Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Το πρόβλημα με την αριστερή προσέγγιση στο ζήτημα των ναρκωτικών : Γιατί όχι νομιμοποίηση και του εμπορίου;


Η Συμμαχία «Αλλάξτε πολιτική για τα ναρκωτικά», είναι μια ομάδα που εμφανίστηκε τους τελευταίους μήνες και προτείνει την εγκατάλειψη της σημερινής κατασταλτικής-απαγορευτικής πολιτικής. Μάλιστα, η Συμμαχία συνέταξε μια ανοιχτή επιστολή που απευθύνεται στον Πρωθυπουργό και στους αρμόδιους υπουργούς, την οποία και κατέθεσε στη Βουλή στις 25 Ιουνίου. Την επιστολή υπογράφουν, μεταξύ άλλων, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Φώτης Κουβέλης, ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Μιχάλης Τρεμόπουλος, ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, στελέχη της «Δράσης» και της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας» κ.α.

Η αλήθεια είναι πως, αρχικά, η πρωτοβουλία της «Συμμαχίας» με ενθουσίασε . Πιστεύω κι εγώ πως η απαγορευτική πολιτική δημιούργησε μόνο προβλήματα και οδήγησε σε αύξηση της εγκληματικότητας και σε αμύθητα κέρδη για τους εμπόρους ναρκωτικών. Επιπλέον, πιστεύω πως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το σώμα του, όπως αυτός θέλει και να καταναλώσει όποιες ουσίες θέλει , όσο βλαβερές κι αν είναι , από τη στιγμή που δεν βλάπτει τους άλλους. Διαβάζοντας όμως πιο προσεκτικά το κείμενο, διαπίστωσα πως παρότι η Συμμαχία περιλαμβάνει ομάδες και προσωπικότητες από όλους τους πολιτικούς χώρους, τελικά διακατέχεται από τις αγκυλώσεις που χαρακτηρίζουν το λόγο της Αριστεράς.

Οι συντάκτες του κειμένου, όπως και η Αριστερά, προτείνουν , και σωστά, την αποποινικοποίηση της χρήσης (έστω και κουτσουρεμένα μιας και οι ποινικές κυρώσεις αντικαθίστανται με διοικητικές) . Οι αριστερές προκαταλήψεις όμως και η βαθιά δυσπιστία που τρέφουν για την ελεύθερη αγορά , τους κάνει να μη βλέπουν πως η αποποινικοποίηση της χρήσης πρέπει να συνοδεύεται από την νομιμοποίηση του εμπορίου, που είναι ο μόνος τρόπος για να μειωθεί δραστικά η τιμή των ναρκωτικών και η εγκληματικότητα και να περιοριστούν τα υπερκέρδη των εμπόρων.

Στο μυαλό των «προοδευτικών» , το κράτος είναι η λύση για όλα τα προβλήματα, και έτσι πιστεύουν πως η ζήτηση θα ικανοποιηθεί με την χορήγηση των ναρκωτικών από το κράτος. Η Συμμαχία «Αλλάξτε πολιτική για τα ναρκωτικά», ακολουθώντας αυτή τη λογική, προτείνει, όσον αφορά τις ελεγχόμενες εξαρτησιογόνες ουσίες (κυρίως οπιούχα, παράγωγα και υποκατάστατα τους), τη "διάθεση αυτών των ουσιών μέσα από κρατικούς, κλινικά ελεγχόμενους χώρους σε όλους τους εξαρτημένους χρήστες που τις έχουν ανάγκη, με ελεγχόμενη ιατρική συνταγογράφηση, σύμφωνα με την επιλογή των ίδιων των χρηστών, και με στόχο την απεξάρτηση ή τη συντήρησή τους." Όπως όμως επισημαίνει ο αμερικάνος ψυχίατρος Thomas Szasz μια τέτοια πολιτική είναι άδικη για το κοινωνικό σύνολο : "Μερικοί υποστηρίζουν την απαγόρευση των ναρκωτικών . Άλλοι ζητούν να δίνεται "δωρεάν" στους ναρκωμανείς. Και οι δυο αυτές θέσεις δείχνουν μια σκανδαλώδη έλλειψη δικαιοσύνης. Γιατί θα πρέπει να απαγορευτεί η ηρωίνη όταν το αλκοόλ και η νικοτίνη είναι ελεύθερα; Γιατί θα πρέπει να δίνεται δωρεάν η ηρωίνη σ' αυτούς που τη θέλουν, σε βάρος των φορολογουμένων, όταν δεν δίνονται δωρεάν και τα αλκοολούχα ποτά και τα τσιγάρα σ' αυτούς που τα θέλουν; "

Πέρα από το βαρύ οικονομικό κόστος που θα κληθούν να επωμιστούν οι πολίτες, και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, είναι σίγουρο πως με μια τέτοια πολιτική, θα ανακύψουν και όλα εκείνα τα προβλήματα που ανακύπτουν κάθε φορά, που το κράτος αποφασίζει να υποκαταστήσει το ρόλο της αγοράς : διαφθορά , μη ικανοποίηση της ζήτησης, αναποτελεσματικότητα.Επιπλέον,όπως μας δείχνει η εμπειρία των προγραμμάτων μεθαδόνης, ούτε οι εξαρτημένοι χρήστες πρόκειται να βοηθηθούν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας, όπου οι φορολογούμενοι πληρώνουν, πάνω από 1 δις δολάρια κάθε χρόνο για τη μεθαδόνη 160.000 χρηστών εθισμένων στην ηρωϊνη.Παρά τον πακτωλό των χρημάτων, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά. Από τους 160.000 μόνο οι 15.000 έχουν καταφέρει να απεξαρτηθούν(όσο μπορείς να απεξαρτηθείς από την ηρωίνη, φυσικά).

Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας, πως για τους συντάκτες της επιστολής, το πρόβλημα των ναρκωτικών "είναι ζήτημα Δημόσιας Υγείας και όχι Δημόσιας Τάξης" , φοβάμαι πως η πολιτική που προτείνει η Συμμαχία "Αλλάξτε Πολιτική για τα Ναρκωτικά" δεν είναι καν ένα βήμα μπροστά, όπως θα ισχυριζόταν κάποιοι . Είναι απλά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Το κράτος-«αυστηρός πατέρας» που τιμωρεί τους χρήστες αντικαθίσταται από το κράτος-«στοργική μανούλα» που τους παρέχει δωρεάν τη δόση τους. Ο χρήστης από εγκληματίας γίνεται άρρωστος, η θεραπεία αντικαθιστά την καταστολή, και η κρατικοποίηση του εμπορίου ναρκωτικών τη μαύρη αγορά. Και οι πολίτες στο μόνιμο ρόλο των ανηλίκων που χρειάζονται καθοδήγηση και προστασία.

Η νομιμοποίηση της χρήσης και η (έστω σταδιακή) νομιμοποίηση του εμπορίου είναι η μόνη λύση, που σέβεται τις ελευθερίες των πολιτών , τους αντιμετωπίζει σαν ενήλικα , υπεύθυνα άτομα και ταυτόχρονα περιορίζει τις αρνητικές κοινωνικές συνέπειες των ναρκωτικών . Και αν όλα αυτά σας φαίνονται ριζοσπαστικά και προχωρημένα , μάλλον κάνετε λάθος .Είναι απλά μια επιστροφή στον 19ο αιώνα, μια επιστροφή στην Βικτωριανή εποχή , όπου η χρήση και η εμπορία των ναρκωτικών ουσιών ήταν ελεύθερη. Και είμαι σίγουρος πως οι, κατά τ' άλλα, συντηρητικοί Βικτωριανοί, θα γελούσαν πολύ, αν έβλεπαν σε τί παραλογισμό έχουμε μπλέξει με την πολιτική που εφαρμόζουμε στο θέμα των ναρκωτικών .

[Για τις διαφορές της φιλελεύθερης με την αριστερή προσέγγιση στο ζήτημα της νομιμοποίησης των ναρκωτικών, διαβάστε εδώ]
Συνέχεια

Όταν το ΚΚΕ έκανε την τρόικα να δακρύσει (από συγκίνηση)


«Όταν πέφτει η παραγωγή, η λύση είναι να νοικοκυρέψεις τα πράγματα». Η δήλωση αυτή δεν ήταν μια ακόμα παραίνεση της τρόικας. Δεν ήταν κάτι που είπε ο υπουργός οικονομικών ή μια ακόμα έκκληση του Στέφανου Μάνου. Ήταν η δήλωση της Αλέκας Παπαρήγας στην Βουλή σχετικά με τις δεκάδες απολύσεις που θα γίνουν στο ραδιοφωνικό σταθμό του κόμματος. Πάντως το ΠΑΜΕ δεν έχει ανακοινώσει ακόμα σχέδιο κινητοποιήσεων για αυτές τις απολύσεις.

Καχύποπτοι άνθρωποι, ιμπεριαλιστικά υποκινούμενοι, θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν αυτή την πράξη του ΚΚΕ ως λιγουλάκι υποκριτική, λαμβάνοντας υπόψιν πως το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ αντιδρούν σε απολύσεις άλλων.

Μόνο στον σημερινό Ριζοσπάστη θα διαβάσουμε για τις απολύσεις στην EΡKAT:

“Ξεκάθαρη απάντηση έδωσαν και χτες οι περίπου 40 εργαζόμενοι στην εργοδοσία της κατασκευαστικής εταιρείας ΕΡΚΑΤ (έχει αναλάβει το έργο του Ογκολογικού Νοσοκομείου στο Κορωπί) απαιτώντας να πληρωθούν όλα τα δεδουλευμένα τους 3,5 μηνών (χωρίς καμία περικοπή) και να μη γίνει καμία απόλυση όπως τους ανακοινώθηκε προχτές. Χτες, μαζί τους συσπειρώθηκαν και οι υπάλληλοι και οι μηχανικοί της εταιρείας στους οποίους η εργοδοσία ανακοίνωσε ότι αν θέλουν να εξοφληθούν, πρέπει να δεχτούν την απόλυσή τους.”

το άρθρο συνεχίζει με το ακόλουθο σχόλιο:

“Ετσι κι αλλιώς αυτή η ταξική σύγκρουση έχει από τη μια πλευρά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, που για να διατηρήσει τα κέρδη του χτυπά ενιαία το σύνολο των ανθρώπων του μόχθου, και από την άλλη τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που παλεύουν για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες τους, κόντρα στην εκμετάλλευση των αφεντικών. Εκδηλώνεται δε πολύ πιο έντονα στις σημερινές συνθήκες οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, που ο «θάνατος» της εργατικής τάξης σημαίνει τη ζωή για τους καπιταλιστές...”

Να υποθέσουμε ότι ο “«θάνατος» της εργατικής τάξης σημαίνει τη ζωή” για το ΚΚΕ; Και αν αυτό αληθεύει τι μπορούμε να συμπεράνουμε όταν το “κόμμα της εργατικής τάξης” “θανατώνει” την εργατική του τάξη για την δική του επιβίωση;

Πάντως το γνωστό σύνθημα του ΚΚΕ χρειάζεται αστερίσκο:

Προλετάριοι* όλων των χωρών ενωθείτε

*Εξαιρούνται οι δικοί μας προλετάριοι
Συνέχεια

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Ιρλανδία και Ελλάδα: Δύο εικόνες


Εικόνα 1. Η εξέλιξη του ΑΕΠ της Ιρλανδίας και της Ελλάδας από το 1996, την πρώτη χρονιά του Κώστα «δεν-θα-γινούμε-Ιρλανδία» Σημίτη. Μετά από 8 χρόνια στο τέλος της θητείας του, η Ελλάδα είχε μεγαλώσει 38% ενώ η Ιρλανδία 81%. Το 2009 σύμφωνα με το ΔΝΤ, η Ελλάδα είχε κατα κεφαλήν εισόδημα ~$29Κ ενώ η Ιρλανδία ~$50Κ. Αυτά παθαίνουνε οι νεοφιλελεύθεροι Ιρλανδοί.

Εικόνα 2. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η ποιοτική ανάλυση της αύξησης του ΑΕΠ. Η ανάπτυξη της Ελλάδας βασίστηκε στο κευνσιανό μοντέλο: το κράτος χρεώνεται και ξοδεύει μέσω ημετέρων. Έτσι, η Ελλάδα είχε την περίοδο 1996-2010 μέση ανάπτυξη 2.8%, με μέσο ετήσιο δημόσιο έλλειμμα 5.7%.
Η ανάπτυξη της Ιρλανδίας αντίθετα ήρθε από τον ιδιωτικό τομέα. Την ίδια περίοδο που η οικονομία μεγάλωνε κατα μέσο όρο με 5.1% το χρόνο, οι προυπολογισμοί ήτανε πλεονασματικοί (μέχρι το 2008). Έτσι ακόμα και μετά την πρόσφατη εγγύηση όλων των χρεών του τραπεζικού τομέα που εκτινάσσει το φετινό χρέος στο 32% του ΑΕΠ, το συνολικό χρέος της χώρας δεν θα ξεπεράσει το 100%, αντίθετα από της Ελλάδας που θα περάσει το 140%.
Συνέχεια

Σάρα Πέιλιν εναντίον Μισέλ Ομπάμα: Πρέπει το κράτος να έχει λόγο στο τί θα τρώνε τα παιδιά μας ;


Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στη Σάρα Πέιλιν και να έχει απόλυτο δίκιο. Ομολογώ όμως πως υπάρχει κάτι που μου αρέσει στην πρώην κυβερνήτη της Αλάσκας (πέρα, βεβαίως από το γεγονός πως έχει τον τρόπο να εξαγριώνει τους "διανοουμενίζοντες" φίλους μου της σαλονάτης Αριστεράς). Η Σάρα διατηρεί ακόμη αρκετά στοιχεία από αυτόν το τόσο γοητευτικό "live and let live" ατομικισμό της αμερικάνικης Δύσης. Όπως χτες π.χ. , που τα έβαλε με την Πρώτη Κυρία των Η.Π.Α. , Μισέλ Ομπάμα και την εκστρατεία της εναντίον της παιδικής παχυσαρκίας :

"Αυτό που μας λέει η Μισέλ Ομπάμα, είναι πως δεν εμπιστεύεται τους γονείς να αποφασίζουν για το τί πρέπει να τρώνε τα παιδιά τους και οι οικογένειες τους. Αντί όμως για αυτή την αντίληψη πως πρέπει η κυβέρνηση να αποφασίζει για μας σύμφωνα με τις προτεραιότητες κάποιου πολιτικού ή της συζύγου του, απλά αφήστε μας στην ησυχία μας και επιτρέψτε μας να ασκήσουμε το δικαίωμα μας να είμαστε εμείς που θα αποφασίζουμε για μας. Τότε η χώρα μας θα γυρίσει στο σωστό δρόμο", είπε η Σάρα .

Βέβαια, η πατερναλιστική αμερικάνικη Αριστερά, πήρε αμέσως το γνωστό δασκαλίστικο ύφος της και έσπευσε να προειδοποιήσει τους...υπηκόους πως τέτοιες ανεύθυνες δηλώσεις "αποτελούν μια άμεση απειλή για το μέλλον αυτής της χώρας". Η Σάρα όμως δεν είπε κάτι πέρα από το αυτονόητο : οι γονείς και όχι κάποιοι απρόσωποι γραφειοκράτες είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίζουν για τα παιδιά τους. Μόνο που σε μια εποχή, σαν τη δικιά μας, , όπου το κράτος-νταντά έχει εισβάλλει "για το καλό μας" σε κάθε πλευρα της ιδιωτικής μας σφαίρας, ακόμη και αυτό το αυτονόητο φαντάζει πια τόσο ριζοσπαστικό.

Σάρα-Μισέλ σημειώσατε 1.
Συνέχεια

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Υπέρ της ιστορικής συμβολής της Κεντροδεξιάς


Οι ιστορικές αποτιμήσεις της πορείας της Κεντροδεξιάς και της Δεξιάς στην Ελλάδα κατά κανόνα κατατρύχονται από μεροληπτική οπτική και από έναν ορισμένο βαθμό προχειρότητας κατά την προσέγγιση των ιστοριογραφικών, αλλά και των αμιγώς πολιτικών δεδομένων. Η ιδεοληπτική αριστερόστροφη οπτική, η οποία επικράτησε μέσω της γενιάς του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να παραμένει ακμαία στην ανάγνωση της πολιτικής ιστορίας, ενώ μόλις προσφάτως γνώρισε υποχώρηση σε θέματα οικονομικής οργάνωσης.

Η παράταξη της Κεντροδεξιάς αποτελεί συχνό αντικείμενο επιθέσεων από αυτόκλητους υπερασπιστές της ιδεολογικής ηγεμονίας του κεντροαριστερού λόγου. Σχετικό παράδειγμα πρόσφατο άρθρο στο Βήμα της Κυριακής, στο οποίο ο αρθρογράφος μας έδωσε την δική του ιδεοληπτική ανάγνωση του ιστορικού ρόλου της ελληνικής Κεντροδεξιάς.

Η Κεντροδεξιά παρά τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις της σε ιστορικό διαχρονικό επίπεδο, υπήρξε η παράταξη, η οποία συνεισέφερε περισσότερο από όλες στην πρόοδο της χώρας. Επίσης υπήρξε η μόνη παράταξη, η οποία έχει προβεί σε αυτοκριτική -σε αντίθεση με την Αριστερά, η οποία δεν απολογήθηκε ποτέ, και την Κεντροαριστερά, η οποία εφάρμοσε τις ιδεοληψίες της προηγούμενης-, ενώ μετά το 1974 επιδίδεται σε αυτοακρωτηριασμό, αποδεχόμενη την προπαγάνδα της Αριστεράς, η οποία άδραξε την ευκαιρία να επικρατήσει σε ηθικό και ιδεολογικό πεδίο στην ελληνική κοινωνία. Επιγραμματικά όσον αφορά στον μεταπολεμικό ιστορικό ρόλο της Δεξιάς περιορίζομαι να αναφέρω τα εξής σημεία:

1. Η Κεντροδεξιά ως ιδεολογία υπεράσπισης του δυτικού προσανατολισμού της χώρας έδωσε την απαραίτητη δυναμική στην διάσωση της Δημοκρατίας το 1944 και καθ’ όλη την περίοδο της κομμουνιστικής εξέγερσης των ετών 1946-49, όταν τμήμα του Κέντρου τηρούσε έως τότε εφεκτική στάση έναντι του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Η Δημοκρατία νίκησε το 1949 κατά του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού χάρις στην ιδεολογική ενότητα, η οποία οφειλόταν στην ιδεολογική επικυριαρχία της Δεξιάς.

2. Η Κεντροδεξιά ήταν η παράταξη, η οποία με συγκροτημένες και ολοκληρωμένες παρεμβάσεις την επόμενη περίοδο δημιούργησε τις δομές της ανάπτυξης της Ελλάδος τα έτη 1952-63 και έθεσε τις βάσεις για την επιτυχή ενίσχυση της κρατικής ισχύος της Ελλάδος.

3. Η Κεντροδεξιά είναι η παράταξη, στην οποία οφείλεται η εισδοχή του ελληνικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι δύο μεγάλες προκλήσεις του 20ού αιώνα, αφενός η συμπαράταξη με το δυτικό δημοκρατικό στρατόπεδο αφετέρου η είσοδος στην ευρωπαϊκή οικογένεια των κρατών, είναι επιτυχία της Δεξιάς, όχι του Κέντρου και οπωσδήποτε όχι της Αριστεράς, η οποία ήταν μονίμως αντίπαλος των επωφελών αυτών προοπτικών της χώρας.

4. Η Κεντροδεξιά είναι η παράταξη, η οποία δημιούργησε την έννοια της κοινωνικής συνοχής και μίας λελογισμένης πολιτικής κοινωνικών παροχών, έννοια, η οποία γνώρισε την κατάχρησή της από την Κεντροαριστερά και την Αριστερά, η οποία επέβαλε τη σοβιετική οργάνωση της οικονομίας με την υπέρμετρη διόγκωση του Δημοσίου μετά το 1981.

5. Η Κεντροδεξιά είναι η παράταξη, η οποία πιστεύει στην αρχή της εθνικής ταυτότητας και της πολιτισμικής ενότητας του κοινωνικού συνόλου, υπερασπιζόμενη σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο το έθνος-κράτος, τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές έναντι των μη δημοκρατικών ιδεολογημάτων και της ακραίας πολυπολιτισμικότητας.

Σε κάθε περίπτωση, ζητούμενο κάθε φορά δεν είναι η διακρίβωση των ιστορικών δεδομένων, αλλά η κατάδειξη της προτιμότερης προοπτικής για το ελληνικό κράτος. Και αυτή δεν είναι δυνατόν να είναι αφενός τα αναχρονιστικά ιδεολογήματα της Αριστεράς αφετέρου η αντιφατικότητα του σχιζοειδούς κυβερνητικού ιδεολογήματος που πρεσβεύει η Κεντροαριστερά.
Σήμερα, στους κόλπους της Μεγάλης Κεντροδεξιάς Παράταξης, υπάρχει ένα ανερχόμενο δυναμικό τμήμα νέων ανθρώπων, οι οποίοι απορρίπτουν την ιδεολογική επικυριαρχία του αριστερού λόγου και προτείνουν την πολιτισμική επανάσταση της Κεντροδεξιάς, σύμφωνα με ένα σχήμα κεντροδεξιού γκραμσισμού. Επαρχιωτισμός και οπισθοδρομική στάση είναι να νομίζει κανείς λ.χ. στην Ευρώπη επικρατούν οι ιδέες του Μάη του 1968. Ας ρίξουν μια ματιά οι Έλληνες σχολιαστές στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, θα εκπλαγούν.
Συνέχεια

Το “κούρεμα” στο χρέος είναι οικονομική και ηθική αναγκαιότητα


Είναι ένα από τα παράξενα των καιρών που η κυβέρνηση που κάνει ότι περνά από το χέρι της για να αποτύχει, είναι η ίδια κυβέρνηση που αρνείται ότι θα υπάρξει κούρεμα στο χρέος. Όμως ακόμα και μια πρόχειρη ματιά στα οικονομικά στοιχεία υποδεικνύει ότι ένα τέτοιο σενάριο είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και μια ηθική διάσταση, οι τράπεζες και άλλοι επενδυτές που τα προηγούμενα χρόνια αγόρασαν ελληνικά ομόλογα, θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και συνεπώς ένα λογικό κούρεμα στις επενδύσεις τους.

Οικονομική αναγκαιότητα: Όταν τα αισιόδοξα σενάρια κάνουν λόγο για χρέος που θα φτάνει και θα ξεπερνά το 150% του ΑΕΠ, καταλαβαίνουμε ότι τα περιθώρια για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους θα είναι τουλάχιστον ιδιαίτερα δύσκολα. Ακόμα και αν από αύριο η κυβέρνηση Παπανδρέου σοβαρευτεί θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει την υπάρχουσα κατάσταση. Τα τρομακτικά μεγέθη του ελληνικού χρέους δείχνουν μια κατεύθυνση, αυτή του λεγόμενου κουρέματος. Το αν αυτό το κούρεμα θα είναι ένα εργαλείο και παράγοντας για την βελτίωση της οικονομίας ή απλά ένα ακόμα σύμπτωμα πολιτικής ανεπάρκειας θα εξαρτηθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ηθική αναγκαιότητα: Είναι καθόλα κατανοητό ότι οι κυβερνήσεις και οι επενδυτές θέλουν να αποφύγουν όσο το δυνατόν ένα κούρεμα. Οι επενδυτές για να διαφυλάξουν τα κεφάλαια τους και οι κυβερνήσεις γιατί φοβούνται ότι ένα κούρεμα δεν θα τους επιτρέψει να επιστρέψουν στο όργιο υψηλών δαπανών μόλις ξεπεραστεί η κρίση. Δηλαδή ότι το κούρεμα θα δημιουργήσει ένα συντηρητικό κλίμα σε επενδυτικούς κύκλους που θα κάνει την επιστροφή του εύκολου χρήματος που κυριάρχησε αυτή την δεκαετία αμφίβολη. Έτσι και οι κυβερνήσεις και οι επενδυτές θα ήθελαν ο Ευρωπαίος φορολογούμενος να αναλάβει αποκλειστικά το βάρος της κρίσης, είτε μέσο μεγαλύτερης φορολογίας, είτε μέσο πληθωρισμού ή με ένα συνδυασμό των δύο αυτών επιλογών.

Αλλά κρίση χωρίς κούρεμα θα ήταν άδικη και συνταγή μιας μεταγενέστερης και μεγαλύτερης κρίσης. θα επέτρεπε σε κυβερνήσεις και επενδυτές, να συνεχίσουν να ξοδεύουν οι πρώτοι και να επενδύουν οι δεύτεροι, ως αν τα κρατικά ομόλογα είναι ακίνδυνα γιατί πάντα υπάρχει το κορόιδο ο φορολογούμενος να πληρώσει τα σπασμένα.
Συνέχεια

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ένας ... αναρχοφιλελεύθερος στην Ελλάδα του 19ου αιώνα


Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο ενδιαφέρον θα είχε μια ιστορία των ιδεών του κλασσικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα. Μια ιστορία όλων εκείνων των ανθρώπων, πολιτικών, δημοσιογράφων, συγγραφέων, που από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, πίστεψαν στην οικονομική ελευθερία και στα ατομικά δικαιώματα . Μέχρι τότε όμως, μοναδικές πηγές μας παραμένουν κάποιες σκόρπιες σελίδες σε διάφορα βιβλία, που αποδεικνύουν πως και στην Ελλάδα, έχουμε τη δικιά μας φιλελεύθερη παράδοση.

Μια από τις πιο ριζοσπαστικές μορφές αυτής της παράδοσης είναι και ο δημοσιογράφος Δημοσθένης Π. Παπαθανασίου, ο οποίος γεννήθηκε στην Πορταριά του Πηλίου και πέθανε στην Αθήνα το 1878. Παρότι συγγραφείς όπως ο Παναγιώτης Νούτσος στο έργο του "Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα από το 1875 ως το 1974", τοποθέτησαν τον Παπαθανασίου μεταξύ των προδρόμων του σοσιαλισμού, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Η σκέψη του Παπαθανασίου ,ο οποίος αντιτάχθηκε στον κοινωνισμό (έτσι λέγοταν τότε ο σοσιαλισμός) , χαρακτηρίζοντάς τον "τo έπακρον του δεσποτισμού", αντλεί πολλά στοιχεία όχι μόνο από το χώρο του κλασσικού φιλελεύθερισμού αλλά ακόμη και του ατομικιστικού αναρχισμού. Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο "Η Ριζοσπαστική Δεξιά" (εκδόσεις Βιβλιόραμα) του καθηγητή συγχρονης Ιστορίας Αθανάσιου Μποχώτη, φωτίζει τις ιδέες αυτού του ξεχασμένου Έλληνα αντικρατιστη του 19ου αιώνα :

"Στα τέλη του 1869 γίνεται συνδιευθυντής της (εφημερίδας "Μέλλον") ο Δημοσθένης Π. Παπαθανασίου, που σύμφωνα με πληροφορίες, καταγόταν από την Πορταριά της Θεσσαλίας.Είχε αρθρογραφήσει στην εφημερίδα "Φως" του Σοφοκλή Καρύδη κατά το 1861 και διετέλεσε συντάκτης της εφημερίδας "Νέα Γενεά" από τις 20.1.1862 έως το 1869, όταν η έκδοση της σταμάτησε...(Σε) άρθρο του στην εφημερίδα "Φως" ο Παπαθανασίου είχε υποστηρίξει ότι ο μεγαλύτερος δυνατός περιορισμός και η αποδυνάμωση, ή ακόμη και η ολοσχερής εξάλειψη, του κράτους θα είχε θετικά αποτελέσματα τόσο για τις χώρες που τελούσαν υπό ανελεύθερα καθεστώτα,όσο και για εκείνες που απολάμβαναν τις πλέον φιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως ήταν οι ΗΠΑ.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, θετική θεωρούσε την κατάργηση της φορολογίας, από τους πόρους της οποίας ζούσε και η παρασιτική κρατική υπαλληλία, ενώ δήλωνε ότι η ασφάλεια της ζωής και της ιδιοκτησίας, αλλά και η τάξη δεν διέτρεχαν κίνδυνο από την αποδυνάμωση του κράτους ή την "αναρχία". Διαπιστώνουμε ότι ο αρθρογράφος δεν επετίθετο κατά-ούτε έθιγε το ζήτημα- της ιδιοκτησίας και της κατανομής της, αλλά εστίαζε την επιχειρηματολογία του στην υπεράσπισε της αυτοοργάνωσης της κοινωνίας των πολιτών, και στην προάσπιση της παραγωγικής εργασίας.

Σε ένα από τα άρθρα του στο "Μέλλον", το 1871, όπου υπερασπίστηκε ορισμένες πλευρές της κομμούνας "των Παρισίων", δεν υποστήριξε την κατάργηση του κράτους, αν και αναφέρθηκε στην ορθότητα του αγώνα κατά των δεσποτικών και τυραννικών κυβερνήσεων, καθώς και στην κατάλυση "των στρατών" και την απάλειψη "της κληροκρατίας",που θεωρούσε ότι ήδη είχαν συντελεστεί στις ΗΠΑ. Ισχυρίσθηκε ότι η συμμετοχή μελών των μικροαστικών και λαϊκών τάξεων της πόλης στην κυβέρνηση της κομμούνας, όπως και γενικότερα το πολίτευμά της, συνιστούσαν μεταφορά των κυβερνητικών πρακτικών,της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ομοσπονδιακής δομής,που ίσχυαν στις Η.Π.Α.,στο έδαφος της Γαλλίας και της Ευρώπης. Ο Δ.Π. Παπαθανασίου και πάλι δεν έκανε λόγο για το θεσμό της ιδιοκτησίας, ενώ επιβεβαίωσε την πίστη του στην παραγωγική εργασία.

Υπεράσπισε τη συμμετοχή αστικών και μικροαστικών στοιχείων σε όλες τις βαθμίδες της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ ("Εκεί και σιδηρουργοί και βαφείς και ιατροί και φαρμακείς καλούνται αλληλοδιαδόχως, τη ψήφω των συμπολιτών των, επί την διοίκησιν των δημοσίων υποθέσεων χωρίς να μεταβάλλωνται εις πεντακοσιομέδιμνους των δημοτικών ή και των δημοσίων ταμείων") και προέβαλε το πολίτευμα τους ως πρότυπο και την εφαρμογή του ως προϋπόθεση για την πρόοδο της ανθρωπότητας."
Συνέχεια

Κάντε Υπουργό Οικονομικών τον... Μάικλ Κέιν !


Ο Σερ Μαϊκλ Κέιν, εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, αποδεικνύει πως καταλαβαίνει πολύ καλύτερα πώς λειτουργεί η οικονομία από τον δικό μας Υπουργό, τον φορτωμένο με πτυχία, "εκσυγχρονιστή" Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Η καμπύλη του Λάφερ , με απλά λόγια:

"Έφυγα από την Αγγλία για οκτώ χρόνια, όταν ο φόρος πήγε στο 82%. Οι εφημερίδες έγραψαν: "Ο Μαϊκλ Κεϊν φεύγει. Ποιός νοιάζεται;Αφήστε τον να φύγει, τον καλοπληρωμένο, φωνακλά ηλίθιο". Λοιπόν, για οκτώ χρόνια δεν εισπράξατε από μένα φόρους αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων,για ταινίες που έγιναν εκτός της χώρας, αντί να γίνουν εντός . Και όλα αυτά απλά από έναν ηλίθιο, φωνακλά ηθοποιό. Φανταστείτε τί συμβαίνει όταν αυτοί που φεύγουν είναι ολόκληρες εταιρίες."
Συνέχεια

Ένας εκσυγχρονισμός που απέτυχε


του Δημήτρη Α. Ζεγγίνη

Το 2005 μια ομάδα συμβούλων γύρω από τον τότε υπουργό Ανάπτυξης κ. Σιούφα είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν υπηρεσίες one stop shop σε κάθε Νομαρχία για την αδειοδότηση των επιχειρήσεων. Κατόπιν εκτεταμένης και σοβαρής διαβούλευσης με ανθρώπους της διοίκησης που γνώριζαν το θέμα έκαναν ένα νομοσχέδιο το οποίο τελικά ψηφίστηκε ως ο νόμος 3325. Αυτό που προέβλεπε ο νόμος ήταν η αναδιοργάνωση των διευθύνσεων βιομηχανίας των νομαρχιών στην λογική του one stop shop. Συγκεκριμένα μέχρι τότε κάποιος που ήθελε να πάρει άδεια λειτουργίας μια μικρομεσαίας επιχείρησης έπρεπε να περάσει από την πολεοδομία, την διεύθυνση περιβάλλοντος για να πάρει περιβαλλοντικούς όρους και τέλος, αφού πάρει όλα αυτά να τα καταθέσει στην δ/νση βιομηχανίας.

Ο ν. 3325 απλοποιούσε τη διαδικασία βάζοντας όλες τις εγκρίσεις μέσα στην δ/νση βιομηχανίας. Ο τρόπος ήταν απλός. Προέβλεπε μετάταξη 1-2 υπαλλήλων από την πολεοδομία και το περιβάλλον στην βιομηχανία ώστε επί τόπου να δίδονται οι σχετικές άδειες. Έτσι ο επιχειρηματίας θα κατέθετε όλα του τα δικαιολογητικά σε ένα φάκελλο, μια φορά και δεν θα ήταν αναγκασμένος να τρέχει από γραφείο σε γραφείο. Επίσης ο νόμος ενσωμάτωνε τα Κέντρα Υποδοχής Επενδυτών (κάποια γραφεία που φτιάχτηκαν στις Νομαρχίες για να βοηθούν υποτίθεται τους επίδοξους επενδυτές και που στην πραγματικότητα δεν κάνουν τίποτα) μέσα στις καινούργιες διευθύνσεις Ανάπτυξης ως front desk.

Πως εφαρμόστηκε ο νόμος στην πράξη; Απλώς δεν εφαρμόστηκε. Υπήρξαν τρομερές αντιδράσεις τόσο από το ΤΕΕ, όσο και από το ΥΠΕΧΩΔΕ. Οι λόγοι; Δεν ήθελαν να θιγούν τα μικροσυμφέροντα των ιδιωτών μηχανικών ή των υπαλλήλων μηχανικών των πολεοδομιών και των δ/νσεων περιβάλλοντος. Πέντε χρόνια έχουν περάσει, ο νόμος δεν εφαρμόζεται και συζητάμε πάλι για απλοποίηση διαδικασιών, fast track κλπ. Κανείς δεν έχει το πολιτικό βάρος να εφαρμόσει έναν ψηφισμένο και εν ισχύ νόμο. Κατηγορούν την προηγούμενη κυβέρνηση ότι δεν έκανε τίποτα, ότι δεν πήρε καμμιά μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία. Στο συγκεκριμένο θέμα την πήρε. Και τι έγινε; Τίποτα.

Διάβαζα στο e-rooster παλιότερα, εδώ στο Μπλε Μήλο τώρα για το ελληνικό δημόσιο. Περιγράφεται με τα χειρότερα λόγια. Οι χειρότερες περιγραφές όμως απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα. Απλώς δεν διορθώνεται. Γιατί τις εκατοντάδες άδειες για πάσης φύσεως δραστηριότητα να τις βγάζουν δημόσιες υπηρεσίες; Θα μπορούσαν να τις βγάζουν πιστοποιημένοι ιδιωτικοί φορείς. Θέλω να χτίσω; Πάω σε ένα πιστοποιημένο τεχνικό γραφείο και μου εκδίδει την άδεια. Ποιος είναι ο φόβος; Μήπως μου βγάλει παράνομη άδεια και χτίσω αυθαίρετο; Πόσο χειρότερη μπορεί να είναι η κατάσταση με τα αυθαίρετα από ότι είναι τώρα;

Ο Παναγιώτης Γεννηματάς χθες το πρωί στο ΣΚΑΙ είπε το εξής απλό: αφού η εφορία αδυνατεί να εισπράξει τους φόρους (και τα κάθε λογής πρόστιμα θα πρόσθετα), ας δώσει την είσπραξη σε ιδιώτες όπως οι τράπεζες. Εδώ που έχουμε φτάσει χρειάζονται γενναίες και πραγματικά εκσυγχρονιστικές πολιτικές. Για μένα η βάση των εκσυγχρονιστικών πολιτικών είναι μία. Μείωση των δραστηριοτήτων του κράτους. Δεν είναι θέμα μείωσης υπαλλήλων ή κατάργησης μονιμότητας. Αυτό είναι δευτερεύον. Γιατί ακόμα κι αν μειώσουμε υπαλλήλους αλλά δεν μειώσουμε δραστηριότητες πάλι θα βρεθούμε στην ανάγκη κάποιος, μέσα από το κράτος να επιτελεί τις δραστηριότητες. Φανταστείτε πως απολύουμε όλους τους υπαλλήλους που ασχολούνται με την έκδοση αδειών κομμωτών και κομμωτηρίων ανά την επικράτεια. Αν δεν καταργήσουμε τις άδειες αυτές, ή αν δεν ορίσουμε έναν πιστοποιημένο ιδιώτη να τις βγάζει, πάλι θα προκύψει σύντομα η ανάγκη να προσλάβουμε υπαλλήλους.

Πρέπει ως κοινωνία να αποφασίσουμε μέχρι που θα φτάνει το κράτος. Αν δεν βρούμε μια συναίνεση σε αυτό τότε ο Λεβιάθαν θα γκρεμιστεί και θα παρασύρει μαζί του όλους μας.
Συνέχεια

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Όταν οι Έλληνες φιλελεύθεροι επιλέγουν τον Ζακ Ντελόρ αντί του Μίλτον Φρίντμαν


Έχει απόλυτο δίκιο ο δημοσιογράφος Τάκης Μίχας στο τελευταίο του άρθρο στο protagon.gr όταν επισημαίνει, πως οι φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο, ήταν οι μόνοι που "αντιστάθηκαν στην δημιουργία του ευρώ διατυπώνοντας την πρόβλεψη ότι θα οδηγήσει-οπως συνέβη- σε μια νομισματική κόλαση." Δυστυχώς, όμως , η κοινή γνώμη εξακολουθεί να πιστεύει πως το ευρώ είναι ένα φιλελεύθερο σχέδιο . Ο Τάκης Μίχας επισημαίνει, και σωστά, πως υπεύθυνος γι αυτή την παρανόηση είναι η , ιδεολογική κυριάρχη, Αριστερά, της οποίας "οι ανακρίβειες μέσω της συνεχούς επανάληψης καταλήγουν να θεωρούνται «αυτονόητες πραγματικότητες» και να επαναλαμβάνονται άκριτα και από σοβαρούς δημοσιογράφους" . Όμως ο κ.Μίχας παρέλειψε να αναφέρει πως νερό στο μύλο της αριστερής προπαγάνδας, έριχνε τόσα χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων φιλελεύθερων και πολιτικών, που αγνόησαν επιδεικτικά τις προειδοποιήσεις των ξένων ομοϊδεατών τους, και πηγαίνοντας κόντρα στην ίδια την ιδεολογία τους, είδαν το ευρώ σαν τη νέα "Μεγάλη Ιδέα" του έθνους.

Δυστυχώς , πολλοί ντόπιοι φιλελεύθεροι, διαστρεβλώνουν τον παραδοσιακό κοσμοπολιτισμό του φιλελευθερισμού, και υιοθετούν έναν κακώς εννοούμενο "διεθνισμό" , που εκφράζεται με την ακράδαντη πεποίθηση πως η λύση για όλα τα προβλήματα της χώρας θα έρθει από το εξωτερικό , και μάλιστα από γραφειοκρατικούς διεθνείς οργανισμούς, όπως η ΕΕ ή ,πιο πρόσφατα,το ΔΝΤ. Όμως, αυτή η πολιτική κάθε άλλο παρά φιλελεύθερη είναι . Σωστά οι Έλληνες φιλελεύθεροι, καταγγέλλουν το ελληνικό κράτος και την εγχώρια γραφειοκρατία ,αδυνατούν όμως να δουν πως ανάλογες αδυναμίες έχουν και οι υπερεθνικές γραφειοκρατίες που τόσο θαυμάζουν. Έτσι, δεν δείχνουν να εχουν ιδιαίτερο πρόβλημα με τον Λεβιάθαν των Βρυξελλών, του οποίου η δαιδαλώδης γραφειοκρατία, οι χιλιάδες ακριβοπληρωμένοι υπαλλήλοι, και τα ατέλειωτα σκάνδαλα διαφθοράς, κανούν μπροστά του ακόμη και αυτό το ελληνικό Δημόσιο να φαντάζει πρότυπο οικονομικής και συνετής διαχείρισης . Και μπορεί όλοι οι φιλελεύθεροι, παντού στον κόσμο, να μας είχαν προειδοποιήσει για τους κινδύνους του ευρώ, το κοινό νόμισμα όμως μας έδινε την ψευδαίσθηση πως επιτέλους γίναμε... Ευρωπαίοι,και αυτό ήταν που μετρούσε. Ο αντικρατισμός των Ελλήνων φιλελεύθερων σταματάει στην πόρτα της Κομισιόν. Μεταξύ Φρίντμαν και Ντελόρ, οι Έλληνες φιλελεύθεροι διάλεξαν τον Γάλλο σοσιαλιστή Ντελόρ. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, έχασαν...

Και το ίδιο λάθος φαίνεται να επαναλαμβάνουν και τώρα με το Μνημόνιο. Τί και αν όλοι οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν πως τα πακέτα στήριξης βοηθάνε μόνο τις πολιτικές ελίτ και αναβάλουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις ; Αηδίες. Λόγω του ίδιου, κακώς εννοούμενου, διεθνισμού , οι Έλληνες φιλελεύθεροι πιστεύουν ακράδαντα πως το κεϋνσιανό ΔΝΤ, οι φορομπηχτικές πολιτικές του , η ακριβοπληρωμένη του γραφειοκρατία και ο σοσιαλιστής Ντομινίκ Στρος-Καν έχουν τη λύση. "Ο ελληνικός λαός είναι ανίκανος να σωθει από μόνος του, είναι καιρός να μας στρώσουν οι ξένοι", όπως μου είπε πρόσφατα ένας αυτοαποκαλούμενος φιλελεύθερος. Και μπορεί ο εκπολιτισμός των... αγρίων, να είναι μια διαδικασία πατερναλιστική και βαθιά αντιφιλελεύθερη, ταιριάζει όμως γάντι με έναν ακόμη χαρακτηριστικό των Ελλήνων φιλελευθερων : τον ελιτισμό τους.

Το να εισπράττουν το πολιτικό κόστος, οι εκπρόσωποι μιας ιδεολογίας επειδή υποστηρίζουν τις πάγιες θέσεις τους, το καταλαβαίνω, Το να γίνονται όμως αντιδημοφιλείς , υποστηρίζοντας θέσεις άσχετες με την ιδεολογία τους , είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Αυτό κάνουν, τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες φιλελεύθεροι . Και παρότι μας διαβεβαιώνουν πως έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο μέλλον ,η πολιτική τους σκέψη και πρακτική φαίνεται να μην μπορεί να ξεφύγει από τα συμπλέγματα του 19ου αιώνα,όταν η πίστη πως μόνο οι ξένοι μπορούσαν να μας σώσουν κυριαρχούσε και το Αγγλικό ,το Γαλλικό και το Ρωσικό Κόμμα εναλλάσσονταν στην εξουσία.Μήπως ήρθε η ώρα οι φιλελεύθεροι απλά να ανακαλύψουν ξανά την ιδεολoγία τους;
Συνέχεια

Η Δημοκρατική Συμμαχία και η αναγκαιότητα για μια νέα αφήγηση


Η κα Ντόρα Μπακογιάννη έχει μία και μοναδική ευκαιρία να πετύχει και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν κατορθώσει να δείξει πόσο απαρχαιωμένος είναι ο πολιτικός λόγος των αντιπάλων της. Αυτό θα μπορεί να επιτευχθεί όταν καταφέρει να γίνει αποδεκτός, από ένα διαρκώς μεγαλύτερο αριθμό πολιτών, μια νέα αφήγηση για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Φυσικά δεν θα είναι μια καθόλου εύκολη υπόθεση. Όχι μόνο γιατί παλιές συνήθειες αλλάζουν δύσκολα αλλά και γιατί η κ. Μπακογιάννη ήταν, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, μέρος του προβλήματος. Εξάλλου η ήττα της στην εκλογή προέδρου της ΝΔ οφειλόταν σε ένα μεγάλο βαθμό στην αδυναμία της να κατανοήσει πόσο σαθρό και με ελάχιστη κοινωνική επιρροή ήταν το πολιτικό σύστημα που την ανέδειξε.

Αλλά όλοι κάνουμε λάθη, έστω και αν τα λάθη είναι διάρκειας 20 ετών. Όπως και για τη χώρα μας, έτσι και για την κα Μπακογιάννη η κρίση της δίνει μια νέα ευκαιρία. Στο κυριακάτικο λόγο της και την συνάντηση της με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας η κα Μπακογιάννη χρησιμοποίησε μια πρόταση κλειδί: “μια συμμαχία ανθρώπων που τους άλλαξε η κρίση.”
Αυτός ο λόγος είναι ο μόνος που μπορεί να επικαλεσθεί και θα μπορεί να αποκτήσει βαρύτητα μόνο όταν αποδείξει πόσο σοβαρή είναι για να υπερβεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Η κα Μπακογιάννη πρέπει να βρει ένα σύνθημα που να συγκεντρώνει τα πιο σημαντικά στοιχεία του πολιτικού της λόγου (πολύ πρόχειρα μου έρχεται στο μυαλό: η κρίση είναι ευκαιρία) και να οργώσει την Ελλάδα, όχι τόσο πολύ προπαγανδίζοντας κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές, αλλά κυρίως εξηγώντας για το πως φτάσαμε εδώ. Εάν οι Έλληνες πολίτες δεν αποδεχθούν μια νέα αφήγηση για το τις πταίει, δεν πρόκειται να αποδεχθούν τα μέτρα που θα βγάλουν την χώρα από την κρίση.

Εκτός απροόπτου (βλ. εκλογές) η κα Μπακογιάννη θα πρέπει να δει το ρόλο της σαν ένα είδος εθνικού δάσκαλου. Δεν θα πρέπει να κάνει το λάθος προηγούμενων φιλελεύθερων σχηματισμών που προσπαθούν να “πουλήσουν” κάτι που πολλοί λίγοι θέλουν να “αγοράσουν”. Σαν ένας επιχειρηματίας που θέλει να πουλήσει ένα νέο και επαναστατικό αγαθό, η κα Μπακογιάννη θα πρέπει η ίδια πρώτα να δημιουργήσει την ζήτηση για τις ιδέες και τις πολιτικές προτάσεις που θεωρεί επιτακτικές. Καθόλου εύκολο αλλά καθόλα αναγκαίο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Το Μνημόνιο και οι φόροι


Αν και τον πολιτικό του λόγο τον χαρακτηρίζει μπόλικος λαϊκισμός και ιδεολογική θολούρα , ο Αντώνης Σαμαράς στη χθεσινή του συνέντευξη στην "Καθημερινή" έκανε και μια σωστή παρατήρηση.

Στην ερώτηση της δημοσιογράφου Έλλης Τριανταφύλλου, αν υπάρχει περίπτωση να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία το νέο κόμμα της κ. Μπακογιάννη, κερδίζοντας ένα κεντροδεξιό φιλελεύθερο κομμάτι που αποξενώθηκε από τον αντι-μνημονιακό λόγο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε:

"Να ρωτήσω εγώ κάτι: Είμαι αντίθετος με το Μνημόνιο γιατί δημιουργεί, μεταξύ άλλων, φορολογική ασφυξία. Ποιος νομίζετε ότι εκφράζει περισσότερο τους φιλελεύθερους; Αυτός που απορρίπτει τη φορολογική ασφυξία, όπως εμείς; ΄Η αυτός που τη στηρίζει; Αυτός που απορρίπτει την αύξηση των φόρων, όπως εμείς; ΄Η αυτός που την ψηφίζει και την υπερασπίζεται; Αυτός που θέλει μείωση φόρων, όπως εμείς; ΄Η αυτός που στηρίζει όλες τις φοροεπιδρομές που έχουν εξαπολυθεί;"

Ενδιαφέροντα ερώτηματα που θα άξιζε να απαντηθούν από την κ. Μπακογιάννη η οποία ενώ χθες πρότεινε, και ορθά,την υιοθέτηση ένος χαμηλού εναίου φορολογικού συντελεστή, ταυτόχρονα στηρίζει και το φορομπηχτικό Μνημόνιο που ουσιαστικά απαγορεύει μια πολιτική χαμηλής φορολογίας.
Συνέχεια

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Δημοκρατική Συμμαχία : Όταν η Ντόρα Μπακογιάννη (ξανα)ανακαλύπτει τον φιλελευθερισμό...


Και το όνομα αυτού "Δημοκρατική Σύμμαχια". Το πολυαναμενόμενο κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη είναι πια πραγματικότητα και σήμερα η αρχηγός του παρουσίασε στο Μπάντμιντον την ιδεολογική πλατφόρμα του.

Ομολογώ πως η ομιλία της Ντόρας Μπακογιάννη με εξέπληξε ευχάριστα , μιας και ήταν περισσότερο τολμηρή, ξεκάθαρη και ριζοσπαστική , απ'όσο την περίμενα. Περιλάμβανε μια σειρά από φιλελεύθερες και, κυρίως, συγκεκριμένες, προτάσεις, που, αν εφαρμοστούν,σίγουρα,θα αλλάξουν πολλά σε αυτή τη χώρα, προς το καλύτερο. Ανάμεσα τους :

α) Υιοθέτηση χαμηλού ενιαίου φορολογικού συντελεστή, στην περιοχή του 20% (που μάλιστα δεν θα ισχύει για τα χαμηλά εισοδήματα), ως μόνη λύση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.
β) Μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, έτσι ώστε μέσα στην επόμενη δεκαετία το δημόσιο να λειτουργεί με τα 2/3 του σημερινού ανθρώπινου δυναμικού του.
γ) Άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο για όσους διορισθούν από εδώ και στο εξής.
δ) Καθιέρωση συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα που θα εξασφαλίζει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς
ε) Ωράρια αγορών, εργασιακές σχέσεις, σχέσεις μεταξύ συναλλασσόμενων, πρέπει να παύσουν να ρυθμίζονται ασφυκτικά από το κράτος.
στ) Κατάργηση των πάσης φύσεως κρατήσεων, εισφορών, τελών υπέρ τρίτων, κλπ απαλλάσσοντας τους καταναλωτές από μια σειρά από άδικα, ακατανόητα και αναχρονιστικά χαράτσια.
ζ) Μεταρρύθμιση του υπάρχοντος νομικού πλαισίου για τον συνδικαλισμό, την καθιέρωση μυστικής καθολικής ψηφοφορίας για τις μείζονες απεργίες και την υποχρέωση των συνδικαλιστών να εργάζονται όπως οι άλλοι συνάδελφοι τους.
η) Εισαγωγή κεφαλαιοποιητικών στοιχείων στο ασφαλιστικό σύστημα . Πρότυπό το σουηδικό σύστημα, όπου, με βάση τις εισφορές που πληρώνουν οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες, δημιουργούνται από το κράτος οιονεί ατομικοί συνταξιοδοτικοί λογαριασμοί.
θ) Υιοθέτηση του συστήματος "κουπονιών" στην εκπαίδευση

Δε θα διαφωνήσω πως υπάρχουν πολλά στην ιδεολογική πλατφόρμα του νέου κόμματος με τα οποία μπορείς κανείς να γκρινιάξει ή να διαφωνήσει . Π.χ. η κ.Μπακογιάννη δε ξεκαθαρίσε αν συμφωνεί με την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, ενώ όταν εξαιρεί τις "περιόδους εθνικών κρίσεων",από την πρόταση της για συνταγματική καθιέρωση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, σίγουρα αφήνει πολύ μεγάλα περιθώρια ερμηνείας. Προσωπικά, έχω φιλοσοφικές ενστάσεις με τον ορισμό που έδωσε στην ελευθερία, όταν μίλησε για την "ελευθερία του Έλληνα από την ανάγκη", περιλαμβάνοντας έτσι, πλάι στην αρνητική ελευθερία των φιλελεύθερων και τη θετική ελευθερία των σοσιαλδημοκρατών. Διαφωνώ επίσης με το ότι το Μνημόνιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το μοντέλο του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους αποτελούν "ιερές αγελάδες" για την Ντόρα Μπακογιάννη ,ενώ δεν μου αρέσει το γεγονός πως ακόμη και σήμερα , νιώθει υποχρεωμένη να δηλώσει πως «Απαιτείται φιλελεύθερη προσέγγιση στην οικονομία και την πολιτική αλλά σοσιαλιστική στα κοινωνικά προβλήματα, υπό την έννοια ενός ισχυρού δικτύου προστασίας για τους πολίτες» . Όμως , παρά τις ασάφειες, τα στρογγυλέματα και τις αντιφάσεις, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός πως για πρώτη φορά ακούγονται τόσο ριζοσπαστικές φιλελεύθερες θέσεις, από ένα ελληνικό κόμμα που διεκδικεί με αξιώσεις όχι μόνο την είσοδό του στη Βουλή αλλά και τη συμμετοχή του σε μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασίας. Και για μια χώρα, εθισμένη σε δεκαετίες μεγάλου κράτους ,αυτό είναι αναφισβήτητα κάτι πολύ θετικό. Με την ιδεολογική της πλατφόρμα,η "Δημακρατική Συμμαχία" τολμά να θέσει θέματα που κανένα άλλο κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα, στο μουχλιασμένο κρατικίστικο πολιτικό τοπίο της Ελλάδας, δεν είχε το θάρρος να ανοίξει.

Και ενώ ήθελα να τελείωσει το άρθρο κάπου εδώ , με αυτή την αισιόδοξη νότα, να που βγαίνει πάλι ο καχύποπτος και μόνιμα επιφυλακτικός με την πολιτική και τους πολιτικούς όλων των κομμάτων, εαυτός μου. Και θυμάμαι τα έργα και τις ημέρες της αρχηγού της "Δημοκρατικής Συμμαχίας" . Και ξεσκονίζω το αρχείο μου και βλέπω παλιές δηλώσεις της. Και καταλήγω πως το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επιτυχία του νέου εγχειρήματος είναι η αξιοπιστία της Ντόρας Μπακογιάννη, μιας πολιτικού που αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι του διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού πολιτικού συστήματος που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεωκοπία. Υποτιθέμενη εκφραστής της "φιλελεύθερης" πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας, δε δίστασε σαν Δήμαρχος Αθηναίων, να συνεχίσει την παράδοση του βολέματος των κομματικών ημετέρων που είχαν ξεκινήσει οι προηγούμενοι Δήμαρχοι της Δεξιάς. Κορυφαία υπουργός, σε μια κυβέρνηση που εκτόξευσε τις δημόσιες δαπάνες και τα ελλείμματα στα ύψη, η "φιλελεύθερη" Ντόρα Μπακογιάννη προτίμησε να μην κάνει καμιά κριτική . Και όχι μόνο αυτό. Στα τέλη του 2008, όταν ο κεϋνσιανισμός ήταν η νέα ιδεολογική μόδα παγκοσμίως, η Μπακογιάννη ανακάλυπτε την κρυφή γοητεία του κρατισμού και έβρισκε τη λύση για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας στο ακόμη περισσότερο κράτος. Σε ομιλία στη συνεδρίαση της Νομαρχιακής Συνέλευσης Βόρειας Αττικής της ΝΔ , το Νοέμβριο του 2008, δήλωνε μεταξύ άλλων : « Η παράταξη μας δεν ήταν ποτέ οπαδός της αχαλίνωτης οικονομικής δραστηριότητας…Η ανεξέλεγκτη κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ισχυρή πολιτική και κρατική παρέμβαση…Οι κυβερνήσεις έχουν τον πρώτο λόγο για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές επιπτώσεις της πλήρους αποτυχίας του μοντέλου αυτού , της ασύδοτης ανάπτυξης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της επακόλουθης κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών.» Αναρωτιέται βέβαια κανείς σε τί διαφέρει η παραπάνω «φιλελεύθερη» ανάλυση της κρίσης από τις αριστερίστικες κορώνες του κύριου Αλαβάνου ή το νέο "New Deal" που πρότεινε ,εκείνο τον καιρό, ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ένα χρόνο μετά, όταν η ΟΝΝΕΔ Παλαιού Φαλήρου απευθύνει ένα ερωτηματολόγιο με 23 συγκεκριμένα ερωτήματα, στους υποψήφιους αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας, η Ντόρα Μπακογιάννη τάσσεται εναντίον της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων (που τώρα θεωρεί αναγκαία). Επίσης, αν και τώρα, επιλέγει τη λύση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή, πριν μόλις ένα χρόνο, απέφυγε να επιλέξει μεταξύ ενός φορολογικού συστήματος που θα βασίζεται στον ενιαίο φορολογικό συντελεστή (που συνήθως υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι), και ενός συστήματος που θα βασίζεται στον προοδευτικό συντελεστή (που υποστηρίζουν οι σοσιαλδημοκράτες), τονίζοντας πως το μείζον ζήτημα στην Ελλάδα είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής. Στο καίριο ερώτημα αν προτιμάει ένα φιλελεύθερο μοντέλο περιστολής κρατικών δαπανών και τόνωσης ανταγωνιστικότητας ή ένα κεϋνσιανό μοντέλο αύξησης δημοσίων δαπανών, τόνωσης ρευστότητας και δημιουργίας υποδομών, η πρώην Υπουργός Εξωτερικών επελέξε έναν τρίτο δρόμο, αφού όπως διευκρινίζε «η οικονομική κρίση απέδειξε ότι αυτό που χρειάζεται είναι ευελιξία και δημιουργικότητα, όχι δογματισμοί».

Κρίνοντας από το παρελθόν της, πολλοί θα υποστηρίξουν πως η τωρινή υπεράσπιση του φιλελευθερισμού, από την πλευρά της κ. Μπακογιάννη ,είναι εντελώς ευκαιριακή και οπορτουνιστική. Όταν πριν δύο χρόνια, διαπίστωνε πως αυτές οι θέσεις δεν φέρνουν ψήφους και δυσκολεύουν τα μελλοντικά πολιτικά της σχέδια, δεν δίστασε να τις εγκαταλείψει.Σήμερα, που ακόμη και ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς έχει καταλάβει πως το Μεγάλο Κράτος βούλιαξε τη χώρα,η Ντόρα Μπακογιάννη μεταμορφώθηκε ξανά σε μαχητική φιλελεύθερη. Και ίσως να έχουν δίκιο. Βέβαια, η αρχηγός της "Δημοκρατικής Συμμαχίας" μας υπόσχεται πως έχει πια "αλλάξει" και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός πως εξαιτίας της, σήμερα για πρώτη φορά μπαίνουν στο δημόσιο διάλογο τόσο προωθημένες φιλελεύθερες ιδέες. Γι αυτό ας παρακολουθούμε την πορεία του νέου κόμματος με επιφύλαξη, κριτικό πνεύμα αλλά και ανοιχτό μυαλό. Ίσως είναι άδικο να μην δίνουμε σε έναν άνθρωπο μια δεύτερη ευκαιρία. Ακόμη και αν αυτός ο άνθρωπος, είναι πολιτικός...
Συνέχεια

Ο όλο και περισσότερο επιλεκτικός φιλελευθερισμός του Πάσχου Μανδραβέλη


Μιας και ως χώρα έχουμε αρχίσει να βάζουμε τους λογαριασμούς μας σε τάξη, πρώτα με τα περιβόητα Greek statistics, είναι καιρός να αρχίσουμε να εξευρωπαΐζουμε και τους πολιτικούς μας όρους. Η παρούσα ανάρτηση δεν είναι κανενός είδους κατηγορώ, η μόνη επιδίωξη είναι να γίνει μια εποικοδομητική διευκρίνηση. Επίσης ο γράφων γνωρίζει πολύ καλά ότι το κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά όπως θέλει. Σε μια ελεύθερη κοινωνία κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της γνώμης του και κάθε άλλο άτομο έχει το δικαίωμα να κριτικάρει αυτή την γνώμη, δικαίως ή αδίκως.

Ο κ. Μανδραβέλης ιδεολογικά εκπροσωπεί με τα γραπτά του ένα κόσμο που αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερος, το θέμα που γεννάται είναι αν κάποιος που σταδιακά παίρνει όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις από τον οικονομικό φιλελευθερισμό, μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερος.

Όσον αφορά το ρόλο του κράτους στην οικονομία ο κ. Μανδραβέλης είναι διατεθειμένος να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του, έτσι στο σημερινό άρθρο αναφερόμενος στις συνέπειες μια χρεοκοπίας για τι θέσεις εργασίας μαθαίνουμε ότι:

“Συνεπώς, ένα συνδικαλιστικό κίνημα δεν πρέπει να δίνει μάχες οπισθοφυλακής. Πρέπει να παλεύει για την επόμενη μέρα. Πρέπει να παλέψει για να εξασφαλίσει το (διαφορετικό) μέλλον των ανθρώπων που θα χάσουν τη δουλειά τους. Οι τελευταίοι χρειάζονται ένα διάστημα προσαρμογής στα νέα δεδομένα (με κρατικά λεφτά), χρειάζονται επανεκπαίδευση (πάλι με κρατικά λεφτά).”


λίγο αργότερα

“αντιδρώντας διαρκώς στις αλλαγές το μόνο που εξασφαλίζουμε είναι να μην υπάρξουν στο μέλλον κρατικά λεφτά, αναγκαία σε εκείνους τους ανθρώπους που εκ των πραγμάτων θα χάσουν τη δουλειά τους.”


Πάντως υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τον κ. Μανδραβέλη για το αν το κράτος θα έχει λεφτά για να κάνει πολιτική κοινωνικής πρόνειας. Είναι μια καθόλα αποδεκτή θέση μόνο που η ρητορική της και το πνεύμα της δεν ακούγονται και ιδιαίτερα φιλελεύθερα. Το άρθρο ακούγεται περισσότερο σαν την θέση ενός λογικού σοσιαλδημοκράτη που επιθυμεί να διατηρήσει ένα σημαντικό ρόλο του κράτους στην οικονομία και βλέπει την χρεοκοπία ως αυτοκαταστροφή του κοινωνικού κράτους.

Αντίθετα, όταν ο κ. Μανδραβέλης γράφει για κοινωνικά θέματα ο τόνος του είναι αρκετά διαφορετικός και ευδιάκριτα φιλελεύθερος. Έτσι στο “Χωρισμός σχολείου - κατηχητικού” διαβάζουμε:

“Το μπέρδεμα με τα Θρησκευτικά στα σχολεία έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε θέματα συνειδήσεως η πολιτεία οφείλει να μην επεμβαίνει. Οχι μόνο για ηθικούς λόγους, αλλά για πολύ πρακτικούς. Δεν υπάρχουν αντικειμενικά μέτρα συνειδήσεως, ούτε καντάρι μέτρησης της πίστης κάποιου. Οταν όμως δεν υπάρχει ασφαλές έδαφος άσκησης πολιτικής, η πολιτική καταντάει κωμωδία. Οταν το κράτος παίρνει τη μεζούρα μέτρησης της συνείδησης κάποιου το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό. Η πίστη των ανθρώπων δεν χωρά στις γραφειοκρατικές νόρμες οποιουδήποτε κοσμικού μηχανισμού. Γι’ αυτό καλά είναι να την αφήνουμε να την διαχειρίζεται το άτομο μόνο του.”


Ο κ. Μανδραβέλης δεν βρίσκεται σε ιδεολογική σύγχυση επειδή στην πρώτη περίπτωση επιθυμεί έναν ενεργό ρόλο του κράτους στην οικονομία ενώ στην δεύτερη περίπτωση νομίζει ότι “σε θέματα συνειδήσεως η πολιτεία οφείλει να μην επεμβαίνει.” Όμως, για αυτή την πολιτική στάση υπάρχει όνομα και λέγεται σοσιαλδημοκρατία.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το σημερινό άρθρο του κ. Μανδραβέλη (περί χρεοκοπίας-θέσεις εργασίας) απλά υποδεικνύει ένα ελάχιστο κράτος πρόνοιας. Έστω και αν θέλαμε να αποδεχτούμε αυτή την εξήγηση, πρόσφατα άρθρα του κ. Μανδραβέλη αποδεικνύουν ότι μια τέτοια αιτιολογία είναι λανθασμένη.

Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα πέρασε το νομοσχέδιο του για το σύστημα υγείας ο κ. Μανδραβέλης ανέκραξε “Αλληλούια!”. Ήταν μια καθόλα κατάλληλη έκφραση γιατί η επιχειρηματολογία που ακολουθούσε περίτρανα αποδείκνυε το έντονο θρησκευτικό στοιχείο στην έγκριση του κ. Μανδραβέλη.
Ο κ. Μανδραβέλης έδωσε μια σειρά από αριθμημένους λόγους που έκαναν την τελική ψήφιση του νομοσχεδίου ένα χαρμόσυνο γεγονός. Μερικά από τα σημεία:

1) Αργησε πολύ. Πάρα πολύ. Το νομοσχέδιο βρισκόταν πάνω από ένα χρόνο σε διαβούλευση.


Θα περίμενε κανείς ότι ένας φιλελεύθερος θα εκτιμούσε το κατεξοχήν φιλελεύθερο σύστημα με τον ουσιαστικό διαχωρισμό εξουσιών και με την μπόλικη διαβούλευση. Ειδικά όταν το θέμα αφορά την κρατικοποίηση του ⅙ της αμερικάνικης οικονομίας. Μπορεί κ. Μανδραβέλης να δώσει μια ματιά στα Federalist Papers για να ξαναθυμηθεί την διαφορά ενός φιλελεύθερου κράτους και του ηπειρωτικού κράτους μπουλντόζα.

2) Δεν φτάνει μόνο που άργησε, αλλά κατά την διαδικασία της διαβούλευσης, άλλαξε. Ο νόμος είναι πολύ πιο μετριοπαθής απ’ ό,τι υποσχόταν ο Ομπάμα στην προεκλογική του εκστρατεία, καθώς δεν προβλέπει την ίδρυση Εθνικού Συστήματος Υγείας.


Ώστε ένας φιλελεύθερος διαμαρτύρεται για το ότι δεν είχαμε την πλήρη κρατικοποίηση. Το συγκεκριμένο σημείο δεν χρειάζεται περαιτέρω σχόλιο.

3) Δεν φτάνει που άλλαξε, είναι και γεμάτο μερεμέτια της τελευταίας στιγμής. Οπως έγραψε και ο Economist: «Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν μια ομάδα (Δημοκρατικών) βουλευτών, με επικεφαλής τον Μπαρτ Στούπακ από το Μίσιγκαν, πολέμιων των αμβλώσεων, οι οποίοι επείσθησαν μόνον όταν ο Ομπάμα δεσμεύτηκε ότι θα υπογράψει διάταγμα που θα απαγορεύει τη χρηματοδότηση αμβλώσεων με ομοσπονδιακούς πόρους».


Θα περιμέναμε ότι ένας φιλελεύθερος που δεν θέλει εμπόδια στην άσκηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις θα αναγνωρίζει ταυτόχρονα το δικαίωμα του φορολογούμενου που έχει ηθικές ενστάσεις στην συγκεκριμένη επέμβαση να μην είναι υποχρεωμένος να την πληρώσει. Αλλά και ο κοινωνικός φιλελευθερισμός του κ. Μανδραβέλη είναι επιλεκτικός. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το “σε θέματα συνειδήσεως η πολιτεία οφείλει να μην επεμβαίνει” πετιέται από το παράθυρο.

5) Το νομοσχέδιο κατέληξε κάτι σαν το Σχέδιο Ανάν. Πολύπλοκο και μεγάλο. Αυτά τα δημοκρατικά τερτίπια –η διαβούλευση, οι συμβιβασμοί, οι αλλαγές και τα μερεμέτια– έφτιαξαν ένα κείμενο 1.017 σελίδων.


Το τελικό νομοσχέδιο ξεπέρασε κατά πολύ τις 1.017 σελίδες. Ήταν τόσο μεγάλο που η Νάνσι Πελόσι, προέδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, δήλωσε ότι πρώτα θα το ψήφιζαν και μετά θα έβλεπαν τι περιείχε. Δεν πιστεύω ότι τήρησε αυτή την απίστευτη υπόσχεση η κα Πελόσι, και από την επιχειρηματολογία του υποπτεύομαι ότι ο κ. Μανδραβέλης ακολούθησε την ίδια τακτική.

Συνοπτικά, το κόστος για το ομοσπονδιακό κράτος θα φτάσει τα 2.7 τρις τα επόμενα δέκα χρόνια, ενώ για τους ιδιώτες, τις επιχειρήσεις και τις πολιτειακές κυβερνήσεις το κόστος θα ξεπεράσει τα 4.3 τρις δολάρια. Τώρα αναμένεται ότι το κόστος της υγείας θα συνεχίσει να αυξάνεται με πιο γοργούς ρυθμούς ενώ πολλοί στον ιδιωτικό τομέα κινδυνεύουν να χάσουν την υπάρχουσα ιδιωτική τους ασφάλισή. Αλληλούια!

Μόνο που ο κ. Μανδραβέλης δεν αρκείται στο να εγκωμιάζει τον κρατισμό του σήμερα, αισθάνεται υποχρεωμένος και να αγιοποίησει τον αποδεδειγμένα αποτυχημένο κρατισμό του χθες. Έτσι στο “Η «νέα συμφωνία» που άλλαξε τον κόσμο,” που είναι γενναιόδωρο στον έπαινο και φειδωλό στον σκεπτικισμό για τον πιο κρατιστή πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ντελάνο Ρούσβελτ, έχει τέσσερις πηγές. Έναν Έλληνα συγγραφέα που δεν τον γνωρίζω και τους τρεις κρατιστές, John Kenneth Galbraith, Jonathan Alter και Paul Krugman.

Αν ο κ. Μανδραβέλης είχε δώσει μια ματιά και σε φιλελεύθερους οικονομολόγους ίσως να είχε μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση. Π.χ. ο Milton Friedman είχε πει για την οικονομική πολιτική του Roosevelt ότι “παρεμπόδισε την ανάπτυξη, παρέτεινε και αύξησε την ανεργία, δημιούργησε τη βάση για ένα πιο παρεμβατικό και δαπανηρό κράτος.” Αυτή η περιγραφή δεν μοιάζει με κάτι που ένας φιλελεύθερος θα επιθυμούσε.

Στην Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή κατηγορήθηκε συχνά για ανάλγητο φιλελευθερισμό, είναι εμφανές ότι έχουμε χάσει την πυξίδα και στις πολιτικές ταμπέλες. Τα τελευταία χρόνια το πολιτικό μας περιβάλλον μετατοπίσθηκε τόσο πολύ αριστερά, ώστε σοβαροί σοσιαλδημοκράτες, όπως ο κ. Μανδραβέλης, να αυτοπροσδιορίζονται και να γίνονται αποδεκτοί ως φιλελεύθεροι. Τώρα πια που αρχίζουμε σιγά σιγά να απεγκλωβιζόμαστε από τις αυταπάτες της μεταπολίτευσης, ας ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει να είσαι φιλελεύθερος. Ο ορισμός που δίνει εμμέσως μέσο των άρθρων του ο κ. Μανδραβέλης φαίνεται ανεπαρκής.
Συνέχεια