Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Κυβέρνηση, Τρόικα και Παύλος Τσίμας συμφωνούν: Να πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας


Ένα πρόσφατο άρθρο του Παύλου Τσίμα στα Νέα έκανε μια από τις πιο ειλικρινείς διαπιστώσεις της δεκαετίας. Σχολιάζοντας τις απόψεις που εξέφρασε ο Ντοµινίκ Στρος-Καν όταν μας επισκέφθηκε έγραψε ο κ. Τσίμας “Με ενόχλησε που είπε αυτά που θα έπρεπε να λέει η καθ’ ηµάς αντιπολίτευση. Και ειδικά η εξ αριστερών αντιπολίτευση”

Ποια ήταν η άποψη του Στρος-Καν που θα έπρεπε να προτάσει η εξ αριστερών αντιπολίτευση;

Ξεκαθαρίζει ο κ. Τσίμας:

“Γιατί,απ’ όλα όσα είπε ο υπερκινητικός και υπερφιλόδοξος διευθυντής του ∆ΝΤ, εκείνο που εγώ συγκράτησα ως σηµαντικότερο δεν είναι ούτε οι ανόητες παραινέσεις προς τους ιθαγενείς να είµαστε καλά παιδιά, να πίνουµε το φάρµακό µας και να µη θυµώνουµε µε τον γιατρό µας, ούτε οι µάλλον άκοµψες υποδείξεις του προς την αντιπολίτευση να υποστηρίξει το Μνηµόνιο. Εκείνο που εγώ συγκράτησα είναι ότι ο µεσιέ Ντοµινίκ άσκησε κριτική στην κυβέρνηση, βρίσκοντας µάλιστα καίριο στόχο, χτυπώντας τη στο πιο αδύνατο σηµείο της.

“Είπε ο Στρος-Καν πως, αν η κυβέρνηση δεν λύσει το πρόβληµα της φοροδιαφυγής, αν δεν καταφέρει να υποχρεώσει τους χρονίως φοροδιαφεύγοντες να συµµετάσχουν στα βάρη, η προσπάθειά της θα είναι αποτυχηµένη, όπως των Τρώων. «Βάλτε να πληρώσουν επιτέλους και οι πλουσιότεροι», ήταν η υπόδειξη και του έτερου σωτήρα, του Τόµσεν.”



Επιπλέον μας ενημερώνει:

“Ο Ρουµπίνι το είπε ακόµη πιο καθαρά. Αν η κυβέρνηση δεν λύσει το πρόβληµα της φοροδιαφυγής, είπε, τότε πρώτον δεν θα επιτύχει τους δηµοσιονοµικούς στόχους. ∆εύτερον, θα χάσει πολύ γρήγορα κάθε επαφή µε την κοινωνία και η όποια σηµερινή ανοχή θα µετατραπεί σε βίαιη απόρριψη. Και τρίτον, αν στο εσωτερικό της χώρας δεν υπάρχει αίσθηση δίκαιης συµµετοχής στα βάρη, τότε πώς θα ζητήσει η χώρα κάποτε από τους εξωτερικούς της δανειστές να της ελαφρύνουν το βάρος του χρέους;”


Δεν ξέρω αν θα χάσει “κάθε επαφή µε την κοινωνία” η κυβέρνηση αν δεν προσπαθήσει να συλλέξει ακόμα περισσότερο φόρους από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά είναι σίγουρο ότι αν προσπαθήσει να κάνει κάτι τέτοιο, θα έχει χάσει την επαφή της με την οικονομική πραγματικότητα.

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Η ελληνική κρίση δεν προήλθε από τον ιδιωτικό τομέα. Δεν υπήρξαν ανάλγητοι και πλεονέκτες Έλληνες τραπεζίτες που έπαιξαν διεθνώς τον πλούτο της Ελλάδας για ακόμα μεγαλύτερα μπόνους. Αντίθετα η ελληνική κρίση είναι αποτέλεσμα της χρεοκοπίας του κράτους. Μια χρεοκοπία που προήλθε από έναν υπερδανεισμό που ήταν αναγκαίος για να συντηρήσει το πιο σπάταλο και καταστρεπτικό κράτος της Ευρώπης.

Η κυβέρνηση όμως έχει ακούσει τον κ. Τσίμα και η πλειοψηφία των μέτρων που έχει λάβει μέχρι τώρα στοχοποιούν την ιδιωτική οικονομία και κατανάλωση. Το ότι δεν της έχουν βγει μέχρι τώρα, οφείλετε σε αυτό που προαναφέραμε, την έλλειψη επαφής της κυβέρνησης με την οικονομική πραγματικότητα.

Έχοντας το πιο σπάταλο κράτος της Ευρώπης - και ένα από τα πιο σπάταλα στον κόσμο - πάλι η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεζουμίσει τον ιδιωτικό τομέα. Ποια ακριβώς είναι η λογική και η κοινωνική δικαιοσύνη σ’ αυτό;

Ο κ. Τσίμας έχει όμως επιχειρήματα, ή μάλλον το εξής ένα:

“Επειδή απλούστατα οι φόροι στην Ελλάδα (µε στοιχεία του 2008) είναι συνολικά 35% του ΑΕΠ (έναντι 41% στην ευρωζώνη) και οι άµεσοι φόροι, οι κοινωνικά δίκαιοι φόροι δηλαδή, είναι µόλις 7,7% (έναντι 12,2% στην ευρωζώνη).”


Υπάρχουν μερικά προβλήματα με την παραπάνω πρόταση.

1. Όπως έχει γράψει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος:

“Oι συντελεστές φόρου στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες όπως στις Σκανδιναβικές είναι οι άμεσοι φόροι υψηλότεροι. Εκεί όμως στο φόρο περιλαμβάνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι καταβολές για την υγεία ακόμη δε και τα τέλη κυκλοφορίας. Αν υπολογισθούν και αυτά στην Ελλάδα τότε το ποσοστό της άμεσης φορολογίας θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο.”


2. Οι χώρες που ανεβάζουν το μέσο ευρωπαϊκό όρο στοχεύουν σε μια πορεία σταδιακής μείωσης των φόρων γιατί γνωρίζουν ότι η υψηλή φορολογία τις βλάπτει. Όταν το μοντέλο της υψηλής φορολογίας χάνει έδαφος γιατί η Ελλάδα να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση;

3. Στους φόρους ο κ. Τσίμας δεν μετρά ούτε την ανταποδοτικότητα των φόρων των άλλων κρατών, αλλά ούτε και το γραφειοκρατικό και κανονιστικό κόστος του ελληνικού κράτους στον ιδιωτικό τομέα. Αν το κόστος γραφειοκρατίας και διαφθοράς προστεθεί στους φόρους που ήδη εισπράττει το κράτος τότε και οι πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης θα μοιάζουν με φορολογικούς παραδείσους.

Παρ’ολα αυτά ο κ. Τσίμας θέλει να αυξήσει ακόμα περισσότερο την μεταφορά πλούτου από το παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας στο διεφθαρμένο και συντεχνιακό δημόσιο. Μάλιστα, καλεί την κυβέρνηση να κάνει αυτή την κίνηση 1) σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης και 2) στο όνομα κάποιας, ιδιαίτερα παράξενης, “αίσθησης δίκαιης συµµετοχής στα βάρη”

Ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιότυπη κατάσταση ραγιαδισμού και καλείται να πληρώσει για να μπορεί να υπάρχει ένα τεράστιο κράτος που σκοπό έχει να του δημιουργεί όσο δυνατόν περισσότερα εμπόδια και βάρη.

Ο πίνακας με τις μισθολογικές διαφορές δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (που παρεμπιπτόντως, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν περιλαμβάνει επιδόματα ή τουλάχιστον όλα τα επιδόματα του δημοσίου) δείχνει την μεγάλη διαφορά που υπάρχει. Είναι σαν να απεικονίζει εισοδήματα διαφορετικών χωρών.

Ο κ. Τσίμας επιθυμεί να εντατικοποιηθεί η μεταφορά πλούτου από την φτωχή και ανασφαλή Ελλάδα στην προνομιούχα και ασφαλή στο όνομα μάλιστα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Επιτέλους έλεος.





Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας



Σε μια σκηνή του «The Social Network» , ο κινηματογραφικός Mark Zuckerberg απηυδισμένος από τις κατηγορίες των αδελφών Winklevoss πως έκλεψε από αυτούς την ιδέα του facebook, αναρωτιέται : «Άραγε ένας τύπος που φτιάχνει μια καλή καρέκλα χρωστάει λεφτά σε οποιονδήποτε έχει φτιάξει στο παρελθόν μια καρέκλα;» Αυτό το ερώτημα συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τον παραλογισμό αυτού που αποκαλούμε , παραπλανητικά , «πνευματική ιδιοκτησία». Και χρησιμοποιώ τη λέξη «παραπλανητικά», επειδή οι πατέντες και τα copyrights ελάχιστη σχέση έχουν με το θεσμό της ιδιοκτησίας, που είναι πράγματι το θεμέλιο της οικονομικής επιτυχίας του Δυτικού κόσμου.

Ιδιοκτησία λογίζεται σε αντικείμενα που η χρήση τους εμποδίζει κάποιον άλλον από το να τα χρησιμοποιήσει .Κάτι τέτοιο δεν ισχύει όμως για τις ιδέες . Δυο άτομα μπορεί να έχουν την ίδια ιδέα στο κεφάλι τους χωρίς να τη στερεί ο ένας από τον άλλον. Όπως έγραψε και ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Stephan Kinsella:«Εάν πάρεις το αυτοκίνητο μου, δεν θα το έχω πια. Αλλά εάν πάρεις ένα αντίτυπο του βιβλίου που έχω γράψει, και το χρησιμοποιήσεις για να κάνεις το δικό σου βιβλίο, ακόμη θα έχω το δικό μου βιβλίο». Το ότι δεν μπορούμε να εξομοιώσουμε τη λεγόμενη «πνευματική ιδιοκτησία» με την ιδιοκτησία φαίνεται από το γεγονός πως ακόμη και οι υποστηρικτές της δέχονται πως οι πατέντες και τα copyrights πρέπει να έχουν περιορισμένη διάρκεια. Κανείς όμως υποστηρικτής του θεσμού της ιδιοκτησίας δεν θα υποστήριζε πως το δικαίωμα μου σε ένα χωράφι ή ένα σπίτι διαρκεί μόνο για κάποια χρόνια.

Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η άποψη πως χωρίς τους νόμους για την πνευματική ιδιοκτησία δεν θα υπήρχε κίνητρο για δημιουργία και το οικονομικό μας σύστημα θα κατέρρεε . Όμως στην πραγματικότητα, αυτοί οι νόμοι είναι που αποθαρρύνουν τη δημιουργία . Στα τέλη του 18ου αιώνα ο James Watt ανακάλυψε την ατμομηχανή. Μόλις ο Watt και ο συνεταίρος του Matthew Boulton κατοχύρωσαν την πατέντα της εφεύρεσης τους , η εξέλιξη σε αυτό τον τομέα ουσιαστικά σταμάτησε. Ο Jonathan Hornblower έφτιαξε μια καλύτερη μηχανή, αλλά ο Watt τον πήγε στα δικαστήρια και τον εμπόδισε να τη φέρει στην αγορά. ‘Αλλοι εφευρέτες δεν μπήκαν καν στον κόπο να βελτιώσουν το αρχικό μοντέλο , αφού θα είχαν την τύχη του Hornblower. Αλλά και ο ίδιος ο Watt δεν εξέλιξε την μηχανή του, αφού πολύ απλά, έχοντας εξασφαλίσει την ανυπαρξία ανταγωνισμού , δεν χρειαζόταν να το κάνει. Συν τοις άλλοις, ήταν απασχολημένος με το να σέρνει στα δικαστήρια τους ανταγωνιστές του. Όσο ίσχυε η πατέντα του Watt την περίοδο 1769-1800, στη συνολική ισχύ των ατμομηχανών στη Μ. Βρετανία προστέθηκαν μόνο 750 ίπποι κάθε χρόνο. Από το 1800 που έληξε η πατέντα, ο αριθμός της αύξησης εκτοξεύτηκε στους 4.000 ίππους το χρόνο.

Επίσης, χωρίς βάση είναι και το επιχείρημα πως χωρίς τους νόμους περι πνευματικής ιδιοκτησίας, οι δημιουργοί δεν θα έχουν κέρδη. Πάντα, αυτός που θα ανακαλύψει πρώτος μια εφεύρεση ή θα εκδώσει πρώτος ένα βιβλίο, θα έχει ένα περιθώριο χρόνου, για να αποκομίσει αρκετά κέρδη. Όπως συνήθως συμβαίνει, οι ανταγωνιστές του θα βγάλουν τις δικές τους εκδοχές μόνο αφού διαπιστώσουν πως το αρχικό μοντέλο έχει πετύχει. Επιπλέον, πολλές φορές μια δημιουργία ανοίγει δρόμους για άλλες δραστηριότητες που μπορεί να είναι πολύ επικερδείς. Πχ στον τομέα της μουσικής, όπου λόγω του ίντερνετ και του δωρεάν «κατεβάσματος» των τραγουδιών, το copyright έχει ουσιαστικά καταργηθεί , οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν τις νέες τους δουλειές σαν μέσο για να τους γνωρίσει ο κόσμος και έτσι , να μπορέσουν να βγάλουν χρήματα με άλλες δραστηριότητες, όπως οι συναυλίες . Εξάλλου, και πριν το ίντερνετ , οι συναυλίες ήταν πιο επικερδείς από τις πωλήσεις δίσκων. Πολλοί δημιουργοί το έχουν καταλάβει αυτό και έτσι παρέχουν οι ίδιοι τα τραγούδια τους δωρεάν .

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες κυβερνήσεων και μεγάλων εταιριών , εκατομμύρια άνθρωποι κατεβάζουν ταινίες και τραγούδια δωρεάν από το ίντερνετ χωρίς καμία τύψη ότι διαπράττουν κλοπή. Και πολύ καλά κάνουν. Γιατί πράγματι, η παραβίαση των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας δεν είναι κλοπή, όπως και η πνευματική ιδιοκτησία δεν έχει καμιά σχέση με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Οι πατέντες και τα copyrights δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μονοπώλιο που παρέχει το κράτος. Και όπως κάθε μονοπώλιο, έτσι κι αυτό μπλοκάρει την πρόοδο, εμποδίζει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και εξασφαλίζει υπερκέρδη στους ευνοημένους του .
Συνέχεια

Υπέρ της πνευματικής ιδιοκτησίας


Για την γενιά του Napster το να δηλώνει κανείς εναντίον της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΠΙ από εδώ και πέρα) θεωρείται cool. Συνηθίσαμε όλοι να κατεβάζουμε μουσική και βίντεο δωρεάν από το ίντερνετ, τώρα χρειαζόμαστε και μία ψιλο-alternative θεωρία εναντίον της ΠΙ για να είμαστε καλυμμένοι. Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός ακούγεται βολικός: «ελευθερία στην διακίνηση ιδεών και αγαθών» -άρα δεν πληρώνουμε! Εδώ πιστεύω βρίσκεται η πρώτη βασική παρανόηση: η ελευθερία που ευαγγελίζονται οι φιλελεύθεροι δεν σημαίνει τσάμπα. Σημαίνει ελευθερία στην παραγωγή, κατοχή και διακίνηση ιδεών και αγαθών με τους όρους που ελεύθερα έχουνε συμφωνήσει παραγωγός, διανομέας και καταναλωτής.

Το θεωρητικό πλαίσιο για την υπέρασπίση της ΠΙ είναι απλό. Σαν φιλελεύθεροι, δεχόμαστε τις πρωταρχικές αρχές της ατομικής ιδιοκτησίας και της ελευθερίας να χρησιμοποιεί κανείς το προϊόν της εργασίας του όπως θέλει (εφόσον δεν παραβιάζει τα ίδια δικαιώματα των συμπολιτών του). Η εργασία του μπορεί να είναι φυσική, μπορεί να είναι και πνευματική. Για παράδειγμα το προϊόν της εργασίας του μπορεί να είναι μια καρέκλα, μπορεί να είναι και ένα βιβλίο. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, αποτελούν ιδιοκτησία του και με βάση αυτή ο παραγωγός μπορεί να αποφασίσεί να παραχωρήσει την χρήση τους δωρεάν ή και με πληρωμή.
Εδώ θα μπορούσα να σταματήσω την επιχειρηματολογία, γιατί είναι πραγματικό δύσκολο να φανταστεί κανείς πως μπορεί ένας φιλελεύθερος να αρνηθεί αυτό το ιδιοκτησιακό δικαίωμα.

Παρόλαυτά υπάρχει μια μειονοτική μερίδα φιλελεύθερων που αντιτάσσεται στο δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Κάνοντας μια σύντομη έρευνα, προσπάθησα να κατατάξω τα επιχειρήματά τους σε τέσσερεις κατηγορίες (1):

- Επικέντρωση στην χρήση και όχι στην παραγωγή: το σύνηθες επιχείρημα σε αυτήν την κατηγορία είναι του τύπου: «αφού η γνώση δεν μειώνεται με την χρήση της (αντίθετα ας πούμε με τα πορτοκάλια), γιατι να μην την χρησιμοποιούμε τσάμπα;». Η απάντηση είναι επειδή σύμφωνα με τις φιλελευθερες αρχές και την κοινή λογική, το δικαίωμα χρήσης το ορίζει ο παραγωγός/ ιδιοκτήτης και όχι γενικές εκτιμήσεις των καταναλωτών για το πόσο περιορισμένο είναι το αγαθό. Για τον ίδιο λόγο δεν χρησιμοποιούμε ιδιωτικούς δρόμους, ή το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας τσάμπα.

- Δυσκολία εφαρμογής: το επιχείρημα πάει κάπως έτσι: «Στην εποχή του ίντερνετ, είναι όλο και πιο πολύ δύσκολο να προστατέψει κανείς την αντιγραφή και άρα την πνευματική ιδιοκτησία». Ίσως, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει παρατήσουμε την προσπάθεια. Με την ίδια λογική θα έπρεπε να αφήσουμε και την πηρυνική τεχνολογία ή την διακίνηση παιδοφιλικού υλικού ελεύθερες. Δεν το κάνουμε, όσο δύσκολο και να είναι.

- Τα άυλα δεν μπορούν να ιδιοποιηθούν: η γνώση είναι άυλη και αφού δεν μπορούμε να την κρατήσουμε ή να την τοποθετήσουμε κάπου, δεν μπορεί να έχει ιδιοκτησιακό καθεστώς. Η υπόθεση αυτής της πρότασης είναι εσφαλμένη. Η φυσική υπόσταση του αγαθού στη μοντέρνα εποχή λίγη σχέση έχει με την αξία ή ιδιοκτησία του. Οι εταιρίες αξιολογούνται μεταξύ άλλων για το brand value και goodwill, ενώ ένα σημαντικό μέρος επαγγελμάτων (αναλυτές, νομικοί κλπ.) πληρώνεται για την παραγωγή συγκεριμένης γνώσης (κρίσιμα, όχι για τις ώρες εργασίας καθαυτές, άλλα για το τελικό αποτέλεσμα γνώσης το οποίο συνήθως προστατεύεται με όρους που θέτει ο παραγωγός).
Μια παρόμοια εκδοχή είναι ότι εφόσον μια ιδέα μπει στο μυαλό κάποιου, τότε εμείς δεν μπορούμε να του πούμε πως να την χρησιμοποιήσει. Και όμως, εάν ο δέκτης έχει προσλάβει την ιδέα μετά από συμφωνία για τους όρους χρήσης της, τότε είναι υποχρεωμένος να την χρησιμοποιήσει ανάλογα.


- Μειώνει τα δικαιώματα των άλλων. Λένε οι αντίπαλοι της ΠΙ ότι για παράδειγμα εάν κάποιος εφεύρει ένα τρόπο να ανοίγει ένα πηγάδι και τον πατεντάρει, αμέσως περιορίζει όλους τους άλλους στο να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο τρόπο ακόμα και στην αυλή τους. Η αλήθεια βέβαία είναι ότι ο εφευρέτης προσφέρει μια καινούρια επιλογή που δεν υπήρχε πριν, την επιλογή να ανοίξουν ένα πηγάδι σύμφωνα με συγκεκριμένους όρους.

Στον φιλελευθερισμό, η ορθότητα των θεωρητικών επιχειρήματων αποδείκνύεται ωφελιμιστικά και στην πραξη. Τα κίνητρα που δίνει η ΠΙ στην παραγωγή ιδεών και τεχνολογίας είναι αποδεδειγμένα ένας πολύ σημαντικός παράγοντες ανάπτυξης στις σύγχρονες οικονομίες, γιαυτό και έχει υιοθετηθεί από όλες τις χώρες.

I hate to break the news, αλλά η κοινοκτημοσύνη είτε των αγαθών είτε των ιδεών έχει πεθάνει προ πολλού. R.I.P.



________________________
(1) Οι περιπτώσεις open source δεν είναι εναντίον της πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο ιδιοκτήτης της ιδέας αποφασίζει να την μοιραστεί χωρίς άμεσο χρηματικό αντίτιμο με άλλους, προσδοκώντας όμως άλλα μακροχρόνια κέρδη
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Αν οι αριστεροί είναι ανώτεροι άνθρωποι, γιατί καταφεύγουν στη βία τόσο συχνά;


Πηγαίνοντας δημοτικό την δεκαετία του 80 είχα την ‘ευκαιρία’ να γαλουχηθώ με τα πιστεύω και τις αρχές του καθεστώτος που είχε πάρει την εξουσία εκείνο τον καιρό. Στο σχολείο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, εμμέσως πλην σαφώς, μαθαίναμε για την ηθική ανωτερότητα της αριστεράς. Μια ανωτερότητα που τελικά έγινε μια πλατιά αποδεκτή άποψη. Υπάρχει όμως η άθλια και πεισματάρα πραγματικότητα που υπενθυμίζει ότι η παραπάνω άποψη ίσως να είναι λάθος. Από την μυθολογία της ταινίας Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο στην πραγματικότητα του ο άνθρωπος με τη γροθιά (στο πρόσωπο του Κωστή Χατζηδάκη) υπάρχει ένα αξεπέραστο χάσμα.

Για το πιο πρόσφατο συμβάν βίας θα ακούσουμε διάφορες δικαιολογίες. Δυο βασικές:

1. Η αριστερά αποδοκιμάζει την βία κατά του Κωστή Χατζηδάκη.


Το πρόβλημα εδώ δεν είναι με πιο συγκεκριμένο συμβάν βίας η αριστερά αποφασίζει να καταδικάσει εκ των υστέρων, αλλά με την γενική και καθημερινή νομιμοποίηση που δίνει στην βία, εφόσον αυτή φυσικά έχει τα αποδεκτά ιδεολογικά κίνητρα. Όλοι γνωρίζουν την βία που ασκεί το ΠΑΜΕ, την συμπαράσταση του ΣΥΡΙΖΑ στην ‘εξέγερση’ του Δεκεμβρίου και την ανοχή που επιδεικνύει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην βια για να μην φανεί πολύ δεξιά.

Αν η νομιμοποίηση της βίας γίνεται ανοιχτά και κατ’ εξακολούθησιν, όπως κάνουν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι αναπόφευκτο ότι θα υπάρξουν και συμβάντα τόσο ακραία που θα αναγκάσουν τις ηγεσίες της αριστεράς να τα καταδικάσουν, αλλά τότε είναι ήδη πολύ αργά. Όταν προπαγανδίζεις και προωθείς την βία ως έννομο πολιτικό μέσο, δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα μπορείς να την ελέγξεις - η τάση στο ακραίο είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της βίας.

2. Καταδικαστέο αλλά αναπόφευκτο γεγονός. Η κρίση είναι αυτή που εξωθεί αυτούς του ανθρώπους σε τέτοιες πράξεις.

Πρόκειται για μπαρούφα απερίγραπτης ασχετοσύνης. Το συγκεκριμένο είδος βίας είναι ένα φαινόμενο που είναι μαζί μας τις τελευταίες δεκαετίες. Αναπτυσσόταν με γοργούς ρυθμούς πολύ πριν από οποιανδήποτε κρίση, με βασικά στοιχεία την ανοχή της κοινωνίας και του κράτους. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που συνήθως την εξασκούν (και πολύ πιθανόν χθες) είναι από τα πλέον ευεργετηθέντα τμήματα της τριακονταετίας. Η βία που τόσο συχνά εξασκούν είναι ένα ακόμα κεκτημένο τους.
Εν κατακλείδι, βρίσκουν και τα κάνουν. Εάν η πολιτεία ήθελε να καταστείλει την βία και να τιμωρήσει τους ενόχους με σοβαρές ποινές, η επαναστατική γυμναστική θα είχε εξαλειφθεί προ πολλού.

Από αυτούς που διαδήλωναν χθες, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η μεγάλη πλειοψηφία δεν είχε καμία σχέση με τους περισσότερο από 200.000 Έλληνες που έχουν χάσει τη δουλειά τους από τότε που ξέσπασε η κρίση. Μια κρίση που η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους δημιούργησε. Αυτοί δεν συμμετείχαν στο πάρτι της τριακονταετίας και έχουν μάθει να εργάζονται αντί να διαδηλώνουν για να κερδίζουν τα προς το ζειν - όπως το άλλο θλιβερό γεγονός του περασμένου Μαΐου μας υπενθύμισε.

Ένα άλλο μάθημα από τα χθεσινά γεγονότα είναι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι, με όλες τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, είτε ήμαστε αριστεροί, δεξιοί ή κεντρώοι. Και επομένως αν ένα πολιτικό περιβάλλον συνεχώς χαϊδεύει τα αυτιά μας, καλλιεργεί και τροφοδοτεί την αυταρέσκεια και την πλεονεξία μας, είναι φυσικό κάποτε να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε ως καθάρματα.


Στιγμιότυπα από επεισόδια και τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη




Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Η δικαίωση των ευρωσκεπτικιστών


Και όμως. Αφού λοιδωρήθηκαν από την ελίτ των Βρυξελλών σαν "ξενοφοβικοί", "ακροδεξιοί" και "στενόμυαλοι εθνικιστές", όλοι αυτοί που εδώ και χρόνια φώναζαν εναντίον της ουτοπίας του ευρώ (από τη Μάργκαρετ Θάτσερ μέχρι τον πρόεδρο της Τσεχίας, Βάτσλαβ Κλάους), φαίνεται να δικαιώνονται. Αποσπάσματα από ένα εξαιρετικό άρθρο του δήμαρχου του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον :

"Νομίζω πως αξίζουμε μια συγγνώμη. Όταν λέω "εμείς" εννοώ όλους εμάς τους ευρω-σκεπτικιστές, ευρω-πραγματιστές, ευρω-ρεαλιστές και ευρω-υστερικούς που ανησυχούσαμε με την αισιοδοξία που περιέβαλε τη γέννηση του ενιαίου νομίσματος. Θυμάστε με τί περιφρόνηση μας αντιμετώπιζαν;....Κάθε φορά που διαμαρτυρόμασταν για οποιαδήποτε λεπτομέρεια του σχεδίου της νομισματικής ενοποίησης, μας έλεγαν πως βάζαμε σε κίνδυνο την πορεία του μεγάλου ευρωπαϊκου τρένου, πλοίου, λεωφορείου, ποδήλατου ή ότι τέλος πάντως ήταν. Είμασταν η ντροπή του έθνους, ένα μάτσο ανόητα παιδιά που έπρεπε να κάνουν στην άκρη όσο οι "μεγάλοι" κατέστρωναν τα μεγαλοπρεπή σχέδια τους....

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90, έγραφα γι αυτή την εφημερίδα από τις Βρυξέλλες, και το μεγάλο θέμα της ημέρας ήταν το γνώστο τότε σαν Σχέδιο Ντελόρ για την Οικονομική και Νομισματική Ενοποίηση. Είχα σημαντικές επιφυλάξεις γι αυτές τις προτάσεις. Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο πως η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση καταργούσε αξιοσέβαστα και δοκιμασμένα στο χρόνο νομίσματα, όπως το φράγκο, το γερμανικό μάρκο και η λιρέτα. Όσον με αφορά, μπορούμε να χρησιμοποιούμε σαν νόμισμα ακόμη και τα Krispies, αρκεί η Ευρώπη να τηρεί τις προϋποθέσεις για νομισματική ένωση .

Αλλά η Ευρώπη δεν ήταν ,ούτε κατά διάνοια έτοιμη για το ευρώ, τα Krispies ή οτιδήποτε άλλο . Η ευρωπαϊκή ήπειρος ήταν-και εξακολουθεί να είναι-μια ομάδα χωρών με διαφορετικές γλώσσες, αποκλίνουσες παραδόσεις στην αγορά εργασίας, ξεχωριστές προσεγγίσεις στο θέμα των ελλειμμάτων και του πληθωρισμού. Ήταν πολύ παρακινδυνευμένο, προειδοποιούσαμε , να προσπαθήσουμε να επιβάλλουμε μια κοινή νομισματική πολιτική για όλους. Αυτό που ήταν σωστό για τη Γερμανία, μπορεί να ήταν λάθος για την Ιταλία ή την Ιρλανδία.

Οι χώρες θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα χαμηλά επιτόκια για να ξοδέψουν περισσότερα απ'όσα θα έπρεπε, γνωρίζοντας πως πια θα ήταν δυνατόν να κρατήσουν τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα και να αποφύγουν την τιμωρία των αγορών. Η ασωτεία τους θα κρύβοταν πίσω από μια μάσκα . Θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν το γερμανικό πνεύμα οικονομίας και να τη βγάλουν στο τζάμπα σαν τα πουλιά που στριμώχνονται στην πλάτη ενός ιπποπόταμου, μέχρι να έρθει η καταστροφή. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Τα χρόνια της οικονομικής ανάπτυξης, οι κυβερνήσεις των PIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία και σε κάποιο βαθμό και η Ιταλία) εκτόξευσαν τις δαπάνες τους. Οι μισθοί του δημόσιου τομέα έφτασαν στα ύψη. Ταυτόχρονα, τα χαμηλά επιτόκια βοήθησαν τη διόγκωση της κερδοσκοπικής φούσκας, ιδίως στα ακίνητα.Όταν η ιρλανδική φούσκα έσκασε, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να διασώσει τις τράπεζες που δάνεισαν στους κερδοσκόπους- και έτσι βρέθηκε σε μια τραγική κατάσταση.Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος βρίσκεται τώρα πάνω από το 100% του ΑΕΠ, και η διαφορά μεταξύ αυτής της κρίσης χρέους και προηγούμενων κρίσεων είναι ολοφάνερη.

Σήμερα η Ιρλανδία είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ και δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, και έτσι η κυβέρνηση και ο λαός της βρίσκονται αντιμέτωποι με μια παρατεταμένη περίοδο ταπείνωσης από τις Βρυξέλλες και τη γερμανική κυβέρνηση... Πίσω στις αρχές της δεκαετίας του '90 προειδοποιούσαμε πως μια νομισματική ζώνη, σημαίνει μεταφορές μεγάλων χρηματικών ποσών μεταξύ των φτωχών και πλούσιων περιοχών, μεταξύ των παραγωγικών και λιγότερο παραγωγικών περιφερειών.Κάτι τέτοιο προϋποθέτει αυτό που τότε αποκαλούσαμε μια αίσθηση "πολιτικής ενότητας" , κοινού σκοπού και κοίνης μοίρας μεταξύ των λαών της Ευρώπης. Αυτό το αίσθημα, επισημαίναμε, δεν υπάρχει-και σίγουρα όχι με τη μορφή που υπάρχει στα ενιαία έθνη-κράτη όπως η Βρετανία.

Το Λονδίνο βοηθάει με τεράστια ποσά τις υπόλοιπες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, και σε γενικές γραμμές, οι Λονδρέζοι το δέχονται σαν μέρος του ότι ανήκουν σε μια ενιαία πολιτική οντότητα. Αλλά η Γερμανία, που ήδη συνεισφέρει σημαντικά στον προϋπολογισμό της ΕΕ, δε δείχνει σημάδια πως επιθυμεί να διασώζει στο διηνεκές τα πιο φτωχά και οικονομικά απερίσκεπτα μέλη της νομισματικής ένωσης. Οι Γερμανοί ήδη δυσφορούν για τα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας και η Άγγελα Μέρκελ, αντιμετώπιζει μια σημαντική κοινωνική αναταραχή από ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος, που δεν βλέπει το λόγο να πληρώνει ακόμη περισσότερους φόρους για να χρηματοδοτήσει μια χούφτα τεμπέληδες στην περιφέρεια της Ευρώπης...

Η πολιτική δημιούργησε το ευρώ και η πολιτική είναι αυτή που μπορεί να το καταστρέψει, είδικα αν τα εκλογικά σώματα αρχίζουν να νιώθουν πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα όχημα για τη γερμανική κυριαρχία και την εξάλειψη των μισθών και των επιδομάτων τους , ή αν το γερμανικό εκλογικό σώμα αισθανθεί πως είναι ένα τρόπος για να υπερχρεωθεί η Γερμανία"
Συνέχεια

Παιδεία άριστων: Ελλάδα και το παράδοξο των ΗΠΑ


Τα τελευταία αποτελέσματα του PISA για τις μαθητικές ικανότητες δεν είναι πολύ άσχημα για την Ελλάδα -και αυτό ακριβως δείχνει πόσο βλαβερό εκπαιδευτικό σύστημα έχουμε. Εξηγούμαι: Στο τελευταίο PISA για την αξιολόγηση των 15χρόνων, η Ελλάδα σε όλες τις κατηγορίες (κατανόηση κειμένου, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες) κατατάσσεται λίγο χαμηλότερα από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, αλλά δεν είναι ντροπιαστικό. Ντροπιαστικό αντίθετα είναι το αποτέλεσμα στο Academic Ranking of World Universities – 2010, όπου δεν υπάρχει ελληνικό πανεπιστήμιο στα 200 πρώτα, και μόνο δύο στις θέσεις κάπου μεταξύ 200-400.

Οι ΗΠΑ από την άλλη, έχουνε παρόμοια άσχημα σκορ στο PISA, ενώ αντίθετα κυριαρχούν απολύτα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (17 από τα τοπ 20 πανεπιστήμια στον κόσμο είναι αμερικανικά). Γιατί;

Δύο είναι οι εξηγήσεις.

Πρώτα, στην ηλικία των 15 χρόνων, το περιβάλλον παιζει συγκριτικά μικρό ρόλο στην απόκτηση βασικών μαθητικών ικανοτήτων, οπότε οι εγγενείς δυνατότητες μας καλύπτουν σχετικά τις ανεπάρκειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Αυτό που βλέπουμε στο PISA, είναι περισσότερο οι εγγενείς μας δυνατότητες. Οι ανατολικοασιάτες είναι στην κορυφή, ενώ εμείς και οι ΗΠΑ στην μέση.
Αντίθετα, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, το περιβάλλον παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο. Η επίπτωση του εκπαιδευτικού συστήματος είναι πολύ μεγαλύτερη και εκεί τα δημόσια πανεπιστήμιά μας κάνουν την μεγάλη ζημιά, ενώ τα ιδιωτικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ χτυπάνε κορυφή.

Η δεύτερη εξήγηση βγαίνει παρατηρώντας το τμήμα του πληθυσμού που μετράμε. Σημειώστε ότι το PISA μετράει τον μέσο όρο του πληθυσμού, ενώ τα πανεπιστήμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ουσιαστικά συγκρίνουνε τις ελίτ πνευματικών ικανοτήτων κάθε χώρας. Αυτό σημαίνει ότι, είτε η ελίτ στις ΗΠΑ είναι μεγαλύτερη αναλογικά από τις άλλες χώρες (κατανομή fat tails), είτε ότι καλλιεργείται αποδοτικότερα.

Εκτός λοιπόν από τα αυτονόητα φιλελεύθερα μέτρα (ιδιωτικά ιδρύματα παντού, vouchers κλπ.), μια πολιτική για άριστη παιδεία πρέπει να περιλαμβάνει και την αναγνώριση και υποστήριξη των προικισμένων παιδιών, της αυριανής ελίτ μας. Για παράδειγμα, θα πρέπει να διαδοθεί η χρήση των τεστ εγγενών ικανοτήτων και το το ποσό στα vouchers θα πρέπει να είναι όχι στατικό αλλά ανάλογο με τις επιδόσεις των μαθητών σε αυτά τα τεστ. Έτσι θα αμβλυνθούνε περαιτέρω οι ανισότητες που προέρχονται από το περιβάλλον ενώ η απόδοση της επένδυσης μας στην παιδεία θα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Αντιτίθεστε στην λαθρομετανάστευση επομένως είσθε φασίστες


Οι δύο νέοι δήμαρχοι, Καμίνης και Μπουτάρης, έδωσαν συνέντευξη στην οποία παραδέχθηκαν ότι η λαθρομετανάστευση είναι εκτός ελέγχου και ότι τα σύνορα της χώρας πρέπει να κλείσουν για τους λαθρομετανάστες. Αμέσως κατηγορήθηκαν ως φασίστες. Με ποια λογική; Φαντάζομαι με την ίδια λογική που μέχρι τώρα κατηγορούσαμε κάποιον που αντιτασσόταν στο μεγάλο και σπάταλο κράτος ως αντιλαϊκό στοιχείο.

Επίσης την Κυριακή που πέρασε διοργανώθηκε συναυλία στον Άγιο Παντελεήμονα με το μήνυμα “Η τέχνη ενώνει. Λέµε όχι στις ακρότητες και στη µισαλλοδοξία” όπως είπε ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής, Ιωάννης Μαύρος. Πρόσθεσε ο κ. Μαύρος ότι “Θέλω το Μέγαρο να είναι παρόν σε ευαίσθητες περιοχές, κοντά στον κόσµο, κοντά στους νέους”. Αν νομίζει ο κ. Μαύρος ότι το πρόβλημα στον Άγιο Παντελεήμονα δημιουργήθηκε λόγο ακροτήτων και μισαλλοδοξίας τότε το Μέγαρο πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από συναυλίες σε ευαίσθητες περιοχές γιατί δεν είναι καθόλου “κοντά στον κόσμο.”

Ίσως θα ήταν ωφέλιμο αν ο κ. Μαύρος αποφάσιζε να μείνει δοκιμαστικά στον Άγιο Παντελεήμονα για ένα εξάμηνο, μετά θα ξέραμε και θα ήξερε και ό ίδιος να μην επαναλαμβάνει άκριτα την μπαρουφολογία των Ελλήνων που βιώνουν το δράμα της λαθρομετανάστευσης από μια συνήθως πολυτελή απόσταση ασφαλείας.

Κάθε φορά που εκφράζεται η άποψη για πάταξη της λαθρομετανάστευσης, αμέσως οι υπέρμαχοι της υπάρχουσας τάξης χάους, ανακοινώνουν ότι αυτή η άποψη είναι ρατσιστική, εθνικιστική, φασιστική κτλ. Αυτό που θέλουν να πετύχουν είναι την σιωπή των διαφωνούντων έστω και αν δεν ξέρουν τα πραγματικά τους πιστεύω και κίνητρα. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που κατηγορούν τους άλλους για φασισμό χρησιμοποιούν νυχθημερόν φασιστικές μεθόδους για να επιβάλουν την απόλυτη σιωπή σε ένα καίριο πολιτικό θέμα. Η θέση τους είναι απλή και ξεκάθαρη: ή συμφωνείτε με εμάς ή είσθε το χειρότερο και πιο ακραίο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν θα πιστέψουν την κατηγορία κατά Καμίνη και Μπουτάρη ότι είναι φασίστες. Θα τους καταλογισθεί όμως το βρώμικο κίνητρο ότι απλά θέλουν να χαϊδέψουν τα αυτιά συγκεκριμένων ψηφοφόρων. Αν βέβαια οι Καμίνης και Μπουτάρης προερχόντουσαν από το χώρο της δεξιάς τότε ο “φασισμός” τους θα ήταν αυταπόδεικτος.

Με τέτοιο επίπεδο πολιτικού διαλόγου και μετά αναρωτιόμαστε πως φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο.

Ακολουθεί το επίμαχο κομμάτι της συνέντευξης Καμίνη και Μπουτάρη. Φυσικά ο απαράδεκτος τίτλος που έχει δοθεί σε αυτό το video είναι η επιλογή αυτού που το ανάρτησε, ένας με το ψευδώνυμο evonymos



Συνέχεια

Οι καλλιτέχνες μας αποζητούν την ζεστή αγκαλιά του κράτους


Όπως μας ενημερώνει η "Ελευθεροτυπία" , το μεσημερι της Κυριακής έξω από την Εθνική Πινακοθήκη καλλιτέχνες, μέλη του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας, κρατώντας πανό με την "Κραυγή" του Μουνκ, "διαμαρτύρονταν για τη μείωση των κονδυλίων που διατίθενται για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες, αλλά και γενικά για το Μνημόνιο και τις επιπτώσεις του." Επειδή, ως γνωστόν, έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στην τέχνη, οφείλω να ομολογήσω πως αυτός ο τρόπος διαμαρτυρίας άγγιξε βαθιά την...ευαίσθητη ψυχή μου. Μάλιστα ,προς στιγμήν, αναρωτήθηκα μήπως ο Μουνκ φιλοτέχνησε το περίφημο έργο του για να εκφράσει την απόγνωση του καλλιτέχνη μπροστά στην απώλεια της κρατικής θαλπωρής. Γρήγορα όμως, ο κυνικός, ανάλγητος και νεοφιλελεύθερος εαυτός μου πήρε για άλλη μια φορά το πάνω χέρι. Σε μια χώρα που ακόμη και το χαρτί υγείας υπήρξε κρατική επιχείρηση,η πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι πολύ πιο πεζή.

Βέβαια, παρά τον κυνισμό μου, ακόμη έχω στο μυαλό μου την "ρομαντική" εικόνα ενός καλλιτέχνη που θα πρέπει να είναι, από την ίδια του τη φύση, απέναντι στο κράτος, απέναντι στην εξουσία και όχι να σιτίζεται από αυτή, σαν ένας ακόμη δημόσιος υπάλληλος. Και ίσως κάποιες φορές να γίνομαι ακόμη και αφελής όταν πιστεύω πως ο καλλιτέχνης πρέπει να παίρνει τα προσωπικά του ρίσκα για την τέχνη του και να μην περιμένει,εκ του ασφαλούς, από τον φορολογούμενο να χρηματοδοτεί τα...μεγαλόπνοα οράματά του. Βέβαια, στη χώρα του χρεωκοπημένου κρατισμού, οι ανθρωποι της Τέχνης είναι και αυτοί ένα ακόμη κομμάτι της ελληνικής παθογένειας. Ο "πολιτισμός" έχει μετατραπεί (όπως και τα πάντα στην Ελλάδα) σε μια τεράστια δημόσια υπηρεσία και οι καλλιτέχνες σε δημοσίους υπαλλήλους, που κολλάνε ένσημα και περιμένουν βαριεστημένα πότε θα πάρουν την επόμενη επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Και βέβαια, όλοι αυτοί μπορεί να μην είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες για την τέχνη τους, αλλά τουλάχιστον είναι αποφασισμένοι να παλέψουν με νύχια και με δόντια, για τον κρατικό μισθουλάκο, που πιστεύουν ακράδαντα πως δικαιούνται.

Ο Ernest Hemingway έλεγε πως “εάν ένας συγγραφέας είναι καλός, ποτέ δε θα του αρέσει η κυβέρνησή του . Πρέπει να είναι πάντοτε εναντίον της , όπως και η κυβέρνηση θα είναι εναντίον του.” Επειδή όμως ο Hemingway και η Αμερική πέφτουν λίγο μακριά για όλα αυτά τα...ανεξάρτητα πνεύματα που συγκεντρώθηκαν έξω από την Εθνική Πινακοθήκη, ανησυχώντας γα την κρατική τους επιχορήγηση, μπορούν τουλάχιστον να διαβάσουν αυτή την εξαιρετική συνέντευξη του Έλληνα εικαστικού (και όχι μονο) Άγγελου Παπαδημητρίου, όπου μεταξύ άλλων, λέει :

"Δημόσιος υπάλληλος στην τέχνη δεν γίνεται. Θυμάμαι τη Μαρινέλλα, που πήγε να πέσει ξερή όταν έμαθε πως στο θέατρο πληρώνονται και ας μην πατήσει ψυχή! Ετσι σκέφτονται οι υγιείς άνθρωποι. Εδώ βλέπεις ανθρώπους να αναρωτιούνται για το "αναποδογύρισμα της ύπαρξης", με τα λεφτά του κράτους.Η τέχνη πρέπει να είναι ένα παράνομο πράγμα, σαν μύκητας πάνω στην κοινωνία. Είναι κομμουνιστικό κόλπο να μπει στο σύστημα για να είναι ελεγχόμενη. Μόνο η επιστήμη πρέπει να διδάσκεται. Η τέχνη πρέπει να γίνει μαθητεία. Οχι κρατικό μανιφέστο"
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Όταν ο πολυπολιτισμικός "παράδεισος" στρέφεται εναντίον των ατομικών μας ελευθεριών


Όπως όλα δείχνουν, δράστης των βομβιστικών επιθέσεων του Σαββάτου στη Στοκχόλμη, που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένα άτομο και να τραυματιστούν άλλα δύο είναι ο 29χρονος Ιρακινός Αμπντέλ Ουαχάμπ που ζούσε στο Λούτον της Βρετανίας. Σύμφωνα με το in.gr "το σουηδικό πρακτορείο ειδήσεων ΤΤ ανακοίνωσε την Κυριακή ότι τόσο αυτό, όσο και η αστυνομία ασφαλείας έλαβαν μέσω Διαδικτύου ηχητικό μήνυμα δέκα λεπτά πριν εκραγούν οι βόμβες που είχαν τοποθετηθεί σε παγιδευμένα οχήματα." Η ανδρική φωνή του μηνύματος,ακουγόταν να λέει:«Όσο καιρό δεν τερματίζετε τον πόλεμο κατά του Ισλάμ και ταπεινώνετε τον Προφήτη Μωάμεθ και υποστηρίζετε τον ηλίθιο Λαρς Βιλκς (που σκιτσάρισε τον Μωάμεθ με κεφάλι σκύλου) οι πράξεις μας θα μιλούν για μας. Τα παιδιά σας, οι κόρες και οι γιοι σας θα πεθάνουν όπως έχουν πεθάνει τα δικά μας παιδιά, τα δικά μας αδέλφια και αδελφές». Με αφορμή αυτό το τραγικό γέγονος, κάποιες παλαιότερες σκέψεις για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η μουσουλμανική μετανάστευση στις ατομικές μας ελευθερίες:

"Διαβάζοντας πριν λίγες μέρες το βιβλίο «Reflections on the Revolution in Europe» του Αμερικάνου δημοσιογράφου Christopher Caldwell , που ασχολείται με τη μουσουλμανική μετανάστευση στην Ευρώπη, το βασικό ερώτημα που έθεσε ο συγγραφέας με έκανε να συνειδητοποιήσω γιατί δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό τον «προοδευτικών» φίλων μου για τον «πολυπολιτισμικό» παράδεισο : Άραγε μπορεί η Ευρώπη να παραμείνει η ίδια με διαφορετικούς κατοίκους ; Mπορούμε να διατηρήσουμε τις αξίες μας και τις ελευθερίες που έχουμε κατακτήσει στο Δυτικό Κόσμο, όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θα προέρχεται πια από μια κουλτούρα ανοιχτά εχθρική σε κάθε έννοια ατομικών δικαιωμάτων ;

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ευρωπαϊκές χώρες δέχονται κύματα μεταναστών. Ενώ όμως παλαιότερα η μετανάστευση ήταν κυρίως ενδο-ευρωπαϊκή , τα τελευταία πενήντα χρόνια, , η Ευρώπη δέχεται μια πραγματική εισβολή από ανθρώπους που ανήκουν σε άλλη θρησκεία, σε άλλο πολιτισμό. Στα μισά του εικοστού αιώνα σχεδόν δεν υπήρχαν μουσουλμάνοι στη Δυτική Ευρώπη. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο αριθμός τους φτάνει τα 15 με 17 εκατομμύρια. Από αυτούς τα 5 εκατομμύρια κατοικούν στην Γαλλία, 4 στη Γερμανία, 2 στη Βρετανία. Στην Ελλάδα πάλι σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις ο αριθμός των θρησκευόμενων μουσουλμάνων αγγίζει τις 500.000 (εξαιρώντας τους μουσουλμάνους Αλβανούς που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δε θρησκεύονται. ). Και ο αριθμός αυτός ολοένα και αυξάνεται. Πέρα από τις νέες αφίξεις εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών ετησίως , ο δείκτης γεννητικότητας αυτής της πληθυσμιακής ομάδας είναι πολύ πιο υψηλός απ’ των ντόπιων, και μάλιστα δεν δείχνει τάσεις υποχώρησης. Πακιστανοί και Μουσουλμάνοι από το Μπαγκλαντές που βρίσκονται ήδη από το 1950 στην Αγγλία, έχουν ακόμη πολύ υψηλότερους δείκτες από τον εθνικό μέσο όρο.


Και λοιπόν ; , θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος . Τι σημασία έχει αν η πλειοψηφία των κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου είναι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι ; Σε μια εποχή που κυρίαρχη ιδεολογία στη Δύση είναι ο σχετικισμός και η πολιτική ορθότητα , όλοι οι πολιτισμοί θεωρούνται ίσης αξίας . Όποιος μιλάει για την ανωτερότητα του Δυτικού πολιτισμού βαφτίζεται… νοσταλγός του Χίτλερ , τα ταμ ταμ της ζούγκλας έχουν ίδια καλλιτεχνική αξία με τη μουσική του Μπετόβεν, ο Σαίξπηρ και ο Θερβάντες δεν είναι τίποτε άλλο παρά «νεκροί λευκοί άντρες», ενώ η κλειτοριδεκτομή θεωρείται μια πολιτιστική ιδιαιτερότητα που αξίζει του σεβασμού μας . Το γεγονός όμως είναι πως ούτε μια από τις χώρες από όπου έρχονται οι μουσουλμάνοι μετανάστες δεν είναι δημοκρατία, καμιά δε σέβεται τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, η ελευθερία του λόγου είναι άγνωστη έννοια, οι γυναίκες θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας ενώ η ομοφυλοφιλία είναι ποινικοποιημένη (σε μερικές χώρες μάλιστα όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία επιβάλλεται η ποινή του θανάτου) . Το ανησυχητικό είναι πως πολλοί από τους μουσουλμάνους μετανάστες κουβαλάνε και στις νέες τους πατρίδες αυτές τις απόψεις και μάλιστα με διάθεση να τις επιβάλουν .


Στην Ολλανδία, ο σκηνοθέτης Τheo Van Gogh , δημιουργός μιας ταινίας που στηλίτευε τη βία εναντίον των γυναικών στις μουσουλμανικές χώρες, δολοφονήθηκε από έναν φανατικό ισλαμιστή. Η συνεργάτης του και πολιτικός Ayaan Hirsi Ali , Σομαλικής καταγωγής, αναγκάζεται μέχρι σήμερα να ζει κυνηγημένη από χώρα σε χώρα, ο πολιτικός επίγονος του Fortuyn , Geert Wilders δέχεται συνεχείς απειλές για τη ζωή του, ιδίως μετά την κυκλοφορία της αντι-ισλαμικής του ταινίας Fitna, ενώ βίαιες διαδηλώσεις ξέσπασαν με αφορμή τη δημοσίευση σκίτσων του Μωάμεθ σε εφημερίδα της Δανίας . Στην Ελλάδα, μόλις το περασμένο Μαϊο, με αφορμή το σκίσιμο του Κορανίου από έναν αστυνομικό, εκατοντάδες μουσουλμάνοι έκαναν διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και προκάλεσαν φθορές σε αυτοκίνητα και στάσεις λεωφορείων .


Αυτό το κλίμα τρομοκρατίας φαίνεται να έχει αποτελέσματα. Διανοούμενοι, καλλιτέχνες και πολιτικοί αυτολογοκρίνονται, παραστάσεις ματαιώνονται και βιβλία δεν εκδίδονται . Ο Άγγλος καλλιτέχνης Grayson Perry, που με τα περίφημα κεραμικά του γελοιοποιεί τον χριστιανισμό και άλλες θρησκείες, δεν έχει βάλει ποτέ στο στόχαστρό του το Ισλάμ. Ο λόγος ; ‘Όπως ομολογεί και ο ίδιος αφοπλιστικά : «Φοβάμαι πως θα βρεθώ με κομμένο τον λαιμό»! Πριν δύο χρόνια το Royal Court Theatre του Λονδίνου αποφάσισε να μην ανεβάσει μια προσαρμογή της «Λυσιστράτης» που τοποθετείται στον μουσουλμανικό παράδεισο και πρόσφατα ο εκδοτικός οίκος «Random House» ανακοίνωσε πως ακυρώνει την προγραμματισμένη έκδοση μιας μυθιστορηματικής βιογραφίας της πρώτης γυναίκας του Μωάμεθ, επειδή ειδικοί στο Ισλάμ θεώρησαν πως το βιβλίο γελοιοποιεί την ιστορία της μουσουλμανικής θρησκείας.


Οι πιο αισιόδοξοι υποστηρίζουν πως η δεύτερη γενιά μεταναστών θα προσαρμοστεί στις ευρωπαϊκές αξίες. Ας μην ξεχνάμε, όμως πως οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο έγιναν από εύπορους μουσουλμάνους δεύτερης γενιάς, και στις ταραχές στα προάστια του Παρισιού συμμετείχαν μουσουλμάνοι έφηβοι που γεννήθηκαν στη Γαλλία. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, , η νεότερη γενιά φαίνεται να είναι πολύ πιο κοντά στο παραδοσιακό Ισλάμ απ’ ότι οι γονείς τους . Στην Αγγλία το 2007 σε σχετική έρευνα, το 53% των μουσουλμάνων απάντησαν πως οι γυναίκες πρέπει να φοράνε φερετζέ. Το αξιοσημείωτο ήταν πως στους ερωτηθέντες που ήταν πάνω από 55 ετών, το ποσοστό ήταν 28%, ενώ στις ηλικίες από 18 μέχρι 24, το αντίστοιχο ποσοστό έφτανε το …74%. Στην ίδια έρευνα, το 1/3 των Βρετανών Μουσουλμάνων, συμφωνεί με την άποψη πως « όποιος μουσουλμάνος ασπαστεί μια άλλη θρησκεία πρέπει να τιμωρηθεί με θάνατο». Και πάλι το ποσοστό που συμφωνεί είναι μόλις 19% σε όσους είναι πάνω από 55 ετών , ενώ στην ηλικιακή ομάδα 18-24 σκαρφαλώνει στο 36%.

Δεν μπορεί να πει κανείς με σιγουριά για το αν θα έρθει ποτέ η εποχή που οι μουσουλμάνοι μετανάστες θα προσαρμοστούν στις αξίες της Ευρώπης . Όσο περνούν όμως τα χρόνια, φαίνεται πως η υπερβολική αισιοδοξία δίνει τη θέση της σε έναν ολοένα αυξανόμενο σκεπτικισμό . Και το πιο ανησυχητικό είναι πως η Ευρώπη, ακολουθώντας «πολιτικά ορθές» δοξασίες, φαίνεται πρόθυμη να εγκαταλείψει τις αξίες και τα ιδανικά της. Στο όνομα της προστασίας των μειονοτήτων, πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εφαρμόζουν μια πολιτική «κρατικά επιδοτούμενου» πολυπολιτισμού , που ενθαρρύνει τους μετανάστες να διατηρήσουν τις ιδιαιτερότητες τους και να παραμείνουν απομονωμένοι από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η τελευταία πρόταση από το «Reflections on the Revolution in Europe» ηχεί σαν προειδοποίηση: «Όταν μια ανασφαλής , σχετικιστική κουλτούρα συναντάει μια κουλτούρα που έχει αυτοπεποίθηση και είναι ενδυναμωμένη με κοινά δόγματα , είναι η πρώτη που θα αλλάξει για να ταιριάξει με τη δεύτερη»"
Συνέχεια

Η εβδομάδα του ΠΑΣΟΚ vs. ΠΑΣΟΚ


Στην τριακονταετία που τώρα φτάνει στο τέλος της, το ΠΑΣΟΚ έσπερνε κεκτημένα, ειδικά επιδόματα και όλα τα συναφή της λεγόμενης “φιλολαϊκής” πολιτικής. Τώρα που οι “κακοί τραπεζίτες” δεν θέλουν πλέον να χρηματοδοτούν τον εν Ελλάδι σοσιαλιστικό παράδεισο, ήρθε η ώρα του θερίσματος.

Από τα Νέα:

“Ηδη, στη ΔΕΗ οι συνδικαλιστές προειδοποιούν ότι δεν θα περάσει αναίμακτα μια τέτοια απόφαση. «Και νέα μείωση μισθών στους εργαζόμενους της ΔΕΗ, οποτεδήποτε κι αν επιχειρηθεί, θα γίνει αφού πρώτα πέσουν κορμιά», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο κ. Νίκος Φωτόπουλος, πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ, του πιο ισχυρού συνδικάτου στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που ελέγχεται από το ΠΑΣΟΚ.”

“Αλλες φωνές πιο ακραίες προειδοποιούν με απεργίες διαρκείας, καταλήψεις μονάδων και έξοδο σταθμών από το σύστημα. «Θα βυθιστεί η χώρα στο σκοτάδι», διαμηνύουν οι συνδικαλιστές τονίζοντας ότι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε ετοιμότητα και ότι οι ημέρες μέχρι και την Τρίτη είναι κρίσιμες.”


Αναρωτηθείτε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου συνδικαλιστές μπορούν να μιλούν με τόση αλαζονεία; Σκεφτείτε ακόμα πως θα πρέπει να αισθάνεται ένας απολυμένος του ιδιωτικού τομέα όταν ακούει τους κυρίους της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να διαμαρτύρονται για αμοιβές, που ακόμα και με τις προτεινόμενες μειώσεις, θα είναι πολλαπλάσιες από αυτές που έπαιρνε ο ίδιος όταν ακόμα εργαζόταν.

Πέρα από τα χρέη, την αποβιομηχάνιση, τον γενικότερο οικονομικό μαρασμό, όλοι όσοι εναντιώνονται στον κρατισμό θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να μιλούν για το κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτού του συστήματος: την απίστευτη κοινωνική αδικία.

Αυτή την εβδομάδα θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε το βαθύ ΠΑΣΟΚ στους δρόμους. Δεν θα είναι κάτι το πρωτοφανές. Κατά την διάρκεια της τριακονταετίας όσο αυξανόταν ο κρατισμός τόσο αυξάνονταν οι “αγώνες” και η ένταση τους. Γιατί όσο περνούσε ο χρόνος ακόμα περισσότερες ομάδες συμφερόντων καταλάβαιναν πως κερδίζεται ένα μεγαλύτερο μέρος της πίτας.

Η διαφορά είναι ότι τώρα ξέρουμε επακριβώς γιατί γίνονται αυτές οι διαμαρτυρίες. Παλαιότερα απλά ακούγαμε γενικολογίες του τύπου δίκαια αιτήματα κτλ. Οι συνδικαλιστές και τα ΜΜΕ δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβείς, π.χ. η χθεσινή διαδήλωση είχε ως αποτέλεσμα να δοθεί επίδομα έγκαιρης προέλευσης στους (βάλτε όνομα ομάδας συμφερόντων εδώ)
Συνέχεια

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Όχι άλλο κάρβουνο πετρέλαιο


Έχουμε αρκετά δυσάρεστα νέα στην Ελλάδα τελευταία. Δεν χρειαζόμαστε ένα ακόμα, αυτό που θα μας ενημερώνει ότι ανακαλύφθηκε πετρέλαιο στην Ελλάδα.

Κυκλοφορεί μια ουσία που έχει καταστροφικές συνέπειες για τις κοινωνίες που την ανακαλύπτουν στο έδαφος τους, το πετρέλαιο. Δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση κάνοντας συνεχή λάθη είναι έτοιμη να διαπράξει ένα ακόμα:

“Ο φάκελος «κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου» στον ελλαδικό χώρο ανοίγει εκ νέου, με την πανεπιστημιακή κοινότητα να εμφανίζεται διχασμένη.

Το θέμα έρχεται σήμερα προς συζήτηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, με την πρόταση της υπουργού Περιβάλλοντος, κυρία Τίνα Μπριμπίλη, για σύσταση του Εθνικού Φορέα Έρευνας και Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων, την ίδρυση του οποίου προανήγγειλε στη Βουλή, ο υφυπουργός κ. Γιάννης Μανιάτης.”


Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα η Ελλάδα είχε πετρέλαιο αλλά του έδινε μια διαφορετική ονομασία: λεγόταν δανεισμός και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Δεν είναι τυχαίο που η κυβέρνηση Παπανδρέου, γέννημα θρέμμα της μεταπολίτευσης, είναι εθισμένη πολιτικά και κοινωνικά στο τζάμπα χρήμα.

Δεν έχουμε παρά να δούμε τι συνέπειες είχε το τζάμπα χρήμα στην ελληνική γεωργία. Σχεδόν αυτάρκης η Ελλάδα μέχρι το 81, ενώ σήμερα εισάγουμε το 70% των τροφίμων που καταναλώνουμε. Η συγκεκριμένη αλλαγή δεν συνέβη γιατί αυτοί που ήταν γεωργοί το 81 έκαναν κάτι πιο παραγωγικό το 2010, αλλά γιατί το μεγαλύτερος αριθμός των γεωργών μας είναι πλέον τρόφιμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το πετρέλαιο θα λειτουργήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ετούτη την ώρα το πετρέλαιο θα ήταν μια σανίδα σωτηρίας για ένα οικονομικό σύστημα που καταστρέφει πλούτο και για ένα κοινωνικό σύστημα που μωροποιεί τους πολίτες. Μόνο που αντί να κάνουμε τις αλλαγές που πρέπει στο προσεχές μέλλον, θα τις κάναμε πολύ αργότερα με ακόμα μεγαλύτερο κόστος.

Ο πλούτος μια χώρας δεν δημιουργείται από τις πρώτες ύλες που κατέχει αλλά από την ποιότητα των πολιτικών και οικονομικών θεσμών της. Δεν έχει κάποιος παρά να συγκρίνει την Ιαπωνία και την Βενεζουέλα.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πλούτος σε πρώτες ύλες σημαίνει εξάρτηση, πολιτική υπανάπτυξη και εκτενή οικονομικό παρασιτισμό. Ας ελπίσουμε ότι αν ποτέ βρούμε πετρέλαιο αυτό να γίνει όταν θα είμαστε έτοιμοι - δηλαδή διαφορετικοί από ότι είμαστε τώρα.
Συνέχεια