Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Η υποκρισία της Αριστεράς του...γκαζόν



Διαβάζω στο μπλογκ του "Lew Rockwell" πως ο σκηνοθέτης του Χόλλυγουντ James Cameron, δώρισε 1.000.000 δολάρια, για να βοηθήσει να απορριφθεί από τους ψηφοφόρους της Καλιφόρνια η πρόταση 23. Η συγκεκριμένη πρόταση προβλέπει την αναστολή της συμμόρφωσης της πολιτείας με τους στόχους του πανάκριβου και αναποτελεσματικού Πρωτόκολλου του Κιότο. Τυχόν απόρριψη της πρότασης θα σημάνει μεγαλύτερη ανεργία και υψηλότερες τιμές για τους κάτοικους της Καλιφόρνια και μάλιστα σε μια εποχή πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης. Για τον James Cameron όμως και τους υπόλοιπους "πράσινους", προοδευτικούς δισεκατομμυριούχους τύπου Al Gore, τα θέσφατα της οικο-ορθοδοξίας έχουν περισσότερη σημασία από τις ζωές εκατομμυρίων απλών ανθρώπων. Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης πρόσφατα στον Τύπο : "Στο μέλλον πρέπει να ζούμε με λιγότερα". Και μετά από αυτό το μάθημα οικονομίας προς τους κατοίκους της Καλιφόρνια, κατευθύνθηκε προς το ελικόπτερο του, που θα τον οδηγούσε σε ένα από τα τρια σπίτια του στο Μαλιμπού, συνολικής έκτασης 24.000 τμ . (δείτε το εξαιρετικό βιντεάκι)

Και αν νομίζετε πως όλα αυτά είναι πολύ μακριά μας, ρίξτε μια ματιά στα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών στη Φιλοθέη και στο Ψυχικό , όπου οι Οικολόγοι βγήκαν τρίτη δύναμη. Μετά την "αριστερά των σαλονιών", ήρθε η ώρα για το radical chic της νέας οικολογικής αριστεράς του ....γκαζόν! Κοινό τους σημείο η υποκρισία , που , γι' άλλη μια φορά , περισσεύει!

Συνέχεια

Καταδικάζοντας την επίθεση (κατά Αλαβάνου) και την υποκρισία (του Αλαβάνου)

Επιτέλους το Μήλο συμφωνεί σε κάτι με τον κ. Αλαβάνο. Η επίθεση εναντίον του είναι απολύτως καταδικαστέα. Και αυτή η καταδίκη είναι χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς προϋποθέσεις και όρους. Είναι μια καταδίκη ξεκάθαρη και ανεπιφύλακτη. Δυστυχώς, όμως, η συμφωνία μας με τον κ. Αλαβάνο τελειώνει εκεί.

Το πρόβλημα με τον κ. Αλαβάνο είναι ότι καταδικάζει την βία κατά περίπτωση. Είναι οι περιστάσεις που καθορίζουν την άποψη του στο συγκεκριμένο θέμα. Οι περιστάσεις όχι όπως τις ερμηνεύει νομικά αλλά όπως τις αξιολογεί πολιτικά. Όταν τα κίνητρα του δράστη κρίνονται προσφιλή στον κ. Αλαβάνο, τότε η άσκηση βίας δεν είναι καταδικαστέα αλλά έχει τον πολιτικά νομιμοποιητικό μανδύα της λέξης εξέγερση. Έτσι όταν διαβάζαμε το Δεκέμβρη του 2008 ότι “Σοβαρότερα είναι δύο άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ, τους οποίους ομάδα νεαρών έριξε από τη μοτοσικλέτα τους στην οδό Όθωνος, τους έβγαλε τα κράνη και τους χτύπησε με λοστούς στο κεφάλι” τότε πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με αντίσταση και πάλη.
Αντίθετα όταν τον Οκτώβρη του 2010 διαβάζουμε “Οι δράστες, όπως είπε ο κ. Αλαβάνος, του έριξαν πέτρες και αυγά” τότε φυσικά πρόκειται περί ωμής βίας.

Είναι τουλάχιστον ακραίος και ακραία επικίνδυνος ο τρόπος σκέψης του κ. Αλαβάνου. Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται και πολλή προσπάθεια για να αντιληφθούμε πως θα ήταν τα πράγματα αν ο κ. Αλαβάνος και οι όμοιοί του ερχόντουσαν στην εξουσία. Πάντως, την τελευταία φορά που η νομιμοποίηση της βίας βασιζόταν στα πολιτικά φρονήματα του θύτη και του θύματος το λέγαμε δικτατορία.
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Μήπως ο Ντεϊβιντ Κάμερον ..."αποδομεί το κράτος" ;


Αν πιστέψουμε τη Ζέζα Ζήκου στη σημερινή "Καθημερινή", ο Ντεϊβιντ Κάμερον έχει ήδη καταλάβει τα θερινά ανάκτορα και ετοιμάζεται να αναγορευτεί στον... Λένιν του αναρχοφιλελευθερισμού! Αλλά, και αν διαβάσουμε τα περισσότερα δημοσιεύματα του διεθνούς και ελληνικού Τύπου για το πενταετές πρόγραμμα περικοπών που ανακοίνωσε χτες η βρετανική κυβέρνηση, θα μείνουμε με την εντύπωση πως στη Μ. Βρετανία συμβαίνουν γεγονότα κοσμοϊστορικών διαστάσεων. Η Δεξιά πανηγυρίζει για το τέλος του "Μεγάλου Κράτους" ενώ η Αριστερά καταγγέλλει το ξήλωμα του μεταπολεμικού κρατους πρόνοιας και θρηνεί για τους εκατομμύρια πεινασμένους και εξαθλιωμένους Βρετανούς , που , οσονούπω, θα γεμίσουν τους δρόμους του Λονδίνου ! Αλλά , ως συνήθως, η πραγματικότητα, δεν είναι τόσο...συναρπαστική.

Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών της Μ. Βρετανίας, Τζορτζ Όσμπορν, με το τέλος του προγράμματος το 2015, και με την προϋπόθεση πως όλα θα πάνε σύμφωνα με τις πρόβλεψεις της κυβέρνησης ,οι κρατικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ απλά θα γυρίσουν στα επίπεδα του 2008! Μάλιστα, η ιερή αγελάδα του "Εθνικού Συστήματος Υγείας" παρεμένει ανέγγιχτη (με μια μικρή αύξηση στις δαπάνες του κατά 1,3%) ενώ το πρόγραμμα της διεθνούς βοήθειας , αυξάνεται κατά...37%! Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως οι χτεσινές εξαγγελίες της κυβέρνησης Κάμερον, δεν είναι μια θετική εξέλιξη , ιδίως μάλιστα ύστερα από τις κραιπάλες των Εργατικών που μέσα σε δεκατρία χρόνια αύξησαν τις δημόσιες δαπάνες από το 38,5% του AEΠ στο 53% και αν σκεφτεί κανείς πως η εναλλακτική λύση που προβάλλεται είναι η ανεύθυνη κεϋνσιανή φρενίτιδα της κυβέρνησης Ομπάμα. Όλα αυτά όμως είναι σίγουρα πολύ μακριά από την υποτιθέμενη..."αποδόμηση του κράτους".

Ας μετριάσουν λοιπόν τον ενθουσιασμό τους οι θαυμαστές του Ντεϊβιντ Κάμερον, και ας σκουπίσουν τα δάκρυά τους, οι "προοδευτικοί" εχθροί του . Το "Μεγάλο Κράτος" θα βρίσκεται στη θέση του και το 2015. Ίσως με κάποια δόντια λιγότερα, ίσως με το μάτι μαυρισμένο, ίσως με το πόδι μπανταρισμένο...Αλλά πάντα στη θέση του .
Συνέχεια

Γιώργος Hoover Παπανδρέου

Το 1932 η ανεργία στις ΗΠΑ θα έχει φτάσει το 25%. Αυτό το ποσοστό είχε “επιτευχθεί” μετά από μια περίοδο που ο πρόεδρος Hoover για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του οικονομικού κραχ του 29 είχε αυξήσει δραματικά τις κρατικές δαπάνες. Προσπαθώντας να ισορροπήσει κάπως την κατάσταση με τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό το ‘32 αρχίζει μια μεγάλη φοροεπιδρομή. Θα αυξήσει τον ανώτερο συντελεστή στο φόρο εισοδήματος από 25% στο 63%. Θα αυξήσει τους εταιρικούς φόρους και μια σειρά εισφορών. Θα επιβάλει ακόμα και φόρο στην διακίνηση επιταγών.

Τα κρατικά έσοδα όχι μόνο δεν αυξήθηκαν αλλά σημείωσαν μια σημαντική μείωση. Ο Herbert Hoover διέπραξε μεγάλα λάθη στην διάρκεια της θητείας του. Παρόλα αυτά ο Hoover είχε κάτι που συνηγορούσε υπέρ του και αυτό ήταν το πρωτοφανές της τότε οικονομικής κρίσης. Τότε παρουσιάστηκαν προβλήματα που κανένας δεν τα είχε προβλέψει. Οι λύσεις που επεδίωξαν ο Hoover και αργότερα ο Roosevelt, αν και δημιούργησαν αντιδράσεις και εμπεριστατωμένη κριτική, είχαν τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι δεν είχαν την εμπειρία της μελλοντικής τους αποτυχίας.

Ποιος όμως μπορεί να πει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει το ίδιο ελαφρυντικό; Θα μπορούσε να δικαιολογηθεί για το ότι δεν ήξερε πότε θα σπάσει η ελληνική φούσκα αλλά ότι θα σκάσει ήταν βέβαιο. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί επίσης για όλα αυτά που κάνει ή δεν κάνει από τότε που κατάλαβε το βάθος της κρίσης.

Το Πλαίσιο, μια πετυχημένη ελληνική επιχείρηση, καλείτε να πληρώσει έκτακτη εισφορά που στην συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει 800.000 ευρώ. Αυτό μειώνει τα κέρδη της κατά 95,4%. Το Πλαίσιο φαντάζομαι είναι από τις ελάχιστες επιχειρήσεις που κατάφεραν να έχουν αυξημένο τζίρο και κέρδη το 2010 οπότε μπορούσε να πληρώσει την ‘έκτακτη’ εισφορά, η οποία παρεμπιπτόντως επιβάλετε στα κέρδη του 2009.

Πόσες όμως επιχειρήσεις μπορεί να είχαν κέρδη το 2009 αλλά ζημιές το 2010 και τώρα καλούνται να πληρώσουν έκτακτη εισφορά; Ο παραλογισμός της όλης υπόθεσης γίνεται πιο οξύς αν αναλογιστούμε που θα πάνε τα έσοδα από όλες αυτές τις καταστροφικές για την οικονομία έκτακτες εισφορές.

Σε ρεπορτάζ μαθαίνουμε ότι “Ηδη, για το 2009, τα ελλείμματα των ΟΣΕ, ΕΔΙΣΥ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, ΕΘΕΛ, ΕΑΣ, ΕΑΒ, ΕΤΑ, ΤΕΟ (διόδια) και ΟΔΙΕ ανήλθαν στο 1,7 δισ. ευρώ (αυξημένα κατά 6,3% σε σχέση με το 2008). Τα χρέη τους έφτασαν πέρυσι στα 12 δισ. ευρώ, καταγράφοντας άνοδο της τάξης του 10% σε σχέση με πρόπερσι.”

Που ακριβώς μπορεί να στηριχτεί η παραπάνω πολιτική; Ποιος μπορεί να εξηγήσει στους εργαζόμενους του Πλαίσιου ότι το δικό τους μέλλον διακινδυνεύεται για να συντηρηθούν οργανισμοί όπως ο ΟΣE; Τι είδους κοινωνική δικαιοσύνη είναι αυτό; Και πως ακριβώς καταλαβαίνει ο κ. Παπανδρέου ότι με τέτοια μέτρα θα βγούμε από την κρίση;

Η κυβέρνηση υπολογίζει ότι ο αριθμός των ανέργων θα αυξηθεί κατά 145.000. Εξ ολοκλήρου από τον ιδιωτικό τομέα που δεν ευθύνεται σε τίποτα εκτός από το γεγονός ότι βρίσκεται στην Ελλάδα. Για αυτούς του 145.000 δεν θα γίνουν διαδηλώσεις. Δεν θα κλεισθούν δρόμοι και δεν θα γίνουν καταλήψεις σε αρχαία μνημεία ή μη.

Για την πολιτική τάξη η κρίση ξέσπασε το 2009. Για ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας όμως η κρίση είναι πολυετής και τώρα απλά φτάνει στο αποκορύφωμα της. Αυτή η άλλη Ελλάδα παραμένει αόρατη για την πολιτική τάξη.

Όλοι κάνουμε λάθη και κανένας δεν πρέπει να περιμένει ότι ο κ. Παπανδρέου θα είναι τέλειος. Επίσης καταλαβαίνουμε ότι τα τελευταία 30 χρόνια ο κ. Παπανδρέου εκπαιδεύτηκε πολιτικά με ένα τρόπο που του είναι δύσκολο να καταλάβει τις αγωνίες και τους φόβους της μη συντεχνιακής Ελλάδας. Τα καταλαβαίνουμε όλα αυτά αλλά και αυτός θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι και η αναλγησία έχει τα όριά της.
Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Ο Harold Bloom και οι Καθεστωτικοί Επαναστάτες

Νέοι άνθρωποι διαδήλωναν χθες στο Παρίσι για το αν τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση πάνε από τα 60 στα 62 και της πλήρους από τα 65 στα 67. Η νεανική συμμετοχή μαρτυρά κάτι που όλες οι γενιές θα ήταν δύσκολο να αποδεχτούν. Βλέποντας κανείς αυτές τις διαδηλώσεις δεν θα είναι δύσκολο να διαπιστώσει γιατί η δεκαετία του 60 ήταν πάνω από όλα η επανάσταση του μάρκετινγκ και της διαφήμισης.

Για όλους εμάς που οι γονείς μας είναι του “60 οι εκδρομείς” μάθαμε όχι τόσο για την πάλη των τάξεων αλλά για την πάλη των γενεών. Οι νεότεροι είναι αναπόφευκτο να αμφισβητήσουν το οικοδόμημα των προγενέστερων. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει τελευταία. Οι νέοι, τουλάχιστον αυτοί που έχουν ενεργό πολιτική συμμετοχή, τάσσονται λυσσαλέα υπέρ της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Η μεγάλη επιτυχία του 60 στο να επιβάλλει τόσο αποτελεσματικά και για τόσο μεγάλη διάρκεια τα δικά του πρότυπα για το τι σημαίνει επαναστατικότητα, ρήξη, αλλαγή είναι πράγματι ένα πολύ σημαντικό επίτευγμά. Οι της δεκαετίας του 30 ενδιαφέρονταν για το πως θα κυβερνήσουν και θα αλλάξουν τον κόσμο. Οι του 60 για το πως θα εμφανίζονται αιωνίως ότι είναι απέναντι στην εξουσία χωρίς ποτέ να φαίνεται ότι την ασκούν αλλά συνεχώς διαμορφώνοντάς τη. Έχτισαν ένα ολόκληρο οικοδόμημα αξιών, συμβολισμών και λέξεων που ασκεί μια ασυνήθιστη επιρροή στις μεθεπόμενες γενιές.

Ο Harold Bloom στο Η Αγωνία της Επίδρασης γράφει για την ανάγκη των μεγάλων ποιητών να ξεπεράσουν τους προγενέστερούς τους, μια διαδικασία που επιτυγχάνεται όταν οι νεότεροι διαπράττουν παρανάγνωση των έργων που έχουν κληρονομήσει.

Αναρωτιέμαι αν η δική μας η γενιά θα αισθανθεί κάποτε μια συλλογική και πολιτική αγωνία της επίδρασης. Πρώτον, γιατί η ανάγκη για κάτι νέο αυτή την περίοδο κρίσης είναι υποχρεωτική. Δεύτερον, γιατί αυτή η καθεστωτική επαναστατικότητα έχει γίνει ασύλληπτα πληκτική. Τρίτον, γιατί κάθε γενιά κάνει τα λάθη της και εμείς κινδυνεύουμε αυτά που θα κάνουμε να μην είναι δικά μας.
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Ο ξεπερασμένος κρατισμός του Γιώργου Καμίνη



Οι πιο προχωρημένοι και καλλιεργημένοι φίλοι μου, ειδικά αυτοί που κατοικούν στο Κολωνάκι και στη Φιλοθέη, δείχνουν έναν ασυγκράτητο ενθουσιασμό με την υποψηφιότητα Καμίνη για το Δήμο Αθηναίων . Και ομολογώ πως πολύ θα ήθελα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό τους και να κερδίσω εύσημα “προοδευτικότητας” και “κοσμοπολιτισμού” από τα trendy free press που στηρίζουν τον Καμίνη, αλλά να, που πάντα είμαι επιφυλακτικός με την πολιτική και τους πολιτικούς . Πόσο αισιόδοξος άλλωστε μπορείς να είσαι για έναν δηλωμένο αριστερό υποψήφιο που τον στηρίζουν από κοινού, το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων , το κόμμα της διανοουμενίστικης ευρωλαγνείας και το κόμμα του trendy οικολογικού κρατισμού ; Θανατηφόρος συνδυασμός πράγματι αλλά παρ'όλα αυτά, προσπάθησα να παραμείνω ανοιχτόμυαλος. Τo γεγονός, μάλιστα, πως την υποψηφιότητα Καμίνη στήριξε και η πλειοψηφία των Ελλήνων φιλελεύθερων, με τους οποίους με ενώνει η προτίμηση σε ένα μικρό και οικονομικό κράτος, με έκανε πράγματι να σκεφτώ μήπως ήμουν κάπως απόλυτος στις αρχικές μου εκτιμήσεις . Εξάλλου, ποτέ δεν ξέρεις... Ίσως η χρεωκοπία του μεταπολιτευτικού κρατισμού κάτι να δίδαξε ακόμη και τους θιασώτες του ! Ίσως, ακόμη και η διάθεση αντιπολίτευσης στο μοντέλο της σπατάλης που υιοθέτησαν οι δήμαρχοι της Δεξιάς, τα τελευταία 25 χρόνια, να έσπρωχνε τον Καμίνη, σε πιο φιλελεύθερες θέσεις . Αυτές τις σκέψεις έκανα, μέχρι που διάβασα το πρόγραμμα του συνδυασμού...

Στο πρόγραμμα του, ο Γ. Καμίνης λυπάται που "η οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει όλα όσα θα θέλαμε να κάνουμε". Αν όμως διαβάσεις τη λίστα όσων σκοπευει να κάνει η Δημοτική Αρχή Καμίνη, αναρωτιέσαι τί περισσότερο θα έκανε αν δεν υπήρχε αυτή η οικονομική στενότητα!

Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του προγράμματος, κάθε πρόβλημα λύνεται με τη δημιουργία άλλης μιας δημόσιας υπηρεσίας ή οργανισμού . Έτσι, για να σφύζουμε από υγεία, θα δημιουργηθούν τα...ΚΥΕΠ, δηλαδή τα Κέντρα Υγειονομικής Εξυπηρέτησης Πολιτών. Για να αντιμετωπιστεί η...κλιματική αλλαγή , θα έχουμε τη νέα Δημοτική Υπηρεσία Ενέργειας, ενώ δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για την οικονομική κρίση : το , σύμφωνα με το πρόγραμμα, "αναπτυξιακό στρατηγείο του Δήμου" με το όνομα "Παρατηρητηρίο Ανάπτυξης και Επιχειρηματικότητας" θα βρίσκεται σε λίγο μαζί μας ! Ακόμη το πρόγραμμα προβλέπει τη δημιουργία "Γραφείου Αστικής Κινητικότητας", "Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του Δήμου" , δημιουργία πρόσθετου κέντρου πληροφόρησης επισκεπτών στο κέντρο της Αθήνας ,ίδρυση και άλλων μουσικών σχημάτων και λειτουργία δημοτικών καταφυγίων κακοποιημένων γυναικών.

Όσον αφορά το ζήτημα της καθαριότητας, ξεχάστε "ανατρεπτικές" ιδέες, όπως η ιδιωτικοποίηση της αποκομιδής των σκουπιδιών και μην κάνετε κουβέντα για τους χιλιάδες αργόμισθους υπαλλήλους που βρίσκονται στα γραφεία τους ενώ θα έπρεπε να ασχολούνται με την καθαριότητα του Δήμου. Το πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί με ανώδυνα ευχολόγια ("Ο Δήμος θα κινητοποιήσει αμέσως το σύνολο των υλικών και ανθρώπινων πόρων του για να εξασφαλίσει την τακτική αποκομιδή των σκουπιδιών...με διάλογο και συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς..."), και βέβαια με το ...δεκαετές Σχέδιο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης των Απορριμμάτων 2010 – 2020!Τουλάχιστον, η Σοβιετική Ένωση περιορίζοταν στα πενταετή προγράμματα...

Επίσης το πρόγραμμα του συνδυασμού προβλέπει (πάρτε βαθιά ανάσα) : τη διεύρυνση των κοινωνικών υποδομών και τη βελτίωση των ήδη υφισταμένων (παιδικοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, παιδικές χαρές, δημοτικές βιβλιοθήκες, χώροι δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κλπ),πρόνοια στους μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα , πύκνωση των δρομολογίων των μέσων μαζικής μεταφοράς, ανάληψη δράσεων ενίσχυσης και υποβοήθησης πολιτών με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ποιοτική αναβάθμιση και αύξηση των θέσεων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, αναβάθμιση και επέκταση του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», ενίσχυση του Πολιτιστικού Κέντρου κάθε Δημοτικού Διαμερίσματος, με βιβλιοθήκη, αίθουσες μαθημάτων και χώρους ψυχαγωγίας, ενίσχυση των μαθήματα λαϊκής επιμόρφωσης που κάνει ο Δήμος, με νέους χώρους και περισσότερους δασκάλους, νέα σύγχρονα αναγνωστήρια για τη Δημοτική Βιβλιοθήκη , επιδότηση για αλλαγή οικιακών υδραυλικών συσκευών με άλλες χαμηλότερης κατανάλωσης και άλλα πολλά και, όπως μας υπόσχεται τουλάχιστον ο κ. Καμίνης, καθόλου δαπανηρά!

Και ενώ o κ. Καμίνης είναι αναλυτικός και συγκεκριμένος για το πού θα ξοδευτούν τα χρήματα, οι λίγες γραμμές που αφιερώνει για το πού και πώς θα γίνει η, τόσο αναγκαία, εξοικονόμηση δαπανών στο δεύτερο πιο χρεωμένο Δήμο της χώρας , βρίθουν ανώδυνων κλισέ και ασάφειας. Η οικονομία θα επιτευχθεί με "ηλεκτρονική διακυβέρνηση", "αναδιάταξη του συνόλου του διοικητικού μηχανισμού", "εφαρμογή κανόνων σύγχρονου μάνατζμεντ", "εισαγωγή κανόνων αξιοκρατίας και όχι κομματισμού","κατάλληλη ανακατανομή των διαθέσιμων πόρων", "αξιοποίηση χρηματοδοτικών εργαλείων που δεν έχουν αξιοποιηθεί", "αναβάθμιση του επιπέδου του ανθρώπινου δυναμικού του Δήμου". Tα ίδια, γνωστά και χιλιοειπωμένα ευχολόγια που διαβάζουμε στα προεκλογικών φυλλάδια όλων των κομμάτων , εδώ και 35 χρόνια.

Σε μια εποχή που το μοντέλο της σπατάλης έχει καταρρεύσει, σε μια εποχή που ο μεγαλύτερος Δήμος της χώρας βουλιάζει στα χρέη, ο Γ. Καμίνης με το πρόγραμμα του μοιάζει σαν να ζει ακόμη στα πιο ανέμελα χρόνια της μεταπολίτευσης, κάνοντας προτάσεις που θα επιβαρύνουν και άλλο τα άθλια οικονομικά του Δήμου. Προτάσεις όπως η ιδιωτικοποίηση δραστηριοτήτων του Δήμου, το κλείσιμο ζημιογόνων επιχειρήσεων και η δραστική περικοπή δαπανών ούτε καν εξετάζονται. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος που ακολουθεί αυτό το δρόμο . Αν διαβάσει κάποιος τα προγράμματα των υποψηφίων ανά τη χώρα σε αυτές τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές , θα διαπιστώσει πως σχεδόν όλοι κινούνται στον αστερισμό του "Λεφτά Υπάρχουν". Αναρωτιέμαι βέβαια αν αυτό αποτελεί ελαφρυντικό για έναν υποψήφιο που ευαγγελίζεται το νέο και τη ρήξη με το κακό παρελθόν. Αντί γι αυτό, το πρόγραμμα του Γιώργου Καμινη είναι η αναπαραγωγή του ίδιου αποτυχημένου κρατικίστικου μεταπολιτευτικού μοντέλου που μας οδήγησε στη χρεωκοπία, με ένα διανοουμενίστικο και ελιτίστικο περιτύλιγμα που δίνει ο κ. καθηγητής με την παρουσία του .Μου φαίνεται πως και σε αυτές τις εκλογές, θα μείνω σπίτι μου...
Συνέχεια

Οι Δύο Μεγάλοι Μύθοι για την Φοροδιαφυγή

Η φοροδιαφυγή είναι ένα από τα μόνιμα ζητήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Σε πολλές περιπτώσεις, και ειδικά στα οικονομικά θέματα, φαίνεται ότι προκαλεί ή τουλάχιστον εξηγεί τα πάντα. Εκμεταλλευόμενο και το θέμα της φοροδιαφυγής, το μεταπολιτευτικό σύστημα έχει οικοδομήσει την εικονική πραγματικότητα του, συχνά χρησιμοποιώντας τη για την επιβίωσή και την διαιώνιση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Η ελληνική πολιτική τάξη συνεχώς αναμασά τους εξής δύο βασικούς μύθους για την φοροδιαφυγή.

Μύθος Α
Εάν είχαμε πατάξει την φοροδιαφυγή στον παρελθόν δεν θα είχαμε το μεγάλο πρόβλημα χρέους που έχουμε σήμερα.

Είναι η κατεξοχήν κυρίαρχη αναλήθεια για την φοροδιαφυγή. Είναι ο μύθος όπου η απόσταση του από την πραγματικότητα είναι ανάλογη της πλατιάς και βαθιάς αποδοχής που “απολαμβάνει”. Βασίζεται στην ανείπωτη αλλά ξεκάθαρη υπόθεση ότι η ελληνική πολιτική τάξη δεν θα δαπανούσε τα επιπλέον έσοδα, αλλά θα τα χρησιμοποιούσε για να μειώσει τα χρέη που με τόσο ζήλο και απερισκεψία δημιουργούσε. Πρόκειται για μια υπόθεση που ελάχιστοι, ακόμα και οι της άκρας αριστεράς, θα ήταν διατεθειμένοι να υποστηρίξουν. Και όμως πάνω σε αυτή την υπόθεση βασίζεται μια από τις πιο διαδεδομένες και υπερκομματικά αποδεκτές κοινοτοπίες της μεταπολίτευσης.

Μια πολιτική τάξη που εξαντλεί το λόγο και την δράση της στην αναδιανομή και δαπάνη πόρων και η οποία αισθάνεται πολιτικά νομιμοποιημένη και χρήσιμη ξοδεύοντας ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πλούτου, αυτή η πολιτική τάξη ξαφνικά θα άλλαζε ολοκληρωτικά τα κύρια χαρακτηριστικά της όταν θα έπρεπε να διαχειριστεί τα επιπλέον έσοδα από μια σημαντικά μειωμένη φοροδιαφυγή. Ας σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η πολιτική τάξη πάντοτε δανειζόταν στο έπακρο. Το ίδιο προσπαθεί να κάνει ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της κρίσης.

Μύθος Β
Εάν καταφέρουμε να πατάξουμε την φοροδιαφυγή θα ανασάνει η οικονομία και θα βελτιωθούν τα δημόσια οικονομικά.

Εν πολλοίς αυτός ο μύθος βασίζεται στην παραπάνω αστεία υπόθεση με ορισμένες πρόσθετες παρατηρήσεις.
Ο παραπάνω μύθος υποθέτει ότι η πάταξη της φοροδιαφυγής δεν θα έχει αρνητικές οικονομικές συνέπειες. Η φοροδιαφυγή κάνοντας μια σειρά συναλλαγών φθηνότερες δημιουργεί θέσεις εργασίας και παραγωγή που υπό άλλες συνθήκες συχνά δεν θα ήταν εφικτές.

Ειδικά στην Ελλάδα της χαμηλής παραγωγικότητας και του πλατιά διαδεδομένου μεταπρατικού εμπορίου η φοροδιαφυγή σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι κάτι που απλά αυξάνει το κέρδος μιας επιχείρησης, αλλά πολλές φορές χωρίς την φοροδιαφυγή δεν θα υπήρχε η δυνατότητα ύπαρξης πολλών οικονομικών δραστηριοτήτων. Μια σημαντική πάταξη της φοροδιαφυγής χωρίς σημαντικές αλλαγές στο οικονομικό περιβάλλον θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και πάντα θα εισπράττει λιγότερα από αυτά που προσδοκά.

Ο κυρίαρχος σκοπός της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να είναι πως απλά θα πατάξει την φοροδιαφυγή αλλά πως δημιουργώντας το κατάλληλο οικονομικό περιβάλλον θα την εντάξει στην επίσημη οικονομία. Η φοροδιαφυγή δεν είναι το πρόβλημα αλλά παρενέργεια του μεγάλου προβλήματος που λέγεται κρατισμός.

Αν οι πολιτικοί ήταν πραγματικά διατεθειμένοι να λύσουν το συγκεκριμένο ζήτημα, τότε στο δρόμο προς την λύση θα καταλάβαιναν ότι η πραγματική παραοικονομία είναι αυτή που διαφεντεύουν οι ίδιοι.
Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Όταν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος γκετοποιεί τους μετανάστες


«...Υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα, με κυρίαρχο παράδειγμα την πλατεία Ομονοίας, που ναι μεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, ωστόσο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν γκέτο. Είμαστε τυχεροί που τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρξαν μεγάλα προγράμματα κοινωνικής κατοικίας (εργατικές πολυκατοικίες), όπως σε άλλες χώρες, που στη συνέχεια υποβαθμίστηκαν και έγιναν σημείο συγκέντρωσης μεταναστευτικών ομάδων, με τη μικρότερη δυνατότητα πρόσβασης σε αξιοπρεπή κατοικία»

Αυτή η επισήμανση, του αντιπρόεδρου του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, κ. Θωμά Μαλούτα ίσως προκαλέσει έκπληξη στους περισσότερους. Βλέπετε , οι εργατικές κατοικίες, θεωρούνται ένας από τους πυλώνες αυτού του… επίγειου παραδείσου, που ακούει στο όνομα «ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος». Όμως, μήπως τελικά αυτό το κοινωνικό κράτος εμποδίζει την ενσωμάτωση των μεταναστών και τους περιθωριοποιεί ακόμη περισσότερο ; Το παράδειγμα των εργατικών πολυκατοικιών στην Ευρώπη μας βάζει σε σκέψεις .

Ο αρθρογράφος των «Financial Times» Christopher Caldwell στο πολύ σημαντικό βιβλίο του «Reflections On the Revolution in Europe» προσφέρει , μεταξύ άλλων, πολύτιμες πληροφορίες για το πώς τα κρατικά οικιστικά προγράμματα συνέβαλαν τελικά στην γκετοποίηση των μεταναστών. Όλα άρχισαν στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, τότε που ο κρατισμός θεωρούνταν η λύση για όλα τα προβλήματα, τόσο από την Αριστερά , όσο και από τη Δεξιά . ‘Ετσι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης ξεκίνησαν ένα ακόμη φιλόδοξο σχέδιο κοινωνικής μηχανικής. Εκατομμύρια κατοικίες χτίστηκαν από το κράτος , με τον ευγενή στόχο να παρέχουν αξιοπρεπη στέγαση στους πληθυσμούς με χαμηλά εισοδήματα (για να καταλάβουμε το μέγεθος αυτών των προγραμμάτων, η σουηδική κυβέρνηση έχτισε σε λίγα χρόνια, μέσα στη δεκαετία του '60, ένα εκατομμύριο κατοικίες ,σε μια χώρα με μόλις επτά εκατομμύρια κατοίκους). Τα νέα οικιστικά συγκροτήματα σχεδιάστηκαν σύμφωνα με τις ιδέες του αρχιτέκτονα Le Corbusier που πίστευε πως οι άνθρωποι είναι σαν τα...φυτά. Εκτός από την τροφή χρειάζονται φως και αέρα. Και όμως, παρότι αυτές οι κοινότητες ήταν συχνά χτισμένες σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, με πολύ πράσινο, οι κάτοικοι τους ποτέ δεν δέθηκαν μαζί τους. Μόλις η οικονομική τους κατάσταση βελτιώνονταν , εγκατέλειπαν αυτές τις τεχνητές , χωρίς ψυχή και αυθορμητισμό, κοινότητες για ....ένα "φυσιολογικό" σπίτι και μια "φυσιολογική" γειτονιά. Σιγά σιγά , οι εργατικές πολυκατοικίες άρχισαν να ερημώνουν. Και τότε οι κυβερνήσεις ειχαν την ιδέα να τις παραχωρήσουν στους μετανάστες, που εισέρρεαν μαζικά στην Ευρώπη από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Γρήγορα όμως η φιλόδοξη οικιστική ουτοπία μετατράπηκε σε εφιάλτη. Οι εργατικές πολυκατοικίες, εξελίχθηκαν σε παγίδα φτώχειας , εξάρτησης και βίας που εγκλώβισαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες .

Ας πάμε στο προάστιο του Bergsjon λίγο έξω από το Γκέτενμποργκ της Σουηδίας . Χτίστηκε από τη σουηδική κυβέρνηση μεταξύ του 1967 και του 1972 , κυρίως για τους εργαζόμενους που δούλευαν στα κοντινά ναυπηγεία. Όταν όμως , στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 , οι δουλειές των ναυπηγείων περιορίστηκαν δραματικά , η μεγάλη πλειοψηφία των 14.500 κατοίκων , μην έχοντας πια λόγο να μένουν εκεί, εγκατέλειψαν την κοινότητα. Το 2006 η κυβέρνηση εγκατέστησε στο Bergsjon μετανάστες , διαφόρων εθνικοτήτων, πολλοί από οποίους ήταν πρόσφυγες. Έτσι όμως οι μετανάστες απομονώθηκαν σε μια περιοχή μακριά από την αγορά εργασίας. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Σήμερα το 40% των κατοίκων της κοινότητας ζει αποκλειστικά με κρατικά επιδόματα ενώ και οι υπόλοιποι κάτοικοι παίρνουν διάφορων ειδών βοηθήματα . Λιγότερο από το μισό του πληθυσμού έχει κάποια εργασία .

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο η φτώχεια και η κουλτούρα της εξάρτησης το μοναδικό πρόβλημα. Τα εργατικά οικιστικά συγκροτήματα είναι έτσι σχεδιασμένα που αποτελούν ιδανικό πεδίο δράσης για εγκληματικές συμμορίες. Ο δημοφιλής δήμαρχος του Chanteloup δυτικά του Παρισιού- ένα παλιό εργατικό οικιστικό συγκρότημα, που κατοικείται πια κυρίως από μετανάστες από την Βόρεια Αφρική (στη Γαλλία, πάνω από τον μισό πληθυσμό των Βορειοαφρικανών ζουν σε τέτοιες γειτονιές) - υποστηρίζει πως η αρχιτεκτονική της περιοχής γεννάει το έγκλημα. Από τη στιγμή που μια ένοπλη συμμορία καταφέρνει να ελέγξει τους δρόμους που οδηγούν στο προάστιο, μπορεί να μπλοκάρει την κυκλοφορία και να κάνει αδύνατη την πρόσβαση για την αστυνομία . Στο Chanteloup διαδραματίζεται και το περίφημο "Μίσος" του Ματιέ Κασοβίτς. Δυστυχώς αυτή η ταινία που χαρακτηρίζεται για τον ωμό ρεαλισμό της, σήμερα , δεκαπέντε χρόνια μετά, μάλλον φαίνεται σαν... παιδικό παραμύθι μπροστά στη νέα πραγματικότητα . Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Christopher Caldwell, το "Μίσος" έχει τόσες ομοιότητες με τη βία στη σημερινή Γαλλία, όσες είχε και το..."West Side Story" με τις εξεγέρσεις στις αμερικάνικες πόλεις στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Σήμερα, ένοπλες συμμορίες μεταναστών έχουν σαν ορμητήριο τη Chanteloup και προκαλούν χάος, καταστροφές και λεηλασίες στις γειτονικές περιοχές. Τα επεισόδια του 2006 έκαναν γνωστό το πρόβλημα σε όλο τον κόσμο.

Το πείραμα των εργατικών κατοικιών στην Ευρώπη ήταν τελικά ένα ακόμη φιλόδοξο πρόγραμμα κοινωνικής μηχανικής με "καλές προθέσεις" που όμως εξελίχθηκε σε μια ωρολογιακή βόμβα, με συνέπειες που κανείς δεν είχε προβλέψει. Το κοινωνικό κράτος φαίνεται όχι μόνο να εμποδίζει την ενσωμάτωση των μεταναστών αλλά και να εξουδετερώνει τις θετικές συνέπειες που είχε η μετανάστευση πριν τη δεκαετία του '60 , όταν τα κοινωνικά επιδόματα και προγράμματα ήταν πιο περιορισμένα . Όταν, λοιπόν, ακούσετε ξανά πως η λύση για τα προβλήματα των μεταναστών είναι η "στοργική αγκαλιά" του κράτους, τότε θυμηθείτε το Bergsjon ή τη Chanteloup. Και , ποιός ξέρει, ίσως νιώσουμε τυχεροί που έχουμε την... Ομόνοια.
Συνέχεια

Οι Άλλοι Τίτλοι Ειδήσεων #1


“Το σενάριο της επιστροφής του Κώστα Καραμανλή”
-Καθημερινή, 10/12/10

Η ταινία τρόμου θα γυριστεί αυτό το καλοκαίρι στην Ραφήνα.

“Νέες απεργιακές κινητοποιήσεις στον ΟΣΕ”

-Το Θέμα, 10/12/10

Αναμένεται μεγάλη ταλαιπωρία και για τους πέντε επιβάτες του οργανισμού.

“Μητσοτάκης: «Διαφωνώ με τον πατέρα μου»”

-Καθημερινή, 10/12/10

Τελικά η αποστασία είναι κάτι κληρονομικό.

“Όχι» σε παράταση του Μνημονίου”
-Καθημερινή, 10/12/10

Αν αποτύχουμε η τύχη της χώρας θα κριθεί στα πέναλτι.

“Αρνήθηκαν συμπληρωματική απολογία κατηγορούμενοι του «Επαναστατικού Αγώνα»”
-Τα Νέα, 10/12/10

Αν έχουν κάτι επιπλέον να πουν, θα στείλουν συμπληρωματική προκήρυξη στα σκουπίδια της Ελευθεροτυπίας.

“Εγκλωβίστηκε από φωτιά, μέσα στο χωράφι του, συνταξιούχος ιερέας”
-Καθημερινή, 10/12/10

Οι πυροσβέστες έθεσαν την πυρκαγιά υπό έλεγχο όταν έσβησαν τον Θεό που είχε παρουσιαστεί ως φλεγόμενη βάτος.

“Σύγκρουση ελληνικού δεξαμενόπλοιου με κυπριακό φορτηγό στο Αμστερνταμ”
-Τα Νέα, 10/12/10

Είναι θέμα χρόνου τα ελληνικά ΜΜΕ να ανακαλύψουν συνωμοσία Kissinger.

“Εξάρθρωση οργάνωσης με βαρύ οπλισμό στη Λάρισα”
-Καθημερινή, 10/12/10

Αργότερα η ελληνική αστυνομία ζήτησε συγνώμη από τους υπεύθυνους της στρατιωτικής μονάδας.

“Γ. Πεταλωτής: Ο διασυρμός της χώρας ξεκίνησε από την πλαστή απογραφή του Γ. Αλογοσκούφη”
-Ελευθεροτυπία, 10/17/10

Και συνεχίζεται με την κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί το κράτος πρέπει να έχει συνέχεια.

“Έκλεψαν χρημοτοκιβώτιο, αλλά ήταν άδειο”
-Καθημερινή, 10/12/10

Ήταν η πρώτη και η τελευταία κλοπή στο Υπουργείο Οικονομικών.
Συνέχεια

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Οι δημοτικές εκλογές στην Αθήνα και η...άπονη Δεξιά!


Η γνωστή ηθοποιός Άννα Παναγιωτοπούλου στηρίζει Γιώργο Καμίνη για τη δημαρχία της Αθήνας . Μάλιστα, παραβρέθηκε στην παρουσίαση των υποψηφίων του συνδυασμού και σε ομιλία της δήλωσε, μεταξύ άλλων :

"Δυστυχώς αυτή η πόλη είχε την ατυχία να διοικείται για πολλά χρόνια από μία παράταξη που έχει αποδείξει περίτρανα την απονιά της για τον Έλληνα πολίτη."

Θεωρώ τον Νικήτα Κακλαμάνη έναν από τους πιο αποτυχημένους δήμαρχους που είχε ποτέ αυτή η πόλη. Και πράγματι κάθε συντηρητικός ή φιλελεύθερος πολίτης, που δίνει προτεραιότητα σε στόχους όπως
η καθαρίοτητα και η ασφάλεια της πόλης και το νοικοκύρεμα των οικονομικών του Δήμου θα είχε πολλούς λόγους για να θεωρεί τη θητεία του νυν δημάρχου καταστροφική για την Αθήνα. Και να που εν έτει 2010, ακούω ξανά τα ξεπερασμένα, ξανθοπούλεια μεταπολιτευτικά κλισέ της "ευαισθητης" Αριστεράς ενάντια στην "ανάλγητη και άπονη" Δεξιά , και μάλιστα με το θολοκουλτουριάρικο , ελιτίστικο και δήθεν εκσυγχρονιστικό περιτύλιγμα της υποψηφιότητας Καμίνη. Και τότε , ναι, το ομολογώ, ώρες ώρες εύχομαι ειλικρινά να είναι ο Κακλαμάνης που θα ξανακερδίσει τη Δημαρχία!
Συνέχεια

Οι Αθηναίοι που έκτισαν την Ακρόπολη και οι Αθηναίοι που την Καταλαμβάνουν

Δεν ξέρω πόσοι από εμάς θα προτιμούσαν να ζουν στην Αθήνα του Περικλή και όχι στην Αθήνα του σήμερα. Υποθέτω πολλοί λίγοι. Παρόλ’ αυτά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η Αθήνα του Περικλή είχε ορισμένα πολύ βασικά χαρακτηριστικά που είναι αναγκαία για την επιτυχία κάθε κοινωνίας οποιανδήποτε χρονικής περιόδου.

Η Αθήνα που έχτισε την Ακρόπολη επιβράβευε την δημιουργικότητα. Ακόμα παραπέρα η δημιουργικότητα ήταν για ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού αναγκαίο για την επιβίωση του. Στην σημερινή Αθήνα η δημιουργικότητα είναι χαρακτηριστικό περιττό. Ακόμα και σε τομείς, όπως η τέχνη, που η δημιουργικότητα είναι κάτι σαν οξυγόνο, η μοντέρνα ελληνική κοινωνία έχει καταφέρει να την καταργήσει. Πρόσφατα ο καλλιτέχνης, Άγγελος Παπαδημητρίου, σε μια συνέντευξη είπε:

"Δημόσιος υπάλληλος στην τέχνη δεν γίνεται. Θυμάμαι τη Μαρινέλλα, που πήγε να πέσει ξερή όταν έμαθε πως στο θέατρο πληρώνονται και ας μην πατήσει ψυχή! Έτσι σκέφτονται οι υγιείς άνθρωποι. Εδώ βλέπεις ανθρώπους να αναρωτιούνται για το "αναποδογύρισμα της ύπαρξης", με τα λεφτά του κράτους.”


Στην παλαιότερη Αθήνα το ρίσκο ήταν αναπόσπαστο στοιχείο μιας δυναμικής κοινωνίας που στηριζόταν στις δικές της δυνάμεις για την επιβίωσή της. Στις πιο πρόσφατες εκλογές ο νυν πρωθυπουργός υποσχόταν στους πολίτες ένα κράτος που θα τους προσφέρει “σιγουριά”. Δεν εννοούσε την σιγουριά της δημόσιας ασφάλειας. Αυτή, λίγοι θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι το μοντέρνο ελληνικό κράτος θα μπορούσε να την προσφέρει και ακόμα λιγότεροι ότι ένας “προοδευτικός” πολιτικός θα ήθελε να την υποσχεθεί. Ο κ. Παπανδρέου εννοούσε την ασφάλεια που εύκολα μέσο δανεικών παρέχει το κράτος, δημοσιοϋπαλληλία, επιδοτήσεις, επιδόματα κτλ.

Η αρχαία Αθήνα στηριζόταν στην εργατικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Θα τους ήταν αδιανόητο να υπάρχει μια τεράστια κάστα του πληθυσμού που ζει παρασιτικά και υποχρεώνει τους υπόλοιπους ελεύθερους πολίτες να την συντηρούν, μόνο και μόνο, επειδή τα μέλη της ανέπτυξαν διασυνδέσεις με μια πολιτική τάξη που ήταν έτοιμη να τους εξαγοράσει με τα χρήματα του φορολογούμενου.

Η αρχαίοι Αθηναίοι τον καιρό του Περικλή ήξεραν το κόστος και την αξία της ελευθερίας τους. Οι νεότεροι αγνοώντας το κόστος και υποτιμώντας την αξία, είναι έτοιμοι να την ξεπουλήσουν για μια χούφτα ευρώ. Δεν είναι τυχαίο ότι για όσο καιρό η Ευρώπη μας επιδοτούσε και μας δάνειζε πλουσιοπάροχα, ήμασταν ο λαός της Ευρώπης με τον λιγότερο σκεπτικισμό για το τι το μοντέρνο ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να σημαίνει για την ελευθερία και ανεξαρτησία του μέσου Έλληνα πολίτη.

Ίσως όλα τα παραπάνω να εξηγούν γιατί οι αρχαίοι Αθηναίοι έχτισαν την Ακρόπολη και γιατί οι μοντέρνοι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι σαν βάρβαροι για λύτρα να την καταλαμβάνουν.
Συνέχεια