Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Ο Ερντογάν και οι αυταπάτες μας

Aκόμα δεν έχω πέσει πάνω σε άρθρο, ομιλία ή έστω ένα σχόλιο κάπου από κάποιον που τα προηγούμενα χρόνια πωλούσε την ιδέα της «ευρωπαϊκής» Τουρκίας και να ασκεί αυτοκριτική, ή έστω να προσπαθεί να εξηγίσει τι έχει συμβεί. Αυτή η ιδέα, της «ευρωπαϊκής» Τουρκίας, δεν ήταν μια σχολή σκέψης μεταξύ άλλων, ήταν ουσιαστικά το δόγμα της πολιτικής μας τάξης σε ό,τι αφορά της Τουρκία. Όπως σε όλα τα σημαντικά θέματα, έτσι και στα ελληνοτουρκικά, η λύση θα ήταν τα ευρωπαϊκά κονδύλια και οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ, που θα έλυναν ένα ακόμα ακανθώδες θέμα. Πρέπει να το έχετε προσέξει, πως σε όλα τα δύσκολα, η μόνη λύση που δύναται να προσφέρει η ελληνική πολιτική τάξη βρίσκεται σε κάποιο κωδικό κονδυλίων της ΕΕ. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Σάμιουελ Χάντιγκτον για να καταλάβεις ότι αυτό που έχει συμβεί στην Τουρκία στα χρόνια του Ερντογάν δεν διαφέρει και πάρα πολύ από ότι συνέβη στο Ιράν (1979) και πιο πρόσφατα στην Αίγυπτο (2012). Μόλις ανοίγει κάπως η πολιτική σκηνή, αμέσως οι ισλαμιστές, είτε είναι σουνίτες, είτε σιίτες, κερδίζουν τις εκλογές. Βέβαια, η Τουρκία είχε μια άκρως επιθετική πολιτική πολύ πριν αναλάβουν οι ισλαμιστές. Μάλιστα, ο κοσμικός χαρακτήρας του κεμαλικού καθεστώτος, επικάλυπτε σε ένα σημαντικό βαθμό το πολιτισμικό χάσμα ως δήθεν τυπικές διαφορές μεταξύ δύο κρατών. Αλλά η «ευρωπαϊκή» Τουρκία ήταν ένας μύθος τότε όπως είναι και τώρα. Ήταν όμως ένα πολύ βολικό αφήγημα για μια πολιτική τάξη που είχε συνηθίσει στα εύκολα. Ακόμα και η πιο στοιχειώδης προάσπιση των εθνικών συμφερόντων ονομάστηκε μαξιμαλισμός... Αυτή η πολιτική τάξη πωλούσε κάποτε και την ιδέα της εκσυχρονισμένης και δυνατής Ελλάδας, για να φτάσουμε το 2010 στην χρεοκοπία. Τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν έναν άλλο μύθο, ότι πλέον είναι αναπόφευκτο γεγονός πως τα σύνορα μιας χώρας θα καταπαντώνται από ορδές λαθρομεταναστών. Και αυτό ο μύθος κατέρρευσε φέτος στον Έβρο και το Αιγαίο. Γενικά, η πολιτική μας τάξη διακατέχεται από μια σειρά πιστεύω που έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: Πλήρη εναρμόνιση με αριστερές δοξασίες και μια εφαρμογή αντιμετώπισης που αναγάγει το κάθε θέμα σε μια ακόμα δαπάνη του προϋπολογισμού. Ο τρόπος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετώπισε την κρίση στον Έβρο και τώρα αυτή στο Αιγαίο είναι δύο πολύ καλές περιπτώσεις που έσπασαν κακές συνήθειες δεκαετιών. Αντί η πολιτική τάξη να προσπαθεί να αυτοσυγχαίρεται από μια σύγκριση με ότι το χειρότερο έχει παράγει (βλ. Τσίπρας, Βαρουφάκης, Καμμένος), καλύτερο θα ήταν να ξεπεράσει την μυθολογία που η ίδια δημιουργεί. Marketnews.gr 4.8.2020 Συνέχεια

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2020

Η πρόκληση της ισλαμικής Τουρκίας

Εδώ και πολλά χρόνια ο Ερντογάν δεν κρύβει τις διαθέσεις του. Η Δύση όμως στην προσπάθεια αναζήτησης μετριοπαθών ισλαμιστών εθελοτυφλεί. Και τον βοήθησε ουσιαστικά να χτίσει το καθεστώς του. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει ακραίο και μετριοπαθές Ισλάμ. «Είναι προσβλητική μια τέτοια αναφορά» έχει δηλώσει. «Υπάρχει μόνο Ισλάμ» τονίζει. Οσοι στη Δύση επιμένουν στην επισήμανση αυτή κατηγορούνται σαν ισλαμοφόβοι. Οταν όμως την επισήμανση την κάνουν κορυφαίοι μουσουλμάνοι, πλην του Ερντογάν, και ηγετικά στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το προσπερνούν με αδιαφορία. Εξυπηρετώντας τους στρατηγικούς τους στόχους.

Οι μουσουλμάνοι ποτέ δεν έκρυψαν την πίστη τους πως ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Στον «κόσμο του Θεού» (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον «κόσμο του πολέμου» (Νταρ αλ Χαρμπ). Στον πρώτο ανήκουν όσοι έχουν ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη. Και είναι μεταξύ τους αδέλφια. Ανεξάρτητα από γλώσσα κι από χώρα διαμονής. Το ίδιο και οι άλλοι, οι άπιστοι. Που όμως αργά ή γρήγορα θα υποταχθούν στην πίστη του προφήτη (Ισλάμ = Υποταγή). Η μοίρα δηλαδή όλου του «άπιστου» κόσμου, του κόσμου του πολέμου, είναι να ενταχθεί στη μουσουλμανική πίστη. Αυτά δεν τα πιστεύουν και τα κηρύσσουν μόνο οι μουλάδες. Είναι εμπεδωμένα στην καθημερινότητα και στον αξιακό κόσμο κάθε μουσουλμάνου.

Ο Ερντογάν μπόρεσε να ανατρέψει το κοσμικό καθεστώς που κατόρθωσε να επιβάλει ο Κεμάλ και έφερε τους Τούρκους στη φυσική τους κοιτίδα – τον πανισλαμισμό. Η διαφορά του με τον Γκιουλέν, που κι αυτός ευαγγελίζεται έναν ισλαμικό κόσμο, είναι πως βλέπει την Τουρκία κυρίαρχο σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο (Τούρκους, Αραβες, Πέρσες κ.ά.). Ενώ ο Γκιουλέν θεωρεί πως το πεπρωμένο των Τούρκων είναι η κυριαρχία μέχρι τους τουρκόφωνους (Τούρκιτς) πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Ο Ερντογάν βλέπει ένα τουρκικό χαλιφάτο να ηγείται όλου του ισλαμικού κόσμου. Οπου πάτησε το κατακτητικό πόδι του μουσουλμάνου, το έδαφος αυτό παραμένει οιονεί στη δικαιοδοσία του Ισλάμ. Ετσι μπορεί κάποιος να ξετυλίξει ρεαλιστικά την παντουρκική του κοσμοθεωρία.

Η Δύση ακόμη ονειροπολεί. Η σημερινή Τουρκία οδηγείται αναπόφευκτα στη ρήξη. Και η Αγία Σοφία είναι το σύμβολο της νέας κυριαρχίας του Ισλάμ. Ετσι διεκδικεί αποφασιστικά την ηγεσία όλων των μουσουλμάνων. Γι’ αυτό στηρίζει τη Χαμάς, στέκεται στο πλάι του Κατάρ, που μαζί του δεν δέχεται την «αυθεντία» της θεοκρατικής Σαουδικής Αραβίας, υπεραμύνεται παντού των Αδελφών Μουσουλμάνων και έβαζε πλάτες στον ISIS, ενώ είχε καλές σχέσεις με το Ιράν. Γι’ αυτόν η Δύση μακροπρόθεσμα θα οδηγηθεί σε υποταγή. Και είναι η δική του αποστολή, ύστερα από αιώνες μουσουλμανικής οπισθοχώρησης (μετά την αποτυχία στην πολιορκία της Βιέννης), να φέρει το Ισλάμ πίσω στις παλιές του δόξες. Αυτή είναι η πίστη του επίδοξου χαλίφη και οι χριστιανικές δυνάμεις αναπόφευκτα στο τέλος θα το καταλάβουν. Το ζήτημα είναι πόσο αργά…

Η Ελλάδα για μια ακόμη φορά γίνεται το βασικό ανάχωμα μιας ασιατικής επέκτασης προς τη Δύση. Κάποιοι ίσως τώρα να καταλαβαίνουν και την ουσία των μουσουλμανικών μετακινήσεων προς την Ευρώπη. Ο ρόλος μας είναι σημαντικός. Και δεν θα αργήσει να γίνει κρίσιμος. Αρκεί όλοι να το καταλάβουμε…

ΤΑ ΝΕΑ 28/7/2020
Συνέχεια

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Πώς τα πάμε με τις μεγάλες δυνάμεις

Σε ολόκληρη την πορεία της νεότερης ελληνικής Ιστορίας τα όποια επιτεύγματα προήλθαν από την αξιοποίηση των συγκυριακών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Η σωστή μελέτη και η επιτυχής εκμετάλλευση των βλέψεων κι ανησυχιών των μεγάλων διεθνών πρωταγωνιστών διευκόλυνε το ελληνικό κράτος να θριαμβεύσει εκεί όπου η λογική οδηγούσε σε μάλλον απογοητευτικά συμπεράσματα.


Ετσι ευοδώθηκε η Επανάσταση κατά των Οθωμανών με κορυφαία στιγμή την κατατρόπωση του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου στο Ναυαρίνο, έτσι επετεύχθη τελικά η ίδρυση του ελληνικού κράτους με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με τον τρόπο αυτό υποχρεώθηκε ο σουλτάνος να οπισθοχωρήσει πίσω από τα τότε ελληνικά σύνορα μετά τις συγκρούσεις του 1897, μ’ αυτό τον τρόπο η Συνθήκη της Λωζάννης κατοχύρωσε την τότε ελληνική επικράτεια κι εξασφάλισε πολλά δικαιώματα των ελληνικών πληθυσμών στο έδαφος της Τουρκίας.

Σήμερα που η Τουρκία απειλεί κι αλαζονικά προκαλεί αξίζει να δούμε τη θέση της χώρας απέναντι στις βλέψεις και τα συμφέροντα των σημερινών μεγάλων δυνάμεων. Αν και είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είναι ευδιάκριτες οι διαθέσεις της Ουάσιγκτον για την περιοχή μας. Παρά τις εξαιρετικά θετικές θέσεις του αμερικανού πρέσβευτή είναι φανερό πως οι ΗΠΑ δεν εκφράζονται πάντα με μία φωνή στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να είναι πολύ κοντά στον κ. Ερντογάν και δεν δείχνουν να τον ενοχλούν οι προκλητικές του κινήσεις. Ενώ το υπουργείο Εξωτερικών δείχνει να κρατάει ισορροπίες με μια ελαφρά απόκλιση υπέρ των ελληνικών απόψεων. Αυτά δημιουργούν εύλογους προβληματισμούς για τα συνεπακόλουθα ενός θερμού επεισοδίου στην περιοχή. Οπως και για τις εκτιμήσεις της αμερικανικής στάσης σε περίπτωση κορύφωσης της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς.

Η Ρωσία είναι φανερό πως δείχνει εντυπωσιακή ανοχή στις όποιες κινήσεις της Αγκυρας. Με κορύφωση την απρόσμενα ανεκτική της στάση στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος. Σε προηγούμενο σημείωμά μου είχα εξηγήσει τους λόγους που την οδηγούν σε μια τέτοια στάση. Δεν πρέπει όμως να κλείνουμε τα μάτια. Η σχετική αδιαφορία για την τύχη της Μεγάλης Εκκλησιάς πηγάζει από τη δυσμενή αντιμετώπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το Κρεμλίνο. Κι ανακύπτει το εύλογο ερώτημα. Τι εγγυήσεις είχε εξασφαλίσει ο Πατριάρχης ή πώς είχε σκεφθεί να αντιδράσει, όταν ήλθε αντιμέτωπος με την Μόσχα, σε περίπτωση βαριάς τουρκικής πρόκλησης; Την ώρα τούτη ο Ελληνισμός ολόκληρος βρίσκεται αντίθετος με τη Ρωσία, με αφορμή την εκκλησιαστική κρίση για την Ουκρανία. Ποιος θα πάρει το βάρος αντιμετώπισης του αδιεξόδου;

Ο άλλος σημαντικός παράγων σήμερα είναι η Γερμανία. Που έχει εκπληρώσει πολλές από τις επιδιώξεις της ηγούμενη της Ευρώπης. Οπως όμως έχει επισημάνει παλαιότερα ο Κίσινγκερ δυσκολεύεται να ανταποκριθεί με ευελιξία στον ηγετικό της ρόλο. Αποξενώνει έτσι πολλούς Ευρωπαίους, και κυρίως τη Γαλλία, χορεύοντας σχετικά στενά με την Τουρκία. Και κάπως άκομψα. Ο αποκλεισμός της χώρας μας από τις συζητήσεις στο Βερολίνο για τη Λιβύη δεν ήταν σίγουρα φιλική ενέργεια. Οπως άκομψη ήταν και η χειρονομία μεσολάβησης για συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο παρασκήνιο, την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι υπουργοί συζητούσαν μέτρα κυρώσεων κατά της Αγκυρας. Ο τρόπος μάλιστα που κάλυψε την Τουρκία για τις παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων στην Λιβύη, μέσω του σχεδίου IRINI, πρέπει να ενόχλησε κι άλλους – πέραν της Γαλλίας και της Ελλάδας. Η Ελλάδα οφείλει να δείξει τη δυσαρέσκειά της και να ζητήσει καθαρή στάση και σαφείς αποφάσεις.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι η καλύτερη στιγμή για εκμετάλλευση των συμφερόντων του διεθνούς παράγοντα για διευκόλυνση δικών μας εθνικών σχεδιασμών. Προτιμότερη είναι η ενεργητική αναμονή. Δηλαδή αποφυγή εντάσεων και προετοιμασία, ώστε το κλίμα να βελτιωθεί μέσω εκμετάλλευσης κάθε ανεπιτυχούς χειρισμού της άλλης πλευράς.

TA NEA 25/7/2020
Συνέχεια

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2020

Νεοελληνική φαυλοκρατία

Ενα σχετικά πρόσφατο βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη («Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», Αρμός, 2008), που έπεσε τελευταία στα χέρια μου, ανοίγει ορίζοντες στη σκέψη μας για εθνική αυτογνωσία. Ιδιαίτερα τώρα που ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια της ύπαρξής μας σαν κράτους. Διεισδύοντας με κριτική ματιά στην ιστορία μας διαπιστώνει φαινόμενα και συμπεριφορές που ενοχλούν ίσως και ξενίζουν. Αγγίζουν όμως σημαντικές χορδές αλήθειας και προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς. Η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους αγνόησε και βαριά ποδοπάτησε κάποιες φορές βαθιές παραδόσεις και συνήθειες.

Ο έντονος κοινοτισμός που υπήρχε στα εδάφη και στις κοινωνίες των Ελλήνων περιφρονήθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός συγκεντρωτικού κράτους που δικτυώθηκε με την κοινωνία μέσω δεσμών πελατείας, εξυπηρετήσεων και ρουσφετιών. Αυτό το σύστημα σχέσεων που βαθμιαία παγιώθηκαν και κυριάρχησαν ονομάζει ο συγγραφέας φαυλοκρατία.

Παράλληλα άρχισε να πασχίζει για τη δική του επικράτηση ένα διαφορετικό σχήμα νοοτροπιών και αντιλήψεων που πολεμούσε για την επικράτηση θεσμών και πρακτικών περισσότερο αποτελεσματικών και ορθολογικών. Οι τάσεις αυτές εξέφραζαν αντιλήψεις σύγχρονες με προσανατολισμό τις μεταρρυθμίσεις και την προσαρμογή της κοινωνίας στα καινούργια δεδομένα.

Αυτονόητα, οι εκσυγχρονιστικές αυτές τάσεις έρχονταν συνεχώς σε σύγκρουση με την παραδοσιακή φαυλοκρατία που κατά βάση κυριαρχούσε στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το καίριο σημείο της δουλειάς του Κοροβίνη βρίσκεται στη διαπίστωση πως και τα δύο ανταγωνιζόμενα συστήματα σκέψης και πρακτικής ήσαν εισαγόμενα. Από αντιλήψεις και πρακτικές του εξωτερικού. Εμφανίστηκαν μαζί με τη θεσμοθέτηση κρατικών δομών. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές αρχές του κοινοτισμού που κυριαρχούσαν στον τόπο από αρχαίων χρόνων, ακόμα και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και που έδιναν έμφαση στις τοπικές αντιλήψεις και διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η ελληνική παράδοση ήταν εμποτισμένη με έντονα στοιχεία ελευθερίας και αυτονομίας που έδινε ξεχωριστό χρώμα στον ελληνικό τρόπο ζωής.

Ολα αυτά χάθηκαν κάτω από την κατακλυσμική σφραγίδα του νεοελληνικού κρατισμού. Που με την ιδιαιτερότητα της φαυλοκρατίας άπλωσε τα πλοκάμια του σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Αυξάνοντας την καταπίεση, την άθλια κυβερνησιμότητα και την αναποτελεσματικότητα. Η εκσυγχρονιστική τάση σε σπάνιες περιπτώσεις, και σε μικρές περιόδους, μπόρεσε να κυριαρχήσει.

Στο οπισθόφυλλο ο εκδότης παραθέτει απόσπασμα χαρακτηριστικής περιγραφής της φαυλοκρατίας, από την πολιτεία του γνωστού πολιτικού της μετεπαναστατικής εποχής Ι. Κωλέττη: «Με τις αθρόες απολύσεις κομματικών αντιπάλων, τον διορισμό «ημετέρων», την κατοχύρωση των προνομίων των διάφορων τοπαρχών και τις εκλογές βίας και νοθείας ήταν πράγματι ο πρώτος που διασφάλισε «μακρόβιες» κυβερνήσεις».

ΤΑ ΝΕΑ 21.7.2020
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020

Ένας υπόκοσμος χωρίς πάτο


Είναι κάπως δύσκολο να μπορείς να συγκρατήσεις όλα όσα συνέβησαν την πενταετία του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια πενταετία, όχι δύο και τρεις. Ήταν η πρώτη πενταετία, δεν ήταν η δεύτερη ούτε η τρίτη. Πότε πρόλαβαν να διαφθαρούν τόσο πολύ; Κι όμως, τόσοι λίγοι, έκαναν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο, στον τομέα της συνομωσίας και της λαμογιάς φυσικά. Συνωμότησαν στον Άρειο Πάγο, συνωμότησαν στο Μέγαρο Μαξίμου, συνωμότησαν σε εστιατόριο στην Κύπρο, συνωμότησαν στη Βενεζουέλα, συνωμότησαν σε βοσκοτόπια της Ιθάκης. Αναρωτιέσαι, με τόση συνωμοσιο-λαγνεία, πότε πρόλαβαν να κλείσουν τις τράπεζες, να ανατρέψουν το αποτέλεσμα σε δημοψήφισμα που οι ίδιοι υποστήριξαν, να υπογράψουν 3ο μνημόνιο και να παραδώσουν την δημοσία περιουσία στους ξένους για τα επόμενα 100 χρόνια; Με τόση δολοπλοκία και ίντριγκα, πότε πρόλαβαν;

Αντίθετα με αυτά που προσάπτουν στους αντιπάλους τους, οι καταγγελίες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του είναι επώνυμες. Ο κ. Μαρινάκης μίλησε για το πως ο κ. Παππάς του ζήτησε να χρηματοδοτήσει τον κ. Καλογρίτσα δημόσια, σε συνέντευξη που έδωσε. Ο κ. Κοντομηνάς μίλησε για την προσπάθεια της τότε κυβέρνησης να τον αναγκάσει σε εκχώρηση του καναλιού του δημόσια, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτική εκπομπή. Ο κ. Μιωνής έδωσε ένορκη κατάθεση και ηχογράφηση. Ο κ. Καλογρίτσας παρουσιάστηκε στο δικαστήριο για να παρουσιάσει τις προσπάθειες της τότε κυβέρνησης να τον κάνει καναλάρχη, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων, εικονικές συναλλαγές. Ο αξιωματικός της Πυροσβεστικής, Δημήτρης Λιότσιος, επίσης έχει καταγγείλει ενόρκως και έχει κάνει μήνυση. Οι πέντε εισαγγελείς έχουν καταγγείλει τις παρεμβάσεις του κ. Παπαγγελόπουλου, επίσης επώνυμα και ενόρκως.

Βέβαια οι επώνυμες κατηγορίες δεν περιορίζονται στους παραπάνω. Δημοσίως ο κ. Καμμένος κατηγορεί τον κ. Κοτζιά για διαφθορά και διάφορα άλλα. Δημοσίως ο κ. Κοτζιάς κατηγορεί τον κ. Καμμένο. Ο κ. Παπαγγελόπουλος σε ηχογράφηση καταγγέλλει διάφορα για τον Καμμένο και την γυναίκα του. Ενώ ο κ. Παππάς ακούγεται σε ηχογράφηση να λέει ότι Παπαγγελόπουλος είχε φτιάξει δικό του μαγαζί (μέσα στο πολυκατάστημα ΣΥΡΙΖΑ) και έβγαζε πολλά λεφτά.

Συγκρίνετε όλα τα παραπάνω με όλα αυτά που προσπάθησε να παρουσιάσει ως έρευνα η κα Τουλουπάκη. Οι δύο εναπομείναντες κουκουλοφόροι μάρτυρες, εικάζουν και θεωρούν. Δεν είδαν αυτοπροσώπως, αλλά ούτε και θυμούνται τις πηγές που τους ώθησαν στο να εικάζουν και να θεωρούν. Θέλουν να παραμείνουν κρυφοί, χωρίς ποτέ αυτοί που οι ίδιοι κατηγορούν να έχουν το δικαίωμα να εξετάσουν τις κατηγορίες τους. Καταθέσεις που δίνονται σε δόσεις, καταθέσεις που διορθώνουν προηγούμενες καταθέσεις, καταθέσεις που είναι αντιγραφή και επικόλληση από προπαρασκευασμένα κείμενα.

Είναι τόσα πολλά αυτά που έγιναν μέσα σε μια πενταετία.Εξετάζοντας μια υπόθεση πέφτεις σε μια άλλη. Και τώρα που το Μάτι είναι πάλι στην επικαιρότητα, θυμήθηκα την διορισθείσα από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Ναι, η κα Δημητρίου που είχε αναγκάσει τα δικαστήρια του Βόλου να μείνουν ανοιχτά αργά ώστε να μπορέσει να αναιρέσει την απόφαση των δικαστών του Βόλου και να πάρει άδεια ο κατά συρροή δολοφόνος της 17Ν Κουφοντίνας. Λοιπόν, η κα Δημητρίου είχε προσπαθήσει να σταματήσει την εισαγγελική έρευνα για το Μάτι με την δικαιολογία ότι πρώτα πρέπει να υπάρξει ένα διοικητικό πόρισμα. Ποιος θα ήταν τότε υπεύθυνος για αυτό το διοικητικό πόρισμα; Η περιβόητη κα Παπασπύρου, επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης, που λειτουργούσε ως κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη θέση. Η κα Παπασπύρου δεν θα βγάλει ποτέ πόρισμα.

Marketnews.gr 21.7.2020
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2020

Ισλαμικός ιμπεριαλισμός

Η στάση του Ερντογάν στο ζήτημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και ο ενθουσιασμός με τον οποίο η απόφασή του έγινε δεκτή από τον τουρκικό λαό δείχνουν μια διάσταση του προβλήματος που δεν έγινε απόλυτα κατανοητή στη χώρα μας. Το ζήτημα δεν αφορά ευθέως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι ένα καθαρό δείγμα της αλαζονικής επιθετικότητας του Ισλάμ απέναντι στον οπισθοχωρούντα χριστιανισμό.

Οταν ο Μεχμέτ Β’ ο Πορθητής κατέλυσε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αναγνώριζε την ισχύ των θρησκευτικών / χριστιανικών πεποιθήσεων. Μετέτρεψε μεν την Αγία Σοφία σε τζαμί, όπως ήταν η καθιερωμένη συμπεριφορά των κατακτητών Οθωμανών, αλλά παραβίασε καθαρά τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) δίνοντας στον Πατριάρχη μεγάλες δικαιοδοσίες και δικαιώματα ανεμπόδιστης λατρείας στους χριστιανούς υπηκόους του. Εφόσον η Κωνσταντινούπολη δεν παραδόθηκε αλλά κατελήφθη στρατιωτικά, σύμφωνα με τον ιερό νόμο και τις εντολές του Προφήτη, έπρεπε να κατασταλούν όλες οι ελευθερίες των αλλοθρήσκων και τα όποια συνακόλουθα δικαιώματά τους. Ο Μεχμέτ δεν ήταν άπιστος. Αναγνώριζε όμως τις ευαισθησίες των χριστιανών στη Δύση και φοβόταν τις αντιδράσεις τους αν προχωρούσε σε βιαιότερα μέτρα.

Σήμερα είναι φανερό πως η Τουρκία κλιμακώνει την ισλαμική της επιθετικότητα αναγνωρίζοντας πλέον την παθητικότητα και τον ωχαδελφισμό του παγκόσμιου χριστιανισμού. Ζύγισε προφανώς τα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η προβολή του ισλαμικού της δυναμισμού και η διεκδίκηση της ηγεσίας, μέσω των οργανώσεων των Αδελφών Μουσουλμάνων, του σουνιτικού Ισλάμ θα αποδώσει πολύ περισσότερα οφέλη από την όποια χαλαρή αντίδραση του ενοχλημένου, αλλά σε παραίτηση, χριστιανικού κόσμου. Ακόμα και της Ρωσίας, που ιστορικά διεκδικεί τα κληρονομικά δικαιώματα στον βυζαντινό θρόνο μέσω του γάμου της τελευταίας Παλαιολογίνας, της Ζωής, με τον τότε Μεγάλο Δούκα της Μόσχας Ιβάν Γ’. Που πήρε τον βυζαντινό τίτλο του Καίσαρα κι ονομάστηκε, για πρώτη φορά, Τσάρος. Ετσι το Κρεμλίνο τοποθετήθηκε στη βίαιη ισλαμική πρόκληση με τη διαπίστωση πως το ζήτημα αφορά «εσωτερικό θέμα της Τουρκίας»!! Η Ρωσία βέβαια έχει τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους για τη στάση της αυτή. Δεν βλέπει ιδιαίτερα θετικά την Ελλάδα μετά την περίοδο Κοτζιά, τη διευκόλυνση της ένταξης της Β. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και τη στάση τής Ελλαδικής Εκκλησίας στο θέμα της Ουκρανίας. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί την παθητικότητά της απέναντι σε μια θανάσιμη προσβολή κατά της Ορθοδοξίας.

Για να διαλύσει τις όποιες αμφιβολίες και να προσθέσει στην προσβολή κι ένα ηχηρό χτύπημα, ο τούρκος πρόεδρος δεν δίστασε να διατρανώσει τους ιμπεριαλιστικούς στόχους της ισλαμικής του χειρονομίας. Εξηγώντας τον συμβολισμό της μετατροπής της μεγάλης εκκλησίας, συμβόλου του χριστιανισμού, σε ισλαμικό τέμενος, ο Ερντογάν μίλησε για «απελευθέρωση» που θα ακολουθήσουν αναπόφευκτα το τέμενος Αλ Ακτσά στην Ιερουσαλήμ και η επαρχία της Ανδαλουσίας στην Ισπανία! Μια παλιά κατάκτηση δηλαδή των ουμαγιάδων χαλίφηδων της Δαμασκού!! Αξίζει να σημειώσουμε πως παρόμοιους ισχυρισμούς προέβαλε κι ο Μπιν Λάντεν μετά το φονικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης.

Η δυναμική της ισλαμικής αναβίωσης επεκτείνεται. Ο ιμπεριαλισμός είναι ολοφάνερος. Με στόχο «η ανθρωπότητα να γίνει μουσουλμανική κοινωνία» (Ζάκι Μπαντάουι, «μετριοπαθές» Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο Λονδίνου, «Observer», 4 Νοεμβρίου 2001). Καιρός να συνειδητοποιήσουν όλοι το νόημα των εξελίξεων στο θέμα της Αγίας Σοφίας…

ΤΑ ΝΕΑ 18/7/2020
Συνέχεια

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2020

Europe Bows To Erdogan On Hagia Sophia


For nearly a thousand years Hagia Sophia stood as the most imposing cathedral of Christendom. Commissioned by Emperor Justinian I in Constantinople and designed by the Greek architects Isidore of Miletus and Anthemius of Tralles, it was, at the time of its construction, the largest building in the world. The historian Procopius wrote that “it seems not to be founded on solid masonry, but to be suspended from heaven.” Dedicated to the holy wisdom of God and built in the 6th century AD, it became the spiritual center of the surviving eastern part of the Roman Empire and of Orthodox Christianity.

Last Friday, Turkish President Recep Tayyip Erdogan signed a decree turning Hagia Sophia into a mosque. Hagia Sophia had been a museum since 1935. There are many reasons floatingaround as to why Erdogan made that decision now. It could be because Erdogan and his party suffered a serious defeat in municipal elections last March. Former notable members of his own party have created parties of their own, posing a grave threat to core constituencies of his. An economy that previously grew on limited reforms and mostly cheap and plentiful credit is facing heavy headwinds that have intensified since the appearance of Covid-19. Erdogan also seems altogether uninterested in an amicable relationship with Greece. The conversion of Hagia Sophia to a mosque could be a prelude to a larger crisis in the near future.

There is also the diminution of returns on Erdogan’s foreign adventurism. The recent attack on the al-Watiya base in Libya where Turkish forces were based— which may have suffered serious casualties — could also be a cause for expediting the change of status of Hagia Sophia. All these are plausible explanations for the timing of the decision. But looking at the recent history of Turkey, it is clear that for Erdogan the erasure of all Christian vestiges is a foundational element of his vision of what Turkey should be. Other Hagia Sophia churches havebeen converted to mosques following a very similar process: in the town of Vize in 2007, in the town of Iznik in 2011 and the city of Trebizond in 2013.

Devlet Bahceli, an Erdogan coalition ally, encapsulated the political and religious impetus behind the decision for the transformation to a mosque, when he stated that “Hagia Sophia is the conquest Mosque of the Muslim Turkish nation. This truth will not change.” Compare this statement with the response of Josep Borrell, the man responsible for the foreign affairs of the European Union. Mr. Borrell stated that the decision of Turkey was a “regrettable” one. And “Hagia Sophia has a strong symbolic, historical and universal value.” Besides, “As a founding member of the Alliance of Civilisations, Turkey has committed to the promotion of inter-religious and inter-cultural dialogue and to fostering of tolerance and co-existence.”

Notice the cultural and historical neutrality in Mr. Borrell’s statement. As if he were talking about some dispute a long time ago, in a galaxy far, far away. And Mr. Borrell did not necessarily speak in those terms in an effort to be more persuasive to the other side. He spoke thus, because those are the terms he could use and still tolerate himself in addressing the issue at hand. Nothing is more distressing and awkward to the European political class than being in a predicament where they are called to defend the history, traditions and culture of Europe. For someone like Mr. Borrell, Europe is preferably a nebulous space, an odorless and vapid ether, malleable to the whims of an enlightened bureaucracy.

In a similar spirit, a spokesman for the German foreign ministry said that“UNESCO, the United Nations’ cultural organisation, should have been consulted about the change to a listed item of world cultural heritage, and that this had not happened.” The German foreign ministry not only suffers from Mr. Borrell’s condition, but it has a few issues of its own to deal with. A Reuters report during the German elections of 2017 noted that, “As a captive audience of television broadcast from Ankara, Germany’s Turkish citizens are caught in a tug-of-war for their loyalty ahead of a German national election on Sept. 24.” Even further, “The [German] parties worry that Erdogan has more access to Turkish-speaking German voters than they do.” Demographic changes taking place in Germany and across Europe bring the church-to-mosque transformation story closer to home. A 2015 report by the New York Times, for instance, told of a Hamburg church being converted into a mosque.

Greece, which has been the most aggrieved and vociferous party on the issue of Hagia Sophia has a mosque issue of its own. No, it’s not turning churches into mosques yet. But it built onewith taxpayer funds and has also issued permits for three more. A recurring joke on social media since the issue of Hagia Sophia surfaced has been that Greece and Turkey are in a race to see who is going to create more mosques. Greece is aiming to accommodate the thousands of Muslim immigrants who come via Turkey and who Erdogan considers and treats as his own constituency inside Europe. Greece, a country of 11 million, is estimated to have at least half a million Muslim immigrants. Perhaps in the future, it may become politically prohibitive for a Greek government to make a fuss if the Turkish president turns another church into a mosque.

The American Conservative 18.7.2020
Συνέχεια

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2020

Το νέο ιδανικό για τον χριστιανικό κόσμο

Δεν προσβάλλεται μόνο η Ελλάδα με την απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί. Η εκκλησία χτίσθηκε τον 6ο αιώνα. Από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Η μεγαλειωδέστερη θρησκευτική οικοδομή του χριστιανισμού. Αποτέλεσε το σημαντικότερο πετράδι που στόλισε την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο κόσμος άρχισε να ομιλεί για Βυζαντινή Αυτοκρατορία έναν περίπου αιώνα μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Οπως είχε γράψει κι ο μεγάλος ιστορικός Στίβεν Ράνσιμαν, έκτοτε η «μεγάλη εκκλησιά βρίσκεται εν αιχμαλωσία». Οχι για τους Ελληνες. Αλλά για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Με την απόφασή του αυτή ο Ερντογάν, σε έναν παροξυσμό θρησκευτικού σοβινισμού, προσβάλλει τον χριστιανισμό. Δείχνοντας την αλαζονεία του Ισλάμ απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες. Το ζήτημα δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Το μέτωπο που άνοιξε είναι μεταξύ Ισλάμ και χριστιανοσύνης. Αν οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών αντιλήψεων και δεν μάχονται (τζιχάντ) για την παγκόσμια κυριαρχία της θρησκείας του Μωάμεθ, οφείλουν πρώτοι να ξεσηκωθούν κατά της προσβολής που διέπραξε ο πρόεδρος της Τουρκίας. Αλλως συνηγορούν με τον σοβινισμό της Τουρκίας, προσυπογράφουν τη δήλωση του Ερντογάν πως «δεν υπάρχει μετριοπαθές κι ακραίο Ισλάμ. Υπάρχει μόνο Ισλάμ», και ανοιχτά πλέον υπονομεύουν τη χριστιανική Δύση της οποίας τη διάβρωση από μέσα επιδιώκουν.

Δεν υπάρχουν πολλές ερμηνείες στις εξελίξεις. Ο Ερντογάν έριξε το γάντι στο πρόσωπο του χριστιανισμού. Και οι Δυτικοί, και όχι μόνο, χριστιανοί οφείλουν να το σηκώσουν. Κυρίως οι Ρώσοι, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που ο Ερντογάν δείχνει να τους περιπαίζει και να τους περιφρονεί. Προσβάλλοντας ό,τι έχουν ιερότερο. Την πίστη, τις παραδόσεις και τις ηθικές τους αξίες. Μόνος του τους οδηγεί ενώπιον ενός νέου ιδανικού. Για ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Να πάψει η Μεγάλη Εκκλησιά να βρίσκεται σε αιχμαλωσία.

Αν ο χριστιανικός κόσμος καταπιεί κι αυτή την απαράδεκτη προσβολή του τούρκου προέδρου, που δείχνει πια ολοφάνερα πως θέλει «να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη», δεν θα μπορεί πλέον να σταθεί πάνω στα θεμέλια που είναι χτισμένες οι κοινωνίες του. Η Μεγάλη Εκκλησιά πονάει και βουρκώνει. Ο χριστιανικός κόσμος δεν συγκινείται;

ΤΑ ΝΕΑ 14/7/2020
Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020

Το έπος Τουλουπάκη


Οι Αμερικάνοι εισαγγελείς κατάφεραν να εισπράξουν 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα. Πόσα χρήματα έχει εισπράξει μέχρι σήμερα η κα Τουλουπάκη και η ομάδας της; Μηδέν είναι η απάντηση. Μπορεί να μην έχει εισπράξει δεκάρα τσακιστή όλα αυτά τα χρόνια ερευνών, αλλά τουλάχιστον κάποιοι επίορκοι βρίσκονται τώρα στη φυλακή. Μηδέν είναι η απάντηση και σ’ αυτό το σημείο. Εντάξει, μπορεί να μην έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από την Νοβάρτις, μπορεί να μην έχει πάει κανένας φυλακή, αλλά κάποιοι τώρα λογοδοτούν σε κάποιο δικαστήριο. Και σε αυτό το σημείο η απάντηση είναι μηδέν.

Το πρόβλημα εξ αρχής ήταν πως η κα Τουλουπάκη, από ότι φαίνεται, επέλεξε να ακολουθήσει μια στρατηγική στην υπόθεση Νοβάρτις που δεν είχε καμία σχέση με το φαινόμενο των υπερσυνταγωφήσεων. Ήταν τον Μάρτιο του 2017 όταν η τότε εισαγγελέας διαφθοράς, Ελένη Ράικου, παραιτήθηκε από την θέση της. Όπως η ίδια αναφέρει, οι μέχρι τότε έρευνες της αποκάλυψαν πως ένας «μεγάλος αριθμός κρατικών αξιωματούχων (κυρίως ιατρών δημόσιων νοσοκομείων) δωροδοκούνταν απευθείας από λογαριασμό της εταιρείας Novartis Ελβετίας, με εμβάσματα σημαντικών χρηματικών ποσών που κατατίθεντο στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι αντίστοιχα εμβάσματα εισέρχονταν από τον ίδιο λογαριασμό, επίσης απευθείας, σε λογαριασμούς νομικών προσώπων, τα οποία πιθανολογούνται ότι χρησίμευαν ως οχήματα προκειμένου να διοχετευθούν ως "δώρο" στους τελικούς αποδέκτες τους, προφανώς αξιωματούχους.» Επίσης, «το συνολικό ποσό που κατευθύνθηκαν στους παραπάνω ανέρχεται με τα μέχρι σήμερα στοιχεία, περίπου σε 28 εκατομμύρια ευρώ».

Αυτά ήταν τα στοιχεία που είχε βρει η κα Ράικου στην αρχή των ερευνών της. Όμως, μετά από την παραίτηση της η πρόοδος της έρευνας ανακόπηκε. Η παραίτηση Ράικου προήλθε μετά από πιέσεις του συστήματος Παπαγγελόπουλου. Όπως η κα Ράικου έχει υποστηρίξει, «στην Novartis απαιτούσε να κατασκευάσω στοιχεία και μάρτυρες. Ο Παπαγγελόπουλος ήθελε πολιτικούς εδώ και τώρα. Αυτό ήθελε. Τελικά το κατάφερε με την Τουλουπάκη. Αυτό αποδεικνύει η ροή των γεγονότων. Οσα ήθελε τα πέτυχε με την Τουλουπάκη. Την είχε άλλωστε έτοιμη για αντικαταστάτριά μου” Παράλληλα, χαρακτήρισε τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης ως “ορισμό της παρεμβατικότητας” λέγοντας ότι ζητούσε να μπουν στο συρτάρι άλλες σημαντικές υποθέσεις που αφορούν συγκεκριμένους επιχειρηματίες.» Και μάλλον εκεί θα κολλάει «τα πολλά λεφτά» που ακούμε τον κ. Παππά να αναφέρει στην ηχογράφηση με τον Μιωνή.

Το πρόβλημα για την κα Τουλουπάκη είναι ότι κάποιος δεν χρειάζεται τις πρόσφατες αποκαλύψεις, τις συνομιλίες Παππά-Μιωνή, τις καταγγελίες των πέντε εισαγγελέων κατά του κυκλώματος και τα αποτελέσματα των ερευνών για να καταλάβει τις τραγικές επιλογές της. Δυστυχώς για την κα Τουλουπάκη, αυτά που η ίδια έχει παρουσιάσει ως υλικό της ερευνάς της, οι κινήσεις που η ίδια έχει κάνει, οι τακτικές και οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε, συνιστούν ένα αδιαμφησβήτητο κατηγορητήριο. Η Τουλουπάκη καταδικάζει την Τουλουπάκη.

Στο πλατύ κοινό η κα Τουλουπάκη θα αρχίσει να γίνεται γνωστή από την ημέρα που η «ερευνά» της θα μεταβιβασθεί στην Βουλή, η ημερομηνία ήταν 5 Φεβρουάριου του 2018. Δηλαδή, ακριβώς την επομένη ημέρα μετά από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στην Αθήνα για το Μακεδονικό. Έτσι θα γίνει και κατανοητό γιατί ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα βρίσκεται εκείνη την μέρα στον Άρειο Πάγο. Στην αρχή θα δηλώσει πως «επίσκεψή του στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ήταν συμπωματική και για άλλο θέμα» (Καθημερινή 5.2.2018), ενώ αργότερα ο λόγος της επίσκεψης θα αλλάξει στο ότι πήγε για να δει αν υπάρχει ο φάκελος Νοβάρτις «μετά από εντολή Τσίπρα» (Το Βήμα 11.3.2020).

Η μεταβίβασή του φακέλου την επομένη του συλλαλητηρίου θα είναι μια ευχάριστη «σύμπτωση» για την τότε κυβέρνηση, μιας και θα αλλάξει εντελώς τη ειδησεογραφική ατζέντα, από το Μακεδονικό στην Νοβάρτις. Βέβαια, οι ευχάριστες «συμπτώσεις» δεν θα σταματήσουν σε αυτό το σημείο. Όλως τυχαίως επίσης, οι δέκα εμπλεκόμενοι στην έρευνα θα είναι ένα ακόμα θείο δώρο για τον κ. Τρίπρα. Με Αβραμόπουλο εκτός, θα άδειαζε θέση ευρωπαίου επιτρόπου, με τον κ. Στουρνάρα θα άδειαζε η θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Με Γεωργιάδη, Βενιζέλο και Λοβέρδο εκτός, θα εξαφανίζονταν οι πιο ενεργοί αντίπαλοι της κυβέρνησης εντός και εκτός κοινοβουλίου. Η δε περίπτωση του κ. Σαμαρά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όσο αυξάνεται το πολιτικό θερμόμετρο με το Μακεδονικό, τόσο φαίνονται να αναπτύσσονται και οι «καταθέσεις» που τον εμπλέκουν στην υπόθεση. Έτσι, υπάρχει "μάρτυρας" που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και ο πρώην πρωθυπουργός. Ένα από τα πολλά τραγελαφικά της υπόθεσης.

Τα λάθη στην έρευνα και στην διαδικασία είναι πολλαπλά και ιδιαιτέρως σοβαρά, π.χ. ο τρόπος και ο λόγος που ορίσθηκαν οι λεγόμενοι προστατευόμενοι μάρτυρες. Αλλά αυτό που βγάζει μάτι και που γεννά ακόμα περισσότερα ερωτήματα είναι το εξής: Η μονομέρεια των λαθών, δηλαδή το ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται από αυτά τα λάθη ή «λάθη». Οι διαρκώς χαμένοι είναι οι εμπλεκόμενοι, ενώ το πολιτικό αφήγημα της τότε κυβέρνησης είναι ο εξολοκλήρου ευεργετηθείς των λαθών που, παρεμπιπτόντως, είναι επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανιάς. Μπορεί ένας δικαστικός να είναι επιρρεπείς στα λάθη, αλλά, όταν αυτά τα λάθη πάντα ευεργετούν μια συγκεκριμένη πλευρά, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση, εύλογα ερωτήματα δημιουργούνται.

Πάρτε για παράδειγμα αυτό το εδάφιο από το υπόμνημα Μανιαδάκη: κατάθεση «α) αλλάζει εντελώς δέκα μήνες μετά από την αρχική υποβολή της αναφορικά με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, και μάλιστα χωρίς να δοθεί λογική εξήγηση για αυτό, β) αποτελεί καταγγελία χωρίς να συνοδεύεται από κανένα στοιχείο και μάλιστα δεν υπάρχει ιδία αντίληψη αλλά αφορά μόνον άκουσμα και γ) προαναγγέλθηκε σε συγκεκριμένη εφημερίδα 2 εβδομάδες νωρίτερα από την υποβολής της.»

Η δε κλίση της κας Τουλουπάκη από τον Άρειο Πάγο εμπεριέχει έναν θησαυρό ενδιαφέροντών στοιχείων όπως ότι η κα Τουλουπάκη: «κατά παραβίαση των δικονομικών εγγυήσεων με την μεθοδολογία λήψης διαδοχικών καταθέσεων εξέταζε τους 3 προστατευόμενους σε διάρκεια μηνών επιχειρώντας με κάθε επόμενη κατάθεση να συμπληρώνει την προηγούμενη επιτρέποντας ή και επιβάλλοντας την κατάθεση εν γνώση σου ψευδών παραστατικών συνισταμένων κυρίως σε έκφραση απλής γνώμης χωρίς κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο το οποίο να στηρίζει τη γνώμη τους αυτή.»

Επίσης «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Ακόμα, «μεταξύ των εν λόγω μαρτύρων υπήρξε συντονισμός και υπαγόρευση στόχων ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής». Ενώ, «ψευδώς βεβαίωσε ότι καταθέσεις των Μ. Σαράφη και Αικ. Κελέση δόθηκαν ενώπιόν της ενώ όπως μακροσκοπικά καθίσταται προφανές ότι η κατάθεση αποτελεί προϊόν συρραφής προδιατυπωμένων κειμένων τα οποία δόθηκαν είτε με email είτε με stick και δέχθηκε να τα ενσωματώσει παράνομα.»

Τώρα που ξέρουμε πως το αμερικάνικο κράτος θα λάβει 310 εκατομμύρια δολάρια από την Νοβάρτις για τις υπερσυνταγογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα, ας σκεφτούμε ξανά αυτή την πρόταση από την κλήση του Αρείου Πάγου προς την κα Τουλουπάκη: «δεν προχώρησε σε ουσιαστική έρευνα καθώς θα αντιστρατεύονταν τα ψευδή στοιχεία που εν γνώση της συνέλεξε.» Υπάρχουν επίορκοι που κυκλοφορούν ελεύθεροι και που τα αδικήματα τους πλέον είναι στο όριο της παραγραφής, μόνο και μόνο γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση ήθελε να αποσπάσει το μέγιστο όφελος σε μια δύσκολη για αυτή πολιτική στιγμή. Το ότι μια δικαστικός φαίνεται να συναίνεσε και να σύμπραξε σε αυτό το αποκρουστικό γεγονός είναι μέγα πλήγμα για την δημοκρατία και την δικαιοσύνη. Είναι χρέος της δικαιοσύνης να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της, και να δείξει ότι κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου, ακόμα και αν αυτή είναι η εισαγγελέας διαφθοράς.

Marketnews.gr 15.7.2020
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Συντριβή αδράνειας και γραφειοκρατίας

Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ο κρατισμός υπέστη μια συντριπτική ήττα. Ξεπερνώντας τις αντιδράσεις αρχαιολόγων – που είχαν διαπιστώσει την (ανύπαρκτη) ύπαρξη αρχαίων καταλοίπων πάνω στους διαδρόμους προσγείωσης των αεροπλάνων ή στα νερά του ποταμού των καγιάκ των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλά και τις φωνές δασικών και περιβαλλοντολόγων για το πυκνό δάσος (!) που συνέθετε τον χώρο του παλιού αεροδρομίου.

Αεροσκάφη και μεγάλα λεωφορεία μεταφοράς επιβατών έκαναν, φαίνεται, για χρόνια ελιγμούς για να αποφύγουν τα άγρια ζώα (ελέφαντες, λεοπαρδάλεις, τίγρεις) που ξέφευγαν από την πυκνή βλάστηση και τα γιγαντιαία δένδρα της περιοχής! Πίσω από τέτοια «ορθολογικά» επιχειρήματα είχε ταμπουρωθεί η αντίδραση κατά της προόδου και η βαρύθυμη κρατική γραφειοκρατία που κρατούσαν τα πάντα σε αδράνεια. Γιά 20 περίπου χρόνια, από την εγκατάλειψη του τέως αεροδρομίου και την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών, τα πάντα είχαν αιχμαλωτισθεί στο τέλμα της ακινησίας. Το εύλογο ερώτημα είναι πως δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις σε όσους, για δεκαετίες ολόκληρες, κατέστρεφαν τον αρχαιολογικό χώρο και την «άγρια ζωή» και την πυκνή βλάστηση του «δάσους» του Ελληνικού μέσω της χρήσης του σαν αερολιμένα!

Μια χώρα που κολυμπούσε στην αγκαλιά ενός αποκρουστικού κρατισμού ήταν υπερήφανη για την αποτελμάτωση κάθε κίνησης προς την κατεύθυνση της αξιοποίησης της όποιας δημόσιας περιουσίας και την εξασφάλιση εσόδων για το κράτος. Μια κυβέρνηση επιτέλους κατόρθωσε να σπάσει τον φαύλο αυτό κύκλο αδράνειας και γραφειοκρατικού χαρτοβασιλείου. Τα έργα στο Ελληνικό θα σημάνουν στην πράξη το τέλος μιας ντροπιαστικής εποχής. Και την ανάδειξη μιας καινούργιας, στηριγμένης στο όραμα, στις φιλοδοξίες και στην αισιοδοξία. Με στόχο μια κοινωνία ανοιχτών οριζόντων, διάφανων διαδικασιών και γρήγορων αποφάσεων.

Ο Σπύρος Λάτσης, παλιός μου συμμαθητής στο σχολείο και διορατικός καθηγητής αργότερα στο LSE, έδειξε σαν επιχειρηματίας πως ξέρει να περιμένει αλλά και να επιμένει. Διακινδυνεύοντας στην πορεία επενδυμένα περιουσιακά στοιχεία αλλά κι αντιμετωπίζοντας την απέχθεια ενός περίπου εχθρικού δημόσιου τομέα. Με την αποφασιστικότητα τελικά μιας κυβέρνησης ταγμένης στη δημιουργία αλλά και στην αποτελεσματικότητα της οικονομίας της αγοράς, η προσπάθεια δείχνει να ευοδώνεται. Περνώντας το μήνυμα πως κάτι αρχίζει ν’ αλλάζει στον τόπο. Για το καλό τελικά των απλών ανθρώπων. Κι όχι των ελίτ. Που κυβερνούν το κράτος…

ΤΑ ΝΕΑ 3/7/2020
Συνέχεια

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

Το νου σου στο μαγαζί


Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένα πρόβλημα στην μετάφραση. Δηλαδή, πως ο Νίκος Παππάς μεταφράζει τον Νίκο Παππά. Μπορεί αυτός που μιλάει να είναι ο ίδιος με αυτόν που μεταφράζει, δηλαδή ο Νίκος Παππάς, μπορεί η μετάφραση να γίνεται από ελληνικά σε ελληνικά, αλλά η μετάφραση αλλάζει στη διάρκεια του χρόνου. Το πρωί στην ΕΡΤ η λέξη μαγαζί σημαίνει η χώρα, η Ελλάδα. Το ίδιο βράδυ στο Mega, η λέξη μαγαζί σημαίνει Μιωνής. Ή για παράδειγμα, όταν ο κ. Παππάς μιλά για τα πολλά λεφτά που βγάζουν κάποιοι, δεν εννοεί την ομάδα Παπαγγελόπουλου όπως φαίνεται σε όποιον ακούει την ηχογράφηση, αλλά τα λεφτά που βγάζει ο κ. Μιωνής. Έτσι είπε ο κ. Παππάς στο Mega.

Μιωνής: Βγάζουν λεφτά;
Παππάς: Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα… βγάζουνε λεφτά!
Μιωνής: Ναι, ναι. Το έχω ακούσει και εγώ αυτό.


Βλέπετε εδώ πόσο πλούσια και περίπλοκη είναι η ελληνική γλώσσα. Ο Μιωνής ρωτάει τον Παππά πόσα λεφτά βγάζει ο Μιωνής, χρησιμοποιώντας δε τον τρίτο πληθυντικό (Βγάζουν λεφτά;). Ο κ. Παππάς είναι πολύ πρόθυμός να ενημερώσει τον κ. Μιωνή πόσα χρήματα βγάζει ο ίδιος Μιωνής, χρησιμοποιώντας και αυτός τον τρίτο πληθυντικό (Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα… βγάζουνε λεφτά!). Μετά ο κ. Μιωνής συμφωνεί πως και ο ίδιος έχει ακούσει ότι βγάζει πολλά λεφτά και χρησιμοποιώντας πάλι τον τρίτο πληθυντικό (Ναι, ναι. Το έχω ακούσει και εγώ αυτό.)

Θα πρότεινα οι φορολογικές δηλώσεις να γίνονται με τον ίδιο τρόπο. Πόσα λεφτά βγάλανε να σε ρωτά η εφορία. Ε, δε θα βγάλανε 20.000 ευρώ; Έτσι τουλάχιστον έχω ακουστά, θα απαντάς. Ο κ. Παππάς μπορεί να κάνει αυτές τις μεταφράσεις γιατί είναι ένας πολυταξιδεμένος πολιτικός. Από Κύπρο και Ισραήλ, μέχρι την μακρινή Βενεζουέλα, εδώ Παππάς, εκεί Παππάς… Αυτή η διεθνής εμπειρία σου δίνει μια νέα κατανόηση την ελληνικής γλώσσας.

Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης φέρεται να έχει στήσει μαγαζί πουλώντας δικαστικές διεκπεραιώσεις από έρευνες που ο ίδιος και το κύκλωμα του έχουν δημιουργήσει. Ακολουθούν την ίδια συνταγή προσπαθώντας να εξαφανίσουν από την πολιτική όλους όσους κάνουν την πιο σκληρή αντιπολίτευση στην τότε κυβέρνηση. Ο κ. Παππάς θα ταξιδεύει στην Βενεζουέλα με ένα δικηγόρο που ειδικεύεται στις οφσορ, για να κάνει εισαγωγές ραπανάκια και μπρόκολα όταν κάποτε γίνουν κυβέρνηση… Το μυστικό ταξίδι του τότε πρωθυπουργού στους Ρότσιλντ. Η ΕΥΠ που θα αρχίσει παρακολουθήσεις ύποπτων αστυνομικών που συνδέονται με τον υπόκοσμο, θα πέσει πάνω στις παραγγελίες του τότε υπουργού Άμυνας και της γυναίκας του που χρησιμοποιούν ανώτερους αξιωματικούς ως σεκιουριτάδες να κυνηγούν δημοσιογράφους. Φίλος του κ. Παππά από σερβιτόρος θα γίνει μεγαλοστέλεχος επιχειρήσεων με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ έσοδα, πουλώντας πρόσβαση στο Μαξίμου. Θα «εξαφανιστεί» αργότερα στην Κύπρο.

«Έχω πει επανειλημμένα ότι διαπίστωσα ότι στην Αριστερά οι άνθρωποι είναι έντιμοι και δεν πουλάνε τους φίλους τους όπως κάποιοι άλλοι» δήλωσε ο κ. Παπαγγελόπουλος. Κάνετε τη δική σας μετάφραση.

Marketnews.gr 26.6.2020
Συνέχεια

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

Συμβατό το Ισλάμ με τη δημοκρατία;

Τελευταία γίνονται προσπάθειες εξωραϊσμού του Ισλάμ σε σχέση με τη συμβατότητά του με την ελευθερία και τη δημοκρατία. Μια έκδοση του IEA και του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) («Ισλαμικά θεμέλια μιας φιλελεύθερης κοινωνίας») είναι χαρακτηριστική. Στο βιβλίο παρουσιάζονται ενδιαφέρουσες απόψεις μουσουλμάνων διανοουμένων, με δύο όμως χαρακτηριστικά. Είναι προφανέστατα φιλοδυτικοί, ή τουλάχιστον σπουδαγμένοι στη Δύση. Και δεν διακρίνεται να ανήκουν σε κάποια από τις τρεις βασικές σχολές ισλαμικής νομικής σκέψης (Hanafi, Maliki, Shafi’i, Hanbali) που κυριαρχούν στις ερμηνείες του Ισλάμ. Ετσι θα ξέραμε δηλαδή τα πραγματικά μουσουλμανικά τους εχέγγυα. Και σε ποιον βαθμό αυτές οι εκδοχές γίνονται δεκτές από τους πιστούς μουσουλμάνους και τις κοινωνικές τους οργανώσεις. Σε βιβλίο που βγάλαμε με το Friedrich Neumann Foundation στο Κάιρο, με τίτλο «Bridging the Gap» (2014) το ζήτημα διευκρινίστηκε, για την Αίγυπτο τουλάχιστον, αρκετά.

Υπάρχουν κάποια κρίσιμα θέματα που οι σχετικές αναλύσεις δεν ακουμπούν. Λ.χ., η δημοκρατία στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το Ισλάμ (=Υποταγή) στηρίζεται στην προσήλωση στα λόγια του Προφήτη. Που δεν αλλάζουν. Είναι λοιπόν συμβατά; Επίσης το ζήτημα της «αντικατάστασης», το θέμα της «παραπλάνησης» και η έννοια της «μετακίνησης» (μετανάστευσης) όπως διατυπώνονται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις (Χαντίντ). Σχεδόν όλες οι αναλύσεις του τομίδιου του ΚΕΦΙΜ αναφέρονται στις πρώιμες αναφορές της ισλαμικής πίστης. Δηλαδή στις αρχικές διδασκαλίες του Κορανίου, από την εποχή της Μεδίνας. Οχι στις νεότερες, μετά την κυριαρχία του Ισλάμ. Αυτές όμως, οι τελευταίες, όπου υπάρχει αντίφαση, ισχύουν. Διότι «αντικαθιστούν» τις παλαιότερες. Που ήταν ανεκτικότερες προς τους αλλόθρησκους και τους αποστάτες. Τους οποίους είχε ανάγκη τότε ο Μωάμεθ. Για τους οποίους όμως τώρα προβλέπονται εξοντωτικές ποινές.

Η έννοια της «παραπλάνησης» (Τακίγια) προβλέπεται στο Κοράνι κι επιτρέπει στους πιστούς να εξαπατούν τους άπιστους, κάνοντας δηλαδή πράγματα που δεν πιστεύουν, προκειμένου να υπερασπιστούν το Ισλάμ. Ολες οι υποχρεώσεις που έχουν αναληφθεί εγκαταλείπονται τη στιγμή που το επιβάλλει το συμφέρον της θρησκείας (λ.χ. Κοράνι 9:3 και 3:28). Στα Χαντίτ υπάρχουν πολλές σχετικές παραινέσεις που χτίζουν με επιτυχία το προφίλ το καλοπροαίρετου και φιλειρηνικού φίλου (Σαχίχ Μπουχαρί, τόμος 5, Βιβλίο 59, Χαντίντ 36).

Οσο για τη «μετακίνηση» (χαζίρια), που εκφράζεται σήμερα με τις ροές μεταναστών, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ισλαμικής θρησκείας μια και οι πιστοί ακολουθούν το παράδειγμα του Μωάμεθ και των πρώτων ακολούθων του, που μετακινήθηκαν από τη Μέκκα στη Μεδίνα για να κυριαρχήσουν. Το Κοράνι μιλάει ξεκάθαρα για την υποχρέωση αυτή της «μετακίνησης για τους σκοπούς του Αλλάχ» (Κοράνι 2:218).

Οσο για την προσφορά του Ισλάμ στον πολιτισμό τα χρόνια του Μεσαίωνα, τελευταίες μελέτες (Dario Morera, «The Myth of the Andalusian Paradise, ISI, 2014) έδειξαν πως η αφοσίωση στη σχολή Μαλίκι των κατακτητών μουσουλμάνων στην Ισπανία οδήγησε σε εξανδραποδισμούς, σκλαβιά γυναικών κι άγριες διώξεις χριστιανών.

ΤΑ ΝΕΑ 23/6/2020
Συνέχεια

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

«Πραξικόπημα» στην Αυστραλία

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο Διονύσης Νασόπουλος, κάνοντας έναν παραλληλισμό με τον Ούλοφ Πάλμε, κάνει έναν ενδιαφέροντα συσχετισμό με την «πραξικοπηματική» ανατροπή το 1975 του τότε Εργατικού πρωθυπουργού Γκοφ Ουίτλαμ στην Αυστραλία. Είχε γίνει τότε τεράστιος θόρυβος, διότι η ανατροπή είχε γίνει με πράξη του ανώτατου διοικητή της χώρας, που δρά εξ ονόματος της βασίλισσας. Υπήρχαν μάλιστα και υπόνοιες πως στην «απόλυση» είχε αναμειχθεί και το βρετανικό παλάτι. Η ιστορία είναι αρκετά σύνθετη και πολιτικά περίπλοκη.

Το Εργατικό Κόμμα είχε έρθει στην εξουσία ύστερα από 26 χρόνια μονοπώλησής της από τα συντηρητικότερα Φιλελεύθερο και Αγροτικό (Country) Κόμματα. Με πολύ μικρή όμως πλειοψηφία. Επτά μόνο έδρες στη Βουλή και μειοψηφία στη Γερουσία. Για να κυβερνήσει λοιπόν όφειλε να χτίζει συναινέσεις. Οι σημαντικές του μεταρρυθμίσεις επέβαλαν μεγάλες δημόσιες δαπάνες που δεν είχαν μεγάλη λαϊκή στήριξη. Οταν προχώρησε σε έναν μεγάλο δανεισμό, με τη μεσολάβηση μάλιστα ενός περίεργου πακιστανού επιχειρηματία, η Γερουσία «μπλόκαρε» το σχετικό νομοθέτημα (supply) που νομιμοποιούσε τη σχετική διαδικασία. Ο κυβερνήτης, σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό, προσπάθησε να άρει το αδιέξοδο μιλώντας και με την αντιπολίτευση. Ο Ουίτλαμ τότε σκέφτηκε να πάει σε εκλογές (είχε ξαναμπεί στην εκλογική διαδικασία πρόσφατα, φέρνοντας τα ίδια πενιχρά αποτελέσματα – χάνοντας μία ακόμη έδρα στη Βουλή), αλλά μόνο για λίγες έδρες στη Γερουσία. Σε κουβέντα του με τον πρίγκιπα Κάρολο, ο Ουίτλαμ πληροφορήθηκε πως σε περίπτωση αιτήματός του για αλλαγή του κυβερνήτη η βασίλισσα δεν είχε πρόθεση να αναμειχθεί και να το στηρίξει.

Ο κυβερνήτης εκτίμησε (όχι, υποχρεωτικά, σωστά) πως η έξοδος από το αδιέξοδο ήταν η απόλυση του πρωθυπουργού. Και ο ορισμός του Φιλελεύθερου Φρέιζερ στην εξουσία. Υπήρξαν πολλές κινητοποιήσεις, αλλά η κοινή γνώμη δεν φαινόταν να γέρνει υπέρ του Γκοφ Ουίτλαμ (βλ. βιβλίο Paul Kelly, «The Dismissal», Angus & Robertson Publishers, 1983). Κάτι που φάνηκε εξάλλου στις εκλογές. Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν θριαμβευτικά, με αποτέλεσμα ο Ουίτλαμ να μην επιστρέψει ποτέ στην εξουσία. Η φήμη που τον ακολούθησε ήταν θετική στον βαθμό που άγγιξε τις ιδιαίτερες ευαισθησίες των Αυστραλών σε σχέση με τη ριζική τους απεξάρτηση από τον «αποικιακό» εναγκαλισμό της Βρετανίας. Κι εκεί επάνω στηρίζεται και το βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται ο κ. Νασόπουλος, του εξαιρετικού συγγραφέα Peter Carey («Annesia») που εμμέσως καταπιάνεται με το ζήτημα.

Ο Ουίτλαμ υπήρξε πράγματι φίλος της Ελλάδας. Και κινήθηκε ενεργητικά εναντίον της δικτατορίας. Ηταν και φίλος του Α. Παπανδρέου. Οπως και όλοι οι μεγάλοι big spenders (ανοιχτοχέρηδες με το δημόσιο χρήμα) ανά τον κόσμο. Η λογική όμως του «ξοδεύω αδιαφορώντας για το αν υπάρχει διαθέσιμο χρήμα» δεν έχει απήχηση στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Εξ ου και η αποτυχία του Ουίτλαμ. Οσο για τη συμμετοχή του Παλατιού στη «συνωμοσία», υπάρχουν ακόμα σκοτεινά σημεία. Η καθηγήτρια Τζένι Χόκινγκ (βλ. βιβλίο της, «The Dismissal Dossier») χρόνια παλεύει για τη δημοσίευση των σχετικών αρχείων. Το Ανώτατο Δικαστήριο τώρα αποφάσε να το επιτρέψει. Θα μάθουμε τίποτα τελικά; Πολύ αμφιβάλλω…

ΤΑ ΝΕΑ 21/6/2020
Συνέχεια

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2020

Το κράτος λειτουργεί σαν αρπακτικό

Υπάρχουν πολλές διαπιστωμένες παθολογίες του δημόσιου τομέα. Το ζήτημα είναι η αναζήτηση των μεθόδων θεραπείας τους και η εφαρμογή τους. Στη διάρκεια των Μνημονίων, που προήλθαν ακριβώς από τη χρεωκοπία ενός σπάταλου Δημοσίου που ξόδευε ασυλλόγιστα με στόχο την εξαγορά ψήφων, προωθήθηκαν διάφορες θεραπείες. Ελάχιστες όμως εφαρμόσθηκαν. Με αποτέλεσμα να κατηγορούνται για την αποτυχία οι θεραπείες κι όχι οι αρμόδιοι που δεν τις εφήρμοσαν. Σαν να καταγγέλλεται ο γιατρός για την αδυναμία θεραπείας κι όχι ο ασθενής που δεν ακολούθησε τις οδηγίες του και δεν πήρε τα φάρμακα που του έδωσε.

Στη δημοκρατία πολλές φορές το αποτέλεσμα της κάλπης οδηγεί σε αδιέξοδα και οικονομική αποτελμάτωση παρά σε κινήσεις εξυγίανσης κι ανάπτυξης. Αυτό συμβαίνει διότι οι νικηφόρες πλειοψηφίες συνήθως επιβάλλουν πολιτικές διανομής πόρων σε βάρος των μειοψηφιών που έχασαν τις εκλογές. Κλασικό παράδειγμα υπήρξε η στάση, αλλά και οι απροκάλυπτες δηλώσεις, στελεχών της προηγούμενης αριστερής κυβέρνησης της Ελλάδος εναντίον της μεσαίας αστικής τάξης. Στόχος σπάνια είναι η σωστή διαχείριση με αναπτυξιακές προοπτικές. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντικειμενικός σκοπός είναι η επιβράβευση του ταξικού συμμάχου και η παραμονή στην εξουσία.

Ο απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Paul Porter έγραφε: «Εχουμε ένα φτωχό λαό με μια ανίκανη κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί από τους υπουργούς να έχουν ως κύριο μέλημά τους την παραμονή στο αξίωμα παραμελώντας την… επαναδραστηριοποίηση του εμπορίου και των συναλλαγών». Με παραλλαγές, τέτοιες λογικές επικρατούν στα κλιμάκια λήψης αποφάσεων κάτω από τα γρανάζια του μεγάλου δημόσιου τομέα.

Σε πολλές χώρες οι συνέπειες των πολιτικών που απορρέουν από το μεγάλο κράτος και τις εγωιστικές επιδιώξεις των εκάστοτε πλειοψηφιών έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Η αποτελμάτωση της βρετανικής οικονομίας στα χρόνια πριν από την άνοδο της Μ. Θάτσερ στην εξουσία είναι ενδεικτική. Οι πιέσεις των εργατικών συνδικάτων για προστατευτικούς περιορισμούς στην αγορά εργασίας και για εκτεταμένες κοινωνικές παροχές μέσω σχημάτων αναδιανομής ήταν αυτές κυρίως που οδήγησαν στα αδιέξοδα. Κι αυτό διότι οι πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων καθοδηγούν τους πολιτικούς σε επιλογές πολύ μακριά από ουσιαστικές πολιτικές γενικότερης κι ορθολογικότερης κοινωνικής ευημερίας και προστασίας (βλ. Μ. Οlson, THE LOGIC OF COLLECTIVE ACTION. Harvard U. P., 1965). Ακόμα και στη Σκανδιναβία έχει γίνει φανερό πως οι εξαιρετικά υψηλές (σε επίπεδο σχεδόν κατάσχεσης) φορολογικές επιβαρύνσεις για παροχές σε πολιτικές πλειοψηφίες έχουν γονατίσει την οικονομία πνίγοντας την επιχειρηματικότητα (βλ. Α. Lindbeck «The Swedish Experiment». JOURNAL OF ECONOMIC LITERATURE. T. 35, σελ. 1273-1319).

Eίναι λοιπόν τελείως εξωπραγματικό να υποστηρίζεται θεωρητικά αλλά και, κυρίως, πολιτικά, πως το κράτος λειτουργεί αποκλειστικά με στόχο τη διεύρυνση της κοινωνικής ευημερίας και το καλό του συνόλου. Σύμφωνα με ένα σημαντικό βιβλίο των καθηγητών του Χάρβαρντ και του Σικάγου A. Shleifer και R. Vishny (THE GRABBING HAND. Harvard U. P., 1998), αντίθετα το κράτος, με βάση ιδίως το πολιτικό χρώμα της κάθε κυβέρνησης, λειτουργεί με τρόπο στενά συμφεροντολογικό. Εχει λογική στις επιλογές του με στόχο την εξυπηρέτηση πιέσεων και συμφερόντων. Τι ιδιωτικά συμφέροντα εξυπηρετούν δημόσιοι φορείς κι επιχειρήσεις; Η ανακάλυψη κι εξουδετέρωσή τους πρέπει να είναι ο στόχος κάθε πολιτικής που σκοπεύει να σταματήσει το «Δημόσιο από το να αρπάζει»…

ΤΑ ΝΕΑ 16/6/2020


Συνέχεια

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020

Απαραίτητη η αλλαγή τακτικής με την Τουρκία

Η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα τις προκλήσεις της κι εμείς συντηρούμε αλώβητο το θράσος της με σχόλια, δηλώσεις και, καμιά φορά, ρηματικές διακοινώσεις. Η αλήθεια είναι πως οι Τούρκοι δυναμιτίζουν ατιμώρητα το κλίμα ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο – κι όλοι αγωνιούν για κάποιο ενδεχόμενο ατύχημα. Που θα οδηγήσει σε σύρραξη στην περιοχή. Με όλους να ισχυρίζονται πως δεν έχουν ευθύνη για το συμβάν.

Εμείς όμως έχουμε τη βασική ευθύνη για τη μέχρι τώρα διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Δεν είναι πλέον η Τουρκία το μικρό παιδί που κάνει αταξίες – βαθμιαία αποθρασυνόμενο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε στους πάντες γύρω μας την κατάσταση και να αποσαφηνίσουμε, χωρίς περιστροφές, τα επόμενα βήματά μας. Παραπέρα καρτερική ανοχή, κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, διακινδυνεύοντας πλέον ζωτικά συμφέροντα κυριαρχίας. Κάποια ήδη υπάρχουν. Ποιος μπορεί να μεταβεί ελεύθερα σήμερα λ.χ. στα Ιμια, να ανεβεί εκεί στα βράχια και να ψαρέψει ή να λιαστεί;

Μια αλλαγή τακτικής είναι απαραίτητη. Αφού πρώτα η ελληνική πλευρά ξεκαθαρίσει, πρωτίστως στον εαυτό της, κάποια ζητήματα που από κάποιες πλευρές εμφανίζονται κάπως θολά. Με βάση τις Συνθήκες που έχουν υπογραφεί, και η Τουρκία έχει αποδεχθεί ή (κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό) συνυπογράψει, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στα ζητήματα των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου και της υφαλοκρηπίδας; Αν υπάρχουν (αν, επιμένω) αδιευκρίνιστα σημεία να τα βάλουμε στο τραπέζι και να τα συζητήσουμε – ή να τα πάμε με συμφωνητικό στη Χάγη.

Οσα είναι απόλυτα σαφή και καθαρά, οφείλουμε διεθνώς να τα διακηρύξουμε. Και να κάνουμε προς κάθε κατεύθυνση γνωστές τις προθέσεις και τα επόμενα βήματά μας. Πως δεν πρόκειται πλέον να δεχθούμε μεμονωμένες ενέργειες, αυθαιρεσίες και παραβιάσεις. Με το «δεν θα δεχθούμε», αυτονόητα θα πρέπει να διευκρινισθεί πως εννοούμε ότι θα εφαρμόσουμε ό,τι προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αλλά και η πρακτική, για τέτοιες περιπτώσεις. Στην πράξη αυτό σημαίνει έμπρακτη παρεμπόδιση όλων των παραπάνω αυθαιρεσιών. Κινήσεις που εύλογα μπορούν να οδηγήσουν σε συγκρούσεις – δηλαδή καταρρίψεις αεροπλάνων ή καταβύθιση πλοίων.

Αυτά ίσως ακούγονται επικίνδυνα – και είναι. Αλλά οφείλουν όλοι να καταλάβουν πως δεν γίνεται αλλιώς. Για να διατηρηθεί η εθνική αξιοπρέπεια και η εδαφική μας αυτοτέλεια κάποια ρίσκα οφείλουν να αναληφθούν. Κι αυτό να γίνει σαφές σε όλους. Συμμάχους, εταίρους και γείτονες. Παράλληλα, να κινηθούμε σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο προετοιμάζοντας τους πάντες για τα μελλούμενα. Δείχνοντας πως δεν αντιμετωπίζουμε με φοβικό δέος τη ρήξη, πιθανότατα διασώζουμε την ειρήνη…

ΤΑ ΝΕΑ 9/6/20

Συνέχεια