Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Η τελευταία ευκαιρία για τη ΝΔ

Η απόγνωση απέναντι στα αδιέξοδα που μας οδήγησε το κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν οδηγεί σε κάποια ορατή εναλλακτική λύση. Γιατί όλοι περίπου οι δυνητικά βιώσιμοι πολιτικοί σχηματισμοί της χώρας είναι αιχμάλωτα μιάς λογικής εξιδανίκευσης του δημόσιου τομέα από τον οποίο και περιμένουν την όποια μελλοντική λύση. Ουδείς τολμά να αρθρώσει το απλό και λογικό. Για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται να καταργήσει δημόσιους φορείς, να καταργήσει γραφειοκρατικές διαδικασίες, να περικόψει δραστικά τους φόρους και να διώξει κόσμο από το δημόσιο – δηλαδή από το κράτος. Χωρίς τέτοιες κινήσεις δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε και αναπτυξιακά βιώσιμη διέξοδος.

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από ένα καινούργιο πολιτικό αφήγημα. Που να είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Είναι απαραίτητο ένα ριζοσπαστικό κέντρο. Διαφορετικό από τον παραδοσιακό κρατισμό Αριστεράς και Δεξιάς. Και να αντιστρατεύεται την καταστροφική πολιτική της προσοδοθηρίας, των πελατειακών σχέσεων και του κράτους –πατερούλη. Που αντιλαμβάνεται τους πολίτες σαν άβουλα βρέφη. Δίχως υποχρεώσεις αλλά μοναχά με τίτλους κατ’ απονομή προς εξόφληση. Ο τόπος έχει ανάγκη από ένα πολιτικό φορέα που να πιστεύει βαθιά στους μηχανισμούς της αγοράς, σε ένα μικρό αλλά αποτελεσματικό κράτος - που να φροντίζει μονάχα για την προστασία των πραγματικά αδυνάτων - και σε μια κοινωνία γνήσιας αξιοκρατίας, ανεξάρτητα κομμάτων και προσωπικών διασυνδέσεων.



Η ΝΔ έχει ακόμη τα φόντα να παίξει αυτό τον ρόλο. Αφού όμως αλλάξει ριζικά τις αντιλήψεις, τις ιδεοληψίες και τις πολιτικές της προτάσεις. Αφού πάρει δηλ διαζύγιο από το καταστρεπτικό πρόσφατο παρελθόν της. Που με τις απαράδεκτες εμμονές της στον κρατισμό, τους βαρύτατους φόρους και τον πατερναλιστικό δημόσιο τομέα διευκόλυνε την Αριστερά να σκαρφαλώσει στην εξουσία και να κυριαρχήσει στον κόσμο των ιδεών. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση. Η δουλειά μπροστά τους είναι τεράστια. Η ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας για την δυναμική των αγορών και την καταστρεπτική παρουσία του κράτους δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία προυπόθεση.

Διαφορετικά, το τέλος της ΝΔ θα είναι αναπόφευκτο. Υποσχόμενη λίγο από τα ίδια δεν ελκύει πλέον τη κοινωνία. Που θα στραφεί και πάλι προς το περισσότερο νεανικό που όμως δεν γεμίζει κανένα πιά με σιγουριά για το αύριο. Ο τόπος έτσι δεν έχει μέλλον. Μαύρα σύννεφα θα πυκνώσουν τον ορίζοντα. Οι εναλλακτικές λύσεις που καιροφυλακτούν, μετά μία ακόμη απογοήτευση, θα οδηγήσουν σε άφρονες εθνικισμούς και επιλογές αυτοκαταστροφής. Η ΝΔ έχει ακόμη μια ευκαιρία. Γι’ αυτήν και για τον τόπο. Αν δεν την αδράξει δύσκολα θα αποφύγουμε την καταχνιά που φαίνεται ήδη στον ορίζοντα.
Συνέχεια

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

ΝΔ: Ριζικές Αλλαγές ή Επιμνημόσυνη Δέηση


του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Η πατρίδα διέρχεται μίας ιδιαίτερα κρίσιμης καμπής και σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε κάτι που ομολογουμένως χρειαζόταν επίπονη προσπάθεια: να πλησιάσει, εάν όχι να ξεπεράσει, τα επιτεύγματα της περιόδου διακυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου junior. Οι ομοιότητες είναι εμφανείς αφού το προεκλογικό μότο «Λεφτά Υπάρχουν» δεν διαφέρει υπό καμία έννοια από το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και την χυδαία παροχολογία ύψους 12 δις. Τα αποτελέσματα και των δύο προεκλογικών εκστρατειών κατέδειξαν ότι τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια αλλά και ότι οι λαοί επίσης ξεχνάνε εξίσου εύκολα.

Ο κ. Τσίπρας και το – για λίγο ακόμα – συνασπισμένο κόμμα του απολαμβάνουν υψηλών ποσοστών στις δημοσκοπήσεις όπως απολάμβανε και στην αρχή το ΠΑΣΟΚ πριν ο κόσμος αντιληφθεί το βάρος των οικονομικών μέτρων. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίο ο πρωθυπουργός θέλει να πάει σε σύντομο χρονικό διάστημα στις εκλογές. Εάν δε καταφέρει να απαλλαγεί από τα βαρίδια της αριστερής πλατφόρμας θα έχει επιτύχει να καταστεί ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού μετά τις εκλογές. Δύο σε ένα και νοικοκυρεμένα.

Το κυρίαρχο ζήτημα όμως το οποίο θα έπρεπε να απασχολεί μεγάλο μέρος των αναλυτών δεν είναι το τί θα κάνει ο κ. Τσίπρας. Οι τακτικισμοί του άλλωστε, φανερά επηρεασμένοι από τις επιτυχείς εκκαθαρίσεις στελεχών στα κομμουνιστικά κόμματα όταν παρεμποδίζεται η κυρίαρχη τάση, είναι βέβαιον ότι θα αποδώσουν. Ρωτήστε τους κυρίους Αλαβάνο και Κουβέλη εάν δεν πιστεύετε εμένα. Το κυρίαρχο ζήτημα είναι η ανασύνταξη του κεντροδεξιού πόλου που εκπροσωπείται, προς το παρόν, από την Νέα Δημοκρατία. Διότι χωρίς πειστική και στεντόρεια αντιπολίτευση, η Ελλάδα κινδυνεύει να υποστεί για πολύ καιρό ακόμα τον κ. Τσίπρα και την mainstream (μετά τις διαφαινόμενες εκκαθαρίσεις) νεοκομμουνιστική παρέα του με απρόβλεπτες περιπέτειες.

Ο κ. Μεϊμαράκης, που αποδεικνύεται ότι γνωρίζει πολύ καλά το τί σημαίνει ουδείς μονιμότερος του προσωρινού,
, δεν είναι αυτός καθεαυτός το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας. Άλλωστε η αντιπολιτευτική του γραμμή έχει έξυπνα αλλά και υπεύθυνα στοιχεία. Σωστά στήριξε την ψήφιση των μέτρων διότι δίχως μέτρα η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να παραμείνει στο Ευρώ, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζει σε όλους τους τόνους ότι είναι αδύνατον να βάζει η ΝΔ πλάτη σε δύσκολα νομοσχέδια τα οποία η Αριστερή πλατφόρμα θα καταψηφίζει. Είναι δε σίγουρο ότι μόλις ψηφιστούν αυτά και η χώρα φτάσει σε σχετικά επίπεδα ομαλότητος η αντιπολιτευτική κριτική θα πυκνώσει. Δεν είναι άλλωστε δυνατόν ουδείς εχέφρων άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται στην αντιπολίτευση να μην υπενθυμίζει στο εκλογικό σώμα τις βαριές ευθύνες του πρωθυπουργού για το οριακό σημείο στο οποίο έχουμε περιέλθει, για το εμφυλιοπολεμικό δημοψήφισμα και την τραγική στρατηγική το αποτέλεσμα της οποίας ήταν ο κίνδυνος έμμεσης αποπομπής της Ελλάδος από την ΕΕ. Ο κ. Μεϊμαράκης μάλιστα είναι συμπαθής στο ευρύτερο κοινό της κεντροδεξιάς και ιδιαίτερα επικοινωνιακός.

Παρόλα αυτά εκτιμώ ότι δεν υπάρχει πιθανότητα η ΝΔ να ανακάμψει ραγδαία πριν τις εκλογές. Το δίπολο μεγάλο και μικρό κράτος, κρατισμός και αντικρατισμός δεν είναι επαρκές. Ποτέ και κανένας δεν κέρδισε εκλογές και δεν τον εμπιστεύτηκε με μαζικότητα το εκλογικό σώμα δίχως ένα αφήγημα το οποίο θα μπορέσει ο κόσμος να δει τον εαυτό του μέσα για το μέλλον. Το αφήγημα αυτό δε, για να είναι πειστικό πρέπει να εντάσσεται μέσα σε κάποιες ιδεολογικές αρχές και όχι σε έναν αόριστο και νεφελώδη «μεσαίο δρόμο». Άρα πρέπει να είναι σύγχρονο και υπό αυτήν την έννοια ριζοσπαστικό διότι δεν θα έχει ξανακουστεί. Το πρόβλημα με τον μεσαίο δρόμο δεν είναι η αοριστία του αυτή καθεαυτή. Το πρόβλημα είναι ότι είναι ένα παραμύθι χιλιοειπωμένο που αντιμετωπίζει τον ψηφοφόρο ως ψηφοφόρο καταναλωτή. Δεν είναι όραμα και δεν ενέχει προτάσεις για το πώς η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει την μοίρα της με μεταρρυθμίσεις οι οποίες να είναι εφικτές και ταυτόχρονα χωρίς δημοσιονομικό κόστος.

Όμως και το «δοχείο» έχει βασικά και δομικά προβλήματα. Το όνομα Νέα Δημοκρατία καλώς ή κακώς, δικαίως ή αδίκως, έχει χάσει την αίγλη που διατηρούσε. Έχει συνδεθεί με το μεταπολιτευτικό κατεστημένο και την φαυλοκρατία που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στους νέους ψηφοφόρους ηλικίας 18 έως 30 ετών. Η ΝΔ κινδυνεύει να χάσει το διαγενεακό παιχνίδι. Πολλά δε από τα στελέχη της φερόμενης ως συντηρητικής παράταξης είναι αντιπαθή στο κοινό είτε διότι φέρουν το βάρος της «οικογενειοκρατίας», είτε διότι έχουν παραταυτιστεί με «μνημονιακές» πολιτικές, είτε επειδή είναι όντως αρκετά μεγάλα σε ηλικία και δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσουν. Εκεί φαίνεται και η χαρισματική ηγεσία που είναι έτοιμη να λάβει γενναίες αποφάσεις.

Την πλατιά μάζα των κεντρώων, κεντροδεξιών και αμιγώς δεξιών ψηφοφόρων δεν πρόκειται να την κερδίσουν τα πυροτεχνήματα μίας ξαναζεσταμένης σούπας όπως αυτής του μεσαίου δρόμου σε κατ’ οίκον γεύματα βουλευτών τους οποίους έχει ξεπεράσει η πραγματικότητα και οι ανάγκες της κοινωνίας. Την πλατιά μάζα των ψηφοφόρων αυτών θα τους κερδίσει η ποιότητα και η πειστικότητα νέων και σύγχρονων προτάσεων, οι οποίες θα εκφέρονται από νέα στελέχη βγαλμένα από την κοινωνία και όχι μέσα από τζάκια.

Προτάσεις όπως η αποφασιστική αποκέντρωση, τα κίνητρα για απόκτηση αγροτικών γαιών – ιδίως σε παραμεθόριες περιοχές – , η συντονισμένη δράση για επαναβιομηχανοποίηση της χώρας με ισχυρά φορολογικά κίνητρα, η φορολογία επί των κερδών εν αναλογία των εργαζομένων και του μέσου όρου αμοιβής, η δημιουργία ταμείου για την σύσταση σταθμών επαναυγροποίησης φυσικού αερίου το οποίο θα αποτελεί τρομακτικό συγκριτικό πλεονέκτημα για την διάσπαση του ρωσσικού μονοπωλίου, η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και του σιδηροδρόμου, η ουσιαστική διάκριση των εξουσιών με την δημιουργία συνταγματικού δικαστηρίου είναι μερικές μόνο από τις ουσιώδεις αλλαγές που πρέπει να γίνουν και είναι έτοιμη να ακούσει η κοινωνία.

Και από την άλλη, η παράταξη αυτή δεν είναι μία παράταξη που εκπροσωπεί αποκλειστικά και μόνον τον «ευρωπαϊκό μονόδρομο». Πρώτα και απαραίτητα εκπροσωπεί το Έθνος και τα εθνικά συμφέροντα. Μόλις τελειώσει αυτή η αέναη αβεβαιότητα την οποία ζούμε, οφείλουμε να συζητήσουμε πολύ σοβαρά το ποια θα είναι η συνδρομή της ελληνικής κεντροδεξιάς στην διαμόρφωση των θέσεων του ΕΛΚ για την πορεία της Ευρώπης. Όπως ο Άνταμ Μύλλερ τότε έτσι και ένα Έθνος – Κράτος σήμερα το οποίο πιστεύει στην Ελευθερία, αντιλαμβάνεται πως μόνον ένας δεσπότης θα μπορούσε να πιστεύει ότι τα εδάφη, η κουλτούρα και οι θεσμοί είναι δυνατόν να συγχωνευθούν σαν να είναι μαθηματικές μονάδες και δίχως να δίνεται καμία σημασία στα μοναδικά χαρακτηριστικά τους. Όπως οι «φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις» του Ναπολέοντα τότε έτσι και η ΕΕ σήμερα με το εύρος των αρμοδιοτήτων της δεν έχει άλλο σκοπό από το να μεταβληθεί σε υπερκράτος, ήτοι υπερεξουσία. Είναι άραγε αυτή Συντηρητική/ Φιλελεύθερη θέση ή είναι όραμα της Σοσιαλδημοκρατίας;

Η ΝΔ πρέπει να αποφασίσει γενναίες αλλαγές άμεσα και πριν να είναι αργά. Το γεγονός ότι δεν έχει ταυτιστεί στο ίδιο βαθμό με τα λάθη του ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει και ότι δεν θεωρείται συνένοχη. Το γεγονός ότι προτίμησε την ΠΑΣΟΚοποίηση και ό,τι αυτή συνεπάγεται για να κερδίζει εκλογές είναι κάτι που δεν έχει ξεχαστεί. Σας προτρέπω δε να κάνετε ένα μικρό τεστ και να ρωτήσετε νεαρά παιδιά για το εάν σκέπτονται να ψηφίσουν ΝΔ. Εάν είστε φανατικός νεοδημοκράτης και κάποιας ηλικίας τότε βέβαια συνιστώ να το αποφύγετε.

*Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Πολιτικός Επιστήμων
Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
Charterer in Maritime Industry
Cardiff Business School
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Εξουσία

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Για τις ευθύνες της εαυτοφοβικής Δεξιάς περί της ανάδειξης ΣΥΡΙΖΑ έχουμε μιλήσει πλειστάκις. Δεν έχουμε μιλήσει όμως για τις ευθύνες των πάσης φύσεως «εκσυγχρονιστών» που συσπειρώθηκαν γύρω από τον κύκλο Σημίτη. Άθελά του, ο κύκλος των ανθρώπων αυτών, απετέλεσε τον πνευματικό πρόδρομο που νομιμοποίησε την άκρα Αριστερά στην Ελλάδα.

Οι οργανικοί διανοούμενοι οι οποίοι αναδύθηκαν την περίοδο εκείνη (πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες κοκ) επιτέθηκαν με ιδεοληπτικό τρόπο στα ζητήματα Ταυτότητας. Οι «εκσυγχρονιστές» μας, εισήγαγαν την καλούμενη μεταμοντέρνα πολιτική σκέψη, ο ανορθολογισμός της οποίας ρέπει προς έναν φιλοσοφικό αναρχισμό, βάση του οποίου είναι ο νεομαρξισμός και η Σχολή της Φραγκφούρτης. Ο φιλοσοφικός αναρχισμός είναι το ρεύμα εκείνο που αμφισβητεί όλες τις σταθερές μίας κοινωνίας. Γιατί τις αμφισβητεί; Μα γιατί τις θεωρεί ένα κατεστημένο το οποίο αντανακλά τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Η πολιτική σκέψη αυτή αντιμετωπίζει όλους τους πολιτικούς θεσμούς - και τους δημοκρατικούς - με έμφυτη καχυποψία και επομένως με παραλυτικές συνέπειες για την πολιτική.
Περίτρανο παράδειγμα το ζήτημα ιθαγένειας. Το Ταυτοτικό ζήτημα της ιθαγένειας εδράστηκε στην αμφιλεγόμενη υπόθεση των «εκσυγχρονιστών» ότι «όλα τα Έθνη είναι φαντασιακές κοινότητες», και άρα, ο οιοσδήποτε μετανάστης ανεξαρτήτως οικονομικών αναγκών της χώρας υποδοχής και ανεξαρτήτως πολιτισμικής συνάφειας (είναι Ευρωπαίος; - είναι Αυστραλός; κοκ) έχει δικαίωμα λαμβάνειν ελληνικής ιθαγένειας αρκεί να το ... θέλει.


Όποιος διαφωνούσε με αυτές τις αντιλήψεις αυτομάτως αναγόταν σε «ρατσιστης» και «φιλοκαπιταλιστής» που επιθυμούσε οι μετανάστες να δουλεύουν παράνομα για να κερδίζουν χρήματα οι επιχειρηματίες. Φυσικά όποιοι ελάμβαναν τόσο εύκολα την ελληνική ιθαγένεια την εποχή εκείνη ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ. Η άτυπη συμφωνία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για την ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς είχε ως αποτέλεσμα την μετατροπή του συνθήματος από «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία» σε «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ στην ιδεολογική εξουσία».

Την πάτησαν έτσι όμως οι φίλοι μας «εκσυγχρονιστές». Διότι κληροδοτώντας και νομιμοποιώντας την σκέψη των Max Horkheimer, Theodore Adorno και Herbert Marcuse, ως mainstream σκέψη στον Πολιτικό Λόγο, κληροδότησαν και ένα από τα πιο προβληματικά χαρακτηριστικά του αριστερισμού: τον πολιτισμικό σχετικισμό. Ήταν τελολογικά βέβαιον, ότι αυτός ο σχετικισμός (δεν υπάρχουν Έθνη, δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς, περνούσαμε καλά με τους Οθωμανούς κλπ) σε οιαδήποτε μορφής οικονομική κρίση, θα οδηγούσε τον λαό στον «αυθεντικό» εκφραστή του ρεύματος, τον ΣΥΡΙΖΑ, και όχι σε έναν ντεμί κρυπτόμενο όπως το ΠΑΣΟΚ. Είναι λογικό λοιπόν για κάποιον ο οποίος έχει εμποτιστεί με την αμφισβήτηση οιασδήποτε σταθεράς να προτιμά την Ζωή Κωνσταντοπούλου να εκφέρει την κυνική υπόθεση ότι οι δημοκρατικοί κανόνες είναι ένα προπέτασμα καπνού που συγκαλύπτει εδραιωμένα καπιταλιστικά συμφέροντα παρά τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο. Το ΠΑΣΟΚ πίστεψε ότι η εκλεκτική σχέση αυτή με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να ανατραπεί. Το μέσα από το σύστημα το παίζουμε αντισυστημικοί σε περιόδους οικονομικής κρίσης φτάνει σε ένα τέλμα.

Σε ένα πολύ γνωστό δοκίμιό του, ο Ιζάια Μπερλίν υπεστήριξε ότι ο φασισμός έχει τις ρίζες του στην ιδεολογία του αντι – Διαφωτισμού. Οι πάσης φύσεως ακραίοι άπαξ και βρουν ανοικτή την κερκόπορτα, με την σύμπραξη χρήσιμων ηλίθιων όπως οι «εκσυγχρονιστές», γνωρίζουν πώς να διαβούν τον Ρουβικώνα χωρίς να κοιτάξουν πίσω. Περιμένουν απλώς την κατάλληλη στιγμή. Τέτοια είναι και η οικονομική κρίση. Ο Αλέξης Τσίπρας, στην προσπάθειά του να υποδυθεί τον δημοκρατικό και τον πολυσυλλεκτικό άνοιξε αντιστοίχως και αυτός την Κερκόπορτα στην αριστερή πλατφόρμα η οποία, εν αντιθέσει με τον μπαρμπα – Φώτη, ξέρει πώς να παίξει το Λενινιστικό παίγνιο. Είναι πλέον βέβαιον ότι δεν μπορεί κανένας να επιστρέψει στην «παραδοσιακή ασφάλεια» του ancient re’gime. Εάν θέλουμε να οικοδομήσουμε μία ισχυρή Ελλάδα χωρίς τους ακραίους χρειαζόμαστε μία Νέα Δεξιά και τα πάντα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Δεν μας επιτρέπεται να χάσουμε ούτε ένα λεπτό.

*Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Πολιτικός Επιστήμων
Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
Charterer in Maritime Industry
Cardiff Business School
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι του κ. Τσίπρα


Μπορεί η μπλόφα με την άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας να μην έκανε τις αγορές να χορέψουν με ζουρνάδες και νταούλια, και μπορεί οι εταίροι να μην έδωσαν ένα μνημόνιο άνευ όρων, όμως εκεί που ο κ. Τσίπρας μπορεί να υπολογίζει είναι στους χρήσιμους ηλίθιους της αντιπολίτευσης.

Γενικά όλα έχουν μια εξήγηση. Δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει αν η πολιτική τάξη της Ελλάδας δεν ήταν τόσο ανίκανη. Μετά από πέντε χρόνια χρεοκοπίας, δεν θα είχαμε καταλήξει σε μια κυβέρνηση μπαχαλάκιδων και βαθέος ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ, αν η ανικανότητα τους δεν είχε επιτύχει νέα ιστορικά ρεκόρ. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ως αντιπολίτευση συνεχίζουν να έχουν το ίδιο βαθμό επιτυχίας που είχαν ως κυβέρνηση.

Ο κ. Τσίπρας που νομίζει ότι έχει βρει καλούς πελάτες, προτίθεται να εφαρμόσει ένα σύστημα μεταβαλλόμενων πλειοψηφιών. Με κάποιους θα ψηφίζει για να τα παίρνει, με κάποιους άλλους θα ψηφίζει να τα ξοδεύει. Στο σύστημα αυτό συμμετέχουν οι καλοί μας Ευρωπαίοι εταίροι έχοντας δημιουργήσει ένα μνημόνιο στο οποίο μεταρρυθμίσεις μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν με “ισοδύναμα” μέτρα, δηλαδή φοροεπιδρομές.

Θα ακούσουμε αυτές τις μέρες ότι η αντιπολίτευση ψηφίζει τα μέτρα για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Όποιος όμως ψηφίζει τα συγκεκριμένα μέτρα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εγγυηθεί κάτι τέτοιο. Τα περισσότερα μέτρα είναι άγρια φορομπηξία, δηλαδή είναι ακριβώς ότι δεν θα έπρεπε να εφαρμόζεται τώρα. Οι ελάχιστες μεταρρυθμίσεις είτε θα αντικατασταθούν με φόρους, είτε ποτέ δεν θα εφαρμοστούν. Δηλαδή, το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί η υπάρχουσα κυβέρνηση είναι μια ακόμα μεγαλύτερη πιθανότητα για άτακτη χρεοκοπία στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Η αυτοκατάργηση της αντιπολίτευσης δεν επιτυγχάνει τίποτε παραπάνω από τον πολλαπλασιασμό των ενόχων στην τελική καταστροφή.

Καλό καλοκαίρι.
Συνέχεια

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Η φιλελεύθερη εναλλακτική λύση

Το καινούργιο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας του οποίου τις βασικές κατευθύνσεις ενέκρινε η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι νεοφιλελεύθερο αλλά Γερμανο-ευρωπαικό. Σε αντίθεση με τους πομφόλυγες του σοσιαλισμού που χύνουν καυτά δάκρυα για την προδομένη αλλά αναποτελεσματική τους ιδεολογία, οι φιλελεύθεροι έχουν σαφείς και βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις. Μια οικονομική πολιτική δηλαδή με λιγότερους φόρους, λιγότερο δημόσιο, λιγότερη γραφειοκρατία και πολύ περισσότερη ανάπτυξη και ευημερία.

Είναι τουλάχιστον απλοικό να ισχυρίζεται κάποιος πως μιά ιδεολογία σηκώνει τα χέρια σε περιόδους κρίσεων και αναζητά λύσεις σε αλλότρια λιμάνια. Τότε η ιδεολογία αυτή είναι για τα σκουπίδια. Οι πολιτικές θέσεις δεν είναι κοστούμια που χρησιμοποιεί κάποιος μοναχά τις Κυριακές για να πάει στην εκκλησία. Όταν δηλαδή η οικονομία είναι εύρωστη και ελκυστική και πιθανή επιλογή είναι οι παροχές και η προσοδοθηρία. Η ιδεολογία οφείλει να είναι εργαλείο μάχης ικανό να σε βγάλει από τις δυσκολότερες συγκυρίες. Και αποδεικνύεται περίτρανα πως ο σοσιαλισμός δεν είναι τέτοιο εργαλείο.

Αυτό είναι απάντηση στον απίθανο κυβερνητικό ισχυρισμό πως ψηφίζει το νέο μνημόνιο με κρύα καρδιά διότι τον βρίσκει εντελώς εντίθετο με τις πολιτικές του αρχές και πιστεύω. Και σαν εναλλακτική, αριστερή, λύση βρίσκει μοναχά επιλογές καταστροφικές για τον λαό και την οικονομία – όπως το Grexit, την πτώχευση η τα IOUs. Η φιλελεύθερη εναλλακτική λύση αντίθετα οδηγεί μακριά από το σημερινό αδιέξοδο δίχως εξόντωση των λαικών στρωμάτων, δίχως χρεοκοπία, δίχως επιστροφή στη δραχμή και δίχως διάλυση των πάντων στην οικονομία και την κοινωνία. Διότι απλά αυτή η ιδεολογία είναι εργαλείο μάχης και για τις εύκολες αλλά και για τις δύσκολες ώρες.

Οι φιλελεύθερες επιλογές συνεπάγονται απλά μείωση δαπανών κι όχι προσπάθεια αύξησης εσόδων. Περικοπές στο δημόσιο, δηλαδή, με κατάργηση φορέων, οργανισμών, άχρηστων ουσιαστικά για την κοινωνία στο σύνολό της ολόκληρων τμημάτων Υπουργείων και άλλων κρατικών οντοτήτων. Αυτό θα έδινε την δυνατότητα, χωρίς να αλλάζει το τελικό αριθμητικό αποτέλεσμα, να μειωθούν φόροι και άλλες επιβαρύνσεις του κοινωνικού συνόλου, να καταργηθούν πάμπολλες γραφειοκρατικές διαδικασίες, να ενισχυθεί η αγορά και οι ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές κι έτσι να ενισχυθούν οι επενδύσεις και να εμφανισθεί η ποθητή ανάπτυξη. Κι όλα αυτά δίχως να μειωθούν μισθοί και συντάξεις και να περικοπούν λαικά εισοδήματα.

Θα υπάρξουν βέβαια αυτόματες απολύσεις στον δημόσιο τομέα μέσω της κατάργησης φορέων. Αλλά μέχρι τώρα έχουμε περίπου 1 εκ. 300 χιλι ανέργους στον ιδιωτικό τομέα και ουδενός δεν έχει ιδρώσει το αυτί. Γιατί δεν θα πρέπει και το δημόσιο, που βασικά ευθύνεται για τα τραγικά σημερινά οικονομικά μας χάλια, να αναλάβει το κόστος ενός μέρους αυτής της επίπονης προσαρμογής; Η διαφορά μεταξύ των δύο επιλογών είναι πως η φιλελεύθερη, σε αντίθεση με την κρατικο-παρεμβατική συντηρητική (και την ανύπαρκτη βέβαια αριστερή), έχει προοπτικές ανάκαμψης που σύντομα θα δώσει λύση σε όσους θα αντιμετωπίσουν το φάσμα μιάς μεσοπρόθεσμης ανεργίας. Όλες οι άλλες διέξοδοι αυξάνουν τις δυσκολίες και την κοινωνική δυσπραγία, παραπέρα βυθίζουν την οικονομία και τις αγορές σε αδιέξοδα δίχως το άνοιγμα προοπτικών για ένα καλύτερο μέλλον.

Οποιος έχει μάτια βλέπει. Αν όμως εθελοτυφθεί…
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Φορολογική καταιγίδα

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ορισμένα βασικά πράγματα. Σαν νεοφιλελεύθερος πιστεύω σε συγκεκριμένες αρχές. Στην οικονομία της αγοράς, με λιγότερο κράτος και φόρους, περιορισμένη γραφειοκρατία και απόλυτη αξιοκρατία. Σε αρχές δηλαδή που δεν επηρεάζονται από κατά καιρούς πολιτικές αντιλήψεις για αυθαίρετες αναδιανομές εισοδήματος και μεγάλες δημόσιες δαπάνες με στόχο αμφίβολης αποτελεσματικότητας κοινωνικά προγράμματα και άλλες παρεμβάσεις. Τα αποσαφηνίζω αυτά για να τοποθετηθώ με σαφήνεια απέναντι στην καινούργια συμφωνία με τους δανειστές μας.

Με βρίσκει εντελώς αντίθετο η ‘σωτηρία’ μας με δανεικά που στηρίζονται σε φόρους κι άλλες εξ ίσου αντι-αναπτυξιακές κι’ αυθαίρετες παρεμβάσεις. Και να σημειώσουμε πως αυτές οι ρυθμίσεις δεν αποτελούν εισηγήσεις των δανειστών αλλά αποφάσεις της ελληνικής ‘πρώτη φορά αριστερά’ κυβέρνησής μας. Σε πείσμα της λογικής, κι’ όλων των τοποθετήσεων Υπουργών της ευρωζώνης, τα παλληκάρια της ελληνικής αντιπροσωπείας επέμειναν σε μέτρα διάλυσης της οικονομίας και της αγοράς με μέτρα υπερ-φορολόγησης και μειώσεων ουσιαστικά εισοδημάτων αντι για δομικές μεταρρυθμίσεις, καταργήσεις δημόσιων φορέων κι έτσι ουσιαστικές περικοπές δαπανών και γραφειοκρατικών διαδικασιών. Υπέρτατος στόχος όλων, ολόκληρου του πολιτικού συστήματος είναι η διάσωση του δημόσιου τομέα, των προνομίων όσων εκεί έχουν βρεί καταφύγιο και των εξουσιών της κρατικής γραφειοκρατίας.

Είμαι ευτυχής που δεν μετέχω αυτής της Βουλής. Και που δεν έχω να διαλέξω ανάμεσα στην Σκύλα (ρήξη και χρεοκοπία) και την Χάρυβδη (συμφωνία που συνομολόγησε αυτή η κυβέρνηση). Πάντως σωτηρία του τόπου κάτω από παρόμοιες λογικές και συμπεριφορές, πάνω στην γραμμή δηλ.της οικονομικής συρρίκνωσης κι’ εξόντωσης των εισοδημάτων των πολιτών, για διάσωση πάση θυσία του δημόσιου τομέα, δεν πρόκειται να υπάρξει…
Συνέχεια

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Πανηγυρίζοντας το όχι

Μια σειρά από φωτογραφίες παροξυσμένων Ελλήνων που πανηγυρίζουν για το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της Κυριακής, έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου. Την ίδια περίπου ώρα ο ανεκδιήγητος πρώην πλέον Υπουργός των Οικονομικών Βαρουφάκης έριχνε τα φραστικά Πάρθεια βέλη του κατά των ’μισητών’ δανειστών κατηγορώντας τους στην ουσία για απάτη, εκβιασμό και σκληρότητα. Παράλληλα, απολάμβανε τιμές περίπου εθνικού ήρωα για την συμβολή του στο σχετικό αποτέλεσμα. Με προεξάρχουσα μορφή τον σεβάσμιο ηλικιωμένο πατέρα του που αναρωτήθηκε για την απόλυση του γιού του αφού το ΟΧΙ ήταν στην ουσία ‘δικό του δημιούργημα’.

Την ίδια ώρα μια πανικόβλητη ελληνική ηγεσία τρέχει στις Βρυξέλλες για να ζητήσει από τους ‘εκβιαστές’ κι ‘απατεώνες’ μια νέα συμφωνία που θα διασώσει πιθανά την ελληνική κοινωνία από τις καταστροφικές συνέπειες της συντριπτικής της απορριπτικής ετυμηγορίας. Οι πληροφορίες διεθνών ΜΜΕ από την έδρα της ΕΕ κι από το Βερολίνο μεταδίδουν ένα εξαιρετικά αρνητικό κλίμα. «Επίσημοι κύκλοι της Ευρωζώνης» αναφέρει ο Πήτερ Σπήγκελ των FT «έχουν αναθέσει σε δικηγόρους της Ενωσης να εξετάσουν προσεκτικά τα νομικά κείμενα της ΕΕ για να εντοπίσουν νόμιμους τρόπους για την αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη» . Και συνεχίζει αμέσως μετά:

«Παρά το γεγονός πως επίσημες φωνές της ευρωζώνης επέμεναν πως υπάρχει ελάχιστη διάθεση για διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, εν τούτοις τα σημάδια δείχνουν πως οι πολιτικοί ηγέτες και οι κεντρικοί τραπεζίτες δεν θέλουν να φορτωθούν την ευθύνη πρόκλησης μιάς ελληνικής εξόδου από την Κοινότητα» (7 Ιουλίου 2015).

Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνουν όλα αυτά; Ολοι ψάχνουν πλέον για άλλοθι για τα την επικείμενη εκτέλεση της Ελλάδας. Το ζήτημα δεν είναι πως θα σωθεί η χώρα. Αλλά σε ποιόν θα φορτωθούν οι ευθύνες της καταστροφής. Την ώρα που οι υπεύθυνοι εκτελεστές, οι εκλογείς δηλ και οι προπαγανδιστές που οδήγησαν στο αποτέλεσμα του ΟΧΙ, πανηγυρίζουν χορεύοντας στις κεντρικές πλατείες της χώρας!! Δίχως να υπάρξει χρηματική ρευστότητα από τα ταμεία ης ΕΚΤ, μετά βέβαια από σχετική εγγύηση της Ευρωζώνης, οι ελληνικές Τράπεζες δεν πρόκειται να ανοίξουν. Ρευστό δεν θα υπάρχει, μισθοί θα παύσουν να ρέουν, επιχειρήσεις θα κλείσουν, προιόντα θα χαθούν από τα ράφια. Κι άλλα πολλά θα ακολουθήσουν. Η πείνα θα κατακλύσει την κοινωνία μας. Για να τα αποφύγουμε αυτά θα χρειασθούμε νέα συμφωνία με τους δανειστές και την εγγύηση της ευρωζώνης. Των ‘εκβιαστών’ δηλ., των ‘εχθρών’ και των ‘απατεώνων’. Εσείς στην θέση τους θα την δiνατε;

Εκεί οδήγησαν την χώρα οι μικρόνοες επαναστάτες, οι μαθητευόμενοι μάγοι της ζωής, οι φαντασμένοι θεωρητικοί της τιποτολογίας και της βλακείας. Ο Θεός βοηθός…
Συνέχεια

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Η μεγάλη του ψεύδους σχολή


Η πρόεδρος της Βουλής μίλησε για μια «κυβέρνηση που αντιστέκεται», ενώ ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι «ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε να υποκύψουμε.» Αυτά χθες το βράδυ - και μόλις λίγες μέρες μετά από την πρόταση της κυβέρνησης στους δανειστές για μέτρα 8 δις, δηλαδή μέτρα 8 φορές υψηλότερα από το περιβόητο email Χαρδούβελη. Με απίστευτη αναισθησία και κυνισμό έλεγαν ψέματα για άλλη μια φορά μπροστά στους Έλληνες πολίτες, σπρώχνοντας την Ελλάδα σε κάποιο γι’ αυτούς αναπόφευκτο ραντεβού με την εθνική τραγωδία.


Αν θέλεις να πιστέψεις όσα σου λένε σήμερα, πρέπει να ξεχάσεις όλα όσα σου είχαν πει χθες. Αυτή είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για να πάρεις στα σοβαρά τα λεγόμενα των κυβερνώντων. Τώρα σου λένε ότι το δημοψήφισμα των πέντε ημερών θα σου λύσει το πρόβλημα της λιτότητας. Όπως σου έλεγαν τον Ιανουάριο ότι η νίκη τους στις εκλογές θα έβαζε τέρμα στην λιτότητα. Θα εφάρμοζαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που δεν ήταν όλα όσα ήθελαν να κάνουν, αλλά μόνο όσα μπορούσαν άμεσα να εφαρμόσουν.

Ήρθαν στην εξουσία και επί πέντε μήνες χάθηκαν στην παρανοϊκή ασάφεια Βαρουφάκη. Σπατάλησαν τους πρώτους μήνες έτσι ώστε να μετονομάσουν την τρόικα σε τρεις θεσμούς, γιατί ο Έλληνας που γι’ αυτούς τρώει κουτόχορτο, δεν θα μπορούσε να δει την απόλυτη ομοιότητα μεταξύ των δύο. Και αφού αναλώθηκαν στις μετονομασίες, στους διορισμούς συγγενών και φίλων, στην απελευθέρωση τρομοκρατών και στο να ανοίξουν τα σύνορα στους λαθρομετανάστες, τώρα στο τέλος, νομίζοντας ότι μπορεί να εκβιάσουν, ρίχτηκαν στην λεγόμενη υπερήφανη διαπραγμάτευση που οι άλλοι δεν μπορούσαν να κάνουν.

Η κατάληξη, κατάφεραν να προτείνουν οι ίδιοι μια συμφωνία πολύ χειρότερη από αυτές που είχαν εφαρμοστεί στο παρελθόν. Κατάφεραν να τους προτείνουν μια συμφωνία ακόμα χειρότερη κι από την δική τους. Αυτά ήταν τα αποτελέσματα της τόσο υπερήφανης και ηρωικής διαπραγμάτευσης των αργόσχολων της μεταπολίτευσης.

Τώρα που έχουν ρίξει την Ελλάδα στο χειρότερο αδιέξοδο των τελευταίων δεκαετιών, τώρα σου ζητούν συχωροχάρτι και λευκή επιταγή δια δημοψηφίσματος. Για να κάνουν δήθεν όλα όσα δεν μπόρεσαν να κάνουν, αλλά ουσιαστικά για να σε πάνε εκεί που δεν θέλουν να σου πουν.

Πέρα και πάνω από το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κυρίαρχο και το ουσιαστικό δίλημμα αυτόν τον καιρό είναι αν οι Έλληνες πολίτες θα αφήσουν μια σέχτα πολιτικών απατεώνων να κάνουν την Ελλάδα μια οικονομικά, πολιτισμικά και πληθυσμιακά Συρία των Βαλκανίων. Η επιλογή που τίθεται υπό αμφισβήτηση δεν είναι τόσο η συμμετοχή σε μια Ευρωπαϊκή ομάδα κρατών, αλλά η επιλογή που έγινε κοντά διακόσια χρόνια πριν, να αφήσουμε την βάρβαρη ανατολή και να γίνουμε ένα σύγχρονο δυτικό κράτος.
Συνέχεια

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Επιτροπή Αλήθειας στηριγμένη σε Παραμύθια

Πολύς κόσμος πιστεύει ανυπόστατα πράγματα και μάλιστα επιμένει πως αποτελούν αυταπόδεικτα θέσφατα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με το περίφημο «επαχθές χρέος» που φορτώθηκε υποτίθεται άδικα στις πλάτες μας από το διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους «άτιμους» δανειστές.

Η Βουλή αποφάσισε να το διερευνήσει και να καταμερίσει τις σχετικές ευθύνες. Μόνο που επέλεξε διεθνώς αναγνωρισμένους αριστερούς ‘ερευνητές’ για την διαπίστωση του λόγου το ασφαλές. Αν υποθέσουμε πως η σχετική δουλειά θα γίνει με σοβαρότητα και η έρευνα θα είναι ενδελεχής και με βάση τα διεθνώς αποδεκτά στάνταρντς τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα διασκεδαστικά. Θα πρέπει κατ΄ αρχήν να ερωτηθεί ο Γάλλος ειδικός που έχει κληθεί να μετέχει στην σχετική επιτροπή τι ακριβώς διαπίστωσε από την έρευνα που έκανε στον Ισημερινό. Εκεί βεβαιώθηκε επαχθές χρέος που ανταποκρίνεται στον σχετικό όρο του διεθνούς δικαίου. Γιατί δαπανήθηκαν δις. ώστε να γίνουν αγορές μέσων που χρησιμοποιήθηκαν (από την στρατιωτική δικτατορία της χώρας εκείνης) για την καταπίεση και την περιθωριοποίηση του λαού.

Ουσιαστικά «επαχθές» θεωρείται ένα χρέος που δημιουργείται από δικτατορίες ώστε να εξασφαλίσουν τα μέσα καταπίεσης των λαικών στρωμάτων, για την εξασφάλιση της πολιτικής τους υποταγής μέσω βασανισμών και διώξεων. Θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώσει κάποιος πως μπορεί να ονομασθεί επαχθές ένα χρέος που δημιουργήθηκε, όπως στην Ελλάδα, σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας με δαπάνες δισεκατομμυρίων για μισθούς, συντάξεις , επιδοτήσεις και δημιουργία εκατοντάδων φορέων με σκοπό τον διορισμό ανθρώπων και εξασφάλιση ικανοποιητικών αμοιβών. Θα ερευνηθεί λ.χ. το ύψος της διαχρονικής συνεισφοράς του Προυπολογισμού στο ασφαλιστικό σύστημα, ώστε το 2009 η χώρα να έχει μεγαλύτερο κατά 75 δις ευρώ χρέος από το κανονικό; Θα ελεγχθεί τι στοίχησε ακριβώς η απόρριψη των προτάσεων Γιαννίτση και ποίοι πρωτοστάτησαν σε αυτό;

Πολλοί, ακόμη και σήμερα, δεν δείχνουν να είναι έτοιμοι να συγκρατήσουν την αύξησή του χρέους. Όπως σωστά επεσήμανε ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή (17-3-2015): «(Πολλοί σήμερα) χουβαρντάδες της προόδου ψέγουν την Κεντρική Ευρωπαική Τράπεζα που προστατεύει τα λεφτά των καταθετών … από διάφορους Υπουργούς που ασκούν την γνωστή πελατειακή πολιτική με τα λεφτά των άλλων». Είχαμε δηλώσει λίγο μετά τις εκλογές πως δεν θα ζητήσουμε καινούργια δανεικά. Και τώρα μιλάμε για χρηματοδοτική ασφυξία γιατί μας λείπουν τα λεφτά της Κεντρικής Ευρωπαικής Τράπεζας, τα υπόλοιπα της δόσης του Μνημονίου και η έκδοση και άλλων έντοκων του Δημοσίου. Όλα αυτά, με διάφορους τρόπους, δανεικά είναι βέβαια που αυξάνουν το χρέος. Θα γίνει και γι’ αυτά έρευνα;

Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν οι εγκέφαλοι του αριστερόστροφου λαικισμού είναι πως στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χρεοκόπησε το κράτος – και όχι οι Τράπεζες. Διότι ξόδευε σε παροχές πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να εισπράξει. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2010 από το σύνολο των δαπανών του δημοσίου το 75% πήγαινε σε μισθούς του δημόσιου τομέα και σε συντάξεις (“… a reduction of public sector wages and pension outlays —which are unavoidable given that those two elements alone constitute some 75 percent of total (non-interest) public spending in Greece” http://www.imf.org/external/np/sec/pr/2010/pr10176.htm). Ούτε λοιπόν η διαφθορά, ούτε και οι όποιες μίζες προκάλεσαν την πτώχευση. Αυτή υπήρξε αποτέλεσμα παροχών, πέραν των δυνατοτήτων της οικονομίας, για την εξασφάλιση της λαικής ευαρέσκειας και για την εξαγορά στην ουσία ψήφων σε εκλογές. Και τώρα τιμωρείται ο ιδιωτικός τομέας, συνθλίβεται η αγορά και μένουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι για να διασωθούν – σε πνεύμα «εξισωτικής δικαιοσύνης» πάντα – οι βολεμένοι του δημοσίου και πολλοί άχρηστοι φορείς του.

Θα έχει πολύ γούστο αν η έρευνα για την διερεύνηση του ελληνικού χρέους καταλήξει να δικαιώσει την περίφημη ρήση του Θόδωρου Πάγκαλου, πως δηλ. «Μαζί τα Φάγαμε»!! Στον δημόσιο τομέα κυρίως.
Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ο σύντροφος Πάνος Καμμένος


Τα ΜΜΕ τον παρουσιάζουν ως τον ακροδεξιό εταίρο του Τσίπρα. Στην πραγματικότητα ο Πάνος Καμμένος έχει αποδειχθεί ο τέλειος σύμμαχος της άκρας αριστεράς που ουσιαστικά κυβερνά την Ελλάδα μόνη της. Κλασσικό παράδειγμα η περίπτωση του νόμου περί ιθαγένειας που πρόκειται να ψηφισθεί αυτή την εβδομάδα.

Ο κ. Καμμένος έχει μια πολύ μεγάλη δυσκολία, όταν κάτι έχει να κάνει με θέματα εθνικής ασφάλειας ή εθνικής ταυτότητας δεν μπορεί να θέσει στον κυβερνητικό συνεταίρο του κόκκινες γραμμές. Για παράδειγμα όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων, ο κ. Καμμένος απλά αποδέχθηκε το γεγονός ως αναπόφευκτο. Έτσι η λαθρομετανάστευση αυξήθηκε τον Ιανουάριο 71%, τον Φεβρουάριο 161%, τον Μάρτιο 476% και το Μάιο 1226%.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφερε στην Βουλή νομοσχέδιο για για το ισλαμικό τέμενος που θέλει να δημιουργήσει, οι Ανελ καταψήφισαν μεν, αλλά και πάλι ο κ. Καμμένος δεν άσκησε βέτο στον συνέταιρο του.

Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αποφυλακίσει τους τρομοκράτες, εκεί οι ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν ‘άσκησαν βέτο, αλλά υπερψήφισαν το ρουσφέτι για τους τρομοκράτες.

Όταν υπήρχε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ παρόλο που ήταν το μικρότερο κόμμα πολλές φορές είχε βάλει βέτο σε θέματα που αφορούσαν τις βασικές αρχές του. Έτσι, έστω και αν η ΝΔ έβρισκε άλλα κόμματα για να περάσει την νομοθεσία της στην Βουλή δεν μπορούσε να το κάνει γιατί το ΠΑΣΟΚ που έδινε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση απαιτούσε να υπάρχει συμφωνία των δύο εταίρων σε καίρια θέματα.

Στο θέμα της νομοθεσίας για το θέμα της ιθαγένειας ο κ. Καμμένος δίνει - ξανά - το ελευθέρας στους ακραίους του ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσουν όπως θέλουν. Παρεμπιπτόντως, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που δίνει την ελληνική ιθαγένεια σε όποιο παιδί απλά εγγραφεί στην πρώτη δημοτικού αποτελεί το τέλειο μαγνήτη για ακόμα μεγαλύτερα μεταναστευτικά ρεύματα και ουσιαστική δια νομοθεσίας κατάργησης του ελληνικού έθνους. Η προϋπόθεση της εγγραφής στην πρώτη δημοτικού είναι τόσο γελοία και προσχηματική που ούτε καν δεν θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί τυπική. Ο κ Καμμένος αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσει όπως θέλει αφού ξέρει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα περάσει με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ.

Έτσι ενώ στο διαδίκτυο και στις “σοβαρές” αναλύσεις διαβάζουμε ότι ο κ. Καμμένος είναι ένας εθνικιστής και ακροδεξιός στην πραγματικότητα οι “δεξιές” του παρορμήσεις εξαντλούνται σε κάποιες λαϊκιστικές κραυγές προς χάριν της θεατρικής πτυχής της πολιτικής. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από την πιο πασοκοποιημένη έκδοση της μεταπολιτευτικής “δεξιάς”.

Δεν έχει κανένα πρόβλημα με τα ανοιχτά σύνορα για τους λαθρομετανάστες, τους ελεύθερους τρομοκράτες και εγκληματίες, τον ανθελληνικό νόμο ιθαγένειας και όλα σχετικά της ακροαριστερής ατζέντας του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι τα πολυτελή ταξίδια στην Νέα Υόρκη, η υπουργική καρέκλα και οι διορισμοί στους οποίους επιδίδεται με περίσσιο ζήλο. Αυτός είναι ο Πάνος Καμμένος, ένας πασόκος με μπλε γραβάτα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Μνημονιακά και αντιμνημονιακά ψέματα


Ακούγοντάς τον κ. Βενιζέλο στην Βουλή είναι εύκολο να ξεχάσεις ότι ο ίδιος άνθρωπος πριν από λίγους μήνες είχε ως κόκκινη γραμμή την μη αλλαγή του επαίσχυντου συνδικαλιστικού νόμου. Στην Ελλάδα ξεχνάμε πολύ εύκολα, γι΄αυτό μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί μας φλομώνουν στα ψέματα.

Το πρώτο μεγάλο ψέμα των μνημονιακών είναι ότι τα προηγούμενα 5 χρόνια έγινε η μεγάλη προσπάθεια για να βγει η Ελλάδα από την κρίση, βάσει της μίας και μοναδικής εθνικής στρατηγικής που επαγγέλλεται ο κ. Βενιζέλος. Εδώ ο κ. Βενιζέλος χρησιμοποιεί ένα ρητορικό κόλπο συγχέοντας την μία και μοναδική πηγή χρηματοδότησης που είχε η Ελλάδα με το σχέδιο που τελικά εφαρμόστηκε. Ναι, μόνο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το μνημόνιο όπως εφαρμόστηκε ήταν μονόδρομος. Οι Ιρλανδοί βρισκόμενοι σε παρόμοια κατάσταση έβαλαν τις κόκκινες γραμμές τους στην διατήρηση της ανταγωνιστικότητας τους και την χαμηλή φορολογία. Οι δικές μας κόκκινες γραμμές ήταν στη διατήρηση του μεγάλου κράτους.

Εξάλλου, ο κ. Τσίπρας δεν προσπαθεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να διατηρήσει την ίδια εθνική στρατηγική που άρχισε να εφαρμόζεται πριν από 5 χρόνια. Η μόνη διαφορά είναι το τεράστιο πολιτικό βάρος που δημιουργούν τα μεγάλα προεκλογικά του ψεύδη, η πρωτοφανής απειρία του και το γενικότερα πολύ χαμηλό επίπεδο των στελεχών της κυβέρνησης, τα οποία έχουν μια απίθανη έφεση στο να κατασκευάζουν αδιέξοδα και παγίδες για τους εαυτούς τους.

Ένας άλλος μνημονιακός μύθος είναι η ιδέα ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να εκσυγχρονίσουν την ελληνική οικονομία. Αν αυτό ίσχυε γιατί τότε δημιούργησαν το μεγαλύτερο μηχανισμό συντήρησης και μεγέθυνσης του πελατειακού κράτους στα χρόνια της μεταπολίτευσης; Ο κυρίαρχος φόβος των Ευρωπαίων είναι μήπως η περίπτωση της Ελλάδας καταδείξει τις παρόμοιες παθογένειες που χαρακτηρίζουν το σύνολο της Ευρώπης. Όσο η Ελλάδα παραμένει στα διεθνή πρωτοσέλιδα τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να ανακαλυφθεί πρόωρα ότι η σοσιαλδημοκρατική ουτοπία των υψηλών φόρων και υψηλών δημόσιων δαπανών οδηγείται σε αδιέξοδο. Όπως οι Έλληνες πολιτικοί στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έτσι και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοι τους θέλουν απλά να παραδώσουν αυτό το πρόβλημα στους επόμενους, χωρίς να χρειαστεί αυτοί να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις. Έτσι εξηγείται και ο μεγάλος τους ενθουσιασμός για το τζάμπα χρήμα που τυπώνει ο Ντράγκι (QE).

Όσο για να αντιμνημονιακά ψέματα, αυτά αρχίζουν να αποκαλύπτονται ήδη. Ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Κινέζοι και φυσικά ούτε οι Αμερικάνοι θέλουν να δανείσουν μια χώρα που δεν παράγει πλούτο και επομένως θα είναι αδύνατο να τους ξεπληρώσει. Εδώ να σημειώσουμε ότι απλά ακολουθούν το παράδειγμα των Ελλήνων που όχι μόνο δεν θέλουν να δανείσουν το ελληνικό κράτος, αλλά αποσύρουν ακόμα και τις τελευταίες αποταμιεύσεις τους που έχουν μείνει στις ελληνικές τράπεζες. Στην Ελλάδα η ψήφος μας είναι σταθερά αριστερή, η τσέπη μας είναι σταθερά δεξιά.

Το μνημόνιο δεν έφερε την κρίση στην Ελλάδα, αλλά η κρίση χρέους έφερε το μνημόνιο. Το 2010 δεν είχε μείνει κανένας λογικός ιδιώτης που ήθελε να συνεχίσει να δανείζει μια οικονομία όπου η παραγωγή πλούτου είναι ανάθεμα. Έτσι η μόνη πηγή χρηματοδότησης ήταν και είναι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι οι οποίοι θέλοντας και μη πληρώνουν επειδή η πολιτική ηγεσία τους έχει αποφασίσει να κάνει ότι είναι δυνατόν για να συγκαλύψει τις οικονομικές αδυναμίες της Ευρώπης.

Ο κ. Τσίπρας δεν διαφωνεί επί της ουσίας με το εθνικό σχέδιο του κ. Βενιζέλου, απλά δεν ξέρει πολλά πράγματα, και καταλαβαίνει ακόμα λιγότερα. Υπάρχουν ικανοί και λιγότεροι ικανοί κρατιστές. Αυτοί κυβερνούν τις τελευταίες δεκαετίες και συνεχίζουν τώρα στα χρόνια της κρίσης χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Έτσι, η ολοένα και αυξανόμενη πτωχοποίηση είναι μονόδρομος και εθνικό σχέδιο για να χρησιμοποιήσουμε τους όρους του κ. Βενιζέλου.
Συνέχεια

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ο Πόλεμος των Γενεών

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει πρακτικά, οικονομικά και από άποψη κουλτούρας η Ελλάδα είναι ο «συνεταιρισμός μεταξύ των γενεών». Η «core» ουσία του προβλήματος έγκειται στον τρόπο με τον οποίο το δημόσιο χρέος επέτρεψε, και ακόμα επιτρέπει, στην προηγούμενη και σημερινή γενιά ψηφοφόρων να ζει εις βάρος όσων είναι ακόμα πολύ νέοι για να ψηφίσουν ή είναι ακόμα αγέννητοι.

Έτσι, ενώ όσοι υμνούν ακόμα τον Μάη του 68 και τα μεταϋλιστικά του αιτήματα (σεξουαλική απελευθέρωση υλική και μεταφύσικη στην εργασία και τις κοινωνικές σχέσεις) δεν αντιλαμβάνονται ότι πανηγύρι χωρίς κόστος και τελικό λογαριασμό δεν υπάρχει. Ήδη από το 1790 ο Έντμουντ Μπερκ έγραφε ότι το πραγματικό κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι το κατά Ρουσσώ συμβόλαιο ανάμεσα στον ηγεμόνα και το λαό ή την απροσδιόριστη «γενική βούληση», αλλά ο «συνεταιρισμός ανάμεσα στις γενεές»: «Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αποτελεί όντως συμβόλαιο...όχι μόνον σε όσους ζουν, αλλά ανάμεσα σε όσους ζουν, όσους έχουν πεθάνει και όσους πρόκειται να γεννηθούν"».

Υπό πολλές έννοιες, αυτή είναι και η πρακτική απόδειξη ύπαρξης Έθνους , αφού η ατομικά συλλογική βούληση δεν αποδέχεται την ύπαρξη του τεράστιου δίχως σχεδιασμού κοινωνικού κράτους που θα χρεώνει τις επόμενες γενεές και για αυτό το τελευταίο αποτελεί την ιερή αγελάδα της Αριστεράς που επιθυμεί να το διογκώσει. Η Αριστερά άλλωστε θεωρεί ότι «οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς», ήτοι πιο νεφελλώδης και φασιστικά ονειροπόλος βούληση πεθαίνεις.

Το κοινωνικό κράτος της μεταπολίτευσης το τροφοδοτούσαν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αλλά και τα πάσης φύσεως εμβάσματα που έστελναν οι ομογενείς από το εξωτερικό με διαφορετική ισοτιμία. Διαφορετική η κουλτούρα του Έλληνα τότε, διαφορετική η κουλτούρα του Έλληνα σήμερα. Τότε, όσοι έφευγαν από τη χώρα, αναπολούσαν την πατρτίδα έστω και σε ένα φαντασιακό αξιακό πλαίσιο. Σήμερα, οι νέοι ρίχνουν μία μούντζα στην χώρα από όπου προέρχονται αισθανόμενοι ότι τους ταιριάζει ο δυτικός τρόπος ζωής χωρίς να μπορούν να κρίνουν ποιος είναι ο ελληνικός αφού το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα, δομημένο από την Αριστερά, δεν παρήγαγε Έλληνες, αλλά τροφούς Νομικών, Ιατρικών και Πολυτεχνικών Σχολών. Η γενιά δε του Πολυτεχνείου έζησε όπως οι περίφημοι «baby boomers» του μεταπολεμικού consensus. Ήρθαν στην εξουσία και έζησαν με βουλιμία, αυταρέσκεια, και αντί να προωθήσουν εξαγωγικά προϊόντα με ονομασία προέλευσης, όπως το λάδι, τη φέτα, την τομάτα και ό,τι εκλεκτό και σε μικρές ποσότητες παράγει η ελληνική γη, προτίμησαν να κάνουν πιάτο εγχώριας κατανάλωσης τον σοσιαλισμό της αστακομακαρονάδας.

Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στην έλλειψη κάποιου δήθεν στιβαρού, χαρισματικού ηγέτη, αλλά στην απουσία βούλησης κατάρτισης ενός θεσμικού πλαισίου που να απαγορεύει τέτοιες διαγενεακές σπατάλες. Τα σοβαρά Έθνη πλέον οφείλουν να καταρτίζουν ισολογισμούς δημοσίου τομέα, έτσι ώστε οι υποχρεώσεις των κρατών να μπορούν να συγκρίνονται με το ενεργητικό τους. Αυτό βοηθά να αποσαφηνιστεί η διαφορά ανάμεσα στα ελλείμματα που χρηματοδοτούν επενδύσεις και τα ελλείμματα που χρηματοδοτούν τρέχουσα κατανάλωση. Απαραίτητη και η μίμηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων με τις Γενικά Αποδεκτές Λογιστικές Αρχές. Αλλά, πάνω από όλα, κατάρτιση σε συνεχή βάση, διαγενεακών Λογαριασμών ούτως ώστε να καθίστανται απερίφραστα σαφείς οι διαγενεακές συνέπειες της τρέχουσας πολιτικής. Ο ιδιωτικός τομέας, πιο κοντά στη φύση και στις ανάγκες των ανθρώπων, δείχνει τον δρόμο. Εάν η δομή του κράτους δεν μπορέσει να αλλάξει, τότε και η ίδια η χρησιμότητά του θα αρχίσει να αμφισβητείται. Δείτε τα ανοιχτά debates περί ιδιωτικοποίησης της FED, της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι η λύση. Πιστεύω όμως ότι η αλλαγή και η προσαρμογή στις νέες συνθήκες είναι στη φύση μας. Και Φύση πρωτίστως σημαίνει επιβίωση.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών


Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Ο μοιραίος Γιάνης Βαρουφάκης


Έχει ενδιαφέρον να διαβάζει κάποιος τα κείμενα του κ. Βαρουφάκη που έγραψε πριν γίνει υπουργός. Εκεί μπορεί να δει την προσωπικότητα ενός ατόμου που όχι μόνο αγνοεί πολλά δεδομένα της πραγματικότητας, αλλά που επίσης αγνοεί την πιθανότητα ύπαρξης της όποιας άγνοιας στην δική του περίπτωση.

Έτσι στο «Ο πανικός τους, η ελπίδα μας» που έγραψε τον Δεκέμβριο του 2014 διαβάζουμε: «Όσο διαρκεί μια τέτοια διαπραγμάτευση, κατά τη διάρκεια της οποίας θα απειλούμαστε με κλείσιμο των ΑΤΜ από το Βερολίνο και τη Φρακφούρτη, οι αγορές θα έρθουν και πάλι στα όρια του νευρικού κλονισμού, τα spreads θα φτάσουν στα ουράνια, το χρηματιστήριο στις 600 μονάδες, τα ανόητα hedge funds θα τραβάνε τα μαλλιά τους. Δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία το επιτόκιο δανεισμού του δημοσίου όσο το δημόσιο δεν δανείζεται. Δεν έχει σημασία η τιμή της μετοχής μιας τράπεζας πού ήταν και παραμένει πτωχευμένη και η οποία είχε τσιμπήσει μερικά ευρώ λόγω μιας πολιτικά κατασκευασμένης φούσκας.»

Αυτό ήταν το σενάριο για την περίοδο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης. Μια σειρά παραγόντων θα αισθάνονται την έξαψη της “σκληρής” αντίστασης Τσίπρα-Βαρουφάκη, αλλά όλα αυτά θα είναι μακριά από την πραγματικότητα του μέσου Έλληνα ο οποίος δεν εργάζεται σε Hedge Fund, δεν έχει μετοχές στο χρηματιστήριο και ο οποίος έχει ακούσει τόσες πολλές τις απειλές για κλείσιμο των ATM οπότε γιατί να τις πιστέψει.


Ήταν ένα σενάριο του οποίου οι συνθήκες ήταν κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των φαντασιώσεων Βαρουφάκη. Οι συνετοί άνθρωποι αρχίζουν από τις συνθήκες της πραγματικότητας και από εκεί κτίζουν τα διάφορα σενάρια δράσης. Αντίθετα, ο κ. Βαρουφάκης, αρχίζει από ένα ιδεατό γι΄αυτόν σενάριο και από εκεί και μετά κλαδεύει ότι προεξέχει έτσι ώστε το σενάριο δράσης να φαντάζει ρεαλιστικό, ρηξικέλευθο και η μόνη λύση που μόνο μια διάνοια τύπου Βαρουφάκη θα μπορούσε να εφεύρει.

Έτσι έπεσε κλάδεμα στις πολιτικές επιδιώξεις και τις πολιτικές παραμέτρους που αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Κλάδεμα στις επιπτώσεις μια παρατεταμένης διαπραγμάτευσης υπό την απειλή χρεοκοπίας και πως αυτές άμεσα θα άλλαζαν τις συνθήκες και την δυναμική της ίδιας διαπραγμάτευσης. Κλάδεμα επίσης ήταν η απίστευτη άγνοια για τους κανόνες και το πως λειτουργούν όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμοί. Και κάπως έτσι κτίστηκε το σενάριο της “σκληρής” διαπραγμάτευσης Τσίπρα-Βαρουφάκη, που θα κατέληγε σε μια συμφωνία που θα εμπεριείχε το πρόγραμμα Θεσαλλονίκης και όλες τις άλλες υποσχέσεις και ιδεολογικές κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Μια συμφωνία που δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομμύριο να μην αποδεχθεί η Μέρκελ, η οποία θα υπέγραφε αυτή την συμφωνία μέρα μεσημέρι σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα.

Ποιος θα μπορούσε να φτιάξει ένα σενάριο του οποίου η επιτυχία βασίζεται στην αναγκαιότητα η πραγματικότητα να είναι αποκλειστικά μια εσωτερική υπόθεση μιας ομάδας ανεπάγγελτων και θεωρητικών; Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι η απάντηση.

Σαν να μην έφταναν οι φαντασιώσεις ως σενάρια δράσης υπάρχει και η προσωπικότητα του ανθρώπου που περιπλέκει ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Αν μη τι άλλο, αν ο κ. Τσίπρας ήθελε να πουλήσει ένα δύσκολο για τους Ευρωπαίους σχέδιο δεν θα έπρεπε να είχε ένα γραφικό τύπο ως τον πωλητή. Είναι πολύ πιο εύκολο να υποχωρήσεις σε έναν διαπραγματευτή που φαίνεται λογικός και μετρημένος, παρά στην γαλαξιακή μαύρη τρύπα ναρκισσισμού που ακούει στο όνομα Γιάνης Βαρουφάκης.

Το πρόσφατο φιάσκο με την αποκάλυψη ή επινόηση της ηλεκτρονικής καταγραφής των συνομιλιών είναι η ύστατη απόδειξη της καταστροφικής επιλογής Βαρουφάκη. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί ξεφούρνισε αυτή την ιστορία. Οι χαρακτηρισμοί τύπου τζογαδόρος, ερασιτέχνης και χασομέρης που υποτίθεται ελέχθησαν εναντίον του κ. Βαρουφάκη στην σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Ρίγα ήταν τόσο αντίθετοι προς την εικόνα που έχει για τον ευατό του, που δεν δίστασε να θυσιάσει τον ρόλο ως διαπραγματευτή προκειμένου να τους αντικρούσει. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα παραπαίει.

Συνέχεια

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

613 Ανεργοι την Ημέρα !

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα κλείνουν 59 επιχειρήσεις και χάνουν την δουλειά τους 613 άνθρωποι. Ελάχιστων όμως δείχνει να ιδρώνει το αυτί από τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία. Οι περισσότεροι νοιάζονται και κινητοποιούνται στο άκουσμα πως ενδεχόμενα μπορούν να απολυθούν κάποιοι από το δημόσιο.

Η απόλυση 25 περίπου καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, των οποίων μάλιστα απλά τελείωσε και δεν ανανεώθηκε η σύμβαση εργασίας, αποτέλεσε κύριο θέμα στην ειδησεογραφία τηλεοράσεων, ραδιοφώνων και εφημερίδων. Παράλληλα, το ενδεχόμενο απόλυσης προ καιρού 110 εργαζομένων από την κρατική τότε ακόμη COSMOTE κόντεψε να προκαλέσει πολιτικό σεισμό. Την ίδια περίοδο απολύθηκαν δίχως την παραμικρή αντίδραση περίπου 300 υπάλληλοι της ιδιωτικής VODAFON !! Η επιλεκτική ευαισθησία της ελληνικής κοινής γνώμης για ζητήματα απασχόλησης και κοινωνικών ανισοτήτων βγάζει σχεδόν μάτια. Δίχως από αυτό να εξαιρούνται ούτε και οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ενώ η δικής τους ζωή τινάζεται στον αέρα αντί να οργανωθούν, να αντιδράσουν και να διεκδικήσουν ενδιαφέρονται κατά κύριο λόγο για την τύχη όσων με διάφορους τρόπους κατόρθωσαν να τρυπώσουν στο Δημόσιο !! Η συνακόλουθη βαθύτατη κρίση που έχει κατακλύσει την ζωή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού που τυχαίνει να εργάζεται, κάτω από πολλές ιδιότητες, στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας δεν εκπλήσσει βέβαια κανένα. Όπως στρώσεις, λέει μια λαική παροιμία, έτσι και θα κοιμηθείς.

Αλλά και όλες όμως οι προσπάθειες των πολιτικών αρχών της χώρας εξαντλούνται σε πολιτικές που σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα αναφέρονται στον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Ακόμα και οι ιδέες για ανάκαμψη της οικονομίας και οι επιλογές που οι εμπνευστές τους υποστηρίζουν πως υποτίθεται πως οδηγούν σε ανάπτυξη δεν κατευθύνονται στην ενίσχυση της παραγωγής και στην δυναμική απελευθέρωση των αγορών. Κατ’ αποκλειστικότητα επικεντρώνονται στην εξασφάλιση και διοχέτευση δημόσιου χρήματος στην οικονομία που όμως αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε νέες κρίσεις και καινούργια αδιέξοδα. Όπως εξηγεί με εξαιρετική καθαρότητα ο Johan Norberg στο βιβλίο του Financial Fiasco (2012), η διοχέτευση χρήματος από πάνω στην οικονομία (που δεν έχει δηλ. παραχθεί μέσα από τους ομαλούς μηχανισμούς της αγοράς αλλά είτε τυπώνεται είτε είναι δανεικό) πρώτα – πρώτα μειώνει την πραγματική αξία των εισοδημάτων μια και συνιστά με τον τρόπο αυτό ένα έμμεσο τρόπο φορολόγησης. Με εξ’ ίσου όμως επικίνδυνο τρόπο «υπονομεύει το σύστημα τιμών, διότι δίνει στις επιχειρήσεις εσφαλμένα μηνύματα για το πραγματικό ύψος της ζήτησης». Ετσι, δημιουργείται προσφορά στηριγμένη πάνω σε εικονικά επίπεδα ζήτησης με αποτέλεσμα οι διάφορες οικονομικές κινήσεις (προσλήψεις, επεκτάσεις επιχειρήσεων, δανειοδοτήσεις κλπ) να βασίζονται σε μη υπαρκτά δεδομένα, να προκαλούν φούσκες και να καταλήγουν σε ανισορροπία και σε δυσλειτουργία των αγορών. Συνακόλουθα, η διοχέτευση χρήματος που δεν έχει στην πράξη παραχθεί η κερδηθεί από τον πραγματικό δυναμισμό της οικονομίας, οδηγεί σε πρόσκαιρα φαινόμενα ανάκαμψης που καταλήγουν όμως σε καταρρεύσεις και αδιέξοδα.

Η εμμονή σε ελεύθερες αγορές, με στήριγμα τα μηνύματα που δίνουν οι γνήσιες διακυμάνσεις των τιμών, δεν σηματοδοτεί ούτε ιδεολογική αγκύλωση ούτε και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Συνιστά αντίθετα προσπάθεια αποκατάστασης ορθολογικών επιλογών στην οικονομία με πάνω σε σταθερές βάσεις που μπορούν να προσφέρουν δυναμισμό και διάρκεια. Καταπολέμηση της ανεργίας δεν γίνεται με ενίσχυση εικονικών δράσεων στον δημόσιο τομέα που οδηγεί αναπόφευκτα σε αδιέξοδα μια και στηρίζεται σε χρήμα δανεικό η εξωγενές. Η απορρόφηση των ανέργων έρχεται μόνο από αύξηση της προφοράς αγαθών σε ένα κοινωνικό πλαίσιο δυναμικό και ικανό να ενσωματώσει στις αγορές την ροή πραγματικού χρήματος που είναι προιόν ιδιωτικών επενδύσεων και πωλήσεων ελκυστικών για το κοινωνικό σύνολο αγαθών.

Είναι αξιοπερίεργο πως ενώ σε όλο τον κόσμο ομολογούν πως οικονομική ανάπτυξη με στήριγμα τον δημόσιο τομέα της οικονομίας αποτελεί για την εποχή μας μια ομολογημένη χίμαιρα, στην Ελλάδα οι περισσότεροι περιμένουν από το κράτος σωτηρία η διέξοδο. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία δεν οδηγεί σε ευχάριστο τέλος. Ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη θα συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Και θα αλλάξει ρότα...

Συνέχεια