Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Πιστεύεις πως η διατροφή σου είναι προσωπική σου υπόθεση; Προφανώς έχεις "ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο"


Πριν δύο εβδομάδες γράφαμε στο "ΜπλεΜήλο" για την πατερναλιστική εκστρατεία της Μισέλ Ομπάμα εναντίον της παιδικής παχυσαρκίας. Σήμερα, με το θέμα της διατροφής των Αμερικάνων ασχολείται και η "Καθημερινή", υιοθετώντας όμως μια τελείως διαφορετική προσέγγιση.

Η δημοσιογράφος Θάλεια Καρτάλη δείχνει να απορεί που ο αμερικάνικος λαός θεωρεί "ακόμη και την επιλογή της διατροφής του έκφραση της υπέρτατης ελευθερίας που τον χαρακτηρίζει." Μάλιστα, με το μανταμσουσουδίστικο ύφος που τόσο συνηθίζεται στο χώρο της bossy ελιτίστικης Αριστεράς , συμπεραίνει πως η αντίδραση τόσων Αμερικάνων στην "πεφωτισμένη" εκστρατεία της Μισέλ Ομπάμα, αποδεικνύει το... ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό τους επίπεδο. Όπως γράφει :

"Και αυτό αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την ιδιαιτερότητα της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά και το ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, που αποδέχεται την άποψη του υπερσυντηρητικού τηλεπαρουσιαστή Γκλεν Μπεκ, πως αυτό που ουσιαστικά υποστηρίζει η κυβέρνηση Ομπάμα είναι ότι «δεν είστε ικανοί να κάνετε επιλογές. Αν σας αφήσει κανείς, θα επιλέξετε ό,τι πιο ανθυγιεινό, για να καταλήξετε τελικά παχύσαρκοι»."

Δυστυχώς, σε μια εποχή, σαν τη δική μας, όπου το κράτος-νταντά έχει εισβάλλει "για το καλό μας" σε όλες τις πτυχές της ιδιωτικής μας ζωής και σε μια ήπειρο σαν την ευρωπαϊκή, που έχουμε εθιστεί σε δεκαετίες μεγάλου κράτους, έχουμε καταντήσει πια να βλέπουμε το αυτονόητο σαν αδιανόητο και να αναρωτιόμαστε, όπως η κ. Καρτάλη στην "Καθημερινή" : Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που- άκουσον, άκουσον- θεωρούν τη διατροφή προσωπική τους υπόθεση ;
Συνέχεια

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Πόσοι οικολόγοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;

Για τους νέους συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού (CFL) ακούμε συνεχώς τα καλύτερα στα ΜΜΕ. Είναι τόσο καλοί και μας εξοικονομούν τόσα πολλά χρήματα που υποχρεούται το κράτος να μας επιβάλλει να τους αγοράσουμε.

Διαβάζοντας ένα παλαιότερο ρεπορτάζ στο skai.gr είναι εκπληκτικός ο τρόπος που ανακοινώνεται η απαγόρευση διάθεσης του λαμπτήρα πυράκτωσης των 75 watt. Ο τίτλος του ρεπορτάζ είναι “Αποσύρεται ο λαμπτήρας πυράκτωσης των 75 watt.” Προσέξετε την λέξη αποσύρεται. Αποσύρεται από τους μαγαζάτορες ή τις βιομηχανίες που τους παράγουν ή η αλήθεια είναι ότι αυτή η απόσυρση επιβλήθηκε από την ΕΕ; Ένας πιο ειλικρινής τίτλος θα ήταν “Απαγορεύεται η διάθεση του λαμπτήρα πυράκτωσης των 75 watt.”
Αλλά μιας και η είδηση είναι “καλή” και “κοινωνικά ωφέλιμη” επιβάλλεται να παραποιηθεί.

Λίγο πιο αργότερα διαβάζουμε μια παράγραφο που θα έκανε ακόμα και συντάκτη βορειοκορεατικού δελτίου ειδήσεων να σκάσει από την ζήλια του:

“Ο καταναλωτής θα έχει στο εξής τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ διαφόρων τύπων λαμπτήρων εξοικονόμησης ενέργειας, που αναμένεται να «ανακουφίσουν» το πορτοφόλι του, δεδομένου του υψηλού μεν κόστους προμήθειας των λαμπτήρων νέας γενιάς, το οποίο όμως, αποσβαίνεται και με το παραπάνω με την εξοικονόμηση ενέργειας.”

Βλέπετε η απαγόρευση είναι δυνατότητα. Οι συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού ήταν διαθέσιμοι ούτως ή άλλως, επομένως, ποια είναι η νέα προστιθέμενη δυνατότητα του καταναλωτή; Εκτός αν υπονοεί ο συντάκτης του ρεπορτάζ ότι με το νέο καθεστώς θα έχουμε την δυνατότητα να μην αγοράζουμε τον λαμπτήρα πυράκτωσης των 75 watt...

Είναι σαν να βγει η κα Παπαρήγα, όταν γίνει πρωθυπουργός, και να πει ότι από εδώ και μπρος θα έχουμε την δυνατότητα στις εκλογές να επιλέγουμε μόνο τους κομουνιστές υποψήφιους. Η δυνατότητα να μην χρειάζεται να επιλέξουμε.

Αλλά τα θετικά των νέων συμπαγών λαμπτήρων φθορισμού είναι αναμφισβήτητα σύμφωνα με το skai.gr.

-”το 10% της ενέργειας χρησιμοποιείται για φωτισμό. Το υπόλοιπο 90% είναι για θερμότητα και χάνεται.”

-”Οι λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας καταναλώνουν έως και 5 φορές λιγότερη ενέργεια”

-”Τοποθετώντας στο φωτιστικό ένα κοινό λαμπτήρα πυρακτώσεως 100W, που ανάβει κάθε μέρα από 4 ώρες, τότε μέσα σε τρία χρόνια θα χρειαστεί να τον αντικαταστήσουμε 6 φορές.
Μια λάμπα οικονομίας 20Watt μέσα σε 5 χρόνια θα μας μειώσει τον λογαριασμό της ΔΕΗ κατά 56 ευρώ και θα γλιτώσουμε την ατμόσφαιρα από την έκλυση 800 κιλών διοξειδίου του άνθρακα”

-”Η αντικατάσταση των συμβατικών λαμπτήρων από τον οικιακό τομέα και από τις επιχειρήσεις, θα μπορούσε να οδηγήσει το 2010 σε μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα κατά 1.4 εκατομμύρια τόνους.”

Υπάρχουν όμως ορισμένα θέματα:

1) Για να πετύχουν οι συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού την μακροβιότητα τους θα πρέπει να τους κρατήσετε ανοιχτούς τουλάχιστον 4 ώρες συνεχώς. Αν κρατήσετε έναν λαμπτήρα εξοικονόμησης ενέργειας κατά μέσο όρο ανοιχτό μια ώρα και μετά τον κλείνετε, τότε ο μέσος διάρκεια τους μειώνεται κατά 20% με 50%.
Τώρα αν τον ανοιγοκλείνεται πιο συχνά η μείωση μπορεί να φτάσει στο 70%-85%.

2) Για να έχετε ένα ικανοποιητικό φωτισμό με τους νέους λαμπτήρες αυτό συνήθως προϋποθέτει ότι θα πρέπει να εγκαταστήσετε και νέα κατάλληλα φωτιστικά. Πόσο θα κοστίσουν και τι σημαίνει η κατασκευή τους για το περιβάλλον αυτό είναι μια άλλη υπόθεση με την οποία δεν ασχολείται ο skai.gr.

3) Οι νέοι λαμπτήρες επίσης εμπεριέχουν υδράργυρο ο οποίος σε κλειστούς χώρους μπορεί να είναι αποβεί ιδιαίτερα επικίνδυνος. Όπως μας πληροφορεί η περιβαλλοντική αρχή των ΗΠΑ (η οποία είναι ένθερμος υποστηριχτής των νέων λαμπτήρων) σε περίπτωση που σας σπάσει ένας τέτοιος λαμπτήρας μέσα στο σπίτι θα πρέπει:
- Οι άνθρωποι και τα ζώα να εγκαταλείψουν το δωμάτιο.
- Προσοχή να μην πατήσει κανείς κοντά εκεί που έσπασε ο περιβαλλοντικά ευαίσθητος λαμπτήρας.
- Ανοίξτε τα παράθυρα για τουλάχιστον 15 λεπτά.
- Κλείστε την κεντρική θέρμανση και/ή το σύστημα κλιματισμού.

Μετά ακολουθούν αρκετές άλλες οδηγίες για την εκκαθάριση του χώρου που εξαρτάται από το είδος την επιφάνειας όπου έσπασε ο λαμπτήρας. Συνήθως πρέπει πολύ προσεκτικά να βάζετε με ένα χαρτόνι τα γυαλιά σε γυάλινο βάζο που κλείνει με μεταλλικό καπάκι και επίσης πολύ προσεκτικά να καθαρίζετε την περιοχή με μια κολλητική ταινία.

Σε ένα άλλο ρεπορτάζ του Σκαϊ διαβάζουμε ότι “ο ΣΚΑΪ και η Philips θα διανείμουν 50 χιλιάδες λαμπτήρες χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης.” Ελπίζω όταν χρησιμοποιηθούν αυτοί οι λαμπτήρες να μην πεταχτούν δεξιά και αριστερά. Ειδικά κοντά στον Ασωπό, θα καταργούσε μια άλλη καμπάνια του συγκεκριμένου σταθμού.

Αν οι τελευταίες παράγραφοι σας στενοχώρησαν, τουλάχιστον σκεφτείτε ότι στο μέλλον θα έχετε ακόμα περισσότερες δυνατότητές:

“Τον Σεπτέμβριο του 2011 θα ξεκινήσει η εξάντληση των αποθεμάτων λαμπτήρων 60W από τα ράφια των καταστημάτων και τον ίδιο μήνα του 2012 παίρνουν την... άγουσα οι λαμπτήρες των 40W και 25W.”
Συνέχεια

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί ο Julian Assange είναι θύμα του παλαβού αριστερού φεμινισμού


Ομολογώ εξαρχής πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον κίτρινο Τύπο, οπότε πιστεύω πως θα με δικαιολογήσετε για το ότι χθες ξεκοκκάλισα το ζουμερό άρθρο της αγαπημένης μου φυλλάδας "Daily Mail" που περιέγραφε, με κάθε λεπτομέρεια, τις σεξουαλικές περιπέτειες του Julian Assange, στη Σουηδία , που όπως γνωρίζουμε, τελικά οδήγησαν και στη σύλληψη του. Και καμιά φορά ,ακόμη και από αυτά τα άρθρα μπορείς να βγάλεις πιο χρήσιμα πολιτικά συμπερασματα, απ'όσο αν διάβαζες δεκάδες βαθυστόχαστες αναλύσεις "σοβαρών" εφημερίδων.

Η "Daily Mail" μας ενημερώνει, λοιπόν, πως o ιδρυτής των Wikileaks σε πρόσφατη επίσκεψη του στην Σουηδία, έκανε σεξ με δύο διαφορετικές γυναίκες (όχι ταυτόχρονα!). Το σεξ ήταν συναινετικό, όπως παραδέχονται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη . Όμως, στην πρώτη επαφή το προφυλακτικό έσπασε, ενώ στη δεύτερη δεν πάρθηκε καμία προφύλαξη. Αρχικά , οι δύο γυναίκες δεν φάνηκε να είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτό το γεγονός. Έτσι, μετά την σεξουαλική επαφή η πρώτη γυναίκα παρέθεσε και πάρτυ προς τιμήν του Assange , ενώ η δεύτερη δείπνησε μαζί του. Ένιωσαν θιγμένες (ίσως από ζήλια;), μόνο αφού μίλησαν η μια με την άλλη και διασταύρωσαν τις εμπειρίες τους. Μόνο τότε, έξι μέρες μετά την πρώτη επαφή και τρείς μέρες μετά τη δεύτερη, πήγαν στην αστυνομία, όπου κατήγγειλαν πως ο Assange τις πίεσε να κάνουν σεξ χωρίς προφυλακτικό. Εναντίον του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για βιασμό και κακοποίηση.(Άραγε, αν μια γυναίκα δεν χρησιμοποιήσει αντισυλληπτικό χάπι, μπορεί να κατηγορηθεί και αυτή για...βιασμό;)

Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως και οι δύο γυναίκες ήταν δραστηριοποιημένες στη σουηδική Αριστερά και συναντησαν τον Assange σε πολιτικές εκδηλώσεις. Οι ίδιες τον κάλεσαν στο σπίτι τους, γιατί προφανώς θεωρούσαν μεγάλο κατόρθωμα να κάνουν σεξ με το ίνδαλμα τους! Η πρώτη γυναίκα, και μεγαλύτερη σε ηλικία, είναι μια μαχητική φεμινίστρια, υπεύθυνη ισότητας φύλων στο πανεπιστήμιο που δουλεύει και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης. Βέβαια, λάβετε υπόψη σας, πως ο "σουηδικός αριστερός φεμινισμός" πολύ μικρή σχέση έχει με τον παλιό, καλό παραδοσιακό φεμινισμό που πάλευε για την ισότητα ανδρών και γυναικών απέναντι στον νόμο.

Ο αριστερός ριζοσπαστικός φεμινισμός , όπως αναπτύχθηκε στα πανεπιστήμια της Δύσης από τη δεκαετία του '70 και μετά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά πολιτισμικός Μαρξισμός που βλέπει τις σχέσεις άνδρα και γυναίκας σαν σχέσεις εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου . Ο άνδρας έχει φυσικά το ρόλο του δυνάστη. Η γυναίκα πάλι βρίσκεται στο ρόλο της...αθώας Πολυάννας, καθηλωμένη σε μια μόνιμη παιδική ηλικία ,ένα ανίσχυρο θύμα της επάρατης «πατριαρχικής κοινωνίας» , που χρειάζεται να έχει συνέχεια στο πλάι της το κράτος-πατερούλη για να την προστατεύει. Έτσι όμως , ο ριζοσπαστικός φεμινισμός δεν κατορθώνει τίποτε άλλο παρά να ακυρώνει τις προσπάθειες παλαιότερων γενιών για την ίση αντιμετώπιση γυναικών και ανδρών.

Γι αυτές τις φεμινίστριες, που μισούν το ανδρικό φύλο, το σεξ είναι ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο ο άνδρας εκφράζει την υπεροχή του απέναντι στη γυναίκα . Πιστεύουν λοιπόν πως χρειάζονται ειδικοί νόμοι που θα προστατεύουν το "ασθενές φύλο" ακόμη και στο κρεβάτι από τις άνομες ορέξεις των ακόρεστων αρσενικών. Το σεξ μπορεί να γίνει ανεκτό μόνο αν το θηλυκό εκφράζει τη ρητή συναίνεση του σε όλες τις φάσεις τις διαδικασίας. Οτιδήποτε άλλο είναι βιασμός και ο δράστης πρέπει να σαπίσει στη φυλακή.

Οι παλαβές αυτές θεωρίες εκτός από το ότι οδηγούν σε μια ολοκληρωτική κοινωνία , όπου το κράτος, με πρόσχημα την προστασία των γυναικών και των μειονοτήτων, θα ρυθμίζει με κάθε λεπτομέρεια όλες τις κοινωνικές σχέσεις, είναι και τελείως ξεκομμένες από την πραγματική ζωή . Βλέπετε, το σεξ εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο δεν έχει καμιά σχέση με τις αερολογίες και τα κενά θεωρητικά σχήματα που συναντάς στα βιβλία του Φουκώ. Το σεξ εκεί έξω είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο, δεν έχει καμιά σχέση με αριστερόστροφες εξισωτικές θεωρίες, συνήθως είναι "βρώμικο" και καθόλου "πολιτικά ορθό", οι σχέσεις εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου εναλλάσσονται συνεχώς , ενώ κανείς δεν ρωτάει πριν προχωρήσει στην επόμενη κίνηση :"Αγάπη μου, μήπως μπορώ τώρα να σου πιάσω το στήθος;" Στο σεξ, θα γίνουν και πράγματα που ίσως δεν σου αρέσουν, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί να λύσει το ίδιο το ζευγάρι , και όχι τα δικαστήρια ή το κράτος.

Οι δύο γυναίκες της ιστορίας μας παρασυρμένες από τα προσωπικά τους απωθημένα εναντί του Assange και με το μυαλό σε μόνιμη θολούρα από τις ιδεολογικές μπούρδες που μάθαιναν τόσα χρόνια στα αριστερόστροφα πανεπιστήμια , είχαν στη διάθεση τους το πιο επικίνδυνο όπλο για την περίπτωση τους : τους περίπλοκους και αυστηρούς νόμους της Σουηδίας , που διευρύνουν ανεπίτρεπτα την νομική έννοια του βιασμού, σύμφωνα με τις επιταγές , άλλωστε, του ριζοσπαστικού αριστερού φεμινισμού. Μην ξεχνάμε πως στην ίδια αυτή χώρα πριν λίγα χρόνια ένα φεμινιστικό κόμμα ζήτησε να επιβληθεί ειδικός φόρος στους άνδρες, γιατί ...η βίαιη συμπεριφορά τους αποτελεί οικονομικό βάρος για την κοινωνία, ενώ , φεμινίστριες απομάκρυναν τις τουαλέτες από ένα δημοτικό σχολείο γιατί ....η όρθια στάση των ανδρών κατά την ούρηση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αρρωστημένη επίδειξη της ανδρικής κυριαρχίας ! Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε, το διχασμό αυτής της Αριστεράς απέναντι στον Assange. Από τη μια τον θαυμάζει επειδή ικανοποιεί τον αταβιστικό αντιαμερικανισμό της, αλλά από την άλλη τον απεχθάνεται επειδή εκπροσωπεί ότι σιχαίνεται : πλούσιος, πετυχημένος, γυναικάς, ο Julian είναι , στα μάτια τους, ένα «σωβινιστικό γουρούνι», ένας απαίσιος «φαλλοκράτης» που διακορεύει ανυποψίαστες και ανυπεράσπιστες γυναίκες.

Σήμερα, οι περισσότερες "προοδευτικές" εφημερίδες και μπλογκς βρίσκονται στο πλευρό του ιδρυτή των Wikileaks, και πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου. Η Αριστερά όμως προτιμά να ξεχνάει πως υπεύθυνος για τη σύλληψη του ινδάλματος της , δεν είναι τόσο οι φοβερές και τρομερές αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, αλλά ένα τέρας που η ίδια έτρεφε εδώ και χρόνια στον κόρφο της : ο παλαβός, αριστερός, ριζοσπαστικός φεμινισμός.
Συνέχεια

Η «άλλη» διαρροή, για την οποία δεν θα μάθουν οι Έλληνες



Η Ελλάδα ίσως να μην έχει και τα καλύτερα οικονομικά, αλλά η κρίση οφείλεται καταρχήν σε κερδοσκόπους που θέλουν να χτυπήσουν το ευρώ γιατί ζηλεύουν την επιτυχία του. Αυτοί, διαλέξανε σαν πρώτο στόχο την Ελλάδα λόγω μικρού μεγέθους και με όπλα τα CDS ανεβάζουνε τα spreads για να χρεωκοπήσουν την χώρα. Σε όλη αυτήν την συνομωσία συμμετέχουν με στημένο επικοινωνιακό παιχνίδι και ο παγκόσμιος τύπος, ιδιαίτερα οι γνωστές εφημερίδες FT και WSJ.

Αυτή η ιστορία, όσο τρελή και να φαίνεται τώρα, ήτανε τον Μάρτιο και τον Απρίλιο η επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού τύπου.

Εώς εδώ καμία έκπληξη. Άλλωστε αυτή η εκδοχή ταιριάζει γάντι στα δύο θεμελιώδη θεωρήματα της μεταπολίτευτικής Ελλάδας: (α) δεν φταίει ο κρατισμός μας για τα χάλια μας και (β) φταίνε οι αγορές που καταστρέφουν τους λαούς. Αυτή η εκδοχή υιοθετήθηκε και από τους πρασινοφιλελεύθερους δημοσιογράφους, που τότε ήτανε μπροστάρηδες στον «αντι-κερδοσκοπικό αγώνα» γιατι αντίθετα από εμάς τους ακραίους νεοφιλελεύθερους, αυτοί ήτανε αντικειμενικοί και βλέπανε και «τα στραβά της αγοράς».

‘Ητανε επίσης και η εκδοχή πολλών «ευρωκρατών» που μάλιστα φτάσανε να προτείνουνε απαγόρευση των naked CDS, να απειλούνε hedge funds με «βασανιστήρια στο μπουντρούμι» και άλλα γραφικά. Σαν αποτέλεσμα μάλιστα αυτών των προτάσεων, συστάθηκε ειδική επιτροπή να μελετήσει το θέμα των CDS και με αρχικό σκοπό να προτείνει περισσότερη ρύθμιση και ίσως και απαγόρευση.

Από τότε δεν ξαναακούσαμε σχετικά με το θέμα. Αυτές τις μέρες όμως, η Het Financieele Dagblad απόκτησε με ειδική αίτηση περι ελευθερίας του λόγου πρόσβαση στην αδημοσίευτη για μήνες έρευνα, που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για αυτό που εμείς είχαμε πεί στο e-rooster: δεν υπήρχε καμία χειραγώγηση της αγοράς με CDS ή άλλο τρόπο.


Ένα αποκαλυπτικό quote από την έρευνα:

The analysis makes use of data made available by Bloomberg, Markit and the BIS, and the dataset covers the period 2008 to the first quarter of 2010.
First, the results show that there is no evidence of any obvious mis-pricing in the sovereign bond and CDS markets. (δεν υπάρχει καμία ένδειξη λανθασμένης τιμής)
Second, the CDS spreads for the more troubled countries seem to be low relative to the corresponding bond yield spreads, which implies that CDS spreads can hardly be considered to cause the high bond yields for these countries.
Finally, the correlation analysis shows that changes in spreads in the two markets are mainly contemporaneous (δηλαδή οι δύο αγορές κινούνται ταυτόχρονα, άρα δεν προκαλεί η μία την άλλη). The vast majority of countries show no lead or lag behaviour, and when series are not changing contemporaneously, CDS and bond markets are basically equally likely to lead or lag the other (δηλαδή ακόμα και όταν δεν κινούνται ταυτόχρονα, είναι τυχαίο το ποιά αγορά κινείται πρίν από την άλλην). Furthermore, these relationships have been broadly stable over time.


Τα CDS έχουνε διάφορα αρνητικά, κυρίως σε σχέση με την αδιαφάνεια ρίσκου, αλλά κανείς δεν τα έχει χρησιμοποιήσει ποτέ για να επηρεάσει την παράλληλη αγορά ομολόγων, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν γίνεται! Ο ανταγωνισμός από hedge funds και άλλους επενδυτές στην αγορά διορθώνει και εξασφαλίζει την “σωστή» τιμολόγηση.

Οι ελληνικές εφημερίδες και κανάλια είναι πρώτα στο να βρίσκουνε και να αναδημοσιεύουνε οποιάδήποτε άχρηστη είδηση ταιριάζει στις προκαταλήψεις τους (παράδειγμα οι επιθέσεις κατά Μέρκελ ). Αυτή όμως η έρευνα ποτέ δεν θα φτάσει στον μέσο Έλληνα, γιατί δεν περνάει τα ιδεολογικά φίλτρα των ελλήνων δημοσιογράφων. Ευτυχώς υπάρχουν και τα φιλελεύθερα sites.

Συνέχεια

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Η "Εθνική Στρατηγική" του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και ο ..."Έκτος Στόλος" του Γιώργου Ανωμερίτη


Ο "εκσυγχρονιστής" υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, αφού καταπολέμησε την ακρίβεια με την... αγορανομία , βάλθηκε τώρα να αναζωογονήσει και τις εξαγωγές της χώρας. Έτσι παρουσίασε σήμερα ,με κάθε επισημότητα και μεγαλοπρέπεια, τη νέα "Εθνική Στρατηγική για τις Εξαγωγές".

Και αν ο όρος "Εθνική Στρατηγική" σας φέρνει στο νου κάτι από σοβιετικά πενταετή προγράμματα ή έστω το γέρο Καραμανλή με το μυστρί να ανακοινώνει το νέο δεκαετές βιομηχανικό πλάνο, μάλλον είστε άδικοι με τον υπουργό μας, ο οποίος προσπάθησε απεγνωσμένα να μας πείσει για το πόσο μοντέρνο είναι το σχέδιο του, χρησιμοποιώντας πληθώρα αγγλικών λέξεων : Go2Market, εθνικό "brand", match-making, Invest in Greece. Βέβαια, πίσω από την trendy και λαμπερή επιφάνεια, η ουσία της νέας πολιτικής μοιάζει απελπιστικά παλιά. Η Εθνική Στρατηγική διαπνέεται από τον ίδιο μουχλιασμένο μεταπολιτευτικό κρατισμό που μας κατάντησε στο να μην παράγουμε τίποτε και από την αφελή πίστη πως οι εξαγωγές θα γίνουν απλά επειδή έτσι το αποφάσισε το κράτος.

Το μεγαλόπνοο πλάνο του κ. Χρυσοχοϊδη θα υλοποιήσει βέβαια η κρατική μηχανή μέσω του υπουργείου Εξωτερικών, του Υπουργείου Οικονομικών, του Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού με τον ΕΟΤ, του Υπουργού Επικρατείας , του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας. Και αν θαμπωθήκατε ήδη από την πληθώρα των λαμπερών ονομάτων ,σας διαβεβαιώ πως έχουμε και συνέχεια. Νέοι δημόσιοι οργανισμοί ιδρύονται , ενώ παλιοί αναπροσαρμόζονται και εκσυγχρονίζονται. Πάρτε βαθιά ανάσα: Εθνικό Συμβούλιο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Ταμείο Εξωστρέφειας, ΟΑΕΠ, ΟΠΕ, ΕΤΕΑΝ και η "σούπα του αλφάβητου" μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Και βέβαια η ανάπτυξη των εξαγωγών θα έρθει-πως αλλιώς;- με το μόνο τρόπο που ξέρει το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο : 100 εκατομμύρια ευρώ ζεστό κρατικό και ευρωπαϊκό χρήμα πρόκειται να μοιραστούν σε επιχειρήσεις.

Το πώς αντιμετωπίζει την ελεύθερη αγορά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο σε μια φράση που ξεστόμισε πριν λίγους μήνες ο πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, Γιώργος Ανωμερίτης. Αυτή η εμβληματική μορφή του Κινήματος δήλωσε πως είναι αντίθετος στην πλήρη απελευθέρωση της ακτοπλοϊας, επειδή κάτι τέτοιο θα του θύμιζε ..."εποχές Έκτου Στόλου". Όταν λοιπόν, οι αμετανόητοι σοσιαλιστές (παλαιοκομματικοί και "εκσυγχρονιστές") της κυβέρνησης Παπανδρέου, έχουν τον κρατισμό στο DNA τους και στα πιο βαθιά βιώματά τους , είναι δυνατόν να τρέφουμε ακόμη ψευδαισθήσεις πως πρόκειται να αλλάξουν μυαλά ξαφνικά τώρα στα γεράματα;
Συνέχεια

Mr. Kammenos, nobody wants to buy


Δεν υπάρχει μπλουζάκι που να έχει διαφημίσει τόσο περίτρανα την άγνοια ενός ατόμου όσο αυτό που φορούσε χθες στην Βουλή ο βουλευτής Πάνος Καμμένος.

1) Αντίθετα με αυτά που πιστεύουν Καμμένος, Παπαρήγα και Τσίπρας, δεν υπάρχει και πολύ ενδιαφέρον να αγοραστεί η Ελλάδα τελευταία. Δανειζόμαστε από τα κράτη της ΕΕ και το ΔΝΤ γιατί κανένας άλλος δεν θέλει πλέον να πληρώνει για την τελευταία σοσιαλιστική χώρα της Ευρώπης. Όσο για τις πολυεθνικές, κάνουν τα πάνδεινα για να αποφύγουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο στην Ελλάδα. Μάλιστα, παρουσιάζεται ιδιαίτερη κινητικότητα στις εξόδους(βλ. Aldi, Fnac, Shell, BP, Plus, Interattica)

2) Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αν κάποιος θέλει να πουλήσει την Ελλάδα αυτό μάλλον είναι το κόμμα του κ. Καμμένου του οποίου το δεκαοχτάμηνο πρόγραμμα έχει ως κυρίαρχο στόχο την “αξιοποίηση” της περιουσίας του δημοσίου, που κατά κύριο λόγο σημαίνει πωλήσεις. Κανένας φιλελεύθερος δεν μπορεί να διαφωνήσει με αυτό, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ο λόγος είναι για να συντηρηθεί για λίγο παραπάνω ένα μη βιώσιμο οικονομικό σύστημα. Δηλαδή πουλάμε για να μην μεταρρυθμίσουμε. Έτσι στην συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσαμε να μιλάμε για ξεπούλημα, το οποίο ο κ. Καμμένος επιδοκιμάζει και ακόμα χειρότερα προτείνει.

3) Η ιδέα με το μπλουζάκι ήταν ιδεολογικά καθόλα πρέπουσα. Μιας και πολλοί πλέον στην ελληνική ‘δεξιά’ έχουν υιοθετήσει την ιδεολογία και ρητορική της αριστεράς είναι φυσικό να αντιγράψουν και τις τακτικές και το στυλ. Οι αστικές συνήθειες μιας λογικής και εμπεριστατωμένης επιχειρηματολογίας, σεβασμός θεσμών όπως το ελληνικό κοινοβούλιο και ένα συντηρητικό και μετρημένο στυλ και παρουσία είναι πλέον πολύ yesterday για τον κ. Καμμένο.
Συνέχεια

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Κρατιδίων εγκώμιο ή Γιατί ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν υπήρχαν χιλιάδες Λιχτενστάιν


Ξεφυλλίζοντας αυτή την Κυριακή, το "Κ" της Καθημερινής , το μάτι μου έπεσε σε ένα πολύ ενδιαφέρον οδοιπορικό στο πριγκηπάτο του Λιχτενστάιν. Αυτό το μικροσκοπικό κρατίδιο έχει έκταση 160 τχ (όταν ο νομός Λευκάδας, ο πιο μικρός νομός της Ελλάδας, φτάνει τα 356 τ.χ) και πληθυσμό που μόλις αγγίζει τους 36.000 κατοίκους. Όμως το κατα κεφαλήν ΑΕΠ του , με 145.000 ευρώ ανα απασχολούμενο άτομο, είναι το υψηλότερο στον κόσμο και έξι φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας. Επιπλέον, το Λιχτενστάιν όχι μόνον δεν έχει χρέη αλλά διαθέτει πλεόνασμα ύψους 1,1 δις . Ποιό είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας του;

To Λιχτενστάιν ακολουθεί παραδοσιακά μια πολιτική , που θυμίζει περισσότερο τον κλασσικό φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα παρά το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο που κυριαρχεί μεταπολεμικά στο Δυτικό Κόσμο. Αυτή η πολιτική άλλωστε φαίνεται να ταιριάζει και με την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων του. Σύμφωνα με τον David Beattie, ιστορικό και πρώην πρεσβευτή της Μ. Βρετανίας στο πριγκιπάτο, "οι κάτοικοι του Λιχτενστάιν διακατέχονται από μια ισχυρή προκατάληψη εναντίον του μεγάλου κράτους" ή όπως λεει στο "Κ" ο Φραντς Γκάσνερ , ένας κοινοτικός υπάλληλος που ζει στο κρατίδιο : "Οι πολίτες του Λίχτενστάιν εκτιμούν την ελευθερία. Είναι ατομικιστές και δεν τους αρέσει να υπακούν σε εντολές." Έτσι, η φορολογία είναι πολύ χαμηλή τόσο για τα νομικά όσο και για τα φυσικά πρόσωπα και μάλιστα με τάση να μειωθεί ακόμη περισσότερο . Από το 2011 θα ισχύσει ενιαίος συντελεστής επί των κερδών των εταιρειών 12,5% , ενώ η φορολογία στα φυσικά πρόσωπα δεν ξεπερνάει το 9,8% . Όταν στις χώρες της Ευρώπης, οι κοινωνικές δαπάνες καλύπτουν πάνω από το 50% του προϋπολογισμού, στο Λιχτενσταϊν δεν ξεπερνάνε το 20%. Επίσης, και οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μηδενικές αφού η χώρα έχει καταργήσει το στρατό από το 1868! Τέλος, οι εταιρίες δεν λαμβάνουν καμιά κρατική επιδότηση, η φοροδιαφυγή δεν είναι ποινικό αδίκημα ενώ και οι κοινότητες του Λιχτενστάιν έχουν το δικαίωμα να αποσχιστούν από το κρατίδιο, αν το θελήσουν.

Όμως το Λιχτενστάιν δεν είναι απλά μια ιδιομόρφη εξαίρεση. Και τα υπόλοιπα κρατίδια , τόσο στην Ευρώπη (Σαν Μαρίνο, Ανδόρα , Μονακό ) , όσο και εκτός (Χόνγκ Κόνγκ, Σιγκαπούρη) γνωρίζουν ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο χάρη σε μια πολιτική χαμηλών κρατικών δαπανών, χαμηλής φορολογίας και ελεύθερου εμπορίου. Στην ίδια κατηγορία θα εντάσσαμε και την Ελβετία, μιας και το ριζικά αποκεντρωμένο της σύστημα, θυμίζει περισσότερο μια συνομοσπονδία κρατιδίων παρά τα σύγχρονα συγκεντρωτικά κράτη του Δυτικού Κόσμου. Στην πραγματικότητα, η ίδια η μικρή έκταση του κράτους ευνοεί μια πολιτική οικονομικού φιλελευθερισμού.

Πρώτα απ'όλα, η μικρή έκταση σημαίνει πως όλες οι περιοχές του κρατιδίου είναι πολύ κοντά στα γειτονικά κράτη. Έτσι ο πολίτης μπορεί εύκολα να ψηφίσει "με τα πόδια του" , και να μετακινηθεί σε άλλη χώρα, όταν δυσαρεστηθεί με την πολιτική της κυβέρνησης του. Κάτι που δεν ισχύει στα μεγάλα κράτη, όπου η επιλογή αυτή είναι πολύ πιο δύσκολη λόγω της απόστασης. Δεύτερον, στις μεγάλες χώρες είναι πιο εύκολο να εφαρμοστεί μια αναδιανεμητική πολιτική αφού το φορολογικό βάρος θα πέσει σε εκατομμύρια πολίτες και έτσι θα αργήσει να γίνει αντιληπτό . Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στα κρατίδια των μερικών χιλιάδων πολιτών, οπου οι συνέπειες μιας τέτοιας πολιτικής θα γίνουν αμέσως αισθητές. Η πιθανότητα, λοιπόν, μιας μαζικής φυγής των πολιτών τους, αποθαρρύνει τις κυβερνήσεις των κρατιδίων να προχωρήσουν σε πολιτικές υψηλής φορολογίας και αναδιανομής του πλούτου . Τέλος,τα μικροσκοπικά κράτη, δύσκολα ακολουθούν μια πολιτική εμπορικού προστατευτισμού, αφού κάτι τέτοιο μπορεί να αποβεί καταστροφικό ακόμη και για την επιβίωση τους. Ένα μεγάλο κράτος έχει την πολυτέλεια να ακολουθησει προστατευτικές πολιτικές, αφού, λόγω της μεγάλης εσωτερικής του αγοράς, οι αρνητικές συνέπειες θα αργήσουν να φανούν. Αντίθετα, για μια χώρα σαν το Λιχτενσταίν ή το Μονακό, που συνήθως έχει ελάχιστους φυσικούς πόρους, ο προστατευτισμός είναι καθαρή αυτοκτονία αφού το ελεύθερο εμπόριο είναι απαραίτητο για να καλύψει ακόμη και τις πιο βασικές ανάγκες της.

Αυτά τα κρατίδια είναι απομεινάρια μιας άλλης εποχής, πριν τη Γαλλική Επανάσταση και την άνοδο των συγκεντρωτικών εθνικών κρατών, τότε που η Ευρώπη ήταν ένα μωσαϊκό από εκατοντάδες κρατικά μορφώματα λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων (δουκάτα, πριγκηπάτα, πόλεις-κράτη κτλ). Και όπως παραδέχονται σήμερα πολλοί ιστορικοί, αυτός ο πλουραλισμός , ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής επιτυχίας , αφού δημιούργησε έναν ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών κρατών και διαφορετικών οικονομικών, πολιτικών συστημάτων και αποθάρρυνε τους πολιτικούς ηγέτες να ασκήσουν απόλυτη εξουσία . Και όμως αυτές οι φαινομενικά ξεπερασμένες μορφές πολιτικής οργάνωσης δείχνουν σήμερα πολύ πιο πετυχημένες και προσαρμοσμένες στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής από τα τεράστια, απρόσωπα και γραφειοκρατικά κράτη-Λεβιάθαν.

Δυστυχώς όμως, αντί να διδαχτούμε από την επιτυχία τους, αντί να προχωρήσουμε σε μεγαλύτερη αποκέντρωση και σε έναν ανταγωνιστικό φεντεραλισμό ακόμη και μέσα στο εσωτερικό των εθνών-κρατών, όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται να ζητάνε μια παγκόσμια κυβέρνηση ή μια κοινη φορολογική και δημοσιονομική πολιτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση . Μια τέτοια εξέλιξη όμως απλά θα εμβαθύνει και θα επεκτείνει σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα τη διαδικασία ομογενοποίησης και συγκεντρωτισμού που αρχισε με τα έθνη-κρατη πριν 200 χρόνια . Και αν, ακόμη και κάτω από το σύστημα των εθνών-κρατών, ο πολίτης είχε την , έστω περιορισμένη, δυνατότητα, να αντιδράσει στις πολιτικές των κυβερνήσεων του, μετακινούμενος σε άλλη χώρα, στην εποχή των υπερεθνικών μορφωμάτων δεν θα έχει καν αυτή τη διέξοδο. Έτσι, χωρίς αυτούς τους περιορισμούς, η κρατική εξουσία θα γίνεται όλο και πιο αυταρχική και ανελεύθερη και ο μεγαλός χαμένος θα είναι η ελευθερία αλλά και η ευημερία των πολιτών. Ευτυχώς, στο χάρτη υπάρχουν ακόμη το Λιχτενστάιν , η Ανδόρα, το Μονακό, για να μας θυμίζουν την πραγματική πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση . Στο χέρι μας είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και όχι τον κατήφορο του συγκεντρωτισμού και της ομογενοποίησης.

[Διαβάστε επίσης "Freedom and Prosperity in Lichtenstein: A Hoppean Analysis"]
Συνέχεια

Η εφηβική και επικίνδυνη αλαζονεία του Julian Assange


Κάποτε οι αποκαλύψεις μυστικών εγγράφων στα ΜΜΕ είχαν το σκεπτικό ότι εξυπηρετούσαν το δημόσιο συμφέρον. Η αποκάλυψη, τουλάχιστον θεωρητικά, θα είχε πολύ μεγαλύτερα οφέλη από το όποιο κόστος της δημοσιοποίησης. Έτσι όταν ο Daniel Ellsberg διέρρευσε τα Pentagon Papers o σκοπός ήταν να δημοσιοποιήσει έγγραφα τα οποία έδιναν μια εντελώς διαφορετική εντύπωση από αυτή που το αμερικάνικό κράτος ήθελε να περάσει στους πολίτες του για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ο Ellsberg δεν διέρρευσε σωρηδόν όλα τα έγραφα που θα ήταν στην διάθεση του. Και ο Ellsberg και οι Times της εποχής είχαν ωριμότητα και κρίση, αντίθετα με τον πολύ έφηβο Julian Assange.

Το ερώτημα που γεννάται με το WikiLeaks είναι αν τα κράτη επιτρέπετε να έχουν μυστικά. Η απάντηση του WikiLeaks, από τις πράξεις του, φαίνεται να είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Είναι όμως έτσι;

-Ποιος από εμάς θα ήθελε να διαρρεύσουν τα αμυντικά σχέδια της Ελλάδας στον τύπο;

-Ποιος από εμάς θα ήθελε οι διπλωμάτες μας στο εξωτερικό να μην μπορούν να έχουν, όσον το δυνατόν, μια ειλικρινή και πλούσια συνομιλία με ξένους αξιωματούχους από το φόβο ότι αυτή μπορεί να δημοσιευτεί;

-Τέλος, ποίος από εμάς θα ήθελε π.χ. κάποιος πολίτης του Πακιστάν να μην μας δώσει πληροφορίες για μια μελλοντική τρομοκρατική επίθεση στην Ελλάδα ή σε πρεσβεία μας στο εξωτερικό, γιατί έχει τον φόβο ότι το όνομα του και άλλα στοιχεία θα δημοσιευτούν από κάποιον αυτάρεσκο κυνηγό της δημοσιότητας τύπου Julian Assange;

Βγάλτε τις ΗΠΑ και τον αντιαμερικανισμό από την μέση και αυτά είναι τα ουσιαστικά θέματα που θέτουν οι χωρίς κριτήρια χωματερές εγγράφων του Wikileaks και του κ. Assange. Είναι ευρέως γνωστό ότι οι κυβερνήσεις καταχρώνται την υποχρέωση τους να κρατούν μια σειρά πληροφοριών μυστικές. Αλλά αυτή η πρώτη κατάχρηση δεν δικαιολογεί μια δεύτερη, αυτή του Wikileaks και του Assange, να δημοσιεύουν προς χάριν της δημοσίευσης και της φήμης που φέρνει η συγκεκριμένη ενέργεια.

Αυτή η απαράδεκτη ενέργεια του WikiLeaks και του κ. Assange θα κάνει τις κυβερνήσεις ακόμα πιο αποκρυπτικές και ταυτόχρονα έχει ήδη θέσει τις ζωές πολλών αθώων πολιτών σε κίνδυνο.
Συνέχεια

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

Και όμως...Το πολικό ψύχος στην Ευρώπη οφείλεται στην...υπερθέρμανση του πλανήτη


Οι προπαγανδιστές της θεωρίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη, έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια μετά το Climate-gate, αλλά δεν περίμενα πως θα δω και ένα τέτοιο κομμάτι , σαν και αυτό που υπογράφουν σήμερα στην "Καθημερινή" το AP και το Reuters. Το άρθρο ασχολείται με την κλιματική σύνοδο στο Μεξικό, και μεταξύ άλλων, μπορεις να διαβάσεις το εξής εκπληκτικό :

"...ο καιρός στη Βρετανία, τη Γερμανία, την Πολωνία, αλλά και την Ελλάδα -όπου οι υψηλές θερμοκρασίες σημείωσαν ρεκόρ διαρκείας- διαψεύδει όσους απορρίπτουν την κλιματική αλλαγή ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας."

Αρχικά, νόμισα πως κάτι δεν κατάλαβα καλά. Βλέπετε, ήταν ακόμη πρωί, τα μάτια μου δεν είχαν καλά καλά ανοίξει και οι εγκεφαλικές μου λειτουργίες υπολειτουργούσαν. Όμως ακόμη και ύστερα από ένα δυνατό καφε, το περιεχόμενο του άρθρου παρέμενε το ίδιο . Για το κύμα ψύχους στην Ευρώπη, ευθύνεται ....η υπερθέρμανση του πλανήτη. Αλλά και οι υψηλές θερμοκρασίες στην Ελλάδα οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, και το χιόνι στην Αγγλία και οι πλημμύρες στα Βαλκάνια. Πολύ βολική θεωρία είναι η αλήθεια, και κύριως δεν πρόκειται ποτέ να διαψευσθεί, αφού χωράει τα πάντα!


Κάτι είχα υποψιαστεί εδώ και χρόνια πως η θεωρία της κλιματικής αλλαγής έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά θρησκείας, με το δικό της ιερατείο και το δικό της αλάνθαστο δόγμα, που όποιος το αμφισβητεί καταλήγει στο πυρ το εξώτερον. Έτσι, πάντα ήμουν επιεικής με τα ιερά κείμενα αυτής της μεταμοντέρνας σέκτας , αφού απευθύνονται, όχι στη λογική, αλλά στη βαθιά και πανάρχαια ανθρώπινη ανάγκη της πίστης . Μήπως όμως τελευταία το ιερατείο της κλιματικής αλλαγής νομίζει πως απευθύνεται , όχι απλά σε πιστούς αλλά σε ηλίθιους ;
Συνέχεια