Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Το Νέο Σκανδιναβικό Μοντέλο: Φιλελευθερισμός

Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να θέλει να κάνει την Ελλάδα την Δανία του νότου, αλλά από ότι φαίνεται η Δανία και λοιπές σκανδιναβικές χώρες θέλουν να γίνουν το Τέξας του ευρωπαϊκού βορρά.

Ο Anders Aslund έχει γράψει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τις μεταρρυθμίσεις που έχουν κάνει οι σκανδιναβικές χώρες, και ειδικότερα η Σουηδία, τις τελευταίες δεκαετίες.

Μερικά από τα βασικά στοιχεία του άρθρου.

- Ενώ οι Σκανδιναβικές χώρες προσφέρουν ακόμα πολλά δημόσια αγαθά έχουν ταυτόχρονα καταφέρει να μειώσουν δραστικά τις δαπάνες τους. Πολλά από τα δημόσια αγαθά προσφέρονται από ιδιωτικούς φορείς, κερδοσκοπικούς και μη.

- Το σκανδιναβικό κράτος πρόνοιας που χτίστηκε την δεκαετία του 70 αποδείχθηκε πολύ ακριβό και οδήγησε σε πολύ χαμηλούς ανάπτυξης. Χρειάστηκαν γενναίες μεταρρυθμίσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 90 για να σταθούν οι σκανδιναβικές οικονομίες στα πόδια τους. Έτσι η Σουηδία θα μειώσει τις κρατικές δαπάνες από το 71% του ΑΕΠ το 1993 στο 52% το 2008.

-Στην Σουηδία ο Κεϊνσιανισμός είναι πλέον πλήρως δυσφημισμένος.

-Μέσα στην κρίση οι Σουηδοί θα επανεκλέξουν στις 19 Σεπτεμβρίου την κεντροδεξιά κυβέρνηση του Fredrik Reinfeldt εκπλήσσοντας πολλούς. Προηγουμένως η κεντροδεξιά κυβέρνηση είχε κόψει του φόρους 4 φορές και είχε καταργήσει τους φόρους γενικού πλούτου. Μερικά χρόνια πριν, οι σοσιαλδημοκράτες είχαν ήδη καταργήσει τους φόρους στις κληρονομιές και τις δωρεές. Έγιναν επίσης δραστικές περικοπές στην γραφειοκρατία και στην νομοθετική παρεμβατικότητα.
Τώρα η Σουηδία αναμένει 5% αύξηση του ΑΕΠ.
Όσο για την Δανία του νότου που ακολουθεί αντίθετη κατεύθυνση...

Δείτε εδώ το άρθρο του Anders Aslund
Συνέχεια

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Πυρήνες της Συνωμοσιολογίας

Η εθνική μπαρουφολόγος, Λιάνα Κανέλλη, δήλωσε για τα πρόσφατα γεγονότα σχετικά με την τρομοκρατία ότι είναι "Θεατράλ... αλλά δεν ξέρω το συγγραφέα του έργου...". Η δε αρχηγός του κόμματος της, Αλέκα Παπαρήγα, ήταν πιο ξεκάθαρη. Σε ρεπορτάζ διαβάζουμε “Σε άμεσο συσχετισμό των τρομοκρατικών χτυπημάτων με τις αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής προχώρησε η Αλέκα Παπαρήγα σε δηλώσεις της που έκανε στη Θεσσαλονίκη. “Δεν είναι καθόλου τυχαίο”, τόνισε, “λίγες μέρες μετά το εκβιαστικό διάγγελμα του πρωθυπουργού για αποσταθεροποίηση και εκλογές, να έρχονται τώρα τα περίφημα πακέτα τα οποία ταξιδεύουν στην Ελλάδα, στις πρεσβείες και στην Ευρώπη. Στόχος είναι η υποκλοπή της ψήφου του ελληνικού λαού’”

To 1932 o Στάλιν θα κατάσχει όλα τα σιτηρά της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα θα σφραγίσει τα σύνορα αυτής της χώρας ώστε κανένας να μην μπορεί να αποδράσει. Θα είναι ο πρώτος σκόπιμος, ανθρωπογενής λιμός στην ιστορία. Ο Leszek Kolakowski, θα τον χαρακτηρίσει ως “την πιο μαζική πολεμική επιχείρηση που έχει διεξαχθεί ποτέ από ένα κράτος κατά των πολιτών του". Δέκα χρόνια μετά, ο Στάλιν πολύ ψύχραιμα και τεχνοκρατικά, θα παραδεχτεί ότι τα θύματα αυτής της περιόδου ξεπέρασαν τα θύματα του πρώτου χρόνου της Γερμανό-Ρωσικής σύρραξης του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Μπορεί ο ίδιος ο Στάλιν, χωρίς ενδοιασμό, να αποκάλυψε τα εκατομμύρια θύματα του, αλλά τα αστυνομικά λαγωνικά, Παπαρήγα-Κανέλλη, ακόμα αγνοούν την όλη υπόθεση. Αυτό όμως δεν μπορεί να τις εμποδίζει να δουν πίσω από τους παγιδευμένους φακέλους, σκοτεινά και αντιλαϊκά κέντρα που σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν.

Στην προσέγγιση Παπαρήγα-Κανέλλη υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία που καλούμαστε να αγνοήσουμε.

1) Το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για το ότι πίσω από τους παγιδευμένους φακέλους είναι τα σκοτεινά και αντιλαϊκά κέντρα που σκοπό έχουν να αποπροσανατολίσουν, είναι η εικασία των Παπαρήγα-Κανέλλη για το πια είναι τα κέντρα και τα κίνητρα τους. Σε αυτή την πρώτη εικασία προσθέτουμε μια δεύτερη, που αφορά τα μέσα που τα σκοτεινά και αντιλαϊκά κέντρα έχουν επιλέξει. Εάν αισθάνεσαι πολύ έντονα ότι τα κίνητρα και τα μέσα είναι όπως τα εικάζεις, τότε έχεις όλα τα αναγκαία στοιχεία για να κλείσεις την υπόθεση. Αυτές οι δύο εικασίες για κέντρα, κίνητρα και μέσα είναι εξ ολοκλήρου το αποδεικτικό υλικό, τελεία και παύλα.

2) Αν είσαι έτοιμος να αποδεχθείς αυτό το πρώτο και βασικό στοιχείο του παραλογισμού, θα πρέπει να συνεχίσεις αποδεχόμενος ένα δεύτερο. Δηλαδή ότι σε μια χώρα όπου ο παραλογισμός, ο κυνισμός και η συνωμοσιολογία κυριαρχούν, τα κατά τα άλλα πολύ σκοτεινά και διαβολικά κέντρα έχουν επιλέξει τα μέσα και το χρονικό διάστημα που δημιουργούν τις μεγαλύτερες δυνατές υποψίες για τον ρόλο τους. Κάποιος θα πρέπει να αναρωτιέται για το τι σόι συνωμοσία είναι αυτή.

Εγώ πάντως θα έκανα την εξής υπόθεση για την περίπτωση με τους παγιδευμένους φακέλους. Σε μια χώρα όπου η “λογική” ότι συγκεκριμένα πολιτικά πιστεύω σου δίνουν αυτομάτως το δικαίωμα να παραβιάζεις το νόμο και να καταπατάς να δικαιώματα των συμπολιτών σου συνεχώς και απροκάλυπτα, είναι φυσικό κάποτε να ξεπηδήσουν μικρές ομάδες σούπερ-επαναστατών που έχοντας πλήρως αφομοιώσει την παραπάνω “λογική”, είναι διατεθειμένες να την πάνε ένα αιμοβόρο βήμα παραπέρα.

Αναρωτιέμαι αν οι αστυνομικές διάνοιες, Παπαρήγα-Κανέλλη, αναλογιστούν κάποτε μια τέτοια υπόθεση.
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Απαγόρευση του καπνίσματος : Όταν οι Ολλανδοί γίνονται..."Ελληνάρες"


H ανυπακοή των Ελλήνων στον πρόσφατο αντικαπνιστικό νόμο αντιμετωπίστηκε με απαξιωτικά σχόλια από μεγαλη μερίδα των δημοσιογράφων και των bloggers. Κυριώς από αυτούς που αρέσκονται στον από τα πάνω "εκσυγχρονισμό" και "εξευρωπαϊσμό" της... υποανάπτυκτης βαλκανικής μας χώρας και που θα ένιωθαν πολύ ευτυχείς αν μπορούσαν με ένα κουμπί να εξολοθρεύσουν ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό και να τον αντικαταστήσουν με Σουηδούς και Φινλανδούς, που και οικολογική συνείδηση έχουν και πληρώνουν με προθυμία τους φόρους τους!

Έδωσαν και πήραν, λοιπόν, τα εμβριθή ψυχογραφήματα για τον..."ναρκισσισμό της φυλής", τον..."νεοελληνικό τσαμπουκά" και το..."σύνδρομο του Ελληνάρα". Πολλοί συνέδεσαν την ανυπακοή με τη "διάθεση απροκάλυπτης παρανομίας" που χαρακτηρίζει την μεταπολίτευση, ενώ άλλοι παρομοίασαν το κάπνισμα σε χώρους διασκέδασης με το ...παράνομο παρκάρισμα, το κλείσιμο των δρόμων, τις καταλήψεις και τον μισό... Ποινικό Κώδικα.

Και να τώρα που μαθαίνω πως στην Ολλανδία η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επιτρέψει και πάλι το κάπνισμα σε μικρά μπαρ κάτω των 70 τμ., που απαγορεύεται με νόμο από τον Ιούλιο του 2008. Ο λόγος ; Πολύ απλά, λόγω των αντιδράσεων, ο νόμος δεν...τηρήθηκε . Σας θυμίζει κάτι αυτό ; Άραγε μεταμορφώθηκαν και οι Ολλανδοί σε απολίτιστους ...Ελληνάρες ;

Στην πραγματικότητα, η απαγόρευση του καπνίσματος, είτε στην Ελλάδα είτε στην Ολλανδία είναι ένα μέτρο ανεφάρμοστο και πατερναλιστικό, ένα μέτρο που αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν μικρά παιδιά, τους στερεί το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής και επιπλέον παραβιάζει το δικαίωμα των καταστηματαρχών να λειτουργήσουν όπως αυτοί νομίζουν καλύτερα την ιδιοκτησία τους. Δεν χρειάζεται λοιπόν, οι διανοουμενίζοντες των Μ.Μ.Ε να κάνουν βαθυστόχαστές αναλύσεις και ψυχογραφήματα. Όταν υπάρχει μαζική ανυπακοή σε ένα νόμο, δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά με το νόμο και όχι με τους πολίτες που δεν τον εφαρμόζουν.

[Για τον παραλογισμό και τον αυταρχισμό της αντικαπνιστικής νομοθεσίας διαβάστε εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Το ΔΝΤ σαν "απόπειρα πολιτικής απάντησης στην κυριαρχία των αγορών"


O δημοσιογράφος της "Καθημερινής" , Πάσχος Μανδραβέλης υπογράφει ένα ενδιαφέρον άρθρο στο πρώτο τεύχος του "The Books' Journal" , όπου υπερασπίζεται τη χρησιμότητα του Μνημονίου.Και παρότι διαφωνώ με αυτή τη θέση, πρέπει να παραδεχτώ πως το άρθρο βοηθάει να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα που μάλλον στην Ελλάδα είναι ακόμη μπερδεμένα.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι από τους ελάχιστους Έλληνες δημοσιογράφους που έχει καταλάβει πως το ΔΝΤ δεν είναι τίποτε άλλο παρά "μια απόπειρα πολιτικής απάντησης στην κυριαρχία των αγορών" και "ένας διακρατικός παρεμβατισμός στις αγορές". Όσο για το πακέτο στήριξης στην Ελλάδα αποτελεί, όπως επισημαίνει, ένα "προϊόν πολιτικής απόφασης για να αποτρέψει τα οδυνηρά αποτελέσματα από την λειτουργία των αγορών".

Αναρωτιέμαι βέβαια αν οι Έλληνες φιλελεύθεροι , που πίνουν νερό στο όνομα του Μνημονίου και του ΔΝΤ , έχουν συνειδητοποιήσει πως υποστηρίζουν ένα θεσμό κεϋνσιανής εμπνεύσεως και φιλοσοφίας. Κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητα κακό, και σίγουρα χωράει πολύ συζήτηση για το αν ο ρόλος του ΔΝΤ στην παγκόσμια -και στην ελληνική-οικονομία , είναι θετικός ή όχι . Άλλα , στη συγκεκριμένη συζήτηση, έχει σημασία να ξέρουμε πως το ΔΝΤ κάθε άλλο παρά εργαλείο των δυνάμεων της αγοράς είναι. Ας μην φορτώνουμε λοιπον τον ταλαίπωρο τον φιλελευθερισμό με πολιτικές και θεσμούς που καμιά σχέση δεν έχουν με αυτόν.
Συνέχεια

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Κάποιες πρώτες σκέψεις για τις εκλογές στις Η.Π.Α.


- Το αποτέλεσμα ήταν μια ξεκάθαρη ήττα για την κεϋνσιανή πολιτική των υψηλών κρατικών δαπανών και του μεγάλου χρέους, που ακολούθησε τα τελευταία δύο χρόνια, ο "Μεσσίας" Μπάρακ Ομπάμα . Όσο και αν δεν αρέσει στις σοσιαλδημοκρατικές ελίτ της Ευρώπης, που λάτρεψαν (και λατρεύουν) τον...νομπελίστα πρόεδρο, οι Αμερικάνοι ψηφοφόροι μάλλον δεν τρελαίνονται με την ιδέα της μετατροπής των Η.Π.Α. σε....Γαλλία.

-Ας μην ξεχνάμε, πως το κόμμα που ξεκίνησε την οικονομική πολιτική που τώρα συνεχίζει ο Μπάρακ Όμπαμα, δεν είναι άλλοι από τους...Ρεπουμπλικάνους. Τα bail outs, οι υπέρογκες δαπάνες, τα μεγάλα ελλείμματα, η ενίσχυση του "κοινωνικού κράτους" έδωσαν τον τόνο στην οκταετία του δήθεν συντηρητικού Τζόρτζ Μπους. Ένα μεγάλο μέρος των Ρεπουμπλικάνων, παρά την ευκαιριακή ρητορική του υπέρ της ελεύθερης αγοράς, δεν φαίνεται ακόμη να έχει πάρει το μάθημα του. Τους επόμενους μήνες θα δωθεί μάχη στο εσωτερικό του κόμματος μεταξύ του κατεστημένου που δεν έχει κανένα πρόβλημα με το "Μεγάλο Κράτος" και των πιο ριζοσπαστικών στοιχείων που προέρχονται από τα Tea Parties. O τρόπος που λειτουργεί η πολιτική σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με κάνει να είμαι μάλλον απαισιόδοξος και να πιστεύω πως οι δυνάμεις του συστήματος έχουν το πάνω χέρι. Δεν είναι όμως απίθανο αν οι Ρεπουμπλικάνοι εγκαταλείψουν γι άλλη μια φορά την πολιτική του "μικρού κράτους", αυτό να σημάνει την αυτόνομη κάθοδο των Tea Partiers στις εκλογές του 2012.

-Οι επόμενοι μήνες όμως θα αναδείξουν τις αντιφάσεις και των ίδιων των Tea Parties . Οι περίσσοτεροι υποψήφιοί του απέφυγαν να θίξουν το θέμα της επεμβατικής εξωτερικής πολιτικής και των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών που προϋποθέτει. (υπολογίζεται πάνω από το 20% του΄προϋπολογισμού πηγαίνει για να καλυφθούν οι κατ'ευφημισμόν "αμυντικές" δαπάνες).Όμως χωρίς ριζικό αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής και μείωση του στρατιωτικού προϋπολογισμού, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ουσιαστική μείωση του κράτους. Άραγε τα tea parties θα έχουν την τόλμη να προχωρήσουν; Ή θα μετατραπούν σε cheerleaders της "μεσσιανικής" εξωτερικής πολιτικής των νεοσυντηρητικών που ακόμη και τώρα κυριαρχούν στο Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα;

- Σε αυτές τις εκλογές, τα ελληνικά ΜΜΕ θύμιζαν περισσότερο φερέφωνα της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος παρά αντικειμενικούς παρατηρητές των γεγονότων. Με την προκλητική τους μονομέρεια, απέδειξαν , γι'άλλη μια φορά, πως βλέπουν τον κόσμο μόνο μέσα από τα "προοδευτικά" τους γυαλιά! Αν βασίζαμε την ενημέρωση μας στον ελληνικό Τύπο , θα μέναμε με την εντύπωση πως αυτό που συνέβη χθες είναι η μεταμόρφωση ενός έθνους, που μόλις πριν 2 χρόνια ψήφισε τον πρώτο του μαύρο πρόεδρο, σε μια δράκα φανατικών ρατσιστών που απεχθάνονται τον... αυνανισμό.
Συνέχεια

Ενδιαφέροντα στοιχεία για τις Ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ

- Σε ανάλογες αναμετρήσεις οι αντιπολίτευση κατά μέσο όρο κερδίζει 24 έδρες στην Βουλή και 3,5 στην Γερουσία. Μέχρι στιγμής (9:00πμ Ελλάδας) οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν 58 έδρες στην Βουλή και 6 στην Γερουσία. Είναι η πιο μεγάλη νίκη τους από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

- Σημαντικά κέρδη και στις πολιτειακές εκλογές όπου οι Ρεπουμπλικάνοι κέρδισαν επιπλέον την πολιτειακή Βουλή και Γερουσία σε 6 πολιτείες.

-Μέχρι στιγμής εκλέγονται 26 Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες, 14 Δημοκρατικοί και 1 ανεξάρτητος.

- Οι Ρεπουμπλικάνοι επιστρέφουν στις Βορειοανατολικές πολιτείες. Για παράδειγμα στην Νέα Υόρκη κερδίζουν επιπλέον 5 έδρες.

-Το 56% των ψηφοφόρων σε exit polls δηλώνει ότι το κράτος προσπαθεί να κάνει περισσότερα από όσα θα έπρεπε.

- Μεγάλη πρόοδο Ρεπουμπλικάνων στις γυναίκες όπου προτιμήθηκαν σχεδόν όσο και οι Δημοκρατικοί 50% - 48%.

- Ο Δημοκρατικός, Mario Cuomo, που κέρδισε την θέση του κυβερνήτη στην Νέα Υόρκη, στην νικητήρια ομιλία του είπε “δεν θα έχουμε οικονομικό μέλλον αν είμαστε η πολιτεία με τους υψηλότερους φόρους.”

- Οι Δημοκρατικοί έχασαν την θέση στην Γερουσία που κατείχε μέχρι το 2008 ο πρόεδρος Obama.
Συνέχεια

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Είναι το δίλημμα Παπανδρέου εκβιασμός;

Η κα Παπαρήγα είπε για το δίλημμα που έθεσε ο πρωθυπουργός “Εκανε έναν ωμό, τρομοκρατικό, εκβιασμό και ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ,από τα λαϊκά στρώματα. Ο εκβιασμός ήταν εάν δεν είναι πρώτη δύναμη το ΠΑΣΟΚ, τότε θα έρθει χάος.” Ενώ σε ρεπορτάζ μαθαίνουμε ότι ο κ. Τσίπρας “ κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για απόπειρα χειραγώγησης της κοινής γνώμης, που οδηγεί πολλά χρόνια πίσω τον πολιτικό μας πολιτισμό, τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη να καταδικαστεί η κυβέρνηση στις επικείμενες εκλογές.”

“Ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης άνοιξε με τον εκβιασμό «Καραμανλής ή τανκς» και κλείνει με το «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και ενώ η χώρα μπαίνει στο «γύψο των αγορών.”

Υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτές τις δηλώσεις της αριστεράς περί εκβιασμού. Εάν ο εκβιασμός έχει βάση, τότε αυτά που λένε, Παπαρήγα και Τσίπρας, περί μνημονίου είναι αυτομάτως αβάσιμα.

Η κα Παπαρήγα έχει χαρακτηρίσει το μνημόνιο ως “κίνδυνο- θάνατο για το λαό και τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας” ενώ σύμφωνα με ρεπορτάζ για τον κ. Τσίπρα “Η χώρα κινδυνεύει από το Μνημόνιο, από τους δανειστές και την Τρόικα και όχι από την ελεύθερη βούληση του λαού , είπε ο κ. Τσίπρας , υποστηρίζοντας ότι σωτηρία για τη χώρα θα είναι η απεμπλοκή από το Μνημόνιο.”

Εάν το μνημόνιο είναι “κίνδυνος-θάνατος” για το λαό και η σωτηρία είναι “η απεμπλοκή από το Μνημόνιο,” τότε γιατί η θέση του πρωθυπουργού όπου τουλάχιστον υπονοεί ότι ίσως να πάει σε εκλογές είναι εκβιασμός και όχι μια μεγάλη ευκαιρία για όσους είναι ενάντια στο μνημόνιο και φυσικά το λαό;

Θα περίμενες κανείς ότι αν το μνημόνιο είναι όσο καταστροφικό όσο το περιγράφει η αριστερά, και επίσης αν οι λύσεις που προσφέρει η αριστερά τόσο ελπιδοφόρες, τότε οι εκλογές που υπονοεί ο κ. Παπανδρέου θα ήταν θείο δώρο για την Ελλάδα. Σύμφωνα με αυτά που λέει η αριστερά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το δίλημμα Παπανδρέου πολλά πράγματα αλλά όχι εκβιασμό. Εκβιασμός είναι όταν καλείσαι να δώσεις κάτι, πιεστικά και αθέλητα, για να σώσεις κάτι που θεωρείς ότι έχει μεγαλύτερη αξία για σένα. Πως γίνεται το όποιο κόστος των εκλογών να υπερβαίνει αυτό του μνημονίου που είναι “κίνδυνος-θάνατος” για τη χώρα; Γιατί η πιθανότητα εκλογών συνιστά εκβιασμό για του Έλληνες αφού θα τους έδινε την ευκαιρία να αποτρέψουν την καταστροφική πολιτική που λέγεται μνημόνιο;

Η αντίδραση της κα Παπαρήγα και του κ. Τσίπρα υπογραμμίζει δύο βασικά συμπεράσματα:

1) Παπαρήγα, Τσίπρας, οι οπαδοί τους και όσοι ήταν διατεθειμένοι να τους ψηφίσουν απλά για να διαμαρτυρηθούν, έχουν συνηθίσει στην τζάμπα μεταπολιτευτική διαμαρτυρία, όπου η “αντικαθεστωτική” και “επαναστατική” γυμναστική έχει μηδέν κόστος για όσους την εξασκούν. Όταν ο πρωθυπουργός έβαλε ένα τίμημα στην διαμαρτυρία αυτό προκάλεσε σύγχυση στους σιγουρατζήδες της επανάστασης.

2) Το ότι Παπαρήγα και Τσίπρας προτιμούν να συνεχίσουν αντιπολιτεύονται παρά να έχουν μια νέα ευκαιρία (βλ. εκλογές) να ανατρέψουν την υπάρχουσα κατάσταση, δείχνει το πόσο και οι ίδιοι ακόμα διαισθάνονται ότι οι λύσεις που προσφέρουν δεν είναι και τόσο ρεαλιστικές.

Δείτε εδώ μια ουσιαστική και ρεαλιστική κριτική στο μνημόνιο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Γιατί το Μνημόνιο είναι εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα


Ο τίτλος πιθανόν να ξενίσει τους αναγνώστες που γνωρίζουν τον φιλελεύθερο οικονομικό προσανατολισμό του "Μπλε Μήλου" . Βλέπετε, για τους εν Ελλάδι φιλελεύθερους, το Μνημόνιο είναι η νέα θρησκεία και το ΔΝΤ το αξιοσέβαστο ιερατείο του. Για κάποιον περίεργο λόγο όμως , σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο , οι ομοϊδεάτες τους , έχουν διαφορετική γνώμη. Διαχρονικά, το ,κεϋνσιανής εμπνεύσεως, ΔΝΤ προκαλούσε... αλλεργία στους φίλους της ελεύθερης αγοράς, οι οποίοι πίστευαν και πιστεύουν πως τα πακέτα στήριξης όχι μόνο δε βοηθούν τους αποδέκτες τους, αλλά τελικά τους βλάπτουν ακόμη περισσότερο. Αυτή τη θέση είχαμε πάρει κι εμείς όταν ήδη από τον Φεβρουάριο του 2010, γράφαμε:

"Παρά τους αντίθετους μύθους, το ΔΝΤ κάθε άλλο παρά εργαλείο του «νεοφιλελευθερισμού» και των δυνάμεων της αγοράς είναι. Πρόκειται για έναν καθαρά πολιτικό οργανισμό, που παρέχει δάνεια με πολιτικά και όχι οικονομικά κριτήρια, ανάλογα με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των κρατών που τον χρηματοδοτούν. Σύμφωνα με τους επικριτές του , τα δάνεια του ΔΝΤ βοήθησαν τις ντόπιες κλεπτοκρατίες να παραμείνουν στην εξουσία και ανέβαλαν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , με ολέθριες συνέπειες για τους πληθυσμούς των κρατών."

Σήμερα έξι μήνες μετά την υπαγωγή της χώρας στις διατάξεις του Μνημονίου , οι φιλελεύθεροι ..."εξωτερικού" φαίνεται να επιβεβαιώνονται. Παρά την "μεταρρυθμιστική" ρητορική, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που μας οδήγησε στη χρεωκοπία, κινείται ακόμη στους ανέμελους ρυθμούς της μεταπολίτευσης. Το πάρτυ της κρατικής σπατάλης συνεχίζεται, αυτή τη φορά όμως με τα λεφτά του ΔΝΤ (και της Ε.Ε., βεβαίως). Η κυβέρνηση συνεχώς εξαγγέλλει μεγάλες μεταρρυθμίσεις που δεν πραγματοποιούνται ποτέ , και τις ελάχιστες φορές που πραγματοποιούνται (πχ άρση του καμποτάζ) γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε, επί της ουσίας, να μην αλλάξει τίποτε . Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός ανακοινώνει πακέτα παροχών, ο "εκσυγχρονιστής" Υπουργός Ανάπτυξης εξακολουθεί να πιστεύει πως τα προβλήματα της αγοράς θα λυθούν με τη διοχέτευση ζεστού κρατικού χρήματος, ενώ, σαν κερασάκι στην τούρτα, δεκάδες χιλιάδες νέοι διορισμοί στο Δημόσιο είναι προ των πυλών. Και βέβαια η κυβέρνηση εξαντλεί όλη την τόλμη της, με τις ευλογίες του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης , στη φορολογία , αφού όλο και περισσότεροι φόροι εις βάρος των παραγωγικών τομέων της οικονομίας, είναι απαραίτητοι για την επιβίωση του υπάρχοντος αναποτελεσματικού και διεφθαρμένου σύστηματος.

Σίγουρα ο κύριος υπεύθυνος γι αυτή την κατάσταση είναι η ελληνική κυβέρνηση. Τη δυνατότητα όμως , δηλαδή τα χρήματα, για να ασκεί ακόμη αυτή την πολιτική της την παρέχει το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πακέτο στήριξης που δίνει ανάσες ζωής σε ένα ετοιμοθάνατο και παρασιτικό σύστημα πολιτικών, γραφειοκρατών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματίων, που κανονικά θα μας άφηνε χρόνους ήδη από την άνοιξη. Συντηρητικοί και φιλελεύθεροι οικονομολόγοι από όλον τον κόσμο είχαν προειδοποιήσει τους τελευταίους μήνες πως δεν βοηθάς εναν μεθυσμένο, δίνοντας του κι άλλο ουϊσκι. Δυστυχώς αυτό ακριβώς έκανε το πακέτο στήριξης στην περίπτωση της Ελλάδας.

Σαν να φαίνεται πια, πως η , ούτως ή άλλως, αναπόφευκτη πτώχευση ίσως ήταν καλύτερο να είχε γίνει από το Μαϊο. Όχι όμως επειδή με αυτόν τον τρόπο, θα αναβάλαμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , όπως πιστεύει αφελώς η Αριστερά, αλλά γιατί μόνο έτσι θα ήταν πιο πιθανό να γίνουν πραγματικότητα.
Συνέχεια

Yπερασπίζοντας το Κ.Κ.Ε. (και τους σκελετούς που κρύβει στη ντουλάπα)


Άστραψε και βρόντησε ο Περισσός για την "αντικομμουνιστική φρενίτιδα" της ΕΡΤ, που πρόβαλε επικριτικό ντοκιμαντέρ για τον Ι.Β. Στάλιν πριν από λίγες μέρες. Το ντοκιμαντέρ χρησιμοποιούσε ευρέως παραλληλισμούς μεταξύ Στάλιν και Χίτλερ ενώ το ΚΚΕ, πιστό στη θεωρία του "μεγάλου αντιφασιστικού πολέμου" προειδοποίησε την κυβέρνηση πως "κάνουν λάθος αν νομίζουν ότι με τον αντικομμουνισμό θα συγκαλύψουν τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζουν υπέρ της πλουτοκρατίας".

Η ρητορική του ΚΚΕ είναι γραφική,και η ιστορική του προσέγγιση (που λαμβάνει φυσικά το χαρακτήρα κομματικής γραμμής) ακόμα χειρότερη. Αλλά εδώ πρέπει να τους αναγνωριστεί κάτι: έχουν δίκιο που φωνάζουν. Το ανέκδοτο της δημόσιας περιουσίας, στην περίπτωση της ΕΡΤ μεταφράζεται πρακτικά στην ιδιοκτησία ενός καναλιού από το κυρίαρχο πολιτικό κατεστημένο.Σκεφτείτε αυτό: Παλαιότερα, που η ακροαριστερά θεωρούνταν πιο μαίηνστρημ,ούτε για αστείο δε θα μπορούσε να προταθεί η προβολή τέτοιων ντοκιμαντέρ από την ΕΡΤ. Τότε, αρκούμασταν στον Λώλεκ και Μπόλεκ, και σε προχώ-σουρεαλιστικές απεικονίσεις του εμφυλίου, σερβιρισμένες με ισχυρές δόσεις από δοσίλογους δεξιούς, και ταλαίπωρους -πλην ηρωικούς- αντάρτες του προλεταριακού αγώνος. Σήμερα, κυριαρχεί στη χώρα ο αντικουκουεδισμός, περισσότερο για το ΠΑΣΟΚ που όντως αλιεύει και αλίευε ψήφους από τα ακροαριστερά, παρά για τη ΝΔ. Μοιραία λοιπόν, τέτοια θα είναι και η πολιτικοιστορική διαπαιδαγώγηση που θα έχουμε από την ΕΡΤ. Τέτοια θα είναι η αφήγηση που θα προωθείται από το στάτους κβο.

Το ότι η αφήγηση αυτή ταιριάζει περισσότερο στην ιστορική πραγματικότητα απ'ό,τι οι αριστερές ταινίες των τιμημένων 80ς, δεν παύει να την κάνει λιγότερο προπαγανδιστική,συγκυριακή και κυρίως, οππορτουνιστική. Αν το ΚΚΕ συγκυβερνούσε αύριο με το ΠΑΣΟΚ, θα τολμούσε άραγε η ΕΡΤ να προβάλει ένα τέτοιο έργο?

Παρά τις απελπισμένες κραυγές της ΕΡΤ που ρίχνει την ευθύνη στο δημιουργό του ντοκιμαντέρ, η αλήθεια είναι μία: ότι κάθε κρατικός φορέας ενημέρωσης, είναι εν δυνάμει φορέας προπαγάνδας. Και αυτό γιατί η διαχείριση των ΜΜΕ από το κράτος, συνεπάγεται τον de facto έλεγχο τους από τις πολιτικές δυνάμεις που το εξουσιάζουν.

Δυστυχώς και για τις θέσεις του ΚΚΕ και για την ΕΡΤ, μοναδικός τρόπος να απαλλαχθούμε από τέτοια κρούσματα , είναι η πλήρης ιδιωτικοποίηση των κρατικών Μέσων. Έτσι, μονάχα θα απαλλαχθεί ο κομμουνιστής ή ο δεξιός φορολογούμενος από το βάρος της χρηματοδότησης ΜΜΕ που δεν τον εκφράζουν , ούτε και τον συγκινούν.

Εμείς πάλι, οι απλοί πολίτες θα μπορούμε πια να χρηματοδοτούμε με τους πόρους μας τα μέσα και τις πηγές που θεωρούμε ότι βρίσκονται εγγύτερα στη δική μας κοσμοθέαση. Το πιο αστείο είναι ότι συχνά τα ίδια μέσα χρηματοδοτούνται από αντίθετους ιδεολογικά χώρους. Να, εγώ φερ'ειπείν, αγόρασα πρόσφατα το ημερολόγιο του μεγαλόσχημου στελέχους του ΚΚΕ Δημήτρη Βλαντά. Και έτσι απλά , έβγαλα ακόμα έναν ξεχασμένο σκελετό απ την ντουλάπα, χωρίς να χρειάζομαι καμία ΕΡΤ για να με "βοηθήσει"...


Από τις πρώτες μέρες που ήρθα άκουσα να ψιθυρίζεται ότι ανακαλύφθηκε δίχτυ κατασκοπείας από χωριάτες και ότι τους υπέβαλαν σ' άγρια βασανιστήρια στο μοναστήρι Φούρκας και κάμποσους τους ξέκαναν. Τον ρώτησα και μου είπε για όλη αυτή την υπόθεση. Μου φάνηκε πολύ ηλίθια.

και αλλού...

«...Οπως τους είχε καταντήσει απ' τα βασανιστήρια ο Αλέκος Μωρηάς δεν έμενε τίποτε άλλο παρά να τους εκτελέσουμε.


Όμορφος κόσμος, αγγελικός,συντροφικά πλασμένος..
Συνέχεια

Γιάννης Δημαράς: Η επανάληψη του “Τσοβόλα Δώστα Όλα”

Κάποτε ο Δημήτρης Τσοβόλας αποφάσισε ότι είχε έρθει ο καιρός να κάνει κάτι και για την Ελλάδα, να γίνει επιτέλους ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας. Αυτή η απόφαση επέβαλλε την έξοδό του από την πολιτική. Η φύση, όμως, και πολύ περισσότερο ο λαϊκισμός, απεχθάνονται το κενό. Αυτό το κενό έχει έρθει να το καλύψει ο Γιάννης Δημαράς.

Ο Γιάννης Δημαράς ανήκει σε αυτή την ομάδα πολιτικών που αντιλαμβάνονται την θρησκευτικού τύπου πίστη τους σε μια σειρά “φιλολαϊκών” πολιτικών και την άγνοια για τις συνέπειες τους, ως πειστήριο κοινωνικής ευαισθησίας. Σε μια συνέντευξη του περιγράφοντας για το τι είδους Περιφερειάρχης θα είναι, απαντά: “με ιδιαίτερες ευαισθησίες για τα δεινά που περνούν οι κάτοικοι όλης της χώρας.”

Αν ερχόταν στο σπίτι μας ένας υδραυλικός και το μετέτρεπε σε λίμνη του Μαραθώνα, όσο και αν ήταν πειστικός στο να εκφράσει την ευαισθησία του, είναι σίγουρο ότι δεν θα τον προσλαμβάναμε ποτέ ξανά. Εάν κάποιος γιατρός είχε καταφέρει να αποτύχει σε σχεδόν όλα του τα χειρουργεία αλλά ταυτόχρονα εκφραζόταν με πολύ συμπόνια για τους ασθενείς του, ποτέ δεν θα λέγαμε ότι ο συγκεκριμένος γιατρός ήταν πετυχημένος ή καν μέτριος. Και φυσικά δεν θα χαρακτηρίζαμε αυτό τον γιατρό ως κοινωνικά ευαίσθητο αλλά ακριβώς το αντίθετο, θα μιλούσαμε για ένα ανάλγητο κομπογιαννίτη.

Μόνο στην πολιτική η έκφραση καθαυτό της ευαισθησίας εκλαμβάνεται ως αποδεικτικό στοιχείο της ευαισθησίας σου. Έτσι το ΚΚΕ, που υπόσχεται δικτατορία, μια τριτοκοσμική οικονομία και ταυτόχρονα υπερασπίζεται καθεστώτα που σχεδόν εντελώς απροκάλυπτα σφαγίασαν εκατομμύρια ανθρώπους, έχει τη θέση της ιερότερης αγελάδας στην ελληνική πολιτική σκηνή. Γιατί το ΚΚΕ αισθάνεται ως το πιο κοινωνικά ευαίσθητο κόμμα και ο κύριος εκφραστής των λαϊκών τάξεων - που όμως επιδεικτικά για δεκαετίες αρνούνται να το υπερψηφίσουν. (Βέβαια δεν είναι μόνο η ευαισθησία του ΚΚΕ που του δίνει αυτό τον ιδιαίτερο ρόλο στην πολιτική, έκανε και αγώνες. Πρώτα προκαλώντας ένα εμφύλιο πόλεμο και μετά προσπαθώντας για δεκαετίες να αντικαταστήσει ένα αυταρχικό σύστημα με ένα πολύ χειρότερο.)

Η κυβέρνηση τον Μάιο συνειδητοποίησε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσει να αναχρηματοδοτεί το ελληνικό χρέος στις διεθνείς αγορές. Το δάνειο που που είχε δυσκολία να αναχρηματοδοτήσει ήταν ένα που είχε εκδοθεί στις αρχές της δεκαετίας του 80. Η ειρωνεία του γεγονότος, όπου μια κυβέρνηση του Πασοκ βρίσκεται σε δύσκολη θέση λόγο του χρέους που δημιούργησε πληρώνοντας για να “χρυσή” εποχή του 80, είμαι σίγουρος ότι διέφυγε εντελώς του κ. Δημαρά.

Αν όμως ο κ. Δημαράς είχε προσέξει το συγκεκριμένο γεγονός και αν είχε αφιερώσει κάποιο χρόνο για να το σκεφτεί, ίσως θα είχε τουλάχιστον αναπτύξει μια πιο σύνθετη άποψη για το κυρίαρχο θέμα της εποχής. Ίσως ακόμα αυτό το γεγονός θα τον είχε οδηγήσει στο όχι να αποκηρύξει τις αρχές του, αλλά τουλάχιστον να τις επανεξετάσει. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα ήταν ο κ. Δημαράς η πιο πρόσφατη έκδοση του “Τσοβόλα Δώστα Όλα”, αλλά πραγματικά κοινωνικά ευαίσθητος.
Συνέχεια

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Σε τί διαφέρουν οι Η.Π.Α. από την Ευρώπη


"Πάνω στο γραφείο μου, καθώς γράφω, υπάρχουν δύο Συντάγματα: αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών και αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να δείξω τί κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεχωριστές , δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο από το να συγκρίνω τα δύο κείμενα.

Το αμερικάνικο Σύνταγμα μαζί με τις τροποποιήσεις φτάνει τις 7.200 λέξεις. Το ευρωπαϊκό Σύνταγμα, που τώρα ονομάζεται επίσημα Συνθήκη της Λισαβώνας, τις 76.000.

Το αμερικάνικο ασχολείται με γενικές αρχές, όπως η η ισορροπία μεταξύ των ομοσπονδιακών και των πολιτειακών αρχών. Το ευρωπαϊκό ασχολείται με λεπτομέρειες όπως η εξερεύνηση του διαστήματος , τα δικαίωματα των αναπήρων και το καθεστώς που διέπει όσους ζητούν άσυλο.

Το αμερικάνικο Σύνταγμα μιλά κυρίως για τις ελευθερίες του ατόμου. Το ευρωπαϊκό Σύνταγμα για τις εξουσίες του κράτους .

Η αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, που προηγήθηκε της συνταγματικής διευθέτησης, υπόσχεται «ζωή, ελευθερία και την αναζήτηση της ευτυχίας». Το αντίστοιχο ευρωπαϊκό κείμενο, ο Ευρωπαϊκός Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, εγγυάται στους πολίτες το δικαίωμα στην απεργία, στη δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και στη στέγαση...

Το αμερικάνικο Σύνταγμα αρχίζει με το "Εμείς, ο λαός..." . Το ευρωπαϊκό με το "Η Αυτού Μεγαλειότης, ο Βασιλιάς των Βέλγων". "

[Από το καινούργιο βιβλίο του Άγγλου ευρωβουλευτή, Daniel Hannan, ""The New Road to Serfdom: A Letter of Warning to America" ]

Παρόλο που οι σημερινές Η.Π.Α. απέχουν πολύ από εκείνη τη χώρα με τη μικρή και αποκεντρωμένη κυβέρνηση που οραματίστηκαν οι Ιδρυτές Πατέρες...

Παρόλο που και εκεί έχουν γίνει πολλά βήματα προς το "Μεγάλο Κράτος" τις τελευταίες δεκαετίες...

Παρ' όλα αυτά, φαίνεται πως ο αμερικάνικος λαός τρέφει ακόμη αυτή την ενστικτώδη δυσπιστία απέναντι στην κρατική εξουσία που συναντάς τόσο έντονα στα ιδρυτικά κείμενα της χώρας . Και αυτός είναι ο λόγος που μας κάνει να αισιοδοξούμε πως μεθαύριο οι ψηφοφόροι θα τιμωρήσουν τους πολιτικούς εκείνους ,και των δύο κομμάτων, που προσπαθούν να μετατρέψουν τις Η.Π.Α. σε Γαλλία του Δυτικού Ημισφαιρίου.
Συνέχεια

Αν οι μολότωφ ήταν Facebook

Κατάφερα και είδα προχθές το εξαιρετικό «The Social Network» σε σενάριο Άαρον Σόρκιν (του West Wing). Η ταινία αναφέρεται στην γέννηση και τα πρώτα βήματα του Facebook.


Στην αρχή της ταινίας βρίσκουμε στο ελιτίστικο περιβάλλον του Χάρβαρντ τον Mark Zuckerberg, έναν uber-nerd με προβλήματα προσαρμογής (δεν μπορεί να μπει στα ελίτ clubs, η κοπέλα του τον απορρίπτει κλπ.). Για να εκδικηθεί/ κερδίσει την αξιοπρέπεια του θέλει να κάνει κάτι μοναδικό και ο θυμός του γίνεται η δύναμη πίσω από το Facebook.

Δεν ξέρω κατα πόσο η συγκεριμένη αφήγηση είναι αληθινή, αλλά γεγονός είναι ότι στις καπιταλιστικές χώρες η ορμή και ο φυσικός θυμός των νέων γίνονται Facebook, Google, δις κεφαλαιοποίησης και χιλιάδες δουλειές. Από την άλλη, στην αριστερή πατρίδα μας και κάτω από την καθοδήγηση των διαφόρων παρασίτων, η ορμή και ο φυσικός θυμός των νέων γίνονται μολότωφ και χαμένες μέρες στα πανεπιστήμια.

Πρόταση: Αναγκαστική προβολή του The Social Network στα ελληνικά σχολεία.
Συνέχεια