Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ποιοι είναι οι Απόστολοι του Νεοφιλελευθερισμού;

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο πολιτικής αυθυποβολής. Η χώρα μας είναι η μοναδική που χρεοκόπησε λόγω κατάρρευσης του δημόσιου τομέα. Που είχε εμπλακεί σε μία φρενίτιδα δανεισμού με στόχο την αύξηση των παροχών, της ρουσφετολογίας και των δίχως έλεγχο δημοσίων δαπανών. Το χρήμα έρευσε ασυγκράτητο. Μέσω των δαπανών του δημοσίου πλημμύρισε την αγορά δημιουργώντας μια κοινωνία πλούσιων πολιτών που ζούσαν όμως σε ένα κράτος αντι-παραγωγικό, καταχρεωμένο και ουσιαστικά πάμπτωχο.

Πόση σχέση θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο φαινόμενο με τις αυστηρές αρχές της οικονομίας της αγοράς που υποστηρίζει ο νεοφιλελευθερισμός; Ουσιαστικά καμία. Κι όμως από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 λαϊκιστές όλου του πολιτικού φάσματος κατηγορούσαν σαν νεοφιλελεύθερες τις πολιτικές που αποτύγχαναν. Με κορύφωση βέβαια την ομοβροντία καταγγελιών πως ήταν ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές του που μας οδήγησαν στο εθνικό μας οικονομικό αδιέξοδο. Τελευταία προστέθηκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε όσους καταγγέλλουν τον ΝΦ για όλα τα κακά που έχουν συμβεί στην Ελλάδα. Ίσως επειδή σαν Υπουργός – και αρχι-ρουσφετολόγος - της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο ανυπόστατη είναι η άποψη αυτή.


Εξ ίσου και τώρα η κατρακύλα από μνημόνιο σε μνημόνιο, η κυβερνητική υστερία με την επιβολή φόρων, η αποφυγή των όποιων διαρθρωτικών αλλαγών και οι αυταρχικές κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία με κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και μειώσεις μισθών και συντάξεων και πάλι σαν νεοφιλελευθερισμός λογίζεται. Τώρα πως γίνεται πολιτικές εκ διαμέτρου αντίθετες που ανοιχτά κονταροχτυπιούνται να θεωρούνται πως εκπηγάζουν από την ίδια ιδεολογική μήτρα είναι εντελώς αδύνατο να γίνει κατανοητό. Εκτός της προσφυγής στην ψυχολογία και την χρήση της αυθυποβολής. Διατηρείται έτσι σε όλους άσβεστη η σπίθα της αισιοδοξίας και η Αριστερά πείθει πως με τα ίδια μέσα που οδηγήθηκε η χώρα στην χρεοκοπία θα βρεί και τον δρόμο της εξόδου από την κρίση και της ανάπτυξης.

Για να βγάλει κάποιος άκρη σε όλα αυτά θα πρέπει να υπάρξει κάποιο ξεκαθάρισμα εννοιών. Τι είναι ακριβώς ο νεοφιλελευθερισμός; Αυτός σηματοδοτεί κατ αρχήν την λιγότερη παρέμβαση του κράτους στην οικονομία. Άρα το δημόσιο δεν παρεμβαίνει αυταρχικά στην μείωση μισθών, συντάξεων και σε κατάργηση λογής κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Η αγορά τα αποφασίζει αυτά με βάση τις οικονομικές της δυνατότητες. Μια εταιρία με μεγάλα κέρδη δίνει και μεγάλες αυξήσεις με βάση τις ιδιαίτερες δικές της εργασιακές συνθήκες. Και μια άλλη, ακόμη και δημόσιος οργανισμός, αν βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο κάνει περικοπές η αντιμετωπίζει το φάσμα της κατάρρευσης. Του κλεισίματος δηλ. και των συνακόλουθων απολύσεων. Οι εμπλεκόμενοι αντιμετωπίζουν την κατάσταση κι αποφασίζουν. Δεν είναι δουλειά των κρατικών αρχών, ούτε και τα χρήματα των φορολογουμένων είναι εργαλεία στα χέρια των πολιτικών για να παίζουν. Να σημειωθεί επίσης πως είναι τελείως εξωπραγματικοί οι ισχυρισμοί πως η ανταγωνιστικότητα, και οι χαμηλότερες τιμές, είναι αποτέλεσμα μειωμένων εργατικών αμοιβών. Με βάση την ορθολογική οικονομική θεωρία μείωση τιμών και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα εξαρτώνται από πέντε παράγοντες. Μισθοί, φόροι, κόστος χρήματος, ενέργειας και πρώτων υλών. Μόνο αφελείς πιστεύουν πως όταν ο ένας (μισθοί) μειώνεται ενώ οι υπόλοιποι αυξάνουν, θα πέσουν οι τιμές η θα αυξηθεί η παραγωγικότητα…

Ο νεοφιλελευθερισμός επίσης επιβάλλει δραματικές περικοπές φόρων, σταθερό σε βάθος χρόνου φορολογικό σύστημα, κατάργηση δημόσιων φορέων ώστε να μειωθεί αποφασιστικά η γραφειοκρατία, ελάχιστες κανονιστικές ρυθμίσεις στην λειτουργία των αγορών (ελεύθερη πρόσβαση σε επαγγέλματα), σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις κι εξορθολογισμό συνόλου υπόλοιπων δημοσίων δαπανών. Τι από όλα αυτά είχε γίνει πριν οδηγηθούμε στην χρεοκοπία; Και τι από αυτά έγινε (στην πράξη, όχι διακηρύξεις) από την στιγμή που μπήκαμε σε τροχιά μνημονίου και δανειακών υποχρεώσεων;

Κάποιοι αποκαλούν στην Ελλάδα δογματικό «γκουρού του νεοφιλελευθερισμού» τον Γερμανό Υπ. Οικονομικών Σόιμπλε. Τι από όλα αυτά επιβάλλει ο Σόιμπλε στην ελληνική κυβέρνηση κι από πού προκύπτει πως τέτοιες πολιτικές εφαρμόζει στη Γερμανία; Ο Αυστριακός οικονομολόγος Φρήντριχ Χάγιεκ, πραγματικός γκουρού της οικονομίας της αγοράς αυτός, επέμενε πως η μόνη παρέμβαση του κράτους στην αγορά που μπορεί να γίνει δεκτή είναι εκείνη που επιβάλει συμμόρφωση με τους κανόνες του ανταγωνισμού. Πως σχετίζεται αυτό με τον παρεμβατικό αυταρχισμό της γερμανικής επιρροής Τρόικας και την θύελλα των φόρων; Στα χρόνια της αντιπολιτευτικής πορείας της ΝΔ οι τότε χριστιανοδημοκράτες του κ. Κόλ είχαν κόψει τις οικονομικές ενισχύσεις προς το ΚΠΕΕ (δεξαμενή σκέψης της ΝΔ) επειδή προωθούσε αγγλο-σαξωνικές νεοφιλελεύθερες απόψεις. Έχει αλλάξει στην ουσία τίποτε από τότε;
Για να μην επεκταθώ, οι δημόσιες δαπάνες προκάλεσαν τα αδιέξοδα. Αυτές πάλι θα φέρουν την λύση; Σε όσες οικονομίες υπήρξε ταχύτατη πορεία εξέλιξης (Ινδία, Κίνα μεταξύ άλλων) αυτή ήταν αποτέλεσμα ανοίγματος των αγορών, μείωσης φόρων και κρατικών ελέγχων και απελευθέρωσης οικονομικών επιλογών. Κάθε τι άλλο αποτελεί συνταγή καταστροφής.
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Βρυξέλλες ίσoν παρασιτισμός


Έγινε επαγγελματίας πολιτικός στα 21 της χρόνια η κα Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Για όσους δεν την γνωρίζουν, η κα Βεστάγκερ, είναι η επίτροπος για τον ανταγωνισμό στις Βρυξέλλες. Αν κάποιος νομίζει ότι μόνο η Ελλάδα παράγει πολιτικούς που δεν έχουν εργασθεί ποτέ στην ζωή τους, τότε δεν ξέρει αρκετά πράγματα για την ευρωπαϊκή πολιτική τάξη, και ειδικότερα την πολιτική τάξη των Βρυξελλών.

Είναι αρκετά πιθανότερο κάποιος Κύπριος να γνωρίζει την κα Βεστάγκερ, μιας και το 2015 διέταξε τις κυπριακές αερογραμμές να δώσουν στο κράτος 65 εκατομμύρια ευρώ με αποτέλεσμα να κλείσει η εταιρία και να χάσουν τις δουλειές τους 550 άτομα. Υποτίθεται ότι η Βεστάγκερ εργάζεται για να υπάρχει ελεύθερος ανταγωνισμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ο τίτλος του ρόλου της μοιάζει να της έχει δοθεί από κάποιον με μια ισχυρή διάθεση για ειρωνεία.

Στην πιο πρόσφατη περίπτωση η κα Βεστάγκερ αποφάσισε ότι η Apple πρέπει να «επιστρέψει» στην Ιρλανδία 13 δις ευρώ. Η αιτιολόγηση είναι ότι αυτό το ποσό είναι αποτέλεσμα της ειδικής μεταχείρισης της Apple από το κράτος της Ιρλανδίας. Βέβαια το μόνο που δεν στοιχειοθετείτε στην συγκεκριμένη υπόθεση είναι η ειδική μεταχείριση. Το κράτος της Ιρλανδίας εδώ και αρκετές δεκαετίες αποφάσισε να ακολουθήσει μια οικονομική πολιτική χαμηλής φορολογίας.

Μετά από μια μακρά περίοδο σοσιαλμανίας η Ιρλανδία του 90 θα αλλάξει οικονομικό μοντέλο. Η πολιτική των χαμηλών φόρων θα φέρει άμεσα αποτελέσματα, η ανάπτυξη την δεκαετία του 90 θα φτάσει στο 9.4%, και την δεκαετία του 2000 θα πλησιάσει το 6%. Η ανεργία από σχεδόν 15% τον καιρό της σοσιαλμανίας θα φτάσει κοντά στο 4%.

Για την ευρωκρατία η Ιρλανδία αποτελεί ένα κακό παράδειγμα. Η Ιρλανδία απέδειξε ότι μια χώρα μπορεί να αναπτυχθεί αν το πεδίο είναι ελεύθερο για επενδύσεις που δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας. Αν όμως η μακρά σου πολιτική καριέρα δημιουργήθηκε σε ένα περιβάλλον υψηλής φορολογίας και λίαν διαδεδομένου παρασιτισμού, τότε προφανώς θα προσπαθήσεις να εξαφανίσεις από τους πολίτες της Ευρώπης ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης.

Τα πραγματικά κίνητρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν άργησαν να φανούν. Ένας αντιπρόσωπος του κ. Γιούνκερ θα πει στο Fortune ότι η απόφαση απορρέει από «μια κατευθυντήρια γραμμή για μια πιο δίκαιη φορολογία.» Στην γλώσσα των ευρωκρατών δικαιότερη σημαίνει υψηλότερη, και δη σημαντικά υψηλότερη φορολογία. Στην γαλλικής εμπνεύσεως Ευρωπαϊκή Ένωση, αν όλοι συμφωνήσουμε σε μια καταστροφική επιλογή τότε, κάπως μαγικά, μπορούμε να εξαιρεθούμε από τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάλλιστα θα μπορούσε να μετονομασθεί στο Καρτέλ εναντίον της Πραγματικότητας.

Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την απληστία της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης στο να δημεύει τον πλούτο που παράγουν οι πολίτες. Αν δεν το έχετε ήδη προσέξει, οι ευρωκράτες όχι μόνο δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα μέτρα φορολογικής ληστείας που έχουν επιβάλλει οι ελληνικές κυβερνήσεις στα χρόνια της κρίσης, αλλά ενθάρρυναν, επιδοκίμασαν και ορισμένες φορές απαίτησαν διαδοχικές φορολογικές λεηλασίες. Επίσης εξ αρχής προσπάθησαν να καταστρέψουν το χαμηλό φορολογικό καθεστώς της Ιρλανδίας. Οι Ιρλανδοί μέχρις στιγμής έχουν καταφέρει να αντισταθούν. Και ενώ η Ελλάδα έχει μπει σε ένα νέο κύκλο ύφεσης, η Ιρλανδία βλέπει την ανεργία να πέφτει κάτω από το 10% και την ανάπτυξη να καλπάζει με 7.8%. Αλλά όπως είχε πει ο κ. Σημίτης, εμείς «δεν θα γίνουμε Ιρλανδία.»

Εστία, 12.9.2016
Συνέχεια

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ράμφος καλοκαιρινός


Στην εποχή που οι τηλεοπτικές παραγωγές είναι περιορισμένες είναι ευχάριστο να βλέπεις προσπάθειες που καταφέρνουν πολλά με λίγα. Η τηλεοπτική συνέντευξη του κ. Στέλιου Ράμφου ίσως ήταν η καλύτερη σατιρική παραγωγή του καλοκαιριού. Η ποιότητα της σάτιρας ήταν ιδιαίτερα υψηλή μιας και οι συμμετέχοντες έδιναν την εντύπωση ότι ήταν εντελώς ανύποπτοι του γεγονότος.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι ο ιδεολογικός γκουρού της αυτοανακηρυχθείσας πεφωτισμένης Ελλάδας. Αυτή η Ελλάδα είναι κατά δήλωσίν ευρωπαϊκή, προοδευτική, κοσμοπολίτικη και μεταεθνική. Το μέγιστο ηθικό της προτέρημα είναι η διαφοροποίηση της από την πλέμπα, ή τα «ευρέα λαϊκά στρώματα» για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του κ. Ράμφου. Τα οποία ενίοτε έχουν το θράσος να απορρίπτουν τις επιλογές της πεφωτισμένης «ελίτ».

Το πλεονέκτημα του κ. Ράμφου είναι η ικανότητα του να δίνει απλουστευτικές απαντήσεις υπό την μορφή περισπούδαστης φιλοσοφικής σκέψεως. Το τετριμμένο της ουσίας επικαλύπτεται από το περίτεχνο της διατύπωσης. Ο αναγνώστης ή τηλεθεατής του κ Ράμφου, από την μια είναι καταναλωτής διανοητικά εύκολου υλικού, από την άλλη έχει την εντύπωση ότι η κατανάλωση αυτού του υλικού τον κατατάσσει στην σκεπτόμενη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. «Απ’ έξω εμφάνιση, από μέσα άνεση.» Εν συντομία, ο κ. Ράμφος δεν είναι παρά ο Πάουλο Κοέλιο της Πεντέλης.

«Ποιο είναι το πρόβλημα σήμερα» αναρωτήθηκε ο κ. Ράμφος. «Δεν έχουμε κράτος» απάντησε, γιατί «συναισθηματικά η οικογένεια είναι ισχυρότερη.» Η διατύπωση εδώ έχει την σημασία της. Αντί για μια διατύπωση του τύπου, για παράδειγμα, ασθενές, διογκωμένο, διεφθαρμένο, πελατειακό κράτος, ο κ. Ράμφος θέτει το ζήτημα μιας δυαδικής επιλογής μεταξύ μιας οντότητας που μπορεί να ορισθεί ως κράτος μόνο όταν συγκεντρώνει έναν ικανό αριθμό χαρακτηριστικών που ικανοποιούν τον κ. Ράμφο, ή, κάποιο μόρφωμα που έχει δημιουργηθεί στην θέση του κράτους, λόγω της υπερανάπτυξης άλλων θεσμών, και συγκεκριμένα της οικογένειας.

Αυτή η δυαδική επιλογή είναι ιδιαίτερα βολική για τον κ. Ράμφο γιατί έτσι αποφεύγει μια πιο ενδελεχή και απαιτητική συγκριτική ανάλυση της θεωρίας του, οικογένεια εναντίον κράτους, που θα τον ανάγκαζε να εξετάσει τις ιστορικές και κοινωνικές καταβολές του μοντέρνου δυτικού κράτους σε ένα πλαίσιο που θα ήταν εμπειρικά πιο «μετρήσιμο» και προσβάσιμο. Αποφεύγει αυτό που λέγεται στην φιλοσοφία η αρχή της διαψευσιμότητας, σύμφωνα με την οποία το αληθές μιας θεωρίας εξαρτάται και από την δυνατότητα να είναι διαψεύσιμη, δηλαδή να μπορεί να αποδειχτεί σωστή ή λανθασμένη.

Η ειρωνεία της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι ότι τα θετικά χαρακτηριστικά του μοντέρνου δυτικού κράτους αναπτύχθηκαν λόγω του γεγονότος ότι αναπτύχθηκε σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπου άλλοι θεσμοί ήταν εξίσου σημαντικοί, όπως η οικογένεια ή η εκκλησία, και έτσι απέκτησε ιδιαιτερότητες, όπως η διάκριση των εξουσιών, ο κοινοβουλευτισμός, η ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία, που το έδωσαν την δυνατότητα να ξεπεράσει ηθικά και υλικά τον ανατολίτικο δεσποτισμό.

Στην Ελλάδα που «είμαστε όλοι Πασόκ, και μόνο Πασόκ», και που η επίσημη πλέον θρησκεία είναι ο κρατισμός, ο κ. Ράμφος έρχεται να απενεχοποιήσει την συνείδηση μας από το γεγονός ότι ο κρατισμός απέτυχε και στην Ελλάδα. Απλά μας λέει ότι δεν προχώρησε αρκετά, δεν επεκτάθηκε όσο θα έπρεπε, η περαιτέρω κρατικοποίηση της καθημερινότητας και των λειτουργιών της οικογένειας είναι αναγκαία προκειμένου τελικά να επιτύχει. Δηλαδή, αν θεωρητικολογήσεις αρκετά, το σύμπαν συνωμοτεί στο να διατηρήσεις τις αυταπάτες σου.

Εστία, 29.8.2016
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ποιος θα λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του ΔΝΤ και της ΕΕ εις βάρος της Ελλάδας;


Του Ευθύμη Μαραμή

H ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ (ΙΕΟ) εξέδωσε έκθεση πριν λίγες ημέρες με τίτλο «Το ΔΝΤ και η Κρίση στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία». Είναι τόσο καταδικαστική για την Christine Lagarde και τους στενότερους συνεργάτες της, ώστε να είναι δύσκολο να διαφανεί, σίγουρα εκ πρώτης όψεως, πώς θα μπορούσαν όλοι αυτοί να μην χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά μην εκπλαγείτε αν αυτό ακριβώς συμβεί.

Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν. Οι ηγέτες τους θεωρούν ότι είναι άθικτοι, τουλάχιστον για όσο διάστημα έχουν την «ευλογία» εκείνων των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Τα οποία συμφέροντα στην περίπτωση του ΔΝΤ αποτελούνται από μεγάλες τράπεζες και κάποιες κυβερνήσεις των πλουσιότερων εθνών (που υπηρετούν επίσης τα συμφέροντα των ίδιων τραπεζών). Και αν αυτά τα συμφέροντα δεν είναι ευχαριστημένα, στήνεται εύκολα ένα σκάνδαλο με μια καμαριέρα.

Όμως η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης του ΔΝΤ δεν δίνει αναφορά στη Λαγκάρντ, αλλά στο διοικητικό συμβούλιο των εκτελεστικών διευθυντών. Παρά τις πολλαπλές επικριτικές αναφορές τα τελευταία χρόνια από τα “εσωτερικά κλιμάκια” του Ταμείου , τα οποία φαίνεται να κατανοούν πολύ καλύτερα τα γεγονότα από την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της, το διοικητικό συμβούλιο δεν έχει επικρίνει δημόσια την πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας. Και ίσως αυτό πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Αν το ΔΝΤ επιθυμεί να διαφυλαχτούν τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας του, αυτό πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό μας φέρνει πίσω στο "Οργανισμοί, ανάλογοι του ΔΝΤ, δεν ενδιαφέρονται πολύ, αν όχι καθόλου, για το αν θα λογοδοτήσουν."

Η έκθεση της ανεξάρτητης υπηρεσίας αξιολόγησης καθιστά απόλυτα σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έπρεπε ποτέ να συμφωνήσει, ως μέρος της Τρόικα, στην επιβολή λιτότητας στην Ελλάδα χωρίς να επιμείνει στην σημαντική ανακούφιση του χρέους, με τη μορφή είτε κουρέματος, είτε διαγραφής. Μακρά πολιτική του ΔΝΤ είναι ότι και τα δύο αυτά (λιτότητα και ελάφρυνση χρέους) πρέπει να γίνουν από κοινού. Αλλά το έτερο μέλος της Τρόικα, η ΕΕ, δεσμευόταν από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, η οποία ορίζει πως: “Η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις”. Επίσης, η ΕΚΤ δεν μπορεί να “χρηματοδοτήσει τα κράτη μέλη". (σ.σ. συνθήκες που καταπατήθηκαν άγρια στην συνέχεια για να ευνοήσουν άλλες κυβερνήσεις και χώρες, ακόμα και επιχειρήσεις καθώς η ΕΚΤ αγοράζει πλέον τοξικά σκουπίδια φαλιρισμένων επιχειρήσεων από τις Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία)

Αν η Λαγκάρντ και η ομάδα της είχαν μείνει πιστοί στις δικές τους “αρχές”, θα έπρεπε να αρνηθούν να επιβάλουν λιτότητα στην Ελλάδα, όταν η ΕΕ αρνήθηκε την ελάφρυνση χρέους (σημείωση: αυτό ισχύει και εξακολουθεί να ισχύει τουλάχιστον από το 2010). Δεν το έκαναν όμως.

Το ΔΝΤ υπέκυψε (πόσο πρόθυμα είναι δύσκολο να υπολογιστεί) και η τρόικα ομόφωνα συμφώνησε να πνίξει την Ελλάδα. Η επίσημη δικαιολογία για την κάμψη και την υποχώρηση του ΔΝΤ από τους κανόνες του, ήταν ο κίνδυνος “μετάδοσης”. Αλλά υπάρχει ένα ξεκάθαρο σημείο που καταδεικνύει ότι η Λαγκάρντ και το επιτελείο της δεν ενεργούσαν με “καθαρή συνείδηση”, καθώς έκρυψαν την απόφαση αυτή από την εκτελεστική επιτροπή του ΔΝΤ. Επιπλέον, η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης λέει ότι δεν είχε πρόσβαση σε αρχεία-κλειδί για την αξιολόγηση των δραστηριοτήτων των μυστικοπαθών "ομάδων εργασίας".

Πολλά έγγραφα δημιουργήθηκαν εκτός των τακτικών θεσμικών διαύλων. Έγγραφη τεκμηρίωση ορισμένων ευαίσθητων θεμάτων δεν ήταν δυνατό να εντοπιστεί. Η ανεξάρτητη υπηρεσία αξιολόγησης δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ποιος έλαβε συγκεκριμένες αποφάσεις ή ποιες πληροφορίες ήταν διαθέσιμες, ούτε είχε τη δυνατότητα να αξιολογήσει τους ρόλους των στελεχών και του προσωπικού. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί το ΔΝΤ χρειάζεται καν εκτελεστικό συμβούλιο. Είναι μόνο για διακοσμητική πρόσοψη αξιοπιστίας και διεθνούς συνοχής;

Όταν γίνεται τόσο σαφές μέσω μιας έκθεσης που εκδόθηκε από τα δικά του γραφεία, ότι τα εκτελεστικά όργανα του ΔΝΤ δεν ενδιαφέρονται για την εφαρμογή θεσμοθετημένων πολιτικών του ταμείου, ούτε καν για την ίδια την ύπαρξη του εκτελεστικού διοικητικού συμβουλίου (εφόσον απέκρυψαν την διαδικασία), δεν θα έπρεπε το διοικητικό συμβούλιο να παρέμβει πριν χάσει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία του;

Το κύριο πρόβλημα του ΔΝΤ - που πολλοί εκ των έσω γνώστες μπορεί ειρωνικά να το θεωρούν ως πολύτιμο πλεονέκτημα - είναι η έλλειψη διαφάνειας, σε συνδυασμό με τη συντριπτική επιρροή που ασκείται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Και η επιβολή της Ευρώπης έναντι του ΔΝΤ είναι ακριβώς αυτό που επισημαίνει αυτή η έκθεση, δεδομένου ότι κατηγορεί την Λαγκάρντ και τους συνεργάτες της ότι υπέκυψαν στις πιέσεις της ΕΕ, σε βαθμό που να παραβλέψουν τις δικές τους θεσμοθετημένες πολιτικές. Ενήργησαν σαν “Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο” και όχι διεθνές.

Έτσι, όταν δεν υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία, στο τέλος αυτό οδηγεί μοιραία στην πλήρη απώλεια αξιοπιστίας και σημασίας ενός θεσμού. Έτσι ακριβώς έχασε την Βρετανία η ΕΕ λόγω έλλειψης αξιοπιστίας και λογοδοσίας. Και αυτό καταδεικνύει πως η λογοδοσία και η αξιοπιστία είναι σημαντικά στοιχεία ακόμη και για μη-δημοκρατικούς υπερεθνικούς θεσμούς, κάτι που αυτοί (οι θεσμοί) έχουν την τάση να παραβλέπουν. Φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, αν και αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ως σκέψη και πράξη. Αυτό όμως που μπορεί να συμβεί, είναι πως μεγάλες χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία να απειλήσουν με αποχώρηση, ίσως δημιουργώντας το δικό τους εναλλακτικό ταμείο. Αυτά έχουν ήδη συζητηθεί ευρέως. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το δεδομένο σχήμα “ΗΠΑ / Ευρώπη” ως επίκεντρο του Ταμείου θα πρέπει να αλλάξει. Αν η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες προσπαθήσουν να διορίσουν άλλον Ευρωπαίο ως διευθύνοντα σύμβουλο (ένας άγραφος νόμος μέχρι στιγμής) θα αντιμετωπίσουν εξέγερση.

Η Λαγκάρντ συνωμότησε με την ΕΕ, υπό το πρόσχημα της πρόληψης “μετάδοσης” και εγκατέλειψε τους κανόνες του ΔΝΤ προκειμένου να στραγγαλίσουν μαζί με την ΕΕ την Ελλάδα. Φυσικά γνωρίζουμε, αν και κανείς δεν το πιστοποιεί εγγράφως στην έκθεση, ότι η μετάδοση που προσπαθούσαν να εμποδίσουν δεν ήταν μεταξύ χωρών/εθνών, αλλά μεταξύ τραπεζών. Οι πολιτικές και οι δράσεις των bailouts τις οποίες η Λαγκάρντ απέκρυψε από τους ανωτέρους της (!) Έχουν σχεδιαστεί για διασώσουν το σύνολο των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εις βάρος του Ελληνικού λαού. H λιτότητα, έγινε τόσο σφοδρή ώστε να μην έχει κανένα απολύτως λογικό νόημα - ειδικά μέσα σε μια υποτιθέμενη “ένωση” - ακόμη και αν το ΔΝΤ - όχι το πιο “φιλανθρωπικό” ινστιτούτο του πλανήτη - πάντα απέκλειε αυτές τις πρακτικές αν δεν συνοδευόταν από ισχυρή ελάφρυνση χρέους.

Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ έσωσαν τις Γερμανικές και Ολλανδικές τράπεζες εις βάρος της Ελλάδας. Αυτό αποτελεί εγγύηση για την διάλυση της ΕΕ, ακόμη και αν κανείς δεν είναι πρόθυμος ακόμα να αναγνωρίσει, παρά την κραυγαλέα ένδειξη που προκύπτει από το Brexit. Κατά πάσα πιθανότητα, η συμφορά που επεβλήθη στην Ελλάδα θα είναι και η ταφόπλακα του ΔΝΤ.

Και εκεί καταλήγει όλη αυτή η φάρσα της ΕΕ: η υπερ-συγκέντρωση μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε περιόδους ανάπτυξης. Δεν υπάρχει λόγος, εκτός από την εφαρμογή μέσω δικτατορίας, όπου οι άνθρωποι να θέλουν να είναι μέρος ενός συγκεντρωτικού κινήματος όπως η ΕΕ, πέραν του να αυξάνεται ο πλούτος και η ευημερία τους. Στη σημερινή κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, έχουμε περάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Όλοι θα θέλουν να αποχωρήσουν από ανάλογους οργανισμούς, να πάρουν πίσω τις ζωές τους και να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις, αντί αυτές οι αποφάσεις να λαμβάνονται από κάποια διευθυντήρια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, χωρίς καμία λογοδοσία.

Raúl Ilargi Meijer – Πηγή : https://www.theautomaticearth.com/2016/08/why-should-the-imf-care-about-its-credibility/

Μετάφραση: Ευθύμης Μαραμής
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Μιμηθείτε τους Έλληνες Εφοπλιστές

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα το κρατικιστικό μοντέλο είναι αυτό που κυριάρχησε κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Πρόκειται για την ανακυκλωμένη πολιτική των δανεικών με στόχο να τροφοδοτείται ένα αδηφάγο κράτος στο οποίο θα προσλαμβάνονται ψηφοφόροι και ημετέροι. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε ήταν το αντανακλαστικό της παλαιάς Ελλάδας η οποία πίστεψε ότι η επανάσταση θα γίνει με υλικά και ιδέες που θα μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάστασή μας. Τώρα πλέον που οι μύθοι αυτοί κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι ήρθε η ώρα το συλλογικό μας είναι να αντιληφθεί ότι το πρότυπο της κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας από το κράτος απέτυχε και ότι αυτό το πρότυπο πρέπει να αντικατασταθεί από ένα νέο το οποίο να βασίζεται στο συγκριτικό πλεονέκτημα και στην εξωστρέφεια της επιχειρηματικότητας.

Ο μοναδικός τομέας που ίσταται έναντι των υπολοίπων και ανταποκρίνεται χρόνια τώρα στο νέο αυτό πρότυπο το οποίο οφείλουμε να δημιουργήοσουμε είναι Ελληνική Ναυτιλία. Ο Ελληνόκτητος στόλος κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο, απασχολεί πάνω από 30 χιλιάδες εργαζομένους ενώ άλλοι 190 χιλάδες περίπου απασχολούνται σε δουλειές που δημιουργούνται παραπλεύρως και εξαιτίας της Ναυτιλίας. Από όλες αυτές τις δραστηριότητες, η τελευταία, κατέχει αναλογικά περίπου 6,4% του ΑΕΠ της χώρας.

Το γεγονός ότι η Ελληνική Ναυτιλία είναι ένας τομέας που μάς κάνει υπερήφανους και παραμένει στην κορυφή ενώ ανταγωνίζεται παγκόσμιους κολοσσούς όπως τον Κινεζικό φερ’ ειπείν αποδίδεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν το συγκριτικό πελονέκτημα της γεωγραφίας και της ναυτικής παράδοσης και τέχνης η οποία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά αιώνες τώρα. Το γεγονός ότι αυτό το πλεονέκτημα μετετράπη σε μία παγκόσμια ανταγωνιστική βιομηχανία εξηγείται από το ότι δεν διεπλέχθη σχεδόν ουδέποτε με το Eλληνικό κράτος. Αυτή η παράδοση και η γνώση μας έφερε στην κορυφή διότι ενισχύθηκε με δάνεια από παγκόσμιες τράπεζες που θεώρησαν και θεωρούν τους Έλληνες εφοπλιστές τρομερά αξιόπιστους εξαιτίας αυτής της μακραίωνης εμπειρίας τους. Αυτό δε που κάνει τους εν Ελλάδι εφοπλιστές απαράμιλλα ανταγωνιστικούς είναι ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνει συνήθως ένας, ο πατριάρχης της οικογενείας. Πρόκειται περί ενός «παλαιοκαπιταλιστικού» προτύπου που όμως είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό διότι οι αποφάσεις λαμβάνονται πολύ γρηγορότερα εν σχέσει με ένα απρόσωπο διοικητικό συμβούλιο πολλαπλών συμφερόντων αλλά και την πίστη σε αυτό που κάνουν όχι ως κάτι το προσωρινό αλλά ως μία παρακαταθήκη του ονόματός τους από την μία γενιά στην άλλη.

Φυσικά, στον παγκόσμιο ανταγωνισμό που καλούνται να ανταποκριθούν καθημερινώς οι Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις δεν προσμένουν σε κρατικές παρεμβάσεις μίας κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας για να ευνοηθούν. Το μοναδικό πράγμα που απαιτούν είναι ένα φυσιολογικό και σταθερό φορολογικό περιβάλλον και λογικές απαιτήσεις από το εργασιακό καθεστώς της σημαίας κάθε χώρας.

Οι Έλληνες λοιπόν, μία χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, ελέγχουμε τοn μεγαλύτερο στόλο ποντοπόρων πλοίων στον κόσμο. Όμως, το νόημα αυτού του άρθρου δεν έγκειται απλά στο να «εξυμνήσει» τον κλάδο αυτόν και τους ανθρώπους που τον απαρτίζουν. Διότι ικανότατα μυαλά υπάρχουν και στους τομείς των υπηρεσιών, της βιομηχανίας, της κτηνοτροφίας κοκ. Ο Ελληνικός καταστροφικός εγωισμός που χρονολογείται από τον καιρό του Πελοποννησιακού Πολέμου μπορεί να εξελιχθεί σε έναν υγιεστατο ανταγωνισμό με κανόνες που θα μας ξαναβάλλει στο διεθνές παίγνιο. Πρέπει πρώτα όμως να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του κρατισμού με συνεχείς αποκρατικοποιήσεις, να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, αποκεντρωμένο Σύνταγμα που θα εξασφαλίζει σταθερή φορολογία των επιχειρήσεων για τουλάχιστον 10 συναπτά έτη και, όπου χρειάζεται το κράτος να δίνει κίνητρα στους τομείς εκείνους που αποτελούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα σε μία παγκοσμιοποιημένοι αγορά.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Η ισλαμοποίηση της καθημερινότητας


Την Τρίτη Μαροκινός θα μαχαιρώσει μια μητέρα και τις τρεις κόρες της επειδή «ήταν ντυμένες προκλητικά.» Την Κυριακή Σύριος θα σφάξει μια γυναίκα στην μέση του δρόμου. Την Δευτέρα το Ισλαμικό κράτος θα αναλάβει την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στο ‘Ανσμπαχ. Την επόμενη Τρίτη δύο ένοπλοι θα σφάξουν μέσα σε εκκλησία ιερέα. Οι παραπάνω ειδήσεις δεν είναι από την Μέση Ανατολή, είναι όμως από την νέα Μέση Ανατολή, γνωστή ως προσφάτως με την επωνυμία Ευρώπη.

Ο Γάλλος πρωθυπουργός, κ. Valls, θα δηλώσει «η Γαλλία θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με την τρομοκρατία.» Αυτή η δήλωση θα είχε κάποια αξία αν είχε γίνει όταν η πολιτική τάξη της Ευρώπης αποφάσισε να ανοίξει τα σύνορα της στην μαζική εισροή μουσουλμάνων μεταναστών. Τότε θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει ο ευρωπαίος ψηφοφόρος ότι η δική του καθημερινότητα θα είναι αυτή που θα αλλάξει, και δη προς το χειρότερο.

Στην Γερμανία η εγκληματικότητα από τους λεγόμενους πρόσφυγες έχει αυξηθεί 97%. Στην Στοκχόλμη ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός έχει γίνει άντρο συμμοριών νεαρών μουσουλμάνων που ειδικεύονται σε σεξουαλικά και άλλα εγκλήματα. Εκεί η καθημερινή εμπειρία πολλών γυναικών αρχίζει να μοιάζει με αυτή που είχε περιγράψει ευρωπαία την πρωτοχρονιά που μας πέρασε στην Κωλονία:

«Ήμασταν έντεκα φίλες και γύρω στις έντεκα βρισκόμασταν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό για να πάμε να δούμε τα πυροτεχνήματα και τότε ήταν που παρατηρήσαμε μία ομάδα ανδρών να βρίσκονται γύρω-γύρω. Καταφέραμε να πάμε στον καθεδρικό και θέλαμε να πάμε κοντά στο Μουσείο Λούντβιγκ για να δούμε τα πυροτεχνήματα κοντά στο ποτάμι, αλλά ξαφνικά μας περικύκλωσε μία ομάδα 20, 30 ανδρών», είπε σοκαρισμένη η Μισέλ. Η νεαρή γυναίκα εξήγησε στη συνέχεια πως οι άνδρες άγγιξαν την ίδια και τις φίλες της παντού, ενώ προσπαθούσαν μεταξύ τους να προστατευθούν.
« Ήταν θυμωμένοι και έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι δε θα τραβούσαν καμία από εμάς μακριά. Μας έπιαναν και προσπαθήσαμε να φύγουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν»

Αλλά μην ανησυχείτε. Όπως είχε προειδοποιήσει η κα Όλγα Κεφαλογιάννη της ΝΔ, «Κλειστά σύνορα, φόβος για το διαφορετικό, ρητορική μίσους. Αυτά, η Ευρώπη, τα πλήρωσε πολύ ακριβά στον παρελθόν. Οφείλουμε να αντιδράσουμε!.» Μετά από το μακελειό στην Νίκαια της Γαλλίας με τους 84 νεκρούς της νταλίκας ισλαμιστή, ο κ. Κουμουτσάκος, πάλι της ΝΔ, θα δηλώσει «Αν δεν διατηρήσουμε την ανοχή στην διαφορετικότητα θα έχουμε ηττηθεί.» Αν αυτά λέγονται από στελέχη της ΝΔ, δεν έχει καμία σημασία να μάθεις τι έχουν πει οι ολίγον περισσότερο αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν τω μεταξύ στην Μυτιλήνη έχουν γίνει συλλήψεις Σύρων για βιασμό και πλαστογραφία. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ μαθαίνουμε: «Όπως προέκυψε από τα στοιχεία της έρευνας, ο 19χρονος το πρωί απείλησε την 34χρονη με σπασμένο ποτήρι, ενώ στη συνέχεια τη βίασε. Όπως καταγγέλθηκε, κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων τεσσάρων μηνών, ο 19χρονος βίασε την 34χρονη τουλάχιστον 16 φορές πάντα με την απειλή ή και τη χρήση σωματικής βίας.»

‘Όπως είναι πλέον αναμενόμενο, ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων όπου ο 19χρονος Σύριος θα καταδικασθεί για τους 16 βιασμούς, θα εκτίσει μια συμβολική ποινή. Σύντομα θα είναι ελεύθερος και θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα ελεύθερος. Ούτε η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα, ούτε και οι πολλαπλοί βιασμοί θα του δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα παραμονής. Εξάλλου μια διαφορετική εξέλιξη θα ήταν «μη ανοχή στην διαφορετικότητα», «κλειστά σύνορα, φόβος και ρητορική μίσους» όπως μας συμβουλεύουν η κα Κεφαλογιάννη και ο κ. Κουμουτσάκος.

Εστία, 1/8/2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Η Επανάσταση της Ευρωπαϊκής «Πλέμπας»

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Κάτι συμβαίνει στην Δύση. Όποιος δεν έχει αντιληφθεί ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς είναι το λιγότερο μύωψ. Η τρομοκρατία ανθεί και ουδείς μπορεί να την αναχαιτίσει. Κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει κάποιον ο οποίος είναι αποφασισμένος να χάσει την ζωή του για έναν «ιερό» σκοπό, μία «ιερή» ιδέα. Κάποιον ο οποίος είναι έτοιμος να θυσιάσει την ατομικότητά του διότι ο Αλλάχ του προσδίδει νόημα στην «συνηθισμένη» ζωή που διαβιεί.

Δεν είναι τόσο το γεγονός ότι η Δύση και οι ελίτ της φοράνε παρωπίδες. Αυτό θα ήταν μία εύκολη εξήγηση. Στην Δύση «ο Θεός πέθανε» αλλά κανείς δεν αντιπρότεινε κάποιον ή κάτι για να τον αντικαταστήσει. Έχει άραγε ο μέσος Δυτικός άνθρωπος ένα δικό του όραμα ζωής, βρίσκει νόημα στην συνηθισμένη ζωή που διαβιεί; Κάποτε ίσως να πίστεψε ότι η απόκτηση μίας πολυτελούς επαύλεως με γκαζόν και σκύλο θα τον έκανε ευτυχισμένο. Τώρα όμως, μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αδυνατεί να πλησιάσει το υλιστικό όνειρο που του προσέφεραν «αντί Θεού». Η ανεργία στην Δύση μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη όσο στον Ισλαμικό κόσμο αλλά στην Δύση λείπει κάτι πολύ σημαντικότερο: μία ζωή που να έχει νόημα να την ζει κανείς.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα, οι ελίτ της Δύσης προσπαθούν να κλέψουν τομοναδικό απάγγειο των μεσαίων και χαμηλότερων στρωμάτων: την ιστορία τους, την εθνική τους ταυτότητα και το αίσθημα του ανήκειν.

Οι ελίτ αυτές δεν έχουν αίσθηση του ανήκειν. Μεγάλωσαν σε ιδιωτικά σχολεία, σπούδασαν σε ακριβά πανεπιστήμια στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο και ανέλαβαν τις επιχειρήσεις των προγόνων τους. Οι επιχειρήσεις τους δεν έχουν σύνορα και η πίστη τους στην ιδιαιτερότητα του Έθνους από το οποίο κατάγονται ωχριά μπρος στα ιδικά τους συμφέροντα. Ζώντας στις πανάκριβες γειτονιές τους, αισθανόμενες ασφάλεια από την επ' αμοιβή ιδιωτική φρουρά τους, τούς είναι εξαιρετικά εύκολο να αρλουμπολογούν για την συναδέλφωση των λαών, για το πόσο ανοικτές οφείλουν να είναι οι Δυτικές κοινωνίες στους μετανάστες και για την ανάγκη δημιουργίας ενός Ευρωκράτους το οποίο θα παρακάμψει την «πλέμπα» όλων των Ευρωπαϊκών Εθνών ενώ την ίδια ώρα θα αφήσει τις ίδιες τις ελίτ να διαφεντεύουν τις τύχες της Ευρώπης για να «μορφώσουν» την «αδαή μάζα».

Στις ελίτ αυτές ανήκουν τα ΜΜΕ της Δύσης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο εξηγείται η ομοιογένεια των απόψεων σε διαφορετικές χώρες. Δικάζουν και καταδικάζουν στον αέρα όποιον είναι αντίθετος με την άποψή τους, επιβάλλοντας μία Πολιτική Ορθότητα που εάν κάποιος παρεκκλίνει από αυτήν χαρακτηρίζεται από ακραίος και ρατσιστής ως λαϊκιστής και ομοφοβικός. Η ηγεμονία τους πριν λίγα χρόνια ήταν αδιαμφισβήτητη. Το αισθητήριο της «πλέμπας» όμως είναι πολύ ισχυρότερο από ό,τι οι ίδιες οι ελίτ μπορούν να αντιληφθούν. Έτσι, το πρώτο χαστούκι που τους έριξαν ήταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το δεύτερο, και ηχηρότερο χαστούκι, ήταν το BREXIT. Και πιθανώς έπονται και άλλα. Όμως αυτό που τις χτυπά πιο αλύπητα από όλα είναι η ίδια η σκληρή πραγματικότητα: τα τρομοκρατικά κτυπήματα ως απόρροια του αγαπημένου τους ονείρου, της πολυπολιτισμικότητας.

Πολλοί θα προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι ο εθνικισμός ξανανεβαίνει στην Ευρώπη και ότι λαϊκιστές δημαγωγοί εκμεταλλεύονται τις άσχημες οικονομικές συνθήκες. Το κυριότερο που έχετε να κάνετε είναι να αναρωτηθείτε από ποιους εκπορεύονται τέτοιες αναλύσεις. Όταν όλων των Δυτικών το βιωτικό επίπεδο πέφτει ραγδαία, η τρομοκρατία είναι ανεξέλεγκτη και όλα τα ΜΜΕ ζητούν επιτακτικά να φέρουν στις Ευρωπαϊκές γειτονιες μαζικά μετανάστες η ιστορική αναλογία που έρχεται στο μυαλό κάποιου ιστορικού δεν είναι ο Μουσολίνι. Είναι η Μαρία Αντουαννέτα και το παντεσπάνι της.

*Πολιτικός Επιστήμων, Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Η νόσος Trump


Ο Trump είχε κάποια δυσκολία να πει στην σύζυγο από το δεύτερο γάμο ότι ήθελε διαζύγιο. Έτσι, για να αποφύγει την δυσκολία μιας απευθείας αντιπαράθεσης, προτίμησε πρώτα να διαρρεύσει την είδηση του διαζυγίου στην εφημερίδα, Daily News. Την ημέρα της είδησης, τοποθέτησε την εφημερίδα στο μαξιλάρι δίπλα από την κοιμωμένη κυρία Trump. ‘Έφυγε από το δωμάτιο και πήγε έξω για πρωϊνό.

Γενικώς, ο κ. Trump αποφεύγει τις δύσκολες στιγμές. Η γραμματέας του λέγεται ότι έχει διατηρήσει την θέση της για εικοσιπέντε χρόνια επειδή πάση θυσία αποφεύγει να του δώσει δυσάρεστες ειδήσεις. Η φυγοπονία του κ. Trump δεν φαίνεται να συνάδει με το ρόλο του Αμερικανού προέδρου που συνήθως έχει να αντιμετωπίσει ένα βουνό αρνητικό γεγονότων κάθε μέρα.

Ο Trump για τους Ρεπουμπλικάνους έχει δύο προβλήματα. Δεν είναι συντηρητικός ούτε στην ιδιοσυγκρασία, ούτε στις αρχές. Απλά λέει πράγματα με έναν ωμό τρόπο που σε μια σημαντική, αλλά όχι πλειοψηφική, μερίδα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ακούγονται ως οι αλήθειες ενός ανθρώπου που θέλει να τα βάλει με ένα αποτυχημένο κατεστημένο.

Βέβαια ο Trump όχι μόνο είναι γέννημα-θρέμμα αυτού του κατεστημένου, αποτελεί το καλύτερο σωσίβιο σωτηρίας του μιας και η παρουσία του επιτυγχάνει δύο στόχους. Πρώτον, γιατί ενώ η κύρια εκπρόσωπος αυτού του κατεστημένου θα έχανε τις εκλογές εναντίον όλων των Ρεπουμπλικάνων υποψήφιων, τώρα η Hillary Clinton έχει ένα αντίπαλο που μπορεί να τον κερδίσει. Δεύτερον, γιατί ακόμα και στο σενάριο που ο Trump κερδίζει τις εκλογές, τα τραγελαφικά που είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν, θα αμαυρώσουν το δικαίως αντισυστημικό κλίμα που δημιουργείται τώρα.

Το πλεονέκτημα του Trump σε όλη αυτή την διαδικασία είναι η πολύ φανερή απέχθεια των συστημικών ΜΜΕ εναντίον του. Είναι αυτή η απέχθεια που έχει δημιουργήσει την πολιτική νομιμοποίηση γύρω από το πρόσωπό του. Είναι το σύνηθες λάθος που γίνεται στην πολιτική, όπου ο «εχθρός του εχθρού μου» αποκτά αυτομάτως τα εχέγγυα ηγεσίας λόγω αυτής της αντιπαλότητας. Έτσι δεν υποστηρίζουμε κάποιον γι’ αυτά που πραγματικά πιστεύει, γι’ αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει στην σκέψη των αντιπάλων μας. Δεν υπάρχει στην πολιτική πιο αποτελεσματική συνταγή αυτοκαταστροφής απ’ αυτήν.

Το 1950 ο Lionel Trilling θα γράψει ότι στις ΗΠΑ το συντηρητικό ένστικτο εκφραζόταν ως μια «εριστική διανοητική χειρονομία που προσπαθεί να παρουσιασθεί ως ιδεολογία.» Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και αυτή «εριστική διανοητική χειρονομία» κατάφερε να αποκτήσει αρχές και πολιτικές θέσεις, αλλά και να δημιουργήσει μια πλειάδα θεσμών που της επέτρεψαν όχι μόνο να αποκτήσει την εξουσία, αλλά να καταφέρει να κυβερνήσει επιτυχώς. Ας ελπίσουμε ότι η υπάρχουσα κρίση είναι η περίοδος που θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα το συντηρητικό κίνημα στις ΗΠΑ να ανακτήσει τις δυνάμεις του, να ξαναβρεί τον λόγο του που η κοινωνία τον έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Εστία, 18.7.16

Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Συμφωνία «Αυγής» με «Καθημερινή»


Αν ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, γνώριζε ελληνικά, θα είχε την δυνατότητα την Παρασκευή μετά το δημοψήφισμα να θαυμάσει και να ζηλέψει την ομοιομορφία και ομοφωνία των ελληνικών ΜΜΕ στο θέμα της βρετανικής ανεξαρτησίας. Στο δελτίο του Mega το θέμα ήταν οι «αντιευρωπαϊκές τάσεις» μιας και για το μεγάλο κανάλι η ευρωκρατία των Βρυξελλών είναι η Ευρώπη. Ενώ στο ΣΚΑΙ έγινε λόγος για τον «ιό των δημοψηφισμάτων που προωθούν οι ακραίοι».

Στην «Καθημερινή» γινόταν μια εξιστόρηση μιας «αντιευρωπαϊκής ιστορίας», τα δημοψηφίσματα, ενώ η «Αυγή» έκανε λόγο για τα στελέχη του Brexit που συμπεριλάμβαναν «ακροδεξιούς, ξενοφοβικούς και ανοιχτά ρατσιστές.» Αυτή ιδεολογική συμφωνία μεταξύ «Αυγής» και «Καθημερινής» θα τρόμαζε ίσως και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, αλλά στην ιδιαίτερη ελληνική πραγματικότητα αυτό το γεγονός περνά απαρατήρητο.

Ας μην ξεχνάμε το περσινό ελληνικό δημοψήφισμα και την ομοιότητα του πολιτικού πυρήνα του Ναι και του Όχι στο συγκεκριμένο ζήτημα. Με τους πρώτους να υποστηρίζουν «ας πάρουμε όσα μας δίνουν» και τους άλλους «ας ψηφίσουμε να μας δώσουν περισσότερα.» Είχαμε δηλαδή ένα δημοψήφισμα παραλλαγές του ζήτουλα. Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης είναι προφανές ότι η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Βρετανία ήταν νοητικά μη προσβάσιμη στο ελληνικό κατεστημένο μιας και αφορούσε πολιτικές έννοιες όπως ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση, εθνική κυριαρχία και όχι κονδύλια και δάνεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο κ. Τσίπρας, που ενσαρκώνει το πλατωνικό ιδεώδες της πασοκαρίας, μίλησε για «ακραίες επιλογές της λιτότητας που διεύρυναν τις ανισότητες», διαφημίζοντας ταυτόχρονα την άγνοια του για την ουσία της πολιτικής διαμάχης στην Βρετανία, αλλά και την άγνοια του για τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη που μόλις είχαν χειροτερέψει γι’ αυτόν. Ο μέσος Βρετανός δεν ξέρει τον κ. Σόιμπλε και μετά από το δημοψήφισμα δεν πρόκειται και να τον μάθει. Η λιτότητα δεν ήταν θέμα στην Βρετανία.

Τα ΜΜΕ αμέσως ενέδωσαν στις φαντασιώσεις τους για την τιμωρία της Βρετανίας. Οι γερμανικές εργατικές ενώσεις που ξέρουν καλύτερα, είχαν συστήσει ψυχραιμία και συνεργασία όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψιν τα 94 δις εξαγωγών της Γερμανίας προς την Βρετανία. Και αν η οικονομική τιμωρία της Βρετανίας δεν ήταν αρκετή τότε τα ΜΜΕ επιστράτευσαν την τιμωρία της διάλυσης της Βρετανίας. Βέβαια αν η Σκοτία θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί για να γίνει μέλος της ΕΕ θα πρέπει να υιοθετήσει το ευρώ. Και μπορεί οι Σκωτσέζοι τώρα αντιπαθούν ιδιαίτερα τους Άγγλους, αλλά αντιπαθούν το ευρώ πολύ περισσότερο. Η ειρωνεία εδώ έγκειται στο γεγονός ότι το αγαπημένο νόμισμα της ευρωκρατίας λειτουργεί ως ένα σημαντικό εμπόδιο στην διάλυση της Βρετανίας.

Το ερώτημα για την αποτυχημένη ελίτ της Ελλάδας είναι το εξής: Μετά από έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας όπου εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα με την σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων που είχε ως βασικό αποτέλεσμα την διάλυση του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα, την ποινικοποίηση του κέρδους και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η Ελλάδα κάθε μέρα που περνά έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες να διαχειριστεί τις συνέπιες ενός Grexit. Τι θα συμβεί αν μετά από έξη χρόνια θυσιών φτάσουμε στο Grexit είτε λόγω καθολικής αποτυχίας του προγράμματος, είτε λόγω αλλαγής στρατηγικής των Ευρωπαίων; Τι ακριβώς θα έχουν να πουν στους Έλληνες πολίτες που θα έχουν υποστεί τις θυσίες αποφυγής Grexit αλλά και τις συνέπειες του;

Εστία, 4.7.2016
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Να βγει κανείς ή να μην βγει;


Αυτή την Πέμπτη οι Βρετανοί αποφασίζουν αν θα παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ή, αν θα καταφέρουν να δραπετεύσουν από τον λαβύρινθο πολιτικής και οικονομικής παράνοιας που κτίζει η σοσιαλδημοκρατική ελίτ της Ευρώπης στις Βρυξέλλες. Προς χάριν και της δικής μας ελευθερίας και ευημερίας, ας ελπίσουμε ότι θα βρουν την γενναιότητα να πουν το μεγάλο αντίο στο αντιδημοκρατικό και αντιφιλελεύθερο ιερατείο των Βρυξελλών.

Κρίνοντας τα θετικά και τα αρνητικά του μένουμε ή φεύγουμε για τους Βρετανούς, είναι σημαντικό να δούμε τους λόγους που μέχρι στιγμής επιβάλλουν στην Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ, που βασικά είναι ο εξής ένας: η παραγωγική βάση είναι ισχνή, το ελληνικό κράτος ανίκανο, και έτσι μια βίαιη και πρόχειρη έξοδος από το ευρώ αυτό τον καιρό θα δημιουργούσε μια άνευ προηγούμενου ανθρωπιστική κρίση. Αυτός είναι ο ένας και μοναδικός λόγος παραμονής.

Δεν υπάρχουν πλέον θετικά επιχειρήματα για την παραμονή στο ευρώ και την Ένωση. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν λόγω της ΕΕ. Οι μόνοι που προσβλέπουν στο μέλλον με κάποια αισιοδοξία είναι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός των Βρυξελλών και οι παρατρεχάμενοι τους σε κάθε χώρα μέλος. Το υπερκράτος των Βρυξελλών μπορεί να παράγει μόνο κακά νέα, για τα οποία έχει μία και μοναδική λύση, «περισσότερη Ευρώπη», που ουσιαστικά σημαίνει ακόμα περισσότερες εξουσίες στην αποτυχημένη πολιτική τάξη των Βρυξελλών.

Μια χώρα όπως η Βρετανία μπορεί να αντιμετωπίσει το άμεσο κόστος της ανεξαρτητοποίησης με πολύ λιγότερους κραδασμούς από ότι η Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσει να αποφύγει τις επερχόμενες κρίσεις τις ΕΕ, καθώς επίσης και την πληθώρα καταστροφικών, δαπανηρών και γελοίων νόμων και κανονισμών από τις Βρυξέλλες. Θα αποκτήσει ξανά νομοθέτες που οι πολίτες εκλέγουν και απολύουν. Οι Βρετανοί θα αποφασίζουν για τους Βρετανούς και όχι μια απόμακρη, ανεξέλεγκτη και εξουσιομανής κάστα γραφειοκρατών.

Όποιος μπορεί να δει πέρα από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, δεν μπορεί να παρά κατανοήσει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε μια πορεία πολιτικής και οικονομικής παρακμής. Είναι η ήπειρος με τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις, τρώει από τα έτοιμα και ζει στην αίγλη ενός παρελθόντος του οποίου τις πιο επιτυχημένες παραδόσεις προσπαθεί να καταργήσει. Αυτή η παρακμή δεν είναι θεόσταλτη, αλλά πηγάζει από πολύ συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Η ΕΕ έχει γίνει πλέον ένας συσσωρευτής και πολλαπλασιαστής των αδυναμιών του κάθε κράτους μέλους. Η ιδέα ότι όσοι περισσότεροι συμμετέχουμε στο λάθος τόσο λιγότερες οι καταστροφικές συνέπειες του λάθους θα αποδειχθεί εφιάλτης χειμερινής νυκτός.

«Στις 15 Ιουνίου 1215 ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ακτήμων αποδέχτηκε τη Μάγκνα Κάρτα που για πρώτη φορά έθετε τον μονάρχη υπό την εξουσία του νόμου.» Ήταν μια ξεχωριστή μέρα για την Αγγλία και για την Ευρώπη, και η απαρχή της δημιουργίας της μοντέρνας δημοκρατίας, θέτοντας όρια στην κρατική εξουσία, δημιουργώντας σταδιακά των διαχωρισμό των εξουσιών, τα βασικά πολιτικά δικαιώματα του πολίτη και τον έλεγχο της εξουσίας από τους πολίτες. Οκτακόσια και ένα χρόνια μετά, οι απόγονοι των επαναστατημένων βαρόνων καλούνται να επιβεβαιώσουν την σοφία και την διαχρονικότητα μιας εξαιρετικά ευρωπαϊκής επιλογής.
Συνέχεια

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Η Παιδεία Αφελληνίστηκε. ΣΤΟΠ.

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Λες και το σχολείο τόσα χρόνια καλλιεργούσε Έλληνες που να έχουν την συνείδηση της διαχρονίας της Ελληνικότητας και Ελληνικού τρόπου. «Μα γιατί δεν μπορεί η Ελλάδα να παράξει νέους Σεφέρηδες και νέους Ελύτες»; Διότι οι Σεφέρηδες και οι Ελύτες δεν διδάσκονταν στο σχολείο τις «αγαθοεργείες» και τις «παιδαγωγικές καινοτομίες» που εισήγαγε ο ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ ή ότι ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ΟΧΙ «ίσως παρά την βαθύτερη θέλησή του». Οι Σεφέρηδες δε και οι Ελύτες διδάσκονταν από Δασκάλους που αγαπούσαν το αντικείμενο της επιστήμης τους και δεν βρίσκονταν σε αυτήν την θέση από ένα λάθος στο μηχανογραφικό. Όποιος δε εξ αυτών δεν τιμούσε το λειτούργημά του δύσκολα θα γλύτωνε της αρνητικής αξιολογήσεως από τις αιφνίδιες επισκέψεις των επιθεωρητών. Η αριστερόστροφη μεταπολίτευση καιρό τώρα είχε υποτάξει την Ελληνική Παιδεία σε μία ιδεοληπτική αριστερή κοσμοθέαση των πραγμάτων με πιο πρόσφατο επίτευγμα των πεπραγμένων της την αφαίρεση του επιθετικού προσδιορισμού «Εθνικής» διπλα από το «Παιδείας» επί Γεωργίου Παπανδρέου του Ολίγιστου.

Νέος επικεφαλής του τελειωτικού αφελληνισμού ο κ. Αντώνης Λιάκος. Ο κ. Λιάκος πιστεύει στο Έθνος όσο πίστευε ο
Στάλιν στην Δημοκρατία. Είναι σαν η «Δεξιά» να είχε επιστρατεύσει στον διάλογο για την Παιδεία επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Η τοποθέτηση του κ. Λιάκου με τις γνωστές του θέσεις καταμαρτυρά την πιστή εφαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ των ιδεών του μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι όπου καλούσε του αριστερούς παγκοσμίως να καταλάβουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους (σχολεία, πανεπιστήμια και ΜΜΕ) για να κυριαρχήσει ο κομμουνισμός.

Έτσι, πλην της καταργήσεως των μαθητικών παρελάσεων που πραγματοποιούνται από το 1921 (και όχι από την περίοδο Μεταξά όπως προπαγανδίζεται γελοιωδώς) και την κατάργηση των Θρησκευτικών ως μαθήματος ανάδειξης της Ορθοδοξίας ως συστατικό στοιχείο Ελληνικής ιδιοπροσωπείας, δρομολογείται και η σταδιακή κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Φυσικά οι Άγγλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί που τα διδάσκονται στα σχολεία τους δεν ξέρουν τί τους γίνεται. Τρεις φορές είχε ερωτηθεί ο Γκαίτε από τους μαθητές του: «και τώρα Δάσκαλε τί να μελετήσουμε»; Τρεις φορές τους απήντησε: «τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς». Ποιος είναι ο Γκαίτε να μου πείτε μπρός τον κ. Λιάκο και τον κ. Φίλη; Η Γλώσσα μεταφέρει το συναίσθημα των ανθρώπων τη δεδομένη στιγμή που έγραφαν, μεταφέρει την βιωματική σχέση με τον τόπο και τον χρόνο, τις αιώνιες αξίες απέναντι την αγωνία του θανάτου. Όσο δε παλαιότερη η Γλώσσα τόσο ισχυρότερη η σύνδεση των τωρινών ανθρώπων με τους προγόνους τους. Αυτή ακριβώς την συναίσθηση της διαχρονικότητας του Ελληνισμού θέλουν να διαρρήξουν οι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι κινήσεις βέβαια δεν θα είχαν καμμία ουσία εάν δεν υπήρχε και σε κάθε πανεπιστήμιο μία ομάδα «ευηπόληπτων» καθηγητών που να προπαγανδίζουν προς τα πού πρέπει να κινείται η Παιδεία γενικότερα. Το «κύρος» του πανεπιστημιακού καθηγητή δίδει μία επιπλέον νομιμοποίηση στην εξουσία και ταυτόχρονα της επιτρέπει να διαιωνίζονται οι ιδέες της όταν την χάσει ώστε να επανέλθει σε αυτήν ευκολότερα και γρηγορότερα. Απεφάσισαν λοιπόν οι του ΣΥΡΙΖΑ με τον Νόμο 4385 να επιτρέπεται η μετάταξη καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην τριτοβάθμια δίχως την σύμφωνη γνώμη των τμημάτων που θα υποδεχθούν τους μεταταγέντες. Με λίγα λόγια: συνδικαλιστές καθηγητές γυμνασίου και λυκείου προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνονται καθηγητές πανεπιστημίου εκτοπίζοντας νέους επιστήμονες με πραγματικά προσόντα. Πιστοποιητικά επιστημονικών φρονημάτων δηλαδή.

Και ενώ όλα αυτά τα τερατουργήματα λαμβάνουν χώρα, ο Πρίγκηψ της Συγγρού σιωπά. Άραγε να φταίει η επικείμενη προσάρτηση Διαμαντοπούλου, Πρετεντέρη και Ραγκούση; Εάν αυτή είναι η αιτιολογία καλώς πράττει και σιωπά. Για Εθνική Ταυτότητα θα μιλάμε τώρα;

*Πολιτικός Επιστήμων, Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
rkaliviotis@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Το δικαίωμα στο λάθος


Το κομματικό όργανο ανακοίνωσε την είδηση με τον δέοντα ενθουσιασμό, «Φρένο στην ρητορική μίσους από Κομισιόν και social media» έγραφε ο τίτλος της «Αυγής». Η χαρά της «Αυγής» ήταν αναμενόμενη μιας και η επέκταση της κρατικής εξουσίας στο τι επιτρέπεται να λέει και να σκέφτεται ο πολίτης αποτελεί το τελευταίο και κορυφαίο ανάχωμα προσωπικής ελευθερίας που θέλει να καταργήσει ο κάθε κρατιστής.

Αν αναγνωρίζεις στο κράτος την εξουσία και την ικανότητα να καθορίζει την σκέψη και τον λόγο σου, τότε όλα τ’ άλλα ζητήματα ατομικής ελευθερίας μετατρέπονται σε υποσημειώσεις κρατικών αρμοδιοτήτων. Αν στο κράτος αναγνωρίζεται αυτή η ύψιστη τεχνογνωσία, τότε το πως διαπαιδαγωγούνται τα παιδία σου είναι προφανώς αρμοδιότητα του κράτους - με τον γονέα ως απλό διεκπεραιωτή της κρατικής πολιτικής. Ασφαλώς και το κράτος γνωρίζει πόσα πρέπει να κερδίζεις και πόσα πρέπει να σου μένουν. Εξυπακούεται ότι θα μπορεί να ρυθμίζει και να κρατικοποιεί την καθημερινότητα του πολίτη, χωρίς καμία αναστολή και με πολύ πάθος. Η αποδοχή της λογοκρισίας σηματοδοτεί μια χωρίς όρια κρατική εξουσία. Είναι η αρχή που παγιώνει τις κρατικές καταχρήσεις του χθες και νομιμοποιεί τα πολιτικά εγκλήματα του αύριο.

Αν κάτι αναμφίβολα επιβεβαίωνε την ευρωπαϊκή πολιτισμική διαφορά ήταν η οριοθέτηση της κρατικής εξουσίας. Η αναγνώριση, ότι άτομα και πέρα από το κράτος συλλογικότητες, είχαν ένα πεδίο δράσης και έκφρασης στο οποίο η κρατική εξουσία δεν μπορούσε να εισβάλλει. Το δικαίωμα του πολίτη να έχει και να εκφράζει ιδέες αντίθετες από αυτές των κρατούντων, αντίθετες από αυτές της πλειοψηφίας, αντίθετές από αυτές που ορίζει ο κοινός νους ως υπεύθυνες, ακίνδυνες και χρήσιμες. Αυτό το δικαίωμα στο λάθος, είναι το κορυφαίο συστατικό της ευρωπαϊκής πολιτικής ταυτότητας.

Η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου ταυτίζεται από το πολιτικό-εκδοτικό κατεστημένο με την ρητορική μίσους, και έτσι το να εκφράζει κανείς την υποστήριξη του σε αυτό το κορυφαίο πολιτικό δικαίωμα του πολίτη είναι πλέον μια ύποπτη ενασχόληση. Δεν είναι τυχαίο που στα συστημικά μέσα ενημέρωσης σπανίζουν οι φωνές που υποστηρίζουν την ελευθερία του λόγου, επιβεβαιώνοντας την ρήση του Βολτέρου, ότι «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο, όταν η εξουσία έχει άδικο.»

Η λογοκρισία πωλείται στην Ευρώπη ως μια προσπάθεια να περιοριστεί η ρητορική μίσους. Μην ανησυχείτε, ψιθυρίζει η πολιτική τάξη, η λογοκρισία δεν αφορά εσάς, μόνο κάποιους ελάχιστους ακραίους. Οπότε θα ήρθε κάπως ξαφνικό στον κ. Μπέμερμαν από την Γερμανία, ο οποίος έκανε το λάθος να γράψει ένα σατιρικό ποίημα για το τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. «Το πρωτοδικείο του Αμβούργου απαγορεύει στον συγγραφέα του ποιήματος να επαναλαμβάνει δημοσίως ή να αναδημοσιεύει εκτενή αποσπάσματά του στο σύνολο της Γερμανίας.»

Ένα ευρωπαϊκό δικαστήριο, απαγορεύει σ’ έναν ευρωπαίο πολίτη, να δημοσιεύσει ένα σατιρικό ποίημα με στόχο έναν ξένο αυταρχικό πολιτικό. Πριν μερικά χρόνια κάτι τέτοιο δεν θα έστεκε ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τώρα, μετά από χρόνια πλύσης εγκεφάλου για τα οφέλη της λογοκρισίας, αντιμετωπίζουμε την συγκεκριμένη είδηση σαν όλες τις άλλες. Και το γεγονός αυτό, ότι μια ακραία και επικίνδυνη εξέλιξη αντιμετωπίζεται ως κάτι σύνηθες και τετριμμένο, απλά αποδεικνύει πόσο λιγότερο ευρωπαϊκή γίνεται κάθε μέρα η Ευρώπη.

Εστία, 6.6.2016
Συνέχεια

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Μαϊμουδίζοντας την “πεφωτισμένη” παγκόσμια οικονομική κοινότητα


Του Ευθύμη Μαραμή

Όταν το κράτος απαλλοτριώνει ιδιωτικό πλούτο τον οποίο υποτίθεται πως οφείλει να προστατεύει και μάλιστα αυτό συμβαίνει υπό τις επευφημίες μεγάλου μέρους των κατοίκων της χώρας ως "αναγκαίο μέτρο για την ανάπτυξη", μιλάμε για μια κοινωνία σε παρακμή. Παρακμή αντιληπτικής ικανότητας, αποτέλεσμα προπαγάνδας. Το κράτος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που κατασπατάλησαν τον δημόσιο πλούτο και χρεοκόπησαν τη χώρα, έχουν αναλάβει την "ανάπτυξη" μέσω απαλλοτρίωσης από την μία και μέσω της ίδιας συνταγής (ΕΣΠΑ, δημόσιες δαπάνες) από την άλλη. Οι θεσμοί της ΟΝΕ δε, που χρηματοδοτούν αυτά τα σχέδια και τα επευφημούν (νωπές είναι οι δηλώσεις  Ντάισελμπλουμ υπέρ της υψηλής φορολόγησης ως αναγκαίας εν μέσω κρίσης) αποτελούν εχθρό και όχι εταίρο της χώρας.


Το κράτος ΔΕΝ είμαστε εμείς. Η διεστραμμένη αυτή αντίληψη είναι ακριβώς η άφεση αμαρτιών προς το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Το χρέος του κράτους είναι επαχθές κατά τον ακριβή ορισμό της λέξης και οι κάτοικοι της χώρας πρέπει να το αποκηρύξουν αρχικά στην συνείδηση τους ώστε ακολούθως να πάψουν επιτέλους οι πολιτικές δυνάμεις να διαδέχονται η μία την άλλη στην εξουσία και ανενδοίαστα να μας κουνάνε το δάχτυλο επιβάλλοντας μας “αναπτυξιακά” μέτρα.

Το οικονομικό μοντέλο του Κεϋνσιανισμού δε, (Δημόσιες δαπάνες και επενδύσεις, επιχορήγηση επιχειρήσεων, φτηνό χρήμα για όλους) θα έπρεπε να υφίσταται πλέον μόνο σε συζητήσεις αστοιχείωτων, αμετανόητων, γραφικών κεντρικών σχεδιαστών. Η Ελλάδα πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε να απελευθερωθεί από τις κρατικές συμμορίες που κατέστρεψαν την οικονομία και να επιστρέψει η εκπαίδευση και η εκμάθηση πραγματικών οικονομικών αποταμίευσης, κεφαλαιακής διάρθρωσης και καπιταλιστικής ηθικής. Είναι αδύνατον να συμβεί αυτό υπό καθεστώς μονοπωλίου εκπαιδευτικής ύλης και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από το κράτος.

Είναι δυνατόν να διδάσκουν τα παιδιά, άνθρωποι που πληρώνονται δια της βίαιης απαλλοτρίωσης; Δηλαδή τι είδους ανθρώπους περιμέναμε να διαμορφώνει ένα τέτοιο σύστημα εκπαίδευσης; Και ειδικότερα, ποιες σχολές οικονομικών θα προωθεί αυτό το σύστημα, πέρα από αυτές που προκρίνουν την αποδοχή της βίαιης απαλλοτρίωσης; Ας μην απορούμε συνεπώς και δεδομένης αυτής της κατάστασης, που η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών είναι αριστεροί, σοσιαλφιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, θιασώτες της “δωρεάν” κρατικής παιδείας. Να απορούμε καλύτερα με τους εαυτούς μας, την απάθεια μας και την ανοχή μας απέναντι σε αυτό το κρατικό σύστημα εκπαίδευσης, το οποίο δηλητηριάζει τα παιδιά.

Μεγάλα ερωτηματικά

Μετά από την “μεγάλη επιτυχία” των πακέτων ΜΟΠ, Ντελόρ, ΕΣΠΑ, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως τα πακέτα Γιουνκέρ  θα συνεχίσουν να εγγυώνται την “επιτυχημένη” πορεία της Ελλάδας; Ας σοβαρευτούμε καλύτερα. Έχουμε αναλογιστεί ποτέ πως ίσως αυτά τα μοντέλα οικονομικών που ακολουθεί σύσσωμο το Ελληνικό κράτος, μαϊμουδίζοντας την παγκόσμια Κεϋνσιανή ορθοδοξία , δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα;  Αν μη τι άλλο, προκαλεί προβληματισμό η πεποίθηση πως ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνεται και η φτώχεια μειώνεται, όταν το παγκόσμιο χρέος είναι τριπλάσιο της οικονομικής δραστηριότητας. Τι συνέβη ξαφνικά και το “χρέος δεν έχει καμία σημασία”; Ποιος θα αποπληρώσει όλα αυτά τα χρέη;  Τι είδους ασυνειδησία είναι αυτή που δηλητηρίασε έτσι την οικονομική σκέψη; Θα κληροδοτήσουμε αυτά τα χρέη στα παιδιά μας, βασισμένοι στις εγκληματικές ανοησίες της σύγχρονης οικονομικής σκέψης πως: “στο κάτω κάτω, μακροπρόθεσμα θα πεθάνουμε όλοι”;
Γιατί θα πρέπει συνεχώς να παραδειγματιζόμαστε από μία παγκόσμια οικονομική κοινότητα, η οποία όχι απλά δεν εγγυάται καμία ευημερία, τουναντίον παρέχει τρανταχτές ενδείξεις πως πηγαίνει κατά διαόλου, βουτηγμένη μέσα στην απληστία την αλαζονεία και την άγνοια. Ξεχάσαμε πως το 2008, το παγκόσμιο νομισματικό κατεστημένο, έφτασε ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση; Ξεχάσαμε πως το ίδιο αυτό σύστημα, εξέδωσε τρισεκατομμύρια νέου χρέους, ως αντίδοτο στο χρέος που ήδη πνίγει τον πλανήτη; Γιατί να μην έχει η Ελλάδα ως χώρα την δική της εναλλακτική σκέψη, ειδικά λαμβάνοντας υπ όψη την ιδιαίτερα δυσχερή θέση στην οποία  αυτά τα οικονομικά μοντέλα την έφεραν;

Ανάπτυξη η παρακμή;

Αν το κέρδος κάποιου, αποτελεί ζημία για κάποιον άλλον, μπορεί να μελετηθεί (σε συνδυασμό με τις πολιτισμικές αλλαγές) με το αν αυξάνεται η μειώνεται ο πληθυσμός. Αν πραγματικά η ζημία γίνει μεγαλύτερη από το κέρδος, ο πληθυσμός θα μειώνεται, η θα μεταναστεύει. Φαίνεται πως συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία του δυτικού κόσμου έχουν περιέλθει σε τέτοια παρακμή. Οικονομική συνταγή αυτών των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών είναι το υπερβολικό χρέος (που “δεν έχει καμία σημασία” σύμφωνα με κάποιους “ειδικούς”). Πολιτισμική συνταγή, φαίνεται κοινά να είναι η απαξίωση της θρησκείας, της οικογένειας, των ηθών εν γένει στις παραδοσιακές σχέσεις, καθώς επίσης και η αποθέωση του κράτους ως κοινωνικού προστάτη (Κράτος ως αντικαταστάτης της οικογένειας). Για παράδειγμα, η αδυναμία πολλών ανθρώπων να αποκτήσουν παιδιά, ήδη αποδίδεται από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους στο υπερβολικό χρέος που έχουν αναλάβει και στις ασφαλιστικές εισφορές για τις συντάξεις προηγούμενων γενιών. Πολλά κρατικά ασφαλιστικά συστήματα στην Ευρώπη, κρίνονται μη βιώσιμα λόγω δημογραφικής παρακμής. Αυτά, αν μη τι άλλο, είναι στοιχεία που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη, ώστε να τεθεί επιτέλους υπό αμφισβήτηση το οικονομικό και πολιτισμικό μοντέλο του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Είναι εκπληκτικό πάντως , το γεγονός πως αυτοί που έδωσαν και δίνουν αγώνα για την απαξίωση της θρησκείας (της πίστης σε μία απάτη όπως διατείνονται) να υποστηρίζουν ένα ακάλυπτο νομισματικό σύστημα, κοπανιστού αέρα, βασισμένο στην πίστη. Με άλλα λόγια, την πίστη σε μια απάτη.

Μεταρρύθμιση

Επιστροφή στα οικονομικά του κλασικού καπιταλισμού. Αυτή είναι μιας πρώτης τάξης μεταρρύθμιση και φυσικά δεν πρόκειται να συντελεστεί από το κράτος. Το κράτος δεν θα πυροβολήσει τα πόδια του για το καλό της κοινωνίας και θα πρέπει να γίνει κατανοητό αυτό. Το κράτος και οι μηχανισμοί του τρέφονται δια της φορολογικής απαλλοτρίωσης και της αναδιανομής, η οποία βαφτίστηκε “οικονομική επιστήμη”. Ο “πατέρας” αυτού του ολοκληρωτικού μοντέλου κατείχε την τακτική εξυπνάδα να μεταμφιέσει παμπάλαιες κρατικιστικές και πληθωριστικές πλάνες με
σύγχρονη, ψευδοεπιστημονική ορολογία, κάνοντας αυτές τις αρχαίες δοξασίες να φαίνονται ωσάν τα τελευταία ευρήματα της οικονομικής επιστήμης. Ο Keynes με αυτόν τον τρόπο οδήγησε το παλιρροϊκό κύμα του κρατισμού και του σοσιαλισμού, της διαχείρισης και του σχεδιασμού των οικονομιών από τις κρατικές συμμορίες. Ο Keynes εξάλειψε τον ρόλο της οικονομικής θεωρίας ως επικριτή των πληθωριστικών , κρατικιστικών συστημάτων, με αποτέλεσμα μια νέα γενιά οικονομολόγων να ανέλθει στην ακαδημαϊκή εξουσία και να γίνει φυσικά άμεσα αποδεκτή από τους πολιτικούς απολαμβάνοντας προνόμια και πλούτο. Εκπαίδευση στο σπίτι συνεπώς, είναι μια καλή λύση ώστε να διδαχτούν οι άνθρωποι κλασικά οικονομικά.

Το κράτος και το μονοπωλιακό χρηματοπιστωτικό σύστημα παράγουν χρέος που καλούνται να αποπληρώσουν σε μεγάλες κλίμακες οι λαοί που δεν τυγχάνουν κρατικών προνομίων. Η αποκέντρωση και η διάσπαση εξουσιών σε όσο το δυνατόν μικρότερα μέρη, τοπικά και διοικητικά, είναι το φιλελεύθερο μοντέλο κόντρα στον συγκεντρωτισμό και τις ομοσπονδίες υπερ-κρατών τύπου ΕΕ. Η νομισματική απελευθέρωση και η ελεύθερη κυκλοφορία νομισμάτων αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο βήμα προς την νομιμοποίηση του καπιταλισμού. Δεν νοείται καπιταλισμός με μονοπώλιο νομίσματος. Μονοπώλιο του πυρήνα δηλαδή και της ουσίας των συναλλαγών σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Συμπέρασμα

Μερικές σύντομες και περιεκτικές σκέψεις απο τον Nicholas Taleb

"Αυτό που βλέπουμε σε όλο τον κόσμο, από την Ινδία ως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, είναι η εξέγερση ενάντια στον εσωτερικό κύκλο των “υπαλλήλων”  χάραξης πολιτικής και στους δημοσιογράφους τσιράκια-γνώστες των πάντων. Αυτή η πατερναλιστική ημι-πνευματική κλάση εμπειρογνωμόνων με κάποια Ivy League εκπαίδευση, Οξφόρδης -Cambridge, ή ανάλογης ταμπέλας, που μας υπαγορεύουν: 1) τι πρέπει να κάνουμε, 2) τι να φάμε, 3) πώς να μιλάμε, 4) πώς να σκεφτόμαστε και 5), τι να ψηφίσουμε.
Με την ψυχιατρική να επιβεβαιώνεται λιγότερο από 40%, τις διατροφικές συμβουλές να αναστρέφονται μετά από 30 χρόνια λιπο - φοβίας, την μακροοικονομική ανάλυση χειρότερη και από την αστρολογική πρόβλεψη, την μικροοικονομική πρόγνωση λάθος στο 40% του χρόνου και τις φαρμακευτικές δοκιμές να επιβεβαιώνονται μόνο στο 1 / 5ο του χρόνου, οι άνθρωποι είναι άψογα προικισμένοι ώστε να στηρίζονται στα δικά τους πατρογονικά ένστικτα και να ακούνε καλύτερα την γιαγιά τους, η οποία έχει πιο ακριβή εμπειρική επιβεβαίωση από αυτά τα τσιράκια χάραξης πολιτικής"

Ο κ. Ευθύμης Μαραμής είναι επιχειρηματίας/επενδυτής, ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης.
Συνέχεια

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ο σοσιαλιστικός κατήφορος


Ο οικονομολόγος Milton Friedman είχε πει ότι αν βάλεις το κράτος υπεύθυνο για την έρημο Σαχάρα, σε πέντε χρόνια θα υπάρξει ανεπάρκεια άμμου. Οι σοσιαλιστές, που φαίνεται έχουν ως βασικό σκοπό της ζωής τους να αποδεικνύουν πόσο διορατικός ήταν ο Friedman, κατάφεραν η Βενεζουέλα - η χώρα με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο - να χρειάζεται τώρα να κάνει εισαγωγές πετρελαίου.

Βέβαια πριν υπάρξει η ανεπάρκεια στο πετρέλαιο, είχε υπάρξει έλλειψη σε πολλά άλλα αγαθά, με πρώτο και καλύτερο το χαρτί υγείας, προκαλώντας νεοφιλελεύθερα ειρωνικά σχόλια του τύπου: ο σοσιαλισμός έχει αφοδεύσει την ελπίδα κτλ. Κάποτε η βρετανική «Αυγή», ο Guardian, έγραψε ότι η Βενεζουέλα με ετήσια έσοδα 90 δις δολάρια από το πετρέλαιο είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει μια βαθιά οικονομική κρίση, αγνοώντας την ικανότητα και ιστορία των σοσιαλιστικών οικονομικών να δημιουργούν φτώχια, μιζέρια και λιμοκτονίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Μάο Τσετούνγκ, είδωλο του κ. Τσίπρα, ο οποίος με το οικονομικό του πρόγραμμα «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» μεταξύ 1958-61 στην Κίνα, κατάφερε να προσθέσει 45 εκατομμύρια νεκρούς στον κατάλογο των θυμάτων του και έτσι να ξεπεράσει ακόμα και τον αιμοσταγή Χίτλερ που είχε προκαλέσει έναν παγκόσμιο πόλεμο.

Η κοινωνική εξαθλίωση στην σοσιαλδημοκρατία, τον σοσιαλισμό ή τον κομμουνισμό είναι απλά θέμα χρόνου, για τον απλούστατο λόγο ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της οικονομίας έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την καταστροφή της παραγωγικής βάσης. Όσο περνάει ο καιρός, το σύστημα αφαιρεί ανθρώπους από την παραγωγική διαδικασία και τους προσθέτει στις τάξεις είτε των παρασιτικών, είτε των ειλώτων. Όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερα υλικά παράγουν όλο και λιγότερα αγαθά. Η φτωχοποίηση είναι αναπόφευκτη, και οι εξωτερικοί παράγοντες απλά επιβραδύνουν ή επιταχύνουν αυτή την διαδικασία.

Η κατάσταση στην Βενεζουέλα είχε αρχίσει να χειροτερεύει πολύ πριν ξεκινήσει η πτώση της τιμής του πετρελαίου. Οι ελλείψεις σε βασικά αγαθά είχαν παρουσιαστεί εδώ και χρόνια. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου επιτάχυνε την διαδικασία φτωχοποίησης. Για να διατηρήσει η Βενεζουέλα το βιοτικό επίπεδο που είχε, θα έπρεπε η τιμή του πετρελαίου όχι μόνο να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα, αλλά να συνεχίζει να ανεβαίνει κάθε χρόνο με ρυθμούς που θα ήταν αρκετοί για να καλύψουν την απώλεια παραγωγής και παραγωγικότητας στην υπόλοιπη οικονομία λόγω των σοσιαλιστικών πολιτικών, πράγμα σχεδόν αδύνατον. Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό δεν είναι μόνο ότι τα χρήματα των άλλων κάποτε τελειώνουν, αλλά επίσης το γεγονός, ότι πολλές φορές τα χρήματα των άλλων απλά δεν φτάνουν.

Οι υπηρεσίες ανοίγουν μόνο δύο μέρες την εβδομάδα για να μην χαλάνε ρεύμα. Η εγκληματικότητα καλπάζει, τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε τα πιο βασικά υλικά με αποτέλεσμα δεκάδες να πεθαίνουν καθημερινά λόγω αυτών των ελλείψεων. Στα σουπερμάρκετ που είναι ακόμα ανοιχτά, σχηματίζονται ουρές στις οποίες οι πολίτες περιμένουν για ώρες μήπως και προλάβουν να προμηθευτούν λίγα βασικά τρόφιμα. Μερικοί έχουν αρχίσει να κυνηγούν σκύλους, γάτες και περιστέρια. Αν η συντρόφισσα Δούρου επισκεφθεί ξανά την Βενεζουέλα, ας περάσει πρώτα από την Πλατεία Συντάγματος, και, με μερικά μεγάλα άλματα προς τα εμπρός, ας τσακώσει κάμποσα περιστέρια. Μην πάει στους συντρόφους με άδεια χέρια.

Εστία, 23.5.16
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Εισπράκτωρ Χάρης Θεοχάρης


Η απέχθεια για τον ιδιωτικό τομέα δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια υπερκομματική συνήθεια που εξηγεί σ’ ένα σημαντικό βαθμό την σχετικά πρόσφατη χρεοκοπία μας. Ο λατρευτός των ΜΜΕ και του κατεστημένου, κ. Χάρης Θεοχάρης, καταδεικνύει ότι η φορολαγνεία είναι ένα ενδημικό στοιχείο του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Ίσως η καλύτερη δικαιολογία για τα πεπραγμένα του κ. Θεοχάρη ως γενικού γραμματέα Εσόδων είναι ότι απλά εκτελούσε αποφάσεις μέσα σ’ ένα περιβάλλον που διαμορφωνόταν από τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης. ‘Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά αποδεικνύει ότι έδειξε ιδιαίτερο ζήλο επιβάλλοντας μια πολιτική που είχε ως κεντρικό στόχο την δήμευση του εν Ελλάδι ιδιωτικού πλούτου προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα χρέη που δημιουργήσαν η πολιτική τάξη και οι πελάτες της.

Αν ο κ. Θεοχάρης ανέπτυξε μια ειδικότητα ήταν στο να βάζει εμπόδια στις αποφάσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που είχαν ως στόχο έστω και μια μικρή ελάφρυνση των φορολογικών βαρών για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να εμποδίζει ακόμα και την απαλλαγή «καταβολής ΦΠΑ από εταιρείες που έκαναν δωρεές τροφίμων, φαρμάκων και άλλων αγαθών για φιλανθρωπικούς σκοπούς.» Το ότι ο κ. Θεοχάρης θεωρούσε ότι το κράτος έπρεπε να φορολογήσει ακόμα και την φιλανθρωπία στην διάρκεια μιας τεράστιας κρίσης που το ίδιο δημιούργησε, αποδεικνύει το εύρος της κρατικιστικής του εμμονής.

Την εποχή Θεοχάρη ένα «λογιστικό λάθος 4 ευρώ μπορούσε να φτάσει σε 12 μήνες στα 43.055,68 ευρώ πρόστιμο.» «Οφειλή ύψους 5 ευρώ μπορούσε να ενεργοποιήσει διατάξεις που προβλέπει ο νόμος για κατάσχεση μισθών και ακινήτων.» Το κράτος θα μπορεί να βάλει χέρι σε καταθέσεις και θυρίδες και «θα μπορεί να προχωρά σε προληπτικές κατασχέσεις, οι οποίες θα γίνονται με την αιτιολογία διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος». Θα υπάρξει ακόμα και η ιδέα για «αναδρομικούς φόρους σε… λίστες γάμων, για όσους παντρεύτηκαν από το 2001».

Η φιλοσοφία Θεοχάρη, απλοϊκή θεωρητικά, τιμωριτική ηθικά και καταστροφική οικονομικά, θα έχει ως βασικό αξίωμα ότι η πρωταρχική ιδιότητα του πολίτη είναι ότι συνιστά φορολογητέα ύλη για το κράτος. Το κράτος δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη, αλλά ο πολίτης υπάρχει για να παράγει φόρους για το κράτος.

Θα δηλώσει ο κ. Θεοχάρης «ότι οι επιχειρήσεις που οφείλουν και δημιουργούν ελλείμματα είναι προτιμότερο να κλείσουν παρά να παραμείνουν ανοιχτές και να συνεχίσουν να παράγουν ελλείμματα στο κράτος, στα ασφαλιστικά ταμεία και τους εργαζομένους.» Για τον κ. Θεοχάρη δεν είναι το κράτος που με τις μεγάλες δαπάνες και τα χρέη του και με την επακόλουθη υψηλή φορολογία, δημιουργεί μαύρες τρύπες στις επιχειρήσεις, αλλά το αντίθετο. Γενικά, το κράτος δαπανά και χρεώνεται και αν η πολίτης δεν μπορεί να πληρώσει τα σπασμένα τότε δημιουργεί ελλείματα στο κράτος. Κορυφαίο παράδειγμα διεστραμμένης λογικής.

Πρόσφατα ο κ. Θεοχάρης αποχώρησε από το Ποτάμι. ‘Όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτή η κίνηση του έχει περισσότερο να κάνει με τα ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά του Ποταμιού στις δημοσκοπήσεις. Είναι προφανές ότι ο κ. Θεοχάρης θα προσπαθήσει να μεταπηδήσει σε κόμμα που θα του εξασφαλίσει την διατήρηση της βουλευτικής έδρας. Πάση θυσία θα πρέπει να παραμείνει τρόφιμος του ελληνικού δημοσίου. Ως πρώην γενικός γραμματέας Εσόδων κατανοεί πόσο επικίνδυνο θα ήταν να καταλήξει φορολογητέα ύλη στον ιδιωτικό τομέα.

Εστία, 9.5.2016
Συνέχεια