Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Αρχές μιας σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής

του Ιωάννη Κωτούλα*

O νέος νόμος για το μεταναστευτικό διακρίνεται για αρκετές αδυναμίες, ενώ μία από τις πλέον προβληματικές προβλεπόμενες διατάξεις του είναι η παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου σε αλλοδαπούς μετανάστες, ενώ δεν έχει μέχρι στιγμής γίνει αποδεκτή η παραχώρηση αντίστοιχου δικαιώματος στους ομογενείς Έλληνες του εξωτερικού. Οφείλουμε να αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή εμπειρία στο θέμα της μετανάστευσης και της ένταξης των μεταναστών, ώστε να διαμορφωθεί μια σύγχρονη και αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική, η οποία αφενός θα διασφαλίζει τα δικαιώματα των αλλοδαπών μεταναστών, αφετέρου θα ανταποκρίνεται στις ανησυχίες της ελληνικής κοινωνίας για την απότομη και μαζική μετανάστευση.

Η κυβέρνηση τελικά υιοθέτησε μια πρόχειρη ρύθμιση που οδηγεί στη μαζική πολιτογράφηση των πάντων, χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες και παρακάμπτοντας τελείως την παιδεία και την εκπαίδευση ως μέσο ενσωμάτωσης. Ο νόμος που ψηφίστηκε κινείται αντίθετα προς το πνεύμα και το γράμμα ολόκληρης της σύγχρονης ευρωπαϊκής νομοθεσίας και κάθε τάσης στην ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα.1 Αποκλειστικός γνώμονας της κυβέρνησης είναι η αριθμητική λογική της ψηφοθηρικής προσέγγισης –εις βάρος των μεταναστών– και το πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος.

Ο Ν. 3838/10 για το μεταναστευτικό συνιστά εμφανή υποχώρηση από άποψης νομοθετικών ρυθμίσεων και διαμορφώνει ένα αναχρονιστικό πλαίσιο αναφοράς της πολιτογράφησης των μεταναστών, τελεί δε σε ριζική ασυμφωνία με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία.2 Και αυτό διότι η διαδικασία της πολιτογράφησης πραγματοποιείται με ιδιαίτερα απλουστευμένο και πρόχειρο τρόπο για τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς και εντελώς αυτόματα για τους μετανάστες της τρίτης γενιάς.

Ο Ν. 3838/10, σε αντίθεση με την κυρίαρχη νομοθεσία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, προβλέπει ιδιαίτερα συνοπτικές προϋποθέσεις πολιτογράφησης. Η αυτόματη απόδοση ιθαγένειας στα τέκνα των μεταναστών, η οποία πραγματοποιείται πλέον με την ελληνική νομοθεσία, δεν συμβαίνει σε καμία χώρα της Ευρώπης, πλην του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου όμως ισχύουν πολυάριθμες πρόσθετες περιοριστικές διατάξεις.

Ο νέος μεταναστευτικός νόμος:

α) χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες δομικές αδυναμίες·

β) τελεί σε πλήρη και ριζική ασυμφωνία με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία όλων των ευρωπαϊκών κρατών·

γ) απηχεί αναχρονιστικές αντιλήψεις περί μαξιμαλιστικής πολυπολιτισμικότητας, ενώ ή-δη όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν το εθνοτικό πρότυπο της δημιουργικής ενσωμάτωσης ή το ρεπουμπλικανικό πρότυπο της απλής ενσωμάτωσης ή προσανατολίζονται προς την κατεύθυνση αυτή, τονίζοντας τις έννοιες της εθνικότητας και της κυρίαρχης κουλτούρας (βρετανικότητα, γαλλικότητα, κυρίαρχη εθνική και ευρωπαϊκή κουλτούρα).

Οι βασικοί άξονες μιας συγκροτημένης μεταναστευτικής πολιτικής διαμορφώνονται με τη συνεργασία πολλαπλών διοικητικών υπηρεσιών και είναι δυνατόν να είναι:

α. Η ενσωμάτωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Η αποτελεσματική ένταξη και ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών λειτουργεί επ’ ωφελεία τόσο των ιδίων των μεταναστών όσο και του κράτους υποδοχής. Απαραίτητη προϋπόθεση της ενσωμάτωσης είναι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, καθώς και η ένταξη στο ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτιστικό πλαίσιο. Τόσο ο μετανάστης όσο και το κράτος διαθέτουν αυτονόητες υποχρεώσεις και καθήκοντα, τα οποία θα πρέπει να εκπληρώνουν ο ένας έναντι του άλλου. Καθήκοντα του μετανάστη είναι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, η προσαρμογή στο πολιτιστικό πλαίσιο και στις αξίες της ελληνικής κοινωνίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καθήκοντα του ελληνικού κράτους είναι να καθίσταται δυνατή η πρόσβαση σε στέγαση, η παροχή δημοσίων υπηρεσιών, όπως η περίθαλψη σε δημόσια νοσοκομεία, η παροχή παιδείας μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, η επαγγελματική κατάρτιση, ώστε να διευκολύνεται η ένταξη και η δημιουργική ενσωμάτωση του μετανάστη στο κυρίαρχο εθνικό κοινωνικό πλαίσιο.

β. Ο έλεγχος των διεθνών μεταναστευτικών ροών. Η μέριμνα για την ομαλή ένταξη των νομίμως διαμενόντων στην ελληνική επικράτεια μεταναστών συνάδει και συνδέεται με την ταυτόχρονη καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και τον επαναπατρισμό των παρανόμων μεταναστών.

Η πολιτική σε αυτό τον τομέα οφείλει επίσης να λαμβάνει υπόψη της επιμέρους ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα, όπως:

β1. τις αντοχές και τις δυνατότητες δημιουργικής ενσωμάτωσης μεταναστών στην ελληνική κοινωνία·

β2. την ευαίσθητη από γεωγραφικής άποψης θέση του ελληνικού κράτους, το οποίο είναι εκτεθειμένο σε αυξημένα μεταναστευτικά ρεύματα.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι ιδιαίτερα σημαντική η επανεξέταση της πολιτικής χορήγησης ασύλου και ο ορθολογικός επαναπροσδιορισμός του γενικού πλαισίου, ώστε να μην απαξιώνεται και να μην υποβαθμίζεται η εξ ορισμού επιλεκτική αυτή διαδικασία μέσω της μαζικής απόδοσης ασύλου σε μετανάστες ως υποκατάστατο της διαδικασίας ομαλής ένταξής τους στην κοινωνία της χώρας υποδοχής.

γ. Η προβολή της κυρίαρχης εθνικής και ευρωπαϊκής κουλτούρας στο πλαίσιο της θεσμικής πραγματικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν δομήσει το πλαίσιο της μεταναστευτικής τους πολιτικής και το συνδεόμενο με αυτή πλαίσιο απόδοσης ιθαγένειας επί τη βάσει της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής, της εθνοπολιτισμικής ομοιογένειας και της αποδοτικότητας. Η πρόκριση των δημοκρατικών αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η υπεράσπιση των ανθρωπιστικών αξιών του δυτικού πολιτισμού, η καταδίκη της θρησκοληψίας και των αναχρονιστικών πρακτικών συνδέονται με την ομαλή ενσωμάτωση των αλλοδαπών μεταναστών στο εγχώριο πολιτιστικό πλαίσιο εκάστης χώρας.

Η προβολή της κυρίαρχης εθνικής κουλτούρας, του εγχωρίου δηλαδή κοινωνικού και πολιτιστικού πλαισίου αξιών, αποτελεί πραγματικότητα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Ακόμη και τα κράτη του πρώην πολυπολιτισμικού προτύπου, δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, έχουν πλέον θεσπίσει διαδικασίες ένταξης και ενσωμάτωσης των αλλοδαπών μεταναστών, όχι συνύπαρξης παράλληλων και στεγανών κοινωνιών στο πλαίσιο της μαξιμαλιστικής πολυπολιτισμικότητας, το οποίο ίσχυε έως πρόσφατα στα δύο ανωτέρω κράτη.

δ. Η ενίσχυση της συλλογικής εθνικής ελληνικής ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας. Η ελληνική εθνική ταυτότητα, μία από τις πλέον μακραίωνες και πλούσιες σε παγκόσμιο επίπεδο, συνίσταται τόσο στο σύνολο των ιστορικώς παραδεδομένων διακριτών γνωρισμάτων του ελληνικού λαού, όσο και στις μελλοντικές προβολές των ιδιαίτερων γνωρισμάτων του ελληνικού κράτους. Η μετανάστευση και η συνακόλουθη διαδικασία της ομαλής ενσωμάτωσης των μεταναστών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις μιας αποτελεσματικής πολιτικής, η οποία θα συμβάλει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη του ελληνικού κράτους. Καταλυτικής σημασίας είναι η αποδοχή των αξιών του κυρίαρχου ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτιστικού πλαισίου από τους μετανάστες, οι οποίοι ενδιαφέρονται να αποκτήσουν στο μέλλον την ελληνική ιθαγένεια σε μια σχέση ισοτιμίας και επίγνωσης των καθηκόντων που επιφέρει η πρόσκτηση της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη.


* Ο Ιωάννης Κωτούλας είναι Ιστορικός, M.Phil., υποψήφιος Διδάκτωρ Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.


1. Βλ. Ι. Κωτούλας, «Ευρωπαϊκή μεταναστευτική νομοθεσία και απόδοση ιθαγένειας», Φιλελεύθερη Έμφαση 42 (1-3/2010), 108-120.

2. Βλ. τις διεισδυτικές παρατηρήσεις του Χρύσανθου Λαζαρίδη, «Το μεταναστευτικό νομοσχέδιο και το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου», Φιλελεύθερη Έμφαση 42 (1-3/2010), 129-38.

Συνέχεια

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Ποιός έσωσε τους Χιλιανούς μεταλλωρύχους;

(Hint: Το κίνητρο της διάσωσης δεν ήταν απαραίτητα αγαθό)

Αν αυτοί οι μεταλλωρύχοι είχαν παγιδευτεί μισό μίλι κάτω από την γη πριν από 25 χρόνια οπουδήποτε στη γη, θα ήταν νεκροί. Τι συνέβη κατά τα τελευταία 25 χρόνια που τους έσωσε; Ποιός είναι από πίσω;


Απλά: Ο καπιταλισμός και το κηνύγι του κέρδους.

Το θαυματουργό Center Rock τρυπάνι που έφτασε τόσο γρήγορα, τόσο χαμηλά, δεν αναπτύχθηκε από κάποιο κρατικό φορέα, αλλά από μια μικρή εταιρεία (Center Rock Inc.)στην Αμερική με σκοπό το κέρδος. Ο ιδιοκτήτης πρόσφερε το τρυπάνι στην Χιλιανή κυβέρνηση με προφανές κίνητρο την διαφήμιση, που θα φέρει περισσότερα κέρδη και άρα περισσότερη καινοτομία. Περισσότερα εδώ

Ηθικό δίδαγμα: Αν κάποιος ενδιαφέρεται για το καλό των εργατών, καλά θα κάνει να μπει στην υπηρεσία του κέρδους και να αρχίσει να εργάζεται
Συνέχεια

Όταν οι ευρωβουλευτές μας διαλογίζονται στη...Μαδέιρα


Προφανώς οι 250 ευρωβουλευτές του "Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος" , οι 80 βοήθοι τους και οι 70 υπάλληλοι, είχαν κουραστεί πολύ από τους εξοντωτικούς ρυθμούς της δουλειάς στο Ευρωκοινοβούλιο . Έτσι αποφάσισαν να οργάνωσουν ένα ταξιδάκι ... "μελέτης και διαλογισμού" στην εξωτική Μαδέιρα που θα στοιχίσει στους ατυχείς Ευρωπαίους φορολογούμενους το ευτελές ποσό των 400.000 ευρώ.

Τα μέλη της ευρωνομενκλατούρας δε διέμειναν σε ντάτσες, αλλά σε δύο υπερπολυτελή ξενοδοχεία πέντε αστέρων και εκεί, κάπου μεταξύ ενός dry martini και μιας βουτιάς στην πισίνα, βρήκαν και το χρόνο για να συζητήσουν -είναι αληθινό, όσο προκλητικό και αν ακούγεται- για το πώς θα αυξήσουν και άλλο τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τί κι αν παντού στην Ευρώπη, οι περικοπές είναι πια μια πραγματικότητα , οι υπεροπτικές ελιτ των Βρυξέλλων ζουν στο δικό τους παραμυθένιο κόσμο και εξακολουθούν να αυξάνουν τις δαπάνες τους!

Και όμως , αυτή η τερατώδης γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου που το μόνο που ξέρει είναι να σπαταλά τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, και που ο τρόπος λειτουργίας της, κάνει ακόμη και το Ελληνικό Δημόσιο να φαίνεται σαν μια όαση συνετής και οικονομικής διαχείρισης, αυτή η ίδια γραφειοκρατία φιλοδοξεί να μας βάλει σε τάξη...
Συνέχεια

Ω Πόσο Νυστάζω Μαμά Αριστερά

Τελικά το μόνο που έχει σώσει την Ελλάδα από μια κυβέρνηση της αριστεράς είναι ο φόβος της κολοσσιαίας πλήξης που θα επακολουθούσε. Ο τρόμος με τον Στάλιν, το φολκλόρ στοιχείο με τον Κάστρο, κρατά κάπως το ενδιαφέρον. Φανταστείτε όμως ένα τρίωρο διάγγελμα της Αλέκας Παπαρήγα στο ένα και μοναδικό κρατικό κανάλι. Θα ήμασταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα είχαμε πεντάχρονους με ρυτίδες. Μια τέτοια ομιλία θα έκανε την ανακοίνωση για τα εφημερεύοντα φαρμακεία να μας φαντάζει το ίδιο συναρπαστική με τελικό παγκοσμίου κυπέλλου.

Αυτές ήταν οι σκέψεις όταν διάβασα τις ανακοινώσεις ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ για τις ΔΕΚΟ.
Μια μικρή γεύση:

KKE:
«έβαλαν τις ΔΕΚΟ στην υπηρεσία των μεγαλοεπιχειρηματικών ομίλων και αφού οργίασαν με την εξαγορά συνειδήσεων και το τσάκισμα του συνδικαλιστικού κινήματος μαζί με τους εργατοπατέρες τους, τώρα εφευρίσκουν ως λόγο της ιδιωτικοποίησής τους τους μισθούς των εργαζομένων, που δήθεν ευθύνονται για το υψηλό κόστος και τα ελλείμματα».


Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ:
«οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, αφού λεηλάτησαν τις ΔΕΚΟ, μέσα από ένα πάρτι με τις προμήθειες και τα δημόσια έργα, σήμερα προσπαθούν να φορτώσουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους, να φορτώσουν όλα τα βάρη από αυτή την εγκληματική διαχείριση των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων»


Μερικά συμπεράσματα.
-Με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών η αριστερά ανακαλύπτει την χρησιμότητα της γραμμής συναρμολόγησης αλλά την εκμεταλλεύεται σε λάθος τομέα.
-Διαβάζοντας και τις δύο δηλώσεις δίπλα δίπλα βλέπει κανείς την ομοιότητα και αμέσως αντιλαμβάνεται την ευκαιρία για συγχωνεύσεις και εξαγορές στον τομέα που λέγεται αριστερά.

Θα μπορούσε η κα. Παπαρήγα να ηγηθεί μιας προσπάθειας επιθετικής εξαγοράς ή όπως το λένε στο κόμμα “έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα”.
Συνέχεια

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

" Βήμα προς τη βαρβαρότητα " : Ο Mario Vargas Llosa για την κρατικοποίηση των τραπεζών


28 Ιουλίου 1987. Ο σοσιαλιστής πρόεδρος του Περού Alan Garcia ανακοινώνει την πρόθεσή του να "εθνικοποιήσει" όλες τις τράπεζες και τους ασφαλιστικούς ομίλους της χώρας. Στην παραλία της Πούντα Σολ, ο Mario Vargas Llosa ακούει από ένα παλιό ραδιόφωνο την ομιλία του προέδρου. Ένα μήνα μετά , o συγγραφέας ηγήθηκε 120.000 Περουβιανών που διαδήλωναν ενάντια στις κυβερνητικές αποφάσεις. Το σχέδιο του Garcia δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ αλλά στάθηκε η αφορμή που θα οδηγούσε τον Llosa στη διεκδίκηση της προεδρίας της χώρας στις εκλογές του 1990. Στην αυτοβιογραφία του "Το Ψάρι στο Νερό" (Εκδόσεις Καστανιώτη, μετάφραση Λήδα Παλλαντίου) , ο μεγάλος συγγραφέας ξεδιπλώνει τις σκέψεις του για τις συνέπειες μιας πιθανής κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος του Περού . Και όπως θα δούμε, η αντίθεση του δεν οφείλοταν μόνο σε οικονομικούς λόγους. Για τον Llosa, όπως και για τον Hayek , πριν απ'αυτόν, η κρατικοποίηση της οικονομικής ζωής σηματοδοτεί το πρώτο βήμα στο "δρόμο προς τη δουλεία" και στην απώλεια της ελευθερίας :

"Δεν ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς τί έμελλε να συμβεί. Οι ιδιοκτήτες θα πληρώνονταν με γραμμάτια χωρίς αντίκρυσμα, ακριβώς όπως συνέβη και με όσους απαλλοτριώθηκε η περιουσία τους κατά την εποχή του στρατιωτικού καθεστώτος. Παρ'όλα αυτά θα υπέφεραν λιγότερο από τους υπόλοιπους Περουβιανούς. Ήταν άνθρωποι ευκατάστατοι και μετά τις διαρπαγές του στρατηγού Βελάσκο πολλοί είχαν φροντίσει να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Εκείνοι που δεν προστατεύονταν ήταν οι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, στις ασφαλιστικές και στις οικονομικές εταιρείες που θα περνούσαν στο δημόσιο τομέα. Οι χιλιάδες αυτές οικογένειες δεν είχαν λογαριασμούς στο εξωτερικό ούτε τον τρόπο να εμποδίσουν τους κυβερνητικούς να γίνουν κάτοχοι των λαφύρων που ορέγονταν. Θα κατείχαν στο εξής τις θέσεις-κλειδιά, η πολιτική επιρροή θα καθόριζε τις προαγωγές και τους διορισμούς και πολύ σύντομα θα βασίλευε σε τούτες τις επιχειρήσεις η ίδια διαφθορά όπως και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα.

"Το Περού έκανε ένα ακόμη βήμα προς τη βαρβαρότητα", θυμάμαι πως είπα στην Πατρίσια το επόμενο πρωί, ενώ διασχίζαμε την παραλία προς το χωριουδάκι της Πούντα Σαλ συνοδευόμενοι από ένα κοπάδι πελεκάνων. Οι εθνικοποιήσεις που είχαν αναγγελθεί θα έφερναν περισσότερη φτώχεια, αποθάρρυνση, παρασιτισμό, και διαφθορά στην περουβιανή ζωή. Και αργά ή γρήγορα θα ζημίωναν το δημοκρατικό σύστημα που το Περού είχε ανακτήσει το 1980, ύστερα από δώδεκα χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας. ...

Επιπλέον, η κρατικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος είχε μια ακόμη επιβαρυντική πολιτική συνέπεια. Θα έθετε στα χέρια ενός κυβερνήτη...τον πλήρη έλεγχο των πιστώσεων. Έτσι όλες οι επιχειρήσεις της χώρας, αρχίζοντας από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τα τηλεοπτικά κανάλια και τις εφημερίδες, θα βρίσκονταν στο έλεος της κυβέρνησης. Στο μέλλον, οι πιστώσεις προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα είχαν ένα τίμημα, την ευπείθεια. Ο στρατηγός Βελάσκο είχε κρατικοποιήσει τις εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια για να τα αποσπάσει "από την ολιγαρχία" και να τα παραδώσει στα χέρια "του οργανωμένου λαού". Με αυτόν τον τρόπο, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Περού ξέπεσαν σε μια κατάσταση απερίγραπτης δουλοπρέπειας. Πιο επιτήδειος, ο Άλαν Γκαρσία θα εξασφάλιζε τον πλήρη έλεγχο της πληροφόρησης μέσω των πιστώσεων και της διαφήμισης, τηρώντας κατά το μεξικάνικο πρότυπο τα προσχήματα ενός ανεξάρτητου Τύπου...

"Και το χειρότερο", έλεγα στην Πατρίσια ασθμαίνοντας στο τέρμα μιας τρεχάλας τεσσάρων χιλιομέτρων, "είναι πως αυτό το μέτρο θα υποστηριχτεί από το ενενήντα εννέα τοις εκατό των Περουβιανών".

Υπάρχει άραγε κανείς στον κόσμο που να αγαπάει τους τραπεζίτες; Μήπως αυτοί δεν είναι το σύμβολο της ευμάρειας, του εγωιστικού καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, όλων εκείνων στα οποία η τριτοκοσμική ιδεολογία αποδίδει την υπανάπτυξη των χωρών μας ; O Άλαν Γκαρσία είχε βρει τον ιδανικό αποδιοπομπαίο τράγο που το πρόγραμμα του δεν απέφερε καρπούς : Το σφάλμα είχε να κάνει με τις οικονομικές ολιγαρχίες , που χρησιμοποιούσαν τις τράπεζες για να βγάζουν έξω από το Περού τα δολάριά τους και καρπώνονταν τα χρήματα των αποταμιευτών για να προβαίνουν σε αυθαίρετα δάνεια στις δικές τους επιχειρήσεις. Με το οικονομικό σύστημα στα χέρια του λαού, όλα αυτά θα άλλαζαν"
Συνέχεια

Η Πολύ Πρόσφατη Συνωμοσία που Μόλις Ξεχάσαμε

Θα μπορούσε κάνεις να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως τη χώρα με μνήμη χρυσόψαρου. Μια από της παρενέργειες αυτής της αδυναμίας είναι να μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει χωρίς ποτέ να ασκείται ο οποιανδήποτε έλεγχος για το αν αυτά που είπε επαληθεύθηκαν ή όχι από τα όσα επακολούθησαν.

Το Απρίλιο του 2010 - ναι αυτή την τόσο μακρινή εποχή - ο πρωθυπουργός θα ασχολείται με το πώς θα φέρει το ελληνικό οπλοστάσιο στο τραπέζι με τους κερδοσκόπους. Προς τα τέλη Απριλίου η ελληνική στρατηγική με το πιστόλι, καραμπίνα και χαντζάρα στο τραπέζι καταρρέει και ο πρωθυπουργός από το Καστελόριζο ανακοινώνει την απόφαση της κυβέρνησης να ενεργοποιήσει το μηχανισμό στήριξης της ΕΕ/ΔΝΤ. ‘Όταν αργότερα οι πιέσεις στα ελληνικά ομόλογα συνεχίζονται μια νέα θεωρία συνωμοσίας γεννιέται.

Εν συντομία η συνωμοσία έχει να κάνει με σκοτεινά κέντρα που εκμεταλλευόμενα τις αδυναμίες που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία σχεδιάζουν επιθέσεις εναντίων του ευρό. Ναι, η Ελλάδα έχει σοβαρό πρόβλημα χρέους, αλλά η μεγάλη άνοδος στα spreads δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά. Εξάλλου γιατί οι ξένοι επενδυτές να έχουν αμφιβολίες για τις ικανότητες της ελληνικής πολιτική τάξης να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε;

Αυτή η νέα συνωμοσία δεν προέρχεται από τα άκρα της πολιτικής σκηνής, αριστερά ή δεξιά. Αντίθετα είναι μια θεωρία που ο ελληνικός λαός θα την ακούσει από τα πιο επίσημα χείλη. Στις αρχές Μάη ο πρωθυπουργός θα μιλήσει για "Επίθεση κατά του ευρώ". Από το ρεπορτάζ της ημέρας μαθαίνουμε ότι:

Για συντονισμένη επίθεση κατά του ευρώ, η οποία πλέον περιλαμβάνει ως στόχους, μετά την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, έκανε λόγο την Παρασκευή ο πρωθυπουργός, την ώρα που οι ευρωπαϊκές αγορές, και το Χρηματιστήριο Αθηνών δέχονταν ισχυρές πιέσεις.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι ο ίδιος είχε επισημάνει τα θέματα αυτά, από την πρώτη μάλιστα Σύνοδο Κορυφής, στην οποία μετείχε, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν ήταν το πρόβλημα για την Ευρώπη και ότι οι κερδοσκόποι, μετά τη χώρα μας, θα έβρισκαν και άλλο αδύναμο κρίκο για να πλήξουν το ευρώ.


Ήταν η εποχή που το ευρό δεχόταν πίεση προς τα κάτω και τα spreads στα ελληνικά ομόλογα πίεση προς τα πάνω. Το λογικό συμπέρασμα επομένως ήταν ευδιάκριτο για την ελληνική πολιτική τάξη περί συνωμοσίας κατά του ευρώ. Μια εξήγηση ιδιαίτερα βολική αφού όπως όλες οι θεωρίες συνωμοσίας είχε το πλεονέκτημα ότι μετέθετε τις ευθύνες για την κρίση κάπου αλλού. Τα ΜΜΕ, ακόμα και τα πιο σοβαρά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, άρχισαν να διαλαλούν την θεωρία περί πολέμου κατά του ευρό που η δυστυχής και μικρά Ελλάς θα είχε να αντιμετωπίσει πρώτη, ευρισκόμενη προφανώς στις ακριτικές περιοχές της χρηματοοικονομικής ζώνης του ευρό.

Μόνο που η συνωμοσία άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα. Από ένα σημείο και μετά το ευρό άρχισε να ανεβαίνει έναντι του δολαρίου και τα spreads στα ελληνικά ομόλογα ανέβηκαν ή έμειναν στάσιμα. Το σχέδιο που η ελληνική κυβέρνηση είχε τόσο εύκολα ξεσκεπάσει και τα ελληνικά ΜΜΕ το ίδιο εύκολα πουλήσει στους Έλληνες πολίτες φάνηκε ότι δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η δήθεν αγγλοσαξονική συνωμοσία να βρεθεί το δολάριο και το ευρό σε μια σχέση ένα προς ένα αποδείχτηκε ότι δεν είχε βάση σε πραγματικά δεδομένα. Ο πρωθυπουργός ποτέ δεν διόρθωσε, τα ΜΜΕ ποτέ δεν επανεξέτασαν το θέμα εκ νέου.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε αυτή την εβδομάδα όταν το Βήμα δημοσίευσε τις αντιδράσεις της Αμερικάνικης ηγεσίας τον καιρό εκείνο για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα και Ευρώπη. Μαθαίνουμε ότι:

Οι αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών για τη δημιουργία πακέτων στήριξης τόσο της Ελλάδας όσο και γενικότερα των μελών της ζώνης του ευρώ οφείλονται εν μέρει και στις ισχυρές πιέσεις των ΗΠΑ, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση ανησυχούσε έντονα για τον κίνδυνο επέκτασης της κρίσης από την αδυναμία της Ευρώπης να αναλάβει γρήγορα δράση, όπως τουλάχιστον αναφέρει σε δημοσίευμα της η εφημερίδα «Financial Times».

Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα με τον τίτλο «Πώς η Ουάσινγκτον πίεσε την Ευρώπη να σώσει το ευρώ», ανώτατοι αξιωματούχοι από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ πραγματοποίησαν δύο συναντήσεις-«κλειδιά» στην Ουάσινγκτον, στα τέλη Απριλίου, στις οποίες καθόρισαν το πλαίσιο για τις επιχειρήσεις διάσωσης.

«Οι Αμερικανοί γινόντουσαν όλο και πιο ανήσυχοι. Σε απλούς όρους, άρχισαν να λένε: "Τι διάολο συμβαίνει εκεί πέρα; Οι άνθρωποι σας είναι απίστευτα αδιάφοροι"», θυμάται ο τότε υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, Άλιστερ Ντάρλινγκ, που ήταν παρών σε αυτές τις συναντήσεις.

«Οι Αμερικανοί έλεγαν: "Πρέπει να λύσετε αυτό το πρόβλημα και να καθησυχάσετε τις αγορές, αλλιώς η κρίση θα επεκταθεί σαν πυρκαγιά"», προσθέτει.


Οι θεωρίες συνωμοσίας έρχονται και φεύγουν, κρίμα όμως που οι αδαείς και επιπόλαιοι πωλητές τους μένουν στο απυρόβλητο.
Συνέχεια

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Η μαγική συνταγή της Ε.Ε. για την έξοδο από την κρίση είναι παντού η ίδια : Φόροι, φόροι, φόροι...


Eπειδή ακούω από πολλούς φιλελεύθερους υποστηρικτές του Μνημονίου πως τάχα το Μνημόνιο δεν ευθύνεται για το πρόσφατο φορολογικό "τσουνάμι", πως τάχα ήταν στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να διαλέξει μια πολιτική που θα βασίζοταν στην περικοπή των δαπανών :

"H E.E. πιέζει την Ιρλανδία για αύξηση φόρων"

Στην πραγματικότητα, η αύξηση της φορολογίας αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή όχι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και των Ευρωκρατών , απόλυτα ταιριαστή, άλλωστε, με την κρατικίστικη ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συνέχεια

Ρεπουμπλικάνοι υπέρ των gay δικαιωμάτων ; Απίστευτο!


Ίσως θα διαβάσατε σήμερα πως μια ομοσπονδιακή δικαστής στις Η.Π.Α. έκρινε ότι ο νόμος που απαγορεύει στους ομοφυλόφιλους ένστολους στον αμερικάνικο στρατό να δηλώνουν ανοιχτά τις προτιμήσεις τους είναι αντισυνταγματικός , βάζοντας έτσι τέλος στην πολιτική "Don't Ask, Don't Tell" που εισήγαγε ο πρόεδρος Clinton πριν από 17 χρόνια . Αυτό όμως που ίσως δεν διαβάσατε είναι πως τη σχετική νομική διαδικασία δεν την ξεκίνησαν κάποιοι "προοδευτικοί" Δημοκρατικοί, ούτε καν ο "πεφωτισμένος" πρόεδρος Obama , που ύστερα από 2 χρόνια θητείας δεν έκανε τίποτε για να καταργήσει αυτή την απαράδεκτη πολιτική διακρίσεων .

Αντίθετα, η πρωτοβουλία ανήκει σε Ρεπουμπλικάνους (ναι, ναι, αυτούς που τα ελληνικά Μ.Μ.Ε εν χορώ αποκαλούν "αντιδραστικούς" και "υπερσυντηρητικούς") και πιο συγκεκριμένα στην ομάδα "Log Cabin Republicans" , που υποστηρίζει τα ίσα δικαιώματα για όλους τους Αμερικάνους, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Εκεί όμως που ο Έλληνας αναγνώστης θα μπερδευτεί τελείως, είναι όταν μάθει πως οι "Log Cabin Republicans" υποστηρίζουν ένθερμα τα, κατά τον ελληνικό Τύπο,"ακροδεξιά" και "ρατσιστικά" "Tea Parties" και μάλιστα θεωρούν την άνοδο του συγκεκριμένου κινήματος σαν μια καλοδεχούμενη εξέλιξη για το μέλλον των δικαιωμάτων των gay.

Μήπως τελικά η κατάσταση στην πολιτική σκηνή των Η.Π.Α. απέχει πολύ από το απλοϊκό παραμύθι με καλούς και κακούς, που προσπαθούν να μας πλασάρουν τα αριστερόστροφα ελληνικά ΜΜΕ; Μήπως τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα;

[ Για τις προκαταλήψεις των ελληνικού Τύπου εναντίον της αμερικάνικης Δεξιάς, διαβάστε εδώ και εδώ ]

Συνέχεια

Ώρα Παπαδημητρίου

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου γράφει άρθρα στην Καθημερινή που δίνουν στον αναγνώστη μια καθαρή εικόνα για τα οικονομικά της χώρας. Είναι συνήθως κείμενα λιτά και συγκεκριμένα, χωρίς φόβο και πάθος. Χθες όμως φαίνεται ότι για τον Παπαδημητρίου ο κόμπος έφτασε στο χτένι και όλα τα συναφή. Είχε μια έκρηξη σαν αυτή του Σωτήρη Μουστάκα στο “Ένας Νομοταγής Πολίτης” ή σαν αυτή του Γιώργου Κωνσταντίνου στο “Ξύπνα Βασίλη.” Μόνο που αντί ο Παπαδημητρίου να αρχίσει να βάφει τα ντουλάπια κόκκινα ή να κοκορίζει χρησιμοποίησε την αγανάκτηση του πιο δημιουργικά γράφοντας ένα εξαιρετικό άρθρο:
Γιατί αυτό που απέκρυψε ο πρωθυπουργός μας από τον πρωθυπουργό του λιλιπούτειου και αγνώστων λοιπών (ιστορικών, εννοείται) στοιχείων πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Ζαν - Κλοντ Γιουνκέρ, είναι ότι αυτό που είναι διεφθαρμένο είναι το μεγάλο κομμάτι του κράτους, το μεγαλύτερο κομμάτι των στελεχών δημοσίων υπαλλήλων που το διαχειρίζονται και το ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι των πολιτικών που το κυβερνούν.

Ο κ. Παπανδρέου δεν συμφωνεί. Βλέπει διεφθαρμένους τους κατοίκους της χώρας, που τον ανέδειξαν στην ύπατη διάκριση, επειδή τα βρίσκουν με τον τεχνίτη προκειμένου να μοιραστούν τη ζημία που προκαλεί ο υπερβολικός ΦΠΑ στο οικογενειακό πορτοφόλι και των δύο τους. Βλέπει διαφθορά στις χιλιάδες μικρομεσαίους που βάζουν στο ίδιο πορτοφόλι κέρδη και φόρους, αντί να κοιτάξει τα βάρη των φόρων.


Διαβάστε το υπόλοιπο εδώ.
Συνέχεια

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. και ο φιλελευθερισμός του Mario Vargas Llosa


Ο Γιάννης Τριάντης δεν μπορούσε να κρύψει την οργή του στη χθεσινή "Ελευθεροτυπία" :

"Καλός γραφιάς και ικανός προπαγανδιστής ο κύριος Γιόσα, ανακυκλώνει με μαεστρία όσα κατά καιρούς φιλοτεχνεί η αστερόεσσα προπαγάνδα εναντίον των Λατινοαμερικανών ηγετών που ανθίστανται στους επικυρίαρχους. Κυρίως βάλλει εναντίον του ψυχισμού της Λατινικής Αμερικής ο κ. Γιόσα. Ενοχλείται πολύ από τον ηλεκτρισμό της συγκίνησης. Τον απωθεί ο λυρισμός και το ανέλεγκτο. Τον εξοργίζει η εξέγερση, η αντίσταση και η επανάσταση..."

To γεγονός πως ο νομπελίστας Mario Vargas Llosa είναι από τους ελάχιστους διανοούμενους που έχουν καταδικάσει τόσο τις "δεξιές" αμερικανόφιλες χούντες όσο και τις "κόκκινες" δικτατορίες στη Λατινική Αμερική , αποτελεί μάλλον μια λεπτομέρεια για τον κ. Τριάντη.

Ήταν όμως επόμενο πως η βράβευση με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενός σπουδαίου συγγραφέα, όπως ο Llosa αλλά με ιδέες που βρίσκονται στην κλασσική φιλελεύθερη παράδοση,θα προκαλούσε αμηχανία , έκπληξη ακόμη και θυμό σε μεγάλο μέρος της Αριστεράς. Σε ένα χώρο, όπως αυτό του πολιτισμού,όπου οι αριστερές ιδέες έχουν το μονοπώλιο εδώ και πολλές δεκαετίες, πολλοί συμμερίζονται την αυτάρεσκη δήλωση του "προοδευτικού" Βρετανού ηθοποιού David Tennant : «Βρίσκω αδιανόητο το γεγονός πως μπορεί να δουλεύεις στο χώρο των τεχνών, που σε προδιαθέτει προς τη συμπάθεια και την κατανόηση προς το συνάνθρωπο, και παρόλα αυτά να είσαι συντηρητικός!". Όπου βέβαια, κάτω από τον όρο "συντηρητικός", τσουβαλιάζεται οποιοσδήποτε δεν ασπάζεται τα θέσφατα της αριστερής ορθοδοξίας.

Έτσι στη Σουηδία, η "προοδευτική" ιντελιγκέντσια χαρακτήρισε τη βράβευση του φιλελεύθερου Llosa σαν νίκη για τον ...ρατσισμό, τον σεξισμό και την λατινοαμερικάνικη αυταρχική Δεξιά! Προς μεγάλη μου έκπληξη, στην αριστερόστροφη Ελλάδα , οι επιθέσεις στις πολιτικές απόψεις του Llosa ήταν λίγες και μάλλον συγκρατημένες. Βέβαια, παρότι όλοι οι δημοσιογράφοι επαίνεσαν τη συγγραφική δεινότητά του , ήταν φανερή η αμηχανία τους όταν έγραφαν για τη φιλελεύθερη ιδεολογία του . Στο σχετικό δημοσίευμα των "Νέων" , η δημοσιογράφος μην μπορώντας να καταλάβει πώς γίνεται κάποιος να μην χωράει στα κουτάκια της αριστερής κοσμοθεωρίας και να είναι συντηρητικός σε οικονομικά θέματα αλλά προοδευτικός σε κοινωνικά, τον χαρακτηρίζει σαν τον πιο ..."προοδευτικό συντηρητικό" και ξεμπερδεύει.

Αλλά, τα ελληνικά ΜΜΕ,ίσως άθελα τους, βρήκαν έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο, από αυτό των Σουηδών "προοδευτικών" για να υποβιβάσουν τις ιδέες του Περουβιανού συγγραφέα. Πολύ απλά τις αποσιώπησαν! Και αυτό για έναν κατεξοχήν πολιτικό συγγραφέα, όπως ο Llosa , όπου οι ιδέες του είναι αναπόσπαστες με το έργο του. Αν διαβάσει κάποιος το άρθρο της "Ελευθεροτυπίας" μια μέρα μετά την ανακοίνωση της βράβευσης , δεν θα μάθει τίποτε για την ιδεολογική τοποθέτηση του Llosa. Η "Αυγή" πάλι ανακοινώνει την είδηση λιτά και λακωνικά , χωρίς κείμενο, απλά δημοσιεύοντας μια φωτογραφια του συγγραφέα. Όταν επανέρχεται ύστερα από δύο μέρες στο θέμα, δεν παραλείπει να χαρακτηρίσει την κάθοδο τους στις εκλογές του Περού "ένα μελανό σημείο στην διαδρομή του, καθώς κατέβηκε υποψήφιος συντασσόμενος με δεξιά κόμματα, με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για την εκλογή του Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, που οδήγησε στο προεδρικό πραξικόπημα του '92 με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα."

Την Κυριακή, καμιά μεγάλη εφημερίδα δεν κρίνει άξιο λόγου να κάνει κάποιο αφιέρωμα στον Llosa (με την εξαίρεση του "Βήματος" που αφιερώνει μια σελίδα με αποσπάσματα από παλαιότερες συνεντεύξεις του).Ούτε καν η "Καθημερινή" δεν ασχολείται με το θέμα, όταν θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως οι κεντροδεξιοί αναγνώστες της θα ενδιαφερόταν για αυτό το σπάνιο είδος ενός συγγραφέα με φιλελεύθερες ιδέες.

Συγκρίνετε αυτή την εικόνα με τα δεκάδες άρθρα , τα αφιερώματα και τους πανηγυρισμούς για τη βράβευση των αγαπημένων της Αριστεράς Harold Pinter , Günter Grass, Dario Fo, του σταλινικού Jose Saramago, ή ακόμη και της ακροαριστερής φεμινίστριας Elfiede Jelinek, , όπου οι πολιτικές ιδέες τους αναλύθηκαν διεξοδικά και επαινέθηκαν από το σύνολο του ελληνικού Τύπου, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης . Αντίθετα, ο φιλελευθερισμός του Llosa, τις λίγες φορές που γίνεται λόγος γι αυτόν , είναι απλά ένα "μελανό σημείο" στην καριέρα του ή στην καλύτερη περίπτωση, μια συγχωρητέα ιδιορρυθμία ενός μεγάλου συγγραφέα...
Συνέχεια

Τρεις Mύθοι Περί Εταιρικών Φόρων

Στην χώρα μας τα αγοραφοβικά παραμύθια πρέπει να τα σκοτώνεις στην γέννησή τους, γιατί αλλιώς εξαπλώνονται και επιβιώνουν για δεκαετίες. Αφορμή παίρνω από το άρθρο του συμπαθή και συνήθως φιλελεύθερου Π. Μανδραβέλη πριν ένα μήνα στην Καθημερίνη σχετικά με την μείωση των εταιρικών φόρων 1)

Μύθος 1: «Οι ξένοι επενδυτές λίγο ενδιαφέρονται για τους εταιρικούς φόρους, άρα δεν χρειάζεται να τους μειώσουμε»

Αναφέρεται στο άρθρο:

«Στο Global Competitiveness Report 2010-2011, που εξέδωσε προχθές το World Economic Forum, μόνο το 3,7% των επενδυτών δηλώνει ότι οι φορολογικοί συντελεστές αποτελούν εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα. Αντιθέτως το 27,2% εμποδίζεται από τη γραφειοκρατία, το 14% από τη διαφθορά, το 12,2% από τους περιορισμούς της εργατικής νομοθεσίας κ.λπ.»

Καταρχήν η δήλωση ότι «μόνο το 3,7% των επενδυτών δηλώνει ότι οι φορολογικοί συντελεστές αποτελούν εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα» είναι ανακριβής. Εάν διαβάσει κανείς την μεθοδολογία στο report θα δεί ότι οι ερωτηθέντες επιλέγουνε και ιεραρχούνε τους 5 πιο προβληματικούς παράγοντες από 15 προτεινόμενους και το τελικό νούμερο για κάθε παράγοντα είναι ισοσταθμισμένος μέσος του. Άρα μπορούμε άνετα να υποθέσουμε ότι 15-20% των επενδυτών αναφέρει τους φορολογικούς συντελεστές σαν ένα από τα πέντε εμπόδια.

Βεβαίως, η πλειοψηφία πράγματι δήλωσε σαν εμπόδια στην επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα παράγοντες όπως η γραφειοκρατία και η διαφθορά, άλλα αυτοί οι παράγοντες είναι «εκ των ων ουκ άνευ», είναι τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για να βγάλουν οι επενδυτές την Ελλάδα από την επενδυτική μαύρη λίστα. Από μόνοι τους όμως ΔΕΝ είναι αρκετοί για να φέρουν επενδύσεις. Εκεί υπεισέρχονται οι χαμηλότεροι εταιρικοί φόροι.

Μύθος 2: «Οι εταιρικοί φόροι είναι ήδη χαμηλοί και δεν χρειάζεται να μειωθούν περαιτέρω»

Αναφέρεται στο άρθρο:

«Τα κέρδη των επιχειρήσεων φορολογούνται με 24% [στην Ελλάδα], ενώ ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι 25,7%.»

Ο μέσος όρος της Ευρωζώνης των 16 χωρών είναι πράγματι 25.7%, αλλά ο μέσος όρος της Ε.Ε. των 27 χωρών είναι 23.2%. Σε κάθε περίπτωση είμαστε κοντά στον μέσο όρο. Δυστυχώς όμως η ανάγκη που έχουμε για επενδύσεις και ανάπτυξη θα έπρεπε να μας έχει οδηγήσει στην πρωτοπορία των χωρών με χαμηλούς φόρους. Η Λιθουανία και η Λετονία για παράδειγμα έχουνε εταιρικούς φόρους 15%, η Ιρλανδία 12.5%, η Βουλγαρία 10%. Στο διάγραμμα παρακάτω βλέπουμε τι "ζημιά" έχουνε πάθει οι χώρες με την χαμηλότερη εταιρική φορολογία στην Ευρώπη: διπλάσια και τριπλάσια ανάπτυξη σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ των 27 (τα νούμερα περιλαμβάνουν τις άσχημες χρονιές 2009 και 2010)2)

Μύθος 3: «Η μειώση των εταιρικών φόρων αυτή την περίοδο στην Ελλάδα είναι πολυτέλεια και κακή επιλογή»

Πάμε πρώτα back to the basics με δύο προτάσεις:

- Όλοι οι φόροι είναι κατ’αρχήν ανήθικοι γιατί είναι προιόν καταναγκασμού.

- Όλοι οι φόροι βλάπτουν την οικονομία είτε γιατί στρεβλώνουν τα κίνητρα παραγωγών και καταναλωτών, είτε γιατί το κράτος εκ φύσεως κάνει χειρότερη διαχείριση πόρων από την αγορά.

Βεβαίως, στην τωρινή πραγματικότητα φόροι υπάρχουν και αποτελούν το κύριο εισόδημα της κυβέρνησης που πρέπει να μειώσει δραστικά το έλλειμμα. Όπως λέει και ο ΠΜ σε σχόλια στην σελίδα του στο Facebook πάνω στο ίδιο άρθρο:

«Αυτή τη στιγμή το καράβι μπάζει νερά και κινδυνεύει να βουλιάξει... Οπότε πρώτα κλείνεις τις τρύπες και μετά βάζεις κατάρτι για να πάει το καράβι ταχύτερα.»

Σίγουρα λοιπόν, η κουβέντα για φοροελαφρύνσεις είναι από αφελής μέχρι επικίνδυνη;

Όχι.

Καταρχάς πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σωτηρία θα έρθει μόνο με ανάπτυξη. Οποιαδήποτε πολιτική ημιμέτρων είναι καταδικασμένη να αποτύχει, εάν δεν προετοιμάσει μια αναπτυξιακή δυναμική.

Η μοναδική όμως υγιής ανάπτυξη μπορεί να έλθει μόνο από τον καθαρόαιμο3) ιδιωτικό τομέα. Ο ιδιωτικός τομέας οξυγονώνει την οικονομία σαν τα πνευμόνια, κρατάει το σώμα της οικονομίας ζωντανό σαν τις αρτηρίες. Οι εταιρικοί φόροι είναι σαν την πίσσα στα πνευμόνια, σαν την χοληστερινή στις αρτηρίες: οδηγούν σε αργό θάνατο την οικονομία. Η αναλογία του ΠΜ με το καράβι δεν είναι η κατάλληλη. Το όχημα δεν βουλιάζει από εξωτερικούς παράγοντες από τους οποίους θα πρέπει να προστατευτεί. Το όχημα βουλιάζει από το δικό του βάρος, από την αδυναμία του να κινηθεί μπροστά. Καλύτερη αναλογία είναι το Jeep που βουλιάζει σε άμμο. Όσο και να ελαφρύνει το φορτίο, ο μοναδικός τρόπος για να σωθεί το όχημα είναι να πάρει μπροστά η μηχανή (δηλ. να πιάσει ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης η οικονομία) –και γρήγορα.



1) Το άρθρο προς το τέλος υποστηρίζει ότι αναφέρεται μόνο στα διανεμόμενα εταιρικά κέρδη. Παρόλαυτά, όλη η επιχειρηματολογία, τα στοιχεία που παρουσιάζονται και η επικαιρότητα (ανακοίνωση εκείνες τις μέρες από τον ΓΑΠ στην ΔΕΘ της μείωσης του συντελεστή φορολόγησης των αδιανέμητων κερδών) αναφέρονται σε αδιανέμητα κέρδη.

2) Για να προλαβώ μερικές αντιρρήσεις, έλεγξα και δεν υπάρχει small size effect. 'Όλες οι χώρες που μείωσαν την εταιρική φορολογία τους παρουσίασαν σημαντικά ανώτερη ανάπτυξη. Βεβαίως η αιτιότητα χρείαζετα περισσότερη ανάλυση για να αποδειχθεί, αλλά όταν "smells like, feels like, looks like..."

3) Δηλ. που δεν βασίζεται σε κρατικές επιδοτήσεις και έργα

Σημείωση: Σε σημερινό του άρθρο, ο ΠΜ πολύ σωστά καταφέρεται εναντίον έμμεσων εταιρικών φόρων

Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Στελέχη του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ υπέρ 500.000 απολύσεων στο Δημόσιο (...της Κούβας)



Μάλλον είχαμε παρεξηγήσει τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, μιας και αποδεικνύεται το πιο ριζοσπαστικό φιλελεύθερο ελληνικό κόμμα! Στελέχη του κόμματος, τάσσονται υπέρ 500.000 απολύσεων στο Δημόσιο. Αρκεί όμως να μη γίνονται στην Ελλάδα, αλλά στην κομμουνιστική Κούβα!

Ο βουλευτής Θεσσαλονίκης του κόμματος , Τάσος Κουράκης και το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνο για την Εξωτ. Πολιτική και Άμυνα, Κώστας Ήσυχος, σε άρθρο τους στην "Αυγή" , κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία, και θυμίζοντας ανάλογες κωμικές προσπάθειες του ΚΚΕ να υπερασπιστεί την καπιταλιστική οικονομική πολιτική της Κίνας με ...κομμουνιστικά επιχειρήματα, υπεραμύνονται της απόφασης του καστρικού καθεστώτος να απολύσει 500.000 Κουβανούς από το Δημόσιο. Μια απόφαση που αν έπαιρνε οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα ήταν αιτία πολέμου για την ελληνική αριστερά, εδώ επικροτείται επειδή θυμίζει τη ...Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν και επειδή...."είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης διαδικασίας διαλόγου με τους εργαζομένους". Και βέβαια, οι απολύσεις βαφτίζονται "ανασυγκρότηση του δημοσίου Τομέα" και "αναδιάρθρωση του ανθρώπινου δυναμικού"...

Το "Μήλο" αναγνωρίζει πως ζούμε σε δύσκολους καιρούς για τους οπαδούς του κρατικού σοσιαλισμού και συμπάσχει ειλικρινώς με όσους τους έλαχε το δύσκολο έργο να κανουν το άσπρο μαύρο στην προσπάθεια τους να υπερασπιστούν μια χρεωκοπημένη ιδεολογία...
Συνέχεια

Το Κατά Δελαστίκ Μνημόνιο

Στο Γιώργο Δελαστίκ θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι αντιπροσωπεύει μια κάπως συνετή, σοβαρή και τουλάχιστον επιδερμικά λογική κριτική στην πολιτική που ασκείται λόγο ή με την δικαιολογία του μνημονίου. Σκοπός μου εδώ δεν είναι να υπερασπίσω μια συμφωνία μεταξύ Ελλήνων πολιτικών και Ευρωπαίων γραφειοκρατών - κάθε λογικός άνθρωπος οφείλει να αναγνωρίσει ότι ο παραπάνω συνδυασμός δεν είναι συνταγή επιτυχίας. Αναλύοντας όμως τα λάθη σε μια κριτική που ασκείτε σε μια πολιτική, που μπορεί να είναι σωστή ή λάθος, θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ένα τρόπο σκέψης, τόσο διάσπαρτο στα ΜΜΕ, που εξηγεί σε ένα σημαντικό βαθμό γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και γιατί αδυνατούμε ως χώρα να βρούμε λύσεις στην μεγαλύτερη μας σύγχρονη κρίση.

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται

Σύμφωνα με τον κ. Δελαστίκ όλα άρχισαν τον Οκτώβρη του 1990 με την ενοποίηση της Γερμανίας. Γράφει:

Οι ηγέτες της Δύσης εξέφρασαν τότε δημοσίως την "ευτυχία" τους για την επανένωση της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, στα παρασκήνια είχε προηγηθεί ένας ανελέητος πολιτικός πόλεμος για να αποτραπεί η εξέλιξη αυτή. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και η Βρετανή πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είχαν παραμερίσει τις ιδεολογικές διαφορές τους και αγωνίζονταν λυσσαλέα με νύχια και με δόντια, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι τους να εμποδίσουν τη μοιραία για το μέλλον της Ευρώπης γερμανική ενοποίηση.


Σύμφωνα με τον κ. Δελαστίκ αυτή η νέα ενοποιημένη Γερμανία ήταν σαφώς πιο δυνατή από την μέχρι τότε Δυτική Γερμανία και επομένως:

το Βερολίνο αξιοποιεί την οικονομική και νομισματική ένωση και το κοινό νόμισμα προκειμένου αφενός να καθορίζει αυτό την οικονομική πολιτική όλων των κρατών - μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ γενικότερα και αφετέρου να καθορίζει τέτοια πολιτική που να διασφαλίζει την εδραίωση και την ενίσχυση της οικονομικής, άρα και της πολιτικής ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη. Δεν αρκείται όμως μόνο σε αυτό. Μέσω αυτής της διαδικασίας πετυχαίνει το Βερολίνο τη διαμόρφωση τέτοιων οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών της ΕΕ που οδηγούν ευθέως στην ολοένα και πιο έντονη γερμανοποίηση της Ευρώπης.


Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να δει κανείς πως η Γερμανία αύξησε την επιρροή της στην Ευρώπη με την ενοποίηση. Καταρχήν το οικονομικό βάρος της ενοποίησης ήταν και παραμένει δυσβάσταχτο (δείτε εδώ το άρθρο στο Der Spiegel). Μπορεί η Γερμανία να αυξήθηκε πληθυσμιακά αλλά η δύναμη και η επιρροή που έχει στην Ευρώπη δεν είναι μόνο λόγο πληθυσμιακού μεγέθους αλλά πρώτα από όλα αποτέλεσμα της παραγωγικότητας και δυναμικής της γερμανικής οικονομίας. Η ενοποίηση μέχρι τώρα έχει αποδειχτεί βαρίδι στην γερμανική οικονομία. Όταν ο κ. Δελαστίκ μιλάει για τις ενστάσεις Θάτσερ και Μιτεράν οφείλουμε να σημειώσουμε ότι αυτές οι ενστάσεις ήταν περισσότερο ένα είδος αποτίμησης τιμής στην γεωπολιτική μιας άλλης εποχής, προ πολλού ξεπερασμένη ήδη το 1990, παρά μια ξεκάθαρη αποτίμηση των συμφερόντων τους. Αν η Θάτσερ και ο Μιτεράν ήξεραν τότε πως θα εξελισσόταν η γερμανική ενοποίηση θα ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της.

Έστω και αν προς χάριν της συζήτησης αποδεχτούμε ότι η επιρροή της Γερμανίας αυξήθηκε λόγο της ενοποίησης αυτό δεν κάνει πιο εύκολο να δούμε την “γερμανοποίηση της Ευρώπη” που διαπιστώνει ο κ. Δελαστίκ. Καταρχήν θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η “γερμανοποίηση” έρχεται με καθυστέρηση 20 χρόνων μετά την ενοποίηση της Γερμανίας. Ας μην ξεχνάμε ότι από την είσοδο της μέχρι τώρα η Ελλάδα έχει χρησιμοποιήσει όλα τα πλεονεκτήματα που της δίνει ιδιότητά της ως χώρα μέλος της ΕΕ για να επιδοτήσει και να διατηρήσει τα ‘ελληνικά’ στοιχεία της οικονομίας της. Δηλαδή σχεδόν 30 χρόνια από την είσοδο μας στην ΕΕ και 20 από την γερμανική ενοποίηση, μόνο για γερμανοποίηση δεν μπορούμε να μιλάμε. Γερμανοποιηση θα σήμαινε έμφαση στις εξαγωγές και την ανταγωνιστικότητα, καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, προσέγγιση ξένων επενδύσεων. Εμείς τα τελευταία 30 χρόνια απλά δανειζόμαστε για να καταναλώνουμε, κάνουμε τα πάνδεινα για να φοβίσουμε τους ξένους επενδυτές και βλέπουμε την γραφειοκρατία όχι ως βάρος για την οικονομία αλλά ως μια δικαίως υπάρχουσα κοινωνική κατάκτηση.

Ίσως η πιο λογική εξήγηση για την πρόσφατη συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης, ΜΜΕ και κοινής γνώμης να έχει να κάνει με το γεγονός ότι βλέπουν τα δισεκατομμύρια ευρώ του γερμανού φορολογούμενου που πήγαν χαμένα στον ευρωπαϊκό νότο. Σαν να μην έφτανε αυτό τώρα καλείται ξανά ο γερμανός φορολογούμενος να πληρώσει τα σπασμένα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα γεγονός που επιμελώς αποκρύπτει από του αναγνώστες του ο κ. Δελαστίκ, είναι ότι οι μισθοί και οι συντάξεις που δίνει το ελληνικό δημόσιο σήμερα δίνονται από τους Γερμανούς και άλλους λαούς της Ευρώπης. Χωρίς αυτά τα χρήματα, ο κ. Δελαστίκ δεν θα διαμαρτυρόταν σήμερα για την μείωση μισθών και συντάξεων αλλά για την ανυπαρξία τους.


Η Αθώα Ελλάς


Ίσως η Γερμανία προσπαθεί επ’ευκαιρίας οικονομικής κρίσης να μας κάνει Γερμανάκια αλλά το επόμενο θέμα που προκύπτει είναι ποια είναι τα πραγματικά αίτια της ελληνικής κρίσης. Εκεί ο κ. Δελάστικ δείνει διάφορες απαντήσεις χωρίς ποτέ να δείχνει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα. Πάντως είναι ξεκάθαρο ότι σύμφωνα με τον κ. Δελαστίκ ο ελληνικός λαός και ο κρατισμός που ασπάστηκε στα όρια θρησκευτικού παραλήρηματος τα τελευταία 30 χρόνια δεν φέρουν την ευθύνη.

Στο άρθρο του “Προς τα που μας πάνε” απαντώντας στον κ. Πάγκαλο που είπε “οτι τα λεφτά τα φάγαμε μαζί” o κ. Δελαστίκ γράφει:

«Ανοησίες» τα σκάνδαλα δηλαδή με τα δισεκατομμύρια που φαγώθηκαν στην υπόθεση Ζίμενς, τα δομημένα ομόλογα, τα στημένα παιχνίδια του Χρηματιστηρίου, το Βατοπέδι, τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων και τόσα άλλα. Κανένα οικονομικό πρόβλημα δεν προκάλεσαν αυτά.


Υπάρχουν διάφορα προβλήματα με αυτή την εξήγηση. θα ήταν χρήσιμο να προσπαθήσει ο κ. Δελαστίκ να μας δώσει τουλάχιστον μια ιδέα για το πόσο νομίζει ότι ήταν τα χρήματα που φαγώθηκαν για να χρηματοδοτηθούν τα κόμματα και για να λαδωθούν τα ανώτερα στελέχη κομμάτων και κρατικών οργανισμών. Ένα, δύο, πέντε, δέκα δις ευρώ; Θα ήταν σημαντική μια τέτοια εικασία γιατί θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ποιες είναι οι βασικές εστίες παραγωγής του δημοσίου χρέους. Έστω και αν πάρουμε το μεγαλύτερο και λιγότερα πιστευτό ποσό των 10 δις ευρώ αυτό μας αφήνει με πάνω από 290 δις ευρώ δημοσίου χρέους ανεξήγητα. Βέβαια ακόμα και μια πρόχειρη ματιά στους προϋπολογισμούς της μεταπολίτευσης πολύ εύκολα θα μας δώσει μια απάντηση. Η πλειονότητα των δαπανών του ελληνικού κράτους πηγαίνει σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις και τόκους για την εξυπηρέτηση του χρέους. Βέβαια όλα αυτά είναι λαϊκές κατακτήσεις και επομένως δεν μπορεί να αποτελούν την εξήγηση για το τεράστιο ελληνικό χρέος σύμφωνα με τον κ. Δελαστίκ.

Ο κ. Δελαστίκ μας καλεί να πιστέψουμε κάτι που δεν στέκει ακόμα και με μια πρόχειρη ανάγνωση των στοιχείων. Αλλά ίσως να μην χρειάζεται μια εξήγηση βάση στοιχείων γιατί ο κ. Δελαστίκ έχει μια δεύτερη αιτιολογία για την κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Αυτή η άλλη εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει κρίση.

Στο άρθρο του “Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η...EE;” μαθαίνουμε ότι:

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.


Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση


Λίγο αργότερα συνεχίζει:

Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!


Καταρχήν να σημειώσουμε ότι με αυτό το άρθρο ο κ. Δελαστίκ ουσιαστικά καταρρίπτει ένα μεταγενέστερο του άρθρο αυτό περί γερμανοποίησης της Ευρώπης. Έστω και αν οι Γερμανοί ήθελαν πράγματι μια τέτοια εξέλιξη στο συγκεκριμένο άρθρο του κ. Δελαστίκ βλέπουμε ότι έχουν αποτύχει παταγωδώς.

Αυτό που όμως πραγματικά βγάζει μάτι στο “Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η...EE;” είναι ότι ο οικονομικός αναλφαβητισμός του κ. Δελαστίκ συμβαδίζει χέρι-χέρι με την εμμονή του στο οικονομικό σχόλιο.

Ο κ. Δελαστίκ απαντά στο “Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η...EE;” λέγοντας ότι ούτε η Ελλάδα ούτε η ΕΕ χρεοκοπεί:

Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.


Γιατί η Ελλάδα είναι “στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων” και όχι π.χ. η Ολλανδία που αναφέρει στο άρθρο του ο κ. Δελαστίκ; Δεν μας δίνει καμία απάντηση.
Δυστυχώς για τον κ. Δελαστίκ υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα θέματα που θέτει σε αυτό το άρθρο.

1) Η Ευρώπη αντιμετωπίζει σημαντικό πρόβλημα με το χρέος των χωρών της. Εξ ου και το ενδιαφέρον της να χρηματοδοτεί μια χρεοκοπημένη οικονομία όπως η ελληνική, φοβούμενη αληθώς, ότι αν σπάσει με ένα κραυγαλέο τρόπο η πρώτη φούσκα θα ακολουθήσουν και άλλες.

2) Το μέγεθος του χρέους και των ελλειμμάτων δεν είναι οι παράγοντες που καθαυτό κρίνουν το αν μια χώρα χρεοκοπήσει ή όχι. Κάτι που οφείλει να ξέρει ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών και ο κ. Δελαστίκ αγνοεί, είναι ότι υπάρχουν μια πληθώρα παραγόντων και συσχετισμών που το κρίνουν αυτό. Π.χ. ο κ. Δελαστίκ αναφέρει στο άρθρο τις ΗΠΑ με τα ελλείμματα και τα χρέη που δημιουργούν τα τελευταία χρόνια αγνοώντας όμως ότι οι ΗΠΑ έχουν μια οικονομία σαφώς δυναμικότερη της ελληνικής, με ένα διεθνές νόμισμα το όποιο έχουν την ευκαιρία να τυπώνουν όποτε το θελήσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να περάσουν κρίση δημοσίου χρέους, αλλά εξηγεί γιατί η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα πρώτη.

3) Η φύση και πηγή των ελλειμμάτων και του χρέους παίζει σημαντικό ρόλο. Το πρόβλημα με το ελληνικό χρέος είναι ότι δεν είναι μόνο αποτέλεσμα περιστασιακών παραγόντων, π.χ. το εύκολο χρήμα που κυκλοφόρησε τα τελευταία χρόνια στις διεθνείς αγορές. Δυστυχώς τα ελλείμματα και το χρέος έχουν υπό μια έννοια θεσμοθετηθεί πολιτικά και κοινωνικά στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Πιο απλά, η ελληνική κοινωνία έχει κτιστεί πάνω και έχει αναπτύξει σχέση εξάρτησης με την κατανάλωση του δημοσίου χρέους. Περισσότερο από ένα χρόνο τώρα είμαστε όλοι μάρτυρες στο πόσο δύσκολες αποδεικνύονται και οι πιο ελαφρές μεταρρυθμίσεις. Ή το πόσο πεισματικά η κυβέρνηση Παπανδρέου αρνείται την πραγματικότητα προσπαθώντας και πάλι να περάσει το μεγάλο κόστος ενός τεράστιου και αδηφάγου δημοσίου σε ένα μικρό και ταχέως συρρικνώμενο ιδιωτικό τομέα.

Αυτός ο τρίτος παράγοντας θα εξηγούσε γιατί για παράδειγμα η Ελλάδα αντιμετωπίζει κρίση χρέους και μια άλλη χώρα από αυτές που αναφέρει ο κ. Δελαστίκ, π.χ. η Ολλανδία, δεν έχει ακόμα πρόβλημα.

Οφείλουμε να κατανοήσουμε το αγώνα που κάνει ο κ. Δελαστίκ από την στήλη του στο Έθνος να περισώσει μια ξεπερασμένη και πολλάκις χρεοκοπημένη ιδεολογία. Καταλαβαίνουμε ότι θα είναι δύσκολο για τον οποιανδήποτε να αποκηρύξει τις βεβαιότητες και τα πιστεύω που αποκτήθηκαν σε μια πρότερη εποχή νιότης και αδιαφιλονίκητης αυταρέσκειας. Όσο όμως και να θέλουμε να αποφύγουμε να δυσαρεστήσουμε τον κ. Δελαστίκ, και κάθε Δελαστίκ, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε καταστροφική για την Ελλάδα μπαρουφολογία να μένει αναπάντητη. Η πρώτη ένδειξη ότι βγαίνουμε από την κρίση θα είναι όταν ως έθνος αρχίζουμε να λέμε και να αποδεχόμαστε την αλήθεια.
Συνέχεια