Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Τσίπρας: κορόιδα υπάρχουν


Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέχθηκε με το «λεφτά υπάρχουν». Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς εκλέγεται υποσχόμενος ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της πτώχευσης που θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων. Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται ότι η δική του επαναδιαπραγμάτευση θα του επιτρέψει να κάνει παροχές δισεκατομμυρίων γιατί «λεφτά υπάρχούν.» Το ερώτημα για τον Έλληνα πολίτη είναι: πόσες φορές χρειάζεται να ακούσει την ίδια μπαρούφα για να αρχίζει να έχει κάποιες αμφιβολίες;

Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και μια ζωή ανεπάγγελτος, θεωρεί τον εαυτό του παιδί της πιάτσας. Έτσι θα καταφέρει τους Ευρωπαίους να μας σβήσουν ένα μεγάλο μέρος του χρέους με το να τους πείσει να μας δώσουν ακόμα περισσότερα χρήματα με ΕΣΠΑ, σχέδια Μάρσαλ και άλλα παρόμοια. Πρόκειται περί ενός ιδιοφυούς σχεδίου. Οι Ευρωπαίοι θα μας σβήσουν το χρέος και εμείς ως αντάλλαγμα θα τους ζητήσουμε ακόμα περισσότερα χρήματα.

Βέβαια αυτό είναι μέρος της διαπραγμάτευσης, γιατί το ιδιοφυές σχέδιο Τσίπρα, περιλαμβάνει και μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Όπως κατάργηση ΕΝΦΙΑ, κατώτατος μισθός 751 ευρώ, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά, επιστροφή δώρου Χριστουγέννων, ρύθμιση οφειλών σε 84 δόσεις, κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες, σεισάχθεια για τα «κόκκινα δάνεια», 300.000 θέσεις εργασίας και αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ. Φιλελεύθερος στους φόρους, σοσιαλιστής στις δαπάνες και εντελώς ανέπαφος με αυτό που λέμε πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας ακολουθεί την συνήθη οδό που οδηγεί στην εξουσία.

Ο Φρέντερικ Μπαστιά είχε πει ότι «το κράτος είναι ο μέγας μύθος μέσω του οποίου ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος όλων των άλλων.» Αυτός ο μύθος είναι το υπέρτατο πιστεύω της ελληνικής πολιτικής τάξης. Γι’ αυτό τον λόγο όλα τα κόμματα βασικά πιστεύουν τα ίδια πράγματα, γι’ αυτό εμπορεύονται τα ίδια ψέματα και τις ίδιες φαντασιώσεις. Για το πολιτικό κατεστημένο, πλούτος είναι κάτι που το παίρνεις από κάπου και το δίνεις όπου θέλεις. Το χρήμα υπάρχει από μόνο του και δεν αντιπροσωπεύει τις παραγωγικές δυνατότητες μιας κοινωνίας. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι να τα πάρουν από κάπου (βλ. πλουτοκρατία, κουτόφραγκους) για να τα δώσουν σ’ εμάς.

Όμως ο πραγματικός πλούτος μια κοινωνίας είναι οι θεσμοί της, η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, η δυνατότητα να δημιουργηθεί και να συσσωρευτεί πλούτος, η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας. Οτιδήποτε άλλο, που συνήθως αποκρύπτεται με όρους όπως αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρωτόγονο ένστικτο του ανθρώπου να υφαρπάξει από τον πλησίον του. Πήρε το ανθρώπινο είδος χιλιάδες χρόνια για να ανακαλύψει ότι μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα με την ελεύθερη συνεργασία και ανταλλαγή.

Ο κάθε πολιτικάντης που λέγεται Παπανδρέου, Σαμαράς ή Τσίπρας σου υπόσχεται μια Ελλάδα που θα ζει με τα λεφτά των άλλων. Σου υπόσχονται μια Ελλάδα ως ένα απέραντο πτωχοκομείο που πότε θα δανείζεται από κάποιους και πότε θα τα αρπάζει από κάποιους άλλους. Όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες, όλα αυτά τα κόμματα της μονοκομματικής Ελλάδας, αυτές οι συνιστώσες του παρακμής, δεν σου λένε την αλήθεια, δηλαδή ότι στο πτωχοκομείο δεν υπάρχει ελπίδα. Και όπως σοφά έλεγε η σιδηρά τσαπερδόνα, κάποια μέρα όταν τα λεφτά των άλλων έχουν τελειώσει, τότε κάποιος χτυπάει την πόρτα σου, ανοίγεις, και να μπροστά σου ο ΕΝΦΙΑ.
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Κυβερνητική Πειρατεία, Αντιπολιτευτική Παραζάλη

Έχω πολλές αμφιβολίες πλέον, με βάση την νοοτροπία που κυριαρχεί, για την δυνατότητα της χώρας να ξεπεράσει την κρίση δίχως τραγικά συνεπακόλουθα. Η εκτίμησή μου είναι πως στις επόμενες εκλογές θα έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, με ελάχιστες όμως δυνατότητες σχηματισμού αποτελεσματικής κυβέρνησης και προοπτικών επιτυχίας. Μοιραία, το επόμενο βήμα για την χώρα θα είναι η έξαλλη ακροδεξιά. Και η κρίση θα τελειώσει αφού βιώσουμε κάποια σοβαρή εθνική τραγωδία. Μακάρι οι προβλέψεις μου να βγουν λαθεμένες. Η λογική όμως που κυριαρχεί δυστυχώς μοναχά προς τα εκεί οδηγεί…

Η κυβερνητική πλειοψηφία αντιμετωπίζει την χώρα σαν προσωπική της ιδιοκτησία και πορεύεται δίχως αρχές και σεβασμό σε θεσμούς και ατομικά δικαιώματα. Προβάλλονται επιχειρήματα εξωπραγματικά και υιοθετούνται πολιτικές εξοντωτικές – για την χώρα και την κοινωνία. Η φορολογική επίθεση κατά των πάντων, υποδηλώνει πανικό και ασχετοσύνη. Και ο μεν νέος Υπουργός των Οικονομικών δείχνει να καταλαβαίνει το πρόβλημα αλλά, ερχόμενος αργά στο προσκήνιο, δείχνει παγιδευμένος από σκοπιμότητες και δρομολογημένες εξελίξεις. Τούτο όμως δεν συσκοτίζει την πραγματικότητα. Που δείχνει μια κοινωνία εκτός τροχιάς και σωφροσύνης.

Για να σωθεί ένα κράτος τεράστιο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό παίρνονται μέτρα εξόντωσης της ιδιωτικής οικονομίας ωσάν στην κυβέρνηση να βρίσκεται κάποιο επαναστατικό σοσιαλιστικό κόμμα! Παραγνωρίζοντας τις ευθύνες του δημόσιου τομέα για τα αδιέξοδα, αυτός δανείσθηκε για παροχές και αυτός χρεοκόπησε, παίρνονται μέτρα σύνθλιψης της ιδιωτικής οικονομίας στο όνομα κάποιων ‘γενικών θυσιών’. Ποιες θυσίες όμως όταν έχουμε 1 εκ. 300 χιλ ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και σχεδόν κανένα στο δημόσιο; Όταν ξοδεύονται μεγάλα ποσά για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σημαντικές παροχές στις ακόμα δημόσιες επιχειρήσεις; Όταν η κυβέρνηση επιμένει σε μέτρα εναντίον των υποτιθέμενα ακόμη ισχυρών για προστασία των αδυνάτων. Με αποτέλεσμα δηλ να γίνουν σύντομα όλοι αδύνατοι. Για να τους στηρίξει αυτούς ποιος;

Ολοκληρωτικός παραλογισμός είναι βέβαια η φορολογική πολιτική και κυρίως η επίθεση κατά της ιδιοκτησίας. Εχουμε ξεπεράσει πλέον κατά πολύ το καθεστώς φορολογίας του εισοδήματος. Οι περισσότεροι φόροι είναι δήθεν έκτακτοι, αλλά μόνιμοι. Αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, για την εκπαίδευση, και πάει λέγοντας. Ο ΕΝΦΙΑ όμως βγάζει μάτια. Ένα περιουσιακό στοιχείο φορολογείται επανειλημμένα μέχρι τελικής του εξόντωσης. Επειδή, λένε, στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Από πότε αυτό είναι καταδικαστικό σε μια χώρα δυτική; Από εκεί και πέρα δεν πρέπει να λησμονείται πως τα ακίνητα είναι αγορασμένα και χτισμένα με χρήματα φορολογημένα, φορολογείται η αγορά και η οικοδόμησή τους καθώς και οι συνακόλουθες επιπτώσεις σε άλλους τομείς της οικονομίας. Οι ιδιοκτήτες δεν είναι ληστές στους οποίους το κράτος θα επιβάλει κυρώσεις εν ήδη ποινής. Ούτε και κανείς διόρισε το δημόσιο συνεταίρο κάθε οικονομικής κίνησης των πολιτών. Αυτές είναι κινήσεις πειρατείας που η δημόσια εξουσία ‘νομιμοποιεί’.

Αυτή όμως είναι νομιμοποίηση εκτός δημοκρατικών θεσμών. Αν είχε ανατραπεί το αστικό σύστημα από κάποια επαναστατική εξουσία κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Τώρα έχουμε το τραγελαφικό φαινόμενο η λεγόμενη ‘Δεξιά’ να εξοντώνει την ατομική ιδιοκτησία επιβάλλοντας βαρύτατους κι’ αυθαίρετους φόρους και η Αριστερά να διαμαρτύρεται καταδικάζοντας την επιβολή φόρων και υπεραμυνόμενη των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Κάποτε έλεγαν πως θάρθει ο κομμουνισμός να σας πάρει τα σπίτια. Τώρα, αν έρθει, θα βρει ελάχιστα. Θα τα έχει ήδη κατασπαράξει η λεγόμενη ‘Δεξιά’…

Η περιφρόνηση όμως θεσμών και δημοκρατικών διαδικασιών δεν έχει τελειωμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραβίαση του νόμου από το κράτος ακόμη και στο ζήτημα του υπολογισμού των αντικειμενικών αξιών για τον υπολογισμό του φόρου ακινήτων. Ο νόμος ισχύει (κάθε 2 χρόνια προσαρμογή των αξιών στην πραγματικότητα) αλλά ανοιχτά παραβιάζεται. Ώστε να μην αυξηθούν, λέγεται, οι αξίες ορισμένων ‘λαϊκών’ περιοχών. Κι ας αυξάνεται υπερβολικά κι εξωπραγματικά η αξία ακινήτων σε άλλες περιοχές. Ο μύθος περί ‘τυφλής δικαιοσύνης’ πάει περίπατο. Όπως και η περίφημη ισότητα απέναντι στον νόμο. Αλλά και το περίφημο κράτος δικαίου. Ποιος μπορεί να κρίνει λοιπόν αντικειμενικά πως κάποιοι παραβιάζουν τον νόμο; Όταν ο πρώτος παραβάτης είναι το ίδιο το κράτος…

Από την άλλη μεριά όμως και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν χάσει τον προσανατολισμό ενός ορθολογικού οδικού χάρτη. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν κομματικά συμφέροντα και επικοινωνιακές ανάγκες οι πάντες εθελοτυφλούν στο γεγονός πως με το σημερινό διογκωμένο δημόσιο τομέα σωτηρία δεν πρόκειται να υπάρξει. Για να καθησυχάσουν εκλογείς που εξαρτώνται από το μεγάλο δημόσιο η αντιπολίτευση ανακαλύπτει στον ‘ελληνικό καπιταλισμό’ τον μεγάλο υπεύθυνο της κρίσης. Και βρίσκει στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΚΕΤ καθώς και στο συνακόλουθο Μνημόνιο ‘νεοφιλελεύθερες’ συνωμοσίες που προκαλούν τα προβλήματα…

Τώρα πως γίνεται ο νεοφιλελευθερισμός, που κατά κύριο λόγο υποστηρίζει μείωση φόρων, απελευθέρωση αγορών, εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και λιγότερες κρατικές παρεμβάσεις, να ευθύνεται για τις σοσιαλδημοκρατικές επιλογές των τεράστιων φορολογικών επιβαρύνσεων, της τοποθέτησης στο ντουλάπι των σημαντικότερων δομικών μεταρρυθμίσεων, των κατάργησης των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών (μισθοί, συντάξεις, εργασιακές διαπραγματεύσεις κλπ), των μηδενικών ιδιωτικοποιήσεων και της απίστευτης κρατικής αυθαιρεσίας μόνο εγκέφαλοι με αριστερές ιδεοληψίες μπορούν να το καταλάβουν.

Με τον τρόπο αυτό όμως ο τόπος βαδίζει σε καινούργια αδιέξοδα και σε νέα μεγάλα προβλήματα. Ακόμα έχω κάποιες λιγοστές ελπίδες πως θα έλθει η στιγμή που ο κόσμος θα αντιληφθεί την πραγματικότητα. Και θα απαιτήσει λογικές επιλογές και σωστές, αν και δυσάρεστες για κάποιους, κινήσεις. Διαφορετικά, η τραγωδία παραμονεύει απειλητικά στην γωνία…
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος είναι το απόλυτο έκτρωμα


Αυτή την Παρασκευή στην Βουλή θα ψηφιστεί νομοσχέδιο σταθμός στη υποβάθμιση των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά, προσπαθεί να το περάσει στα μουλωχτά στο τρίτο θερινό τμήμα της Βουλής. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί το όλο εγχείρημα δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια δια νόμου κατάργηση του Συντάγματος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ Αθανασίου, υποστηρίζει ότι ο αντιρατσιστικός νόμος είναι αναγκαίος για να αντιμετωπισθούν διάφορα ρατσιστικά φαινόμενα βίας. Καταρχήν, είναι μια μεγάλη έκπληξη που ο κ. Αθανασίου δείχνει ενδιαφέρον για την βία. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο υπουργός που αυτό το καλοκαίρι, πάλι σε θερινό τμήμα της Βουλής, πέρασε το νόμο 4274 που αποφυλακίζει πρόωρα μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Είναι ο ίδιος υπουργός όπου στην διάρκεια της θητείας του το υπουργείο Δικαιοσύνης έδινε αλλεπάλληλες άδειες εξόδου σε δολοφόνους τρομοκρατικών οργανώσεων.

Αλλά, προς χάριν του διαλόγου, ας υποθέσουμε ότι ο κ. Αθανασίου λίαν προσφάτως έγινε υπεραισθητός στα θέματα εγκληματικότητας και βίας. Πως αποδεικνύει ότι η ελευθερία του λόγου ευθύνεται για τα συγκεκριμένα κρούσματα βίας; Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια όλα τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως κινήτρου, έχουν γνωρίσει αλματώδη άνοδο. Γιατί μόνο τα εγκλήματα με ρατσιστικά κίνητρα ενδιαφέρουν την κυβέρνηση; Γιατί η κυβέρνηση που αφήνει ελεύθερους τους έμπορους ναρκωτικών, τρομοκράτες, παιδεραστές και βιαστές, ξαφνικά την ενδιαφέρει μόνο η βία με τα συγκεκριμένα κίνητρα και μάλιστα βρίσκει ένοχη για αυτά την συνταγματική ελευθερία του Έλληνα πολίτη να σκέπτεται και να εκφράζεται ελεύθερα; Γιατί οι αυστηρότερες ποινές για εγκληματικές πράξεις δεν είναι η λύση στο πρόβλημα;

Κανένα από αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα δεν θα τεθούν στην Βουλή, αλλά ούτε και στα ΜΜΕ. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ για αυτό το θέμα είναι μεταξύ αυτών συμφωνούν με το νόμο και αυτών που συμφωνούν πολύ. Το μόνο που μπορούμε να ακούσουμε για τους διαφωνούντες προέρχεται από τους συμφωνούντες και περιορίζεται στους χαρακτηρισμούς ότι οι διαφωνούντες είναι λυσσασμένοι, υστερικοί, ρατσιστές και φασίστες.

Λέγεται ως επιχείρημα ότι ο νόμος αυτός είναι επίσης αναγκαίος γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί από τα κράτη μέλη να νομοθετήσουν ακριβώς έτσι. Άλλο ένα ψέμα. Η ΕΕ καλεί τα κράτη να πάρουν μέτρα κατά της ρατσιστικής βίας χωρίς να έχει συγκεκριμένες συνταγές για το πως θα γίνει αυτό. Ειδικά το θέμα της ελευθερίας του λόγου, η ΕΕ το αφήνει αποκλειστικά στην κρίση της κάθε κράτους.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το νομοσχέδιο προϋποθέτει σημαντικές ποσότητες ψεύδους και προπαγάνδας. Η φύση του νομοσχεδίου επιβάλλει μια ρητορεία που βασικό σκοπό έχει να αποφύγει και συσκοτίσει όλα τα ουσιώδη ζητήματα γύρο από αυτό το θέμα. Έτσι καλούμαστε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι με αυτό το νομοσχέδιο πολιτικοποιείται ο ρόλος του δικαστή, αφού καλείται να αποφασίζει για το ποιες πολιτικές απόψεις είναι επιτρεπτές σύμφωνα με τους κυβερνώντες και ποιες όχι. Καλείται ο δικαστής να αποφασίζει για το ποιες είναι οι ορθές απόψεις για ιστορικά γεγονότα που το άτομο δικαιούται να έχει και ποιες όχι. Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της αστικής δημοκρατίας, τότε όλα επιτρέπονται στους κυβερνώντες.

Οι αρχές του διαφωτισμού που απελευθέρωσαν το άτομο από τα δεσμά των κρατούντων, της δεισιδαιμονίας και της αυθεντίας υποχωρούν μπροστά στην επίθεση των νεοσκοταδιστών της πολιτικής ορθότητας. Ο πολίτης πλέον δεν κρίνεται ικανός να ερευνά και να συνδιαλέγεται ελεύθερα. Οι κρατούντες ξέρουν καλύτερα.

Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας την πολιτική συνέπεια που τους διακρίνει. Με τον ΕΝΦΙΑ και όλους τους άλλους φόρους προχωρούν στην δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας στην Ελλάδα. Με τον νόμο λογοκρισίας που θα ψηφίσουν προχωρούν στην κρατικοποίηση του πολιτικού διαλόγου. Η παράδοση της σοσιαλμανίας είναι τελικά η μόνη παράδοση της Νέας Δημοκρατίας. Κρίμα που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή σχεδιάζει για το μέλλον όλα αυτά που οι ίδιοι εφαρμόζουν σήμερα.

Αυτή την εβδομάδα με συνοπτικές διαδικασίες και με περιορισμένο και ελεγχόμενο διάλογο η κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά θα καταργήσει δια νόμου μια βασική συνταγματική ελευθερία των Ελλήνων πολιτών. Μετά από την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου δεν θα υπάρξουν μαζικές συλλήψεις και διώξεις. Τα πράγματα θα κινηθούν στους συνήθεις ρυθμούς. Όμως πίσω από αυτή την ψευδή αίσθηση της ομαλότητας κάτι σημαντικό θα έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά μετά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το κράτος ξαναμπαίνει στην διεύθυνση του πολιτικού διαλόγου. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα σε αυτή την κατηφόρα. Ότι ακολουθήσει πλέον θα είναι απλά οι συνέπειες. Φαίνεται, πως τα 40 χρόνια είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο πολλά ξεχνιούνται.
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Συντηρητικός τρίτου τύπου

Παρατηρώ τελευταία μια έξαρση στην σύγχυση με την έννοια συντηρητικός, ένας όρος που συνήθως χρησιμοποιείται κατά βούληση για να εξυπηρετήσει διαφορετικές επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Θα ήταν χρήσιμο λοιπόν να ξεχωρίσουμε τους διαφορετικούς τύπους και να βάλουμε λίγο τα πράγματα στην θέση τους.

Ο πρώτος τύπος συντηρητικού είναι αυτός που ζει και αναπνέει το τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Βέβαια δεν μπορεί να αιτιολογήσει γιατί πιστεύει σε αυτά που πιστεύει, απλά τα ακολουθεί γιατί τα κληρονόμησε, είναι “οι παραδόσεις του λαού μας”. Για να είμαστε ξεκάθαροι, αυτός ο τύπος συντηρητικού είναι βασικά μια καρικατούρα που προσωπικά δεν έχω συναντήσει. Υπάρχει σε κάποιες κωμωδίες εποχής, ίσως και σε κάποιες μερίδες ψηφοφόρων της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, αλλά περισσότερο λειτουργεί σαν σκιάχτρο στο φαντασιακό των εφήβων που θέλουν να κάνουν την προσωπική τους επανάσταση, ή των πολιτευόμενων που θέλουν να απευθυνθούν στους πνευματικά έφηβους ψηφοφόρους τους. 

Ο δεύτερος ορισμός συντηρητικού είναι βασικά ένα λεξικολογικό τέχνασμα. Εδώ, η εγχώρια ελαφρών-βαρών διανόηση, ορίζει τον συντηρητικό όχι σε σχέση με το τι πιστεύει, αλλά με το πως λειτουργεί, χρησιμοποιώντας παραπλανητικά τον ορισμό της στασιμότητας για να παρουσιάσει τον συντηρητικό σαν αντιδραστικό σε κάθε εξέλιξη, ένα δαρβινικό απολίθωμα που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις νέες εξελίξεις. Έχει ενδιαφέρον ότι με αυτήν την τακτική, η ταμπέλα-σκιάχτρο του συντηρητισμού χρησιμοποιείται από το κεντρώο μπλοκ για να στιγματιστούν όσοι αρνούνται τις μεταρρυθμίσεις. Η γενικευμένη βέβαια εφαρμογή αυτής της προσέγγισης θα μας οδηγούσε σε γελοία συμπεράσματα, για παράδειγμα ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στην άνοδο του ναζισμού στην Γερμανία ή του Μάο, ήταν πνευματικά απροσάρμοστοι συντηρητικοί… 

Σε άλλες χώρες όπου ο διάλογος δεν είναι βρεφονηπιακός και οι ιδέες εξελίσσονται, υπάρχει ένας τρίτος τύπος συντηρητικού με αναφορές σε διαφορετικά πεδία. Αυτός είναι ο συντηρητικός που έχει το διανοητικό σθένος να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση με την δομή και τους περιορισμούς της, αμφισβητώντας τις μεγαλόσχημες κεντρικές παρεμβάσεις για την "πρόοδο της ανθρωπότητας". Αυτός ο συντηρητικός είναι ο εξελικτικός στην παράδοση του Ε.Ο. Wilson που διέκρινε ότι οι κοινωνίες μας και οι συμπεριφορές μας καθορίζονται περισσότερο από βιολογικούς-εξελικτικούς παράγοντες και λιγότερο από το περιβάλλον. Είναι ο πολιτικός επιστήμονας στην παράδοση του Fukuyama που ερμηνεύει τους πολιτικούς θεσμούς σαν προέκταση της ανθρώπινης φύσης και προβλέπει ότι οι όποιες αποκλίσεις από την κοινωνική τάξη είναι κατά βάση προσωρινές. Είναι ο πολιτικός φιλόσοφος στην παράδοση του Nozick που αρνούμενος την κυρίαρχη αφήγηση του κράτους-πατερούλη, διαπιστώνει υφαρπαγή των ατομικών ελευθεριών. στο όνομα της ισότητας. Είναι ο ηθικός φιλόσοφος στην παράδοση της δεοντολογίας του Kant που δεν σχετικοποιεί και δεν κόβει γωνίες, που απορρίπτει τον κυρίαρχο ηδονισμό ταιριαστό σε πρωτόζωα, και νοηματοδοτεί την ανθρώπινη εμπειρία με μια υπαρξιακή στάση βασισμένη σε ποιότητες, όχι ποσότητες σχέσεων. Είναι ο ρομαντικός λογοτέχνης στην παράδοση του Yukio Mishima που βλέπει τον κόσμο των παραδοσιακών αξιών να καταρρέει μπροστά στην επέλαση του διεθνισμού. Είναι ο σχολιαστής στην παράδοση του Caldwell που βλέπει τα όρια του πολυπολιτισμού και του σχετικισμού.  Είναι ο διεθνολόγος στην παράδοση του Mearsheimer που κατανοεί ότι στο άναρχο διεθνές σύστημα οι σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν καθορίζονται από αγνές προθέσεις, αλλά από την προβολή δύναμης. Είναι ο κοινωνιολόγος στην παράδοση του Thomas Sowell που αρνείται την θυματοποίηση της μαύρης κοινότητας σαν μέσο επαιτείας και θεωρεί την κοινωνική πίεση της γειτονιάς πολύ πιο αποτελεσματική από τα κρατικά προγράμματα. 

Βασικά ο τρίτος τύπος συντηρητικού είναι αυτός με τον οποίο ο μέσος Έλληνας διανοούμενος θα μπορούσε να επικοινωνήσει μόνο με νότες, αφού απέχουν κάτι πλανήτες.

Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Είμαι και εγώ ένας Περήφανος Βλαξ Συντηρητικός κ. Δήμου




Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης


Με την λέξη-έννοια "Αλήθεια" ορίζεται, γενικά, η υπόσταση μιας κατάστασης ή η πραγματικότητα ενός γεγονότος. Η ετυμολογία της λέξεως προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη λήθη (λησμονιά) ενώ κατά το λεξικό των Liddell - Scott προέρχεται από το λήθω = λανθάνω (= μου διαφεύγει) και το στερητικό πρόθημα "α".



Η Αλήθεια είναι Γυναίκα που κυκλοφορεί πάντα γυμνή από ενδύματα, πέπλα ή και στολίδια. Η ομορφιά της είναι η γύμνια της. Χωρίς αυτή θα έπαυε να είναι αλήθεια. Συνεπώς, η αλήθεια πρέπει να προβάλλεται γυμνή ως έχει, ακόμη κι όταν οι δημαγωγοί ντύνουν την γύμνια της με χρώματα, βερμπαλισμούς ή σοφιστείες.


Άραγε ο ως άνω ορισμός συμπλέει με το παρακάτω επισυναπτόμενο απόσπασπα από το άρθρο του "δυστυχούς που είναι Έλληνας" Νίκου Δήμου για τους Συντηρητικούς:
"Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός. Φοβάται το καινούριο γιατί δεν το καταλαβαίνει. Τρέμει την αλλαγή γιατί δεν προφταίνει να την παρακολουθήσει. Ταμπουρώνεται μέσα στο γνωστό, στο δεδομένο, στο οικείο – και δεν το κουνάει ρούπι.
Αντίθετα, ο ξύπνιος έχει ανοικτό μυαλό: δεν φοβάται τους αιφνιδιασμούς – τους χαίρεται. Η αλλαγή τον θρέφει. Του δίνει την δυνατότητα να κινηθεί γρήγορα και να ζήσει έντονα. Η συντήρηση, η στασιμότητα του είναι αφάνταστα βαρετή".


Μου θύμισε ο κύριος Δήμου με αυτό το «πόνημά του» μία άλλη... επιστημονική πραγματεία, αυτή του Νικηφόρου Διαμαντούρου, πρώην προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και Συνηγόρου του Πολίτη (διορισμένος από τον Σημίτη).


Η πραγματεία αυτή έχει τίτλο «Πολιτικός Δυϊσμός και Πολιτική Αλλαγή στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης». Λίγο πολύ μέσω αυτού του εγχειριδίου αναπαράγεται μία μανιχαϊστική προσέγγιση σύμφωνα με την οποία από τη μία πλευρά της όχθης στρατοπαιδεύουν οι εμφορούμενοι από βυζαντινά και οθωμανικά κατάλοιπα, οι οπαδοί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κλπ και από την άλλη οι δυτικοθρεμένοι, οι κοσμοπολίτες, οι τεχνοκράτες οπαδοί του κ. Σημίτη. Οι πρώτοι, οι κουτοί, κρατούν την Ελλάδα στον Μεσαίωνα ενώ οι δεύτεροι, οι ξύπνιοι πασχίζουν να τραβήξουν το κάρο προς την Ευρώπη.


Τα στερεότυπα, η Αλήθεια είναι, ότι συνιστούν έναν ακατανίκητο μηχανισμό που είναι τοποθετημένος στο εσωτερικό του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η προέλευση του στερεοτύπου είναι συναισθηματική και ψυχολογική και είναι σχεδόν αδύνατον να απεγκατασταθεί.


Είναι προφανές ότι η γενιά στην οποία ανήκουν ο κ. Δήμου και ο κ. Διαμαντούρος είναι επηρεασμένη από την προπαγάνδα που άσκησε το μετεφυλιακό κράτος και σχολείο. Μίσησαν την Δεξιά και συνέδεσαν τον Συντηρητισμό και όλα όσα αυτός πρέσβευε (Έθνος, Πατρίδα, Οικογένεια, Θρησκεία, Καθήκον, Φιλοτιμία, Ελευθερία κλπ) με το Απόλυτο Κακό. Τα στερεότυπα τα οποία διαμορφώθηκαν εντός τους, τους οδήγησαν στο να χρησιμοποιούν επιστημονικοφανή επιχειρήματα μέσω των οποίων καταδικάζουν όσους δεν συμμερίζονται την ιδεολογία τους. Δεν τους καταδικάζουν απλά βέβαια. Τους ταυτίζουν με ηλιθίους και παρωχημένους.


Η Αλήθεια όμως είναι κάτι εμπειρικά αποδείξιμο και όχι ιδεολογικά εμπορεύσιμο. Όταν μία Ιδεολογία αξιώνει την Απόλυτη Αλήθεια εκπίπτει στη σφάιρα του Ολοκληρωτισμού, είτε μαύρου είτε ερυθρού. Η γοητεία της Ιδεολογίας συνίσταται στο ότι κρατά σταθερές αλλά προσαρμόζεται στις σύγχρονες ανάγκες. Η σταυροφορία των Ιδεών ως Απόλυτες Αλήθειες προσιδιάζουν σε αυτοκρατορίες που κατά καιρούς έχετε καταδικάσει κύριε Δήμου. Εκτός βέβαια και εάν κρυφά τις θαυμάζετε και είπατε στη δεύτερη νιότη σας να αντιγράψετε την τακτική τους.


Αγαπητέ κύριε Δήμου ορισμένες φορές, χειρότερος από τον κομμουνιστογενή μηδενισμό είναι ο αντικομφορμισμός από μόδα. Όμως αντιλαμβανόμαι ότι είναι δύσκολο για κάποιους να αποτινάξουν τον αόρατο χορό των γερόντων του Μάη του '68 που τους παρακολουθεί σε όλη τους τη ζωή.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού δεν υπάρχει η λογική της οπισθοδρόμησης, αλλά δεν υφίσταται και η πρόοδος για την πρόοδο.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού δεν κατασκευάζουν την Αλήθεια οι ιδεολογικές αγκυλώσεις ορισμένων εκσυγχρονιστών από τα πάνω, αλλά την αναζητούν εν αναλογία των αναγκών τους οι Εθνικές Κοινότητες από τα κάτω.


Στο μυαλό ενός Συντηρητικού είναι αναγκαία η λαϊκότητα και οι αξίες που πρεσβεύει αυτή αφού δημιούργησαν μία σπάνια Ελληνική Αριστοκρατική αντίληψη που κατοικοεδρεύει στον κάθε κυρ-Γιάννη και την καθεμία κυρα-Μαρία που κινούνται γρήγορα και ζουν έντονα για αυτές τις Αξίες.


Τούτων δοθέντων, δηλώνω και εγώ ένας περήφανος βλάξ Συντηρητικός. Δίκτυο Ελλήνων Συντηρητικών (www.syntiritikoi.gr)
Συνέχεια

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Ο Νίκος Δήμου, ο Δόκτωρ Μένγκελε και ο συντηρητισμός




Είναι η πρώτη, νομίζω, φορά που ένα δημόσιο πρόσωπο, ένας «πνευματικός άνθρωπος» της Ελλάδας εκφράζει ρητώς και υπερηφάνως τον ορισμό: όσοι συμφωνούν μαζί μου είναι βιολογικώς έξυπνοι, όσοι διαφωνούν μαζί μου βιολογικώς χαζοί, και αυτό θα μπορούσε να το αποδείξει η ιατρική.

Ο λόγος που έχει νόημα να σχολιάζει κανείς τις παρεκτροπές του Νίκου Δήμου είναι το ότι ένα κομμάτι της λεγόμενης κοινής γνώμης ακούει με ευλαβή προσοχή τις αποφάνσεις του, τον θεωρεί «πνευματικό άνθρωπο», περίπου σοφό ή έστω φιλόσοφο. Άρα ο σχολιασμός δεν αφορά «μια μεμονωμένη περίπτωση», αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζει.
Γράφει λοιπόν ο Νίκος Δήμου σε άρθρο του με τίτλο «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» στην προσωπική του ιστοσελίδα, το οποίο αναδημοσιεύθηκε χαρωπά σε διάφορα φιλελεύθερα ιστολόγια: «Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι. Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες. Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός [...] Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Για τον κ. Δήμου, η πολιτική και ιδεολογική του τοποθέτηση είναι βιολογική συνάρτηση φυσικής ευφυίας που χωρίζει την κοινωνία σε έξυπνους-προοδευτικούς-φιλελευθέρους και χαζούς-συντηρητικούς. Δύο διαφορετικά είδη, με κατά βάσιν βιολογική την διαφοροποίησή τους (τα πολιτικά φέρονται ως επιφαινόμενα αυτής της βάσης), αφού «αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα».

Στην περίπτωση που ο αναγνώστης δεν έχει ήδη αντιληφθεί ότι εδώ πρόκειται για την αναγωγή της μικρότητας και της ολιγόνοιας σε υψηλή φιλοσοφία, ας διαβάσει την συνέχεια του άρθρου: «Ο συντηρητικός είναι καχύποπτος και φοβισμένος. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, δεν ανοίγεται, δεν τολμάει. Την εξυπνάδα που του λείπει, την αναπληρώνει με πονηριά. [Ο συντηρητικός] είναι ψεύτης[, ...] ζηλόφθονος, μικρόψυχος, εκδικητικός,[...] πουριτανός, σεμνότυφος, δουλικός, πειθήνιος». Τέτοια σύναξη αποκρουστικών χαρακτηριστικών για έναν ολόκληρο τύπο ανθρώπου θα βρίσκαμε μάλλον μόνο στο Der Ewige Jude: δύσκολο να δεχθεί οποιοσδήποτε μη ναζιστικά φυλετιστής άνθρωπος τέτοια γενικευτική επίρριψη χυδαίων χαρακτηριστικών σε ομάδα ανθρώπων βιολογικά, απ’ ό,τι φαίνεται, οριοθετημένη.

Θυμίζουμε πως εδώ δεν πρόκειται για γενικές αξιολογικές κρίσεις. Πρόκειται, σύμφωνα με τον Δήμου, για φυσικές, βιολογικές καταστάσεις, που θα μπορούσε κάλλιστα να τις αποδείξει η επιστήμη: «Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι όσοι διαφωνούν με τις αρχές και τις ιδέες του, όσοι δεν δηλώνουν κατ’ επάγγελμα προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, δεν έχουν απλώς άδικο, δεν κάνουν απλώς λάθος: ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι υστερούν νοητικά, φυσικά, βιολογικά, με τρόπο που «θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα» από την επιστήμη, την στατιστική, την ιατρική. Δεν θέλει και πολύ για να καταλήξει κάποιος (αν όχι ο ίδιος ο κ. Ν.Δ., τότε σίγουρα οι αναγνώστες του) στο αναπόφευκτο συμπέρασμα για το πώς ακριβώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε επιτέλους από αυτά (και κυρίως αυτούς) που «μας κρατάνε πίσω».

Αν κάτι θυμίζουν όλα αυτά, είναι βέβαια την προσπάθεια να αποδειχθεί ιατρικώς και επιστημονικώς η «ανωτερότητα της αρίας φυλής» (εδώ, η βιολογική ανωτερότητα του προοδευτικού και φιλελευθέρου) κατά τα χρόνια του ναζισμού, όταν υπολογιζόταν το ακριβές μέγεθος των κρανίων άλλων φυλών για να «επιβεβαιωθεί απόλυτα» η βιολογική κατωτερότητά τους, η φυσική τους μειονεξία. Στον ρόλο του Δόκτορος Μένγκελε, ο Νίκος Δήμου. Για καλό σκοπό όμως, που αγιάζει τα μέσα: για τον Διαφωτισμό, για τον Ορθό Λόγο, για την Πρόοδο, για να γίνουμε επιτέλους κι εμείς Ευρώπη. Ενάντια στον σκοταδισμό της παράδοσης και σε όσους όσοι δεν δέχονται να υπολογίσουν κρανία για να «επιβεβαιώσουν απόλυτα» πολιτικές τοποθετήσεις.

Η ενασχόλησή μας με τον κ. Νίκο Δήμου δεν αφορά μεμονωμένα το άτομό του: άλλωστε ο ίδιος έχει φωραθεί πάμπολλες φορές συνειδητά ψευδόμενος και φρικτά λαϊκίζων (παράδειγμα: «μόνο η ακίνητη περιουσία του Παναγίου Τάφου στην Ελλάδα θα ξεχρέωνε το δημόσιο χρέος της χώρας» - και των ΗΠΑ και του Κρόνου, να προσθέσω), καίτοι ο ίδιος ανάγει τον λαϊκισμό στο μέγιστο πολιτικό πρόβλημα, συγκρίσιμο σε κακότητα μόνον με το να αγαπάς την πατρίδα σου. Η κατάκριση αφορά κυρίως την κοινωνία που αναγνωρίζει το πρόσωπό της στις φιγούρες που στέφει πνευματικούς ανθρώπους και opinion makers (αν και ο κ. Δήμου παίζει πάντοτε, όπως και στο σχολιαζόμενο άρθρο, το χαρτί του κυνηγημένου, του μειοψηφούντος, του ηττώμενου, του ριγμένου. Είναι ρόλος που αρέσει στους διαφωτίζοντες την Ελλάδα, ιδίως όταν κυριαρχούν).

Περιμένουμε με αγωνία την ημέρα που ο Νίκος Δήμου ή κάποιος άλλος «προοδευτικός, φιλελεύθερος πνευματικός άνθρωπος» θα προτείνει ξεκάθαρα την... ευγονική, για να διαφυλαχθεί η πρόοδος από τους τεκμαρτώς κουτούς αντιφρονούντες, διότι εκείνην την ημέρα θα έχει αποδειχθεί το ούτως ή άλλως προφανές: ότι πίσω από την εν Ελλάδι λογική που επικαλείται με θρησκοληψία την «πρόοδο», τον «διαφωτισμό», τον «ορθό λόγο», τις «αρχές του φιλελευθερισμού» και την θλιβερή κακομοιριά του «πότε θα γίνουμε Ευρώπη» κρύβεται ένας στυγνός πόθος ολοκληρωτισμού, μια λογική που δεν αναγνωρίζει στην διαφωνία το δικαίωμά της να υπάρχει - όσο κι αν λεκτικώς κόπτονται για το αντίθετο. Κι όποιος δεν το βλέπει, ίσως να έχει το έλλειμμα ευφυίας ενός, κατά Δήμου, ...συντηρητικού.

Σωτήρης Μητραλέξης - Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής


Συνέχεια

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ιδιωτικοποιήσεις σε στυλ ελληνικό

Δεν είναι μυστικό πως υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις. Με μια διαφορά. Πρέπει να γίνονται την σωστή στιγμή και με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Σήμερα δεν αποτελούν την αιχμή πολιτικών που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος νεοφιλελεύθερες. Υπήρξαν τέτοιες στην δεκαετία του ’80 και στις αρχές του ’90. Που οι απελευθερώσεις αγορών βρίσκονταν ακόμη στο ξεκίνημά τους. Σήμερα τις έχουν αντικαταστάσει η μείωση των φορολογικών συντελεστών, η απορύθμιση των αγορών, οι κανόνες αυστηρού ανταγωνισμού και η μείωση του ρόλου του κράτους στις οικονομικές σχέσεις.

Οι ιδιωτικοποιήσεις ήσαν σημαντικό εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής όταν σηματοδοτούσαν τον περιορισμό του οικονομικού ρόλου του δημοσίου με την μείωση της κρατικής ιδιοκτησίας. Παράλληλα. κάθε ιδιωτικοποίηση όφειλε να συνοδεύεται από κατάργηση του προηγούμενου κρατικού μονοπωλίου (να μην αντικαθίσταται δηλαδή ένα κρατικό μονοπώλιο από ένα ιδιωτικό) που συνακόλουθα θα σήμαινε σημαντική αύξηση των δημοσίων εσόδων (από του φόρους που θα πλήρωνε η ιδιωτική πλέον επιχείρηση αλλά και οι άλλες καινούργιες ιδιωτικές). Ο ΟΠΑΠ λχ. δεν θα παρέμενε μονοπώλιο και σε ιδιωτικά χέρια – άλλη μία ελληνική ιδιαιτερότητα κι’ αυτή…

Αυτό που συμβαίνει με την λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» πραγματικά με προβληματίζει.. Δεν μπορώ να καταλάβω που ακριβώς αυτό το εγχείρημα εντάσσεται. Η αγορά της ενέργειας έχει από πολλά χρόνια θεωρητικά ανοίξει. Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην Ελλάδα, με τρόπο παράδοξο και διαστρεβλωμένο. Αντί να χωρισθεί η εταιρεία σε τρείς ανεξάρτητους τομείς (παραγωγή, μεταφορά και διανομή) και να περάσουν αυτοί στον ιδιωτικό τομέα, άνοιξε η αγορά γενικά με την ΔΕΗ να παραμένει όπως ήταν (μερικώς μόνο μετοχοποιημένη). Υποχρεώθηκε μόνο να αγοράζει το ρεύμα, που ιδιώτες παρήγαγαν, σε τιμές μάλιστα φιξαρισμένες και σημαντικά υψηλότερες της αγοράς!! Τι σόι ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός ήταν αυτός, μόνο οι κυβερνώντες και οι ευρωπαίοι εταίροι μπορούσαν να το καταλάβουν. Και οι καταναλωτές, βέβαια, που πληρώνουν τους σχετικούς λογαριασμούς. Εύλογα οι ιδιώτες δεν επένδυσαν στους πανάκριβους τομείς των ορυχείων και των φραγμάτων (ξεχάστε βέβαια την ταλαιπωρία της εξασφάλισης σχετικών αδειών από το ελληνικό δημόσιο!!) αλλά στην αιολική και ηλιακή ενέργεια και στο αέριο. Φτηνό δηλ. κόστος και με κέρδος εξασφαλισμένο… Κρατισμός δηλ. και «ελεύθερη» αγορά αλα ελληνικά…

Αυτό που επιχειρείται να γίνει τώρα είναι εξ ίσου παράδοξο. Επιλεγμένα εργοστάσια της ΔΕΗ (εκτός του λιγνίτη του νομού Κοζάνης, που από πουθενά δεν προκύπτει πως ανήκει - με σχετικά συμβόλαια - ιδιοκτησιακά στη ΔΕΗ) βγαίνουν σε πώληση. Με προίκα καταναλωτές της επιχείρησης που υποχρεωτικά θα υπαχθούν – με τυχαία επιλογή – στους νέους φορείς. Αυτά καθ’ όσον αφορά την λεγόμενη «ελευθερία επιλογής». Και για κάποια χρόνια δεν θα μπορεί η ΔΕΗ επιθετικά να διεκδικεί αυτούς τους πελάτες (με μειώσεις τιμών λχ και άλλες προσφορές). Αυτά για τον «ανταγωνισμό» και την «ελεύθερη αγορά», που λέγαμε. Και οι ευρωπαίοι εταίροι από κοντά, να υποστηρίζουν αυτό το δημιούργημα. Που οι έλληνες, κρατικόφρωνες πάντα, αναλυτές και πολιτικοί βαφτίζουν «νεοφιλελεύθερο»!! Μετά μπορεί να μειωθούν οι τιμές. Μπορεί όμως και όχι. Αν κάποιοι δεν βγαίνουν, και ίσως και κλείσουν. Αγνωστο…

Αυτονόητα, αυτό δεν είναι ούτε ιδιωτικοποίηση ούτε αναπτυξιακή επιλογή. Βαφτίζουμε το κρέας ψάρι και συνεχίζουμε όπως και πριν. Να γίνουν επενδύσεις ιδιωτών στην ενέργεια; Και βέβαια. Παίρνοντας όμως λογικά ρίσκα και αντιμετωπίζοντας τον ανταγωνισμό. Από μια ΔΕΗ κανονικά ιδιωτικοποιημένη , δίχως τεχνάσματα και αλχημείες. Κι όποιος μπορεί, δοκιμάζει…
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Σουνίτες, Σιΐτες και ενεργειακές εμπλοκές

Να ανακεφαλαιώσω συνοπτικά εδώ όσα μέχρι σήμερα με διάφορα κείμενά μου έχω σημειώσει. Από την ώρα που οι ΗΠΑ εξασφάλισαν επάρκεια αλλά και δυνατότητα εξαγωγής ενέργειας, λόγω κοιτασμάτων σχιστολίθων και αμμόλοφων του Καναδά, έχει αισθητά μειωθεί το ενδιαφέρον τους για την Μέση Ανατολή.

Συνακόλουθα βελτιώνονται οι σχέσεις τους με το Ιράν ενώ απεξαρτώνται από τα καπρίτσια της Σαουδικής Αραβίας κι από την έμμεση υποχρέωση να στηρίζουν τις όποιες της – και θρησκευτικές, αν και αντι-δυτικές ακόμη – επιδιώξεις. Με την συνετή πολιτική του Σιίτη Αγιατολλάχ Σιστανί από τη Νατζέφ του Ιράκ, βρέθηκε ένας τρόπος συμβίωσης Σουνιτών και Σιιτών στη χώρα αυτή και σχηματίσθηκε κυβέρνηση. Όλα αυτά οδήγησαν σταδιακά στην αλλαγή του πολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής. Όπως δήλωσε και ο Βασιλιάς Αμπντάλλα της Ιορδανίας, «υπάρχει μια σιιτική περικύκλωση της περιοχής». Εννοούσε πως χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία (με το φιλοσιιτικό καθεστώς Ασάντ) και ο Λίβανος (με την κυριαρχία της Χετζμπολάχ) αντανακλούσαν πλέον τα συμφέροντα της πάλαι ποτέ διωκόμενης και περιθωριοποιημένης αντι-σουνιτικής αυτής δύναμης.

Ο πανικός της Σαουδικής Αραβίας εκφράσθηκε και στην Αίγυπτο, στηρίζοντας το στρατιωτικό καθεστώς του στρατηγού Σίσι, εγκαταλείποντας την εκλογικά πανίσχυρη μουσουλμανική αδελφότητα (που οι ίδιοι κατά το παρελθόν είχαν βοηθήσει να ιδρυθεί) φοβούμενοι πιθανή τους ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Σε όλα αυτά προστέθηκε και η προσάρτηση από την Ρωσία της Κριμαίας, που άνοιξε τους Ασκούς του Αιόλου, συντρίβοντας την διεθνή συναίνεση περί απαραβιάστου των συνόρων κρατών που αναδείχθηκαν μετά την κατάρρευση παλαιών προπολεμικών συνομοσπονδιών.

Όλα αυτά μας οδηγούν στα φαινόμενα των τελευταίων εξελίξεων. Αποτυγχάνοντας να εμπλέξουν την Δύση στον στόχο των ακραίων ισλαμιστών, με εμπλοκή των Ουαχάμπις της Σ. Αραβίας, να ανατραπεί ο Ασάντ και να δημιουργηθεί στην Συρία ένα σκοτεινό καθεστώς τύπου Λιβύης, ήταν φυσικό οι ακραίοι ισλαμιστές να ψάξουν για άλλες διεξόδους. Ηδη είχαν κυκλοφορήσει λογής σενάρια για ενδεχόμενο σπάσιμο του Ιράκ στα τρία και για μια πιθανή διχοτόμηση της Συρίας. Με την διαφορά πως αυτές οι εκδοχές προυπέθεταν συμμετοχή ΗΠΑ και Τουρκίας στις εξελίξεις και ελεγχόμενες μετεξελίξεις. Προφανέστατα οι ισλαμιστές πρόλαβαν τις επίσημες κυβερνήσεις, εκμεταλλευόμενοι την διαφαινόμενη ανοχή τους σε αλλαγές συνόρων.

Μόνο που τώρα τα ζητήματα περιπλέκονται. Η Τουρκία δύσκολα θα ανεχθεί τετελεσμένα. Με ομήρους μάλιστα διπλωμάτες της αλλά και με την σύσταση αφ’ ενός Κουρδικού κράτους στα σύνορά της αλλά και ενός καθεστώτος ακραίου Ισλάμ δίπλα της (B.A. Συρία) που θα κλείνει το μάτι στους δικούς της, μετριοπαθείς για την ώρα, μουσουλμάνους. Εξ’ ίσου το Ιράν δεν μπορεί να επιτρέψει στην Σαουδική Αραβία να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων κατορθώνοντας να κυριαρχήσει και πάλι στην περιοχή – αλλά και γενικότερα στον ισλαμικό κόσμο. Η εμπλοκή – πιθανότατα ένοπλη – Τουρκίας και Ιράν στις εξελίξεις είναι μάλλον αναπόφευκτή. Με τις ΗΠΑ να παρέχουν διευκολύνσεις αλλά και αεροπορική στήριξη σε χθεσινούς της αντιπάλους (Ιράν) η ψυχρούς φίλους (είναι γνωστό πως η σχέση της με την Τουρκία δεν είναι και στα καλύτερά της).

Η ταπείνωση της κυβέρνησης Ομπάμα από την ανταλλαγή αιχμαλώτων με τους Ταλιμπάν δεν μπορεί να συμπληρωθεί με μια πλήρη κατάρρευση στο Ιράκ. Απλά, η σχέση με την Σαουδική Αραβία θα φθάσει στο χειρότερο σημείο, το καθεστώς Σίσι στην Αίγυπτο θα περάσει δύσκολες ώρες, ο Ασάντ θα ανακουφισθεί αισθητά από τις μέχρι τώρα αμφισβητήσεις που υφίστατο, ενώ και στο Αφγανιστάν το Ιράν θα κληθεί να παίξει ενεργότερο ρόλο (για στήριξη των πολυπληθών σιιτών Χαζάρας στο κέντρο της χώρας).

Η Ιορδανία δύσκολα θα αποφύγει εντάσεις από τις νέες ανακατατάξεις ενώ και το Πακιστάν θα βρεθεί στο μέσο του κυκλώνα. Η αναγγελία των Σουνιτών του Κασμίρ πως θα επιδιώξουν μια εξέγερση-προέλαση σαν αυτή σε Συρία-Ιράκ θα βάλουν εντονότερα στο παιχνίδι την Ινδία, θα δοκιμασθούν οι σχέσεις της νέας της Ινδουιστικής εθνικιστικής κυβέρνησης Μόντι με τα 120 εκ. μουσουλμάνων υπηκόοων της αλλά και το Πακιστάν θα χρειασθεί να τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στους δικούς του ζιχαντιστές. Εκτός πλάνου εξελίξεων δεν μένει σίγουρα η Ρωσία. Ο Καύκασος δεν είναι ήσυχος με αυτά που συμβαίνουν, οι Τατάροι της Ουκρανίας αλλά και οι μουσουλμάνοι στις περιοχές Βόλγα – Ουραλίων θα αντιμετωπίσουν εσωτερικές εντάσεις αλλά και ισχυρή καχυποψία από όλους τους υπόλοιπους. Η Βόρεια Αφρική, τέλος, με σημαντική κληρονομιά σιιτικών συμπαθειών αλλά και με λεπτές τις ισορροπίες ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές ενδο-μουσουλμανικές κοινότητες κινδυνεύει να βρεθεί στο επίκεντρο σημαντικών εντάσεων. Οσο για τις σιιτικές κοινότητες σε ανατολική Σαουδική Αραβία, σε Υεμένη και στα κράτη του Κόλπου (ιδιαίτερα στο Μπαχρέιν) δύσκολα θα αποδεχθούν μια εκ νέου, βίαιη και πάλι, περιθωριοποίησή τους.

Το καζάνι λοιπόν βράζει. Και μας αφορά όλους. Να μην ξεχνάμε πως εμπλοκή της Τουρκίας και ριζοσπαστικοποίηση των εκεί ισλαμιστών θα έχει αντανάκλαση και άμεσες συνέπειες στη Θράκη αλλά και στους υπόλοιπους πιστούς του Ισλάμ που ζούν στην Ελλάδα. Το ζήτημα απαιτεί προσοχή και επαγρύπνηση από κάθε αρμόδιο…

Στο μέτωπο της ενέργειας αναπόφευκτα οι τιμές του πετρελαίου θα τσιμπήσουν προς τα πάνω. Αν το Ιράκ καταρρεύσει όλα τα premium που μπαίνουν για πετρελαικά ρίσκα θα ενεργοποιηθούν. Οι τιμές του αργού έτσι θα αυξηθούν πάνω από 2 δολάρια. Αν υπάρξει ανάφλεξη στον Κόλπο, με την όποια εμπλοκή του Ιράν, τα premiums θα ανεβούν ακόμη παραπάνω. Σε περίπτωση μάλιστα ανάφλεξης και στη Βόρεια Αφρική, τα πράγματα θα γίνουν εξαιρετικά δύσκολα. Τα αποθέματα της Ρωσίας δεν φθάνουν για να καλύψουν τις όποιες ελλείψεις, ενώ Κίνα και Ιαπωνία, με σοβαρά συμβόλαια με το Ιράν, θα υποχρεωθούν να στραφούν στις αγορές του Μαγκρέμπ και του ανατολικού και δυτικού Ατλαντικού. Μοναδικό θετικό στοιχείο είναι η αναδυόμενη επάρκεια των ΗΠΑ που θα εξισορροπήσει κάποιες πιέσεις. Όχι όμως όλες. Το πρόβλημα δεν θα είναι οι τιμές τότε της ενέργειας. Αλλά η επάρκειά της. Αν θα υπάρχει δηλ. διαθέσιμο πετρέλαιο – και αέριο. Χώρες με σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα θα βρίσκονται σε ιδιαίτερα πλεονεκτική θέση. Για τον καθένα γίνεται φανερό πόσο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για την χώρα μας.

Αν ο κόσμος βρεθεί, σχετικά απότομα, δίχως ενέργεια πολλοί θα καταλάβουν γιατί ήταν για χρόνια απαραίτητη η παρουσία της Δύσης στη Μέση Ανατολή !!

Συνέχεια

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Μερικές καλοκαιρινές σημειώσεις


Εδώ μερικές “ειδήσεις” που είναι σημαντικές εντός και εκτός παραλίας.

- Σύμφωνα με την Ημερησία προμηνύεται ένα «καυτό» εξάμηνο για 5,5 εκατομμύρια φορολογουμένους που από τον Ιούλιο θα πρέπει να καταβάλουν στο κράτος 11 δισεκατομμύρια ευρώ. «Φόρους εισοδήματος, ειδική εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος, φόρο πολυτελούς διαβίωσης, Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων και τέλη κυκλοφορίας του 2015.» Όλα αυτά τα χρήματα θα πάνε για να συντηρηθεί ένα από τα πιο διεφθαρμένα και διογκωμένα κράτη του ελεύθερου κόσμου.

- Αλλά μην ανησυχείτε τα χρήματα σας θα πάνε σε καλή μεριά. Για παράδειγμα ο κ. Λοβέρδος, υπουργός Παιδείας, εγγυάται την “εργασία” των διοικητικών των ΑΕΙ, αυτών που πρώτα παραβίασαν τους νόμους και μετά απήργησαν για να μην υποστούν τις συνέπειες με αποτέλεσμα οι φοιτητές να χάσουν ένα εξάμηνο. Παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής συνεχίζονται οι διορισμοί τέκνων, άλλων συγγενών και φίλων στην Βουλή.

- Στις εξωτερικές ειδήσεις βλέπουμε την μεγάλη άνοδο των Ισλαμιστών σε βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό και η υπεύθυνη πολιτική τάξη της Ελλάδας συνεχίζει, χωρίς την παραμικρή ένδειξη αμφιβολίας, την πολιτική που πιστά και αδιάλλακτα εφαρμόζει, αυτή των ανοιχτών ελληνικών συνόρων. Όχι μόνο ανειδίκευτοι εργάτες (μιας και δεν έχουμε αρκετούς δικούς μας), αλλά και σεσημασμένοι εγκληματίες και τρομοκράτες ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν βάζει κανένα ουσιαστικό εμπόδιο στην είσοδο και παραμονή τους στη χώρα. Γι’ αυτό προσφέρουμε και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και συντάξεις. Γιατί «λεφτά υπάρχουν» και δεν μας πειράζει ούτε το έγκλημα ούτε και η τρομοκρατία.

- Σε άλλες εξωτερικές ειδήσεις, στην Καλιφόρνια ο εντεκάχρονος Τόμας είχε αποφασίσει μαζί με τις δύο λεσβίες “μητέρες” του να γίνει Τάμη. Έχει αρχίσει ειδική ορμονική αγωγή από τα οκτώ του ώστε να μην περάσει την εφηβεία ως αγόρι. Οι γονείς λένε ότι είναι καλύτερα ο Τόμας να αλλάξει φύλο πριν ακόμα γίνει ενήλικος. Στην πολυπολιτισμική Ελλάδα δεν θα έχουμε μόνο Ισλαμιστές με τις γνωστές κλειτοριδεκτομές, αλλά και τους φονταμενταλιστές της πολιτικής ορθότητας για τους οποίους είναι εντάξει αν παιδιά οκτώ ετών “αποφασίζουν” αλλαγή φύλου.

- Πίσω στα για την ώρα δικά μας, αν αυτό το καλοκαίρι αν βρεθείτε στο Costa Navarino στην Μεσσηνία, να ξέρετε ότι είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς της Ευρώπης. Κόστισε 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά επειδή στην Ελλάδα η ιδιωτική επένδυση είναι ανάθεμα εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που σαρώνει την χωρά, ειδικά τα τελευταία 40 χρόνια, χρειάστηκαν σύμφωνα με ρεπορτάζ, μεταξύ άλλων: 25 χρόνια, 3.000 υπογραφές, 600 αδειοδοτήσεις, 60 δίκες και «65 αποφάσεις νομαρχιακών και δημοτικών συμβουλίων» για να μπορέσει να γίνει η επένδυση. Μπορεί να είστε σε κάποια αμμουδιά τώρα, αλλά μην ξεχνάτε ότι στην Ελλάδα την υψηλή φορολογία, την απίθανη γραφειοκρατία και το μεγάλο και αδηφάγο κράτος - όλα αυτά - τα λέμε ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό.

Καλό καλοκαίρι, επιστροφή τον Σεπτέμβριο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Η κυβέρνηση στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ακραίο και γελοίο κόμμα. Συνδυάζει υψηλούς βαθμούς επικινδυνότητας με πολύ γέλιο. Στα οικονομικά είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου του 80, αλλά με το στελεχιακό δυναμικό και νοημοσύνη του σημερινού ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Στα εθνικά θέματα και την λαθρομετανάστευση βρίσκεται κάπου μεταξύ ανθελληνισμού και προδοσίας. Αυτό το κόμμα, που κανονικά θα δυσκολευόταν να μπει στην Βουλή, έχει αξιώσεις εξουσίας γιατί έχει έναν πολύ μεγάλο σύμμαχο: την κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά.

Ο κ. Σαμαράς στην συνέντευξη του στο Βήμα της Κυριακής είπε ότι έχει την «κυβέρνηση που συμβολίζει τη νέα μέρα.» Αυτή η “νέα μέρα” περιλαμβάνει άτομα όπως Κικίλιας, Ντινόπουλος και Παπακώστα. Η λογική, ή μάλλον καλύτερα η κουτοπονηριά του ανασχηματισμού, είναι τόσο εμφανής που κάνουν την πρωθυπουργική ρητορική που την συνοδεύει να μοιάζει με παράσταση σε ερασιτεχνικό παιδικό θέατρο.

Ο κ. Σαμαράς φόρτωσε το μερίδιο της κυβέρνησης που του αναλογούσε με τις φιγούρες της λεγόμενης “λαϊκής δεξιάς.” Εδώ να σημειώσουμε ότι η λεγόμενη λαϊκή δεξιά, ούτε λαϊκή είναι, αλλά ούτε και δεξιά. Είναι απλά μια γαλάζια έκδοση του Αυριανισμού που κατέκλυσε την Ελλάδα την δεκαετία του 80. Το ότι συνδέουμε το λαϊκό με την ασχετοσύνη, την μπαρουφολογία και τον ψευτοτσαμπουκά, απλά δείχνει το επίπεδο της πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα.

Ο κ. Σαμαράς ελπίζει ότι με τον πιθανώς πιο γελοίο ανασχηματισμό της μεταπολίτευσης θα φέρει πίσω τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που εξαφανίζονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Η αλήθεια όμως είναι ότι το ηλικιακό και ποιοτικό κοινό των πρωινάδικων ήδη το έχει ο κ. Σαμαράς. Εκεί που αδυνατεί να πείσει είναι στο κοινό που ενδιαφέρεται για το αύριο της Ελλάδας.

Μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης, η συμμαχία Βενιζέλου-Σαμαρά εφαρμόζει ακριβώς τις πολιτικές των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου ελπίζοντας - για κάποιο μυστηριώδη λόγο - σε διαφορετικά οικονομικά και πολιτικά αποτελέσματα. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ενδυναμώνουν τις συνθήκες που βοηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει κυβερνητικές βλέψεις.
Συνέχεια

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Στερνή μου γνώση

Εντυπωσιάζει η προσπάθεια κυβερνητικών στελεχών να αποποιηθούν, μέσω επιλεκτικών διαρροών σε μέσα ενημέρωσης, των ευθυνών τους για την κατρακύλα στις λαικές προτιμήσεις με βάση τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Ο ένας φαίνεται να ρίχνει τα βάρη στον άλλον παραβλέποντας την μοναδική πραγματικότητα. Πως το σύνολο της πολιτικής τους κατέστρεψε την άλλοτε κραταιά ΝΔ ενώ οδηγεί σταδιακά αλλά σταθερά την χώρα μακριά από τον σεβασμό των δημοκρατικών θεσμών και στις αγκαλιές επιλογών αυταρχικών και πιθανότατα ολοκληρωτικών.

ίχα πολλές φορές επισημάνει με κείμενά μου πως ο σημερινός Υπουργός των Οικονομικών θα αποδειχθεί μοιραίος για την επιβίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα με τις επιλογές του να τσακίσει την ατομική ιδιοκτησία, να τινάξει στον αέρα την ελευθερία των οικονομικών συναλλαγών και να διαλύσει την αγορά. Η φροντίδα να μην θιγεί καθόλου ουσιαστικά ο δημόσιος τομέας, που στεγάζει τις συντεχνίες που πρόσκεινται ακόμη στο κυβερνητικό σχήμα, εξοργίζει την κοινωνία και την οδηγεί σε συμπεριφορές ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες.

Οι ευθύνες όμως είναι ευρύτερες. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάνουν τα πάντα για να συντηρήσουν σχετικά απείραχτο τον δημόσιο τομέα της οικονομίας που συνεχίζει ακόμη να στηρίζει την πολιτική τους παρουσία. Σαν συνέπεια δεν υπάρχει κυβερνητικό στέλεχος που να εξαιρείται των σχετικών καταλυτικών ευθυνών. Τα πολιτικά τεχνάσματα των ανασχηματισμών και οι φραστικές η άλλες προσεγγίσεις με την Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να λύσουν κανένα πρόβλημα. Το ζήτημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα αλλά στις πολιτικές. Για όσο διάστημα οι φόροι, παρά τις διακηρύξεις του Πρωθυπουργού, θα παραμένουν στα ύψη και το κράτος και οι διαρθρωτικές του δαπάνες στο απυρόβλητο η κυβέρνηση θα είναι καταδικασμένη. Αυτοί που ψήφισαν Χρυσή Αυγή το έκαναν από οργή, μίσος και απελπισία. Ουδείς τους ελέγχει η τους καθοδηγεί. Συνακόλουθα κανένας δεν είναι ικανός να τους στρέψει προς την μία η την άλλη.κατεύθυνση.

Στην τραγικότητα των στιγμών συμβάλλουν και τα ΜΜΕ με τις ρηχές και φτωχές ουσίας αναλύσεις τους αλλά και οι εξοργιστικές επιλογές των περισσότερων κομμάτων. Ενώ κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ έχασαν πάνω από το 10% της δύναμής τους οι λογής αναλυτές ασχολούνται με το γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στάσιμος καθ’ όσον αφορά την εκλογική του δύναμη. Αγνοώντας την αποχή των αηδιασμένων πολιτών αλλά και την ελπιδοφόρο παρουσία του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Εξ’ ίσου παράδοξα εξασφαλίζεται συνέντευξη ενός βιωματικά ακραίου δεξιού δικηγόρου, πρώην στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού, για να εκθέσει τις παντελώς αδιάφορες απόψεις του. Δίχως να ελεγχθούν ποτέ στην ουσία οι τραμπουκισμοί του ένστολου γιού του ασχολούμεθα με τις άσχετες αναλύσεις του που ρίχνουν περισσότερο σκοτάδι σε μια ήδη ζοφερή πραγματικότητα.

Οσο για τους εκπροσώπους της χώρας στην Ευρωβουλή, μέσα από την φαεινή ιδέα της εισαγωγής σταυρού προτίμησης στις σχετικές εκλογές, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την άποψή μου πως ο εκλογικός «σταυρός» βρίσκεται στη βάση των δεινών της ελληνικής κοινωνίας. Κατέληξε η χώρα να έχει σαν σύνολο εγκυρότερους εκπροσώπους στην ευρωβουλή τους ειδικευμένους στην γεωπολιτική στρατηγούς της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, παρά τις τηλεοπτικές και αθλητικές προσωπικότητες των άλλων παρατάξεων. Τι ελπίδες έχουμε να παίξουμε κάποιο ρόλο στις Βρυξέλλες όταν, με ελάχιστες αξιόλογες εξαιρέσεις, η εκπροσώπησή μας θα περιορίζεται σε εκδρομές, επισκέψεις σε μαγαζιά και, για τους πιο φιλότιμους, εντατικά μαθήματα ξένης γλώσσας!!


Για όσους θέλουν να σκέπτονται λογικά και να μην αναλώνονται σε ευχολόγια και χίμαιρες είναι φανερό πως άνοιξε ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία. Όπως καθαρό είναι και ποιός – και με τι πολιτικές – του τον άνοιξε. Αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικό κίνδυνο είναι οι συνέπειες μιάς αποτυχίας της Αριστεράς στην εξουσία. Και η Δούρου στην περιφέρεια Αττικής αλλά και κάποιο αργότερα κυβερνητικό σχήμα στην διακυβέρνηση της χώρας αν αποτύχει θα οδηγήσει την Ελλάδα στην αγκαλιά του πρωτογονισμού της Ακρας Δεξιάς. Για να το αποφύγουμε, αν είναι αυτό πλέον δυνατόν, θα πρέπει είτε το σημερινό σχήμα να αλλάξει πολιτική και να υιοθετήσει μια πλτφόρμα ριζικής μείωσης του κράτους, των φόρων και της γραφειοκρατίας είτε να προσπαθήσουμε όλοι ώστε η Αριστερά να μην, αργότερα, καταρρεύσει.

Το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο και είναι αμφίβολο αν γίνεται κατανοητό από πολλούς ανθρώπους. Δυστυχώς ο κοινός νούς δεν είναι τόσο κοινός όσον κοινώς νομίζεται!! Οσα δεν εισακούσθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα, θα ακουσθούν τώρα; Δυστυχώς όταν έπρεπε, και υπήρχε ακόμη χρόνος, η παράταξη επέλεξε να βυθισθεί στην πλάνη και την αναποτελεσματικότητα. Τώρα οι όποια αναγνώριση λαθών δεν λύνει προβλήματα. Μόνο η αλλαγή πολιτικής, πολύ δύσκολη πλέον σήμερα, είναι δυνατόν να φέρει κάποια αποτελέσματα. Θα φωνάξει κανείς: «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα»;..
Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Μήπως πάσχεις από ευρωφοβία;


Όταν σε μια λέξη χρησιμοποιείται ως δεύτερο συνθετικό η λέξη φοβία (όπως αγοραφοβία ή κλειστοφοβία), αυτό γίνεται για να υποδηλώσει την ύπαρξη ενός φόβου που είναι επίμονος, έντονος και πάνω απ’ όλα αδικαιολόγητος. Τον τελευταίο καιρό τα ΜΜΕ έχουν ανακαλύψει ότι σημαντικά ποσοστά Ελλήνων και Ευρωπαίων “πάσχουν” από την λεγόμενη ευρωφοβία.

Στην Καθημερινή της Κυριακής θα διαβάσουμε για την «εντυπωσιακή ενίσχυση ευρωφοβικών σχηματισμών την περασμένη Κυριακή με αποτέλεσμα το ένα τέταρτο των εδρών του επόμενου Ευρωκοινοβουλίου να έχει καταληφθεί από ακραία, ξενοφοβικά κόμματα». Στο Βήμα για το «την άνοδο του ευρωφοβικού κόμματος «Εναλλακτική για την Γερμανία» (AFD) που λαμβάνει 6,5% και θα στείλει αντιπροσώπους στην ευρω-βουλή, παρ' ό,τι ιδρύθηκε πριν από μόλις ένα χρόνο με πρόγραμμα κατά του ευρώ.»

Ο όρος ευρωφοβία χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ γιατί όταν κάποιος είναι αντίθετος στα σχέδια των ευρωκρατών δεν έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση πολιτικής διαφωνίας, αλλά με μια περίπτωση ψυχικής διαταραχής. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διαφωνεί με αυτά που πιστεύουν και σχεδιάζουν οι ευρωκράτες στις Βρυξέλλες. Κάθε λογικός άνθρωπος θα πρέπει να ακολουθεί πιστά την γραμμή των Βρυξελλών. Για αυτό και όταν οι υπήκοοι δίνουν το λάθος αποτέλεσμα σε δημοψηφίσματα, είτε καλούνται να τα επαναλάβουν μέχρι να βγει το σωστό αποτέλεσμα, είτε με συνοπτικές διαδικασίες εκ των άνω, οι ελέω θεού ευρωπαϊκές ελίτ, προχωρούν στις αλλαγές που επιθυμούν ως αν το πόπολο είχε ψηφίσει ως ενδείκνυται.

Η αλήθεια είναι τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν αποδειχτεί ιδιαιτέρως αχάριστα. Να σκεφτεί μόνο κάποιος τα πέτρινα χρόνια που χωρίς τις Βρυξέλλες ανυποψίαστα βάζαμε Coco Chanel 9, τρώγαμε κοκορέτσι και ξεφλουδίζαμε μπανάνες χωρίς αυτές να έχουν σχήμα σύμφωνο με το πλατωνικό ιδεώδες των ευρωκρατών. Κανένας δεν εκτιμά την θυσία και αυταπάρνηση των ευρωκρατών στο να παράγουν κάθε μήνα χιλιάδες σελίδες που νομοθετούν και καθορίζουν και την τελευταία λεπτομέρεια της καθημερινότητας μας.

Δείτε μόνο τα οφέλη που είχε η χώρα μας από τότε έγινε μέλος της τότε ΕΟΚ. Μέχρι τότε για παράδειγμα η Ελλάδα παρήγαγε το 80% των γεωργικών προϊόντων που κατανάλωνε. Τώρα, και μετά 33 χρόνια επιδοτήσεων, παράγουμε το πολύ το 20% των γεωργικών προϊόντων που καταναλώνουμε. Οι αγρότες μας έχουν γίνει αυθεντίες στην παραγωγή εγγράφων για την απορρόφηση επιδοτήσεων - και ως ένα επιπλέον αγαθό έχει αναπτυχθεί η ταξική τους συνείδηση αφού κάθε χρόνο δίνουν το αγωνιστικό «παρών» στις εθνικές οδούς.

Πρόοδος δεν έχει μόνο επιτευχθεί μόνο στον αγροτικό τομέα της οικονομίας, αλλά παντού. Από τους δήμους, τις περιφέρειες και τα υπουργεία, ένα ολόκληρο έθνος έχει εκπαιδευτεί στην κατανάλωση δανεικών και ΕΣΠΑ, ελάχιστοι πλέον είναι οι τομείς της οικονομίας που έχουν παραμείνει παραγωγικοί. Κάποιος θα έλεγε ότι η εξάρτηση από τα δανεικά και την εξωτερική βοήθεια είναι στοιχεία που σηματοδοτούν τον ολοένα και αυξανόμενο τριτοκοσμικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Μέγα λάθος, πρόκειται για την πρόοδο που είναι η συνέπεια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και ας μην ξεχνάμε ότι το μοναδικό αντίτιμο για την επέκταση του παρασιτισμού σε όλη την επικράτεια είναι η μεταφορά των ελευθεριών και δικαιωμάτων μας στις πεφωτισμένες ελίτ των Βρυξελλών. Δηλαδή, είμαστε διπλά κερδισμένοι.

Αν για κάποιο λόγο όλα αυτά σας δημιουργούν κάποιες αμφιβολίες για το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης, αυτό συμβαίνει γιατί ίσως έχετε αρχίσει να παρουσιάζετε συμπτώματα ευρωφοβίας. Ίσως να βρισκόσαστε στα πρώτα στάδια, κάπου μεταξύ ευρωσκεπτικισμού και αντιευρωπαϊσμού (η προσφιλής ορολογία του MEGA). Μην αφήσετε την ασθένεια να εξελιχθεί και να κάνει μετάσταση και σε άλλα σημεία του εγκεφάλου σας και ξαφνικά σας μπει η ιδέα ότι πρέπει να έχετε λόγο για το ποιο είναι το δικό σας μέλλον και παρόν. Πάρτε την τύχη σας στα χέρια τους και αμέσως κάνετε ένα τεστ ΠΑΠ (Παπαδημητρίου ΣΚΑΙ) και καθημερινά δυο κουταλιές Πρετεντέρη/Τρέμη ή ειδήσεις AΝΤ1. Μην ξεχάσετε ότι υπάρχει μόνο ένα ευρωπαϊκό όραμα και μέλλον και ότι όποιο πρόβλημα και αν προκύψει, η απάντηση είναι πάντοτε περισσότερη Ευρώπη - όπως αυτή εννοείται από τις ορδές των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες φυσικά.
Συνέχεια