Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Γιώργος Παπανδρέου : O απόλυτος εφιάλτης κάθε Ευρωπαίου φορολογούμενου


Η πρόταση για στέρηση του δικαιώματος ψήφου των υπερχρεωμένων κρατών μονοπώλησε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ στη πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και έτσι δεν προσέξαμε, πως για μια ακόμη χρονιά, ο προϋπολογισμός της Ε.Ε. πρόκειται να αυξηθεί , όπως όλα δείχνουν, κατά 3% τουλάχιστον. Και αυτό σε μια εποχή που όλα τα κράτη-μέλη προσπαθούν να περικόψουν τις δαπάνες τους!

Το πιο εξοργιστικό είναι πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητούσε αύξηση της τάξης του...6% . Μάλιστα, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου χριστιανοδημοκράτης Jerzy Buzek, δήλωσε προκλητικά πως όποιος δεν υποστηρίζει αυτή την πρόταση είναι..."αντι-Ευρωπαίος", κάνοντας τη Γερμανίδα καγκελάριο Angela Merkel να αναρωτηθεί αν η ίδια που περικοπτεί τις δαπάνες στη χώρα της πάσχει από ..."αντι-γερμανισμό".

Τελικά, η αύξηση θα είναι "μόλις" 3% επειδή μόνο δύο ηγέτες υποστήριξαν τις απαράδεκτες προτάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου . Ο ένας ήταν ο Βέλγος πρωθυπούργος. Ο άλλος ήταν ο δικός μας Γιώργος Παπανδρέου. Αν λοιπόν δίπλα στην υποστήριξη του στις προτάσεις τις Ευρωκοινοβουλίου, βάλουμε τις φορολογικές αυξήσεις που εφαρμόζει στο εσωτερικό της χώρας και το πακέτο διάσωσης που έχει εξασφαλίσει, τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί πια να υπερηφανεύεται πως έχει πραγματοποιήσει το όνειρο κάθε σοσιαλιστή πολιτικού ανά τους αιώνες : έχει αναγάγει σε τέχνη το ξεζούμισμα όχι μόνο των ντόπιων αλλά και των Ευρωπαίων φορολογουμένων!
Συνέχεια

Γιατί τα Tea Parties πρέπει να ανησυχούν τη...Wall Street


Οι "προοδευτικοί" δημοσιογράφοι και πολιτικοί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό , που , μήνες τώρα, προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν πως τα Tea Parties δεν είναι τίποτε άλλο παρά "μαριονέτες" του Μεγάλου Κεφαλαίου, μάλλον θα νιώσουν άβολα με αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε σήμερα στη "Wall Street Journal".

Σύγγραφέας του ένας άνθρωπος του αμερικάνικου κορπορατιστικού κατεστημένου, ο πρώην Υπουργός Εργασίας του Bill Clinton, Robert Reich, ο οποίος προειδοποιεί τη Wall Street πως μια ενδεχόμενη νίκη των υποψηφιών που υποστηρίζονται από τα Tea Parties θα βλάψει τα συμφέροντα της !Ο λόγος;To κίνημα των Tea Parties τάσσεται εναντίον των κρατικών πακέτων διάσωσης μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών ενώ η πλειοψηφία του θα έβλεπε θετικά και μια ενδεχόμενη κατάργηση της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας (FED).

Και πράγματι ο πρώην υπουργός του Clinton έχει δίκιο!Αυτό όμως που τόσο ανησυχεί τον Reich ("επικίνδυνη ηλιθιότητα", χαρακτηρίζει υπεροπτικά τις οικονομικές απόψεις των Tea Partiers), είναι για μας ένας επιπλέον λόγος για να βλέπουμε θετικά αυτό το κίνημα! Οι φιλελεύθεροι γνωρίζουν , ήδη από τον καιρό του Adam Smith, πως η πραγματική ελεύθερη αγορά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κατεστημένου Μεγάλου Κεφαλαίου. Καιρός να το μάθει και η Αριστερά!

[Για τον αντι-ελιτίστικο χαρακτήρα των Tea Parties και την αντίθεση τους στο κρατικοδίαιτο Μεγαλο Κεφάλαιο έχουμε γράψει εδώ]
Συνέχεια

Το μεταπολιτευτικό πογκρόμ κατά της ελληνικής αστικής τάξης


"Στα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80, ενώ η πολιτισμένη ανθρωπότητα άνοιγε τα μυαλά και τις αγορές της, προετοιμάζοντας το υπόβαθρο για την κατάρρευση του σοσιαλισμού, εδώ, «γνωστοί-αγνωστοι» πυρπολούσαν πολυκαταστήματα στο κέντρο της Αθήνας (Μινιόν-Κατράντζος) και βάζανε βόμβες σε θυγατρικές πολυεθνικών (βλ.AEG)"



Aς είμαστε ρεαλιστές: Η «πολιτική συνείδηση» ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας χρειάστηκε τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεταπολίτευσης για να ωριμάσει και να αναπτύξει μερικές σταγόνες κοινής λογικής. Στα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80, ενώ η πολιτισμένη ανθρωπότητα άνοιγε τα μυαλά και τις αγορές της, προετοιμάζοντας το υπόβαθρο για την κατάρρευση του σοσιαλισμού, εδώ, «γνωστοί-αγνωστοι» πυρπολούσαν πολυκαταστήματα στο κέντρο της Αθήνας (Μινιόν-Κατράντζος) και βάζανε βόμβες σε θυγατρικές πολυεθνικών (βλ.AEG). Οι πιο ρεφορμιστές και μετριοπαθείς της αριστεράς, που έγιναν τελικά και ηγήτορες του τόπου, έβλεπαν με αρκετή συμπάθεια τον «αντιεξουσιαστικό» χώρο, ενώ προωθούσαν δυναμικά τις δημαγωγικές εκείνες μεταρρυθμίσεις, που τριάντα χρόνια μετά μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

Αυτό ήταν το κλίμα της εποχής. Το 1983, μετά τον Γουέλς,το Μπάμπαλη,το Μάλλιο, μετά την AEG, και την πυρπόληση του Μινιόν, ο Μαγκάκης, υπουργός δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ δηλωνε περήφανα πως «δεν υπάρχει πρόβλημα τρομοκρατίας στην Ελλάδα» και κατηγορούσε τη ΝΔ ως υποκινούμενη από κύκλους του εξωτερικού, επειδή είχε τολμήσει να εισάγει έναν αντιτρομοκρατικό νόμο. Η ηθική νομιμοποίηση της βίας και η σχεδόν θρησκευτική προσήλωση σε παράλογα δόγματα από μια σοβαρή μερίδα της ελληνικής πολιτικής τάξης, γέννησε τέρατα και εφιάλτες. Δείτε ας πούμε αυτήν την προκήρυξη της 17Ν :

«Καλούμε λοιπόν όλους τους εργαζόμενους, τους ανένταχτους, τους αγωνιστές της βάσης του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού, να φτιάξουν μικρές αυτόνομες ομάδες και να προχωρήσουν με απλά μέσα:— στο χτύπημα και τον εμπρησμό των πολυτελών επαύλεων και των πολυτελών αυτοκινήτων των μεγαλοαπατεώνων που μας ληστεύουν φοροκλέβοντας. (..)— στο χτύπημα και τον, εμπρησμό των κατοικιών και των αυτοκινήτων των μεγαλοϊδιοκτητών που διαθέτουν πολλά σπίτια και κερδοσκοπούν ανεβάζοντας στα ύψη τα νοίκια» κλπ κλπ.

Ένα κομμάτι της κοινωνίας στιγματίστηκε μέσα από τη συστηματική προπαγάνδα ως εκμεταλλευτικό,δοσιλογικό,ξενόδουλο. Οι ρόλοι άλλαξαν και η μετεμφυλιακή κρατική τρομοκρατία αντικαταστάθηκε από τη μεταπολιτευτική αντικαπιταλιστική τρομοκρατία. Το αντικείμενο της βίας μετατοπίστηκε: τώρα πια οι «αστοί» και τα «πολιτικά τους τσιράκια» ήταν αυτοί που έπρεπε να τσακιστούν. Μέσα από αρρωστημένες ιδεολογικές ατραπούς μεθοδεύτηκε η φυσική εξόντωση ενός νέου εσωτερικού εχθρού: των «αστών». Έτσι ξεκίνησε μια παράλογη διαδρομή βίας και θανάτου, βαμμένη στο αίμα αθώων.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1985 δολοφονήθηκε απ΄τη 17Ν ο εκδότης της «Απογευματινής» Νίκος Μομφεράτος και ο οδηγός του Παναγιώτης Ρουσέτης. Ο Μομφεράτος, παλιός επιχειρηματίας και δημοσιογράφος εξέφραζε κατά τον καλύτερο τρόπο τον τύπο του βεμπεριανού καπιταλιστή επιχειρηματία. Μετρημένος και οικονόμος, συνήθιζε να ελέγχει τα γραφεία της Απογευματινής προτού φύγει το βράδι για να βεβαιωθεί ότι τα φώτα ήταν κλειστά. Για τον ίδιο ωστόσο, η αυλαία έκλεισε άδοξα, από τέσσερις σφαίρες που τον πέτυχαν στην καρδιά. Το έγκλημα του; Θολές και αόριστες κατηγορίες περί εμπλοκών με τη «CIA» η οποία δήθεν είχε αποφασίσει να αγοράσει την Απογευματινή για να τη μετατρέψει σε «φορέα» αμερικανικών συμφερόντων.

Στις 8 Απριλίου 1986 η 17 Ν. δολοφονεί τον ηλικιωμένο βιομήχανο Δημήτρη Αγγελόπουλο καθώς έκανε αμέριμνος τη βόλτα του στην οδό Κανάρη,στο Κολωνάκι.Η αιτία; Μην το ψάχνετε ιδιαίτερα: Ήταν κλασικός «έλληνας μεγαλοκαπιταλιστής» και έκανε επενδύσεις...στην Αγγλία (!). Αλλά ο κύκλος της παράλογης βίας δεν έκλεινε εδώ:

Πολυγραφότατος νομικός-φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, ο Αναστάσιος Βερναρδος, προιστάμενος της εισαγγελίας εφετών Αθηνών, εκπροσώπησε επάξια τη χώρα μας στη συνάντηση των Δικαστών της Ε.Ε που έλαβε χώρα στο Λουξεμβούργο το 1986. Όλα αυτά φυσικά δε στάθηκαν αρκετά για να του χαριστεί η ζωή από τους ταλιμπάν της ακροαριστεράς. Το 1988, μια μέρα μετά την ονομαστική του εορτή, έπεφτε νεκρός , πυροβολημένος από μέλη της 1ης Μάη επειδή κρίθηκε «πιστός εκφραστής του διευθυντηρίου του δυτικού ιμπεριαλισμού».

Στις 4 Φεβρουαρίου 1987 μια ομάδα ποινικών με μέλη της 17 Ν. πυροβολούν στα πόδια το χειρουργό Ζαχαρία Καψαλάκη. Ένα χρόνο αργότερα , την 1η Μαρτίου του 1988 , ένας ακόμα από τους «παλιούς» του αθηναικού κατεστημένου δολοφονείται άνανδρα σε ενέδρα, ο Αλέκος Αθανασιάδης , υπεύθυνος Διοίκησης του Ομίλου Μποδοσάκη. Η προκήρυξη της οργάνωσης είναι ένας έξαλλος λίβελος ενάντια στην ΛΜΑΤ (Λούμπεν Μεγαλοαστική Τάξη) και γενικά στους «όψιμους αντισταλινικούς και άλλους γνωστούς πατριάρχες της μανιπουλάτσιας που επαγγέλονται τον αντιεξουσιαστή ενώ βρίσκονται μέχρι τα μπούνια μέσα στα κέντρα της αυταρχικής καπιταλιστικής ιεραρχίας». Παραλογισμοί και φληναφήματα διαταραγμένων μυαλών που αποφάσισαν να κηρύξουν την ιδεολογία τους με το θανατηφόρο κροτάλισμα των πολυβόλων.

Τον Απρίλη του 1990, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και η ΝΔ κερδίζουν τις εκλογές. Η εγχώρια τρομοκρατία τους υποδέχεται με ένα ακόμα αντι-αστικό πογκρόμ, και συγκεκριμένα με δεκαεπτά βόμβες στην Εκάλη (σε διάστημα μιας ώρας) και την απόπειρα δολοφονίας (με ρουκέτες!) ενάντια στον μεγαλοεπιχειρηματία Βαρδή Βαρδινογιάννη.

Όπως αναφέρουν στο βιβλίο τους «17» οι Α.Παπαχελάς και Τ.Τέλλογλου συνέπεια αυτών των ενεργειών ήταν να εκφοβιστούν, να φύγουν από την Αθήνα, ακόμα και να πέσουν θύματα εκβιασμού από επίδοξους «σωτήρες», δεκάδες βιομήχανοι,εφοπλιστές και εκδότες.Τούτη η αιματηρή γραμμή των γεγονότων, σπάνια αναφέρεται με το πραγματικό της όνομα: ως ένα συστηματικό πογκρόμ,ένας βίαιος πόλεμος ενάντια στην αστική τάξη.

Δυστυχώς, το πολιτικό κατεστημένο της αριστεράς δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων σε αρκετές περιπτώσεις. Μέχρι και πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ επισκέφθηκαν για συμπαράσταση τον Κυριάκο Μαζοκόπο, όταν συνελήφθη τραυματίας από έκρηξη στα εξάρχεια. Σημείωση: Στη γιάφκα του είχαν ήδη βρεθεί δεκαεπτά νάρκες κατά προσωπικού, τρεις αντιαρματικές, τρία περίστροφα, πέντε καραμπίνες, ένας ασύρματος,χειροβομβίδες και δύο δίκκανα. Με λίγα λόγια ένα οπλοστάσιο ικανό να τροφοδοτήσει ένα μικρό στρατό στην καρδιά της πρωτεύουσας.

Έτσι η ήδη ολιγάριθμη παραδοσιακή αστική τάξη τρομοκρατήθηκε, εξοντώθηκε,κυνηγήθηκε από ιδεολογικά τυφλωμένους εγκληματίες. Ο μανδύας του πολιτικού μύθου ρίχθηκε πάνω σε δολοφόνους του κοινού ποινικού δικαίου που θεωρούσαν εαυτούς «κοινωνικούς επαναστάτες και απελευθερωτές». Η χώρα, καθοδηγούμενη από την ιδεολογικά επικρατούσα αριστερά ρίχθηκε στα τάρταρα του χρέους , της τρομοκρατικής βίας και του κρατισμού. Και σήμερα απορούμε, γιατί δεν υφίσταται επιχειρηματικότητα, και πού είναι πια αυτή η «αστική τάξη», που σε άλλες χώρες συνιστά την ατμομηχανή της βιομηχανικής εξέλιξης και προόδου. Απάντηση: όσα δεν κατάφεραν οι "μεταρρυθμίσεις" της ρεφορμιστικής αριστεράς, τα κατάφεραν οι σφαίρες της τρομοκρατικής αριστεράς.
Συνέχεια

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

28η Οκτωβρίου στην Εποχή του Passé Πατριωτισμού


Θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα αν μπορούσαμε να δούμε πόσοι θα
ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ζωή τους για τον χώρο και όχι την
πατρίδα που λέγεται Ελλάδα. Πάντως, τα τελευταία 30 χρόνια έχουμε
διεξάγει ένα παρεμφερές πείραμα, όπου αντικαταστήσαμε την κοινωνία με
το κράτος.

Αντικαθιστώντας την κοινωνία με το κράτος χρησιμοποιήσαμε μια σειρά
λέξεων και ιδεών που σκοπό είχαν να κάνουν την ελληνική κοινωνία πιο
ανθρώπινη, περισσότερο αδελφική, γενναιόδωρη και όλα τα συναφή.
Επεκτείνοντας το κράτος νομίσαμε ότι θα επεκτείνουμε την ανθρωπιά,
αύξηση των δαπανών μεταφραζόταν αυτόματα σε αύξηση της κοινωνικής
δικαιοσύνης.

Τριάντα χρόνια μετά βλέπουμε τις συνέπειες αυτής της πολιτικής.
Βρισκόμαστε σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας και
έχουμε χάσει πλέον την δυνατότητα μας να εκφράσουμε ένα όραμα για το
μέλλον. Ο πρωθυπουργός προσπαθώντας να ανακτήσει τις δυνάμεις πριν από
τις περιφερειακές εκλογές, από την μια θα προσφέρει φόβο (πρόωρες
εκλογές) και από την άλλη το γνωστό ‘κόλπο’ με τις παροχές στους
συνταξιούχους. Εν συντομία, ο κ. Παπανδρέου είναι διατεθειμένος να
κάνει τα πάντα για να πιέσει του ψηφοφόρους να υποστηρίξουν του
υποψήφιους του, εκτός από το να τους πείσει για το πως βλέπει την
Ελλάδα σε πέντε ή δέκα χρόνια από τώρα.

Έχοντας δημιουργήσει την ουτοπία της μεταπολίτευσης έχουμε καταλάβει
ότι το κρατικοποιημένο παρών μας έχει καταρρεύσει αλλά δεν μπορούμε να
κάνουμε τίποτα γιατί πλέον δεν μπορούμε να οραματιστούμε κάτι
διαφορετικό. Ως κοινωνία έχουμε χάσει τις συνήθειες της δημιουργικότητας και την ικανότητα προσαρμογής μιας και σε μια κρατικοδίαιτη οικονομία αυτά είναι περιττά χαρακτηριστικά. Έτσι η κυβέρνηση καλείτε να διαχειριστεί μια ολοένα και πιο παραπαίουσα καθημερινότητα όπου οι πολίτες χωρισμένοι πλέον σε ομάδες συμφερόντων προσπαθούν ο ένας να ενοχοποιήσει τον άλλο.

Η προοδευτική διανόηση έχοντας αποτύχει στην προηγούμενη ουτοπία που
μας πρόσφερε τώρα δεν χάνει τον καιρό της να μας πλασάρει μια νέα:
την Ελλάδα όχι ως πατρίδα αλλά ως χώρο όπου ομάδες και άτομα πάνε και
έρχονται. Μην φοβάστε μας λένε, η νέα Ελλάδα που θα αφήσει πίσω της
απαρχαιωμένες ιδέες όπως εθνική ταυτότητα, κουλτούρα και πατριωτισμό
θα είναι μια καλύτερη Ελλάδα. Πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, πιο ειρηνική
και ανεκτική. Δεν ξέρω ποιος μπορεί και θέλει πιστέψει σε αυτή την νέα
ουτοπία με πλασιέ άτομα όπως οι κυρίες Ρεπούση και Δραγώνα.
Οι κάτοικοι του Αθηναϊκού κέντρου έχουν ήδη τις αμφιβολίες τους.
Συνέχεια

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Οι κηφήνες του Δημοσίου εναντίον των "Tea Parties"!


Ο γνωστός δημοσιογράφος Jon Stewart διοργανώνει αυτό το Σαββατοκύριακο, με την υλική και ηθική υποστήριξη και άλλων "προοδευτικών" δισεκατομμυριούχων, όπως η Arianna Huffington, ο Larry King και η Oprah Winfrey, ένα "Συλλαλητήριο για την Αποκατάσταση της Λογικής", σαν αντίδραση στα "Πάρτυ Τσαγιού" . Στο πλευρό του Stewart, και μια ομάδα δημοσίων υπαλλήλων, που είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την τιμή των συναδέλφων τους από την αντι-κρατικίστικη και αντιγραφειοκρατική ρητορική των "Tea Parties".

Μας δηλώνουν λοιπόν πως , όσο και αν δεν το πιστεύουμε, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι "κουλ τύποι" που ακούν καλή μουσική και παρακολουθούν την εκπομπή του Jon Stewart . Και επειδή, κάπου εδώ οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι υποθέτουν πως όλες αυτές οι δραστηριότητες, γίνονται, κατά τη συνήθεια των δημοσίων υπαλλήλων, την ώρα που υποτίθεται πως θα έπρεπε να εργάζονται, οι ,αδρά αμειβόμενοι, γραφειοκράτες σπεύδουν να προσθέσουν , με μεγάλη αυτοπεποίθηση : "Όλα αυτά όμως μόνο αφού περάσουμε ολόκληρη τη μέρα στη δουλειά, για να κάνουμε τη χώρα να συνεχίσει να λειτουργεί!"

Αν αυτό είναι το αντίπαλο δέος στα Tea Parties και μάλιστα με την ονομασία "Αποκατάσταση της Λογικής" , τότε το μόνο που μου απομένει να πω είναι ...."Ζήτω η Christine O'Donnell !"
Συνέχεια

Η άλλη πλευρά της κυβέρνησης Cameron


Την προηγούμενη εβδομάδα, επισημάναμε , χωρίς υπέρμετρο ενθουσιασμό είναι η αλήθεια , κάποιες θετικές πλευρές της πολιτικής της κυβέρνησης Cameron στον τομέα της περικοπής των δαπανών. Δυστυχώς όμως, σε άλλους τομείς, η κατά τον "Economist", "πιο ριζοσπαστική κυβέρνηση της Δύσης", φαίνεται να ακολουθεί την πεπατημένη του κρατισμού και του κορπορατισμού.
Γι' αυτή την όψη της βρετανικής κυβέρνησης κάνει λόγο χτεσινό άρθρο της "Wall Street Journal" . Ήδη από τον Ιούνιο, ήταν γνωστό πως η κυβέρνηση δεν σκόπευε να μειώσει τη φορολογία στα υψηλά εισοδήματα,που είναι μια από τις υψηλότερες στο Δυτικό Κόσμο. Επιπλέον, αύξησε τον ΦΠΑ από το 17,5% στο 20% και το φόρο στα κέρδη κεφαλαίου από το 18% στο 28%. Και μόλις αυτή τη Δευτέρα, ο βρετανός πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως θα διαθέσει ένα ολόκληρο δισεκατόμμυριο λίρες ζεστό κρατικό χρήμα σε μια "Τράπεζα Πράσινων Επενδύσεων",δίνοντας έτσι στην κυβέρνηση τη δύναμη να αποφασίζει ποιοί θα είναι οι νικητές και ποιοί οι ηττημένοι στον ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων. Επιπλέον, ο David Cameron εξήγγειλε τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων λιρών από τα χρήματα των φορολογουμένων σε προγράμματα ενίσχυσης νέων επιχειρήσεων. Όπως όμως σωστά επισήμανε η " Wall Street Journal", αυτή η πολιτική των φορολογικών αυξήσεων και της διανομής του κεφαλαίου με πολιτικά και όχι οικονομικά μέσα, θα βάλει μεγάλα εμπόδια σε μια βιώσιμη ανάπτυξη.

Βέβαια, αυτές οι αποφάσεις της βρετανικής κυβέρνησης δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσουν, γιατί απλά κινούνται στα πλαίσια της ιδεολογίας της. Ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό των "Financial Times" εξέφρασε την...αλλεργία του στο φιλελεύθερο "εξτρεμισμό" των tea parties , ενώ στις αρχές Οκτωβρίου, στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος δήλωσε πως δεν πιστεύει στο "laissez faire".
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Γιατί η Θάλεια Δραγώνα δεν είναι και τόσο διαφορετική από τον ... Γιώργο Καρατζαφέρη


Η παραίτηση της Θάλειας Δραγώνα από τη θέση της στο Υπουργείο Παιδείας, προκάλεσε ανείπωτη θλίψη στους "προοδευτικούς" κύκλους της χώρας. Και όμως, η φιλοσοφία της κ. Δραγώνα και άλλων αριστερόστροφων γραφειοκρατών που σκοπεύουν , μέσω της κρατικής εξουσίας, να επιβάλλουν τα "πολυπολιτισμικά" τους οράματα σε γονείς και μαθητές, δεν διαφέρει και τόσο από τη φιλοσοφία των "υπερπατριωτών" του αντίπαλου στρατοπέδου . Ένα παλαιότερο άρθρο μου από το Φεβρουάριο του 2010:

"Στην αρχή ήταν το περίφημο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού . Θύελλα αντιδράσεων ξεσηκώθηκε για τον «πολιτικά ορθό» τρόπο , με τον οποίο επέλεξε η κυρία Ρεπούση να αφηγηθεί την ελληνική Ιστορία στους μαθητές ενώ η φράση «παρατηρήθηκε συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης» άφησε εποχή .Τελικά, το βιβλίο αποσύρθηκε. Τον προηγούμενο μήνα, μια άλλη γυναίκα τάραξε τα, ούτως ή άλλως, όχι και τόσο ήρεμα νερά της ελληνικής εκπαίδευσης. Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάλεια Δραγώνα διορίζεται ειδική γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας και αμέσως σχηματίζεται εναντίον της ένα ευρύ μέτωπο που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα (από τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργο Καρατζαφέρη μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη) και ζητάει οργισμένο την παραίτηση της! Ο λόγος ; Oι «ανθελληνικές θέσεις», που όπως υποστηρίζουν οι επικριτές της, διατύπωσε στο παρελθόν η κυρία Δραγώνα ,μέσα από το βιβλίο της ««Τι είν΄ η πατρίδα μας;» .

Και απ’ ότι φαίνεται, υπάρχουν πολλά μέτωπα που ενδέχεται να ανοίξουν στο μέλλον . Ενδεικτικά, διαβάζω στην «Καθημερινή» της 4ης Φεβρουαρίου πως η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο για άρση της υποχρεωτικότητας του μαθήματος των Θρησκευτικών. Μπορείτε ήδη να φανταστείτε τις αντιδράσεις…. Τι συμβαίνει τελικά στην ελληνική εκπαίδευση ; Μήπως όπως στις Η.Π.Α., όπου ακόμη μαίνεται η διαμάχη μεταξύ της Θρησκευτικής Δεξιάς και αυτών που υποστηρίζουν πιο κοσμικές αξίες , έτσι και στην Ελλάδα, πρόκειται τα σχολεία να αποτελέσουν ένα πεδίο συνεχούς αντιπαράθεσης και διεξαγωγής «πολιτιστικών πολέμων» («culture wars»), που θα διχάσουν την κοινωνία;

Το πιο ανησυχητικό είναι πως σε αυτό τον «πόλεμο» είναι δύσκολο να βρεθεί πεδίο συνεννόησης και συμβιβασμού . Οι δύο πλευρές ασπάζονται εκ διαμέτρου αντίθετες αξίες και έχουν διαφορετική κοσμοθεωρία για τον τρόπο που πρέπει να οργανωθεί όχι μόνο η Παιδεία αλλά και η ίδια η κοινωνία. Οι μεν πιστεύουν στις αξίες του «πολυπολιτισμού» , και προτιμούν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα προωθεί τη «συναδέλφωση των λαών» και θα αμφισβητεί τους «εθνικούς μύθους», οι δε δίνουν έμφαση στην αξία του έθνους και της Ορθοδοξίας, σαν απαραίτητα στοιχεία για να διατηρήσουμε την ταυτότητα μας σε ένα ρευστό, παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Οι χαρακτηρισμοί που εξαπολύει το ένα στρατόπεδο εναντίον του άλλου , με δυσκολία μπορούν να θεωρηθούν ως δείγματα …ήπιου και νηφάλιου πολιτικού λόγου: «εθνικιστές», «φασίστες», από τη μια μεριά, «ανθέλληνες», «πράκτορες των ξένων δυνάμεων», από την άλλη .

Κι όμως οι εκπρόσωποι και των δυο πλευρών , όσο και αν με μια πρώτη ματιά, φαίνονται τόσο διαφορετικοί , στην πραγματικότητα, χωρίς να το συνειδητοποιούν , είναι και τόσο όμοιοι ταυτόχρονα . Και οι δυο διακατέχονται από τον ίδιο πατερναλιστικό τρόπο σκέψης και δράσης . Χρησιμοποιώντας το συγκεντρωτικό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και την κρατική εξουσία, θέλουν απλά να επιβάλλουν τη δικιά τους κοσμοθεωρία και τις δικιές τους αξίες , σε όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα με το αν συμφωνούν ή όχι μαζί τους. Και δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, κάνει αναπόφευκτη αυτή την εξέλιξη . Το υπουργείο Παιδείας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε όλα τα σχολεία της χώρας, ακόμη και στα ιδιωτικά, και καθορίζει με κάθε λεπτομέρεια το πρόγραμμα και τα βιβλία που θα διδαχθούν . Όποιος επικρατήσει στην πολιτική διαμάχη, αυτός και θα καθορίσει τί θα διδαχθούν οι Έλληνες μαθητές. Με αυτή τη συγκεντρωτική προσέγγιση όμως , πάντα θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Τελικά, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι πραγματικά θέλουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι γονείς των μαθητών . Καλώς ή κακώς, υπάρχουν γονείς , που δεν θέλουν τα παιδιά τους να διδάσκονται το βιβλίο της κυρίας Ρεπούση, αλλά προτιμούν μια άλλη πιο «εθνοκεντρική» αντίληψη της Ιστορίας . Από την άλλη, υπάρχουν γονείς που ανατριχιάζουν και μόνο με την ιδέα πως τα «βλαστάρια» τους θα πρέπει να διδάσκονται θρησκευτικά στο σχολείο . Ανάλογα με τις ιδεολογικές σας προτιμήσεις, μπορείτε να χαρακτηρίσετε τους πρώτους «οπισθοδρομικούς» , και τους δεύτερους «πράκτορες του Σόρος» , όμως αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν λόγο στην εκπαίδευση των παιδιών τους, ειδικά όταν την ακριβοπληρώνουν μέσω των φόρων τους .

Πέρα από το ψευτοδίλημμα «ανθελληνισμός ή πατριωτισμός », γιατί δεν δοκιμάζουμε κάτι τελείως διαφορετικό ; Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν τέτοιες διαμάχες στο μέλλον είναι η ριζική αποκέντρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Κάθε σχολείο ας επιλέγει μόνο του το πρόγραμμά και τα βιβλία που θα διδάσκει . Οι γονείς με τη σειρά τους, ας έχουν δικαίωμα να επιλέξουν το σχολείο της αρεσκείας τους , με βάση τις αξίες που θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους . Σε ένα πραγματικά αποκεντρωμένο σύστημα, κανείς δε θα ενδιαφέρεται για το αν θα διοριστεί Γραμματέας του Υπουργείου η Θάλεια Δραγώνα ή ο Χρήστος Γιανναράς.

Αξίες συντηρητικές ή προοδευτικές, αξίες χριστιανικές ή κοσμικές. Δε με ενδιαφέρει καθόλου να πάρω θέση για το ποιες προτιμώ. Σε μια πλουραλιστική κοινωνία, μπορούν να συνυπάρξουν όλες .Oι εκάστοτε ευνοημένοι του πολιτικού παιχνιδιού δεν πρέπει να επιβάλλουν σε όλους μας τις δικιές τους αξίες, είτε αυτές έχουν «προοδευτικό», είτε «συντηρητικό» μανδύα. Ας ανήκει η επιλογή στους γονείς και όχι στους γραφειοκράτες του Υπουργείου Παιδείας. "
Συνέχεια

Οι Πραγματικές Σκέψεις Παπανδρέου στην Διακαναλική Συνέντευξη


Το ΜπλεΜήλο χρησιμοποιώντας μια νέα τεχνολογία κατάφερε να καταγράψει τις σκέψεις Παπανδρέου πίσω από τα λεγόμενα του.

“Ζήτησα αυτή τη συνέντευξη για να μιλήσω με ειλικρίνεια σε κάθε Ελληνίδα και σε κάθε Έλληνα”

Ανομολόγητη Σκέψη:

Ζήτησα αυτή την συνέντευξη γιατί τα ημίμετρα που έχω επιβάλλει, προωθώντας μια πολιτική που δεν πιστεύω, είναι αντιδημοφιλή. Και φοβάμαι, πραγματικά φοβάμαι.

“Κάνω προσκλητήριο ευθύνης στα εκατομμύρια Ελλήνων να στείλουμε το μήνυμα ότι είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα.”

Ανομολόγητη Σκέψη:

Εκτός αν τα κακώς κείμενα περιλαμβάνουν το βαθύ ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. ΟΣΕ. Σε αυτή την περίπτωση, καλό θα είναι να μεταθέσουμε τα κακώς κείμενα από τον ευρύτερο στον στενό δημόσιο τομέα.

“Αν λυγίσουμε, θα χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού, θα κατρακυλήσουμε προς τα πίσω, αντί να κάνουμε την κρίση ευκαιρία θα βρεθούμε σε χειρότερη μοίρα”

Ανομολόγητη Σκέψη:

Αν λυγίσετε, θα χαλάσουν και οι δύο υπουργοί που τώρα προσπαθούν να κάνουν κάτι.

"Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να ανακόψουν την πορεία γιατί φοβούνται τις αλλαγές"

Ανομολόγητη Σκέψη:

Ποτέ μου δεν έχω μιλήσει τόσο σκληρά στην βάση του κόμματος.

"Δε θα υπάρξουν νέα μέτρα"

Ανομολόγητη Σκέψη:

Πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα έχει την κατάληξη του Υπάρχουν Λεφτά.

"Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία, την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο λαός"

Ανομολόγητη Σκέψη:

Και μακάρι να την ήξερα αυτή την απάντηση - αλλά ο μπαμπάς ποτέ δεν μου έδωσε το λυσάρι.

"Χρειάζεται νέο αναπτυξιακό πρότυπο"

Ανομολόγητη Σκέψη:

Αυτό το νέο αναπτυξιακό πρότυπο θα περιλαμβάνει όλες τις πολιτικές που έχουμε εφαρμόσει από το 81 μέχρι σήμερα αλλά με διαφορετικές ονομασίες. Για παράδειγμα, αντί να λέμε Πενταετές Πρόγραμμα Ανάπτυξης τώρα θα λέμε Πράσινη Ανάπτυξη.
Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

"Λεφτά υπάρχουν" - Thessaloniki Special Edition


Αφού ...θαυμάσαμε το πρόγραμμα του Γιώργου Καμίνη στην Αθήνα , το "Μπλε Μήλο" ανεβαίνει Θεσσαλονίκη για να ρίξει μια ματιά στα προγράμματα των υποψηφιών για τις δημοτικές εκλογές . Η Θεσσαλονίκη είναι ένας δήμος που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού είναι ο πιο χρεωμένος της χώρας . Οπότε, κάθε λογικός άνθρωπος θα υπέθετε πως η πρώτη προτεραιότητα των υποψηφιών δημάρχων θα ήταν ο περιορισμός του χρέους. Αν λοιπόν αναρωτιέστε τί προτείνουν για το θέμα αυτό οι δυο επικρατέστεροι υποψήφιοι, η απάντηση είναι ... απολύτως τίποτε. Αντίθετα και οι δυο, μας ανακοινώνουν , με υπερηφάνεια, πως σκοπεύουν να φορτωσουν το δήμο με νέες δαπάνες.

Στα προγράμματα τους, κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν καταθέτει έστω και μια πρόταση για το πώς θα μειωθεί το υπέρογκο χρέος. Κανένας δεν μιλάει για περιορισμό δαπανών, ενώ λύσεις όπως η ιδιωτικοποίηση δραστηριότητων του Δήμου ή κλείσιμο ζημιογόνων επιχειρήσεων κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας . Αντίθετα και οι δύο υποψήφιοι , ειναι γεμάτοι ιδέες όταν πρόκειται να επιβαρύνουν το δήμο με νέες δαπάνες. Ο Κώστας Γκιουλέκας,ακολουθώντας την ένδοξη παράδοση του Μαυρογιαλούρου και των προκατόχων του που κατάντησαν τη Θεσσαλονίκη τον πιο χρεωμένος Δήμο στην Ελλάδα, υπόσχεται τα πάντα στους πάντες, χωρίς καν να μπει στον κόπο να εξηγήσει από πού θα αντληθούν οι απαραίτητοι πόροι. Έτσι, με δήμαρχο τον Γκιουλέκα η Θεσσαλονίκη θα έχει την τύχη να αποκτήσει : δεξαμενή Σκέψης (THINK TANK) του Δήμου , κοινωνικά παντοπωλεία και κοινωνικά φαρμακεία , κέντρο στήριξης της νεανικής επιχειρηματικότητας και πρόληψης της ανεργίας, δωρεάν ασύρματη σύνδεση ίντερνετ στην πόλη για όλους, Κέντρο Προσέλκυσης και Υποστήριξης Επενδύσεων, νέες μαρίνες , Μουσείο Ιστορίας της πόλης , Μουσείο Τύπου, Ακαδημία Παραδοσιακών Χορών,περιβαλλοντικό πάρκο και άλλα πολλά.

Ο Γιάννης Μπουτάρης πάλι κατεβαίνει με τη σημαία της ρήξης και σωστά καταγγέλει την προηγούμενη δημοτική αρχή για τα πεπραγμένα της . Παροτι είναι "αγαπημένο παιδί" των εν Ελλάδι φιλελεύθερων, η αλήθεια είναι πως το "Μπλε Μήλο" δυσκολεύεται να καταλάβει το λόγο αφού
το πρόγραμμά του δεν διαφέρει και πολύ από αυτό του κύριου αντιπάλου του . Όπως είπαμε και πιο πάνω, και αυτός προτιμάει να μην αγγίξει καν το ζήτημα του περιορισμού των δαπανών. Προς τιμήν του, κάνει τουλάχιστον μια προσπάθεια για να εξηγήσει από που θα βρεθούν τα χρήματα για να πραγματοποιηθούν όσα (πολλά ομολογουμένως) υπόσχεται . Προτείνει τη συνεργασια δημοσίου, δημοτικού και ιδιωτικού τομέα, μια πρόταση η οποία βέβαια δεν θα μειώσει το τωρινό χρέος, αλλά αν εφαρμοστεί σωστά, και δεν γίνει όχημα για διασπάθιση του χρήματος των φορολογουμένων από ιδιωτικά συμφέροντα, μπορεί να περιορίσει τη μελλοντική αύξηση των δαπανών. Δυστυχώς οι υπόλοιπες προτάσεις του που περιλαμβάνουν την έκδοση δημοτικών ομολόγων και τη σύναψη νέων δανείων, απλά θα αυξήσουν το ήδη τεράστιο χρέος της πόλης. Από εκεί και πέρα, και ο Γιάννης Μπουτάρης βυθίζεται σε μια πλειοδοσία παροχών, που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από την αντίστοιχη λίστα του Κώστα Γκιουλέκα : κάθε Δημοτικό Διαμέρισμα θα αποκτήσει τη δική του εσωτερική συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση , αγορά 100 περίπου λεωφορείων για τον ΟΑΣΘ, δημιουργία πολλαπλών υπόγειων χώρων στάθμευσης στην περίμετρο του κέντρου με στόχο τετραετίας την εξασφάλιση μιας θέσης στάθμευσης για κάθε οικογένεια, 100% επιδότηση του εισιτηρίου των λεωφορείων για δύο χρόνια, κατασκευή τραμ μήκους περίπου 30 χλμ, "κάθε είδους παροχή βοήθειας στις μικρές και μεγάλες διαφορές κουλτούρας των πολιτών της" ( κρατισμός με πολυπολιτισμικό άλλοθι; ) ,δημιουργία πολυκινηματογράφων μικρών αιθουσών σε κάθε Διαμέρισμα για την προώθηση του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, με επιδότηση του εισιτηρίου , η εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου κοινωνικών υπηρεσιών και υπηρεσιών υγείας που θα παρέχονται δωρεάν σε όλους τους πολίτες και θα καλύπτονται οικονομικά με τη γενναία μεταφορά πόρων από τον κρατικό προϋπολογισμό στον Δήμο, λειτουργία 15 μικρών ιατρείων στα 4 πρώτα χρόνια που θα διπλασιαστούν την επόμενη τετραετία , προσφορά υπηρεσιών (προσωρινό κατάλυμα, συσσίτιο, εργασία) σε συνεργασία με άλλους φορείς, σε ευπαθείς ομάδες όπως οι χρήστες διαφόρων ουσιών, ή σε ειδικές κατηγορίες πολιτών, όπως κακοποιημένες γυναίκες, άστεγοι, άτομα με αναπηρίες κ.α, ενίσχυση των ΚΑΠΗ του Δήμου Θεσσαλονίκης , στήριξη και προώθηση φοιτητικών φεστιβάλ, διοργάνωση , μαζί με τα πανεπιστήμια, εβδομάδας υποδοχής νέων φοιτητών, και η λίστα δεν έχει τέλος.

Δυστυχώς , η φιλοσοφία και των δύο συνδυασμών διαπνέεται από την ίδια αντίληψη που οδήγησε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας τη Θεσσαλονίκη και ολόκληρη την Ελλάδα : όλα τα προβλήματα μπορούν να λυθούν
με νέες δαπάνες και την ίδρυση νέων κρατικών (εδώ δημοτικών) οργανισμών .Σε αυτές τις εκλογές όμως το μεγάλο ζητούμενο είναι να βρεθούν υποψήφιοι που με συγκεκριμένες προτάσεις, και όχι αερολογίες, γενικότητες, και ευχολόγια, θα πείσουν πως μπορούν να συμμαζέψουν τα οικονομικά των δήμων και να περικόψουν τις τεράστιες δαπάνες τους . Σε αυτό το τομέα , και ο Κώστας Γκιουλέκας όσο και ο Γιάννης Μπουτάρης παίρνουν ένα τεράστιο μηδενικό . Και το πιο ανησυχητικό για το μέλλον της χώρας, είναι πως ακόμη και αν ψάχναμε όλη την Ελλάδα, είμαι σίγουρος πως δε θα βρίσκαμε ούτε έναν υποψήφιο τοπικό άρχοντα ,που να κατεβαίνει στις εκλογές με τέτοια ατζεντα.
Συνέχεια

Γιατί ο Obama δεν τα πάει καλά

Όπως πολύ καλά σημειώνει ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης στο προηγούμενο post τα ελληνικά ΜΜΕ επιδεικνύουν μια απίστευτη μονομέρεια στο τρόπο που καλύπτουν την αμερικάνικη πολιτική σκηνή και όχι μόνο. Ο αναγνώστης και τηλεθεατής που βασίζεται μόνο στα ελληνικά ΜΜΕ θα έχει μια λανθασμένη άποψη για τα Tea Parties και επίσης θα του είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει γιατί ο Obama δεν τα πάει και τόσο καλά τελευταία.

Δύο είναι τα πιο σημαντικά πολιτικά “κατορθώματα” του Obama στα σχεδόν δύο χρόνια που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο. Το πρώτο ήταν ο νόμος για την σταθεροποίησή και ανάπτυξη της οικονομίας, γνωστός ως Stimulus bill.

Το σκεπτικό πίσω από το Stimulus bill ήταν να μπορέσει η Αμερικάνικη οικονομία να αποφύγει μια ελεύθερη πτώση, να συγκρατήσει την ανεργία και να δημιουργήσει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η κυβέρνηση Obama υποσχέθηκε ότι θα συγκρατούσε την ανεργία στο 8%. Το τελικό πακέτο ανήλθε στο 787 δισεκατομμύρια δολάρια και έγινε νόμος από το Κογκρέσο το Φεβρουάριο του 2009. Ο νόμος πέρασε με ελάχιστους Ρεπουμπλικανικούς ψήφους, όχι γιατί η αντιπολίτευση ήταν εχθρική στην ιδέα μιας ένεσης ζωής για την οικονομία, αλλά κυρίως γιατί η τελική μορφή που είχε πάρει το οικονομικό πακέτο δημιουργούσε πολλές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα του.

Δεν χρειάστηκε πολύ καιρός για να επιβεβαιωθούν οι αμφιβολίες όλων όσων ήταν σκεπτικιστές για τον συγκεκριμένο νόμο. Καταρχήν, παρά τα εκατοντάδες δις που ξοδεύτηκαν η ανεργία έφτασε και ξεπέρασε τα 8%. Τώρα η ανεργία βρίσκεται στο 9,6%, ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό για τις ΗΠΑ. Στην συνέχεια ενώ υπήρχε μια μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ το τελευταίο τρίμηνο του 2009 στο 5,6%, τα επόμενα δυο τρίμηνα η ανάπτυξη μειώθηκε στο 3,7% και μετά στο 1,7%.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια διάφορα άλλα χαρακτηριστικά του νόμου. Αντί να είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο για την ανάκαμψη της οικονομίας ήταν περισσότερο ένα σχέδιο που περιλάμβανε ένα συνονθύλευμα μικρών και μεσαίων έργων που αντιπρόσωποι και γερουσιαστές είχαν μαζέψει στα συρτάρια τους. Έργα που όταν και αν άρχιζαν θα είχαν περιορισμένη διεγερτική δράση για την οικονομία.

Πάνω από όλα αυτό που αναπτύχθηκε ήταν ο δημόσιος τομέας όπου αυξήθηκε σημαντικά η απασχόληση σε αυτόν. Αυτό εξηγούσε και την μεγάλη υποστήριξη που πρόσφεραν οι συντεχνίες του δημοσίου στο συγκεκριμένο νόμο. Αντίθετα η Ρεπουμπλικανική πρόταση, που ήταν σχεδόν η μισή σε κόστος από ότι του προέδρου Obama, επικεντρωνόταν στην δραστική μείωση για ένα διάστημα των φόρων μισθοδοσίας που θα αύξαναν το εισόδημα του εργαζόμενου και θα μείωναν το κόστος εργασίας για τον εργοδότη, αφού και τα δύο μέρη πληρώνουν αυτούς τους φόρους.

Η μεταρρύθμιση στον τομέα της υγείας.

Η μεταρρύθμιση του συστήματος υγειονομικής ασφάλισης ήταν το επόμενο βήμα του προέδρου Obama. Το κλίμα βέβαια ήταν ήδη ιδιαίτερα αρνητικό επειδή ο νόμος για την ανάπτυξη της οικονομίας έδειχνε ότι είχε αποτύχει. Αυτό δεν εμπόδισε όμως τον Obama να προσπαθήσει να επιβάλλει ένα ακόμα μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο στον τομέα της υγείας. Ήδη στις ΗΠΑ περισσότερο από το 50% των δαπανών για την υγεία γίνονται από το κράτος. Όσο για τα άτομα που μένουν μακροχρόνια χωρίς υγειονομική ασφάλιση αυτός ο αριθμός περιορίζεται στα 10 εκατομμύρια σε μια χώρα 300 εκατομμυρίων.

Το σύστημα υγειονομικής ασφάλισης όμως είχε ένα σοβαρό πρόβλημα. Το κόστος του ανεβαίνει κάθε χρόνο, πολλές φορές ξεπερνώντας κατά πολύ το ποσοστό του πληθωρισμού.
Ο πρόεδρος Obama θα αρχίσει την εκστρατεία του για την περαιτέρω κρατικοποίηση του συστήματος υγείας υποσχόμενος ότι α) θα καταφέρει να μειώσει το κόστος και β) ότι θα δώσει ασφάλιση στα δεκάδες εκατομμύρια που είναι προσωρινά ή μακροχρόνια εκτός συστήματος, και γ) ότι θα τα πετύχει όλα χωρίς να αυξήσει αλλά μειώνοντας τις κρατικές δαπάνες.
Οι πολιτικοί σύμμαχοι του Obama έδειχναν τουλάχιστον να τον πιστεύουν, το ίδιο και η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ.

Η μόνη αντίσταση προερχόταν από τη μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικάνων που πιστεύανε ότι ο πρόεδρος απλά προσπαθεί να τους παραμυθιάσει. Αυτή η πλειοψηφία πίστευε και πιστεύει ότι είναι αδύνατο να αυξήσεις την συμμετοχή στο σύστημα καθώς επίσης και τον κρατικό έλεγχο, κανονισμούς και γραφειοκρατία σε ένα τομέα της οικονομίας και ταυτόχρονα να μειώσεις ή και ακόμα να ελέγξεις το κόστος. Οι Αμερικάνοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και στα τοπικά συμβούλια όπου συνήθως κουβαλώντας μια στοίβα στοιχεία άρχισαν να ρωτάνε τους αντιπρόσωπους και τους γερουσιαστές τους πολύ ενοχλητικές ερωτήσεις.

Η δημοφιλία του Οbama και του Δημοκρατικού κογκρέσου άρχισε να πέφτει κατακόρυφα. Τελικά, και μετά από πολύ καιρό λόγο το αντιδράσεων, ο πρόεδρος Obama εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες πλειοψηφίες που είχαν κερδίσει οι Δημοκρατικοί το 2008 θα περάσει το συγκεκριμένο νόμο.

Εκ των υστέρων, οι φόβοι του μέσου Αμερικανού αποδεικνύονται αληθινοί. Το κόστος για το ομοσπονδιακό κράτος θα φτάσει τα 2.7 τρις τα επόμενα δέκα χρόνια, ενώ για τους ιδιώτες, τις επιχειρήσεις και τις πολιτειακές κυβερνήσεις το κόστος θα ξεπεράσει τα 4.3 τρις δολάρια. Τώρα αναμένεται ότι το κόστος της υγείας θα συνεχίσει να αυξάνεται με πιο γοργούς ρυθμούς ενώ πολλοί στον ιδιωτικό τομέα κινδυνεύουν να χάσουν την υπάρχουσα ασφάλισή τους.

Μέχρι τώρα οι Αμερικάνοι, αντίθετα από ότι οι Ευρωπαίοι, έχουν σε ένα σημαντικό βαθμό αρνηθεί το κουτόχορτο του κρατικού τσάμπα. Δείχνουν πολύ πιο σοβαροί από ότι οι ηγέτες τους που έχουν μεγάλη δυσκολία να τους πουλήσουν λαϊκισμό. Ίσως είναι καιρός να επανεξετάσουμε έναν άλλο νεοελληνικό μύθο, αυτόν που μιλάει για Αμερικανάκια.
Συνέχεια

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Τα Tea Parties και η πληκτική, αριστερόστροφη ομοιομορφία του ελληνικού Τύπου

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές στις Η.Π.Α., και οι ελληνικές κυριακάτικες εφημερίδες ασχολούνται γι' άλλη μια φορά με τα Tea Parties. Αν σας βάζαμε να μαντέψετε σε ποιά εφημερίδα ανήκει το καθένα από αυτά τα άρθρα , είμαι σίγουρος πως δε θα μπορούσατε να βρείτε την απάντηση .Η πληκτική αριστερόστροφη ομοιομορφία που χαρακτηρίζει τον ελληνικό Τύπο, καθέ ιδεολογικής απόχρωσης, κάθε φορά που ασχολείται με διεθνή πολιτική , ξεπερνάει κάθε όριο όταν το θέμα είναι τα Tea Parties. Ο "Ελεύθερος Τύπος" ταυτίζεται με την "Αυγή" , η "Καθημερινή" με την "Εποχή" και έτσι, ένα σύνθετο, όσο και ενδιαφέρον πολιτικό φαινόμενο παρουσιάζεται , από όλες τις ελληνικές εφημερίδες, σαν η ενσάρκωση του απόλυτου Κακού!

Σήμερα λοιπόν, παίζοντας το ρόλο του αναγνώστη που ήθελε να ενημερωθεί για τα Tea Parties αποκλειστικά από τον ελληνικό Τύπο, άρχισα με την Κορίνα Βασιλοπούλου στην κεντροαριστερη "Ελευθεροτύπια" , η οποία χαρακτηρίζει γι' άλλη μια φορά τα Tea Parties ως ένα "ακροδεξιό κίνημα" , που χρησιμοποιεί "γκεμπελικά συνθήματα" κατά των Δημοκρατικών και χρηματοδοτείται αδρά από "μεγιστάνες όπως οι μεγαλοβιομήχανοι αδερφοί Κοκ και ο «άρχοντας» των ΜΜΕ Ρούπερτ Μέρντοχ". Παρ' όλα αυτά, η "προοδευτική" εφημερίδα αισιοδοξεί πως οι δυνάμεις του Καλού , που ως γνωστόν εκπροσωπούν τα κόμματα αριστερότερα του κέντρου, θα επικρατήσουν και τα αποτελέσματα θα είναι καλύτερα από το αναμενόμενα για τους Δημοκρατικούς και τον πρόεδρο Ομπάμα.

Για το κεντρώο "Βήμα" ο τίτλος του σχετικού άρθρου (στην έντυπη έκδοση) προδιαθέτει για τη συνέχεια : «Μια πρώην σατανίστρια, μια διοργανώτρια αγωνων πάλης και ένας πορνολάγνος περιλαμβάνονται στους νέους made in USA αδέξιους δεξιούς"» . Έχει ενδιαφέρον να συγκρίνετε τον τρόπο που προσεγγίζει το άρθρο τους Αμερικάνους που κάνουν το έγκλημα να διαμαρτύρονται εναντίον του Μεγάλου Κράτους με τη κατανόηση,αγάπη και Προδέρμ που δείχνει η ίδια εφημερίδα, δύο σελίδες πιο πριν, προς τους 17χρονους Γάλλους που αγωνίζονται για το δικαίωμα στη ...σύνταξη και ακόμη περισσότερο κράτος .

Τέλος, στην κεντροδεξιά "Καθημερινή" , τα πράγματα -τί έκπληξη!- δεν είναι διαφορετικά . Ο , υμνητής του Φιντέλ Κάστρο, Πέτρος Παπακωνσταντίνου χαρακτηρίζει τα μέλη του κινήματος "μαριονέτες" και συνεχίζει : "...το Tea Party χειραγωγείται, ουσιαστικά, από τρεις - τέσσερις οικογένειες μεγαλοεπιχειρηματιών -τους Κοχ, τους Κουρς και, βέβαια, τους Μέρντοχ- που επιδιώκουν να ανατρέψουν τη μεταρρύθμιση Ομπάμα στο σύστημα υγείας και, κυρίως, να εμποδίσουν οποιαδήποτε απόπειρα επεκτατικής, κεϊνσιανής πολιτικής για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης." Και φυσικά το άρθρο συμπληρώνεται και από το απαραίτητο, πια, πορτραίτο της Κρίστιν Ο' Ντόνελ, για να μην ξεχνάμε πως όταν, ω μη γένοιτο, αναλάβουν την εξουσία τα επάρατα Tea Parties, θα απαγορευτεί το προγαμιαίο σεξ και ο...αυνανισμός.

Διαβάζοντας λοιπόν τρεις προσεγγίσεις τριών διαφορετικών εφημερίδων, διαφορετικής ιδεολογικής κατεύθυνσης , για τα Tea Parties ήταν τέτοια η ομοιομορφία των απόψεων των συγγραφέων που έμεινα με την εντύπωση πως απλά ο ένας είχε αντιγράψει τον άλλον . Κάπου εκεί, έκλεισα τις εφημερίδες και μην μπορώντας να συγκρατήσω τα χασμουρητά μου, απέμεινα να ... θαυμάζω τον πλουραλισμό απόψεων που συναντά κανείς στον ελληνικό Τύπο.

[Για μια διαφορετική άποψη για τα Τea Parties, διαβάστε εδώ και εδώ]
Συνέχεια