Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Γιατί η Θάλεια Δραγώνα δεν είναι και τόσο διαφορετική από τον ... Γιώργο Καρατζαφέρη


Η παραίτηση της Θάλειας Δραγώνα από τη θέση της στο Υπουργείο Παιδείας, προκάλεσε ανείπωτη θλίψη στους "προοδευτικούς" κύκλους της χώρας. Και όμως, η φιλοσοφία της κ. Δραγώνα και άλλων αριστερόστροφων γραφειοκρατών που σκοπεύουν , μέσω της κρατικής εξουσίας, να επιβάλλουν τα "πολυπολιτισμικά" τους οράματα σε γονείς και μαθητές, δεν διαφέρει και τόσο από τη φιλοσοφία των "υπερπατριωτών" του αντίπαλου στρατοπέδου . Ένα παλαιότερο άρθρο μου από το Φεβρουάριο του 2010:

"Στην αρχή ήταν το περίφημο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού . Θύελλα αντιδράσεων ξεσηκώθηκε για τον «πολιτικά ορθό» τρόπο , με τον οποίο επέλεξε η κυρία Ρεπούση να αφηγηθεί την ελληνική Ιστορία στους μαθητές ενώ η φράση «παρατηρήθηκε συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης» άφησε εποχή .Τελικά, το βιβλίο αποσύρθηκε. Τον προηγούμενο μήνα, μια άλλη γυναίκα τάραξε τα, ούτως ή άλλως, όχι και τόσο ήρεμα νερά της ελληνικής εκπαίδευσης. Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάλεια Δραγώνα διορίζεται ειδική γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας και αμέσως σχηματίζεται εναντίον της ένα ευρύ μέτωπο που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα (από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη) και ζητάει οργισμένο την παραίτηση της! Ο λόγος ; Oι «ανθελληνικές θέσεις», που όπως υποστηρίζουν οι επικριτές της, διατύπωσε στο παρελθόν η κυρία Δραγώνα ,μέσα από το βιβλίο της ««Τι είν΄ η πατρίδα μας;» .

Και απ’ ότι φαίνεται, υπάρχουν πολλά μέτωπα που ενδέχεται να ανοίξουν στο μέλλον . Ενδεικτικά, διαβάζω στην «Καθημερινή» της 4ης Φεβρουαρίου πως η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο για άρση της υποχρεωτικότητας του μαθήματος των Θρησκευτικών. Μπορείτε ήδη να φανταστείτε τις αντιδράσεις…. Τι συμβαίνει τελικά στην ελληνική εκπαίδευση ; Μήπως όπως στις Η.Π.Α., όπου ακόμη μαίνεται η διαμάχη μεταξύ της Θρησκευτικής Δεξιάς και αυτών που υποστηρίζουν πιο κοσμικές αξίες , έτσι και στην Ελλάδα, πρόκειται τα σχολεία να αποτελέσουν ένα πεδίο συνεχούς αντιπαράθεσης και διεξαγωγής «πολιτιστικών πολέμων» («culture wars»), που θα διχάσουν την κοινωνία;

Το πιο ανησυχητικό είναι πως σε αυτό τον «πόλεμο» είναι δύσκολο να βρεθεί πεδίο συνεννόησης και συμβιβασμού . Οι δύο πλευρές ασπάζονται εκ διαμέτρου αντίθετες αξίες και έχουν διαφορετική κοσμοθεωρία για τον τρόπο που πρέπει να οργανωθεί όχι μόνο η Παιδεία αλλά και η ίδια η κοινωνία. Οι μεν πιστεύουν στις αξίες του «πολυπολιτισμού» , και προτιμούν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα προωθεί τη «συναδέλφωση των λαών» και θα αμφισβητεί τους «εθνικούς μύθους», οι δε δίνουν έμφαση στην αξία του έθνους και της Ορθοδοξίας, σαν απαραίτητα στοιχεία για να διατηρήσουμε την ταυτότητα μας σε ένα ρευστό, παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Οι χαρακτηρισμοί που εξαπολύει το ένα στρατόπεδο εναντίον του άλλου , με δυσκολία μπορούν να θεωρηθούν ως δείγματα …ήπιου και νηφάλιου πολιτικού λόγου: «εθνικιστές», «φασίστες», από τη μια μεριά, «ανθέλληνες», «πράκτορες των ξένων δυνάμεων», από την άλλη .

Κι όμως οι εκπρόσωποι και των δυο πλευρών , όσο και αν με μια πρώτη ματιά, φαίνονται τόσο διαφορετικοί , στην πραγματικότητα, χωρίς να το συνειδητοποιούν , είναι και τόσο όμοιοι ταυτόχρονα . Και οι δυο διακατέχονται από τον ίδιο πατερναλιστικό τρόπο σκέψης και δράσης . Χρησιμοποιώντας το συγκεντρωτικό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και την κρατική εξουσία, θέλουν απλά να επιβάλλουν τη δικιά τους κοσμοθεωρία και τις δικιές τους αξίες , σε όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα με το αν συμφωνούν ή όχι μαζί τους. Και δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, κάνει αναπόφευκτη αυτή την εξέλιξη . Το υπουργείο Παιδείας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε όλα τα σχολεία της χώρας, ακόμη και στα ιδιωτικά, και καθορίζει με κάθε λεπτομέρεια το πρόγραμμα και τα βιβλία που θα διδαχθούν . Όποιος επικρατήσει στην πολιτική διαμάχη, αυτός και θα καθορίσει τί θα διδαχθούν οι Έλληνες μαθητές. Με αυτή τη συγκεντρωτική προσέγγιση όμως , πάντα θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Τελικά, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι πραγματικά θέλουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι γονείς των μαθητών . Καλώς ή κακώς, υπάρχουν γονείς , που δεν θέλουν τα παιδιά τους να διδάσκονται το βιβλίο της κυρίας Ρεπούση, αλλά προτιμούν μια άλλη πιο «εθνοκεντρική» αντίληψη της Ιστορίας . Από την άλλη, υπάρχουν γονείς που ανατριχιάζουν και μόνο με την ιδέα πως τα «βλαστάρια» τους θα πρέπει να διδάσκονται θρησκευτικά στο σχολείο . Ανάλογα με τις ιδεολογικές σας προτιμήσεις, μπορείτε να χαρακτηρίσετε τους πρώτους «οπισθοδρομικούς» , και τους δεύτερους «πράκτορες του Σόρος» , όμως αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν λόγο στην εκπαίδευση των παιδιών τους, ειδικά όταν την ακριβοπληρώνουν μέσω των φόρων τους .

Πέρα από το ψευτοδίλημμα «ανθελληνισμός ή πατριωτισμός », γιατί δεν δοκιμάζουμε κάτι τελείως διαφορετικό ; Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν τέτοιες διαμάχες στο μέλλον είναι η ριζική αποκέντρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Κάθε σχολείο ας επιλέγει μόνο του το πρόγραμμά και τα βιβλία που θα διδάσκει . Οι γονείς με τη σειρά τους, ας έχουν δικαίωμα να επιλέξουν το σχολείο της αρεσκείας τους , με βάση τις αξίες που θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους . Σε ένα πραγματικά αποκεντρωμένο σύστημα, κανείς δε θα ενδιαφέρεται για το αν θα διοριστεί Γραμματέας του Υπουργείου η Θάλεια Δραγώνα ή ο Χρήστος Γιανναράς.

Αξίες συντηρητικές ή προοδευτικές, αξίες χριστιανικές ή κοσμικές. Δε με ενδιαφέρει καθόλου να πάρω θέση για το ποιες προτιμώ. Σε μια πλουραλιστική κοινωνία, μπορούν να συνυπάρξουν όλες .Oι εκάστοτε ευνοημένοι του πολιτικού παιχνιδιού δεν πρέπει να επιβάλλουν σε όλους μας τις δικιές τους αξίες, είτε αυτές έχουν «προοδευτικό», είτε «συντηρητικό» μανδύα. Ας ανήκει η επιλογή στους γονείς και όχι στους γραφειοκράτες του Υπουργείου Παιδείας. "

6 σχόλια:

Αναρχοφιλελευθερος είπε...

«Οι γονείς με τη σειρά τους, ας έχουν δικαίωμα να επιλέξουν το σχολείο της αρεσκείας τους , με βάση τις αξίες που θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους .»

Δηλαδή αν ένας γονέας θέλει να μαθαίνει το παιδί του ότι όλοι οι Έλληνες έχουν το ίδιο αίμα και ότι η γη αποτελεί το κέντρο του κόσμου, δεν έχει παρά να στο στείλει στο ανάλογο σχολείο. Μήπως σκοπεύει να φτιάξει κανένα τέτοιο ο Νικήτας; Το ανάλογο αξιακό υπόβαθρο υπάρχει, αφού συνεργάστηκε με το Λάος.

Η επιστημονική γνώση πρέπει να διδάσκεται ως έχει. Κανείς γονέας δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει να διδάσκεται το παιδί του, ότι αυτός φαντασιώνεται. Το ζήτημα της κυρίας Δραγώνα, αφορά το κατά πόσο λειτουργεί η «ανοιχτή κοινωνία» στην χώρα μας.

kouk είπε...

Υποθέτωντας ότι είναι εφικτό να οριστεί ένα όριο που να περικλείει μόνο την επιστημονική γνώση και δεχόμενοι, για χάρη του διαλόγου, ότι αυτή θα πρέπει να "διδάσκεται ως έχει" μας αφήνει εντελώς ανοικτό το ζήτημα του τι θα κάνουμε με όλα τα υπόλοιπα θέματα που διδάσκονται στα σχολεία και που δεν θα μένουν εκτός του ορίου "επιστημονικότητας". Εκτός αυτού του ορίου (που με δυσκολία ορίζεται) ισχύει σαφέστατα αυτό που λέει ο Τηλέμαχος, το οποίο μου θυμίζει και το πρόσφατο άρθρο του David Friemdan για τον χωρισμό κράτους-εκκλησίας όπου παρατηρεί ότι είναι ασύμβατη η τελευταία με την δημόσια εκπαίδευση. Το πρόβλημα με το "δικαίωμα να ζητάει να διδάσκεται το παιδί ότι αυτός φαντασιώνεται" είναι ότι αυτό έχει δωθεί στην γραφειοκρατία αλλά έχει παρακρατηθεί από τους γονείς. Και αυτό είναι φυσικά απαράδεκτο.

e-Lawyer είπε...

Η Δραγώνα έχει δώσει τεράστιες προσωπικές μάχες στην Θράκη για να βοηθήσει μειονοτικούς μαθητές και σχολεία. Αυτά που γράφεις αναφέρονται σε ένα υποθετικό χαρακτήρα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Τηλέμαχος Χορμοβίτης είπε...

Μα δεν κάνω κριτική στον χαρακτήρα της Δραγώνα. Το συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα επικρίνω, του οποίου τη λογική υπηρετεί η Δραγώνα

jkar είπε...

εδώ όμως
http://olympia.gr/2010/01/03/%CE%AC-%CF%8E-%CE%AC-%CE%AC/
άλλα λέει για την κυρία,
είναι ψέματα ;
γιατί εάν είναι αλήθεια, το ενδιαφέρον της μάλλον δεν ήταν για τους μειονοτικούς μαθητές, πού εμείς τους λέμε έτσι, αυτοί βέβαια δηλώνουν Τούρκοι.

e-Lawyer είπε...

Εθνοτικά είναι Τούρκοι. Αμφιβάλλει κανείς;

Δημοσίευση σχολίου