Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Η Μέρκελ και τα κορόιδα

Χαίρονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι όταν κάποια γερμανική εφημέριδα επιτίθεται στην Μέρκελ(1). Έτσι και με το πρόσφατο άρθρο της Handelsblatt που φαρδιά-πλατιά αναδημοσίευσε η Καθημερινή. Ο τίτλος του άρθρου-μετάφραση είναι πολύ ελληνικός με focus όχι στην ουσία , αλλά στην κόντρα και στο ποιός τσακώνεται με ποιόν: «Πρωτοσέλιδη επίθεση της εφημερίδας Handelsblatt στη Μέρκελ». Ίσως, γιατί εάν προχωρούσε σε ανάλυση της ουσίας, η Καθημερινή δεν θα χαιρόταν και τόσο πολύ.

Για τον ελληνικό τύπο, τα άρθρα υπέρ των επιδοτήσεων στην Ελλάδα φαντάζουν σαν πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, φραγμός στα νεοφιλελεύθερα σχέδια των hedge funds (ίσως και της Palin) να χτυπηθεί το ευρώ. Κάτι όμως δεν πάει καλά εδώ. Κινδυνεύει πραγματικά το ευρώ από πιθανή χρεωκοπία της Ελλάδας; Όχι, όπως δεν κινδύνευσε το δολλάριο επειδή χρεωκόπησε η Καλιφόρνια. Αντίθετα, εάν η Ελλάδα αποφασίσει να βγει από το ευρώ, μάλλον χάρη θα του κάνει, δεν πρόκειται να λείψουμε σε κανέναν στην Ευρωζώνη. Τι τρέχει λοιπόν; Προς τι η αλληλεγγύη της οικονομικής Handelsblatt; Υπάρχει κάποιο κρυφό κίνητρο;

Για να δούμε τι λέει το ίδιο το άρθρο:
Ο αρθρογράφος προειδοποιεί ότι «τα γερμανικά συμφέροντα - δηλαδή η αποπληρωμή των χρεών, η σταθερότητα των τραπεζών και η διατήρηση της ευρωζώνης, δεν πρόκειται να εξυπηρετηθούν με την πολιτική αυτή»
Ο λόγος αναφέρεται καθαρά και ξάστερα: η αποπληρωμή των χρεών και η σταθερότητα των (γερμανικών) τραπεζών. Όταν η κρίση πρωτοχτύπησε, η μεγάλη πλειοψηφία των ελληνικών ομολόγων ήταν στα books γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Πιθανή χρεωκοπία τότε πράγματι θα προκαλούσε ζημιές δις στις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες και πιθανό πανικό για την φερεγγυότητά τους. Αυτός ήταν και ο προφανής λόγος που η Μέρκελ τελικά δέχτηκε να βοηθήσει την Ελλάδα, μια τόσο αντιδημοφιλή κίνηση εν μέσω εκλογών.


Από τότε ο μόνος κερδισμένος είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες που σιγά-σιγά ξεφορτώνονται τα ελληνικά ομόλογα. Η παράταση της χρεωκοπίας μας σε μερικά χρόνια απλώς θα μεταφέρει την χασούρα από τις ευρωπαϊκές τράπεζες στα κορόιδα τους φορολογούμενους των χωρών μελών ΔΝΤ και ΕΚΤ. Εμείς από την άλλη δεν πήραμε τα ριζοσπαστικά μέτρα που απαιτούνταν και συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε το χρέος μας (κάποιοι αναλυτές υπολογίζουν να φτάσει το 170%). Στην υγειά μας.

___________________________________

(1) Το τελευταίο ολίσθημα της Μέρκελ ήταν η πρόταση της ότι εκτός από τους φορολογούμενους θα πρέπει και οι ιδιώτες επενδυτές να επωμίζονται τουλάχιστον μέρος της χασούρας από κάποια χρεωκοπία κράτους μέλους. Τρελό, ε;

Συνέχεια

Ο Παλινισμός βλάπτει σοβαρά την ελληνική δεξιά


Τα ελληνικά ΜΜΕ συνεχώς συγχέουν την Sarah Palin με τα Tea Parties. Είναι μια εντελώς λανθασμένη εικόνα. Η μόνη σχέση που έχει η Palin με τα Tea Parties είναι ότι συνεχώς προσπαθεί να τα σφετεριστεί. Υπάρχει όμως ένας πολιτικός χώρος που έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την Sarah Palin, πρόκειτε για την μετά Κωσταντίνου Καραμανλή και Κώστα Μητσοτάκη ελληνική δεξιά.

Ανικανότητα & Απειρία
Κατά την διάρκεια της προεδρικής εκλογής του 2008 η Palin προσπάθησε να περάσει την απειρία της ως προσόν για την θέση του αντιπροέδρου. Ήταν ξεκάθαρο ότι δεν γνώριζε και αρκετά για οικονομική ή εξωτερική πολιτική. Επίσης δεν είχε επιδείξει ιδιαίτερες ικανότητες ως κυβερνήτης της Αλάσκας. Όμως αυτό που είχε σημασία για την Palin ήταν ότι αυτή είχε την εντύπωση ότι εξέφραζε τον μέσο Αμερικάνο πιο αυθεντικά από όλους του άλλους.

Έτσι και ο Βασίλης Κικίλιας μπορεί να είχε σχεδόν μηδενική εμπειρία σε οτιδήποτε πολιτικό και εκτός του μπάσκετ να μην είχε επιδείξει ιδιαίτερες ικανότητες, αλλά κατά κάποιο τρόπο η νεότητα του μυστηριωδώς μετέτρεπε τα συγκεκριμένα αρνητικά σε θετικά. Το τι μπορούσε και τι ήθελε να κάνει ο κ. Κικίλιας ήταν δευτερεύον, αυτό που μετρούσε ήταν τι αντιπροσώπευε η ηλικία του. Οι συμβολισμοί στην πολιτική και το στοιχείο της αυθεντικότητας είναι και σημαντικά και συχνά αναγκαία, αλλά δεν υποκαθιστούν ούτε εμπειρία, ούτε ικανότητες.

Συνωμοσιολογία
Η Sarah Palin βλέπει συνεχώς μπροστά της να ξετυλίγονται συνωμοσίες και πλεκτάνες εναντίον της. Μιας και η ίδια είναι η γνήσια έκφραση του αμερικανισμού έτσι και οι επιθέσεις εναντίον της δεν είναι μόνο πάντα λανθασμένες και άδικες, αλλά ταυτόχρονα υποκινούνται από κέντρα με δόλια κίνητρα κατά των ΗΠΑ.

Δεν πήρε τον κ. Κακλαμάνη και πολύ καιρό να διαλευκάνει ότι πίσω από τις επιθέσεις που δεχόταν βρισκόταν ο George Soros, ο οποίος όπως μας έγινε γνωστό, απέκτησε πρόσφατα ένα πολύ έντονο ενδιαφέρον για τις τοπικές εκλογές της Ελλάδας. Μπορεί η θητεία Κακλαμάνη να απέδειξε πόσο αναποτελεσματικοί και μικρής επιρροής είναι οι τοπικοί θεσμοί, παρόλα αυτά, ο πανούργος George Soros, είδε δυνατότες που κάθε δημότης το Αθηνών ακόμα αγνοεί.

Με τον Κώστα Καραμανλή, θαυμαστή του Ανδρέα Παπανδρέου, η Νέα Δημοκρατία άρχισε να αντιγράφει το ΠΑΣΟΚ σε τακτικές και ιδέες. Αν η συνωμοσιολογία είχε τόσο καλά αποτελέσματα για την αριστερά παλαιότερα, γιατί όχι και για την ΝΔ του σήμερα; Μόνο που όπως έχει ανακαλύψει η αριστερά στο παρελθόν, ο κ. Καραμανλής το 2009 και ο κ. Κακλαμάνης προσφάτως, η συνωμοσιολογία έχει περιορισμένη ισχύ και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επικαλύψει μια πολυετή και εγκληματικά ανίκανη διοίκηση.

Σλόγκαν αντί πολιτικής

Η Sarah Palin είναι εξαιρετική στο να επαναλαμβάνει χιλιοειπωμένα σλόγκαν, κυρίως αυτά της δεκαετίας του 80. Το πρόβλημα είναι ότι ο πολιτικός της λόγος περιορίζεται στα συγκεκριμένα σλόγκαν χωρίς να υπάρχει πολιτικό βάθος και πλάτος σε αυτά που θέλει να εκφράσει. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί οι αρχές πίσω από αυτά τα σλόγκαν να είναι ακόμα αληθινές, αλλά ούτε οι συνθήκες, ούτε τα προβλήματα, ούτε και το κοινό στο οποίο απευθύνεται η Palin είναι το ίδιο με αυτό της δεκαετίας του 80. Έτσι αυτομάτως περιορίζει την επιρροή της σε αυτούς που ήδη συμφωνούν μαζί της. Θα ήταν πολύ δύσκολο να κερδίσει εκλογές και ακόμα πιο δύσκολο να έχει μια πετυχημένη θητεία αν ποτέ εκλεγόταν στην προεδρία (κτύπα ξύλο).

Μπορεί η Palin να περιορίζεται σε σλόγκαν αλλά τουλάχιστον είναι τα σλόγκαν της δική της παράταξης. Η ελληνική δεξιά δεν καταφέρνει ούτε και αυτό. Πολλές φορές νομίζεις ότι ο πολιτικός που μιλά στην τηλεόραση είναι αριστερός μέχρι που βγαίνει η λεζάντα με το κύριος Τάδε (ΝΔ).

Η ελληνική δεξιά δεν είναι χώρος παραγωγής πολιτικής και διάδοσης ιδεών. Ως τώρα οι ηγεσίες της έχουν περιοριστεί στο να δώσουν συνέχεια σε ένα κομματικό μηχανισμό που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μεταχειρίζεται το κράτος ως λάφυρο όταν, αραιά και που, του δίνεται η ευκαιρία.

Ίσως να κερδίσει τις επόμενες εκλογές ο κ. Σαμαράς, αλλά αν δεν έχει λύσει αυτά τα προβλήματα θα αποτύχει όπως ο Κώστας Καραμανλής. Αύριο αν η κα Μπακογιαννή με την νέα κίνηση της δεν απαντά σε αυτές τις προκλήσεις, θα έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα.

Δύο παλαιότερα μου posts σχετικά με το θέμα:
Για την Sarah Palin
Για την πολιτική εκπαίδευσή του Κώστα Καραμανλή
Συνέχεια

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ζητείται Ηγέτης με Κοινωνική Ευαισθησία


Μετά από μια μικρή περίοδο ευφορίας για πρόοδο στα δημόσια χρηματοοικονομικά, η πραγματικότητα μας χτύπησε ξανά την πόρτα. Το έλλειμμα για το 2010 τώρα επίσημα υπολογίζεται να φτάσει το 9.4%, μακριά από τον αρχικό στόχο του 8.1%. Με δεδομένη και την μεγαλύτερη της αναμενόμενης μείωση του ΑΕΠ (-4% το 2010) το συνολικό χρέος θα ξεπεράσει σύντομα το 140%, ενώ κάποιοι αναλυτές πιστεύουν ότι σταδιακά θα φτάσει το 170%, διαλύοντας κάθε φαντασίωση δημοσιονομικής βιωσιμότητας.

Τα ψέμματα λοιπόν τελείωσαν. Παγώματα στις αυξήσεις και επιφανειακές περικοπές στον δημόσιο τομέα δεν αρκούν. Οι αυξήσεις φόρων έχουν φτάσει στο στάδιο να μειώνουν το συνολικό φορολογικό εισόδημα αφού μειώνουν την συνολική ζήτηση. Ο Άη Βασίλης των χαλαρών μεταρρυθμίσεων πέθανε.

Αυτήν την ώρα χρειαζόμαστε έναν ηγέτη με ειλικρίνεια που να λέει την ίδια αλήθεια για την ανάγκη επίπονων μεταρρυθμίσεων ανεξάρτητα από το ακροατήριο. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη φιλόπατρη με ιστορική συνείδηση, που να κατανοεί το φιλελεύθερο πρόταγμα αυτής της ιστορικής συγκυρίας και που να είναι έτοιμος να πάρει το πολιτικό κόστος για την μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας.

Πάνω απόλα όμως, χρειαζόμαστε έναν ηγέτη με κοινωνική ευαισθησία που θα διορθώσει την μεγαλύτερη σε κλίμακα κοινωνική αδικία στην μοντέρνα ιστορία μας. Πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες αυτής της χώρας χαίρονται βασιλικές απολαβές εφόρου ζωής ανεξάρτητα από τα προσόντα τους, ανεξάρτητα από την κατάσταση της οικονομίας, ανεξάρτητα από την απόδοση τους. Οι πληρωμές αυτές προέρχονται από φορολογία του ιδιωτικό τομέα και από εξωτερικό δανεισμό που επωμίζονται οι «άλλοι» συμπολίτες τους. Απότελεσμα είναι η δραματική μείωση του επιπέδου διαβίωσης των κολίγων συμπολιτών που δεν είχανε τις διασυνδέσεις ή την νοοτροπία για μια παρασιτική δουλειά στο δημόσιο. Προσωπικά δεν έχω δει μεγαλύτερο παράδειγμα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Χρειάζομαστε λοιπόν έναν ηγέτη που να τον πονάει η κοινωνική ανισότητα, που να είναι αρκετά ιδεολόγος, αρκετά ριζοσπάστης για να βάλει τέλος στην εξαθλίωση της «άλλης» Ελλάδας του ιδιωτικού τομέα.

Κύριε πρωθυπουργέ, έχετε αρκετή κοινωνική ευαισθησία για να διορθώσετε αυτήν την αδικία;
Συνέχεια

Το ευρώ βουλιάζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες


Οι σοσιαλδημοκρατικές ελιτ που κυβερνούν την Ελλάδα και οι συμμάχοι τους στα Μ.Μ.Ε. , ακόμη και σήμερα θεωρούν πως η υιοθέτηση του ευρω ήταν ευλογία για τη χώρα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι ενθαρρυντικό να διαβάζεις στον ελληνικό Τύπο και ένα άρθρο που ξεφεύγει από το ασφυκτικό ευρωλαγνικό consensus. Matthew Lynn από το Bloomberg, όπως αναδημοσιεύεται σήμερα στην "Καθημερινή":

Ποιος θα είναι ο επόμενος; Πρώτα η Ελλάδα. Τώρα η Ιρλανδία βρίσκεται στα πρόθυρα του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης. Οταν θα συμβεί και αυτό, θα ακούσουμε παρήγορα λόγια πως απετράπη η μετάδοση της κρίσης, η Ευρωζώνη πατάει γερά στα πόδια της και το ευρώ σώθηκε.

Μην πιστεύετε λέξη. Το ευρώ έχει μετατραπεί σε μια μηχανή πτωχεύσεων. Μόλις ξεπερδέψουν με την Ιρλανδία, οι αγορές θα στραφούν στην Πορτογαλία και στην Ισπανία και στη συνέχεια στην Ιταλία και στη Γαλλία. Η διαδικασία δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν διαλυθεί το ευρώ. Η κρίση της Ιρλανδίας είναι πολύ πιο σοβαρή από της Ελλάδας. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουν οι τελευταίοι υποστηρικτές του ευρώ γιατί έφτασαν τα πράγματα ώς εκεί. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει προσχωρήσει ποτέ στο ευρώ.

Κανείς δεν μπορεί να πει το ίδιο για την Ιρλανδία. Ηταν από τις επιτυχέστερες οικονομίες στον κόσμο επί δύο δεκαετίες. Οταν ξέσπασε η κρίση, δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της όπως η Ελλάδα. Ελαβε όσα μέτρα λιτότητας μπορεί να φανταστεί κανείς και προσπάθησε να λύσει τα προβλήματά της μόνη της, χωρίς εξωτερική βοήθεια.

Εν ολίγοις, το πρόβλημα δεν ήταν η Ιρλανδία αλλά το ευρώ. Και αν η γενεσιουργός αιτία της κρίσης είναι το ενιαίο νόμισμα, προφανώς δεν θα σταματήσει. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Προφανώς η Πορτογαλία. Το 2009 παρουσίασε έλλειμμα 9,3% του ΑΕΠ της, το υψηλότερο στην Ευρωζώνη μετά την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να το μειώσει στο 7,3% μέσα στο τρέχον έτος, αλλά είναι αμφίβολο αν θα το επιτύχει. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Bloomberg, το 38% των επενδυτών δήλωσε πως η Πορτογαλία «μάλλον» θα κηρύξει πτώχευση.

Και μετά; Μήπως νομίζετε πως είναι ασφαλής η Ισπανία; Το δημοσιονομικό της έλλειμμα αναμένεται να φθάσει φέτος στο 9,3% και να καταγράψει το δεύτερο επίπεδο στην Ευρωζώνη. Με την οικονομία της σε στασιμότητα, μάλλον δεν θα μπορέσει να το μειώσει σημαντικά. Τα ίδια ισχύουν και για την Ιταλία. Εχει παραμείνει ώς τώρα στο απυρόβλητο επειδή κατόρθωσε να αποφύγει τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα, τουλάχιστον σε σύγκριση με τις άλλες μεσογειακές χώρες. Εχει, όμως, τεράστιο χρέος και η οικονομία της είναι σε κακή κατάσταση από τότε που υιοθέτησε το ευρώ.

Και η Γαλλία; Εχει ισχυρότερη οικονομία από πολλές περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης. Οπως, όμως, κατέδειξαν οι αντιδράσεις στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, παραμένει προσηλωμένη σε ένα παρωχημένο και δαπανηρό σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων. Θα ήταν λάθος να υποθέτει κανείς πως θα βρίσκεται για πάντα στο απυρόβλητο. Σε κάθε χώρα είναι διαφορετικό το εναρκτήριο λάκτισμα που προκαλεί κατάρρευση. Η βαθύτερη αιτία, όμως, είναι η ίδια. Οι οικονομίες είναι πολύ διαφορετικές για να μπορεί να τις χειρίζεται όλες μια κεντρική τράπεζα. Τα επιτόκια είναι διαρκώς λάθος για όλους. Διαφέρει μόνον ο τρόπος που εκφράζεται αυτό το λάθος. Στην Ελλάδα ήταν η δημοσιονομική κρίση. Στην Ιρλανδία η κατάρρευση των τραπεζών. Στην Ισπανία, η φούσκα των κατασκευαστικών. Στη Γερμανία ένα ιλιγγιώδες εμπορικό πλεόνασμα.

Μοναδική μόνιμη λύση είναι ο κατακερματισμός του ευρώ σε νομίσματα που μπορούν να διαχειριστούν οι χώρες. Μέχρις ότου το συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, τα σχέδια διάσωσης απλώς θα μεταφέρουν τις επιθέσεις αλλού."
Συνέχεια

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Τί σχέση έχουν τα Tea Parties με τον...Αλέξη Τσίπρα;


Παρότι οι αμερικανικες εκλογές τελείωσαν, τα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθούν να ασχολούνται με τα Tea Parties. Πάντα βέβαια με την ίδια εμπάθεια και άγνοια, που έχουμε συνηθίσει. Αφού ο ελληνικός Τύπος καταφέρε να παρουσιάσει το συγκεκριμένο κίνημα σαν τη σύγχρονη αναβίωση της Κου Κλουξ Κλαν, η νέα μόδα είναι η ταύτιση Ελλήνων πολιτικών με τα Tea Parties , με εμφανή σκοπό την απαξίωση των πρώτων.Και αυτή τη φορά, δεν είναι η Αριστερά που πρωταγωνιστεί σε αυτούς τους, ατυχείς (όπως θα δούμε) παραλληλισμούς, αλλά αξιοσέβαστοι "εκσυγχρονιστές" και αυτοαπακαλούμενοι "φιλελεύθεροι". (επιβεβαιώνοντας την υποψία που είχαμε, πως η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που στην Ελλάδα παρουσιάζονται σαν φιλελεύθεροι, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του Δυτικού Κόσμου, θα θεωρούνταν ,στην καλύτερη περίπτωση, μετριοπαθείς σοσιαλδημοκράτες).

Στη σημερινή "Athens Voice" ο Φώτης Γεωργελές, ταυτίζει τον Κακλαμάνη και τον Άνθιμο με το σκοταδιστικό Tea Party και τους Καμίνη και Μπουτάρη με το πεφωτισμένο ομπαμικό Δημοκρατικό Κόμμα,για να δικαιολογήσει προφανώς την ασυγκράτητη χαρά του για τη νίκη των πρώτων. Όπως γράφει : "Οι χομεϊνικού τύπου επιθέσεις του Άνθιμου, οι ακροδεξιές επιθέσεις εναντίον του Μπουτάρη και του Καμίνη που «θα φέρουν λαθρομετανάστες, Εβραίους και Τούρκους στην Ελλάδα μας», έβαζαν το δίλημμα με το “Tea Party” ή με τους Δημοκρατικούς;"

Στην κυριακάτικη "Καθημερινή", πάλι, ο Γιώργος Παγουλάτος,ανακαλύπτει ομοιότητες των Tea Parties με τον...Αντώνη Σαμαρά. "Το 2010, υπό διαφορετικές συνθήκες, πατώντας στη λαϊκή δυσαρέσκεια, άγνοια και ανασφάλεια, δύο δεξιά κόμματα παραδόθηκαν στην αφροσύνη: Οι Ρεπουμπλικανοί των ΗΠΑ στο «Πάρτι τσαγιού» και η Ν.Δ. στο πάρτι του αριστεροδεξιού «αντιμνημονιακού» λαϊκισμού.", είναι η κατακλείδα του άρθρου.

Τέλος, ο Τάκης Μίχας στην ιστοσελίδα protagon, κανει ένα βήμα πιο πέρα και ταυτίζει τον "ακραίο νεοφιλευθερισμό", όπως γράφει, του Tea Party, , με τον...Αλέξη Τσίπρα. O λόγος ; Kαι οι δυο αντιτίθενται στο ΔΝΤ και στο πακέτο διάσωσης των ευρωπαϊκών οικονομιών.Όπως όμως λέει ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Jim DeMint "αυτό το σχέδιο διάσωσης...θα έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα ότι θα αναβάλλει τις σκληρές αποφάσεις που θα πρέπει να λάβουν οι Έλληνες, οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί. Πραγματική απάντηση για την χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρώπη είναι η χρηματοοικονομική πειθαρχία, οι σκληρές αποφάσεις και οι μεταρρυθμίσεις που θα αποκαταστήσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες και τις παγκόσμιες αγορές. Η Αμερική προσπαθεί να αποκαταστήσει την δική της οικονομία και αυτή είναι η χειρότερη περίοδος να ζητήσει κανείς από τους φορολογούμενους να δανειστούν και άλλα χρήματα από την Κίνα προσκείμενου να συμβάλλουν στην διάσωση ξένων κρατών». Προφανώς, τo γεγονός πως η φιλοσοφία βασει της οποίας τα Tea Parties και η αμερικάνικη Δεξιά αντιτίθενται στο ΔΝΤ και στα πακέτα στήριξης βρίσκεται,στον αντίποδα της φιλοσοφίας της ελληνικής Αριστεράς, ουδόλως απασχολεί τον καλό δημοσιογράφο.

Από τη μια μεριά, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός του Αντώνη Σαμαρά, ο βασιλιάς της σπατάλης Νικήτας Κακλαμάνης και ο θαυμαστής του Τσάβεζ, Αλέξης Τσίπρας που πιστεύει πως θα βγούμε από την οικονομική κρίση ,αν διορίσουμε και άλλους εκατό χιλιάδες Ελλήνες στο Δημόσιο. Από την άλλη τα Tea Parties που ζητούν μικρότερο κράτος,λιγότερες δαπάνες, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μείωση του χρέους. Για το ποιές είναι οι ομοιότητες των πρώτων με το αμερικάνικο κίνημα ,μόνο οι συντάκτες των παραπάνω άρθρων μπορούν να μας διαφωτίσουν. Το "Μπλε Μήλο" σηκώνει τα χέρια ψηλά!
Συνέχεια

Το Πρόβλημα με το Πολυτεχνείο


Η καθιερωμένη πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία σε κάθε επέτειο του πολυτεχνείου είναι ένα από τα στοιχεία που αποδεικνύει ότι η ατζέντα του πολυτεχνείου ήταν κάτι πολύ πιο σύνθετο από “ψωμί, παιδεία, ελευθερία.” Για την γενιά του πολυτεχνείου η δικτατορία δεν ήταν μια περιστασιακή ανωμαλία της ιστορίας αλλά αναπόφευκτο προϊόν της αστικής κοινωνίας.

Το τέλος της δικτατορίας δεν ήταν και το τέλος του “αγώνα”, αλλά η απαρχή του μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας όπως την οραματιζόταν η γενιά του πολυτεχνείου. Η δικτατορία με την κιτς αισθητική, σε ιδεολογικό πεδίο, ήταν ο πιο εύκολος αντίπαλος. Στην μεταπολίτευση η επίθεση επεκτάθηκε σε όλους τους “συνένοχους” θεσμούς και ιδέες. Από τον σχολικό επιθεωρητή, στην βαθμολόγηση, στην ιεραρχία στο δημόσιο, στην αξιοκρατία, τον νόμο και την τάξη και την εργατικότητα.

Βέβαια ο ολικός μετασχηματισμός επιβάλει την ύπαρξη κάποιου απόλυτου κακού, κατά προτίμηση ξένου, που να μπορεί να λειτουργήσει ως η αιτία πολλών δεινών. Εξου και η εμμονή της εποχής στον άκρατο αντιαμερικανισμό, ο οποίος πολύ βολικά μετέθετε τις ευθύνες για την κατάσταση της χώρας μακριά από τους Έλληνες και ταυτόχρονα σφυρήλατουσε μια αρνητική εικόνα της αμερικάνικης κοινωνίας. Το τελευταίο ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του αντιαμερικανισμού, γιατί η ελληνική κοινωνία έπρεπε να μοιάζει όσον το δυνατόν λιγότερο με αυτή των ΗΠΑ.

Ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας προχώρησε σε ικανοποιητικό βαθμό. Η αποδόμηση αστικών θεσμών και συνηθειών γνώρισε επιτυχία αλλά όχι και η αποδόμηση αστικών καταναλωτικών αναγκών. Ιδεολογικά η διαφορά καλύφθηκε με μπόλικο λαϊκισμό, λογιστικά απλά αδιαφορήσαμε. Τις συνέπειες τώρα τις γνωρίζουμε.
Συνέχεια

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης


Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η δικαιολογία που έδωσαν τον περασμένο Μαϊο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι ευρωκράτες στους εξαγριωμένους φορολογούμενους, ήταν πως το πακέτο στήριξης των 700 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενεργοποιήθηκε για να μην επεκταθεί ο ελληνικός ιός στην υπόλοιπη Ε.Ε.. Και να που σήμερα, μισό χρόνο μετά, είμαστε πάλι θεατές στο ίδιο έργο. Μόνο που αυτή τη φορά πρωταγωνιστής δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιρλανδία.

Η αλήθεια είναι πως πίσω από την...ενάτη του Μπετόβεν και τα ζαχαρωμένα λόγια περί ευρωπαϊκής ιδέας, κρυβόταν ενα ξεδιάντροπο σύστημα κορπορατισμού και μερκαντιλισμού. Οι κυβερνήσεις των βόρειων χωρών παρείχαν στις χώρες του Νότου δάνεια για να καταναλώνουν τα προϊόντα των επιχειρήσεων του Βορρά . Το ευρω ολοκλήρωνε αυτό το φαινομενικά τέλειο σχέδιο , αφού με τα τεχνητά χαμηλά επιτόκια που επέβαλε ομοιόμορφα σε όλη την Ε.Ε., επέτρεπε στις κυβερνήσεις και στους πολίτες των φτωχών χωρών , να δανείζονται και να καταναλώνουν ακόμη περισσότερο, πέρα από τις πραγματικές τους δυνατότητες. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Μέχρι που η οικονομική κρίση του 2008 αποκάλυψε τις δομικές αδυναμίες του συστήματος . Φυσικά, οι ευρωκράτες απάντησαν με τον μόνο τρόπο που ήξεραν : ακόμη περισσότερα δάνεια , ακόμη περισσότερο κρατικό χρήμα. Όμως, όπως προειδοποίησε ο θρυλικός επενδυτής Jim Rogers, «δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα υπερβολικού χρέους και υπερβολικών δαπανών με ακόμη περισσότερο χρέος και ακόμη περισσότερες δαπάνες-κάτι τέτοιο απλά ξεπερνάει τη λογική». Και πράγματι, τους τελευταίους μήνες η μια κρίση διαδέχεται την άλλη . Την Ελλάδα ακολουθεί η Ιρλανδία. Αύριο, ίσως η Πορτογαλία και μετά η Ισπανία, η Ιταλία...

Όμως τα πακέτα στήριξης δεν είναι η λύση. Το φιλελεύθερο "Adam Smith Institute" είχε απόλυτο δίκιο όταν έγραφε πως "Δεν τίθεται θέμα αλτρουϊσμού. Οι μόνοι κερδισμένοι σε ένα bailout της Ιρλανδίας, θα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η πολιτική τάξη της Ιρλανδίας -όχι ο ιρλανδικός λαός." Όπως έχουμε τονίσει και σε αυτό το μπλογκ, τα πακέτα στήριξης απλά βοηθούν τις ντόπιες πολιτικές ελίτ να παραμείνουν στην εξουσία και αναβάλουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , με ολέθριες συνέπειες για τους πληθυσμούς των κρατών . Επιπλέον, η διάσωση μιας ακόμη χώρας, δίνει λάθος μήνυμα σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα. Σαν να σκουντάει στον ώμο τους ανεύθυνους πολιτικούς και να τους καθησυχάζει : «Μην ανησυχείτε για τίποτε, συνεχίστε έτσι! Ο ανεξάντλητος κουμπαράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εδώ και θα σας ξελασπώσει.»

Και βέβαια, τα μεγαλεπήβολα σχέδια επί χάρτου που καταρτίζουν οι ευρωκράτες, γίνονται χωρίς να ζητηθεί η γνώμη εκείνου που θα κληθεί γι άλλη μια φορά να πληρώσει , δηλαδή του Ευρωπαίου φορολογούμενου. Άραγε, πόσο θα αντέξουν ακόμη οι, ήδη βαριά φορολογούμενοι, Ευρωπαίοι πολίτες ,ακόμη και φτωχών χωρών όπως η Σλοβακία, να πληρώνουν για να ξελασπώνουν ανεύθυνες ξένες κυβερνήσεις και το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ; Και αν για την Ελλάδα χρειάστηκαν 110 δις ευρώ , πόσα θα χρειαστούν άραγε για τη διάσωση μιας χώρας σαν την Ισπανία, και από πού θα βρεθούν τα χρήματα, όταν ακόμη και οι πλούσιες χώρες του Βορρά , βλέπουν τα χρέη τους να αυξάνονται με ιλιγγιώδη ρυθμό;

Δυστυχώς για όλους μας, η ΕΕ δείχνει να βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στα αδιέξοδα που η ίδια δημιουργησε, και οι μεγάλοι χαμένοι θα είμαστε οι λαοί της Ευρώπης.

[ Διαβάστε επίσης :"Μήπως ήρθε η ώρα για έναν ελληνικό φιλελεύθερο ευρωσκεπτικισμό;"]
Συνέχεια

Η Εμμονή Παπανδρέου στην Επιβράβευση Ανικανότητας

Αν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι αυτό που οδηγεί τον πρωθυπουργό να έχει εμπιστοσύνη σε άτομα όπως η Λούκα Κατσέλη - αν μπορούσαμε να εξερευνήσουμε αυτές τις εγκεφαλικές διεργασίες - ίσως θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε καλύτερα το χρόνο και της τυπικής πλέον χρεοκοπίας της Ελλάδας.

Έτσι την Δευτέρα πληροφορηθήκαμε:

“Χθες, κατά τη συνάντηση που έγινε, σε τεχνικό επίπεδο, στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης με την ομάδα εμπειρογνωμόνων της τρόικας, επιβεβαιώθηκε η πλήρης διαφωνία με τις θέσεις που έχει επεξεργαστεί το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Ωστόσο, τα περιθώρια να ελιχθεί η υπουργός Εργασίας κ. Λ. Κατσέλη στη συνάντηση που έχει σήμερα με τον αναπληρωτή υπουργό κ. Γ. Κουτρουμάνη και την τρόικα για το ίδιο θέμα είναι πολύ περιορισμένα, καθώς εκφράζονται διαφωνίες σχεδόν για το σύνολο των αλλαγών που προωθεί. Με το επιχείρημα ότι «γι' άλλα δεσμευτήκατε κι άλλα κάνετε» και με την επισήμανση ότι οι νέες προτάσεις Κατσέλη «είναι γραφειοκρατικές και μη εφαρμόσιμες»”


Κάποτε, όταν μετά από αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, η κα. Κατσέλη κατάφερε ως υπουργός Ανάπτυξης να παρουσιάσει ένα “αναπτυξιακό” νομοσχέδιο, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Μίμης Ανδρουλάκης, ανέγειρε το θέμα αν το υπουργείο είχε μελετήσει την αποτελεσματικότητα προηγούμενων αναπτυξιακών νομοσχεδίων. Δεν ήταν ένα ρεβανσιστικό ερώτημα που στοχοποιούσε την κυβέρνηση Καραμανλή. Προσπαθούσε ο άνθρωπος να επιστήσει την προσοχή των κρατούντων σε ένα πολύ σημαντικό θέμα ενός καίριου νομοσχεδίου - αποτελεσματικότητα.
Η προσπάθεια του κ. Ανδρουλάκη είχε το ίδιο βαθμό επιτυχίας όσο και οι παραινέσεις της τρόικας.

Την ίδια ημέρα μια άλλη είδηση μας πληροφορούσε ότι:

“Ανοιχτό αφήνει η Αυστρία το ενδεχόμενο να μην καταβάλει το μερίδιό της, 190 εκατομμύρια ευρώ, στο σχέδιο βοήθειας για την Ελλάδα το Δεκέμβριο, όπως δήλωσε ο αυστριακός υπουργός Οικονομικών Γιόζεφ Πρελ.
Αιτία, όπως αναφέρει, το γεγονός ότι η Αθήνα δεν τήρησε τις υποχρεώσεις της στο θέμα της ανόρθωσης των δημόσιων οικονομικών της.”


Αν κάποτε οι Ευρωπαίοι μας κόψουν το συσσίτιο, η κα. Κατσέλη θα αισθανθεί δικαιωμένη και σαν Υπολοχαγός Νατάσα θα βγει να κάνει αντίσταση ως το γνήσιο ΠΑΣΟΚ.
Συνέχεια

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Γιώργος Καμίνης : o νέος ...Ομπάμα


Ήταν πριν δύο χρόνια , τέτοια εποχή περίπου, όταν οι Έλληνες ζούσαν το δικό τους παράφορο έρωτα με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα. Τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. (δεξιά και αριστερά) δεν κουράζονταν να πλέκουν το εγκώμιο του "μαύρου Κένεντυ" ενώ αν η χώρα μας ήταν η 51η πολιτεία των Η.Π.Α. , ο "Μεσσίας" Ομπάμα θα έπαιρνε ποσοστά που θα ζήλευε και ο αλήστου μνήμης Εμβέρ Χότζα! Η ουσία των θέσεών του ήταν κάτι τελείως δευτερεύον. Ήταν νέος, ωραίος,"μοντέρνος", εναντίον του Μπους και "προοδευτικός". Τί άλλο να ζητήσει κανείς ; Και η πολιτική, γι' άλλη μια φορά, να φαίνεται σαν αγώνας του απόλυτου καλού με το απόλυτο κακό, σαν οι "Δυνάμεις του Φωτός" να παλεύουν με τις "Δυνάμεις του Σκότους"!

Εκείνη την εποχή είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο στο e-roosters, με τίτλο "Γιατί ο Μπάρακ Ομπάμα δε θα φέρει την πραγματική αλλαγή". Το άρθρο υποστήριζε πως η εκλογή του Ομπάμα δε θα βελτιώσει την κατάσταση στις Η.Π.Α. , γιατί πολύ απλά οι πολιτικές του (κρατισμός στην οικονομία, «ιδεαλιστικός» επεμβατισμός στην εξωτερική πολιτική) δεν αποτελούσαν τίποτε άλλο παρά μια συνέχεια της πολιτικής Μπους. Οι σχολιαστές του άρθρου, ενοχλήμενοι που τσαλακώσαμε την εικόνα του "σωτήρα" Ομπάμα που τόσο επίμονα είχαν φιλοτεχνήσει μέσα στο μυαλό τους , μας στόλισαν με διάφορους χαρακτηρισμούς : "αναίσθητοι" , "μονόχνωτοι" , "αρνητικοί", "μίζεροι", "οπαδοί του Μπους". Σήμερα, με τη δημοτικότητα του Ομπάμα καταβαραθρωμένη, τις δημόσιες δαπάνες στα ύψη, την ανεργία κολλημένη στα 10%, το Γκουαντάναμο ακόμη ανοιχτό, τις ΗΠΑ να εμπλέκονται όλο και περισσότερο στο μέτωπο του Αφγανιστάν και τους Αμερικάνους πιο απαισιόδοξους από ποτέ για το μέλλον της χώρας τους , όλοι εκείνοι που είχαν πιστέψει με τέτοιο πάθος πως ο Ομπάμα θα σώσει τη χώρα του και τον πλανήτη, ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτούν, μήπως εκείνο το "μίζερο" και "μονόχνωτο" αρθράκι περιείχε και μια δόση αλήθειας...

Και να που σήμερα δύο χρόνια μετά, με την υποψηφιότητα και εκλογή του Γιώργου Καμίνη, η Αθήνα (ή πιο σωστά ορισμένοι διανοουμενίστικοι, "προοδευτικοί" και μοδάτοι κύκλοι των Αθηνών), ζουν ξανά εκείνο τον τρελό ενθουσιασμό των ημερών Ομπάμα (κατά σύμπτωση , πάνω κάτω οι ίδιοι άνθρωποι που λάτρεψαν τον Ομπάμα,τώρα ζουν το ίδιο love story με τον ...Καμίνη). Ο Γιώργος Καμίνης, λοιπόν, είναι το απόλυτο trend στα blogs, στο facebook, στο twitter και στα υπόλοιπα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τrendy free press εγκαταλείπουν κάθε πρόσχημα αντικειμένικότητας και μετατρέπονται σε cheerleaders του κύριου καθηγητή. Τα ομπαμικά "Ναι, μπορούμε" και "Αλλαγή" έχουν γεμίσει τα status των φίλων μου. Άλλοι πάλι μιλούν για τις δύο Ελλάδες, με τον Γιώργο Καμίνη, φυσικά, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, να αντιπροσωπεύει την καλή Ελλάδα, την Ελλάδα της "εργατικότητας, της μετριοφροσύνης και του επαγγελματισμού". Ακόμη και οι φιλελεύθεροι, για μια θέση στο δημοτικό συμβούλιο, εγκατέλειψαν τον παραδοσιακό φιλελεύθερο σκεπτικισμό απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς κάθε κόμματος, και υπερασπίζουν τον Καμίνη με τέτοιο πάθος και φανατισμό, που θυμίζουν τους, αλήστου μνήμης, πρασινοφρουρούς της δεκαετίας του ’80.To "φως ενάντια στο σκοτάδι" είναι, γι άλλη μια φορά, εδώ.

Όπως ο δεξιός αντίπαλος του Ομπάμα, ο Μπους ,έτσι και o αντίπαλος του Καμίνη, ο Nικήτας Κακλαμάνης, εγκατέλειψε κάθε έννοια οικονομικού συντηρητισμού, και εξελίχθηκε στον πιο big spender Δήμαρχο της Μεταπολίτευσης, που χρησιμοποίησε ξεδιάντροπα το Δήμο για να βολέψει την εκλογική του πελατεία .Δυστυχώς όμως για την Αθήνα, οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ. Όπως ο Ομπάμα, έτσι και ο Καμίνης δεν πρόκειται να φέρει την πραγματική αλλαγή. Και αυτό επειδή το πρόγραμμα του , όπως δείξαμε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχεια των κρατικίστικων πολιτικών Κακλαμάνη.Σύμφωνα με τη φιλοσοφία Καμίνη, κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του στην ίδρυση μιας νέας δημόσιας υπηρεσίας και σε ακόμη περισσότερες δαπάνες. Παρότι ευαγγελίζεται το νέο, το πρόγραμμα του νέου Δήμαρχου Αθηναίων αποτελεί αναπαραγωγή του ίδιου αποτυχημένου κρατικίστικου μεταπολιτευτικού μοντέλου που μας οδήγησε στη χρεωκοπία.

Αν, όπως πριν δύο χρόνια, διακινδυνεύαμε μια πρόβλεψη, θα λέγαμε πως, αν ο Καμίνης, εφαρμόσει τις υποσχέσεις του, δεν θα αποτελέσει τίποτε άλλο παρά έναν νέο Κακλαμάνη, που απλά θα βάλει ενα κοσμοπολίτικο και "πολιτικά ορθό" λούστρο στον υπερχρεωμένο και υπερφορτωμένο με κομματικούς υπαλλήλους Δήμο. Και μπορεί, τα trendy free press και οι "ανοιχτόμυαλοι" bloggers να ριγήσουν από ενθουσιασμό, όταν επιτέλους ο "Ευρωπαίος" και "καλλιεργήμενος" Δήμαρχός μας , θα θέσει υπό την αιγίδα του το gay pride, τα πραγματικά προβλήματα όμως της Αθήνας θα εξακολουθούν να γιγαντώνονται.
Συνέχεια

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Οι δύο Ελλάδες και η μεταμοντέρνα προσέγγιση της πραγματικότητας

‘Αξιο σχολιασμού προχθεσινό post στο Facebook από τον κο George Nikolou, προφανώς φίλο του κου Καμίνη, όπου μιλάει για τις δύο Ελλάδες που αντιπροσωπεύονται από τον κο Καμίνη και τον κο Κακλαμάνη αντίστοιχα:

“Tην Κυριακή, … αναμετρώνται δυο Ελλάδες. Απ’ τη μια η χώρα που ανακαλύπτει αδιαλείπτως την κρυφή γοητεία του ανορθολογισμού, που αρέσκεται να αποδίδει έως και τα καιρικά φαινόμενα στο Σόρος, …, η χώρα του αυριανισμού και του εθνικολαϊκισμού, … της υποκρισίας και της τεχνητής καλοπέρασης, της πολυτελούς διαβίωσης και των δανεικών, του ρουσφετιού και της αδιαφάνειας, ….
Κι απέναντι της μια χώρα … εργατική και συγκροτημένη, που έχει μάθει να ζει όσο τη φτάνει το μηνιάτικο. Μια χώρα που αντιπαραθέτει στην υπερέκθεση μετριοφροσύνη κι επαγγελματισμό. … Μια χώρα στην οποία η λογοδοσία έχει θέση και η κακοδιαχείριση τιμωρείται, μια χώρα που προτού ζητήσει τα ρέστα απ’ τους Γερμανούς -κι απ’ τους όποιους Γερμανούς- αναγνωρίζει τα χάλια της στον καθρέφτη και ντρέπεται γι’ αυτά…”


Πάντα θαύμαζα την ελληνική αριστερά για την ικανότητα της να αυτοπροσδιορίζεται κατά το δοκούν χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη το νέο της προσωπείο να έχει κάποια ιστορική βάση. Ίσως δεν θα έπρεπε να εκπλήσσομαι, η μεταμοντέρνα αποδομητική ανάγνωση είναι ταυτισμένη με την αριστερά.

Μιλάει λοιπόν για εργατικότητα και σπατάλες η παράταξη που έφερε το μεγάλο δημόσιο κράτος και που σαν αντιπολίτευση το υπερασπιστήκε μέχρι χρεωκοπίας. Κατηγορεί για συνωμοσιολογία η παρατάξη της οποίας ο αρχηγός αντί να πάρει σοβαρά μέτρα κυνήγουσε «κερδοσκόπους» μέχρι πριν λίγους μήνες. Καταγγέλει τον αυριανισμό η παρατάξη... του αυριανισμού. Διεκδικεί τον επαγγελματισμό η παράταξη τον κρατικοδίαιτων που ποτέ δεν δούλεψαν στον ιδιωτικό τομέα. Ανακαλύπτει εθνικολαϊκισμό στην χώρα όπου περισσότερες σημαίες καίγονται παρά αναρτώνται ενώ την ίδια στιγμή, ο αγοραφοβικός λαϊκισμός που κατέστρεψε την χώρα, μάλλον δεν είναι αρκετά σημαντικός για να αναφερθεί.

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η αίσθηση ηθικής ανωτερότητας που διακατέχει την αριστερά, ακαδημαική και λαϊκή. Η αριστερά η οποία μπορεί άνετα να αυτοθαυμάζεται στον καθρέφτη, να συγχωρεί τα δικά της ιστορικά λάθη (άλλωστε είχανε πάντα καλές προθέσεις, αριστερές), κουνώντας την ίδια στιγμή δασκαλίστικα το δάχτυλο προς την χυδαία δεξιά, την παράταξη μια άλλης, κατώτερης, Ελλάδας.
Συνέχεια

Το Μεγάλο Κενό


Μερικά Πρώτα Συμπεράσματα:
-Φαίνεται ότι για πρώτη φορά δημιουργούνται οι συνθήκες για δημιουργία νέων πολιτικών μηχανισμών. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα αποχή. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι προηγουμένως η μεγάλη συμμετοχή και ένταση οφειλόταν σε ένα μεγάλο βαθμό στην δυνατότητα των δυο μεγάλων κομμάτων να προσφέρουν το κράτος ως λάφυρο στους οπαδούς τους. Τώρα που αυτή η δυνατότητα μειώνεται σημαντικά, χάνεται και το ενδιαφέρον για την πολιτική από ένα μέρος των ψηφοφόρων.

-Αυτό το μεγάλο κενό που δημιουργείτε μπορεί να δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες για νέες πολιτικές δυνάμεις αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η επιτυχία τους θα είναι βέβαιη. Στις 21 Νοεμβρίου θα κάνει την κίνηση της η κ. Μπακογιάννη και δεν ξέρω αν θα πετύχει ή όχι, αλλά είναι σίγουρο ότι ο δρόμος της θα είναι ανηφορικός.

-Από ότι έδειξαν τα αποτελέσματα σε Αθήνα (βλ. Αμυρά) και Θεσσαλονίκη, οι φιλελεύθεροι έχασαν μια σημαντική ευκαιρία να έχουν μια αυτόνομη παρουσία (ίσως σημαντική) και στους δύο δήμους. Τώρα και στις δύο περιπτώσεις θα είναι ένα μικρό μέρος των λοιπών δυνάμεων στην ουρά δυο αμετάπειστων κρατιστών.

-Εάν συνεχιστεί η υπάρχουσα κατάσταση όπου φιλελεύθερες και συντηρητικές δυνάμεις δεν προσφέρουν ένα νέο και πειστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης το κενό είναι πολύ πιθανό να καλυφθεί από την αριστερά. Μια αριστερά που ίσως κάποτε κατανοήσει πόσο επιζήμια για αυτή είναι η πολυδιάσπαση της. Στο πολιτικό περιβάλλον το πολιτικό κενό δεν κρατάει για πάντα. Αυτή την στιγμή η μόνη δύναμη που είναι διατεθειμένη να το καλύψει είναι η αριστερά.

-Μην εκπλαγείτε καθόλου αν ο κ. Παπανδρέου χάσει και αυτή την ευκαιρία που το δόθηκε χθες. Το χάσιμο ευκαιριών είναι γραμμένο στο DNA του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Συνέχεια