν είναι διανοητικά προσβάσιμη στην πολιτική τάξη της χώρας. Δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί, δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ο κόσμος που ο κάθε Σαμαράς, Τσίπρας και Βενιζέλος μπορεί να καταλάβει είναι αυτός που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 80. (Χρόνια μας πολλά παρεμπιπτόντως)

Πρόσφατα, η κα Μαρία Αντωνίου, βουλευτής της ΝΔ στην Καστοριά, προσπαθώντας να εξηγήσει ότι η βουλευτική αποζημίωση δεν είναι απαραίτητη για την ίδια, είπε «έχω μάθει να ζω και με 1.500 ευρώ», εννοώντας τον μισθό της ως δημόσιος υπάλληλος. Να σημειώσουμε εδώ ότι και ο σύζυγος της κας Αντωνίου είναι δημόσιος υπάλληλος. Προσπάθησε να εξηγήσεις σε ένα άνεργο που πρέπει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ και φόρο σε κάποιο ανύπαρκτο εισόδημα γιατί κάποτε είχε αγοράσει ένα αυτοκίνητο και τώρα είναι τεκμήριο, ότι η κα Αντωνίου έχει μάθει να ζει και με 1.500 ευρώ. Προσπάθησε και το αντίθετο.

Στα τέσσερα χρόνια που έχουν περάσει το πολιτικό σύστημα έχει θυσιάσει την Ελλάδα για να μπορέσει να διατηρήσει τις φαντασιώσεις με τις οποίες μεγάλωσε. Ακολουθούν χειρότερες μέρες.
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Να βγούμε από το μνημόνιο, και να μπούμε που;


Η επικοινωνιακή καταιγίδα που μας κατακλύζει δειχνει να έχει σοβαρό έλλειμμα λογικής συνέχειας. Σχεδιάζουμε να "σκίσουμε το Μνημόνιο", στα πλάισια του οποίου βέβαια εξασφαλίζουμε δανεισμό με επιτόκια ύψους περίπου 1,5%, για να βγούμε στις αγορές δανειζόμενοι, με τα σημερινά δεδομένα, με 7% περίπου. Τι σόι επιτυχία θεωρείται και τούτη, εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Αντί να είχαμε εξ αρχής σαν στόχο την εγκατάλειψη των δανεικών και την εξασφάλιση της επιβίωσής μας κατ αρχήν με τις δικές μας δυνάμεις, έχουμε μετατρέψε σαν ιδανικό την 'έξοδο στις αγορές' - τις οποίες μάλιστα μέχρι πρόσφατα μαστιγώναμε σαν ανάλγητες και καταστροφικές!!

Τώρα λοιπόν πασχίζουμε να οδηγηθούμε σε καινούργια βαθύτερα αδιέξοδα απλά και μόνο για να μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δεν θα υπάρχει πλέον τρόικα. θα κάνουμε δηλαδή, θεωρητικά πάντα, ό,τι θέλουμε. Πάλι δηλαδή ανεξέλεγκτα δανεικά και τεράστιες δαπάνες. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Διότι χρωτάμε κάποιες πολλές δεκάδες δισεκ. Κι αυτοί που μας τα δάνεισαν επιθυμούν να ελέγχουν κάπως την συμπεριφορά μας ώστε να έχουν την προσδοκία πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα πάρουν κάποια από αυτά πίσω. Φρούδες ελπίδες θα μου πείτε; Πάντως ελπίδες, που οι λαοί που βρίσκονται πίσω από τα χρήματα που δανεισθήκαμε δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν.

Σε όλα αυτά προστίθεται και η ρευστή διεθνής πολιτική και οικονομική κατάσταση που κάνει τους όποιους ελληνικούς χειρισμούς δυσκολότερους και όλο και πιό επικίνδυνους. Ιταλία και Γαλλία παραπαίουν ενώ και η Γερμανία δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης και στασιμότητας. Αντί αυτά να μας γεμίζουν ανησυχία και να μςο οδηγούν σε περίσκεψη και συσπείρωση εμείς βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλου για χρηματισμούς δήθεν βουλευτών και για την πραγματοποίηση βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατόν. Τι πρόβλημα όμως θα λύσουν οι εκλογές; Θα βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να κουρέψει ένα χρέος που εκείνοι που το έχουν στα χέρια τους ούτε να ακούσουν κάτι τέτοιο δεν θέλουν. Αν το κάνουμε μονομερώς- το άλλο εναλλακτικό σενάριο - ουδείς πλέον θα μας δανείζει. Πως θα κάνουμε λοιπόν τότε εισαγωγές ενέργειας, φαρμάκων και τροφίμων - για να μιλήσω για τα πλέον σημαντικά;

Αφού δεν είμαστε αποφασισμένοι - ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό - να μειώσουμε δραστικά τα έξοδα μας, καταργώντας μέρος του υπερτροφικού δημόσιου τομέα, τότε θα πρέπει και πάλι να δανεισθούμε. Πως όμως, αφού κανένας δεν θα είναι πρόθυμος να βάλει το χέρι στην τσέπη; Θα αποφασίσουμε τότε μόνοι μας να αποχωρήσουμε από το ευρώ για να σπάσουμε τα δεσμά των δανεικών και για να μην πληρώσουμε τα χρέη. Και θα ακολουθήσουν βέβαια οι αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες.

Στις τραγικές καταστάσεις που φυσιολογικά θα ακολουθήσουν θα είμαστε το παράδειγμα που θα δείχνουν οι Γερμανοί στους υπόλοιπους για να τους συνετίσουν και να τους υποχρεώσουν να ακολουθήσουν τις δικές τους οδηγίες.

Περάσαμε την περίοδο που οι υπόλοιποι φοβόντουσαν τις συνέπειες μιάς ελληνικής άτακτης εξόδου από την ευρωζώνη η και από την Ευρώπη. Ισως τώρα κάποιοι και να το επιδιώκουν, ώστε με την δυστυχία μας να φοβίσουν τους υπόλοιπους.

Αντί η κυβέρνηση να συγκεντρωθεί στους μεταρρυθμιστικούς της στόχους και να ξεχάσει τους 180 ψήφους και τα περί Προέδρου, γινόμαστε μάρτυρες μιάς νοσηρής πολιτικής σύγκρουσης που μας γυρίζει δεκαετίες πίσω και μας θυμίζει σκοτεινές σελίδες της ελληνικής, σχετικά πρόσφατης, πολιτικής ιστορίας. Μοναχά το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη φαίνεται να στέκεται με αξιοπρέπεια στο ύψος των περιστάσεων και να σκέπτεται το συλλογικό μας αύριο. Δεν φθάνει όμως μοναχά αυτό για να σωθεί ο τόπος.

Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Την Ελλάδα την οδήγησε στην χρεοκοπία το υπερδιογκωμένο και άθλιο δημόσιο. Και οι κυβερνήσεις, παράλογα, τιμωρούν τον ιδιωτικό τομέα με εξοντωτικούς φόρους και βίαιες παρεμβάσεις στην οικονομική και την κοινωνική ζωή. Για να διασώσουν αυτό το άθλιο κράτος. Προφανώς για να υποστηρίξουν τις συντεχνίες που εκτιμούν πως τις ψηφίζουν. Αυτές όμως τους έχουν γυρίσει ήδη την πλάτη ελπίζοντας σε νέο-πασοκικές επιλογές (στις υποσχέσεις των ακραίων αριστερών συνιστωσών του ‘Σύριζα’) η προσβλέποντας ακόμη και σε ακροδεξιά μορφώματα που υπόσχονται να εκδικηθούν το ‘σύστημα’ - που βέβαια τόσα χρόνια τους έτρεφε.

Μοναδική λύση είναι η στροφή μακριά από το τέρας του γραφειοκρατικού κράτους. Και η στήριξη της αγοράς. Μειώσεις φόρων και άχρηστων δομών - λειτουργιών του δημόσιου τομέα θα μας φέρουν με επιτυχία στην επιφάνεια. Υπάρχει ακόμη χρόνος κάποιοι να το τολμήσουν. Πριν είναι πλέον πολύ αργά. Ο Μίλτον Φρήντμαν έλεγε «Δεν στενοχωριέμαι που το κράτος είναι αναποτελεσματικό και κινείται σε τέλμα. Με τόσες εξουσίες που του έχουμε δώσει τρομάζω στην ιδέα να γινότανι ελκυστικό και αποτελεσματικό. Δεν θα έμεναν πλέον τότε για πολύ ζωντανές οι ελευθερίες μας» (‘The Future of the American Economy’, 1976).
Συνέχεια