Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Πως ο Κρατισμός σκοτώνει την Τεχνολογική καινοτομία


Ας μην γελιόμαστε. Για να μπορέσει η ανθρωπότητα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις από τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται με την έξοδο μιας μεγάλης μερίδας του παγκόσμιου πληθυσμού από την φτώχεια χρειάζονται επειγόντως τεχνολογικές καινοτομίες που θα επιτρέψουν τη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη. Δυστυχώς όμως η τεχνολογική καινοτομία μοιάζει να αποτελεί ένα ακόμα σημείο όπου ο Αριστερός Κρατισμός και η «προοδευτική» συντήρηση αντιπαρατίθενται με την ανάγκη αλλαγών που επιβάλλει η διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.

Τον περασμένο Γενάρη του 2010 μια παρατεταμένη παγωνιά που έπεσε στους πορτοκαλεώνες της Φλόριδας ανάγκασε την εταιρεία Τροπικάνα- μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στις ΗΠΑ- να ανεβάσει τις λιανικές τιμές του πορτοκαλοχυμού για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις ζημιές και να καλύψει το αυξημένο κόστος παραγωγής που προκάλεσε αυτό το σχετικά σπάνιο (για τα δεδομένα της Φλόριδας) καιρικό φαινόμενο. Το αποτέλεσμα ήταν πως μέχρι τον Ιούλιο του 2010, η τιμή του πορτοκαλοχυμού στις ΗΠΑ είχε διπλασιαστεί σε σχέση με την τιμή του πριν από ακριβώς ένα χρόνο, στη Βρετανία αυξήθηκε κατά 33% ενώ εκτιμήσεις της διεθνούς αγοράς κάνουν λόγο μέχρι και για τριπλασιασμό της τιμής του το φθινόπωρο.

Η καταστροφή γεωργικών καλλιεργειών από την παγωνιά δεν είναι κάτι το καινούργιο. Συνήθως οι αγρότες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πιο ανεπτυγμένες χώρες χάνουν δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο εξαιτίας αυτού του καιρικού φαινομένου. Για παράδειγμα, τον Ιανουάριο του 2007, μια παγωνιά στην Καλιφόρνια κόστισε στους ντόπιους παραγωγούς περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο δολάρια καθώς έπληξε την παραγωγή πορτοκαλιών, αβοκάντος και φραουλών. Παρόμοια παγωνιά το 1990 δημιούργησε ζημιές ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων και είχε ως αποτέλεσμα 12,000 εργαζόμενοι στον τομέα της παραγωγής και επεξεργασίας κίτρων (citrus) να χάσουν τη δουλειά τους. Το 2002, οι τιμές του μαρουλιού στις ΗΠΑ εκτινάχθηκαν στα ύψη ως αποτέλεσμα παγωνιάς που έπληξε τις Πολιτείες της Αριζόνας και της Καλιφόρνιας.

Η Τεχνολογία μπορεί-ή καλύτερα, θα μπορούσε- να περιορίσει αυτές τις ζημιές αν το Κράτος δεν έβαζε κάθε είδους εμπόδια στην τεχνολογική καινοτομία, εμπόδια τα οποία αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα του τι καλούνται να αντιμετωπίσουν επιστήμονες και επιχειρηματίες που έχουν μέσα τους το μεράκι της Δημιουργίας δείχνοντας ταυτόχρονα πως η στρεβλή και αντιορθολογική κρατική πολιτική αποτελούν τα πραγματικά εμπόδια στην επίτευξη της πολυπόθητης βιώσιμης ανάπτυξης.

Οι αγρότες σήμερα αντιμετωπίζουν τις καταστροφές από παγωνιά με απίστευτα πρωτόγονες μεθόδους. Αυτές οι μέθοδοι περιλαμβάνουν τη χρήση «θερμού καπνοὐ» (smudge pot burning), τη χρήση μηχανών αέρα για τη μετακίνηση των ψυχρών αέριων μαζών και το ψέκασμα νερού στα φυτά με σκοπό τη δημιουργία ενός στρώματος προστατευτικού πάγου. Η μόνη λύση υψηλής τεχνολογίας που υπάρχει έχει μπει στην κατάψυξη, καταδικασμένη σε αυτή την κατάσταση από τους γραφειοκράτες κρατιστές και διάφορους λογής «προοδευτικούς» οικολόγους.

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, επιστήμονες τόσο σε ιδιωτικά ερευνητικά κέντρα όσο και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας ανέπτυξαν μια καινούργια τεχνολογία για να περιορίσουν τις ζημιές από παγωνιά. Συγκεκριμένα είχε ανακαλυφθεί πως ένα μη παθογόνο βακτήριο (Pseudomonas syringae) το οποίο στο φυσικό περιβάλλον συνήθως ζει στις επιφάνειες των φυτών, περιέχει μια πρωτεΐνη (Ina protein) η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την καταστροφή των καλλιεργειών από τη παγωνιά. Για το λόγο αυτό, οι επιστήμονες αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μετάλλαξη (mutant) αυτού του βακτηρίου η οποία δεν θα περιείχε την πρωτεΐνη Ina. Η ιδέα ήταν πως ψεκασμός των καλλιεργειών με αυτή τη βακτηριακή μετάλλαξη θα εμπόδιζε την καταστροφή τους από παγωνιά καθώς θα εμπόδιζε το φυσικό βακτήριο να αναπτυχθεί στις επιφάνειες των φυτών. Η μετάλλαξη αυτή του βακτηρίου δημιουργήθηκε στο εργαστήριο μέσω γενετικής μηχανικής και είχαν ήδη ξεκινήσει τα σχέδια για τους πρώτους πιλοτικούς ψεκασμούς. Και τότε εμφανίστηκαν στον ορίζοντα το Κράτος και οι οικολόγοι.

Το Αμερικανικό Υπουργείο Περιβάλλοντος, υπό την πίεση διαφόρων οικολογικών οργανώσεων, κατέταξε τη νέα βακτηριακή μετάλλαξη στην κατηγορία των παρασιτοκτόνων διότι, με βάση τη λογική των γραφειοκρατών, το φυσικό βακτήριο είναι παράσιτο καθώς είναι υπεύθυνο για την παγωνιά των φυτών. (Με την ίδια λογική, κάποιος θα μπορούσε να κατατάξει και τους σκουπιδοτενεκέδες στα παρασιτοκτόνα, μιας και εμποδίζουν την ανάπτυξη τρωκτικών (αρουραίων) στους ανθρώπινους οικισμούς). Εκείνη την εποχή, μια πληθώρα επιστημόνων είχαν γράψει άρθρα στα οποία αποδεικνύονταν πως η βακτηριακή μετάλλαξη δεν αποτελούσε κίνδυνο ούτε για το περιβάλλον ούτε και για τους ανθρώπινους πληθυσμούς.

Δυστυχώς οι γραφειοκράτες (σημείωση: οι Αμερικανοί γραφειοκράτες, όπως και οι Έλληνες συνάδελφοί τους, είναι συνήθως άνθρωποι με ελάχιστες επιστημονικές γνώσεις που περισσότερο ενδιαφέρονται να δώσουν την εντύπωση του άτεγκτου μαχητή παρά να προσφέρουν ουσιαστικές λύσεις) είχαν άλλη γνώμη και επέβαλλαν τη διενέργεια ιδιαίτερα χρονοβόρων και δαπανηρών μελετών για να αποδειχθεί το αυτονόητο. Και για να μπορέσει ο αναγνώστης να εκτιμήσει το μέγεθος της υποκρισίας, αξίζει να σημειωθεί πως η χρήση βακτηριδίων (όπως και χημικών) είναι ελεύθερη στις ΗΠΑ και σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, εφόσον γίνεται σε εκτάσεις μικρότερες των 40 στρεμμάτων. Το αποτέλεσμα αυτής της κρατικής παρέμβασης ήταν πως καμία εταιρεία δεν εμφανίστηκε διατεθειμένη να πληρώσει για τους πιλοτικούς ψεκασμούς, με αποτέλεσμα η τεχνολογία να εγκαταλειφθεί. Και ενώ βέβαια οι διάφοροι αριστεριστές οικολόγοι μπορούν να υπερηφανεύονται για τη νίκη τους, δυστυχώς όμως τα αποτελέσματα του ανορθολογισμού τους τα πληρώνουν σήμερα οι καταναλωτές, όχι μόνο σε σχετικά πλούσιες χώρες όπως οι ΗΠΑ αλλά και σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπου με μέσα εισοδήματα της τάξης του $1 την ημέρα τους είναι αδύνατο να αντεπεξέλθουν στις υψηλές τιμές των γεωργικών προϊόντων.

Ας ελπίσουμε πως κάποτε η Επιστήμη και η Τεχνολογία θα απελευθερωθούν από τα δεσμά του Κράτους. Είναι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για ένα βιώσιμο (και άρα καλύτερο) μέλλον.
Συνέχεια

Η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος της


Η Ελλάδα είναι μια χώρα που σκοπό έχει να παρέχει εισόδημα, υπηρεσίες και άλλα αγαθά στο κράτος της. Μπορεί στο σχολείο να μάθατε ότι ο σκοπός της ελληνικής επανάστασης ήταν οι Έλληνες να αποκτήσουν της ελευθερία τους, αλλά αυτή είναι μια εντελώς διαστρεβλωμένη εξιστόρηση των γεγονότων. Η επανάσταση του 21 μας έδωσε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μια οντότητα που θα μπορούσε να συντηρήσει και να νταντέψει ένα κράτος.

Αν έχετε συχνά επαφές με το ελληνικό κράτος μπορεί ακόμα να κάνετε το λάθος και να νομίζετε ότι υπάρχει για να σας εξυπηρετήσει. Μπείτε μια μέρα σε μια δημόσια υπηρεσία και πριν κάνετε τίποτα, απλά σκεφτείτε ότι δεν είσθε εκεί για δική σας δουλειά αλλά για να εξυπηρετήσετε αυτούς που βρίσκονται πίσω από τα γραφεία. Τότε θα καταλάβετε, για πρώτη φορά στη ζωής σας, το πόσο λογικός και αποτελεσματικός είναι ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού κράτους.

Αν η εξυπηρέτηση σας ήταν ο σκοπός του κράτους το ωράριο των υπηρεσιών δεν θα ήταν τέτοιο που θα σας υποχρέωνε να χάνετε εργάσιμες μέρες για συνήθως περιττές διαδικασίες και πιστοποιητικά. Οι εργάσιμες ώρες του δημοσίου σκοπό έχουν να προσδιορίσουν ένα συνήθως προαιρετικό χρονικό πλαίσιο κατά την διάρκεια του οποίου οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα δίνουν το παρόν σε διάφορους τόπους συγκέντρωσης. Αυτό το χρονικό πλαίσιο είναι απαραίτητο γιατί ειδάλλως δεν θα μπορούσαμε να έχουμε απεργίες.

Βλέπετε το τηλέφωνο στο γραφείο του υπάλληλου και νομίζετε ότι υπάρχει για όταν χρειαστεί να επικοινωνήσετε με την υπηρεσία - λάθος. Αν αυτός ήταν ο σκοπός, κάποιος θα το σήκωνε το ρημάδι όταν παίρνατε.

Νομίζετε ότι ο φόρος είναι το τίμημα για μια σειρά δημόσιων αγαθών που απολαμβάνετε. Αντιθέτως, φόρος είναι το τίμημα για μια σειρά αγαθών που απολαμβάνουν οι του δημοσίου.

Τα σκουπίδια δεν μαζεύονται, ο μικρός πηγαίνει σχολείο αλλά δεν ξέρει να γράψει το όνομα του, τα νοσοκομεία είναι ρώσικη ρουλέτα και η αστυνομία κέντρο συλλογής “παραπόνων” σχετικά με το έγκλημα.

Εάν για κάποιο λόγο σας είχε διαφύγει μέχρι τώρα, η Ελλάδα υπάρχει γιατί η οντότητα που λέγεται ελληνικό κράτος χρειάζεται μια δούλα.
Συνέχεια

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Το Σχέδιο Μάρσαλ και η ένδοξη γενιά της "αμάκας"


Για όλους αυτούς που πιστεύουν πως η μόνη λύση για τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας είναι το κρατικό χρήμα, το "Σχέδιο Μάρσαλ" και η υποτιθέμενη επιτυχία του είναι κάτι σαν ιερή αγελάδα. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουν κουραστεί να προτείνουν, σε κάθε αφορμή, από το σεισμό στην Αϊτη μέχρι την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, νέα υπερφιλόδοξα "Σχέδια Μάρσαλ" σαν τη μόνη σωτηρία . Αυτό το δρόμο, φαίνεται να ακολουθούν τελευταία και οι εγχώριοι πεφωτισμένοι εκσυγχρονιστές του μεσαίου χώρου αλλά και πολλοί "φιλελεύθεροι" , που χρησιμοποιούν το Σχέδιο Μάρσαλ , σαν επιχείρημα για να αποδείξουν πως η έξωθεν κρατική βοήθεια είναι ευεργετική για την οικονομία μιας χώρας.

Μάλιστα, σε άρθρο του στην "Καθημερινή", πριν λίγες εβδομάδες, ο Πάσχος Μανδραβέλης έδειξε να πιστεύει πως η επιτυχία του Σχεδίου Μάρσαλ θα έπρεπε να πείσει τη γερμανική κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις όποιες ενστάσεις της, και προφανώς να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη των φορολογουμένων της και να χρηματοδοτήσει τόσο εμάς όσο και τις υπόλοιπες προβληματικές ευρωπαϊκές χώρες . Έτσι, αντιπαραβάλλει τις "επιπολαιότητες" και τον λαϊκισμό της Μέρκελ με εκείνα τα χρυσά χρόνια του Σχεδίου Μάρσαλ, τότε που «σώφρονες πολιτικοί ηγέτες της άλλης πλευράς του Ατλαντικού θυσίασαν μέρος της τρέχουσας ευημερίας του λαού τους και αποφάσισαν να ανασυγκροτήσουν τη γερασμένη από πολέμους ήπειρο…» . Φυσικά, "το τελικό αποτέλεσμα ήταν ευεργετικό" τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Ευρώπη .Σύμφωνα,λοιπόν, με αυτή την αφήγηση, όπως το Σχέδιο Μάρσαλ έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη της μεταπολεμικής Ελλάδας , έτσι και τώρα τα δάνεια του Μνημονίου ή ακόμη καλύτερα ένας μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα είναι το εφαλτήριο για την οικονομική απογείωση της χώρας. Όμως, αν διαβάσουμε λίγο καλύτερα την ιστορία, μακριά από ψυχροπολεμικούς και κεϋνσιανούς μύθους, θα διαπιστώσουμε πως αυτή η ειδυλλιακή εικόνα για το Σχέδιο Μάρσαλ απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Στο πολύ σημαντικό άρθρο του «The Marshall Plan: Myth and Realities» ,ο γνωστός αμερικάνος οικονομολόγος Tyler Cowen, μας προσφέρει μια διαφορετική οπτική πάνω στο Σχέδιο Μάρσαλ. Ας παραβλέψουμε τα δισεκατομμύρια δολλάρια που στοίχισε στον αμερικάνο φορολογούμενο, τις αδιαφανείς σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των αμερικάνικων εταιρείων που χρηματοδοτήθηκαν από τα κεφάλαια του Σχεδίου , και ας επικεντρωθούμε στα θέματα που αφορούν πιο άμεσα εμάς τους Ευρωπαίους. Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως η συμβολή του Σχεδίου στη μεταπολεμική ανάπτυξη των ευρωπαϊκών χωρών ήταν μάλλον αμελητέα, αν όχι αρνητική . Σύμφωνα με το άρθρο, η χώρα που έλαβε την μεγαλύτερη βοήθεια, η Μ. Βρετανία, είχε την πιο μικρή μεταπολεμική ανάπτυξη από όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, άλλες χώρες που έλαβαν μεγάλα ποσά βοήθειας, όπως η Ελλάδα και η Αυστρία , γνώρισαν ρυθμούς ανάπτυξης μόνο όταν τα κεφάλαια του Σχεδίου τελείωσαν ή μειώθηκαν σημαντικά. Υπάρχουν, τέλος, και χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, που έλαβαν βοήθεια,αλλά που η ανάπτυξη είχε αρχίσει πολύ πιο πριν.

Ένα άλλο χρήσιμο συμπέρασμα από το άρθρο του Tyler Cowen ,είναι πως το Σχέδιο δεν βοήθησε την ελεύθερη οικονομία στη Γηραιά Ήπειρο. Στην πραγματικότητα το Σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το όνειρο κάθε γραφειοκράτη : η διεθνοποίηση του πολυδάπανου, κεϋνσιανού New Deal, που εφαρμόστηκε στο εσωτερικό των Η.Π.Α. από το 1932 και μετά . Το Σχέδιο,ευνοούσε τον κρατικό σχεδιασμό, από την ίδια του φύση,όπως κάθε φορά που μεταφέρονται χρήματα από μια κυβέρνηση σε μια άλλη,αλλά και λόγω της κρατικίστικης φιλοσοφίας των New Dealers που ήταν επικεφαλείς του. Όμως το πρόβλημα της Ευρώπης δεν ήταν η έλλειψη κεφαλαίων, αλλά η ελλειψη σωστής οικονομικής πολιτικής και ο υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός που διατηρούνταν στην οικονομία από τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της κυριαρχίας των Ναζί . Αυτό τον παρεμβατισμό έκαναν ότι μπορούσαν για να τον διαιωνίσουν οι εγκέφαλοι του Σχεδίου Μάρσαλ.

Στη Γαλλία το Σχέδιο επιδότησε πολιτικές πανάκριβες και βλαπτικές για την οικονομία, ενίσχυσε τον παραδοσιακό γαλλικό συγκεντρωτισμό ενώ έδωσε τα απαραίτητα κεφάλαια για τους πολέμους στην Ινδοκίνα και στη Βόρεια Αφρική. Στην Αγγλία, εκτός του ότι παρείχε και εδώ τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να διεξάγουν τους πανάκριβους και άχρηστους αποικιακούς πολέμους της δεκαετίας του '50, χρηματοδότησε τα σοσιαλιστικά πειράματα των Εργατικών και την οικοδόμηση του κράτους πρόνοιας. Στην Ιταλία πάλι , οι Αμερικάνοι συνέχεια εξέφραζαν ανησυχίες για την εμμονή που έδειχνε η ιταλική κυβέρνηση με τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ενώ η μόνιμη συνταγή που πρότειναν ήταν φαραωνικά προγράμματα δημοσίων έργων, όπως αυτά που εκπόνησε το New Deal στις Η.Π.Α. της δεκαετίας του '30 .Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το παράδειγμα της Γερμανίας. Στη Γερμανία, η Συμμαχική Επιτροπή που έλεγχε την οικονομία της χώρας τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια,διατήρησε τους οικονομικούς ελέγχους της ναζιστικής περιόδου, απαγόρευσε το διεθνές εμπορίο τα έτη 1945-1946 ενώ αύξησε τους φόρους κατά 50%. Η ανάκαμψη άρχισε μόνο το 1948 όταν ο φιλελεύθερος Υπουργός Οικονομικών της αγγλοαμερικανικής Ζώνης Λούντβιχ Ερχαρτ κατήργησε εν μια νυκτί όλους τους οικονομικούς ελέγχους, παρά την αντίθεση των Συμμάχων. Η ανάκαμψη ήταν άμεση και εντυπωσιακή ενώ η βοήθεια άρχισε να καταφτάνει αρκετούς μήνες μετά.

Επίσης, παρότι το Σχέδιο Μάρσαλ ενίσχυσε τους εμπορικούς δεσμούς μεταξύ των δυο πλευρών του Ατλαντικου, από την άλλη μεριά έκλεισε άλλους εμπορικούς δρόμους. Όλες οι χώρες που υπάγονταν στο Σχέδιο , δεσμεύονταν ότι δεν θα εξάγουν στο ανατολικό μπλοκ προϊόντα που συνδέονται με στρατιωτικές ανάγκες. Μόνο που αυτές οι "στρατιωτικές ανάγκες" ερμηνεύτηκαν με τόσο ευρύ τρόπο που περιελάμβαναν τα περισσότερα μηχανήματα, χημικά και φάρμακα (μέχρι και γραφομηχανές) με αποτέλεσμα να παγώσει το εμπόριο μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης.

Στην Ελλάδα, καθ 'όλη τη διάρκεια του Σχεδίου, η μόνιμη συνταγή των Αμερικάνων γραφειοκρατών ήταν ακόμη πιο σφικτοί έλεγχοι τιμών και συναλλάγματος. Και φυσικά το άφθονο χρήμα που έρρεε εφησύχαζε τις ντόπιες κυβερνήσεις και έτσι δεν προχωρούσαν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις . Μόνο όταν η βοήθεια μειώθηκε στα 25 εκατομμύρια δολλάρια το 1953, η ελληνική κυβέρνηση είχε το απαραίτητο κίνητρο και μπόρεσε να ισοσκελίσει για πρώτη φορά τον προϋπολογισμό της.

Η μεγαλύτερη, όμως, ζημιά που έκανε το Σχέδιο Μάρσαλ στην Ελλάδα, ήταν στη νοοτροπία του Νεοέλληνα, αφού έθεσε, μεταπολεμικά, τις βάσεις για την ιδεολογία της...αμάκας! Όπως μας θυμίζει ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους" η λέξη της αργκό "αμάκα" (που μεταφράζεται ως "δωρεάν, με έξοδα άλλου, τζαμπατζίδικα" ) "προέρχεται, απ' το AMAG, που είναι τα αρχικά του Aμερικάνικη Αποστολή Βοήθειας προς την Ελλάδα". Οπότε, αμάκα σήμαινε αρχικά τρώω τα χρήματα της αμερικάνικης βοήθειας. Και πράγματι ,στη "χρυσή εποχή" του Σχεδίου Μάρσαλ, πολιτικοί και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες ξεκοκάλισαν τη βοήθεια, η διαφθορά αυξήθηκε κατακόρυφα και κάθε μέρα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ήταν γεμάτα με νέα σκάνδαλα. Ευτυχώς, η βοήθεια τελείωσε σύντομα και έτσι η Ελλάδα μπόρεσε να δει ουσιαστική ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια. Ώσπου ήρθε η είσοδος στην τότε ΕΟΚ, και η παλιά καλή συνήθεια της αμάκας έγινε ξανά εθνικό σπορ . Αυτή τη φορά μάλιστα η λεία ήταν πολύ μεγαλύτερη , αφού είχαμε στη διάθεση μας ένα Σχέδιο Μάρσαλ χωρίς ημερομηνία λήξεως. Όμως, και οι συνέπειες ήταν πολύ χειρότερες. Τα γενναιόδωρα ευρωπαϊκά πακέτα βοήθησαν τους πολιτικούς να διατηρήσουν την εξουσία τους , το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο να αποκομίσει τεράστια κέρδη, τις συντεχνίες του δημόσιου τομέα να αποκτήσουν προνόμια και τους περισσότερους από μας να ζήσουμε μια ζωή πέρα από τις δυνατότητες μας. Όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων που δέχτηκε η χώρα μας, τελικά καθυστέρησε μοιραία τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, μιας και μας έδινε την ψευδαίσθηση πως , ακόμη και αν φυτοζωεί, το σύστημα δεν επρόκειτο να καταρρεύσει.

Πίσω από την εκσυγχρονιστική ρητορική , πίσω από τις περισπούδαστες αναλύσεις περί "νέου Σχεδίου Μάρσαλ", "νέων ευρωπαϊκών μηχανισμών" και "εμβάθυνσης της ενοποίησης" , πίσω από εύηχους όρους όπως η "ευρωπαϊκή αλληλεγγύη",ίσως τελικά δεν βρίσκεται τίποτε άλλο παρά κάτι πολύ παλιό και δοκιμασμένο στην ελληνική ιστορία : το στράγγισμα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και η πατροπαράδοτη ιδεολογία της αμάκας.
Συνέχεια

Οι εκατό κορυφαίοι στοχαστές του 2010 : Γιώργος Παπανδρέου ή ... Ρον Πολ;


Δικαίως, η είδηση πως ο Γιώργος Παπανδρέου κατέλαβε την 79η θέση στη λίστα του περιοδικού "Foreign Policy" με τους εκατό κορυφαίους στοχαστές του 2010, μονοπώλησε το ενδιαφέρον των ελληνικών ΜΜΕ. "Ο Παπανδρέου στοχαστής" έγινε το πιο σύντομο ανέκδοτο της χρονιάς και χάρισε άφθονες στιγμές γέλιου στη σκυθρωπή Ελλάδα της κρίσης . Δυστυχώς, όμως, και τις υπόλοιπες επιλογές του περιοδικού τις χαρακτηρίζει η ίδια...έλλειψη έμπνευσης . Η λίστα περιλαμβάνει άφθονους διανοούμενους της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας , που ταιριάζουν άλλωστε στο ιδεολογικό προφίλ του "Foreign Policy", και μια πλειάδα πολιτικών που έχει τόση σχέση με την διανόηση ,όση ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τη μονογαμία. Δεν λείπουν , βέβαια, και κάποιες ενδιαφέρουσες, αν και μετρημένες στα δάχτυλα, εναλλακτικές επιλογές. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει η 19η θέση που κατέλαβε ο βουλευτής των Ρεπουμπλικάνων Ρον Πολ . Το περιοδικό συμπεριέλαβε τον Πολ στη λίστα, επειδή, όπως γράφει, "ενέπνευσε το "Tea Party" του σκεπτόμενου ανθρώπου". Και συνεχίζει:

"Μπορεί να μην κέρδισε ούτε μια από τις προκριματικές εκλογές στον αγώνα για το προεδρικό χρίσμα του 2008, αλλά ο Ρον Πολ ήταν αυτός που αποτέλεσε το προανακρουσμα της συντηρητικής πολιτικής της εποχής του Ομπάμα . Με τις ακραιφνείς φιλελεύθερες πολιτικές επιδιώξεις του-κατάργηση της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας, αποχώρηση από τον Ο.Η.Ε. και το ΝΑΤΟ- και την ,ξεκάθαρα εκπεφρασμένη, εκκεντρικότητά του, αυτός ο μαιευτήρας που έγινε βουλευτής του Τέξας, συχνά έμοιαζε περισσότερο σαν υποψήφιος τρίτου κόμματος παρά σαν Ρεπουμπλικάνος. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια, η πολιτική των Ρεπουμπλικάνων κινήθηκε αποφασιστικά προς την κατεύθυνση του Ρον Πολ. Το άμορφο αλλά παθιασμένο κίνημα των "Tea Parties" ενστερνίζεται ένα παρόμοιο όραμα ενός ριζικά μικρότερου ομοσπονδιακού κράτους . Και αν οι αφοσιωμένοι υποστηρικτές της Σάρα Πέιλιν έλκονται από την προσωπικότητά της, αυτοί του Πολ έλκονται από τις ιδέες του : αυστηρή ερμηνεία του συντάγματος, αμφιβολίες σχετικά με την αμερικάνικη επέμβαση στο εξωτερικό, πεποίθηση πως η μείωση του μεγέθους του κράτους πρέπει να γίνει με κάθε κόστος. Οι πιθανότητες του Πoλ για το 2012 μπορεί να είναι πολύ μικρές, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι μισοί υποστηρικτές των Tea Parties συμφωνούν με τις ιδέες του. "Οδηγούμε αυτή τη χώρα στη χρεωκοπία και χρειαζόμαστε μια παλιρροιακή αλλαγή", είπε σε ένα πλήθος διαδηλώτων εναντίον των φόρων που τον επευφημούσε . Με τη φλόγα των Tea Parties να τροφοδοτεί αυτή τη χρονιά τα κέρδη των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσσο και να βοηθάει την εκλογή του γιου του Πολ, Ράντ στη Γερουσία, αυτή η παλιρροιακή αλλαγή μοιάζει τελικά να φτάνει στην...ακτή."

Αν λοιπόν, πρέπει να εντρυφήσετε στο έργο κάποιου στοχαστή από τη λίστα του "Foreign Policy", αφήστε στην άκρη τον Γιώργο Παπανδρέου και προτιμήστε Ρον Πολ. Οι λύσεις που προτείνει ο βουλευτής από το Τέξας είναι πολύ πιο χρήσιμες για τη χώρα μας από τον "σοσιαλισμό της επαιτείας" του Έλληνα πρωθυπουργού.

[Διαβάστε επίσης : "Ποιός είναι ο Ρον Πολ;" ]
Συνέχεια

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Η “Σπίθα” του Μίκη στα αποκαΐδια της μεταπολίτευσης


Οι πολιτικές απόψεις του Μίκη Θεοδωράκη έχουν ένα κοινό στοιχείο με την μουσική του, είναι δημοφιλείς. Η διαφορά τους έγκειται στο ότι η μουσική του είναι διαχρονικά δημοφιλής, ενώ για τις πολιτικές του απόψεις, μπορείς να είσαι σίγουρος για την δημοφιλία τους μόνο κατά την περίοδο διακήρυξης τους. Δεν ξέρω πόσοι από το κοινό που τον παρακολουθούσε και πόσοι από αυτούς στους οποίους απευθύνεται τώρα ο κ. Θεοδωράκης, θα μπορούσαν να καταλάβουν ότι κάποτε ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου του... Κώστα Μητσοτάκη.

Λόγο ηλικίας δεν είχα την δυνατότητα να παρακολουθήσω όλη ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της πορείας του πολιτικά αναμεμιγμένου Μίκη Θεοδωράκη. Από τότε όμως που μπορούσα να έχω αντίληψη των πολιτικών του πεπραγμένων, έχω παρατηρήσει ότι οι διακηρύξεις του μεγάλου μουσικοσυνθέτη έχουν το εξής χαρακτηριστικό: είναι ένα μεγάφωνο της όποιας μοδάτης ιδέας ή αντίληψης βρίσκεται στην επικαιρότητα.

Το 2009 σε μια συνέντευξη του είχε περιγράψει “τα χειρότερα χρόνια του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη”:

“η αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, βλέποντας το θέμα πολιτικά, αλλά και συναισθηματικά, θεώρησαν τη συμμετοχή μου στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ως προδοσία, κι αυτό είχε ως συνέπεια μια συμπεριφορά απέναντί μου ανελέητη. Οι περισσότεροι φίλοι μου χάθηκαν, τα έντυπα της αριστεράς με αντιμετώπιζαν με υποτίμηση, σαρκασμό και ειρωνεία. Από την άλλη μεριά οι δεξιοί, που με είχαν για αρχικομμουνιστή, δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι είμαι μαζί τους. Και βρέθηκα στο απόλυτο κενό, σ' ένα ψυχολογικό χάος, που δεν το είχα μόνο εγώ, αλλά και η οικογένειά μου. Ηταν μια πολύ τραγική εμπειρία”


Δηλαδή τα “χειρότερα του χρόνια” δεν έχουν να κάνουν με το τι έκανε ή δεν έκανε ως υπουργός, αλλά με το “απόλυτο κενό” και το “ψυχολογικό χάος” μιας κίνησης που, αντίθετα με τα προσδοκώμενα, τον έκανε πλατιά αντιδημοφιλή.

Βλέποντας όλα αυτά που έχουν γίνει από το 74 και μετά το ερώτημα που γεννάται και λόγο του κινήματος πολιτών Σπίθα του κ. Θεοδωράκη, είναι αν αυτό που χρειαζόμαστε ως έθνος τώρα είναι ακόμα πιο πολύ κολακεία εκ των άνω.

Στην ομιλία του ο κ. Θεοδωράκης:

“υποστήριξε ότι με την υπογραφή του Μνημονίου, η κυβέρνηση έχει εκχωρήσει τα κυριαρχικά μας εθνικά δικαιώματα στους δανειστές μας, λέγοντας ότι λησμονήθηκαν οι αγώνες του ελληνικού λαού για ανεξαρτησία.”

“Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ενώ ανέλαβε την εξουσία για να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη, την οδήγησε στην κηδεμονία των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.”


Επίσης:

“Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο κτίριο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, παρουσία του κ. Κακογιάννη, επιχειρηματιών και πλήθος κόσμου.”


Η επιλογή του κτιρίου του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη πιστεύω ήταν το καταλληλότερο βήμα για αυτή την ομιλία. Οι οργανωτές άθελα τους τόνισαν την ειρωνεία της όλης κατάστασης. Σε ρεπορτάζ για την ανέγερση του μαθαίνουμε ότι:

“Το συνολικού εμβαδού 6.810 τ.μ. κτίριο, στο οποίο θα λειτουργήσει και εστιατόριο (κλειστό και υπαίθριο) χρηματοδοτήθηκε από την προσωπική περιουσία του Μ. Κακογιάννη και στη συνέχεια εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Πολιτισμός» που συγχρηματοδοτείται από το υπουργείο Πολιτισμού και την Ευρωπαϊκή Ενωση (συνολικώς το έργο κόστισε 9,67 εκατ. ευρώ).”
Συνέχεια

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Η άλλη όψη του ιρλανδικού "θαύματος"



-Η κρατική σιδηροδρομική εταιρεία ξοδεύει 6.500 ευρώ σε...σοκολάτες για τα εγκαινια ενός νέου σταθμού.

-Ο κρατικός αερολιμένας ανακοινώνει πως ο νέος διάδρομος θα δοθεί σε λειτουργία το 2009 με κόστος 200 εκατομμύρια ευρώ. Τελικά, ανοίγει μόλις αυτό το μήνα και κόστιζει 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς μάλιστα να έχει ολοκληρωθεί.

-Το τούνελ που ενώνει την πρωτεύουσα με το λιμάνι της υπολογίζεται πως θα κοστίσει 220εκατομμύρια ευρώ. Το τελικό κόστος εκτοξεύεται στα 800.

-Δικαστηρίο που ερευνά...ιστορικά γεγονότα του μακρινού παρελθόντος έχει στοιχίσει στο φορολογούμενο πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια τα τελευταία 13 χρόνια. Το 2008 συνήλθε μόνο τρείς φορές. Γι αυτή τη χρονιά, ένας από τους δικηγόρους του σώματος πληρώθηκε από το κράτος με 760.000 ευρώ.

-Η κυβέρνηση ανακοινώνει μείωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων αλλά με μια συμφωνία της τελευταίας στιγμής εξαιρούνται οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι μάλιστα πετυχαίνουν και πρόωρη συνταξιοδότηση, με παχυλές συντάξεις και υπέρογκα αφορολόγητα εφάπαξ.

Και αν σας φαίνεται οικείο αυτό το σκηνικό, μην ξεγελιέστε. Δε βρισκόμαστε στην Ελλάδα, αλλά στη "φιλελεύθερη" Ιρλανδία, όπως τουλάχιστον την περιγράφει ένας ντόπιος, ο "αιρετικός" δημοσιογράφος Kevin Myers σε άρθρο του, για το βρετανικό "Spectator".

Σύμφωνα με το Myers στην Ιρλανδία συνυπάρχουν δύο οικονομίες : από τη μια μεριά, ένας ανθηρός και δυναμικός ιδιωτικός τομέας , που λόγω των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και της μείωσης της φορολογίας, εξακολουθεί , ακόμη και τώρα, στο μέσο της βαθιάς κρίσης, να τα πηγαίνει πολύ καλα. Η βιομηχανική παραγωγή σημείωσε αύξηση 12% τον τελευταίο χρόνο, και οι εξαγωγές κατα κεφαλήν, βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με αυτές της Γερμανίας. Και από την άλλη , υπάρχει η τραγωδία του δημόσιου τομέα. Ένα "οικονομικό Τσέρνομπιλ" ,όπως το χαρακτηρίζει ο Ιρλανδός δημοσιογράφος, ένα όργιο σπατάλης και κακοδιαχειρισης, που δεν διαφέρει και τόσο από τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος και στην Ελλάδα . Μάλιστα, τα σχετικά στοιχεία επιβεβαιώνουν την περιγραφή του Myers, αφού οι κρατικές δαπάνες εκτοξεύθηκαν τα τελευταία 10 χρόνια.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, μοιραία στάθηκε η απόφαση των πολιτικών ελίτ της χώρας για είσοδο στη ζώνη του ευρώ. Τα τεχνητά χαμηλά επιτόκια που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη χώρα, οδήγησε στην οικονομική φούσκα στα ακίνητα . Και βέβαια,όπως συνήθως συμβαίνει, η αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού (εδώ με τη μορφή της ρύθμισης των επιτοκιών από την ΕΚΤ),αντιμετωπίζεται από τις κυβερνήσεις με ακόμη μεγαλύτερη παρέμβαση , που οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Η διάσωση του τραπεζικού τομέα της Ιρλανδίας, με δισεκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα των φορολογουμένων , "κοινωνικοποίησε" τις ζημιές των τραπεζών,οδήγησε το έλλειμμα στα ύψος-ρεκόρ του 32% και έφερε την άλλοτε ευημερούσα χώρα ένα βήμα πριν από την πτώχευση.

Ένα σπάταλο Δημόσιο. Η τυφλή πίστη στο ευρώ, αυτό το ουτοπικό εγχείρημα της γραφειοκρατίας των Βρυξέλλων (για το οποίο, όλοι οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι είχαν προειδοποιήσει ).Ένας κρατικά ευνοημένος τραπεζικός τομέας (το "υιοθετημένο ξαδελφάκι του κράτους", όπως τον αποκάλεσε ο Kevin Myers). Όλα αυτά μαζί δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοκτεϊλ που γονάτισε την ιρλανδική οικονομία, ακύρωσε σε μεγάλο βαθμό τα οφέλη των μεταρρυθμίσεων των προηγούμενων δεκαετιών και εξανέμισε (ευτυχώς όχι ακόμη ολοκληρωτικά) ότι κατάφεραν με το δημιουργική τους εργασία εκατομμύρια Ιρλανδοί του ιδιωτικού τομέα. Και εδώ βρίσκεται και η τραγωδία της ιρλανδικής περίπτωσης.
Συνέχεια

Η Πανδημία της Παχυσαρκίας ως αποτέλεσμα του κρατικού παρεμβατισμού


Πρόσφατα στο Μπλε Μήλο δημοσιεύτηκε άρθρο που εξέταζε από φιλελεύθερη σκοπιά (και εν τέλει καυτηρίασε) την εκστρατεία κατά της παχυσαρκίας που έχει κηρύξει η Μισελ Ομπάμα στις ΗΠΑ. Όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί από τους αναγνώστες του μπλογκ που είτε δεν μπορούν ακόμα να θεωρήσουν τον κόσμο έξω από τα κουτάκια του κρατισμού με τα οποία ανατρεφόμαστε στην Ελλάδα είτε είναι φιλελεύθεροι «εσωτερικού» θεώρησαν την κριτική άστοχη και υπερβολική. Ας δούμε λοιπόν λίγο πιο προσεκτικά το θέμα για να κατανοήσουμε ίσως καλύτερα πως η παρέμβαση της κας Ομπάμα δεν μπορεί να έχει καμία τύχη διότι απλούστατα δεν κατευθύνεται στην πηγή του προβλήματος της παχυσαρκίας που είναι το Κράτος και οι παρεμβάσεις του στην οικονομία.

Η παχυσαρκία είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα Υγείας στις ΗΠΑ. Σε μια δημοσίευση τους το 1998 οι Finklestein et al. προσδιόριζαν πως η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας απορροφούσε το 10% των δαπανών Υγείας στις ΗΠΑ, με τους μισούς Αμερικανούς να είναι είτε παχύσαρκοι είτε υπέρβαροι (υπάρχει διαφορά στους δύο όρους). Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για τους σοσιαλιστές και κρατιστές να καταδείξουν μια καραμπινάτη αποτυχία της ελεύθερης αγοράς: η έλλειψη κρατικών ρυθμίσεων και «καλοπροαίρετων» κρατικών παρεμβάσεων αφήνει τους καταναλωτές να οδηγηθούν από τους «κακούς» καπιταλιστές σε επικίνδυνες και θανατηφόρες διατροφικές επιλογές. Δυστυχώς όμως (και) αυτή η σοσιαλιστική αφήγηση αγνοεί επιλεκτικά τον καταστροφικό ρόλο που παίζει το Κράτος στην προώθηση τροφίμων και γεωργικών προϊόντων τα οποία οδηγούν σε παχυσαρκία.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, σχετικά πρόσφατη έρευνα έχει αποδείξει τις ολέθριες συνέπειες που έχουν γλυκαντικές ουσίες που παράγονται από καλαμπόκι στην ανθρώπινη διατροφή όπως είναι το σιρόπι καλαμποκιού (corn syrup). Το 2002 κάθε Αμερικανός κατανάλωνε περίπου 33 κιλά το χρόνο από γλυκαντικές ουσίες προερχόμενες από το καλαμπόκι, με το σιρόπι καλαμποκιού να είναι η πιο διαδεδομένη. Οπως έγραψε ο Michael Pollan, ειδικός σε θέματα διατροφής και αρθρογράφος των New York Times , η εξάπλωση της κατανάλωσης αυτών των γλυκαντικών ουσιών είναι αποτέλεσμα της Κρατικής παρέμβασης σε θέματα γεωργίας και ποιο συγκεκριμένα είναι αποτέλεσμα των επιδοτήσεων της παραγωγής καλαμποκιού που προσφέρουν τόσο η Αμερικανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση όσο και επιμέρους Πολιτείες. Και επειδή μια από τις βασικές αρχές της Οικονομίας μας λέει πως όταν ένα προϊόν επιδοτείται, όλο και περισσότερο από αυτό το προϊόν θα παράγεται καθώς ο παραγωγός έχει ένα εξασφαλισμένο εισόδημα χωρίς να χρειάζεται να πάρει κανένα ρίσκο και να υποστεί πιθανές αρνητικές συνέπειες για τις επιλογές που κάνει, τα τελευταία χρόνια η παραγωγή καλαμποκιού και των υποπροϊόντων του έχει γνωρίσει ιδιαίτερη ανάπτυξη στις ΗΠΑ. Ο Pollan γράφει

«Πολύ απλά, επιδοτούμε την παραγωγή σιροπιών καλαμποκιού στη χώρα αλλά όχι (για παράδειγμα) την παραγωγή καρότων. Και ενώ οι υπηρεσίες Υγείας μας προειδοποιούν για την επιδημία παχυσαρκίας, ο Πρόεδρος υπογράφει νόμους που επιτρέπουν να συνεχίζεται απρόσκοπτα η φτηνή και χωρίς ρίσκο παραγωγή σιροπιών καλαμποκιού, φροντίζοντας ώστε οι φθηνότερες θερμίδες στο Σούπερ μάρκετ να είναι αυτές που οδηγούν στην παχυσαρκία.»

Ο Ρollan επίσης επισημαίνει πολύ σωστά πως οι θερμίδες από σιρόπι καλαμποκιού είναι πιο ανθυγιεινές από θερμίδες που προέρχονται από φυσικές γλυκαντικές ουσίες, όπως για παράδειγμα η ζάχαρη (ναι, σωστά διαβάσατε, η ζάχαρη). Έρευνα των Powell et al. συμπεραίνει πως «πειραματικοί αρουραίοι με πρόσβαση σε σιρόπι καλαμποκιού αύξησαν πολύ περισσότερο το βάρος τους σε σχέση με πειραματικούς αρουραίους που είχαν πρόσβαση μόνο σε ζάχαρη ακόμα και όταν η συνολική κατανάλωση θερμίδων παρέμενε η ίδια ».

Το συμπέρασμα που άνετα προκύπτει λοιπόν από αυτή την ανάλυση είναι πως η επιδημία παχυσαρκίας στις ΗΠΑ έχει διογκωθεί κυρίως λόγω της εύκολης και φτηνής πρόσβασης των καταναλωτών σε παχυντικές ουσίες όπως το σιρόπι καλαμποκιού. Και αυτό το γεγονός δεν είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας της Ελεύθερης Αγοράς όπως οι Έλληνες κρατιστές, οι «φιλελεύθεροι εσωτερικού» και οι Αμερικανοί θαυμαστές της κας Ομπάμα θέλουν να μας πείσουν. Αντίθετα, η επιδημία παχυσαρκίας είναι αποτέλεσμα τἦς κρατικής παρέμβασης και των στρεβλώσεων που αυτή δημιουργεί. Όπως παρατηρεί ο Pollan:

«Από το 1977 η ημερήσια κατανάλωση θερμίδων του μέσου Αμερικανού έχει αυξηθεί κατά 10%…. Αυτή ήταν ακριβώς η ίδια περίοδος που οι ΗΠΑ αγκάλιασαν με πάθος την πολιτική κρατικού παρεμβατισμού στην γεωργία με σκοπό τη διάθεση φτηνής τροφής στην αγορά»

Μόνο με την κατάργηση των επιδοτήσεων στους παραγωγούς καλαμποκιού θα μπορέσει να υπάρξει ουσιαστική και δραστική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Αν λοιπόν θέλει η κα Ομπάμα να κάνει εκστρατεία ενημέρωσης, θα μπορούσε να ξεκινήσει ενημερώνοντας το σύζυγό της για τις καταστροφικές πολιτικές που αυτός και οι προκάτοχοι του έχουν εφαρμόσει.
Συνέχεια

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Η απάτη των ΜΚΟ και η κρατικοδίαιτη "κοινωνία των πολιτών"


Σύμφωνα, με πρόσφατο δημοσίευμα της "Ελευθεροτυπίας" "εκατομμύρια ευρώ, που επί χρόνια έρρεαν αφειδώς από τον δημόσιο κορβανά στα ταμεία της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της Αρχιεπισκοπής Αθήνας «Αλληλεγγύη», προκειμένου να υλοποιήσει συγκεκριμένα ανθρωπιστικά προγράμματα, κατασπαταλήθηκαν σε πολυτελείς αγορές, ταξίδια και άλλους «ανοίκειους σκοπούς», αφήνοντας μια τεράστια «μαύρη τρύπα» (9,5 εκατομμύρια ευρώ) στα ταμεία της ΜΚΟ." Βεβαια το συγκεκριμένο δημοσίευμα απλά επιβεβαιώνει αυτό που οι περισσότεροι ήδη γνωρίζαμε. Πίσω από τις «ευγενείς προθέσεις» και τα μεγάλα λόγια περί «βοήθειας προς τον συνάνθρωπο», στην πραγματικότητα η υπόθεση των ΜΚΟ στην Ελλάδα είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο εις βάρος του Έλληνα φορολογούμενου.

Ένα δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας», ξανά, από τις 8 Φεβρουαρίου 2010 είναι ενδεικτικό για να καταλάβουμε με ποια νοοτροπία και με ποια κριτήρια ξοδεύτηκαν τα χρήματα των φορολογουμένων τα τελευταία χρόνια . Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας , που κατά τα’ άλλα ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενη να περιορίσει την κρατική σπατάλη, μοίρασε την πενταετία 2004-2009 μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, περίπου 50.000.000 ευρώ σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) . Ακόμη και το 2009, όταν η οικονομική κρίση είχε χτυπήσει την πόρτα μας, το ΥΠ.ΕΞ. έκρινε σκόπιμο να χρηματοδοτήσει προγράμματα των ΜΚΟ με αντικείμενο την…. «επιμόρφωση Μολδαβών δικαστών», την …«κατασκευή αλιευτικών σκαφών στη Σρι Λάνκα» και την … "παροχή ψυχολογικής υποστήριξης στο Πακιστάν". Βέβαια , η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου απλά συνέχισε την τακτική του Γιώργου Παπανδρέου, που την περίοδο 2000-2004 και όσο ήταν Υπουργός Εξωτερικών, χρηματοδότησε τις ΜΚΟ με περίπου 20.000.000 ευρώ. Και φυσικά, το Υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι ο μοναδικός δημόσιος φορέας που μοιράζει χρήματα . Λαμπρές επιδόσεις έχουν να επιδείξουν τα Υπουργεία Υγείας και Πολιτισμού , ενώ το Υπουργείο Απασχόλησης μόνο τη διετία 2006-2007, σύμφωνα με παλαιότερο δημοσίευμα της εφημερίδας «Παρόν» , συνεισέφερε με 40.000.000 ευρώ στο θεάρεστο έργο της ενίσχυσης της αυτοαποκαλούμενης «κοινωνίας των πολιτών».

Σύμφωνα με άρθρο του Γ. Διονυσόπουλου στο περιοδικό « ΕΠΙΚΑΙΡΑ», έχουμε 10 φορές περισσότερες ΜΚΟ από όσες έχει η Γερμανία. Προτού όμως φουσκώσουμε από εθνική υπερηφάνεια και πλέξουμε ύμνους στην κοινωνική ευαισθησία και στο αίσθημα αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει το Νεοέλληνα, ας λάβουμε υπόψη μας πως το 70% αυτών των οργανώσεων χρηματοδοτούνται από το κράτος . Οι περισσότερες ΜΚΟ εμφανίζονται από το πουθενά και έχουν πολλαπλασιαστεί σε τέτοιο βαθμό, μόνο και μόνο για να εισπράττουν τα κρατικά κονδύλια, στηριζόμενες στις πολιτικές διασυνδέσεις τους . «Πράσινες» και «γαλάζιες» οργανώσεις , παραμάγαζα πολιτικών, συγγενών τους και «κολλητών» , περιμένουν τη σειρά τους για να χρηματοδοτηθούν όταν το κόμμα τους ανέβει στην εξουσία . Σύμφωνα με το παραπάνω δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας», «σχεδόν όλες οι ΜΚΟ που χαρακτηρίστηκαν «πράσινες» σταμάτησαν να χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση Καραμανλή και τη θέση τους πήραν οι «γαλάζιες»» ( με εξαίρεση κάποιες που διατηρούν εξίσου φιλικές σχέσεις και με τις δύο κυβερνήσεις) .

Ελάχιστη διαφάνεια επικρατεί στα οικονομικά των οργανώσεων, ενώ οι περισσότερες από αυτές δεν θεωρούν καν σκόπιμο να δημοσιεύουν τους ισολογισμούς τους και τις πηγές χρηματοδότησης στις ιστοσελίδες τους . Αρκετές έχουν απασχολήσει τον Τύπο με τις δραστηριότητες τους ή έχουν παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη επειδή χρησιμοποίησαν τα χρήματα για άλλους σκοπούς, από αυτούς που έλεγαν στο καταστατικό τους. Πρόσφατα παραδείγματα η οργάνωση ACT UP και η περίφημη «Αλληλεγγύη». Σκάνδαλο προκάλεσαν και οι αποκαλύψεις για τον ειδικό λογαριασμό μέσω των οποίων χρηματοδοτούσε ΜΚΟ της αρεσκείας του , κατά την «ένδοξη» θητεία του στο Υπουργείο Πολιτισμού, ο Χρήστος Ζαχόπουλος , ο οποίος όμως, απ’ ότι φαίνεται απλά ακολούθησε την πεπατημένη των τελευταίων χρόνων και την πρακτική και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων σε άλλα υπουργεία.(σύμφωνα με δημοσίευμα του Άρη Ραβανού στο «Βήμα» , μόνο την περίοδο 2004-2005 ενισχύθηκαν μέσω ειδικού λογαριασμού του Υπουργείου 1.627 φορείς και διανεμήθηκε το ποσόν των 61,9 εκατ. Ευρώ)

Όλοι εμείς πάλι που είχαμε την αφέλεια να πιστεύουμε , πως η λεγόμενη "κοινωνία των πολιτών" είναι , ή πρέπει να είναι, ανεξάρτητη από το κράτος και πως οι "Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις" λέγονται έτσι ακριβώς επειδή δεν είναι...κυβερνητικές, μάλλον πέσαμε έξω . Πράγματι, η κοινωνία των πολιτών μπορεί να υποκαταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικά το ανίκανο και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος σε πολλές από τις δραστηριότητες του και μπορεί να σταθεί απέναντι του και να παλέψει για τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο όταν ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών και των ΜΚΟ είναι διακριτός από το ρόλο του κράτους. Όταν το κράτος χρηματοδοτεί τις δραστηριότητες της κοινωνίας των πολιτών τα όρια αυτά παύουν να υπάρχουν. Τι ανεξαρτησία μπορούν να έχουν , άραγε, οι (κατ' ευφημισμόν) Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όταν δέχονται δημόσιο χρήμα; Και , όπως μας έχει διδάξει η σύγχρονη ελληνική ιστορία, εννιά στις δέκα φορές που υπάρχει διαπλοκή ιδιωτών με κρατικό χρήμα, η διαφθορά είναι το φυσικό επακόλουθο.
Τελικά, και η ελληνική «κοινωνία των πολιτών» είναι γέννημα του κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού μας συστήματος και αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι της ελληνικής παθογένειας: εξαρτημένη από την κρατική εξουσία, χωρίς ζωτικότητα, ανίκανη να κάνει οτιδήποτε δίχως κρατική βοήθεια, διεφθαρμένη, ένα θλιβερό παρακλάδι του πολιτικού παιχνιδιού.

Αλλά προφανώς όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους πολιτικούς και τους εκπροσώπους των ΜΚΟ , που ανακάλυψαν την (κρατική) χήνα με τα χρυσά αυγά, και επιδεικνύουν ανέξοδα την "κοινωνική τους ευαισθησία" με χρήματα των φορολογουμένων.. Ας είναι τουλάχιστον η οικονομική κρίση και η ανάγκη για οικονομίες, η αφορμή ώστε να γίνουν επιτέλους οι ΜΚΟ αυτό που λέει το όνομα τους : «Μη Κυβερνητικές»
Συνέχεια

Είμαστε όλοι φιλελεύθεροι ;


Δεν έχουν περάσει δύο χρόνια από την εποχή που το, απελπιστικά mainstream, αμερικάνικο περιοδικό "Newsweek" κυκλοφορούσε με το παραπάνω εξώφυλλο και με τίτλο "Είμαστε όλοι σοσιαλιστές". 'Ηταν η εποχή της Obama-mania και της πίστης πως η κρατική παρέμβαση θα φέρει το "παράδεισο επί της γης" και θα βάλει τέλος στην απληστία του αχαλίνωτου καπιταλισμού, που, υποτίθεται, κυριαρχούσε ως τότε.

Πώς αλλάζουν όμως οι καιροί. Αυτή την εβδομάδα, το ίδιο αμερικάνικο περιοδικό δημοσιεύει ένα άρθρο με τίτλο "Η θριαμβευτική επιστροφή του Χάγιεκ". Μάλιστα, σύμφωνα με το άρθρο, οι ιδέες της πιο "καθαρόαιμα" φιλελεύθερης οικονομικής σχολής, της "Αυστριακής", της οποίας κύριος εκπρόσωπος ήταν ο Χάγιεκ, φαίνεται να επικρατούν όχι μόνο έναντι του κεϋνσιανισμού αλλά και έναντι του μονεταρισμού του Μίλτον Φρίντμαν. Βέβαια , αυτό δε σημαίνει πως πια "είμαστε όλοι φιλελεύθεροι" ή "Αυστριακοί". Είτε με την εκτύπωση νέου χρήματος από την FED, είτε με τα πακέτα διάσωσης στην Ευρώπη, ο κρατισμός φαίνεται πως καλά κρατεί ακόμη. Απλά, κάτω από το βάρος των αδιεξόδων που δημιούργησε και δημιουργεί , ο θριαμβευτικός τόνος του 2008 δείχνει να έχει χαθεί οριστικά . Η κατάρρευση των κρατικίστικων ψευδαισθήσεων, ήρθε πολύ πιο γρήγορα απ'όσο περίμεναν και οι πιο ορκισμένοι φιλελεύθεροι.
Συνέχεια

Η απεργία του χθες


Κανείς δεν θα ήθελε να ήταν στην θέση του μέσου Έλληνα δημοσιογράφου. Το να εργάζεσαι σε έναν τομέα φούσκα, σε μια οικονομία φούσκα, κατά την διάρκεια της χειρότερης κρίσης των τελευταίων δεκαετιών είναι ένας διαρκής εφιάλτης. Το ερώτημα είναι αν η σημερινή απεργία εξυπηρετεί τίποτε εκτός από το να υπενθυμίσει στους ιδιοκτήτες των εφημερίδων πόσα δεν θα έχαναν αν δεν έβγαζαν τις καθημερινές εκδόσεις. Στους λιγοστούς εναπομείναντες αναγνώστες, δίνει μια ακόμα ευκαιρία να κόψουν την συνήθεια της καθημερινής χάρτινης ενημέρωσης.

Η ανακοίνωση των συνδικαλιστών φαίνεται σαν είναι φωτοτυπία από τα αρχεία που μηχανικά βγαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις:

“Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ (συντάκτες, υπάλληλοι και τεχνικοί) διατρανώνουμε την συνολική αντίθεση του Κλάδου στην συστηματική λεηλασία των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας και διακηρύσσουμε την συνολική και πολύμορφη αντίδρασή μας απέναντι στις υπαγορευόμενες μεθοδεύσεις από κυβέρνηση, εργοδοσία και ΔΝΤ.”


Η ανακοίνωση και η απεργία αντί να είναι ενέργειες που σκοπό έχουν να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν το μέλλον μοιάζουν περισσότερο με μνημόσυνο μιας ξεπερασμένης εποχής.

Πριν από λίγα χρόνια διάβασα ότι η tabloid New York Post έχανε γύρο στο 1 εκατομμύριο δολάρια το μήνα. Να σημειωθεί ότι αυτός ο αριθμός ήταν πριν από την κρίση και επίσης ότι η καθημερινή της κυκλοφορία ξεπερνά τα 520.000 φύλλα. Δηλαδή, όλες οι καθημερινές ελληνικές εφημερίδες μαζί δεν φτάνουν ούτε στο μισό της κυκλοφορίας της. Επίσης έχει μόνο ένα βασικό ανταγωνιστή, την New York Daily News, μιας και η τρίτη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, οι Times, απευθύνονται σε άλλου είδους κοινό. Αλλά και ο ανταγωνισμός με την Daily News δεν είναι όσο οξύς όσο των πολυάριθμων ελληνικών εφημερίδων, μιας και η Post είναι συντηρητική και η Daily News κεντροαριστερή.

Δηλαδή μια εφημερίδα με περισσότερο από μισό εκατομμύριο αναγνώστες, με σχετικά περιορισμένο ανταγωνισμό, και χωρίς κυριακάτικα DVDs κ.α., έχανε στις καλές εποχές ένα σημαντικό ποσό κάθε μήνα.

Αυτό για να μας δώσει μια εικόνα για την πραγματική κατάσταση του ελληνικού τύπου και το πόσο εκτός πραγματικότητας είναι η σημερινή απεργία.

*To πρωτοσέλιδο της Post σε αυτή την ανάρτηση είναι από το 1983. Είναι το πιο πετυχημένο πρωτοσέλιδο στην ιστορία της.



Συνέχεια

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Οι Ελβετοί απορρίπτουν τις σοσιαλιστικές δοξασίες



Τελικά η Ελβετία αποδεικνύει γι άλλη μια φορά γιατί είναι το πλουσιότερο κράτος στην Ευρώπη και γιατί βγήκε από την οικονομική κρίση με ελάχιστες απώλειες. Το κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών πρότεινε την επιβολή ελάχιστου φόρου 22% στα εισοδήματα άνω των 190.000 ευρώ. Όμως είχε λογαριάσει χωρις τους Ελβετούς πολίτες, που φαίνεται να γνωρίζουν καλά, αυτό που επισήμανε σήμερα ο αμερικανός οικονομολόγος Daniel J. Mitchell σε σχετικό του άρθρο : "Το να δίνεις περισσότερα χρήματα στους πολιτικούς δεν έλυσε ποτέ κανένα πρόβλημα!". Στο χθεσινό δημοψήφισμα, ο ελβετικός λαός, απέρριψε την πρόταση των Σοσιαλδημοκρατών με ποσοστό 58% . Έτσι έμειναν σταθεροί σε μια πολιτική που δεκαετίες τώρα τους χαρίζει ευημερία και δεν ακολούθησαν τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα, που επέλεξαν το δρόμο των σοσιαλιστικών ψευδαισθήσεων και της υπερφορολόγησης των πιο παραγωγικών στρωμάτων της κοινωνίας .Με αφορμή, τη γενναία απόφαση του ελβετικού λαού, ένα περσινό άρθρο που όμως θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα. Η υψηλή φορολόγηση των δημιουργών του πλούτου, μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει:

"Σε μια εποχή που οι «πλούσιοι» (με ή χωρίς εισαγωγικά) του πλανήτη , βρίσκονται στο στόχαστρο, και μάλιστα από πολλούς θεωρούνται υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση , στην Ελλάδα , τη χώρα του σοσιαλιστικού λαϊκισμού , δε θα μπορούσαμε παρά να βρισκόμαστε στην πρωτοπορία της νέας ιδεολογικής μόδας ! Πέρσι, η κυβέρνηση της «φιλελεύθερης» Νέας Δημοκρατίας, επέβαλε έκτακτη εισφορά στα υψηλά εισοδήματα. Φέτος, το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ προχώρησε στην έκτακτη φορολόγηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, ενώ τη λυπητερή θα την πληρώσουν και οι ιδιοκτήτες ακινήτων εφόσον η περιουσία τους υπερβαίνει σε αντικειμενική αξία τα 400.000 ευρώ... Προτού, φουσκώσουμε όμως από εθνική υπερηφάνεια, για την … «κοινωνικά ευαίσθητη» πολιτική των κυβερνήσεών μας, ας δούμε τι αποτελέσματα φαίνεται να έχουν παρόμοια μέτρα στην , πάλαι πότε, φιλελεύθερη Γηραιά Αλβιώνα.

Ήταν τον περασμένο Απρίλιο όταν ο Υπουργός Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου , Άλιστερ Ντάρλινγκ, με μια κίνηση που θύμιζε το ένδοξο σοσιαλιστικό παρελθόν του κόμματός του, ανακοίνωσε πως η φορολογία στα εισοδήματα άνω των 150.000 λιρών θα αυξηθεί από το 40% στο 50%. Η απόφαση αυτή ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τόσο στα ΜΜΕ όσο και στην κοινή γνώμη. Ακόμη και οι Συντηρητικοί του Ντεϊβιντ Κάμερον ανακοίνωσαν πως δεν πρόκειται να μειώσουν τη φορολογία τα προσεχή χρόνια, λόγω της άσχημης κατάστασης των δημόσιων οικονομικών. Για πολλούς αναλυτές , αυτή η απόφαση της κυβέρνησης Μπράουν σήμανε και το τέλος της «φιλελεύθερης εποχής» που άρχισε με τις μεταρρυθμίσεις της Θάτσερ τη δεκαετία του ’80 και οδήγησε στην ανάδειξη του Λονδίνου σε παγκόσμιο οικονομικό κέντρο. Από τον Απρίλιο του 2010, που θα ισχύσει η νέα φορολογία η Μ. Βρετανία θα έχει το μεγαλύτερο συντελεστή στα υψηλά εισοδήματα σε σχέση με όλους τους ανταγωνιστές της. Στην κομμουνιστική Κίνα, στη Γερμανία και στην Αυστραλία φτάνει το 45%, στην Ιταλία 43%, στην Ιρλανδία 41% , στη Γαλλία 40% και στις Η.Π.Α 35%.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, τα πράγματα συνήθως δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τις φιλόδοξες ασκήσεις επί χάρτου των μαθητευόμενων μάγων , που τυχαίνει να μας κυβερνούν . Από τον Απρίλιο, δεν περνάει εβδομάδα που κάποια εταιρεία ή κάποιος εύπορος ιδιώτης να μην ανακοινώσει την απόφαση του ή τα σχέδια του να εγκαταλείψει τη Μ. Βρετανία λόγω της υψηλής φορολογίας. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Daily Telegraph», hedge funds που διαχειρίζονται κεφάλαια ύψους 10 δισεκατομμυρίων λιρών μεταφέρθηκαν τον τελευταίο χρόνο στην Ελβετία ενώ σύμφωνα με πληροφορίες 48 άλλες παρόμοιες εταιρίες σκέφτονται να μεταφέρουν την έδρα τους. Η avant garde καλλιτέχνης Tracey Amin ανακοίνωσε τον προηγούμενο μήνα την απόφαση της να μετακομίσει στη Γαλλία επειδή οι φόροι στη Μ.Βρετανία είναι πολύ υψηλοί και «δεν υπάρχουν κίνητρα για να δουλέψεις σκληρά» . Ο , βραβευμένος με Όσκαρ, Βρετανός ηθοποιός Michael Caine απείλησε πως θα επιστρέψει στην Αμερική, προσθέτοντας με οργή : «Έχουμε 3.5 εκατομμύρια δικαιούχους επιδομάτων, και εγώ που είμαι 76 χρονών, δουλεύω από τις 6 το πρωί για να τους συντηρήσω . Ας στρωθούν όλοι στη δουλειά, , ώστε να εξοικονομήσουμε κάποια δισεκατομμύρια και να μπορέσουμε να μειώσουμε τους φόρους». Ο Guy Hands,πρόεδρος της εταιρίας Terra Firma, πούλησε το σπίτι του στο Λονδίνο και μετακινήθηκε στο φορολογικό παράδεισο της νήσου Guernsey ενώ ο πολυεκατομμυριούχος μαικήνας των τεχνών David Landau , επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, την Ιταλία. Ο Huge Osmond που έχει συγκεντρώσει περιουσία 350 εκατομμυρίων λιρών , από επιχειρήσεις όπως η Pizza Express ,δήλωσε πως «Οι πολίτες ερευνούν τις δυνατότητες να μετακινηθούν σε μέρη όπως το Μονακό, το Λουξεμβούργο, η Ελβετία. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να καταλάβει, ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε και από άλλη έδρα .»

Πολλοί αναλυτές εκτιμούν πως η τάση φυγής θα γίνει πιο έντονη, όσο πλησιάζει ο Απρίλιος του 2010, οπότε και θα αρχίσουν να εφαρμόζονται οι νέοι φορολογικοί συντελεστές. Το παράδοξο είναι πως η βρετανική κυβέρνηση ευελπιστεί να συγκεντρώσει μόλις, 2,4 δισεκατομμύρια λίρες από το νέο μέτρο, ποσό που είναι μάλλον σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στο έλλειμμα των 175 δισεκατομμυρίων λιρών! Aπό την άλλη , σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αυξημένη φορολογία προβλέπεται πως θα διώξει από τη χώρα το λιγότερο 25.000 ανθρώπους, θα ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή και στο τέλος όχι μόνο δε θα φέρει, αλλά και θα στοιχίσει χρήματα στα δημόσια ταμεία.

Ο Δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, είναι από τους λίγους πολιτικούς που προτείνει την άμεση επαναφορά της φορολογίας στο 40% . Σε ένα άρθρο του στον « Daily Telegraph» που θα μπορούσε να γραφτεί και για την ελληνική πραγματικότητα, επισημαίνει πως η απόφαση της κυβέρνησης Μπράουν « δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες της οικονομίας. Είναι καθαρά πολιτική πράξη.» Ο Τζόνσον κατηγορεί την κυβέρνηση πως βάζει τα πιο παραγωγικά μέλη της κοινωνίας να πληρώσουν την κυβερνητική κακοδιαχείριση των δημόσιων οικονομικών. «Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τις υψηλές μισθολογικές δαπάνες του δημοσίου.», γράφει «Ο μέσος δημόσιος υπάλληλος κερδίζει σήμερα 74 λίρες περισσότερες την εβδομάδα, σε σχέση με τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, με καλύτερη μάλιστα σύνταξη και πολλά επιδόματα» Και καταλήγει «Οι Εργατικοί θέλουν να παρουσιάσουν όσους αντιτίθενται στη νέα φορολογία σαν απερίσκεπτους υπερασπιστές των πλούσιων. Δεν είμαστε. Οι πραγματικά πλούσιοι θα προσλάβουν έναν πιο ικανό λογιστή ή θα μεταφερθούν στη Ζυρίχη. Αυτό που θέλουμε να προστατεύσουμε είναι το επιχειρηματικό πνεύμα που ήταν τόσο ζωτικό για την θεαματική ανάπτυξη της χώρας μας τα τελευταία 25 χρόνια, μια ανάπτυξη που βοήθησε εν τέλει όλα τα κοινωνικά στρώματα»

Η Ελλάδα βέβαια δεν έχει κάποιο οικονομικό θαύμα για να υπερασπιστεί . Όσο για το «επιχειρηματικό πνεύμα», αυτό είναι κλινικά νεκρό εδώ και πολλά χρόνια, χάρη στην πολιτική του μεγάλου και σπάταλου κράτους που ακολούθησαν όλοι οι πολιτικοί μας από την Μεταπολίτευση και μετά. Υπάρχουν όμως ακόμη κάποιοι Έλληνες που δουλεύουν σκληρά και προσπαθούν για το καλύτερο μέσα σε ένα αντίξοο περιβάλλον, που καταπνίγει κάθε δημιουργική προσπάθεια. Με τα νέα μέτρα, η κυβέρνηση, αντί να μειώσει δραστικά τις κρατικές δαπάνες, βάζει τα πιο παραγωγικά μέλη της κοινωνίας και τους δημιουργούς του πλούτου να πληρώσουν για την κρατική σπατάλη , τους αθρόους διορισμούς στο Δημόσιο και τα Βατοπέδια. Και αυτή η πολιτική που θα στερήσει από τους Έλληνες και τα τελευταία κίνητρα να δημιουργήσουν και να πετύχουν , στην γλώσσα της κυβέρνησης , βαφτίζεται «κοινωνική δικαιοσύνη»…"
Συνέχεια

Homo Socialisticus


O Κηθ ΜακΝτόναλντ (φωτο) ζει στην Ουάσινγκτον, μια μικρή πόλη της βόρειας Αγγλίας. Είναι 25 χρονών και άνεργος. Ούτως ή άλλως, ο Κηθ σπάνια δουλεύει, αφού ζει από τα κρατικά επιδόματα.Εισπράττει 81 ευρώ την εβδομάδα σαν επίδομα ανικανότητας λόγω ενός προβλήματος στην πλάτη και 52 ευρώ για υποστηρίξη εισοδήματος. Παρά το γεγονός πως δεν έχει δουλειά, ο Κηθ είναι πατέρας δέκα παιδιών από διαφορετικές γυναίκες. Σύντομα μάλιστα θα έρθουν στον κόσμο άλλα τέσσερα. Αν μάλιστα, πιστέψουμε κάποιες πρώην του, ο Κηθ έχει ήδη έντεκα παιδιά , και άλλα οκτώ βρίσκονται σε ...αναμονή. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν ήταν στις προθέσεις του να αποκτήσει τόσους πολλούς απογόνους . "Χρησιμοποιώ προφυλακτικό αλλά πάντα σπάει", δικαιολογείται. Οι ευτυχείς μητέρες, με τη σειρά τους, λαμβάνουν διάφορα επιδόματα (στέγασης, παιδιού, υποστηρίξης εισοδήματος κτλ), που κυμαίνονται μεταξύ 200 και 420 ευρώ την εβδομάδα. Κάποιες έχουν παιδιά και άπο άλλους άντρες. Αν ο παραγωγικότατος Άγγλος σταματήσει εδώ τη πλούσια δράση του,οι απογόνοι του θα κοστίσουν ,μέχρι να ενηλικιωθούν , το ποσό των 2.350.000 λιρών στο Βρετανό φορολογούμενο.

Ο Κηθ ΜακΝτόναλντ και το ...χαρέμι του δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μόνο στην , υποτίθεται, οικονομικά "φιλελεύθερη", Μ. Βρετανία (όπου , όπως μας λέει ο αριστερός μύθος, η "ανάλγητη" Μάργκαρετ Θάτσερ διέλυσε το κράτος πρόνοιας), υπολογίζεται πως περιπου το 1/4 του πληθυσμού λαμβάνει κάποιας μορφής βοήθεια από το κράτος (όταν το 1951, το ποσοστό έφτανε μόλις στο 4%).Μάλιστα, εκατό χιλιάδες νοικοκυριά, λαμβάνουν ετησίως επιδόματα που ξεπερνούν το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου (δηλαδή 27.350 ευρώ).

Άντρες σαν τον Κηθ ΜακΝτόναλντ συναντάς παντού στη Δυτική Ευρώπη, αλλά και στις Η.Π.Α., στοιβαγμένους σε γειτονιές με ομοιόμορφες εργατικές κατοικίες. Ο Κηθ δεν είναι τίποτε άλλο παρά το θλιβερό προϊόν εξήντα χρόνων κράτους πρόνοιας. Είναι η ενσάρκωση του "homo socialisticus". Το πρόβλημα του δεν είναι η απόλυτη ένδεια ,από την οποιά κουτσά στραβά έχει ξεφύγει, αλλά η απόλυτη εξάρτηση του από το κράτος. Λογω αυτής της κουλτούρας της εξάρτησης, ο "homo socialisticus", δεν έχει φιλοδοξίες, και δε δείχνει να έχει καμιά διάθεση για να βρει μια κανονική δουλειά. Εξάλλου γιατί να κοπιάζει 8 ή 10 ώρες την ημέρα, όταν ξέρει πως τα κρατικά επιδόματα είναι συνήθως πολύ πιο επικερδή ; Γι αυτόν η παθητικότητα είναι τρόπος ζωής, και η ατομική ευθύνη μια άγνωστη έννοια. Η απόκτηση παιδιών αντί για απόφαση ζωής, είναι περισσότερο ένα μέσο απόσπασης από το κράτος ακόμη μεγαλύτερων επιδόματων. Με αυτή τη νοοτροπία, μάλλον δεν μας εκπλήσσει που οι οικογένειες των Κηθ ΜακΝτόναλντ αυτού του κόσμου, είναι συνήθως μονογονεϊκές ή δυσλειτουργικές , και τα παιδιά τους είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσουν και αυτά το δρόμο της σίτισης από την κρατική πρόνοια. Έτσι έχουν μάθει. Και ο κύκλος της εξάρτησης συνεχίζεται...

Ο 25χρονος Κηθ ΜακΝτόναλντ, από την Ουάσινγκτον της Βόρειας Αγγλίας είναι, απλά, η εικόνα της παρακμής του Δυτικού Κόσμου. Ενός κόσμου που πίστεψε εδώ και πολλές δεκαετίες πως το Μεγάλο Κράτος και τα κοινωνικά επιδόματα ήταν ο μοναδκός τρόπος για να βελτιωθει η ζωή των φτωχότερων στρωμάτων και τώρα ζει τη διάψευση αυτής της πίστης του.
Συνέχεια

Τίνα Μπιρμπίλη: Η πορεία του ΠΑΣΟΚ από τον λαϊκισμό στον ελιτισμό

Δεν υπάρχει άτομο στη σημερινή πολιτική σκηνή που να συμβολίζει καλύτερα την τάση που εκδηλώνεται στο ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον από τα χρόνια της πρωθυπουργίας Σημίτη, να εξελιχτεί από ένα κόμμα λαϊκίστικο σε ένα νέο πιο ελιτίστικο χώρο. Μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε καίρια θέματα, συμφωνίες σε άλλα, αυτό όμως που ενώνει τους λαϊκιστές με τους ελιτιστές είναι η πίστη τους στον κρατισμό. Αργά, αλλά σταθερά, περνάμε από τον λαϊκισμό στον ελιτισμό και η κα Μπιρμπίλη είναι εδώ για να μας δείξει τον χαρακτήρα ενός πολύ πιθανού μελλοντικού ΠΑΣΟΚ.

Εν συντομία να ξεκαθαρίσουμε τον όρο ελιτισμό. Ελιτισμός στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η απαίτηση και η προσδοκία να καταδεικνύονται οι ικανότεροι και να υπερισχύουν οι καλύτερες ιδέες στην κοινωνία. Αλλά είναι η τάση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας* να επιβάλει μια σειρά πολιτικών από τα πάνω, με την μικρότερη δυνατή δημοκρατική επιρροή και έλεγχο. Η τάση αυτή συνδυάζεται συχνά με ένα πολιτισμικό χάσμα που χωρίζει κυβερνώντες και κυβερνώμενους. Για παράδειγμα οι κυβερνώντες προωθούν συνεχώς υπερεθνικές αξίες και αρχές που μεταφράζονται σε νέες υπερεθνικές γραφειοκρατικές δομές που τους δίνουν ακόμα μεγαλύτερες και με ελάχιστο ως μηδενικό δημοκρατικό έλεγχο εξουσίες. Αντίθετα οι κυβερνώμενοι συνήθως προτιμούν τις ιδέες και αξίες που δημιουργήθηκαν στο έθνος-κράτος, όπως δημοκρατικός έλεγχος, εθνική ταυτότητα, πατριωτισμός.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια δήλωση της Τίνας Μπιρμπίλης. Είπε η κα Μπιρμπίλη: «Δεν είμαι μέσα στο σύστημα. Αναμείχθηκα δίπλα στον πρόεδρο». Αναμφίβολα, αν η ανέλιξη της κας Μπιρμπίλης ήταν μέσο των μηχανισμών του ΠΑΣΟΚ θα ήταν προϊόν του συστήματος. Αλλά από που προκύπτει ότι αν η προσωπική ανέλιξη προέρχεται λόγο της σχέσης σου με τον εγγονό και γιο ενός πρωθυπουργού, γέννημα θρέμμα του συστήματος, δεν είσαι μέρος του συστήματος; Η μόνη διαφορά της ανέλιξης μέσου του κόμματος είναι ότι επιβάλλει στο φιλόδοξο στέλεχος να ανταγωνιστεί με άλλους για την κομματική καρέκλα. Συχνά αυτός ο ανταγωνισμός είναι μέρος μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Το θέμα που γεννάται από την δήλωση της κας Μπιρμπίλη είναι από που προκύπτει η ανωτερότητα και η αντι-συστημική φύση της δικής της ανέλιξης;

Σε άλλη δήλωση της η κα Μπιρμπίλη έχει πει ότι «Δεν είμαι πολιτικός, είμαι υπουργός Περιβάλλοντος.» Ήταν μια καθόλα αποκαλυπτική δήλωση. Για την κα Μπιρμπίλη υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός, από την μια μεριά τα πολιτικά και από την άλλη η πολιτική. Μπορεί τα ελληνικά πολιτικά να είναι εξόχως καταθλιπτικά ταυτόχρονα όμως δεν έχουμε και μια καλύτερη διαδικασία για να παράγουμε πολιτική. Όπως είχε πει ο Churchill, η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο σύστημα αλλά είναι το καλύτερο. Φαίνεται, ότι το χάσμα που χωρίζει αυτά που θέλει να κάνει η κα Μπιρμπίλη και η δημοκρατική νομιμοποίηση που αυτά προϋποθέτουν δεν την πτοεί.

Για την κα Μπιρμπίλη ο παραπάνω διαχωρισμός είναι υπαρκτός και πολιτικά ορθός μιας και είναι σίγουρη ότι ήδη γνωρίζει τις σωστές πολιτικές για το περιβάλλον. Ο πολιτικός ρόλος περιορίζεται στο βαθμό που είναι αναγκαίο να πεισθούν άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης. Στην Καθημερινή είχε αποκαλυφθεί ο τρόπος που λειτουργεί η κα Μπιρμπίλη:

“Η αρμόδια υπουργός έχει δύο μάλλον κακές συνήθειες. Η πρώτη είναι να «ξαναβλέπει τα θέματα από το μηδέν». Αυτό μπορεί να είναι θετικό και αναζωογονητικό, αλλά όσοι θέλουν να επενδύσουν στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην οικοδομή, θέλουν να γνωρίζουν ότι έχουν μπροστά τους ένα σταθερό πλαίσιο κανόνων. Κάποιος που αποφάσισε να ξεκινήσει μια επένδυση στην Ελλάδα το 2000, δεν μπορεί να μαθαίνει ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, το 2010, πως το παιχνίδι άλλαξε και δεν μπορεί να την ολοκληρώσει. Η δεύτερη κακή συνήθεια είναι να λειτουργεί με άγνοια των κανόνων της αγοράς και με μια σχετική εμπάθεια απέναντι στους επιχειρηματίες. Ανέκδοτο έχει γίνει, άλλωστε, η εμπειρία επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στις ιχθυοκαλλιέργειες, τον οποίο παρέπεμψαν σε σύμβουλο της υπουργού γι’ αυτό το θέμα. Στα πέντε λεπτά του ραντεβού, ο σύμβουλος εξήγησε πως «φύσει και θέσει είμαι εναντίον των ιχθυοκαλλιεργειών».”


H εμπάθεια δεν είναι μόνο εναντίον των επιχειρηματιών αλλά η κα Μπιρμπίλη έχει πρόβλημα και με τους πολίτες και τις συνήθειές τους. Οι πολίτες προτιμούν να χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο τους, αλλά η κα Μπιρμπίλη αποδοκιμάζει τέτοιες συνήθειες και κάνει τα πάνδεινα για να μπλοκάρει τις επεκτάσεις της Αττικής Οδού.

Μπορεί η κα Μπιρμπίλη να μην έχει εκλεγεί ποτέ της σε τίποτα - και στο βιογραφικό της να μην μπορούμε να βρούμε εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα - αλλά κινείται με την αυταρέσκεια και αλαζονεία μέλους της ιεράς εξέτασης. Όχι μόνο γνωρίζει τι δεν πρέπει να μας επιτρέπετε να κάνουμε αλλά έχει και πολλά και ακριβά σχέδια που υποχρεούται να πληρώσει ο φορολογούμενος.

Σε ένα συνέδριο του Economist διακήρυξε μια νέα Αναπτυξιακή πολιτική “με συνολικό προϋπολογισμό 44 δισεκατομμυρίων ευρώ ως το 2015” και το οποίο θα “αποσκοπεί στη δημιουργία 200.000 νέων θέσεων εργασίας.” Η πίστη της κα Μπιρμπίλη σε αυτή την γιγαντιαία κρατική δαπάνη στο να βελτιώσει καταστάσεις και να δημιουργήσει 200.000 νέες θέσεις εργασίας μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την απειρία της για το πως λειτουργούν οι γραφειοκρατίες και οι πελάτες τους.

Μερικά συνοπτικά αποσπάσματα από το σχέδιο:

“Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μεταβαίνοντας σε μια ανταγωνιστική οικονομία χαμηλής κατανάλωσης άνθρακα”


Είναι πράγματι εκπληκτικό που η κα Μπιρμπίλη πιστεύει ότι το κράτος που δεν ξέρει που ξοδεύει, τι ξοδεύει, σε ποιους τα δίνει και πότε και με τι αποτελέσματα, θα καταφέρει μέχρι το 2015 να δημιουργήσει “μια ανταγωνιστική οικονομία χαμηλής κατανάλωσης άνθρακα” με 200.000 νέες θέσεις εργασίας.

“Τέταρτος και πολύ σημαντικός πυλώνας: ενίσχυση των μηχανισμών και θεσμών της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης. Ενίσχυση της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης σημαίνει ενίσχυση των φορέων και μηχανισμών τόσο θεσμικά όσο και τεχνικοοικονομικά.”


Στο “ενίσχυση των μηχανισμών και θεσμών της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης” βλέπε μια ακόμα αύξηση της κρατικής γραφειοκρατίας και παρεμβατικότητας. Πάντως ο “Τέταρτος και πολύ σημαντικός πυλώνας” ίσως να επιτύχει του στόχους του πρώτου και να γίνουμε μια “οικονομία χαμηλής κατανάλωσης άνθρακα” μιας και οι μεγάλες κρατικές γραφειοκρατίες και ο παρεμβατισμός σκοτώνουν την οικονομική ανάπτυξη.

«Η επιτυχία του προγράμματος αυτού έχει άμεση σχέση με την αξιοποίηση της δυναμικής του ιδιωτικού τομέα, σε μια σχέση αμφίδρομη ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό»


Αμφίδρομη σημαίνει κρατικοδίαιτη.

Το παλαιό ΠΑΣΟΚ πίστευε ότι ήταν η πραγμάτωση βαθιά λαϊκών αιτημάτων και αναγκών. Πίστευε ότι εξέφραζε αυθεντικά το τι επιθυμούσε η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Το κράτος θα ήταν εργαλείο για την ικανοποίηση αυτών των λαϊκών επιθυμιών. Το νέο ελιτιστικό ΠΑΣΟΚ δεν έχει χάσει αυτή την πρώιμη πίστη στον κρατισμό, αλλά έχει χάσει την πίστη του στους πολίτες. Τους οποίους βλέπει ως αχάριστους και ανήξερους υπηκόους που πολλές φορές αντιδρούν στα σχέδια των ειδικών, που είναι τόσο άρτια καταρτισμένοι για την σχεδίαση του μέλλοντος άλλων είτε για το 2015 είτε αργότερα.




Συνέχεια

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Υπέρ της περισσότερης απληστίας στην πολιτική

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας εδώ ότι ο πολιτικός είναι ένα κανονικός άνθρωπος, και ότι το μεγαλύτερο κίνητρο στην συμπεριφόρά του είναι το ίδιο με αυτό των απλών ανθρώπων, δηλ. θέλει να μεγιστοποιεί την αμοιβή του. Πολλοί σκανδαλίζονται με την ιδέα ότι η πολιτική πρέπει να θεωρείται επάγγελμα και όχι λειτούργημα, και ότι είναι θεμιτό ο πολιτικός να δίνει μεγάλο βάρος στην αμοιβή του. Οι ίδιοι όμως οι πολιτικοί με την συμπεριφορά τους έδειξαν ότι σχεδόν ποτέ δεν θεώρησαν την πολιτική σαν φιλανθρωπία, το αντίθετο μάλιστα. Ίσως αυτή η απληστία να μην είναι και τόσο αρνητική, αφού η εμπειρία δείχνει ότι τα επαγγέλματα είναι πιο επιτυχημένα στους σκοπούς τους από τα λειτουργήματα. Υποπτεύομαι ότι ο λόγος είναι τα κίνητρα.

Μαθαίνω λοιπόν ότι ο μισθός του πρωθυπουργού είναι περίπου 7.500 ευρώ ενώ των υπουργών περίπου 5.500, υποθέτω μεικτά. Οι μισθοί αυτοί είναι πολλαπλάσιοι του μέσου στην Ελλάδα, αλλά είναι πολύ χαμηλότεροι από τον μισθό που παίρνει ένας νέος 30-35 χρόνων με κάποιες καλές σπουδές, στο εξωτερικό αλλά και σε πολλές περιπτώσεις και στην Ελλάδα. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα γιατί πολύ απλά, κάποιος που έχει τις ικανότητες και θέλει να κερδίσει όσο γίνεται περισσότερα, θα προτιμήσει να μην δουλέψει για τις πιο σημαντικές θέσεις στην χώρα.

Έτσι, οι πολιτικοί θα ανήκουν σε κάποια από τις τρεις παρακάτω κατηγορίες:
(α) Ικανοί με μεγάλη περιουσία για τους οποίους μερικές χιλιάδες ευρώ παραπάνω τον μήνα δεν τους απασχολούν. Το πρόβλημε εδώ είναι οτι αυτοί είναι πολύ λίγοι.
(β) Ικανοί πολιτικοί που θα κοιτάξουν να βγάλουν τα έξτρα τους στην μαύρη αγορά της διαφθοράς (κάτι σαν τον γιατρό που πέρνει το φακελάκι για να συμπληρώσει το εισόδημα που του στερεί το κράτος). Το πρόβλημα είναι η ανεξέλεγκτη αποζημίωση και οι επιπτώσεις της στις αποφάσεις των πολιτικών και άρα στο σύνολο
(γ) Ανίκανοι, ή αλλιώς όχι αρκετά ικανοί για να βρούνε καλύτερα πληρωμένοι δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Το πρόβλημα είναι προφανές.

Η προφανής λύση της δραματικής αυξήσης στις αμοιβές των πολιτικών είναι πολιτικά αδύνατη στην τωρινή οικονομική συγκυρία. Υπάρχει όμως μια ακόμα καλύτερη λυση, η λύση των bonus. O μισθός των πολιτικών θα είναι δομημένος σε δύο μέρη. Έναν βασικό μισθό, ας πούμε 30% λιγότερο απ’όσο παίρνουν τώρα και ένα γενναιόδωρο bonus σε περίπτωση επίτευξης συγκεριμένων στόχων, και μόνο σε περίπτωση πλεονάσματος του προυπολογισμού. Οι στόχοι μπορεί να βασίζονται σε γενικά αποδεκτά metrics τα οποία θα κατατίθενται από την κυβέρνηση μαζί με κάθε προϋπολογισμό στην Βουλή. Θα σχετίζονται με βελτιώση στα παρακάτω:
- οικονομική ανάπτυξη (αύξηση Χ% παραπάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης)
- ασφάλεια (μείωση Χ% των ανθρωποκτονιών και Χ% των διαρρήξεων)
- ανεργία (μείωση χ%)
- παιδεία (άνοδος Χ% στις διεθνείς καταμετρήσεις)
- διαφθορά (βελτίωση Χ% στις διεθνείς καταμετρήσεις)

Το προαπαιτούμενο για καταβολή bonus θα είναι το πλεόνασμα στον προυπολογισμό. Έτσι για παράδειγμα, ύποθέτωντας ένα μικρό πλεόνασμα 500 εκατομυρίων ευρώ, μπορεί η ελληνική πολιτεία να δώσει 5-10 εκατομύρια σε bonus στα 40-50 ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης, με βαση συγκεριμένα metrics. Την αξιολόγηση θα την κάνουνε διεθνείς οίκοι, την διαιτησία και τελική απόφαση θα την έχει ο Άρειος Πάγος και φυσικά όλη η διαδικασία θα είναι διαφανής.

Μια τέτοια ριζοσπαστική αλλάγη στα κίνητρα των πολιτικών, προσωπικά δεν έχω αμφιβολία ότι θα έχει σαν αποτέλεσμα την:
- Σημαντική βελτίωση στην επίτευξη στόχων
- Μείωση της διαφθοράς
- Είσοδο στην πολιτική ικανότερων ανθρώπων
Συνέχεια