Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Ομπάμα, ο Πολέμαρχος



Ένα σημείωμα πάνω στην ευγενή τύφλωση του «προοδευτικού χώρου»


Η σχέση της Αριστεράς με τον Ομπάμα, είναι μια συναισθηματική ιστορία, μεταφυσικής αγάπης και έξαλλης ειδωλοποίησης. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Ομπάμα παίζει ιδίως για τον «προοδευτικό»-εκσυγχρονιστικό χώρο, ρόλο ποπ σταρ της πολιτικής . Aδυνατούμε να παρακολουθήσουμε όλη αυτήν την τεράστια βιομηχανία προβολής που έστησε η κεντροαριστερά πάνω στην εκλογή Ομπάμα: τις κυριολεκτικά άπειρες αποθεωτικές επιφυλλίδες που συνδύαζαν τις ίδιες τριακόσιες λέξεις με διαφορετικούς τρόπους, τα ρεπορτάζ και τα βίντεο με τα ενθουσιώδη πλήθη, τις μεγαλόπνοες δηλώσεις του νέου Προέδρου, τις χιλιακουσμένες αναλύσεις, και πάνω απ όλα την «ελπίδα», την «ελπίδα» , την «ελπίδα» με την οποία μας γάνωσε τα μυαλά ο "προοδευτικός" χώρος.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ένα απόγευμα πριν λίγα χρόνια, ακούγοντας την ομιλία κάποιου πανεπιστημιακού, για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όπου, εν μέσω ατελείωτων κλισέ περί καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, ο κρατικοδίαιτος καθηγητής κατέληγε πως «εν πάσει περιπτώσει συμφωνούμε όλοι (!) ότι η εκλογή Ομπάμα θα είναι η λύση στα μακροχρόνια προβλήματα του πλανήτη». Παράξενο ε; Η ομιλία δεν είχε καμία σχέση με τον Ομπάμα εκ πρώτης όψεως,αλλά με τα δομικά προβλήματα του αμερικανικού συστήματος εξουσίας. Κι όμως για την.... «ορθολογική» κεντροαριστερά, ένας άνθρωπος αρκούσε να σβήσει μονοκονδυλιά ολόκληρο το σύμπλεγμα σχέσεων και συμφερόντων που συντηρούσε τους υπερατλαντικούς πολέμους. Τα κόκκαλα του Μαρξ θα τρίζανε (του Στάλιν πάλι όχι και τόσο)

Μετά την εκλογή Ομπάμα, η βιομηχανία ειδωλοποίησής του επεκτάθηκε σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Ομπάμα μεταξύ άλλων θεωρήθηκε επίδοξος αναμορφωτής της «εικόνας των ΗΠΑ στον κόσμο». Κάποιοι τον βαφτίσανε «ειρηνοποιό». Σε ένα ξέσπασμα μυθοπλαστικής έκστασης, η αρμόδια Νορβηγική Επιτροπή του απένειμε το Νόμπελ Ειρήνης για το 2009, όχι επειδή διέταξε ανακωχή σε κάποιο από τα εκατοντάδες πεδία μάχης των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά επειδή είχε «όραμα» για μια πιο ειρηνική υφήλιο.

Οι μύθοι όμως καταρρέουν πιο σύντομα απ ό,τι ελπίζουν οι κατασκευαστές τους, και μάλιστα καταρρέουν θορυβωδώς, παρά το γενικό σιωπητήριο που έχει σαλπίσει για το θέμα αυτό ο αριστερός τύπος. Έτσι, στο ζήτημα του «πολέμου κατά της Τρομοκρατίας» ο Ομπάμα αποδεικνύεται θλιβερός διάδοχος της πολιτικής Μπους. Σχεδόν δύο χρόνια μετά την έναρξη της προεδρίας του, το ειρηνευτικό του «βιογραφικό» παραμένει πενιχρό, και ο τίτλος του «πολεμικού αρχηγού» του έθνους φαντάζει πολύ πιο ταιριαστός..

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν φερ’ειπείν φτάνει «αισίως» στο 10ο έτος του και ο Ομπάμα φαίνεται αποφασισμένος κάθε άλλο παρά να τον τερματίσει. Μέσα στο 2010 αναπτύχθηκαν περίπου 20.000 νέα στρατεύματα στη χώρα, ενώ έχει προγραμματιστεί η εκδίπλωση τουλάχιστο 30.000 στρατιωτών. Ταυτόχρονα , συνεχίζουν να ενισχύονται οι παραστρατιωτικές μονάδες της CIA, ενώ η τελευταία μέχρι τα μέσα του 2010 είχε προχωρήσει σε 37 επιθέσεις με πυραύλους hellfire κατά πακιστανικών στόχων (αριθμός ρεκόρ ακόμα και για τα δεδομένα της τέως ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης). Η συνεχιζόμενη παραμονή του αμερικανικού στρατού στην περιοχή,και οι μάταιες προσπάθειες να ηττηθεί η «σκιά» των Ταλιμπάν, οδηγεί στον εκβαρβαρισμό των τακτικών πολέμου,με τις ανορθόδοξες διαδικασίες να κερδίζουν έδαφος. Έτσι, όπως αποκάλυψαν τα wikileaks , επί εποχής Ομπάμα του «ειρηνοποιού», οργανώθηκαν τάγματα «θανάτου (death squads) στο Κανταχάρ, την Καμπούλ και το Κχοστ του Αφγανιστάν με στόχο τη δίωξη και άμεση εκτέλεση επιλεγμένων στόχων (χωρίς τις περιττές διαδικασίες των στρατοδικείων) . Όμως ,όπως έγινε γνωστό, η διαβόητη αυτή ομάδα (Task Force 373) άφησε στο διάβα της νεκρούς πολίτες και γυναικόπαιδα, χρησιμοποιώντας βαρέα όπλα σε αστικούς χώρους. Παράλληλα, ο ίδιος ο Πρόεδρος συνηθίζει να δίνει απευθείας εντολές για επιλεκτικές δολοφονίες αντιπάλων των ΗΠΑ (όπως του Anwar-Al-Awlaki ).

Στο Ιράκ τα πράγματα φαίνονται καλύτερα, και η μεγάλη μάζα των αμερικανικών στρατευμάτων αποσύρθηκε (μόλις το 2010). Αλλά τα φαινόμενα απατούν. Αν στόχος ήταν η παράδοση της κυριαρχίας της χώρας αποκλειστικά στους Ιρακινούς, τότε μάλλον κάτι πάει στραβά. Το σχέδιο βλέπετε, προβλέπει τη διατήρηση επτά βάσεων του αμερικανικού στρατού με πενήντα χιλιάδες στρατιώτες ως «συμβουλευτική εφεδρεία»(!). Ταυτόχρονα, σχεδιάζεται η χρήση πέντε τεράστιων φρουρίων στην καρδιά της ιρακινής ενδοχώρας, στελεχωμένων με αρκετές χιλιάδες μισθοφόρους , 1400 θωρακισμένα οχήματα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και περίπου 30 ελικόπτερα. Εκτός αυτών, αμερικάνοι διπλωμάτες θα τοποθετηθούν σε δύο οχυρωμένα φυλάκια κόστους 100 εκ. δολλαρίων για να παρέχουν τις «διαμεσολαβητικές τους υπηρεσίες» (!!) στους Ιρακινούς. Προξενεία-Οχυρά, κόστους 1 δις δολλαρίων θα στηθούν στο Κιρκούκ,τη Μοσούλη και το Ερμπίλ. Την ίδια στιγμή,στη χώρα συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητοι χιλιάδες μισθοφόροι,υπάλληλοι ιδιωτικών παραστρατιωτικών εταιριών. Εν συντομία η πολιτική «ιρακινοποίησης» του πολέμου δεν παύει να συνιστά μια παρόμοια εκδοχή της ίδιας παρεμβατικής και γιατί όχι, επιθετικής εξωτερικής πολιτικής που εγκαινίασαν οι εξορισμένοι στα έγκατα της ιστορίας νεοσυντηρητικοί.


Αλλά και στο εσωτερικό η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Ενώ η χρήση βασανιστηρίων καταδικάζεται (στα λόγια), στην πράξη οι υπεύθυνοι για τέτοια εγκλήματα αφήνονται στο απυρόβλητο και απολαμβάνουν την προστασία και τη νομική υπεράσπιση της κυβέρνησης, ενώ κρούσματα βασανισμών σε «μυστικές βάσεις» συνεχίζουν να βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας . Εκτός αυτών οι αυθαίρετες απαγωγές υπόπτων σε τρίτες χώρες, συνεχίζονται με προεδρική συγκατάθεση . ;oπως και οι αμφιλεγόμενες πρακτικές υπονόμευσης τηλεφωνικών γραμμών και υποκλοπής τηλεφωνημάτων. Και τι να πει κανείς για το Γκουαντάναμο που όχι μόνο δεν έκλεισε (παρά τις σχετικές υποσχέσεις του Ομπάμα), αλλά εξακολουθεί να χρησιμεύει σα φυλακή για την επ'αόριστο κράτηση υπόπτων με τη νομοθετική βούλα της κυβέρνησης των Δημοκρατικών;

Ελάχιστα γνωστός είναι και ο ακήρυκτος πόλεμος κατά του Πακιστάν αυτή τη φορά, καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έδωσε ρητή εντολή να αυξηθούν καταιγιστικά οι επιθέσεις μη-επανδρωμένων αεροσκαφών κατά επιλεγμένων στόχων. Έτσι, τα δύο τελευταία χρόνια σημειώθηκαν πάνω από 160 τέτοιες επιθέσεις επί πακιστανικού εδάφους με εκατοντάδες νεκρούς , ενώ συγκριτικά, το διάστημα 2004-2008 είχαν σημειωθεί μόλις 43.

Βλέπουμε λοιπόν πως το ιστορικό της κυβέρνησης Ομπάμα δεν είναι και τόσο διαφορετικό από αυτό της διοίκησης Μπους. Πιστά προσανατολισμένος στην πολιτική του εκδημοκρατισμού και του nation-building με κάθε κόστος, ο Μπαράκ Χουσείν Ομπάμα συνεχίζει τη βίαιη εξωτερική διπλωματία, χρησιμοποιώντας τις ξιφολόγχες του αμερικανικού στρατού ως μέσο επιβολής και εργαλείο επέκτασης της αμερικανικής ζώνης συμφερόντων. Είναι σχεδόν θλιβερό να βλέπει κανείς τόσα όνειρα και ελπίδες να γκρεμίζονται. Όμως μέσα από τέτοιες επικές αποτυχίες των διάφορων πολιτικών χώρων, μπορούμε να δούμε την ανωριμότητα που επικρατεί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, την πανταχού παρούσα μεταφυσική, την υποκατάσταση της κριτικής σκέψης με τη δύναμη των προσώπων,των ονομάτων, του μύθου. Οι ίδιες δυνάμεις που πριν από ογδόντα χρόνια ανέδειξαν ανθρώπους-ζογκλέρ, ημιπαράφρονες ή μακιαβελικούς στην κορυφή,εξακολουθούν να λειτουργούν και σήμερα, ακόμα και σε χώρους που διεκδικούν το μονοπώλιο στην προοδευτική-ορθολογική πολιτική αφήγηση. Τραγικό,δε βρίσκετε;
Συνέχεια

Η Ντόρα Μπακογιάννη υπέρ της λογοκρισίας;


Ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ μας έχει χαρίσει και στο παρελθόν άφθονες στιγμές γέλιου, με δηλώσεις που κινούνται στα όρια της γραφικότητας. Έτσι και αυτή τη φορά, ο γλυκομίλητος και σεβάσμιος ιεράρχης δεν μας απογοήτευσε. Η πρόσφατη εμφάνισή του στη πρωϊνή εκπομπή "Κοινωνία Ώρα Mega", όπου μεταξύ άλλων δήλωσε πως "ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν όργανο του παγκοσμίου Σιωνισμού" συναγωνίζεται επάξια με το άλλο αξέχαστο απόφθεγμα του, όταν αποκάλεσε τους ομοφυλόφιλους «ηθικά απονευρωμένους, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής, που έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής των περιττωμάτων». Αν και προσωπικά πίστευω πως τέτοιες ασυναρτησίες , μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο αποτελεσματικά με τη σάτιρα παρά με σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα, η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη έκρινε πως έπρεπε να αντιδράσει και έτσι έβγαλε μια ανακοίνωση στην οποία υπερασπίζεται, και ορθά, την ανοχή της διαφορετικότητας. Έλα όμως που αρκούν οι δυο τελευταίες προτάσεις της ανακοίνωσής της για να ακυρώσουν όλο το μήνυμά ανεκτικότητας που προσπάθησε να περάσει.

Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας επισημαίνει πως : "Με τις δηλώσεις του... ο Πειραιώς Σεραφείμ, αγνοώντας επί πλέον και το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδος συνδέεται άμεσα με το κράτος, παρέβη και τον ποινικό νόμο της Ελλάδας, ο οποίος και απαγορεύει και τιμωρεί αυστηρά, όσους υποκινούν φυλετικά μίση και πάθη. Αλλά επ΄αυτού αρμόδια να αποφανθεί είναι η ελληνική Δικαιοσύνη». Έτσι, η Ντόρα Μπακογιάννη, αποδεικνύεται υπέρμαχος του αντιρατσιστικού νόμου 927/1979 που προβλέπει μεταξύ άλλων : "Όστις δημοσίως, είτε προφορικώς, είτε δια του τύπου ή δια γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και δια αμφοτέρων των ποινών τούτων". Το αν είναι ο Σεραφείμ κρατικός λειτουργός ή όχι, δεν καμιά σημασία, αφού ο συγκεκριμένος νόμος ισχύει για όλους τους Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως ιδιότητας.

Όμως, σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία ακόμη και ο Σεραφείμ έχει το δικαίωμα να λέει τις παλαβομάρες του. Η ποινικοποίηση της λεγόμενης "ρητορικής μίσους", που δυστυχώς εφαρμόζεται πια στις περισσότερες χώρες του Δυτικού κόσμου , δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια λογοκρισία νέου τύπου , με "προοδευτικό" μανδύα αυτή τη φορά, που με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, απειλεί μια από τις σπουδαιότερες κατακτήσεις του Δυτικού πολιτισμού, την ελευθερία του λόγου. Σε χώρες που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια αυτή τη νομοθεσία, άνθρωποι συλλαμβάνονται και διώκονται, μόνο και μόνο επειδή εξέφρασαν απόψεις που δεν αρέσουν στην αριστερόστροφη ελίτ, και ο οργουελικός όρος "έγκλημα σκέψης" έχει αποκτήσει πια ένα νέο και επίκαιρο νόημα! Άραγε η Ντόρα Μπακογιάννη, που κατά τ'άλλα, φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τις φιλελεύθερες ιδέες στη χώρα μας, έχει σαν όραμά της μια κοινωνία όπου το κράτος θα μας υποδεικνύει τί θα λέμε και τί θα διαβάζουμε, μια κοινωνία αποστειρωμένη,που δε θα επιτρέπει το διάλογο, την αντίθετη άποψη, και την ανταλλαγή απόψεων, αφού όλοι θα φοβόμαστε μήπως με το λόγο μας προσβάλουμε μια θρησκευτική, ταξική ή εθνική ομάδα; Και άραγε πόσο πειστικός είναι κάποιος που από τη μια μεριά , ισχυρίζεται πως υπερασπίζεται την ανεκτικότητα , ενώ από την άλλη φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με τη χειρότερη μορφή μη ανεκτικότητας και μισαλλοδοξίας , τη λογοκρισία;

Δυστυχώς, κάποιοι στην Ελλάδα, ίσως από άγνοια, ίσως επειδή δεν έχουν εντρυφήσει στις φιλελεύθερες ιδέες, έχουν μπερδέψει τον φιλελευθερισμό με την αυταρχική και αριστερόστροφη "πολιτική ορθότητα". Αν κρίνουμε από τη χθεσινή ανακοίνωση της, και η Ντόρα Μπακογιάννη φαίνεται να αντιλαμβάνεται την προστασία των μειονοτήτων στη χώρα μας, με την ίδια νοοτροπία "χωροφύλακα" , που έχουν επιδείξει στο παρελθόν οργανώσεις, όπως το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (πχ στην υπόθεση Πλεύρη) ή η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) , όταν υποστηρίζει την επέκταση του αντιρατσιστικού νόμου ώστε να καλύπτει και τον σεξουαλικό προσανατολισμό . Και είναι κρίμα, γιατί με αυτό τον τρόπο δυσφημούν τον αγώνα για την προστασία των μειονοτήτων στη χώρα μας, που έχει ακόμη πολύ δρόμο.
Συνέχεια

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

3 επί 5 βιβλιοπροτάσεις για τις γιορτές


Η συντακτική ομάδα του "ΜπλεΜήλου" σας προτείνει 3 επί 5 βιβλία για αυτά τα Χριστούγεννα και σας εύχεται Χρόνια Πολλά!

Στέφανος Αθανασιάδης

"Real Education: Four Simple Truths for Bringing America's Schools Back to Reality"(2008) -Charles Murray

Ο γνωστός και αμφιλεγόμενος πολιτικός επιστήμονας Charles Murray καταπιάνεται με την παιδεία. Οι τέσσερεις αλήθειες του τίτλου είναι: (α) οι εγγενείς ικανότητες δεν είναι ίδιες σε όλους, (β) οι μισοί από τους μαθητές είναι κάτω από τον μέσο όρο, (γ) περισσότεροι μαθητές απόσο πρέπει πηγαίνουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, (δ) το μέλλον των ΗΠΑ εξαρτάται από το τι παιδεία προσφέρει στα προικισμένα παιδιά. Άπλες αληθειες που έρχονται σε αντίθεση με το τωρινο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο βασίζεται στην υπόθεση ότι όλα τα παιδιά έχουν τις ίδιες ικανότητες.

"The God Delusion" (2006) - Richard Dawkins

Μετωπικη επίθεση από τον Richard Dawkins εναντίον θρησκειών και θεϊστών. Εκτός από την λεπτομερή καταγραφή των σχετικά γνωστών επιχειρημάτων για την άρνηση της υπόθεσης υπάρξης του θεού, ο συγγραφέας συζητάει την βιολογική βάση για αυτήν την διαδεμόνη προκατάληψη και επιτίθεται στους αγνωστικιστές, αυτούς που προτιμούν τον εύκολο δρόμο της μη-σύγκρουσης και του «δεν ξέρω». Η νέα βίβλος του αθεϊσμού.

"Econoclasts: The Rebels Who Sparked the Supply-Side Revolution and Restored American Prosperity" (2009) - Brian Domitrovic

Πριν από την άνοδο του Ρέηγκαν στην εξουσία, ο κυβερνητικός παρεμβατισμός στην δεκαετία του 70 είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλη κρίση, στασιμοπληθωρισμό και μια από τις χειρότερες δεκαετίες του αιώνα για τις ΗΠΑ. Τότε, κάποιοι παράξενοι τύποι (Mundell, Laffer, Bartley και άλλοι) είχανε κάτι παράξενες ιδέες εναντίον του κρατικού παρεμβατισμού και αποφάσισαν να οργανώσουνε αντίσταση στο κατεστημένο. Εδώ είναι η ιστορία τους και η επανάσταση του supply-side economics. Classic.

"Reflections on the revolution in Europe" (2009) - Christopher Caldwell

«Μπορούμε να έχουμε την ίδια Ευρώπη με διαφορετικούς ανθρώπους;», η πασίγνωστη πια ερώτηση από τον οξύνου σχολιαστή Caldwell (Weekly Standard και FT). Το θέμα είναι η μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη και πως αυτή αλλάζει τον χαρακτήρα της ηπείρου. Σοσιαλιστικές πρακτικές, ηθικός σχετικισμός και εφυσηχασμός, όλοι υπεύθυνοι για την απώλεια του χαρακτήρα της ηπείρου.

"The Big Short: Inside the Doomsday Machine" (2010) - Michael Lewis

Η συναρπαστική ιστορία της τελευταίας κρίσης μέσα από την αφήγηση τριών funds που πόνταραν ενάντια στην κρατική πολιτική «σπίτι για όλους» και στα προστατευμένα ratings των S&P, Moody’s και Fitch. Τελικά ρίξανε την αγορά και στην πορεία έβγαλαν μια περιουσία. Μακάρι και οι δικοί μας «αντι-εξουσιαστές» να παίζανε αυτό το παιχνίδι.


Ναπολέων Λιναρδάτος

"From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life" (2000) - Jacques Barzun

Αρκετά από όσα θα έπρεπε να μας δίνει μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση βρίσκονται σε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο. Από την άνοδο του προτεσταντισμού, στην Ιταλία της αναγέννησης, τον Rousseau, τον Byron, τον Mozart, τον ρομαντισμό, ο τόμος καλύπτει μια πληθώρα ατόμων, ιδεών και κινημάτων που δημιούργησαν το πολιτικό και πολιτιστικό μας περιβάλλον. Κατά καιρούς βγαίνουν βιβλία τέτοιου είδους, αλλά είναι εγκυκλοπαιδικού τύπου, συνήθως ιδιαίτερα ρηχά και κακογραμμένα. Η διαφορά εδώ είναι ο Jacques Barzun. Είδος ακαδημαϊκού υπό εξαφάνιση, με κλασσική παιδεία, που γνωρίζει εις βάθος την μακρά αυτή περίοδο. Δεν είναι απλά ένα βιβλίο - σκεφτείτε το ως ένα ραντεβού με τους δημιουργούς της εποχής μας.

"Cataclysm: The First World War as Political Tragedy" (2005) - David Stevenson

Ποτέ τόσοι πολλοί δεν πίστεψαν τόσο πολύ σε ένα πόλεμο που θα ήταν τόσο απελπιστικά καταστροφικός. Το βιβλίο του David Stevenson ίσως να είναι η καλύτερη ιστορία αυτού του τόσο σημαντικού πολέμου σε ένα τόμο. Αυτό που πραγματικά κάνει εντύπωση σε αυτό το βιβλίο είναι η ενδελεχής ανάλυση, μέρα με τη μέρα, των πολιτικών και πολιτισμικών συνθηκών, καθώς επίσης και των οικονομικών κινήτρων που οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία. Αυτό το βιβλίο είναι μια εξαιρετική πραγματεία για το πως, πολιτισμικές και άλλες αγκυλώσεις, μπορούν σχετικά εύκολα να μας οδηγήσουν στην καταστροφή - δηλαδή στην περίπτωση μας ιδιαίτερα επίκαιρο.


"A Political Philosophy: Arguments For Conservatism" (2006) - Roger Scruton

Στην Ελλάδα η πιο ζωντανή ιδεολογία είναι η πλέον αντιδημοφιλής, ο φιλελευθερισμός. Η αριστερά μπορεί να είναι κυρίαρχη ιδεολογικά, αλλά παρουσιάζει όλα τα συμπτώματα ενός καθεστωτικού τρόπου σκέψης. H δε δεξιά, βρίσκεται εκεί ακριβώς που είχε κατατάξει ο Lionel Trilling την αμερικάνικη δεξιά την δεκαετία του 50, δηλαδή, κάτι σαν μια σειρά ψυχολογικών παροξυσμών που γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστούν ως ιδεολογία. Με το πολύ καλό βιβλίο του Scruton, μπορεί να γίνει μια αρχή για όποιον ενδιαφέρεται για μια σοβαρή και ταυτόχρονα καθαρά συντηρητική θεώρηση των πραγμάτων.

"Soft Despotism, Democracy's Drift: Montesquieu, Rousseau, Tocqueville, and the Modern Prospect" (2009) - Paul A. Rahe

Και όμως ότι συμβαίνει στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη σήμερα είχε ήδη προβλεφθεί από ορισμένες μεγάλες προσωπικότητες της διανόησης πολλά, μα πάρα πολλά, χρόνια πριν. Όταν ο Tocqueville μιλάει για μια “μεγαλειώδη δεσποτική δύναμη” που θα είναι “απόλυτη, εστιασμένη στην λεπτομέρεια, τακτική, προνοητική και μαλθακή” με σκοπό να έχει μια “εξ ολοκλήρου ευθύνη για την ευθυμία και την τύχη” μας, ποιος δεν βλέπει το σημερινό “ευρωπαϊκό” οικοδόμημα ως μια τέτοια προοπτική; Ο μαλθακός δεσποτισμός των Βρυξελλών καταφθάνει και το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Paul A Rahe είναι μια πάρα πολύ καλή εισαγωγή.

"Paris 1919: Six Months That Changed the World" (2002) -Margaret MacMillan

Καταρχήν οι Έλληνες αναγνώστες θα πρέπει να διαβάσουν αυτό το βιβλίο, μόνο και μόνο, για το κεφάλαιο που ασχολείται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που έχει τον τίτλο, “Ο Μεγαλύτερος Έλληνας Ηγέτης μετά τον Περικλή”. Θα σας δώσει μια πολύ καλή ιδέα για την ποιότητα της ελληνικής πολιτικής τάξης τότε και τώρα. Κατά τα άλλα, το βιβλίο αυτό είναι μια εξαιρετική ανάλυση ανθρώπων και καταστάσεων και δίνει μια συνολική εικόνα της εποχής αλλά και ένα πολύ πειστικό αφήγημα για το ότι επακολούθησε. Η Margaret MacMillan είναι μια από τις καλύτερες εν ζωή ιστορικούς.


Τηλέμαχος Χορμοβίτης

"Velvet Glove, Iron Fist : A History of Anti-Smoking" (2009) - Christopher Snowdon

Στην εποχή της καπνοαπαγόρευσης και του «κράτους-νταντά» , που απειλεί τις ατομικές μας ελευθερίες, το ,εξαιρετικό και πλούσιο σε πληροφορίες, βιβλίο του Christopher Snowdon διηγείται την ιστορία του αντικαπνιστικού κινήματος και μας δείχνει πως αυτές οι τακτικές δεν είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζονται στην ανθρώπινη ιστορία. Οι σημερινοί Ταλιμπάν της αντικαπνιστικής εκστρατείας ίσως θα εκπλαγούν όταν ανακαλύψουν πόσα κοινά έχουν με την Ιερά Εξέταση που φυλάκιζε τους καπνιστές στα τέλη του 15ου αιώνα, ή με τους Ναζί που απαγόρευσαν το κάπνισμα στα μέσα μεταφοράς και στους χώρους εργασίας. Το βιβλίο του Snowdon είναι μια επίκαιρη υπενθύμιση πως από τη στιγμή που οι πολιτικοί αρχίζουν να ελέγχουν την συμπεριφορά των ατόμων, τους είναι πολύ δύσκολο να σταματήσουν.

"Meltdown" (2009) - Thomas E. Woods

Ο αμερικάνος ιστορικός Thomas E. Woods εξηγεί με τρόπο απλό και κατανοητό τα αίτια της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 2008. Ο συγγραφέας ερμηνεύει την κρίση από την σκοπιά της πιο ριζοσπαστικής φιλελεύθερης οικονομικής σχολής, της «Αυστριακής», που κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές τα τελευταία χρόνια. Για τον Woods και τους «Αυστριακούς» , κύριοι υπεύθυνοι για την κρίση είναι η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και το παιχνίδι της με τα επιτόκια, καθώς και οι εκτεταμένες κρατικές παρεμβάσεις στη χορήγηση στεγαστικών δανείων. Τα bail-outs χειροτέρευσαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Σε μια χώρα που δεξιοί και αριστεροί , επιδεικνύοντας θαυμαστή ομοφωνία, συμφωνούν πως η κρίση οφείλεται στο ,δήθεν αχαλίνωτο, καπιταλισμό, αυτό το βιβλίο δίνει μια διαφορετική και φρέσκια οπτική, που σίγουρα δεν πρόκειται να συναντήσετε στον ελληνικό Τύπο.

"Goddess of the Market : Ayn Rand and the American Right" (2009) - Jennifer Burns

Μια συναρπαστική βιογραφία της ... απόλυτης σταρ του φιλελεύθερου κινήματος , της ρωσοαμερικανίδας συγγραφέα και φιλοσόφου Ayn Rand και ταυτόχρονα η ιστορία της αμερικάνικης Δεξιάς από τα δύσκολα χρόνια του Ρούσβελτ μέχρι τον εκλογικό θρίαμβο του Ρεϊγκαν. Σήμερα που όλο και περισσότεροι Αμερικάνοι, πιστεύουν πως ο κρατικός παρεμβατισμός της κυβέρνησης Οbama , οδηγεί τις Η.Π.Α. στην κολλεκτιβίστικη δυστοπία για την οποία είχε προειδοποιήσει η Rand στο «Atlas Shrugged», το έργο της αποκτάει μια νέα επικαιρότητα, όπως δείχνουν και οι πωλήσεις-ρεκόρ των βιβλίων της τα τελευταία δύο χρόνια . Όμως αυτή η βιογραφία κάθε άλλο παρά αγιογραφία είναι . Στις σελίδες της , βλέπουμε να ξετυλίγεται η ιδιοφυϊα και το ταλέντο της Rand , αλλά φωτίζονται και οι πιο σκοτεινές της πλευρές, οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες της. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος απέναντι της . Ή τη λατρεύεις ή τη μισείς. Εξάλλου, όπως έλεγε και η ίδια «Για μένα υπάρχουν μόνο δύο χρώματα. Το άσπρο και το μαύρο. Το γκρι δεν με ενδιαφέρει…».

"Dead Aid :Why Aid Is Not Working and How There is Another Way For Africa" (2009) - Dambisa Moyo

Το βιβλίο που ο Bono και οι λοιποί επαγγελματίες "ανθρωπιστές" δεν θα σας άφηναν να διαβάσετε! Oι χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής έχουν λάβει πάνω 300 δις δολάρια σε διεθνή βοήθεια από το 1970 . Και όμως ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από την πιο απόλυτη φτώχεια έχει εκτοξευτεί από το 11% στο 1970 στο 66% το 1998. Σε αυτό το βιβλίο της η οικονομολόγος από τη Ζάμπια, Dambisa Moyo μας περιγράφει με γλαφυρότητα τις αθέλητες συνέπειες της Δυτικής «φιλανθρωπίας» και τολμάει να μας δείξει το πραγματικό πρόσωπο της διεθνούς βοήθειας : μια ανήθικη μεταφορά πλούτου από τους φτωχούς της Δύσης στην κρατικοδίαιτη και διεφθαρμένη ελίτ του Τρίτου Κόσμου , που ρίχνει την Αφρική ακόμη πιο βαθιά μέσα στη φτώχεια και την εξάρτηση!

"We Are Doomed : Reclaiming Conservative Pessimism" (2009) - John Derbyshire

O συντηρητικός αγγλοαμερικανός δημοσιογράφος John Derbyshire καλεί τους ομοϊδεάτες του να ξαναδιαβάσουν τον Burke και να ανακαλύψουν ξανά την αξία ενός σκεπτόμενου πεσιμισμού. Οι συντηρητικοί, κατά τον Derbyshire, σε αντίθεση με τους προοδευτικούς, πιστεύουν στο ατελές και πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης και γι' αυτό είναι απαισιόδοξοι για την πορεία των ανθρώπινων πραγμάτων. Από εκεί πηγάζει και ο σκεπτικισμός τους απέναντι στην πίστη της Αριστεράς, πως η κυβέρνηση μπορεί να αναμορφώσει τη χώρα, να λύσει όλα τα προβλήματα και να φέρει τον «παράδεισο επί της γης», μέσα από μεγαλεπήβολα και ουτοπικά πλάνα κοινωνικής μηχανικής. Μετά τη διάψευση των ελπίδων που γέννησε ο αφελής αριστερός οπτιμισμός , με τη μορφή τόσο του ομπαμικού «Ναι, μπορούμε» όσο και του παπανδρεϊκού «Λεφτά υπάρχουν», το μήνυμα του Derbyshire φαίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Ιδιωτικοποιήστε τις αστικές συγκοινωνίες τώρα!


Μιας και το επιβατικό κοινό θα ταλαιπωρηθεί έτσι και αλλιώς, τουλάχιστον ας βγει από αυτόν τον επιπλέον χριστουγεννιάτικο Γολγοθά κάτι θετικό. Ας είναι αυτή η απεργία η τελευταία.

Η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να διατηρήσει το δημόσιο χαρακτήρα των μαζικών μέσων μεταφοράς. Γιατί; Ποιο ακριβώς είναι το όφελος; Μπορεί να επιδοτεί εισιτήρια και διαδρομές χωρίς αυτό να επηρεάζεται από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των αστικών συγκοινωνιών.

Τι σημαίνει δημόσιος χαρακτήρας;

1. Η εξυπηρέτηση του κοινού είναι δευτερεύον στόχος. Γράμμα αναγνώστη στη στήλη του Kωνσταντίνου Zούλα στην Καθημερινή:

“Φίλος της στήλης που διέμενε επί χρόνια στο εξωτερικό περίμενε προ διετίας το λεωφορείο 35 (Κυψέλη - Ταύρος). Πείσμωσε που δεν ερχόταν και έμεινε στη στάση 2,5 ώρες! Την επομένη έστειλε γράμμα στην ΕΘΕΛ για να διαμαρτυρηθεί. Του απάντησαν, μετά 15 μέρες εγγράφως, τον διαβεβαίωσαν ότι κινήθηκε πειθαρχική διαδικασία για τον οδηγό που «ξέχασε» να κάνει το δρομολόγιο και ότι θα τον ενημέρωναν για το αποτέλεσμα της «δίκης».

“Δεν μπορείτε να φανταστείτε το τέλος της ιστορίας. Υστερα από ένα χρόνο (!) η ΕΘΕΛ τον ενημέρωσε και πάλι εγγράφως ότι η πράξη του οδηγού κρίθηκε ΠΑΡΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ και ότι βάσει του άρθρου 33 του Κανονισμού Προσωπικού (τρέχα γύρευε) τον απήλλαξε της κατηγορίας. Αν δεν με πιστεύετε, ο οδηγός λεγόταν Αχιλλέας Κουλουκύθας και, όπως εύστοχα, μου έγραψε ο αναγνώστης χρησιμοποιεί πλέον το Ι. Χ. του, διότι κατάλαβε ότι στην Ελλάδα όλα τα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς λειτουργούν με τη μέθοδο κολοκύθια τούμπανα…”


2. Οι πολιτικοί διορίζουν, οι εργαζόμενοι απεργούν για υπέρογκες αυξήσεις , τα χρέη φουσκώνουν, ο φορολογούμενος πληρώνει.

Έτσι:

“Οι έξι από τις έντεκα πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ για το 2009 είναι συγκοινωνιακές (όμιλοι ΟΣΕ και ΟΑΣΑ), ενώ οι ζημίες των έντεκα εταιρειών από το 2007 έως το 2009 ανήλθαν σε 1,7 δισ. ευρώ. Για το 2010 εκτιμώνται σε 1,442 δισ. και για το 2011 σε 152,63 εκατ. ευρώ.”

“Την ίδια στιγμή, πέντε ΔΕΚΟ έχουν μεγαλύτερο συνολικό κόστος μισθοδοσίας από τα έσοδά τους ενώ σε δύο τα έξοδα μισθοδοσίας ξεπερνούν το 90% των εσόδων τους. Ο μέσος μισθός για τις έντεκα πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ ανερχόταν το 2009 σε 40.772 ευρώ ενώ η ΔΕΚΟ με το μεγαλύτερο μέσο όρο είναι ο ΗΣΑΠ με 56.554 ευρώ ανά εργαζόμενο.”


3. Ο δημόσιος χαρακτήρας των αστικών συγκοινωνιών εγγυάται ότι κατά την διάρκεια της υπάρχουσας κρίσης κάθε φορά που θα προσπαθεί να κάνει αλλαγές στο τομέα των μαζικών μεταφορών θα έχουμε απεργίες και μεγάλη ταλαιπωρία για το επιβατικό κοινό.

Επίσης ο δημόσιος χαρακτήρας των αστικών συγκοινωνιών εγγυάται ότι μόλις περάσει η κρίση, οι πολιτικοί και οι συντεχνιακές ομάδες θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται όπως και πριν από την κρίση, βάζοντας τις βάσεις για την επόμενη μεγάλη κρίση.

Αντί για προσωρινά μπαλώματα δεν θα ήταν καλύτερα να τελειώνουμε επιτέλους με αυτόν τον παραλογισμό;

Εάν η κυβέρνηση δεν ξέρει πως να προχωρήσει σε μια ουσιαστική εξυγίανση, ας δει τι έκανε ο Ronald Reagan. Όταν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας αρνήθηκαν να επιστρέψουν στις δουλειές τους τον Αύγουστο του 1981 απολύθηκαν ομαδικώς. Επιπροσθέτως τους απαγορεύθηκε για πάντα να εργαστούν ξανά οπουδήποτε στο ομοσπονδιακό κράτος των ΗΠΑ. Από τότε δεν έχει ξαναγίνει απεργία από υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.





Συνέχεια

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Τί σημαίνει για την Ελλάδα η εναρμόνιση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής


Ίσως θα έχετε παρατηρήσει πως το...όραμα των Ευρωκρατών για εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει βρει ενθουσιώδεις υποστηρικτές στην "πεφωτισμένη" εκσυγχρονιστική ελίτ της Ελλάδας. Με την ελληνική οικονομία να βρίσκεται σε αδιέξοδο, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και οικονομικοί παράγοντες, σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί αλλά και φιλελεύθεροι "ευρωπαϊστές", βλέπουν την κοινή οικονομική πολιτική σαν τελευταία σανίδα σωτηρίας, αφού με αυτό τον τρόπο πιστεύουν πως θα φορτώσουμε το χρέος μας στους ατυχείς φορολογούμενους της Βόρειας Ευρώπης (τί ειρωνεία αυτό το τέχνασμα να αποκαλείται φιλοευρωπαϊσμός!). Είναι όμως πράγματι σωτήρια για τη χώρα μας η κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική;

Όπως επισήμανε και το χθεσινό σχόλιο της Deutsche Welle, που δημοσιεύτηκε στην "Ελευθεροτυπία", εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής σημαίνει ενιαιοποίηση της φορολογίας, καθώς και της εργατικής νομοθεσίας. Ακόμη και αν αυτή η ενιαιοπoίηση δεν θα είναι πλήρης, είναι σιγουρο πως οι σημερινές μεγάλες διαφορές δεν πρόκειται να διαιωνιστούν. Σε πρόσφατο άρθρο του στην "Wall Street Journal", o Marian L. Tupy, περιγράφει γιατί μια τέτοια πολιτική θα είναι καταστροφική για την Ευρώπη. Εδώ και χρόνια, τα κράτη-μέλη της ΕΕ με υψηλή φορολογία, όπως η Γαλλία και η Γερμανία , αντιδρούσαν σε αυτό που έβλεπαν σαν αθέμιτο φορολογικό ανταγωνισμό από κράτη με χαμηλούς συντελεστές, όπως η Ιρλανδία και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι βέβαιο λοιπόν πως η εναρμόνιση θα φέρει αύξηση της φορολογίας για αυτές τις χώρες, πολιτική που όμως θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις και θα επιβραδύνει την οικονομική ανάπτυξη . Αλλά και η εναρμόνιση της εργατικής νομοθεσίας σημαίνει σύγκλιση με τα πιο αυστηρά και αρτηριοσκληρωτικά δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα. Σε καμιά περίπτωση οι ψηφοφόροι στη Γαλλία ή στη Γερμανία, δεν πρόκειται να δεχτούν εργατική προστασία σαν αυτή που ισχύει στη Βουλγαρία ή στη Ρουμανία, ενώ και οι κυβερνήσεις των πιο φτωχών χωρών θα προσπαθήσουν να αποκομίσουν βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη , υποσχόμενες στο εκλογικό τους σώμα, δυτικοευρωπαϊκά εργατικά standards . Μακροπρόθεσμα όμως , μια τέτοια πολιτική θα είναι καταστροφική για τις φτωχές χώρες. Με την παραγωγικότητα τους ακόμη πολύ χαμηλή, θα χάσουν και αυτό το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, και η ανεργία θα αυξηθεί σημαντικά . Με λίγα λόγια, θα επαναληφθεί σε πανευρωπαϊκή κλίμακα αυτό που έγινε στην Γερμανία μετά την ενοποίηση όταν η εργατική νομοθεσία της Ανατ. Γερμανίας εξομοιώθηκε εν μία νυκτί με αυτή της Δυτικής. Είκοσι χρόνια μετά, και παρότι διοχετεύτηκαν 1 τρις ευρώ στις ανατολικές περιοχές , η ανεργία εκεί εξακολουθεί να είναι διπλάσια της Δυτικής Γερμανίας . Όμως η ενοποίηση θα επιβαρύνει και τα πιο πλούσια κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με την οικονομία των πιο φτωχών χωρών να επιβραδύνεται λόγω της εναρμόνισης , οι χώρες του Βορρά θα είναι αναγκασμένες να τις χρηματοδοτούν με ακόμη μεγαλύτερα ποσά.

Η Ελλάδα βέβαια, δεν έχει χαμηλή φορολογία , ενώ μέχρι την ψήφιση του πρόσφατου νόμου, η εργατική της νομοθεσία ήταν μια από τις πιο αυστηρές στην Ευρώπη. Η εναρμόνιση όμως ,την οποία επιδιώκει η πολιτική μας ελίτ για να εξασφαλίσει τη διαιώνισή της στην εξουσία, θα στερήσει από τη χώρα μας κάθε δυνατότητα να εκμεταλλευθεί στο μέλλον τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χαμηλής φορολογίας και της ελαστικής εργατικής νομοθεσίας και έτσι να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και να ξεφύγει από την κρίση . Στην "εναρμονισμένη" Ε.Ε., η Ελλάδα θα περιέλθει σε μια κατάσταση μόνιμου επαίτη, θα εξελιχθεί σε μια Καλαβρία της Ευρώπης, που δεν παράγει τίποτε και εξαρτιέται ολοκληρωτικά από τις χρηματοδοτήσεις του Βορρά. Άραγε αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε για τη χώρα μας;
Συνέχεια

Ο μύθος του trafficking



Το ρεπορτάζ της Τάνιας Μποζανίνου στο "Βήμα" αυτής της Κυριακής για το trafficking γυναικών , θα μπορούσε να αποτελέσει ιδανικό υλικό για μια δακρύβρεχτη εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου. Όλη η συνταγή της επιτυχίας βρίσκεται εδώ : Τα "ανυποψίαστα θύματα τράφικινγκ (που) πίστεψαν ψεύτικα λόγια, δόλιες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή και βρέθηκαν να «εργάζονται» διά της βίας ως σκλάβες του σεξ" , οι αδίστακτοι "έμποροι λευκής σαρκός" που εκμεταλλεύονται , βιάζουν και ξυλοφορτώνουν τα αθώα θύματά τους , οι απαραίτητες ηθικολογικές κραυγές ("Η ντροπή της Ευρώπης") και βέβαια τα εντυπωσιακά νούμερα που αποδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος(270.000 υπολογίζονται τα θύματα του trafficking στην Ε.Ε., σύμφωνα με το άρθρο, και από αυτά οι 13.000-14.000 «εργάζονται» στην Ελλάδα).

Μπορεί λοιπόν, διαβάζοντας αυτό το ρεπορτάζ οι "προοδευτικοί" αναγνώστες του "Βήματος" να επιβεβαίωσαν γι άλλη μια φορά την κοινωνική τους ευαισθησία, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως το ρεπορταζ ανταποκρίνεται και στην πραγματικότητα . Αλλεπάλληλες έρευνες των τελευταίων χρόνων έχουν δείξει πως τα νούμερα που κυκλοφορούν παγκοσμίως για το trafficking είναι φουσκωμένα, και μάλιστα ,όπως θα δούμε, σε υπερβολικό βαθμό. Το 1999, η CIA ανακοίνωσε πως 50.000 γυναίκες θύματα trafficking εκδίδονται στις Η.Π.Α. . Τα εγχώρια ΜΜΕ κάλυψαν εκτενώς το θέμα, που μάλιστα έφτασε μέχρι το Κογκρέσσο. Ο Πρόεδρος Μπους χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα που κόστισε 150 εκ. δολλάρια, με σκοπό να βρει και να βοήθησει αυτές τις γυναίκες. Τελικά, η έρευνα των αρχών κατέληξε πως ο αριθμος τους δεν είναι 50.000 αλλά κατά τι μικρότερος, και για την ακρίβεια ...1362. Και αυτό παρότι, οι εκδιδόμενες γυναίκες είχαν κάθε λόγο να παρουσιαστούν σαν θύματα του "trafficking", ακόμη και αν δεν ήταν. Σύμφωνα με την αμερικάνικη νομοθεσία, τα θύματα του "trafficking" δεν συλλαμβάνονται,η κυβέρνηση τους παρέχει τροφή, στέγαση και εκπαίδευση, ενώ μπορούν να αποκτήσουν και την αμερικάνικη υπηκοότητα . Στη Γερμανία, πάλι, στις παραμονές του Παγκόσμιου Κύπελλου Ποδοσφαίρου του 2006 , ΜΚΟ, δημοσιογράφοι και πολιτικοί έριχναν ποταμούς δακρύων επειδή , όπως ισχυρίζονταν, 40.000 γυναίκες, θύματα του "εμπορίου λευκής σαρκός" εισήλθαν στη χώρα για να ικανοποιήσουν τις άνομες ορέξεις των θεατών του Μουντιάλ. Τελικά, το πραγματικό νούμερο, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης της χώρας, ήταν μόλις ...5. Στην Ιρλανδία , όπου και εκεί κυκλοφόρησαν πληροφορίες πως δρα εκτεταμένο κύκλωμα παράνομης διακίνησης γυναικών , οι άρχες μπόρεσαν να εξακριβώσουν μόνο δύο περιπτώσεις. Πιο εντυπωσιακή είναι βέβαια η περίπτωση της Μ. Βρετανίας. Όπως αποκαλύψε πέρυσι ο "Guardian", η μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ, διάρκειας έξι μηνών, με εκατοντάδες εφόδους από αστυνομικές δυνάμεις και κρατικούς υπαλλήλους στους οίκους ανοχής και στους δρόμους, στέφθηκε με απόλυτη...αποτυχία. Η έρευνα δεν καταφέρε να βρει ούτε μια περίπτωση θύματος trafficking . Η εκπρόσωπος της βρετανικής ένωσης εκδιδομένων γυναικών, Νίκι Ανταμς φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτά τα ευρήματα . Όπως δηλώνει : «Οι περισσότερες γυναίκες δεν εργάζονται για λογαριασμό κάποιου προαγωγού και οι περισσότερες δεν είναι θύματα σωματεμπορίας» .Επίσης , έρευνα του Πανεπιστημίου του Εξετερ υπολογίζει ότι από τις 80.000 ιερόδουλες στη Βρετανία, οι 20.000 είναι ξένες. Από αυτές «πολύ μικρό ποσοστό είναι θύματα σωματεμπορίας» λέει η ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Μπίρκμπεκ, Μπελίντα Μπρουκς Γκόρντον. Αν λοιπόν λάβουμε όλα αυτά υπόψη μας, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόση αξιοπιστία έχουν οι αριθμοί που δίνει η κ. Μποζανίνου στο ρεπορτάζ της για την Ε.Ε. και την Ελλάδα .

Πώς όμως εξηγείται το γεγονός ότι αν και τα στοιχεία δείχνουν πως το πρόβλημα είναι μάλλον περιορισμένο, παρόλα αυτά η υστερία με το trafficking συνεχίζεται; Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον, έχουμε να κάνουμε με τις ιδεοληψίες συγκεκριμένων πολιτικών ομάδων. Υπάρχουν ομάδες πολιτικής πίεσης, που χρησιμοποιούν και φούσκώνουν το θέμα του trafficking, για να πλήξουν τελικά την ίδια την πορνεία και την ελεύθερη εκδιδόμενη γυναικα . Από τη μια μεριά είναι οι αριστερές φανατικές φεμινίστριες,για τις οποίες μιλάγαμε και σε προηγούμενο άρθρο, οι οποίες απεχθάνονται την πορνεία, επειδή θεωρούν πως υποβιβάζει τη γυναίκα. Γι αυτές τις φεμινίστριες είναι αδιανόητο το ότι υπάρχουν γυναίκες που επιλέγουν από μόνες τους αυτό το δρόμο. Όσες ασκούν αυτό το επάγγελμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά θύματα της επάρατης πατριαρχικής, καπιταλιστικής κοινωνίας. Για τον αριστερό φεμινισμό , στις επικρατούσες πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες, ελεύθερες εκδιδόμενες γυναίκες απλά δεν υπάρχουν. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Laura Maria Augustin το Γραφείο Καταγραφής και Καταπολέμησης Trafficking του Ο.Η.Ε., επηρεασμένο από τις ιδεοληψίες του αριστερού ριζοσπαστικού φεμινισμού, διευρύνει τόσο πολύ τον όρο "trafficking" , που θεωρεί πως κάθε γυναίκα που πουλά το σώμα της, στην πραγματικότητα δεν το θέλει, και πως αν πέρασε τα σύνορα για να ασκήσει το "αρχαιότερο επάγγελμα" , δεν μπορεί παρά να εξαναγκάστηκε. Από την άλλη μεριά, παράδοξος συνοδοιπόρος των φεμινιστριών είναι η ακρα δεξιά που απεχθάνεται και αυτή την πορνεία (αν και για διαφορετικούς, πιο "ηθικοπλαστικούς" λόγους) και θα επιθυμούσε την ποινικοποίησή της . Απο κοντά και τα ΜΜΕ που ψάχνουν για δακρύβρεχτες ιστορίες που θα τραβήξουν την προσοχή του κοινού (βλέπετε, η ιστορία μιας ευτυχισμένης πόρνης, δεν πουλάει!) και φυσικά οι κυβερνήσεις που θέλουν να ελέγχουν και να νομοθετούν καθε πλευρά της ιδιωτικής μας ζωής.

Το γεγονός πως πίσω από την ρητορική κατά του trafficking, ο πραγματικός στόχος είναι η ίδια η πορνεία, φαίνεται και από την προτεινόμενη νομοθεσία .Στο άρθρο του "Βήματος" η Πέτια Νεστόροβα, γραμματέας κατά της διακίνησης ανθρώπων στο Συμβούλιο της Ευρώπης , τάσσεται υπέρ της Συνθήκης για τη Δράση Κατά της Διακίνησης Ανθρώπων που έχουν επικυρώσει 33 χώρες και η οποία ενθαρρύνει την ποινική δίωξη και των πελατών, εφόσον γνωρίζουν ότι η κοπέλα που τους «εξυπηρετεί» αποτελεί θύμα τράφικινγκ. Στην ίδια κατεύθυνση και ο περσινός νόμος της κυβέρνησης των Εργατικών στη Μεγάλη Βρετανία, που θέτει εκτός νόμου την παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών από γυναίκες που υποχρεούνται να εκδοθούν, αλλά ουσιαστικά στοχοποιεί την πορνεία και τις γυναίκες που εκδίδονται με δικιά τους επιλογή . Σύμφωνα με το νόμο, ανδρες που αγοράζουν σεξουαλικές υπηρεσίες από πόρνη η οποία «εκδίδεται προς το συμφέρον τρίτου»» αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες και πρόστιμο 1.000 στερλινών. Η δικαιολογία πως κάποιος δεν γνώριζε ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι θύμα σωματεμπορίας ή εργάζεται για λογαριασμό κάποιου προαγωγού δεν θα γίνεται αποδεκτή από τα δικαστήρια.Ως συνήθως τέτοιοι νόμοι δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται πως λύνουν. Η ένωση εκδιδομένων γυναικών της Μ. Βρετανίας υποστηρίζει ότι οι εκδιδόμενες γυναίκες δεν ωφελούνται από την ποινικοποίηση, αντίθετα ωθούνται σε όλο και πιο σκοτεινές γωνιές με όλο και μεγαλύτερους κινδύνους. «Η ένωση έχει κατακλυστεί από γυναίκες που έχουν πέσει θύματα αστυνομικών επιδρομών, έχουν συλληφθεί και δικάζονται επειδή εργάζονται σε ασφαλείς, διακριτικούς χώρους όπου δεν υπάρχει καταναγκασμός», υποστηρίζουν. Η νομοθεσία κατά της σωματεμπορίας «χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αυτές τις επιδρομές. Επίσης, οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των εκδιδόμενων γυναικών πιστεύουν πως αυτή η νομοθεσία θα ωθήσει τις γυναίκες , για να αποδείξουν πως δεν ελέγχονται από κάποιον προαγωγό, να δουλεύουν μόνες τους στο δρόμο ή σε διαμέρισμα, και έτσι να γίνουν πιο ευαλωτες σε επιθέσεις. Τέλος, φοβούνται, πως η απειλή της ποινικής διώξης θα διώξει τους πελάτες, και για να τους ξανακερδίσουν πολλές εκδιδόμενες γυναίκες θα προσφερθούν να κάνουν σεξ χωρίς προφυλακτικό.

Όπως υποστηρίζει η συγγραφέας και ακτιβίστρια Laura Maria Augustin, που έχει ασχοληθεί όσο λίγοι με το θέμα του "trafficking" , είναι καιρός οι "επαγγελματίες ανθρωπιστές" και οι "κοινωνικά ευαίσθητοι" δημοσιογράφοι να το πάρουν απόφαση : οι περισσότερες γυναίκες που μετανάστευσαν και κατέληξαν στη βιομηχανία του σεξ, δεν είναι θύματα και δεν έχουν ανάγκη να σωθούν από κανέναν. Οι περισσότερες πήραν οι ίδιες την δύσκολη απόφαση να ασκήσουν το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, επειδή θεώρησαν πως ήταν η καλύτερη από τις επιλογές που είχαν, επειδή τους εξασφάλιζε ένα πολύ ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο και ταυτόχρονα μπορούσαν να στείλουν και χρήματα στις οικογένειες τους πίσω στην πατρίδα. Τις περισσότερες φορές, δεν πρόκειται για άβουλες γυναίκες θύματα του...διεθνούς καπιταλισμού, όπως τις παρουσιάζουν οι φεμινίστριες, αλλά φιλόδοξες και αποφασιστικές γυναίκες που αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τους τις προκαταλήψεις της μικρής πόλης και τις κακοπληρωμένες δουλειές και να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους . Πίσω από την προσπάθεια των δυτικών ΜΚΟ και των δυτικών κυβερνήσεων να τις σώσουν , δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά ο ίδιος πατερναλισμός που χαρακτήριζε και την αποικιοκρατία εκατό χρόνια πριν, μόνο που τώρα έχει φορέσει τον «ανθρωπιστικό» και «προοδευτικό» του μανδύα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Αναδιάρθρωση και καλαβριοποίηση



«Ορισμένοι πασχίζουν να χρεοκοπήσουμε, να βγούμε από το ευρώ και να επιστρέψουμε στη δραχμή. Ποιοι και γιατί; Πρόκειται για ξένα funds που έχουν θέσει στοιχήματα πολλών δισ. δολαρίων σε βάρος της Ελλάδας και του ευρώ, για Ελληνες που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και προσδοκούν να χρεοκοπήσουμε ώστε να έχουν την ευκαιρία να αγοράσουν Ελλάδα (επιχειρήσεις, γη και μισθωτή εργασία...) έναντι πινακίου φακής, για μεγάλα κερδοσκοπικά συμφέροντα που μισθώνουν οικονομολόγους, ακαδημαϊκούς και μέσα-δήθεν-ενημέρωσης για να προωθήσουν αυτές τις απόψεις με αναλύσεις και, κυρίως, με «προβλέψεις».
Αυτό το απόσπασμα δεν είναι από τον Ριζοσπάστη, αλλά από την Καθημερινή. Εάν είναι αληθινές οι κατηγορίες παραπάνω πρόκειται για την μεγαλύτερη συνομωσία των τελευταίων δεκαετιών που περιλαμβάνει πουλημένους οικονομολόγους, ακαδημαϊκούς και μέσα-δήθεν-ενημέρωσης (sic). Στοιχεία για τα παραπάνω υπάρχουν; Ή απλώς γράφουμε και κανένα αστείο για να περνάει η ώρα σαν τον λαγό του γνωστού ανέκδοτου; Επίσης, τα ξένα funds που αναφέρονται στην αρχή τι διαφορά έχουν με τα μεγάλα κερδοσκοπικά συμφέροντα στο τέλος της παραγράφου;

Συνεχίζει ο καλός δημοσιογράφος, ξεσπαθώνοντας ενάντια στις «μοιρολογίστρες» που «αναμασούν τα περί πτώχευσης, αλλά οι προβλέψεις τους συστηματικά διαψεύδονται. Πριν από δέκα μήνες «πρόβλεπαν» ότι η Ελλάδα θα πτωχεύσει.» Αλλά βέβαια τα κατάφερε και δεν πτώχευσε. Απλώς ήρθε το ΔΝΤ να κάνει κουμάντο. Μετά συνεχίζει με πέντε λόγους οι οποίοι υποτίθεται αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα δεν θα κάνει αναδιάρθρωση χρέους. Δεν θα τους αναφέρω εδώ για να γλυτώσω τους αναγνώστες του ΜΜ από αφέλειες τύπου «ναι αλλά το ιδιωτικό μας χρέος δεν είναι πολύ μεγάλο».

Για να σοβαρευτούμε, θα αναφέρω εδώ τον ένα και μοναδικό δείκτη που χρειαζόμαστε για να αξιολογήσουμε την βιωσιμότητα του χρέους και εάν επίκειται αναδιάρθρωση. Είναι το ελάχιστο ποσό επί του ΑΕΠ που χρειάζεται να πληρώνουμε κάθε χρόνο για να σταματήσει να μεγαλώνει το χρέος. Ας υποθέσουμε πολύ αισιόδοξα ότι το δημόσιο χρέους επί του ΑΕΠ θα σταματήσει σύντομα στο 150%, ότι κάποιο θαύμα θα ρίξει το μέσο επιτόκιο δανεισμού στο 8% (τώρα η αγορά ζητάει κοντά στο 12%) και ότι η μέση αύξηση του ΑΕΠ θα βρίσκεται κοντά στο 1%. Αυτό σημαίνει ότι μόνο για τα επιτόκια το δημόσιο θα χρειάζεται να πληρώνει ετήσια περισσότερο από 10% του ΑΕΠ. Δεδομένου ότι τα έσοδα του δημοσίου είναι κοντά στο 40% του ΑΕΠ, το δημόσιο θα πρέπει να έχει μόνιμα πρωτογενές πλεόνασμα τουλάχιστον 25% (το 2009 είχε πρωτογενές έλλειμμα 10%) για να αποφύγει την αναδιάρθρωση.
Μια ριζοσπαστική φιλελεύθερη κυβέρνηση υπό τον δρ. Χασαπογιάννη ίσως να μπορούσε να το επιτυχεί αυτό. Οποιοδήποτε όμως από τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα θα αποτύχει.

Βέβαια, η παραπάνω ανάλυση δεν σημαίνει απαραίτητα αναδιάρθρωση του χρέους. Υπάρχει και η εναλλακτική της αιώνιας κηδεμονίας από το ΔΝΤ και την ΕΕ (με το χρέος να μεγαλώνει) ή η προοπτική της επίσημης ιταλοποίησης της ΕΕ όπου ο Βορράς θα επιδοτεί μόνιμα τον υπανάπτυκτο Νότο (μέσω για παράδειγμα πανευρωπαϊκών ομολόγων). Προσωπικά δεν νομίζω ότι οι Γερμανοί θα θελήσουν να παίξουν τον ρόλο του κορόιδου (μάλλον άλλα είναι τα κορόιδα ). Στην περίπτωση όμως που έχουμε αυτή την επιλογή, θα πρέπει υπεύθυνα να συζητήσουμε και να απαντήσουμε τα εξής ερωτήματα:
- Οι επενδυτές (κυρίως ιδιωτικές τράπεζες) που μαζεύανε ένα ζουμερό yield τόσα χρόνια, δεν πρέπει τώρα να πληρώσουν για τις κακές επενδυτικές τους αποφάσεις;
- Συνειδητοποιούμε ότι επιβραβεύωντας αυτή την επενδυτική συμπεριφορά και αφαιρόντας κάθε ρίσκο από τον δανειστή, αυξάνουμε την πιθανότητα επανάληψης της στο μέλλον;
- Σαν έθνος προτιμούμε την κηδεμονία και την Καλαβριοποίηση μας από το να παρούμε τις ευθύνες μας και να βγούμε στις αγορές με μια αναδιάρθρωση;

Πιστεύω ότι πίσω από την λυσσαλέα άρνηση για αναδιάρθρωση, δεν βρίσκεται κάποια προτεσταντική ηθική που επιτάσσει την πληρώμη όλου του χρέους μας. Ούτε είναι η (χαμένη προ πολλού) εθνική αξιοπρέπεια για την επίτευξη του στόχου που αναλάβαμε.
Πίσω από την άρνηση για αναδιάρθρωση βρίσκεται η ευθυνοφοβία μας, η άρνηση μας να δώσουμε εμείς πρέπουσα λύση στο πρόβλημά μας βγαίνοντας ξανά στις αγορές με σοβαρές μεταρρυθμίσεις.
Συνέχεια

Όταν οι εντός του συστήματος ανακαλύπτουν τον εργασιακό μεσαίωνα


Τελευταία οι εντός του συστήματος ανακαλύπτουν την έννοια του εργασιακού μεσαίωνα. Όχι βέβαια από προσωπική εμπειρία, εντελώς θεωρητικά πάντα, μάλιστα νομίζουν ότι θα προέλθει από την αλλαγή της υπάρχουσας νομοθεσίας.

Ο Νότης Παπαδόπoυλος στα Νέα:

“Η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα που αποφάσισε χθες η κυβέρνηση υπό την πίεση της τρόικας είναι ένα µέτρο κοινωνικά καταστροφικό και άδικο, ενώ θα αποδειχθεί και οικονοµικά αναποτελεσµατικό.”


Ο Γιώργος Δελαστίκ στο Έθνος σε άρθρο με τίτλο ”Εργασιακός Μεσαίωνας”:

“Πιο αντεργατικός νόμος δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ούτε στη διάρκεια των πιο ειδεχθών δεξιών δικτατορικών καθεστώτων. Στόχος του νόμου αυτού δεν είναι μόνο ο πλήρης μισθολογικός εξευτελισμός των εργαζομένων, αλλά και η ηθική απαξίωση και ο διασυρμός τους ενώπιον των εργοδοτών.”


Ενώ ο Γιάννης Ευαγγελίδης στον Ελεύθερο Τύπο σε άρθρο με τίτλο... ”Εργασιακός Μεσαίωνας”:

“Οι νέες ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου στις εργασιακές σχέσεις με το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος -και όχι νόμου- του υπουργού Εργασίας Α. Λοβέρδου έρχονται να ολοκληρώσουν το τρίπτυχο των, πρωτόγνωρων τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, ακραίων επιλογών στα μέτρα για την οικονομία και το ασφαλιστικό.”


Πάντως και οι τρεις δεν θα είχαν παρά να μιλήσουν με συναδέλφους, κατά προτίμηση τους νεότερους, για να μάθουν ποιες είναι ακριβώς οι εργασιακές συνθήκες στον τύπο τα τελευταία χρόνια. Ή αν αυτό τους φέρνει σε δύσκολη θέση, θα μπορούσαν κατά περιόδους να διαβάζουν τις εφημερίδες τους, που τουλάχιστον αραιά και που, δημοσιεύουν ρεπορτάζ για τις συνθήκες εργασίας σε άλλους (φυσικά) τομείς εργασίας.

Από την Ελευθεροτυπία:

“Ο 29χρονος Θ.Κ. είναι φύλακας σε κεντρική τράπεζα και έκλεισε 4 χρόνια στο επάγγελμα: «Ολοι μας δουλεύουμε μέχρι και 12 ώρες για 20-40 ευρώ, διακινδυνεύοντας τη ζωή μας. Ειδικά στα γήπεδα η αμοιβή είναι 25 ευρώ. Κι εκεί καμία εταιρεία δεν κολλάει ένσημα, όλοι ανασφάλιστοι δουλεύουν. Για να τα βγάλω πέρα τρέχω όπου βρεθεί μεροκάματο. Φεύγω από το σπίτι στις 2 μετά το μεσημέρι και επιστρέφω το πρωί».”


Αν ο κ. Παπαδόπουλος ή ο κ. Δελαστίκ, είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν με τον 29χρονο Θ.Κ. ίσως να καταλάβαιναν ότι το νομικό πλαίσιο δεν λέει και πολλά όταν οι θέσεις στον ιδιωτικό τομέα είναι ελάχιστες και σε τομείς συνήθως χαμηλής ειδίκευσης.

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, έχει αρχίσει πολύ πριν οποιανδήποτε κρίση. Η αιτία του; Το κόστος του μεγάλου ελληνικού κράτους. Από τις εισφορές του ΙΚΑ, το γραφειοκρατικό λαβύρινθο που πρέπει να περάσει και η παραμικρή επένδυση, τους υψηλούς φόρους, τις έκτακτες εισφορές, την διαφθορά και τις κατά τόπους πολιτικές αγκυλώσεις, το μήνυμα που στέλνει το ελληνικό κράτος είναι ξεκάθαρο: Δεν θέλουμε θέσεις εργασίας στο ιδιωτικό τομέα.

Όταν η ζήτηση για ανθρώπινο δυναμικό διαρκώς συμπιέζεται προς τα κάτω, είναι αναπόφευκτο η αξία της εργασίας συνεχώς να μειώνεται. Καμία νομοθεσία δεν μπορεί να προστατέψει του εργαζόμενους σε αυτή την περίπτωση.

Πάλι από την Ελευθεροτυπία:

“Στις 1.780 εταιρείες σεκιούριτι είναι ασφαλισμένοι 14.500 ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 67.000 συμβόλαια. Δουλεύουν 16ωρο, 7ήμερο και για το ΙΚΑ δεν υπάρχουν. Αυτή η κατάσταση ισχύει από νοσοκομεία, μέχρι και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις, μέχρι αυτοκίνητα χρηματαποστολών, ακόμα και του Δημοσίου.

“Εκατοντάδες συμπολίτες μας υποχρεώνονται να αποδεχτούν τέτοιους όρους εργασίας επειδή έχουν ανάγκη. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς είναι απόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών. Ανεργοι δηλαδή με διδακτορικό”


Αν το θέμα των συνθηκών εργασίας λυνόταν νομοθετικά τότε η Ελλάδα θα ήταν ήδη ένας εργασιακός παράδεισος. Αν το θέμα - όπως κάποιοι θα προτρέξουν να σχολιάσουν - είναι η εφαρμογή της νομοθεσίας, τότε απλά θα τους έλεγα ότι και αυτές οι υπάρχουσες και συνήθως άθλιες θέσεις εργασίας θα χανόντουσαν.

Το κράτος δεν μπορεί να διατάξει την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας σε επίπεδο διαφορετικό από αυτό που επιτρέπει η οικονομική κατάσταση της χώρας. Μπορεί όμως να δημιουργήσει τις συνθήκες εξόδου από τον υπαρκτό εδώ και πολλά χρόνια εργασιακό μεσαίωνα. Δραστική μείωση της φορολογίας, των ασφαλιστικών εισφορών, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και πάσης φύσεως άχρηστων νόμων και κανονισμών.

Αλλά όλα αυτά οι βολεμένοι μεσήλικες τα αντιλαμβάνονται ως κοινωνικό κράτος και επομένως είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν το απεχθές εργασιακό περιβάλλον για τα παιδιά τους. Έναν εργασιακό μεσαίωνα που κατά τα άλλα τόσο πολύ αποστρέφονται.
Συνέχεια

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Η απαγόρευση του καπνίσματος βλάπτει σοβαρά την υγεία



Για τους Ταλιμπάν της αντικαπνιστικής εκστρατείας ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τί και αν η απαγόρευση του καπνίσματος περιορίζει τις ατομικές μας ελευθερίες, τί και αν εξαιτίας του μέτρου κλείσουν χιλιάδες μαγαζιά και μείνουν χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι και μάλιστα σε καιρούς οικονομικής κρίσης. Όλα αυτά δεν έχουν σημασία αφού γίνονται για το καλό μας. Η απαγόρευση θα ωφελήσει την υγεία μας , και αυτό είναι που μετράει . Έτσι θα περίμενε κανείς πως με την έλευση του άκαπνου παραδείσου, μπορεί να γίνουμε σκλάβοι του "κράτους νταντά", μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας, αλλά τουλάχιστον θα σφύζουμε από υγεία! Και όμως, ακόμη και αυτές οι υποσχέσεις δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Όπως διαβάζω στο μπλογκ του "Adam Smith Institute", τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν πως στη Σκωτία μετά την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους , οι εισαγωγές με καρδιακή προσβολή στα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, όχι μόνο δεν έχουν μειωθεί αλλά έχουν αυξηθεί. Ας πάμε και στη γειτονική Ιρλανδία. Εκεί , οι κάτοικοι της χώρας εκτός από την οικονομική κρίση , πρέπει να υποφέρουν και μια από τις πιο αυστηρές αντικαπνιστικές νομοθεσίες στον κόσμο. Πέρα από την απαγόρευση σε κλειστούς χώρους που εφαρμόζεται από το 2004, η κυβέρνηση απαγόρευσε τις διαφημίσεις τσιγάρων, την πώληση τους σε εμφανές σημείο στα καταστήματα, την κυκλοφορία πακέτων με λιγότερα από 20 τσιγάρα, ενώ επέβαλε και την υψηλότερη φορολογία παγκοσμίως, με αποτέλεσμα το πακέτο να πωλείται στα...8,55 ευρώ . Σύμφωνα με τη λογική των αντικαπνιστών, τα αποτελέσματα θα έπρεπε να ήταν θεαματικά. Και όμως. Ο αριθμός των καπνιστών αυξήθηκε από το 27% το 2004 στο 29% σήμερα, ενώ στοιχεία δείχνουν πως η συνήθεια του καπνίσματος έξω από τις παμπς (που επιβλήθηκε λόγω της απαγόρευσης), έχει οδηγήσει σε αύξηση των...αφροδισιών νοσημάτων!

Μήπως τελικά η ανυπακοή των Ελλήνων στα αντικαπνιστικά μέτρα , θα ωφελήσει όχι μόνο την ελευθερία μας αλλά και την υγεία μας ;

[ Για τον παραλογισμό και τον αυταρχισμό της αντικαπνιστικής εκστρατείας διαβάστε εδώ, εδώ και εδώ ]
Συνέχεια