Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Ο Πάσχος Μανδραβέλης και ο Νόμος της Φυσικής Επιλογής


Ο γνωστός αρθρογράφος της Καθημερινής και φανατικός υποστηρικτής του Παπανδρεικού ΠαΣοΚ Πάσχος Μανδραβέλης δημοσίευσε άρθρο το οποίο πραγματεύεται το νόμο της Φυσικής Επιλογής του Κάρολου Δαρβίνου και τη σχέση του με την ελευθερία στις ανθρώπινες κοινωνίες.


Aφού συγχαρώ τον κ. Μανδραβέλη για το γεγονός πως διαβάζει, όπως δείχνουν τα πράγματα, Μπλε Μήλο, το μπλογκ το οποίο δημοσίευεσε σχετικό άρθρο μόλις ένα μήνα πριν με αφορμή τα 152 χρόνια από τη δημοσίευση του On the origin of Species θα ήθελα να επισημάνω ένα σημαντικό λάθος στο κείμενο του.

Συγκεκριμένα, ο Π.Μ. γράφει πως "αν ένα λιονταράκι γεννηθεί (...) με το λάθος της οξύτερης όρασης και θα ζήσει περισσότερο, αλλά και επειδή θα έχει περισσότερη τροφή θα το προτιμούν τα θηλυκά". Το λάθος που κάνει ο κος Μανδραβέλης είναι πως η οξύτερη όραση δεν είναι απαραίτητα ένα πλεονέκτημα. Η οξύτερη όραση μπορεί να είναι ένα πλεονέκτημα ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (όπου η έννοια "περιβάλλον" περικλείει έναν άπειρο αριθμό φυσικών δεδομένων) ΣΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. Αν τα δεδομένα αυτά αλλάξουν, έστω και στο ελάχιστο, είναι πολύ πιθανόν η οξύτερη όραση από πλεονέκτημα να γίνει μειονέκτημα και τα λιονταράκια με την οξύτερη όραση να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Θα ρωτήσει κανείς γιατί το συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο σημαντικό. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι αλλά θα αναφέρω δύο σημαντικούς κατά την άποψή μου:

1. Αν η οξύτερη όραση ήταν πλεονέκτημα σε οποιοδήποτε περιβάλλον, τότε σήμερα όλα τα είδη ζώων- τoυ ανθρωπίνου συμπεριλαμβανόμενου- θα είχαν αναπτύξει τόσο καλή όραση που θα μπορούσαμε π.χ. να βλέπουμε ακόμα και στο σκοτάδι. Αυτό όμως, πέραν του ότι δεν είναι αληθές (με βάση την απλή εμπειρική πραγματικότητα) θα σήμαινε πως υπάρχει στη Φύση κάποιο Ολικό Βέλτιστο ("Global Optimum" στη μαθηματική θεωρία) προς το οποίο κινούμαστε ως Δημιουργία. Αυτή τη θέση διατύπωσε πρώτος ο Jean Baptiste Lamarck στις αρχές του 19ου αιώνα σε μια πραγματεία η οποία έμεινε γνωστή με το όνομά του- Λαμαρκισμός. Το μέγα λάθος του Lamarck είναι πως ενώ ήταν από τους πρώτους που αμφισβήτησε τη θρησκευτική πίστη στην εξαήμερη δημιουργία από το θεό, αντικατέστησε τη μεταφυσική πίστη σε κάποια ιδεατή κατάσταση της Φύσης (και του ανθρώπου) από την οποία εκπέσαμε και στην οποία (ξανα)πορευόμαστε με την πίστη πως υπάρχει κάποιο σημείο απόλυτης/ιδεατής τελειότητας της Δημιουργίας που μας περιβάλλει και στην οποία νομοτελιακά οδηγούμαστε μέσω της βιολογικής εξέλιξης. Αντίθετα ο Δαρβίνος πρότεινε πως τέτοια ιδεατή κατάσταση δεν υφίσταται. Το μόνο το οποίο υπάρχει είναι το περιβάλλον το οποίο βρίσκεται σε μια δυναμική κατάσταση- με άλλα λόγια μεταβάλλεται διαρκώς. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί ένα "κόσκινο" από το οποίο περνούν όλα τα Βιολογικά Είδη. Αυτά τα οποία περνούν από το κόσκινο επιβιώνουν ΣΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ενώ τα υπόλοιπα εξαφανίζονται. Προσοχή όμως: τα Είδη τα οποία περνούν το κόσκινο δεν σημαίνει πως είναι καλύτερα από όσα δεν το πέρασαν ή πως θα εξακολουθούν να επιβιώνουν. Σημαίνει πως είχαν την ικανότητα να επιβιώσουν στις συγκεκριμένες συνθήκες. Το περιβάλλον όμως θα αλλάξει, δηλαδή το κόσκινο θα αλλάξει και επομένως είναι πολύ πιθανό τα Είδη που επιβίωσαν εχθές να εξαφανιστούν αύριο (όπως είναι πολύ πιθανό τα είδη τα οποία δεν επιβίωσαν στο παρελθόν να μπορούσαν να είχαν επιβιώσει στα νέα δεδομένα. Γι'αυτό έχει αναπτυχθεί η άποψη πως η Φύση έχει έναν μηχανισμό μνήμης της Εξελικτικής της πορείας, αλλά δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο συγκεκριμένο θέμα).

2. Θα πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό πως σε ένα βιολογικό οργανισμό, κάθε αλλαγή σε έναν τομέα συνοδεύεται και από αλλαγές σε άλλους τομείς. Για παράδειγμα, σε έναν μικροοργανισμό, η δυνατότητά του να επιβιώνει σε αυξημένες συγκεντρώσεις ενός αντιβιοτικού συνοδεύεται με αλλαγές που τον κάνουν πιο ευάλωτο σε άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά (π.χ. ο ίδιος οργανισμός δεν μπορεί πλέον να επιβιώνει στο ευρύ φάσμα θερμοκρασιών που επιβίωνε προηγουμένως). Αν και αυτό το φαινόμενο έχει μελετηθεί περισσότερο στο επίπεδο των μονοκύτταρων οργανισμών (και των προτεινών), υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους πολυκύτταρους οργανισμούς. Για παράδειγμα, ένα λιοντάρι που έχει οξύτερη όραση είναι πιθανόν να έχει χειρότερη ακοή ή μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξει καρκίνους. Επομένως η οξύτερη όραση έχει ένα κόστος στον οργανισμό, και αυτό το κόστος θα καλυφθεί και με το παραπάνω από το πλεονέκτημα της καλύτερης όρασης μόνον εφόσον στις συγκεκριμένες συνθήκες η αυξημένη όραση δίνει σημαντικό πλεονέκτημα επιβίωσης. Γι'αυτό άλλωστε και η Φύση είναι εξαιρετικά συντηρητική- αν μπορούσαμε να δώσουμε ένα ποσοστό θα λέγαμε πως κατά 99.99% οι απόγονοι μεταφέρουν επακριβώς τις γενετικές αλληλουχίες των γονιών τους και μόλις 0.001% μεταλλάξεων.

Πως θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτή την έννοια της Φυσικής Επιλογής στις ανθρώπινες κοινωνίες; Νομίζω πως μια σχετικά απλή προέκταση που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι λέγοντας πως μια Εταιρεία (ή ακόμα και μία Κρατική Οντότητα/Χώρα) είναι επιτυχημένη σε ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο περιβάλλον μιας δεδομένης χρονικής στιγμής. Όταν αυτό το περιβάλλον αλλάξει η συγκεκριμένη εταιρεία (ή η συγκεκριμένη χώρα) είναι πολύ πιθανόν να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα και επομένως να εξαφανιστεί. Τα σχετικά ιστορικά παραδείγματα είναι άπειρα και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω. Απλά θα τελειώσω σημειώνοντας για άλλη μια φορά πως εκεί ακριβώς- στη δυνατότητα δηλαδή της αλλαγής- έγκειται και η επιτυχία του Καπιταλισμού σε σχέση με άλλα συστήματα κοινωνικής οργάνωσης. Στον Καπιταλισμό, επειδή υπάρχει ελευθερία, υπάρχει και η δυνατότητα της γρήγορης αλλαγής ώστε τα μέλη μιας κοινωνίας, είτε ως άτομα είτε ως εταιρείες, να μπορούν (σε διαφορετικό βαθμό το καθένα) να ανταποκριθούν στο δυναμικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε. Ο Δαρβίνος άλλωστε είχε πει "it is not the strongest species that survive nor the most intelligent but the ones most responsive to change".
Συνέχεια

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2011


Ηλίας Χρονάκης

Πιο θλιβερή από την οικονομική κατάρρευση της χώρας πιστεύουμε ήτανε η ξεδιάντροπη εμμονή των κρατικοδίαιτων συντεχνιών να παρασιτούν στο σώμα (πτώμα;) της κοινωνίας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό λοιπόν να βλέπουμε ανθρώπους που λένε το μεγάλο όχι στις επιδοτήσεις και τον παρασιτισμό και αποφασίζουν σαν στάση ζωής να πληρώνονται από τους συνανθρώπους τους για αυτό που προσφέρουν.

Φωτεινό παράδειγμα ο Ηλίας Χρονάκης, ένας 77χρονος αγρότης από την Κρήτη που όπως είδαμε σε σχετική ανάρτηση αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και να ξεκινήσει κάτι καινουριο. Σήμερα διατηρεί την μεγαλύτερη φάρμα αλόης της Ευρώπης, με περίπου 300.000 φυτά και ήδη κάνει εξαγωγές, ενώ στα σχέδιά του είναι και η κατασκευή μονάδας δευτερογενούς επεξεργασίας του προϊόντος. Και όλα αυτά βασιζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις, χωρίς να πάρει "ούτε μια δραχμή, ούτε ένα σεντ", όπως λέει με υπερηφάνεια, από εθνικές ή κοινοτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα, ο ίδιος πιστεύει πως οι επιδοτήσεις ήταν αυτές που κατέστρεψαν την ελληνική αγροτική παράγωγή. Λέει σχετικά: "Η πρώτη ερώτηση που κάνουν είναι αν υπάρχει επιδότηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να καταστρέψουμε την Ελλάδα περισσότερο. Γιατί εγώ πιστεύω πως οι επιδοτήσεις κάναν τον Έλληνα τεμπέλη".

Ο κύριος Χρονάκης αποδεικνύει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Μια Ελλάδα που θα στέκεται μόνη της στα πόδια της χωρίς να ζητάει βοήθεια και επιδοτήσεις από πουθενά. Μια Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, του ρίσκου και της δημιουργίας.
Συνέχεια

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

"Καλές" και "κακές" επεμβάσεις


Στην Ελλάδα του 2011, με αφορμή τη σύλληψη του Εφραίμ, οι εκσυγχρονιστές-ευρωπαϊστές καταγγέλλουν -και σωστά- την απροκάλυπτη επέμβαση της Μόσχας στα εσωτερικά της χώρας μας. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα δείχνουν τόσο ευαίσθητοι σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας , είναι οι ίδιοι που χειροκροτούν κάθε επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα εσωτερικά μας, όσο χοντροκομμένη και αν είναι αυτή. Είναι οι ίδιοι που ειρωνεύονται, χλευάζουν και χαρακτηρίζουν "εθνικιστή" όποιον τολμήσει να υπαινιχθεί πως στην Ελλάδα του Μνημονίου, δεν είναι πια οι Έλληνες πολίτες αυτοί που αποφασίζουν για την τύχη τους. Είναι οι ίδιοι που ανυπομονούν για την ημέρα που οι "πεφωτισμένοι" και "σοφοί" γραφειοκράτες των Βρυξελλών θα καθορίζουν απόλυτα την οικονομική μας πολιτική. Είναι οι ίδιοι που αναγνωρίζουν στην ΕΕ ακόμη και το δικαίωμα να μας επιβάλλει την κυβέρνηση της αρεσκείας της.

Από την άλλη, οι ,συνήθως ρωσόφιλοι, εθνικολαϊκιστές που είναι λάβροι εναντίον κάθε ευρωπαϊκής παρέμβασης, σήμερα σφυρίζουν αδιάφορα ή και ευλογούν τις "θεάρεστες" επεμβάσεις της "φίλης" και "ομοδόξου" Ρωσίας.

Στην Ελλάδα του 2011, νιώθεις πως δεν έχει περάσει μέρα από τότε που το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό Κόμμα ανταγωνίζονταν για την εξουσία, η πίστη πως μόνο οι ξένοι μπορούσαν να μας σώσουν κυριαρχούσε και οι επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων κρίνονταν ως "καλές" ή "κακές", ανάλογα με το αν συμπαθούσες ή όχι τη χωρα που επενέβαινε. Για το 2012, μια ευχή : Πριν απ'όλα τ'άλλα, ας απαλλαγούμε ,τουλάχιστον, από τα συμπλέγματα κατωτερότητας που κουβαλάμε από τον 19ο αιώνα .
Συνέχεια

Οι χειρότεροι Έλληνες 2011



Η συντακτική ομάδα του ΜπλεΜήλου παρουσιάζει τους χειρότερους Έλληνες του 2011:

5. Λαυρέντης Λαυρεντιάδης. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος ο κ. Λαυρεντιάδης υπεξαίρεσε από την Proton Bank 52 εκ.. Ταυτόχρονα ο κ. Λαυρεντιάδης «έσπασε την Alapis (δική του εταιρία) σε κοµµάτια και τα πούλησε σε φίλους και συνεργάτες του, οι οποίοι για την αγορά τους πήραν δάνεια από την Proton Bank. Με τον τρόπο αυτόν τα λεφτά των καταθετών µεταφέρθηκαν στις τσέπες του κ. Λαυρεντιάδη.» 490 εκ. ευρώ σε αυτή την περίπτωση. Το θέμα με την περίπτωση Λαυρεντιάδη δεν είναι μόνο η διαφαινόμενη υπόθεση απάτης και υπεξαίρεσης. Είναι επίσης και ο τρόπος που κινήθικε ο κ. Λαυρεντιάδης. Οι δεξιώσεις, πανεπιστημιακές έδρες, συμμετοχή σε πολυάριθμους ομίλους ΜΜΕ, ποδόσφαιρο και όλα τα σχετικά που συμπληρώνουν την εικόνα μιας παιδιάστικης ή τριτοκοσμικής αντίληψης για το τι συνιστά επιχειρηματικότητα. Μπορεί η υπεξαίρεση των καταθέσεων της Proton Bank να μην χαρακτηρίζει την ελληνική επιχειρηματική τάξη, αλλά δυστηχώς, η πριν των αποκαλύψεων δημόσια εικόνα του κ. Λαυρεντιάδη λέει πολλά για το πως καταλαβαίνουμε το επιχειρείν στην Ελλάδα.


4. Χάρης Καστανίδης . Αν για το 2010, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ελέω αντικαπνιστικού νόμου, κατέκτησε αυτοδικαίως τον τίτλο της εθνικής μας "νταντάς", για το 2011 η τιμητική αυτή διάκριση πηγαίνει σε έναν άλλον πολιτικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τον πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη. Με τον εκτρωματικό αντιρατσιστικό του νόμο, και με "προοδευτικό" άλλοθι την προστασία των μειονότητων, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος σοσιαλιστής υπουργός αποφάσισε να μας γυρίσει πίσω στις ,αλήστου μνήμης, εποχές όπου ο λογοκριτής και ο χωροφύλακας αποφάσιζαν τί μπορούμε να λέμε και να γράφουμε. Ο Χάρης Καστανίδης μπορεί να έχασε τη θέση του στο υπουργείο, αλλά δυστυχώς η νέα "εκσυγχρονιστική" κυβέρνηση Παπαδήμου συνεχίζει το έργο του και φέρεται αποφασισμένη να κάνει νόμο του κράτους αυτό το επικίνδυνο τερατούργημα.


3. Ευάγγελος Βενιζέλος. Στο αυτάρεσκο και αλαζονικό ύφος του Ευάγγελου Βενιζέλου ,κάθε φορά που ανακοίνωνε καινούργιους φόρους , συνοψίζεται το αποκρουστικό πρόσωπο του ελληνικού κρατισμού για το 2011. Ο Υπουργός Οικονομίας κατόρθωσε αυτή τη χρονιά το ακατόρθωτο : μας έκανε να νοσταλγήσουμε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου! Αυτός ο βαθιά κρατιστής πολιτικός με τα dirigiste ένστικτα ήταν ίσως το πιο ακατάλληλο άτομο για να αναλάβει οικονομικό υπουργείο αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα . Τους έξι μήνες της θητείας του ούτε μια ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, ακόμη και αυτές οι ελάχιστες μεταρρυθμίσεις πάγωσαν , οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν ενώ για να διασώσει το παρασιτικό Μεγάλο Κράτος εξαπέλυσε εναντίον της ιδιοκτησίας και της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών την πιο βάρβαρη και ληστρική φορολογική επιδρομή που έχει γνωρίσει ποτέ αυτή η χώρα στη σύγχρονη ιστορία της. Για την καινούργια χρονιά, όλοι εδώ στο "ΜπλεΜήλο" ευχόμαστε να ακούμε και να βλέπουμε τον κ. Βενιζέλο όλο και πιο σπάνια!


2.Νίκος Φωτόπουλος.Ο Νίκος Φωτόπουλος είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση του homo pasokus. Άνθρωπος που επιβίωσε και ανελίχθηκε στην δημόσια ζωή της χώρας με μοναδικό προσόν την προϋπηρεσία στην αφισοκόλληση και στην προπαγάνδα του πράσινου κινήματος. Ο κύριος Φωτόπουλος συμβολίζει την παθογένεια του μεταπολιτευτικού συστήματος στο οποίο ασήμαντοι άνθρωποι εκβιάζουν την κοινωνία για να προσποριστούν προσόδους από το κράτος εις βάρος όλων των άλλων. Βέβαια ο κύριος Φωτόπουλος δεν ήταν χωρίς τις κατάλληλες πολιτικές πλάτες. Υποστηρίχτηκε τόσο από το βαθύ ΠΑΣΟΚ που ήταν το πολιτικό του σπίτι, όσο και από το πιο σοφιστικέ ΠΑΣΟΚ (μπροστά στο οποίο χάσκουν ή έχασκαν κάποιοι του “μετώπου λογικής”), δηλαδή τον πρώην υπουργό οικονομικών κύριο Παπακωνσταντίνου. Αν και παλαιότερα η επαγγελματική πορεία του συνδικαλιστή Φωτόπουλου θα ήταν μια θέση στο κοινοβούλιο, σήμερα με το μνημόνιο και τον φεουδαρχικό πόλεμο εντός ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι αβέβαια. Ίσως το πιο αγωνιστικό - αντιμνημονιακό ΠΑΣΟΚ του Μιχάλη Χρυσοχοίδη να είναι το καταλληλότερο για τον Νίκο Φωτόπουλο. Αν και στον άνθρωπο Νίκο Φωτόπουλο ευχόμαστε καλές γιορτές, στον συνδικαλιστή Νίκο Φωτόπουλο ευχόμαστε απόσυρση όσο το δυνατόν ταχύτερα από την δημόσια ζωή της χώρας.



1. Γεώργιος Α. Παπανδρέου. Σε όλη του την ζωή φανταζότανε την περίοδο που θα γινότανε πρωθυπουργός και θα εφάρμοζε κάποια μεταμοντέρνα αριστερά οράματα. Ατύχησε όμως και ανέλαβε όταν το κράτος χρεοκόπησε. Εάν είχε διαχειριστεί ακόμα και μπακάλικο στον ιδιωτικό τομέα θα έκανε ότι προστάζει η κοινή λογική: απευθείας συνομιλίες με τους δανειστές για αναδιάρθρωση του χρέους και πραγματική, δραστική μείωση εξόδων του κράτους. Αυτά όμως ήτανε ποταπά για τον Γιωργό, έναν ηγέτη της σοσιαλιστικής διεθνούς. Και έτσι, δεν έκανε καμία ιδιωτικοποίηση, καμία απόλυση πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων, κανένα άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και μετά από δύο χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής μας αφήνει το έλλειμμα πάνω από 10%. Κατήγγειλε όμως τους κερδοσκόπους που επιβουλεύονται την χώρα μας και το ευρωπαϊκό κρατιστικό όραμα. Εν τω μεταξύ, την κρίση των δημοσίων δαπανών την πληρώνει ολόκληρη ο ιδιωτικός τομέας με ένα εκατομμύριο ανέργους, όμορφα και σοσιαλιστικά. Μετά από 50 χρόνια ένα νέο κύμα μετανάστευσης, με υπαίτια αυτήν την φορά την αριστερά, ερημώνει την χώρα και κάνει την Ελλάδα νέα Καλαβρία. Ο πρωθυπουργός με την βραχύτερη θητεία στην μεταπολίτευση, μας έκανε και μαθήματα στον αποχαιρετιστήριο λόγο του ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι πάνω από τις αγορές (λες και οι αγορές ή οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα δεν είναι άνθρωποι).
Υποκριτής ή άσχετος; Ευτυχώς, δεν έχει σημασία πια.
Συνέχεια

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Είκοσι χρόνια από το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης


Στις 25 Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από την ημέρα που ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, τελευταίος πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, παραιτήθηκε από το αξίωμα του δηλώνοντας πως η συγκεκριμένη θέση ήταν πλέον άνευ περιεχομένου. Στους μήνες που είχαν προηγηθεί μία-μία οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες είχαν κηρύξει την ανεξαρτησία τους, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του ίδιου του Γκορμπατσώφ και άλλων ανώτερων στελεχών του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος να τις αποτρέψουν. Η ημέρα αυτή του 1991 έχει καθιερωθεί να θεωρείται η ημερομηνία του τέλους της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, της κομμουνιστικής αυτοκρατορίας που επηρέασε τόσο αποφασιστικά την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας από την ημέρα της ίδρυσης της το 1922.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν απλά η κατάρρευση μιας ακόμα δικτατορίας. Η διάλυσή της σηματοδότησε το τέλος του σοσιαλισμού στην μορφή που τον εμπνεύστηκε ο Μάρξ, γι’αυτό και τα συναισθήματα απογοήτευσης των απανταχού Αριστερών που τη συνόδευσαν ήταν έντονα και κατανοητά (ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως εκατομμύρια Αριστεροί είχαν γαλουχηθεί με το σύνθημα του Λένιν "Marxism is Almighty Because It Is The Truth-“Ο Μαρξισμός είναι κραταιός διότι είναι η Αλήθεια”).

Στα είκοσι χρόνια που πέρασαν, οι αιτίες που οδήγησαν στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αναλύθηκαν διεξοδικά από ιστορικούς όλου του πολιτικού φάσματος. Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να θυμηθούμε είναι πως στη Σοβιετική Ένωση ο Μαρξισμός δεν ήταν απλώς μια οικονομική θεωρία. Ο Μαρξισμός για τους Σοβιετικούς ήταν μια καθολική στάση ζωής, μια αποκαλυπτική φιλοσοφία που παρείχε όλες τις εξηγήσεις για τη Φύση και τους Νόμους της, τη ζωή και την Κοινωνία (στο ΜπλεΜήλο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο Μαρξισμό ως μια ακόμα μονοθειστική θρησκεία). Ταυτόχρονα όμως, στη Σοβιετική Ένωση ο Μαρξισμός ήταν και ένα θανατηφόρο όπλο εναντίον όσων τολμούσαν να εκφράσουν μια διαφορετική άποψη. Αν και τα σχετικά παραδείγματα είναι πολλά, θα αναφέρω την χαρακτηριστική περίπτωση του Nikolai Vavilov, του Βιολόγου Γενετιστή ο οποίος δολοφονήθηκε από το Σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς γιατί έκανε το λάθος να πιστεύει στην Γενετική επιστήμη η οποία σύμφωνα με τους κομμουνιστές ήταν “a false science invented by the Catholic monk, Mendel." (“μια λάθος επιστήμη η οποία αναπτύχθηκε από έναν καθολικό μοναχό, τον Μέντελ”). Οι δολοφονημένοι στο όνομα του Μαρξισμού έφτασαν τα 100 εκατομμύρια, με τους ποταμούς ανθρώπινου αίματος να ρέουν από τη Ρωσία μέχρι την Καμπότζη και από την Κίνα μέχρι τη Τσεχοσλοβακία.

Ένας από τους κοινούς παρονομαστές ανάμεσα στους Μαρξιστές και τους κρατιστές της Δύσης είναι η πίστη πως πίσω από τα προβλήματα που δημιουργούν οι μονοπωλιακές καταστάσεις στην οικονομία βρίσκεται το βασικό (για τους κομμουνιστές) πρόβλημα της ιδιοκτησίας. Έτσι, για τους Μαρξιστές μόνο τα ιδιωτικά μονοπώλια-τα οποία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης πλεονεξίας- είναι επικίνδυνα και καταστροφικά: είναι υπεύθυνα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και γενικά αποτελούν τις σκοτεινές δυνάμεις που κρύβονται πίσω από όλες τις προσπάθειες (πολλές από τις οποίες υπάρχουν μόνο στον φανταστικό κόσμο στον οποίο ζουν οι περισσότεροι Αριστεροί) εναντίον του γενικότερου δημοσίου συμφέροντος. Από την άλλη μεριά όμως,οι ίδιοι Μαρξιστές που επιφυλάσσουν αυτήν την έντονα αρνητική αντιμετώπιση στα ιδιωτικά μονοπώλια θεωρούν τα κρατικά μονοπώλια ηθικά και καλοπροαίρετα. Κατά τους Μαρξιστές, στα κρατικά μονοπώλια η ανθρώπινη πλεονεξία έχει αντικατασταθεί από ένα νεφελώδες και αόριστο ενδιαφέρον για το λεγόμενο δημόσιο συμφέρον. Προφανώς για τους Μαρξιστές το γεγονός ότι οι γραφειοκράτες οι οποίοι διαχειρίζονται και ελέγχουν το Δημόσιο τομέα είναι το ίδιο άνθρωποι όπως και οι ιδιώτες επιχειρηματίες και επομένως κατέχονται από την ίδια πλεονεξία, είναι μια ανούσια λεπτομέρεια. Αλλά αν η πλεονεξία αποτελεί τον κοινό τόπο κρατικών και ιδιωτικών μονοπωλίων, υπάρχει και μια σημαντική διαφορά ανάμεσά τους: σε αντίθεση με τους ιδιώτες, οι γραφειοκράτες του Δημοσίου δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσουν προσωπικά τις συνέπειες των οικονομικών αποφάσεων που λαμβάνουν μιας και δεν διαχειρίζονται την προσωπική τους περιουσία αλλά χρήματα τρίτων (των φορολογούμενων). Επιπλέον είναι αδύνατο για οποιοδήποτε γραφειοκράτη, όσο καλοπροαίρετος και μορφωμένος να είναι, να μπορέσει να κάνει τους απαραίτητους οικονομικούς υπολογισμούς που θα οδηγήσουν στον καθορισμό των τιμών των αγαθών που έχει ανάγκη μια κοινωνία για να προκόψει και να ευημερήσει χωρίς να στηριχτεί σε πληροφορίες που προέρχονται από την ελεύθερη αγορά.

Η ιστορική αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και η απίστευτη δυστυχία που δημιούργησε σε εκατομμύρια ανθρώπους του Ανατολικού Μπλόκ αποτελεί μια αέναη προειδοποίηση εναντίον του σοσιαλισμού, του κρατισμού και του κεντρικού σχεδιασμού, ασθένειες οι οποίες απαντούνται όλο και συχνότερα σε Δυτικές κοινωνίες. Ο Paul Craig Roberts έγραψε "We should all be thankful to the Soviets,because they have proved conclusively that socialism doesn't work. No one can say they didn't have enough power or enough bureaucracy or enough planners or they didn't go far enough.” (“ Όλοι μας θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στο Σοβιετικό λαό γιατί έχουν αποδείξει απόλυτα πως ο Σοσιαλισμός δεν δουλεύει. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει πως δεν είχαν αρκετή δύναμη ή αρκετή γραφειοκρατία ή αρκετούς γραφειοκράτες ή πως δεν προσπάθησαν αρκετά”).

Δυστυχώς όμως η σημερινή Ελληνική κοινωνία, μέσα στη σύγχυση που δημιούργησε η τεράστια οικονομική κρίση που διέρχεται ο τόπος, μοιάζει να έχει ξεχάσει τι ακριβώς υπήρξε ο κομμουνισμός, επιβεβαιώνοντας έτσι ένα παλιό γνωμικό: "The only lesson of history is that it does not teach us anything." (“το μόνο μάθημα που μας δίνει η Ιστορία είναι πως δεν μας διδάσκει τίποτα”). O σοσιαλισμός, 20 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, παραμένει η κυρίαρχη ιδεολογία στον τόπο μας, πολτοποιώντας κάθε προσπάθεια μεταρρυθμίσεων τόσο στον οικονομικό όσο και στον κοινωνικό τομέα. Οι φιλελεύθερες ιδέες που ιστορικά υπήρξαν το ιδεολογικό αντίθετο του Μαρξισμού παραμένουν στην Ελλάδα σχεδόν ποινικοποιημένες. Έτσι ελάχιστοι γνωρίζουν το έργο του Ludwig von Mises ο οποίος ήδη από το 1920 στο βιβλίο του "Economic Calculation in the Socialist Commonwealth" είχε αναπτύξει την άποψη πως η σοσιαλιστική οικονομία δεν μπορεί καν να αποκληθεί οικονομία αφού το σοσιαλιστικό σύστημα δεν έχει κανένα μηχανισμό ορθολογικής κατανομής των περιορισμένων πόρων μιας κοινωνίας. Στον σοσιαλισμό, η κατάργηση της ιδιοκτησίας οδηγεί στην απώλεια της έννοιας της αγοράς η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην κατάργηση των τιμών των προϊόντων με βάση τις οποίες γίνεται η κατανομή των πόρων τόσο των ιδιωτών-καταναλωτών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας. "As soon as one gives up the conception of a freely established monetary price for goods" έγραψε ο Mises, "rational production becomes completely impossible." (“μόλις κάποιος αρνηθεί την αρχή της ελεύθερης διακύμανσης των τιμών των αγαθών, η ορθολογική παραγωγή προϊόντων καθίσταται αδύνατη”). Γι’αυτό τον λόγο, κατά τον Mises: "Marxism was a means of political rent seeking and of coercive control, not a body of ideas held to by honest men."

“Κάποιος μπορεί να προβλέψει τη δομή μιας μελλοντικής σοσιαλιστικής κοινωνίας” έγραψε ο Mises 70 χρόνια πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. “Θα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες εργοστάσια. Πολύ λίγα από αυτά θα παράγουν προϊόντα έτοιμα για κατανάλωση. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα παραγώμενα είδη θα είναι είτε ακατέργαστα προϊόντα είτε προϊόντα τα οποία θα χρησιμοποιούνται στην παραγωγή άλλων αγαθών.” Και έτσι ακριβώς έγινε. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 η glasnost του Γκορμπατσώφ επέτρεψε στους Σοβιετικούς οικονομολόγους να μιλήσουν ελεύθερα, αυτοί επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις του Mises. Όπως αναφέρει ο Martin Malia "through the voices of Nikolay Shmelev, Gavriil Popov, Vasiliy Selyunin, Grigory Khanin, Larisa Piyasheva, Mikhail Berger, and subsequently Grigoriy Yavlinksy and Yegor Gaidar, they offered us a portrait of the Soviet that was in full accord with the evaluations of … Ludwig von Mises" (“οι φωνές των Nikolay Shmelev, Gavriil Popov, Vasiliy Selyunin, Grigory Khanin, Larisa Piyasheva, Mikhail Berger, και κατόπιν των Grigoriy Yavlinksy και Yegor Gaidar μας έδωσαν ένα πορτραίτο της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν σε πλήρη συμφωνία με τις εκτιμήσεις του Ludwig von Mises”).

Μαζί με την ελεύθερη αγορά, οι Σοβιετικές αρχές κατέστρεψαν στη χώρα τους το εργασιακό ήθος και τον κοινωνικό ιστό και εμπόδισαν κάθε προσπάθεια καινοτομίας σε σημείο ώστε το 1991 τα Σοβιετικά εργοστάσια έμοιαζαν περισσότερο με μουσεία παρά με χώρους παραγωγής. Αλλά και στο χώρο της γεωργίας, το προγκρόμ που εξαπέλυσαν οι Κομμουνιστές εναντίον των Δαρβινικών και Γενετιστών επιστημόνων οδήγησαν τις δεκαετίες του ‘20 και ‘30 στην καταστροφή της γεωργικής παραγωγής της χώρας και στο θάνατο εκατομμυρίων απλών ανθρώπων. Ακόμα και σήμερα, η Ρωσική Επιστήμη και γεωργία δεν έχουν καταφέρει να ανακάμψουν από την καταστροφική Σοβιετική κληρονομιά, με τη ρωσική βιολογία και γεωπονία να υπολείπονται σταθερά των άλλων επιστημών. Και είναι χαρακτηριστικό πως ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα η Ρωσία εξήγαγε σιτάρι, κριθάρι αλλά και άλλα γεωργικά προϊόντα, στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση του κομμουνισμού η Ρωσία βρέθηκε να είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας παγκοσμίως αυτών των ειδών.

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ σε συνέντευξη που παραχώρησε στους ξένους ανταποκριτές αμέσως μετά την τελευταία υποστολή της σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης δήλωσε «Κάναμε τεράστια προσπάθεια για να απαλλαγούμε από το τέρας του ολοκληρωτισμού». Αυτή την προσπάθεια οφείλουμε να την θυμόμαστε ιδιαίτερα στον τόπο μας όπου ο Αριστερός ολοκληρωτισμός, βρίσκοντας πάτημα στη χρεοκοπία του σοσιαλισμού των δανεικών που βιώνουμε στις μέρες μας ,έχει αναχθεί σε τρίτη πολιτική δύναμη με διψήφια ποσοστά.
Συνέχεια

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

"Σιδηρά Κυρία" και δολοφονίες υπολήψεων


Είχα να γιουχάρω ταινία από το "Troy". Yποθέτοντας ότι ο σκοπός της τέχνης είναι να προκαλεί έντονα συναισθήματα, το Iron Lady, η ταινία-βιογραφία της Θάτσερ, ήτανε πετυχημένη καλλιτεχνικά. Στα καλά της ταινίας καταγράφεται επίσης η υποκριτική της Μέριλ Στριπ.

Και εδώ τελειώνουν τα θετικά.


Από το trailer που είχε κυκλοφορήσει, είχα συνειδητοποιήσει ότι δεν θα έβλεπα πολιτική ταινία. Προφανώς για να πιάσει μεγαλύτερα νούμερα, η έμφαση φαινότανε να είναι περισσότερο στον ρόλο της Θάτσερ σαν δυναμική γυναίκα ανάμεσα σε άντρες, και λιγότερο στις ιδέες και πολιτικές της για τις οποίες μένει στην ιστορία. Κατανοητό και θεμιτό ότι στην κινηματογραφική βιομηχανία σκοπός είναι τα πολλά εισιτήρια -και ο φιλελευθερισμός δεν πουλάει.

Αλλά έκανα λάθος. Η ταινία ήτανε πολιτικότατη και στρατευμένη στην παράδοση του “W”. Δηλαδή ένα character assassination όπως μόνο η προπαγανδιστική μηχανή της αριστεράς ξέρει να εκτελεί, για να "διαφωτίζονται" οι νέες γενιές . Μεταξύ άλλων λοιπόν βλέπουμε τα παρακάτω:
- H Θάτσερ στην μισή διάρκεια της ταινίας παρουσιάζεται (στην σημερινή της κατάσταση υποτίθεται) σαν μισότρελλη δυστυχισμένη γριά που στοιχειώνεται από το παρελθόν της
- Η εμμονή της στην ελεύθερη αγορά προήλθε βασικά από το σύμπλεγμα της που ήτανε κόρη μπακάλη. Στην πραγματικότητα όμως η Θάτσερ στην Οξφόρδη είχε εντρυφήσει στον Χάγιεκ και στον φιλελευθερισμό
- Όλο το χάλι της οικονομίας πριν αναλάβει η Θάτσερ ήτανε αποτέλεσμα των κυβερνήσεων των Τόρρις. Στην πραγματικότητα βέβαια ήτανε οι εργατικοί που είχανε φέρει την χώρα στην κατάρρευση, ergo και το προεκλογικό σλόγκαν εκ χειρός Saatchi & Saatchi: “Labor is not working”
- Στις συζητήσεις στο κοινοβούλιο βλέπουμε τον «μεγάλο ρήτορα» Νηλ Κίνοκ να αποστομώνει την Θάτσερ με επιχειρήματα υπέρ των φτωχών ενώ αυτή δεν έχει να απαντήσει τίποτα. Στην πραγματικότητα βέβαια ήτανε η Θάτσερ που θριάμβευε με ευφυείς ατάκες υπέρ της ελεύθερης αγοράς
- Η οικονομική ανάπτυξη επί της θητείας της αναφέρεται αχνά μόνο σε ένα πρωτοσέλιδο το οποίο καλύπτεται μετά από τίτλους και λόγους για κοινωνική ανισότητα. Έτσι εξαφανίζεται ένα από τα μεγαλύτερα success stories του φιλελευθερισμού.
- Μαθαίνουμε ότι ο λόγος που έμεινε στην εξουσία ήτανε μόνο ο πόλεμος στα Φάλκλαντς. Στην πραγματικότητα, ο κύριος λόγος που κέρδισε την δεύτερη και τρίτη εκλογή της ήτανε η οικονομική ανάπτυξη που πέτυχε με τις μεταρρυθμίσεις της

Δέχομαι ότι κάποιος που θεωρεί την Θάτσερ το τέρας της αποκαλύψεως ίσως να βρει ότι η ταινία είναι ισορροπημένη. Αλλά οι ίδιοι οι συντελεστές έχουνε συγκεκριμένη γνώμη. Εδώ η Meryl Streep για το πως προσέγγισε τον ρόλο:
"What interested me was the part of someone who does monstrous things maybe, or misguided things. Where do they come from?"
Τουλάχιστον είναι ειλικρινής.

Συνέχεια

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Κάτι συμβαίνει στην Αϊόβα


Το 2011 ήταν μια μάλλον κακή χρονιά για τους φίλους της ελευθερίας. Μπορεί ο κρατικοδίαιτος, κορπορατιστικός καπιταλισμός να καταρρέει, όπως προέβλεπαν άλλωστε εδώ και χρόνια "Αυστριακοί" οικονομολόγοι και διανοούμενοι, όμως οι πολιτικές και οικονομικές ελιτ που πλουτίζουν από αυτό το σύστημα, προσπαθούν απεγνωσμένα να το κρατήσουν στη ζωή εφαρμόζοντας τις ίδιες καταστροφικές συνταγές που μας έφεραν στα τωρινά αδιέξοδα : ακόμη μεγαλύτερες παρεμβάσεις των Κέντρικων Τράπεζων, ακόμη περισσότερα "πακέτα διάσωσης", ακόμη περισσότεροι φόροι. Δυστυχώς, αυτή η εμμονή σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις εγγυάται πως η τελική κατάρρευση θα είναι ακόμη πιο επώδυνη για όλους μας. Μέσα σε αυτό το γκρίζο σκηνικό, η μόνη αχτίδα φωτός έρχεται από μια μικρή, άσημη πολιτεία των ΗΠΑ, την Αϊοβα. Εκεί, στις 3 Ιανουαρίου διεξάγονται οι προκριματικές εκλογές για το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις , αυτός που προηγείται δεν είναι ούτε ο μαστερ της πολιτικής κωλοτούμπας Μιτ Ρόμνεϋ, ούτε ο διεφθαρμένος πολεμοκάπηλος Νιούτ Γκίνγκριτς. Την πρώτη θέση καταλαμβάνει ένας διαφορετικός υποψήφιος, ο βουλευτής από το Τέξας, Ρον Πολ.

Όπως έγραψε πριν λίγα χρόνια και ο φιλελεύθερος αναλυτής Brian Doherty, o Πολ "δεν είναι απλά ένας ακόμη πολιτικός της αντιπολίτευσης αλλά αντιπροσωπεύει την απόλυτη άρνηση στην ιδέα πως το «σύστημα» έχει λογική, δικαιοσύνη ή ότι μπορεί να διατηρηθεί". Γι αυτό και το κατεστημένο και των δύο μεγάλων κομμάτων τον απεχθάνεται. Εδώ και πολλά χρόνια ο Ρον Πολ, σχεδόν μόνος του, μιλούσε εναντίον των Κεντρικών Τραπεζών, του fiat money, των ανεξέλεγκτων κρατικών δαπανών, των αιματηρών και πολυδάπανων πολέμων της Ουάσινγκτον , των κρατικοδιαίτων επιχειρηματιών και τραπεζών που πλουτίζουν με τα χρήματα των φορολογούμενων . Σήμερα, με την οικονομική κρίση να γίνεται όλο και πιο βαθιά, οι αλλοτινές «εμμονές» του 75χρονου γιατρού από το Τέξας, έγιναν οι ανησυχίες μιας ολοένα και μεγαλύτερης μερίδας των Αμερικάνων. Ο Ρον Πολ δείχνει πια να δικαιώνεται. Οι λύσεις που προτείνει για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο, δεν ακολουθούν τη χρεωκοπημένη λογική του συστήματος. Βασίζονται στη δραστική αποκέντρωση και περιορισμό της κρατικής εξουσίας και στη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για τους πολίτες : αποφασιστική μείωση των δημοσίων δαπανών και της φορολογίας, κατάργηση των περισσότερων υπουργείων και δημοσίων οργανισμών , επιστροφή στον Κανόνα του Χρυσού , κατάργηση της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, τέλος στην επεμβατική εξωτερική πολιτική , τέλος στον "Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών".

Ποιός ξέρει; Ίσως οι εκλογές σε αυτή τη μικρή πολιτεία να σηματοδοτούν ένα νέο ξεκίνημα για τις φιλελεύθερες ιδέες, την Αμερική, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

[Το "ΜπλεΜήλο" για τον Ρον Πολ :
"Οι εκατό κορυφαίοι στοχαστές του 2010: Γιώργος Παπανδρέου ή...Ρον Πολ;"
"H νομιμοποίηση της ηρωϊνης σαν "άσκηση ελευθερίας" και η "παλαβή" Δεξιά που θέλουμε!"
"Ο Ρον Πολ στη WSJ: Η Fed ευθύνεται για την οικονομική κρίση"]
Συνέχεια

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

"Η κατάλληλος ευκαιρία" : Η μεταρρυθμιστική Αριστερά και η άνοδος του κρατισμού στην Ελλάδα κατά την πολεμική περίοδο 1917-1920


Η μεταρρυθμιστική Αριστερά των πρώτων χρόνων του 20ου αιώνα , όπως εκφράστηκε με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον κύκλο των "Κοινωνιολόγων" , έβλεπε την κρατική παρέμβαση σαν τη λύση για όλα τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το ιδεολογικό ρεύμα υποστήριξε τους βασικούς στόχους της επεκτατικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και συμμετείχε στις κυβερνήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου την περίοδο 1917-1920, πιστεύοντας πως ο πόλεμος αποτελούσε την "κατάλληλο ευκαιρία" ώστε να εφαρμοστεί επιτέλους το πρόγραμμα της άνωθεν κοινωνικής μεταρρύθμισης , που τόσα χρόνια προπαγάνδιζε. Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού "Νεοελληνική Επιθεώρηση", που εξέφραζε τις απόψεις αυτού του πολιτικού χώρου, βλέπουμε πως η μεταρρυθμιστική Αριστερά λειτούργησε κατά την παραπάνω περίοδο σαν «εμπροσθοφυλακή» του ελληνικού κρατισμού, παρέχοντας νομιμοποίηση σε κάθε επέκταση της κρατικής εξουσίας εις βάρος της ιδιωτικής σφαίρας. Αυτός ο κρατισμός δεν περιορίστηκε μόνο στην οικονομία. Ο πόλεμος χρησιμοποιήθηκε από την , κατα τ'άλλα "προοδευτική", μεταρρυθμιστική Αριστερά ως νομιμοποιητικός λόγος για να δικαιολογήσει την καταπάτηση βασικών ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων από την κρατική εξουσία.

Διαβάστε το άρθρο : "'Η κατάλληλος ευκαιρία': Η μεταρρυθμιστική Αριστερά και η άνοδος του κρατισμού στην Ελλάδα κατά την πολεμική περίοδο 1917-1920"
Συνέχεια

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Η διακριτική γοητεία του "κόκκινου" ολοκληρωτισμού


Η εμετική ανακοίνωση του ΚΚΕ για το θάνατο του δικτάτορα της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιόνγκ Ιλ είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο επίμoνο και συνεχές φλερτ της ελληνικής Αριστεράς με τον "κόκκινο" ολοκληρωτισμό. Έτσι, ένα παλαιότερο άρθρο από τον Σεπτέμβριο του 2009, μπορεί να παραμείνει το ίδιο επίκαιρο και σήμερα. Ήταν τότε που η Αλέκα Παπαρήγα αναρωτιόταν "Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το '30 και το '35 για να ξέρουμε τί έγινε;" και ο Αλέξης Τσίπρας εξέφραζε το θαυμασμό του για τη… διαχρονική σκέψη του συντρόφου Μάο Τσε Τούνγκ :

"Πριν λίγες μέρες ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν, σε επίσκεψη του στην Πολωνία για την 70η επέτειο από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εξέφρασε, με…μισή καρδιά, τη λύπη του για τη σφαγή 20.000 Πολωνών αξιωματούχων από άνδρες του Κόκκινου Στρατού στο Δάσος του Κατίν, το 1940 .Στην Πολωνία ξύπνησαν πάλι οι πίκρες μνήμες από εκείνη τη σταλινική θηριωδία που σημάδεψε την ιστορία της χώρας.

Κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα πιο νότια, στην Ελλάδα, μια αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ για τη σφαγή στο Κατίν. Άλλωστε η Αλέκα Παπαρήγα , έχει ένα δικό της, ιδιαίτερο, τρόπο ανάγνωσης της ιστορίας. Όπως δήλωσε , αφοπλιστικά, πριν λίγους μήνες, αμφισβητώντας τα εγκλήματα του Στάλιν : "Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το '30 και το '35 για να ξέρουμε τί έγινε;". Τις ίδιες μέρες, που η σφαγή του Κατίν έριχνε πάλι τη βαριά της σκιά πάνω από την Πολωνία, η γ.γ. του Κ.Κ.Ε. , σε ομιλία της στην Καισαριανή, καταδίκασε όσους πιπιλίζουν την "καραμέλα των σταλινικών εγκλημάτων" και συνέχισε με επαναστατικό ζήλο : "Όταν η αστική τάξη μιλά για σταλινικά εγκλήματα δείχνει το ταξικό μίσος της στην κοινωνικοποίηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, σπέρνει τον φόβο και την επιφύλαξη για τον παραγωγικό λαϊκό συνεταιρισμό, δείχνει το μίσος της για τον εργατικό, λαϊκό έλεγχο, για την εργατική εξουσία." Εξάλλου στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος, ο ‘πατερούλης’ Στάλιν αποκαταστάθηκε πανηγυρικά. Η περίοδος της παντοκρατορίας του δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η συνεπής επαναστατική πορεία στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού που ανακόπηκε όμως το 1956 από τον Νικήτα Χρουστσόφ, οπότε εγκαινιάστηκε και η «δεξιά οπορτουνιστική στροφή» του καθεστώτος . Οι 20 εκατομμύρια θάνατοι των σταλινικών χρόνων που οφείλονται στις εκτελέσεις, στα γκούλαγκ, στις βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών και στους λιμούς που ακολούθησαν την κολλεκτιβοποίηση ,είναι απλώς παράπλευρες απώλειες στον αγώνα για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας και έτσι ουδόλως συγκινούν τους πολιτικούς εγκέφαλους του ΚΚΕ.

Και αν νομίζετε πως το Κ.Κ.Ε. είναι απλά ένα δογματικό απομεινάρι του παρελθόντος που δεν έχει καμιά σχέση με τη σύγχρονη, δημοκρατική ανανεωτική Αριστερά, μάλλον ξεχνάτε τον ΣΥΡΙΖΑ... Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που ο πρόεδρος του «Συνασπισμού» Αλέξης Τσίπρας εξέφραζε το θαυμασμό του για τη…διαχρονική σκέψη του Μάο και δήλωνε , με χαρακτηριστική άνεση , πως ο σκοπός , η πρόθεσή του Μεγάλου Τιμονιέρη ήταν καλή! Για την ιστορία, οι εμπνευσμένες πολιτικές του… καλοπροαίρετου Μάο , στοίχισαν στην Κίνα, πάνω από 40 εκατομμύρια νεκρούς, περισσότερους και από τους θανάτους που οφείλονται στο Χίτλερ. Πίσω από το μοντέρνο προσωπείο και τα χαμόγελα, αποδεικνύεται πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πιο "τρέντι Παπαρήγα με παντελόνια" .Η ίδια αποκρουστική ρητορεία, η ίδια ιδεολογική τύφλωση , ο ίδιος θαυμασμός προς τον κόκκινο ολοκληρωτισμό. Απλά έχουν διαφορετικές …ιστορικές προτιμήσεις. Σε αυτές τις εκλογές ο ψηφοφόρος της Αριστεράς αντιμετωπίζει το δύσκολο, ομολογουμένως, δίλημμα : Στάλιν ή Μάο ; Δίκες της Μόσχας ή Πολιτιστική Επανάσταση ; Γκούλαγκ ή "Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός" ;

Μπορείτε να φανταστείτε , στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, αρχηγό ελληνικού κοινοβουλευτικού δεξιού κόμματος να δηλώνει πως «οι προθέσεις του Χίτλερ ήταν καλές» ή να κάνει λόγο για την «καραμέλα των χιτλερικών εγκλημάτων»; Και όμως, την ίδια στιγμή που μόνο κόμματα της περιθωριακής εξωκοινοβουλευτικής Ακροδεξιάς όπως η «Χρυσή Αυγή» θα εκφράσουν το θαυμασμό τους για μια προσωπικότητα, όπως ο Αδόλφος Χίτλερ, οι ηγέτες δυο κόμματων που θεωρούνται προοδευτικά , εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο, και απολαμβάνουν του σεβασμού του πολιτικού κόσμου , δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εκφραστούν με τα καλύτερα λόγια για δύο από τους μεγαλύτερους σφαγείς του 20ου αιώνα. "Τί διαφορά έχει ο Τσίπρας από τον Κ. Πλεύρη; ", αναρωτήθηκε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου με αφορμή τις δηλώσεις του πρώτου περί Μάο.

Δυστυχώς, η Αριστερά , κομμουνιστική και ανανεωτική, πλην λίγων εξαιρέσεων, δεν πήρε κανένα μάθημα από τα γεγονότα του 1989. Δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πως η θεοποίηση της κρατικής εξουσίας, η απόλυτη υποταγή του ατόμου στο κράτος ήταν η λεπτή γραμμή που συνέδεε τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" με το φασισμό ή το ναζισμό. Και αυτή η λογική ήταν που οδήγησε στα εκατομμύρια νεκρών και των δυο συστημάτων. Όπως είπε και ο Μάο, δείχνοντας την περιφρόνηση του για την ανθρώπινη ζωή :"Eίμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε 300 εκατομμύρια Κινέζους για τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης." Κατά τ' άλλα , και σε αυτές τις εκλογές, αριστεροί διανοούμενοι και πολιτικοί ,απολαμβάνοντας μιας ιδιότυπης ιδεολογικής ασυλίας, θα διεκδικούν το μονοπώλιο της ηθικής και θα δηλώνουν , με ποιητικό οίστρο , πως "η αριστερά είναι μια διαρκής ευαισθησία". Αυτή την ευαισθησία που ποτέ δεν είδαν τα εκατομμύρια θύματα του Στάλιν και του Μάο…"
Συνέχεια

Εγκληματίες έξω, μπλόγκερς μέσα


Από την μία το υπουργείο Δικαιοσύνης προχωρεί σε τροπολογία που θα αφήσει ελεύθερους αδίστακτους εγκληματίες, από την άλλη είναι έτοιμο να περάσει νόμο που ποινικοποιεί την δημόσια έκφραση ιδεών και απόψεων.

«Ριζικά μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών περιέχει τροπολογία του υπουργείου Δικαιοσύνης, η οποία συμπεριλαμβάνεται σε νομοσχέδιο του για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.»

«Σύμφωνα με αυτήν ανοίγει παράθυρο για την αποφυλάκιση κρατουμένων με ποινή ακόμη και ως 10χρόνια, συμπεριλαμβανομένης και της κάθειρξης.»

Το κύριο επιχείρημα για την επιβολή λογοκρισίας είναι ότι κάποιες δημόσιες απόψεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε πράξεις βίας. Ας υποθέσουμε, προς το παρόν, ότι αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο του υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου. Τότε, πως εξηγείτε ότι αφήνει ελεύθερα άτομα που έχουν ήδη διαπράξει εγκλήματα, που “ειδικεύονται” στην πρακτική της βίας και που όταν αφεθούν ελεύθεροι από τον κ. Παπαϊωάννου το πιο πιθανό είναι ότι θα επιστρέψουν στην “τέχνη” που ξέρουν;

Πως εξηγείται ότι ο κ. Παπαϊωάννου αφήνει ελεύθερους πραγματικούς εγκληματίες και από την άλλη φέρνει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα μετατρέψει την έκφραση μη αποδεκτών από το κράτος ιδεών και απόψεων σε έγκλημα;

Πως εξηγείται το γεγονός ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης που δείχνει μια απίστευτη ελαστικότητα και ανοχή σε βιασμούς, ληστείες, δολοφονίες και όλα τα συναφή του εγκλήματος, ξαφνικά αποφασίζει να επιβάλει ένα καθεστώς λογοκρισίας που ποινικοποιεί την δημόσια έκφραση ιδεών και απόψεων; (Εδώ να σημειώσουμε ότι ο κ. Παπαϊωάννου θέτει το πήχη της λογοκρισίας ακόμα χαμηλότερα μιας και το κριτήριο δεν είναι μόνο η ενδεχόμενη πρόκληση σε βιαιοπραγία αλλά και η πρόκληση ενός συναισθήματος, του μίσους.)

Πως εξηγείται αυτή η εκ πρώτης όψεως αντιφατική πολιτική του κ. Παπαϊωάννου;

Η απάντηση είναι ότι για τον κ. Παπαϊωάννου δεν υπάρχει αντίφαση. Ότι είχαμε γράψει παλαιότερα για την περίπτωση ενός άλλου υπουργού, του κ. Παπουτσή, ισχύει και εδώ. «Για τον κ. Παπουτσή και την αριστερή πολιτική κουλτούρα που εκφράζει, για την εγκληματικότητα δεν είναι ένοχοι οι εγκληματίες, αλλά η κοινωνία που τους ωθεί στις κατά τα άλλα καταδικαστέες συμπεριφορές. Δεν υπάρχει ατομική ευθύνη αλλά συλλογική ενοχή.»

Το να αφήσει ελεύθερους ακόμα περισσότερους εγκληματίες μέσα στην κοινωνία δεν είναι πρόβλημα για τον κ. Παπαϊωάννου. Το πρόβλημα είναι η κοινωνία που “ωθεί” αυτά τα άτομα στο έγκλημα. Η αστική κοινωνία είναι ο θύτης και όχι το θύμα. Τώρα αν με αυτά τα «ριζικά μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών» αυξηθούν οι ληστείες, οι βιασμοί και οι φόνοι δεν χάλασε και ο κόσμος. Εξάλλου το έγκλημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε τέτοια αλματώδη αύξηση αυτό τον καιρό που ποιος θα προσέξει την επιπλέον εγκληματικότητα των αποφυλακισμένων του κ. Παπαϊωάννου;

Όσον αφορά την ποινικοποίηση της γνώμης και έκφρασης και εδώ ο κ. Παπαϊωάννου βρίσκεται σε στέρεο ιδεολογικό έδαφος. Όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου λογοκρισίας, «το νομοσχέδιο έρχεται, προκειμένου «να γίνει η μετάβαση σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία». Η λογοκρισία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο να επιβληθεί από τα πάνω μια πολιτική εξόχως αντιδημοφιλής και εθνοκτόνος, αυτή της επιβολής μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Βέβαια αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κ. Παπαϊωάννου είναι ότι η πολυπολιτισμική κοινωνία που φαντάζεται θα είναι μια μεταβατική κατάσταση. Αν η Ελλάδα μετατραπεί σε μια γνήσια πολυπολιτισμική κοινωνία τότε αργότερα θα περάσουμε σε ένα άλλο στάδιο όπου λόγω της γεωγραφίας μας και της ροής των μεταναστευτικών ρευμάτων η Ελλάδα θα γίνει άλλη μία κατά πλειοψηφία μουσουλμανική χώρα μιας ευρύτερης πλέον Μέσης Ανατολής.

Αλλά ο κ. Παπαϊωάννου θα προχωρούσε στην ποινικοποίηση της γνώμης και έκφρασης έστω και αν το θέμα δεν ήταν η πολυπολιτισμική κοινωνία. Ως γνήσιο τέκνο της Αλλαγής - θα γίνει υπουργός Δικαιοσύνης για πρώτη φορά το 1985 - ξέρει ότι ο στόχος είναι όλες οι δομές και αξίες της αστικής κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ το 80 επικεντρώθηκε στην κρατικοποίηση της ελληνικής οικονομίας. Το εκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του σήμερα προχωρά στην κρατικοποίηση της καθημερινότητας. Η υπονόμευση των βασικών πολιτικών χαρακτηριστικών της αστικής/φιλελεύθερης κοινωνίας είναι ο επόμενος στόχος. Η κρατικοποίηση του λόγου και έκφρασης είναι το λογικό επόμενο βήμα μιας ξεκάθαρης ιδεολογικά τριαντάχρονης πορείας.
Κρίμα που συναντά τόσο λίγη αντίσταση.

Στο Facebook έχουμε φτιάξει μια ομάδα που προσπαθεί να αντισταθεί στο νόμο τερατούργημα του υπουργείου Δικαιοσύνης, ΌΧΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ. Γίνεται μέλος και κάνετε του φίλους σας μέλη επίσης.
Συνέχεια

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Η γέφυρα, ο υπουργός και το iPhone 4S


Προσφάτως τμήμα της γέφυρας Δεβοσέτου στο Αργοστόλι κατέρρευσε. Είναι η μεγαλύτερη λίθινη γέφυρα στην Ευρώπη και η υπόθεση της εκκρεμεί στην ελληνική γραφειοκρατία από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Οι Κεφαλλονίτες ελπίζαμε ότι η υπουργοποιήση του συντοπίτη, Παύλου Γερουλάνου, στο καίριο για την γέφυρα υπουργείο θα έσωζε την κατάσταση. Αμ δε. Ίσως το iPhone 4S να δώσει την λύση.

Ο Ελβετός Charles Philippe De Bosset, κυβερνήτης Κεφαλλονιάς 1810-14, θα κτίσει την γέφυρα το 1813. “Η γέφυρα Δεβοσέτου συνδέει το Αργοστόλι με την άλλη άκρη της λιμνοθάλασσας του Κουτάβου, στο δρόμο που οδηγεί προς τη βόρεια Κεφαλονιά.” Η γέφυρα θα αντέξει λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς, αλλά το τελειωτικό κτύπημα θα είναι η επέλαση του σουρεαλιστικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

Βέβαια θα έπρεπε να είχαμε μυριστεί ότι το να είσαι υπό την διοικητική μέριμνα της Ελλάδας θα είχε επιπλοκές. Η ένωση της Κεφαλλονιάς το 1864 με την τότε πτωχότερη Ελλάδα θα οδηγήσει στην πρώτη πτώχευση της νήσου. A goddamn hint όπως θα μας έλεγαν οι Άγγλοι.

Σε ομιλία του στην Κεφαλλονιά ο κυβερνήτης Ιονίων Νήσων και μετέπειτα πρωθυπουργός της Βρετανίας, William Gladstone, θα πει ότι η ένωση με την Ελλάδα ήταν αναπόφευκτη ως προϊόν της “θείας πρόνοιας.” Από την ένωση και μετά ότι σχετίζεται με την κεντρική πολιτική διοίκηση θα έχει τον χαρακτήρα και την αίσθηση της θείας πρόνοιας.

Η θεία πρόνοια μας έφερε τον συντοπίτη Παύλο Γερουλάνο ως υπουργό του αρμόδιου για την γέφυρα Δεβοσέτου υπουργείου Πολιτισμού. Ο δικός μας άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, όπως λέγεται στην πελατειακή πολιτικολογία. Αλλά από το 2009 και παρά το μέσον που διαθέτει η νήσος, μελέτες πάνε και έρχονται, επιτροπές συνεδριάζουν, αποφάσεις παραπέμπονται και όλα τα σχετικά και εξόχως γνώριμα του μεταπολιτευτικού κράτους. Ώσπου η γέφυρα μνημείο κατέρρευσε.

Ο όχι και τόσο πολυμήχανος και πολύτροπος Παύλος Γερουλάνος αδυνατεί επί δύο χρόνια να προχωρήσει την υπόθεση. Ότι κατάφερε το 1813 ο De Bosset αδυνατεί απλά να συντηρήσει το 2011 ο Γερουλάνος. Ο απόλυτος ορισμός της πολιτισμικής παρακμής.

Βέβαια η θεία πρόνοια έβαλε πάλι το χεράκι της και φαίνεται ότι το θέμα οδηγείτε προς λύση. Δημοσία δαπάνη ο υπουργός Πολιτισμού αποκτά το iPhone 4S στην προσιτή τιμή των 669 ευρώ. Όπως είναι γνωστό το iPhone 4S φέρει το νέο πρόγραμμα Siri όπου ο χρήστης μπορεί προφορικά να θέτει ερωτήσεις στο πρόγραμμα και αυτό το δίνει τις απαντήσεις.
Ήδη διαφαίνεται η λύση στο πρόβλημα της γέφυρας Δεβοσέτου.

Υπουργός: Siri, πως λύνεται το ζήτημα της γέφυρας Δεβοσέτου;
Siri: Παραιτήσου.
Συνέχεια

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Με τέτοιους συλλόγους φορολογουμένων, ποιός τους χρειάζεται τους εφοριακούς!


Η φορολογική λαίλαπα των τελευταίων δύο χρόνων είχε και κάτι θετικό. Έκανε όλο και περισσότερους πολίτες να ευαισθητοποιηθούν και να αναρωτηθούν για το πού ,τέλος πάντων, πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα που δίνουν κάθε χρόνο σε φόρους. Έτσι, ήταν φυσικό να αρχίσουν σιγά σιγά να ξεπηδούν και οι πρώτοι σύλλογοι φορολογουμένων, σύλλογοι που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στις άλλες Δυτικές χώρες. Ο μεγαλύτερος και πιο γνωστός από αυτούς, είναι οι "Έλληνες φορολογούμενοι".

Όπως διαβάζω στην ιστοσελίδα τους , οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" είναι μέλη της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Συλλόγων Φορολογούμενων, που λειτουργούν σε 56 χώρες. Οι σκοποί αυτού του διεθνούς κινήματος δεν θα μπορούσαν παρά να βρουν σύμφωνο κάθε φιλελεύθερο πολίτη :

"Κοινοί σκοποί των Ομοσπονδιών αυτών είναι η συνεργασία για τη μείωση των φόρων σε κρατικό επίπεδο και την ανάπτυξη της ελευθερίας του ατόμου, η προαγωγή της αποτελεσματικότητας στους δημόσιους τομείς και στο σύνολο των οικονομιών.Οι Ομοσπονδίες υποστηρίζουν νομοθεσίες οι οποίες περιορίζουν τη φορολογία, αποτρέπουν την άδικη συμπεριφορά από τις φορολογικές υπηρεσίες και που παρέχουν διαφάνεια στην φορολογία και τις κυβερνητικές δαπάνες."

Όμως το ελληνικό τμήμα της οργάνωσης θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια διευκρίνιση, με ιδιαίτερη σημασία, όπως θα δούμε παρακάτω :

"Ο Σύλλογος Έλληνες Φορολογούμενοι, ενώ αποδέχεται απερίφραστα τις παραπάνω γενικές αρχές, εν τούτοις διαφωνεί με ορισμένες θέσεις των διεθνών Ομοσπονδιών, κυρίως σ’ αυτές που αναφέρονται στα τρέχοντα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η ελληνική οικονομία, αλλά και η φάση που διανύει η ελληνική κοινωνία, απαιτούν ηπιότερη στάση απέναντι στην κυβερνητική φορολογία, αλλά και διαφορετικές ιεραρχήσεις σε διάφορα φορολογικά ζητήματα."

Και πράγματι, αυτές οι ..."διαφορετικές ιεραρχήσεις" των "Ελλήνων Φορολογουμένων" είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς στις προτάσεις που κατέθεσαν αυτές τις ημέρες για την καταπολέμηση (ή ,για να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα τους , την "πάταξη") της φοροδιαφυγής. Ας αφήσω κατά μέρους, τις ,μάλλον, αιρετικές μου θέσεις σχετικά με τη φοροδιαφυγή. Ας αφήσω κατά μέρους και το ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Πρώτη φορά ένας σύλλογος που εκπροσωπεί τους φορολογούμενους αγωνιά περισσότερο για τα έσοδα του κράτους, παρά για τα δικαιώματα των μελών του. Ας τα αφήσω κατά μέρους όλα αυτά και ας συνταχθώ με την άποψη πως ναι, η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχθεί. Και μάλιστα αμείλικτα! Πώς όμως ; Από ένα σύλλογο που προστατεύει τα συμφέροντα των φορολογουμένων, θα περίμενε κανείς πως θα μας έλεγαν ότι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής θα έρθει με τη μείωση της φορολογίας και την απλοποίηση του δαιδαλώδους φορολογικού συστήματος. Αμ δε! Οι προτάσεις του συλλόγου κάνουν τον Ευαγγέλο Βενιζέλο να φαντάζει σχεδόν ...αναρχοφιλελεύθερος.

Οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" προτείνουν ουσιαστική κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου, με παρακολούθηση της κίνησης των λογαριασμών ΟΛΩΝ των φορολογουμένων.(μάλιστα θεωρούν ανεπαρκή τη θέση του Υπουργείου Οικονομικών να παρακολουθούνται οι κινήσεις των λογαριασμών “ορισμένων” φορολογούμενων και να επεμβαίνουν όταν διαπιστώνουν ότι υπάρχει φοροδιαφυγή. "Γιατί “ορισμένων” και όχι όλων; Γιατί “παρακολούθηση” και όχι “αυτόματος έλεγχος”;", κραυγάζουν οι, κατά τ'άλλα, προστάτες των φορολογουμένων). Επίσης, η οργάνωση προτείνει τη χρήση της φοροκάρτας και των αποδείξεων συναλλαγών και , τελευταίο αλλά σημαντικότερο γι'αυτούς, την απαγόρευση της χρήσης μετρητών σε συναλλαγές άνω των 1.000 ευρώ (όριο που στα επόμενα χρόνια θα μπορέσει να μειωθεί έως τα 500 ευρώ).

Αναρωτιέται κανείς πώς προάγεται η ελευθερία του ατόμου, που υποτίθεται πως προασπίζουν οι "Ελληνες Φορολογούμενοι" , με τέτοια αυταρχικά μέτρα. Η οργάνωση ουσιαστικά προτείνει στο κράτος να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες ως εν δυνάμει εγκληματίες και να τους στερεί βασικές οικονομικές ελευθερίες καθώς και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα . Η φοροκάρτα και η άρση του τραπεζικού απορρήτου, δημιουργούν ένα "κεντρικό μηχανισμό παρακολουθήσεως των πολιτών, που θυμίζει τον "Μεγάλο Αδελφό" του Όργουελ.""Στις ελεύθερες κοινωνίες είναι αδιανόητο να παρακολουθή το κράτος ηλεκτρονικώς κάθε συναλλαγή που κάνουν οι πολίτες. Μέχρι και τί αγοράζει ο καθένας από το μπακάλικο ή το περίπτερο!", διαμαρτύρονταν πριν λίγους μήνες η "Εστία". Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και η κρατική απαγόρευση των μετρητών . Μάλιστα, δύο Έλληνες πολίτες έχουν ήδη προσφύγει στο ΣτΕ εναντίον μιας πιο ήπιας μορφής αυτού του μέτρου επειδή το θεωρούν αντίθετο στο συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της οικονομικής ζωής (άρθρο 5) καθώς και στη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)

Θα περίμενε κανείς από ένα σύλλογο σαν τους "Ελληνες Φορολογούμενους" που ιδρύθηκε για να προστατεύει τα δικαιώματα των φορολογουμένων, αν δεν υιοθετήσει, τουλάχιστον να λάβει σοβαρά υπόψη αυτές τις ενστάσεις . Όμως η οργάνωση τις απορρίπτει ασυζητητί με επιχειρήματα που ούτε ο πιο αυταρχικός κρατιστής δεν θα τολμούσε να τα ξεστομίσει :

"...όταν κάποιος κερδίζει έντιμα τα χρήματά του και θα δηλώνει κανονικά, δεν ανησυχεί από τη δυνατότητα εξουσιοδοτημένων στελεχών της Εφορίας να τα ελέγχει. Φωνάζουν αυτοί που έχουν τη φωλιά τους λερωμένη...Οι άλλες διαμαρτυρίες για τη φοροκάρτα και τη δυνατότητα κάποιων να βλέπουν το τί αγοράζουμε, δε θα μας απασχολήσουν. Το ζήτημα έχει συζητηθεί και δεν είναι του παρόντος (αφήστε δε που τα περισσότερα από τα προβαλλόμενα επιχειρήματα δεν είναι καν σοβαρά).Τέλος πάντων, θα πρέπει να αντιληφθούμε κάτι: Η χώρα μας ήδη βρίσκεται στο γκρεμό και διαρκώς πέφτει χαμηλότερα. Σήμερα που μας συμβαίνουν όσα μας συμβαίνουν, σήμερα που η χώρα μας έχει χάσει την εθνική της αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι, αναγκαστικά, θα χάσουμε κάτι από τις ελευθερίες που είχαμε (απόρρητο καταθέσεων, ελευθερία χρήσης και κίνησης μετρητών κλπ), στο όνομα μίας προσπάθειας για να θεραπεύσουμε και την κοινωνία, αλλά και την οικονομία μας."

Βέβαια, σε αυτό το σημείο αξίζει να τονίσουμε πως οι "Έλληνες Φορολογούμενοι" ήταν η οργάνωση εκεινη, που μέσα στην , άνευ προηγουμένου, φοροκαταιγίδα, έθεσε προτεραιότητά της να συναντηθεί με την Υπουργό Παιδείας για να της προτείνει την εισαγωγή ειδικών μαθήματων "φορολογικής συνείδησης" στα σχολεία . Μάλιστα, μιας και βλέπω πως τα μέλη του Συλλόγου είναι γεμάτα ιδέες , θα τους προτείνω να πάνε την πρόταση τους ένα βήμα παραπέρα. Οι μαθητές εκείνοι που θα έχουν υποστεί την πιο πετυχημένη αναμόρφωση της φορολογικής τους συνείδησης και θα έχουν καταδώσει τους φοροφυγάδες γονείς τους , θα βραβεύονται με ειδικό μετάλλιο από τον υπουργό Οικονομικών και τον πρόεδρο των "Ελλήνων Φορολογουμένων" και θα τους προσφέρεται μια θέση εργασίας σε Εφορία της αρεσκείας τους . "Μπορεί να χάσουμε κάποιες από τις ελευθεριες που είχαμε, αλλά θα θεραπεύσουμε την κοινωνία." Σωστά, σύντροφοι των "Ελλήνων Φορολογουμένων";

Αν ο φορολογούμενος έχει τέτοιους προστάτες , ποιός τους χρειάζεται τους εφοριακούς!
Συνέχεια

Βόρεια Κορέα, το ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού


Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός ποτέ δεν αποτυγχάνει, εξ ου και πάντα ομιλούμε για τις περιπτώσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ιδεολογία είναι εντάξει, οι άνθρωποι ατελείς.

Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση είναι από δορυφόρο και δείχνει ιδιαίτερα πειστικά την “επιτυχία” σοσιαλισμού στην κορεάτικη χερσόνησο. Στα ανατολικά η πολύ φωτεινή Ιαπωνία, στα δυτικά η όλο και φωτεινότερη Κίνα, στα νότια της χερσονήσου η εξίσου φωτεινή Νότια Κορέα και μετά το σχεδόν απόλυτο σκοτάδι της Βόρειας Κορέας.

Στις οικονομίες της ελεύθερης αγοράς η τάση είναι προϊόντα και υπηρεσίες που κάποτε ήταν πολυτελείας, σιγά σιγά να γίνονται προϊόντα και υπηρεσίες λαϊκής κατανάλωσης. Το αυτοκίνητο, το τηλέφωνο, οι διακοπές, κάποτε ήταν μόνο για τους πλούσιους.
Αντίθετα στις σοσιαλιστικές οικονομίες βασικά προϊόντα και υπηρεσίες γίνονται σταδιακά είδη πολυτελείας, το ηλεκτρικό, το πετρέλαιο, τα τρόφιμα κτλ. Αυτή είναι η αναπόφευκτη μοίρα του σοσιαλισμού, μια “δικαία” ανακατανομή μιας ολοένα χειρότερης μιζέριας.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο συναντούμε και στην σημερινή Ελλάδα όπου η ημι-σοσιαλιστική μας οικονομία αρχίζει να παρουσιάζει τα ίδια φαινόμενα. Για πολλά νοικοκυριά φέτος το πετρέλαιο θέρμανσης από βασικό αγαθό επιβίωσης αρχίζει να περνά στην κατηγορία των ειδών πολυτελείας. Είναι μια ιδιαίτερα θλιβερή πραγματικότητα αλλά εξόχως αναπόφευκτη μιας και αποφασίσαμε πριν από 30 χρόνια να αναγάγουμε τον κρατισμό στην κυρίαρχη και υπερκομματική ιδεολογία του έθνους και του κράτους. Η πίστη στον κρατισμό είναι η μητέρα όλων των ακούσιων συνεπειών.

Το σκότος που καλύπτει το βόρειο κομμάτι της κορεατικής χερσονήσου συνοδεύεται από ένα καθεστώς απίστευτης καταπίεσης. Θα πρότεινα σε όποιον έχει διαβάσει το 1984 του Orwell να ψάξει λίγο στον διεθνή και ελληνικό τύπο γεγονότα και στοιχεία για την καθημερινή ζωή στην Βόρεια Κορέα. Η φαντασία του Orwell ωχριά μπροστά στην καθημερινότητα του μέσου Βορειοκορεάτη.

Ο έλεγχος του κράτους στο τι κάνεις είναι συνεχής, η βαρβαρότητα με την οποία αυτός ο έλεγχος επιβάλλεται είναι κάτι που πραγματικά εκπλήσσει. Έτσι η συμμετοχή στις μαύρες αγορές δεν είναι μόνο έγκλημα οικονομικό αλλά εξόχως πολιτικό μιας και υποδηλώνει ιδεολογική παρέκκλιση από τα κελεύσματα του κράτους. Μπορεί χωρίς τις “μαύρες” αγορές να λιμοκτονούσαν ακόμα περισσότεροι Βορειοκορεάτες, αλλά για το καθεστώς η ιδεολογική καθαρότητα βρίσκεται πολύ υψηλότερα από την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Έτσι ο έμπορος που συλλαμβάνεται στην παράνομη αγορά συνήθως καταδικάζεται σε θάνατο. Φυσικά συμμετοχή στην “παραοικονομία” δεν είναι το μόνο έγκλημα. Η τριαντατριάχρονη μητέρα τριών παιδιών, Ri Hyon Ok, εκτελέστηκε δημοσίως για το έγκλημα του να μοιράζει την Ιερή Διαθήκη. Οι χριστιανοί στην Βόρεια Κορέα υπολογίζονται στους 400.000. Η συμμετοχή στην χριστιανική θρησκεία θεωρείται ένα από τα χειρότερα εγκλήματα που συνήθως επισείει την ποινή του θανάτου. Η Ri Hyon Ok μπορεί να εκτελεστικέ δημοσίως αλλά η ποινή δεν τελείωσε εκεί. Όπως συνήθως συμβαίνει στα κομμουνιστικά καθεστώτα το έγκλημα δεν θεωρείται ατομικό αλλά οικογενειακό. Τα παιδιά και ο σύζυγος της Ri Hyon Ok στάλθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μετά την εκτέλεση της.

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Βόρεια Κορέα “φιλοξενούν” 200.000 άτομα. Εάν αποφύγεις το θάνατο από το εκτελεστικό απόσπασμα, θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο να τον αποφύγεις και από την πείνα ή τα βασανιστήρια.

Συχνά τα βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γίνονται δημόσια, όπου τα μέλη της οικογένειας του θύματος καλούνται να παρακολουθήσουν το βασανισμό του/της συζύγου, του πατέρα, μάνας ή του παιδιού. Μιας και το έγκλημα θεωρείτε οικογενειακό σε περίπτωση εγκυμοσύνης, ποινή επιβάλλεται και στα αγέννητα μωρά. Η Soon Ok Lee θα καταθέσει για τις επιβεβλημένες εκτρώσεις των “ένοχων μωρών”. Στις περιπτώσεις όπου η μητέρα βρισκόταν στον 8ο ή 9ο μήνα και το μωρό κατάφερνε να γεννηθεί ζωντανό μετά από την ένεση χημικών στην μήτρα της, οι φρουροί του στρατοπέδου το έπνιγαν μπροστά στην μητέρα του. Οι μητέρες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν εκτελέσθηκαν. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.

Ο κρατικός έλεγχος των μέσων παραγωγής φέρνει τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Η μιζέρια και η εξαθλίωση επιβάλλουν με την σειρά τους την επέκταση του κρατικού ελέγχου στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Για να συντηρηθεί το καθεστώς στην εξουσία χρειάζεται να επιβάλλει μια πολιτική καταπίεση ίση με το μέγεθος οικονομικής εξαθλίωσης που έχει “επιτύχει”.

Στην Ελλάδα ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι η τρίτη πολιτική δύναμη. Οι παλαιότερες προσπάθειες του για την επιβολή ενός καθεστώτος παρόμοιου με αυτό της Βόρειας Κορέας εκλαμβάνονται ως “δημοκρατικοί αγώνες.” Οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στους “δημοκρατικούς αγώνες” είναι “αγωνιστές” στους οποίους στήνουμε ανδριάντες, αφιερώνουμε βιβλία, συναυλίες, συνέδρια, σχολικά εγχειρίδια και όλα τα συναφή. Όσο για την κατάντια του δικού μας εγχώριου δανειακού σοσιαλισμού, γι’ αυτή βέβαια ευθύνονται οι διεθνείς χρηματαγορές.


Υ.Γ.:
Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:

«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.
Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.
Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».
Συνέχεια

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Το όνειρο της διαρκούς επανάστασης : Αποχαιρετισμός στον τροτσκιστικό νεοσυντηρητισμό του Κρίστοφερ Χίτσενς


Ο Κρίστοφερ Χίτσενς , που πέθανε σήμερα σε ηλικία 62 ετών, ήταν αναμφίβολα ευφυής, ταλαντούχος, προκλητικός και μια από τις καλύτερες δημοσιογραφικές πένες των τελευταίων δεκαετιών . Ειδικά στην Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στο ευρύ κοινό επειδή υποστήριξε την εθνική μας σταυροφορία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, όσο και στην "εκσυγχρονιστική" ελιτ, ίσως επειδή η πορεία του Χίτσενς δικαιολογούσε , κατά κάποιο τρόπο, και τις δικές της ιδεολογικές μεταμορφώσεις . Όσον με αφορά , οφείλω να ομολογήσω πως πάντα θεωρούσα πως η πλειοψηφία των θέσεων που εξέφραζε ο Άγγλος δημοσιογράφος και συγγραφέας δεν βοήθησαν τον κόσμο μας να γίνει καλύτερος.

Πρώην αντι-ιμπεριαλιστής της Αριστεράς , μετέπειτα υποστηρικτής των δυτικών επεμβάσεων στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, πολέμησε με πάθος τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β' και τη...Μητέρα Τερέζα και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον Τζόρτζ Μπους τον νεότερο και τον...Πολ Γούλφοβιτς. Αλλά παρά τις φαινομενικές ιδεολογικές μεταμορφώσεις του , ο Χίτσενς παρέμεινε πάντα ένας αμετανόητος Τροτσκιστής. Το τροτσκιστικό όνειρο της παγκόσμιας και διαρκούς επανάστασης , ακόμη ζωντανό στο μυαλό και την καρδιά του Χίτσενς , βρήκε την καλύτερη σύγχρονη έκφραση του στις μεσσιανικές, ουτοπικές σταυροφορίες των (επίσης πρώην τροτσκιστών ) νεοσυντηρητικών . Μόνο που αυτή τη φορά η προώθηση της "επανάστασης" και η επιβολή της "δημοκρατίας" και των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" σε παγκόσμιο επίπεδο, δε θα γίνοταν από τον "Κόκκινο Στρατό" αλλά από τους αμερικάνους πεζοναύτες. Δεν είναι τυχαίο πως ο Χίτσενς θεωρούσε , ως τα τελευταία του, τον Λένιν "μεγάλο άνδρα" , ενώ μόλις το 2004 έγραψε στο "Atlantic Monthly" μια αγιογραφία για τον σφαγέα του Ρωσικού Εμφυλίου, Λέον Τρότσκι . Όσο για τις θέσεις του Χίτσενς για τη θρησκεία θυμίζαν πολύ περισσότερο τον φανατικό αντικληρικαλισμό και αθεϊσμό των Ιακωβίνων παρά την ανεκτικότητα του θρησκευτικά ουδέτερου φιλελευθερισμού .

Ας αναπαυθεί λοιπόν εν ειρήνη ο Κρίστοφερ Χίτσενς. Εύχομαι όμως μαζί του να "αναπαυθούν" και πολλές από τις ιδέες του.
Συνέχεια

Το συνειδησιακό ταξίμετρο του Μάκη Βορίδη


Το θέμα της απελευθέρωσης της αγοράς των ταξί έχει αναδειχθεί σε ένα θέμα συνείδησης για τον υπουργό Υποδομών. Της συνείδησης με την καλή έννοια ή με την μεταπολιτευτική;

Τι ακριβώς σημαίνουν πράγματα όπως περιβαλλοντικά ή πληθυσμιακά κριτήρια; Στο πληθυσμιακά είναι ευθύς αμέσως κατανοητή η επιδίωξη να διατηρηθεί ένα επάγγελμα κλειστό, δηλαδή κάποιοι Έλληνες να πληρώνουν ολιγοπωλιακές τιμές σε κάποιους άλλους Έλληνες γιατί οι τελευταίοι έχουν την εύνοια του κράτους. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολλά θέματα εδώ αλλά όχι για θέματα συνειδήσεως.

Όσον αφορά τα περιβαλλοντικά κριτήρια αυτά δεν είναι καλύτερα από τα πληθυσμιακά, απλά έχουν τον μανδύα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Το ταξί συνήθως λειτουργεί ως υποκατάστατο του ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτου. Αν μάλιστα ο κ. υπουργός αποφασίσει ότι τα καινούργια ταξί, μέσα σε λογικά πλαίσια, θα έχουν καλύτερες περιβαλλοντικές επιδόσεις από το μέσο αυτοκίνητο ιδιωτικής χρήσης, τότε η αύξηση του αριθμού των ταξί θα σημαίνει ότι θα υπάρχουν και περιβαλλοντικά οφέλη. Ούτε και εδώ φαίνεται να υπάρχει θέμα συνειδήσεως.

Εδώ να σημειώσουμε ότι ο κ. Βορίδης και το κόμμα του έχουν εξ αρχής υποστηρίξει τις θέσεις που εκφράζουν και τώρα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Δεν υπάρχει αλλαγή πλεύσης λόγω υπουργοποίησης. Ο κ. Βορίδης και το ΛΑ.Ο.Σ είναι σταθερά προσκολλημένοι στην λάθος επιλογή στο συγκεκριμένο θέμα.

Ίσως όταν ο κ. Βορίδης μιλάει για θέμα συνειδήσεως εννοεί αυτή την συνέχεια των θέσεων του βουλευτή αντιπολίτευσης Βορίδη και του υπουργού Υποδομών Βορίδη. Οι ενοχές που θα αισθανόταν ο κ. Βορίδης αν δεν τηρούσε τις υποσχέσεις του στους σημερινούς ιδιοκτήτες ταξί είναι κατανοητές αλλά δεν είναι συνειδησιακά δικαιολογήσιμες γιατί το θέμα δεν είναι μια απλή συναλλαγή μεταξύ δύο μερών, Βορίδη και ιδιοκτητών ταξί. Στην συγκεκριμένη υπόθεση εμπλεκόμασθε όλοι και ο κ. Βορίδης λόγω της θέσεως του οφείλει να προστατέψει αυτό που ονομάζει “υπέρτατο εθνικό συμφέρον”. Αυτό πρέπει να επιβάλλει η συνείδηση του.

Όταν ο βουλευτής Πάνος Καμμένος καταψήφιζε την κυβέρνηση Παπαδήμου, το έκανε, εν πολλοίς, επικαλούμενος ένα μεταπολιτευτικό πολιτικό κώδικα συνειδήσεως που επιβάλλει την προστασία ενός συστήματος προνομίων που χαίρουν κάποιοι Έλληνες έναντι άλλων. Την ίδια στιγμή ο κ. Βορίδης έδινε ψήφο εμπιστοσύνης και συμμετείχε στην νέα κυβέρνηση. Εάν αναγνωρίσουμε στον κ. Βορίδη ότι η θέση του για τα ταξί είναι θέμα συνείδησης με τις συγκεκριμένες προγραμματικές συνέπειες, τότε πως ο κ. Βορίδης θα μας συμβούλευε να κρίνουμε την στάση Καμμένου και Βορίδη στην ψήφο εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση Παπαδήμου; Ο Βορίδης ή ο Καμμένος έκανε την ορθή επιλογή;

Μετά την υπουργοποίηση του κ. Βορίδη τα μεταπολιτευτικά ΜΜΕ έπεσαν με τα μούτρα σε αυτό που καταλαβαίνουν ως ‘ένοχο’ παρελθόν Βορίδη, χαρακτηριστική και άθλια η περίπτωση του κ. Θεοδωράκη στους Πρωταγωνιστές. Τόσα ξέρουν τόσα λένε. Το παρελθόν του κ. Βορίδη είναι το βασικό του προτέρημα. Είναι ένα προτέρημα όχι γιατί σε αυτή την πρώιμη περίοδο δεν έκανε λάθη, έκανε αρκετά, όπως όλοι κάνουμε (ο γράφων είναι πρώην Κνίτης). Αυτή η πρώιμη περίοδος του κ. Βορίδη είναι το προτέρημα του γιατί όλες οι σωστές και λάθος του επιλογές τότε ήταν υπό την σκιά μιας μεγάλης και απόλυτα ορθής επιλογής, αυτή της απόρριψης του αριστερού μεταπολιτευτικού κατεστημένου.

Την επιλογή που έκανε τότε ο κ. Βορίδης καλείται τώρα να κάνει όλη η Ελλάδα υπό συνθήκες ιδιαίτερα δυσμενείς. Γνωρίζει ο κ. Βορίδης ότι θα μπορούσε να είχε γίνει βουλευτής πολύ νωρίτερα από το 2007 και υπουργός πολύ νωρίτερα από το 2011. Αλλά κάποτε ένας νεαρός μαθητής λυκείου απογοητευμένος με τους συμβατικούς, έξτρα-λάϊτ δεξιούς της εποχής θα τραβήξει το δικό του μοναχικό δρόμο ιδρύοντας τους Ελεύθερους Μαθητές που θα θέτουν “τα ζητήματα της Δεξιάς χωρίς περιστροφές.”

Αν δεν θέλει ο κ. Βορίδης να καταρρακωθεί μαζί με το υπάρχον πολιτικό πρωσοπικό, θα πρέπει να μείνει πιστός στην νεανική του αγωνία που έβλεπε πάνω και πέρα από την μεταπολιτευτική αθλιότητα. Συμβατικός και Νέα Πολιτεία δεν πάνε μαζί.
Συνέχεια

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Ο Βορίδης λέει ναι (στις ομάδες συμφερόντων)


Σαν Έλληνες έχουμε δει τις ελπίδες μας για μεταρρυθμίσεις να διαψεύδονται τόσες φορές που τίποτα πια δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει.

Ποτέ μην λές ποτέ.

Αναμφισβήτητα, ο Βορίδης είναι ένας χαρισματικός ρήτορας που έχει επιχειρηματολογήσει υπέρ της αγοράς όπως κανένας άλλος στην Βουλή. Ένα δείγμα είναι ο λόγος του πιο κάτω υπέρ της απελευθέρωσης του τζόγου με επιχειρήματα εναντίον του κράτους πατερούλη και υπέρ της ατομικής ευθύνης. ΜπλεΜήλο δηλαδή στα καλύτερα του.


Για κάποιους, αυτοί οι λόγοι του Βορίδη ήτανε κάτι σαν πολιτική πορνογραφία. Τους κοιτούσαμε, αλλά στα κρυφά, τι θα πει ο κόσμος... Κάποιοι άλλοι, πιο τολμηροί, εκφράστηκαν ανοιχτά θετικά. Ένα ισορροπημένο άρθρο στο ΜπλεΜήλο προκάλεσε εκτός από ρεκόρ επισκέψεων και την μήνη των μετριοπαθών ξαδελφιών του χώρου (και αποτελεί πια νούμερο ένα κατηγορία για το ΜΜ σε κάθε συζήτηση, σχετική ή άσχετη).

Η συνέχεια, είναι γεγονός, διέψευσε όποιες θετικές προσδοκίες. Ο πολύς Βορίδης με το που έπιασε καρέκλα, έγινε κορυφαίος προστάτης των συντεχνιών. Το δόγμα Βορίδη λέει τώρα ότι ο τζόγος πρέπει να είναι ελεύθερος, αλλά οι συντεχνίες υπό την προστασία του κράτους. Έτσι, το μοναδικό τολμηρό νομοσχέδιο που έφερε το ΠΑΣΟΚ, η απελευθέρωση των ταξί από τον Ραγκούση (την οποία ανοιχτά υποστηρίξαμε), όχι μόνο δεν εφαρμόστηκε από τον υπουργό, αλλά μαθαίνουμε ότι:

«Διατεθειμένος ακόμα και να παραιτηθεί εμφανίζεται ο υπουργός Μεταφορών Μάκης Βορίδης σε περίπτωση που η τρόικα εμμείνει στη θέση της για πλήρη απελευθέρωση του κλάδου των ταξί.»

Σε κάποια ομιλία του πριν γινει υπουργός, ο Βορίδης είχε καταγγείλει τους συναδέλφους του: "Κανένας από εσάς δεν είπε όχι στις ομάδες συμφερόντων". Χμμμ. Τουλάχιστον οι αριστεροί κρατιστές είναι ειλικρινείς στον λαϊκισμό τους. Πολιτικάντηδες σαν τον Βορίδη μας κάνουν να ντρεπόμαστε για την χώρα μας.
Συνέχεια

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Το doublespeak των Ελλήνων φιλελεύθερων


"Μόνο μια πραγματική δημοσιονομική ένωση που θα συμπεριλαμβάνει ένα κεντρικό και αποτελεσματικό έλεγχο από τη μια, αλλά και έναν ουσιαστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με παράλληλη έκδοση ευρωομολόγων από την άλλη, μπορεί να οδηγήσει σε τελική λύση." - Από σημερινό άρθρο του Κωστή Χατζηδάκη στην "Καθημερινή"

Ή αλλιώς, όταν οι εγχώριοι φιλελεύθεροι μάχονται τον εν Ελλάδι κρατισμό, μόνο και μόνο για να μας τον ξαναφορέσουν σε νέο, ενισχυμένο, XXL μέγεθος από τις Βρυξέλλες.

[Διαβάστε επίσης :
"Το ευρώ βλάπτει σοβαρά τον ελληνικό φιλελευθερισμό"
"Ευρωομόλογα και η καθαρτική λύση της αγοράς"
"Τί σημαίνει για την Ελλάδα η εναρμόνιση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Οι επιλεκτικές ευαισθησίες του συγκροτήματος Αλαφούζου


Είναι καλό που του συγκρότημα Αλαφούζου ασχολείται με τα οικονομικά άλλων επιχειρήσεων των ΜΜΕ. Σε μια χώρα όπου τα ΜΜΕ μόνο τυπικά δεν είναι μέρος αυτού που θα λέγαμε ευρύτερος δημόσιος τομέας, είναι απορίας άξιο η ελάχιστη ουσιαστική προσοχή που δίνεται για το πως συναλλάσσονται και πως επιβιώνουν οικονομικά. Έτσι η προσοχή που δίνει το συγκρότημα Αλαφούζου σε αυτά τα θέματα είναι καλοδεχούμενη, αλλά για να συνεχίσει να είναι και πιστευτή, θα πρέπει να να σταματήσει να είναι επιλεκτική.

Όσοι παρακολουθούν τις ειδήσεις του ΣΚΑΪ θα θυμούνται την εκτεταμένη προβολή του θέματος των χρεών του τηλεοπτικού σταθμού ALTER λόγω το θαλασσοδανείων που είχε πάρει από τράπεζες. Αν αυτό σας είχε διαφύγει τότε ίσως παλαιότερα να θυμάστε την κάλυψη από τον Μπάμπη Παπαδημητρίου για την υπόθεση του Πρώτου Θέματος και την δανειοδότηση από την Τράπεζα Πειραιώς των δημοσιογράφων Θέμο Αναστασιάδη και Τάσο Καραμήτσο, για την εξαγορά του 70% της εφημερίδας από τον κ. Μπόμπολα. Θέμα είχε κάνει το συγκρότημα Αλαφούζου και την μεταβίβαση μετοχών στον ΔΟΛ το 2005.

Όπως είπαμε όλη αυτή η προσοχή δεν έχει κάτι το μεμπτό καθαυτό. Κανονικά τα ΜΜΕ έτσι πρέπει να δουλεύουν - ειδικά σε μια χώρα όπου το κράτος, τα ΜΜΕ και το τραπεζικό σύστημα έχουν στενούς και πολυετείς δεσμούς.

Υπ’ αυτή την άποψη έχει ενδιαφέρον η έλλειψη ενδιαφέροντος του συγκροτήματος Αλαφούζου για την περίπτωση της Ελευθεροτυπίας. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η ναυαρχίδα της μεταπολιτευτικής δημοσιογραφίας βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση και ζητά από τις τράπεζες να της δώσουν νέα δάνεια. Δεν είναι παντελής η έλλειψη ενδιαφέροντος του συγκροτήματος Αλαφούζου σε αυτό το θέμα. Για παράδειγμα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ στις 11.1.2011 υπάρχει η είδηση με τίτλο “Οδεύει προς κλείσιμο η Ελευθεροτυπία;” Είναι μια είδηση σύντομη και τυπική που δεν έχει σχέση με την προσοχή που έχει δώσει ο σταθμός στις υποθέσεις του ALTER, Πρώτο Θέμα και ΔΟΛ. Γιατί;

Η υπόθεση της Ελευθεροτυπίας έχει όλα τα συστατικά που σε άλλες περιπτώσεις κινούσαν το ενδιαφέρον του συγκροτήματος Αλαφούζου. Μέσο μαζικής ενημέρωσης σε οικονομική δυσπραγία, τράπεζες, πολιτικοί και καταγγελίες από όλες τις κατευθύνσεις για υπόγειες και αδιαφανείς επιδιώξεις.

Έτσι την προηγούμενη Τετάρτη διαβάζαμε στην Ελευθεροτυπία ότι:

“Η συστηματική άρνηση και κωλυσιεργία τραπεζών, τους τελευταίους έξι μήνες, να δανειοδοτήσουν την «Ε», προκειμένου να ανασυγκροτηθεί, συζητήθηκε χθες το βράδυ στη Βουλή και μάλιστα με ερώτηση που απευθύνθηκε στον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.”

“Συγκεκριμένα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης ζήτησε από τον πρωθυπουργό να ελέγξει γιατί «συγκεκριμένη τράπεζα (σ.σ. η Πειραιώς) δεσμεύει και την Εθνική Τράπεζα και άλλη τράπεζα (σ.σ. την Alpha), που αποτελούν μαζί το σχήμα που θα στήριζε την "Ε" για να μην κλείσει, και τίνων τελικώς τα συμφέροντα εξυπηρετεί, όταν δυναμιτίζει την οποιαδήποτε προοπτική να συνεχίσει τη λειτουργία της εφημερίδας αυτής;».”

“Ο ΕΥΑΓΓ. Βενιζέλος, αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Παπαδήμου, έσπευσε να βάλει εκ νέου εναντίον της «Ε», όπως συστηματικώς και δημοσίως πράττει από τον Αύγουστο, λέγοντας ότι οι επιχειρήσεις στα ΜΜΕ πρέπει «...να αντιμετωπιστούν ως επιχειρήσεις με διαφάνεια, με έλεγχο, έτσι ώστε να υπάρχουν υγιείς οικονομικές καταστάσεις, γιατί δεν είναι δυνατόν να ασκείς τεράστια εξουσία πολιτική... και να μην έχεις διαφάνεια στη δική σου οικονομική κατάσταση, στον τρόπο κτήσης των κεφαλαίων και στον τρόπο διαχείρισης...».”


και

“Ο κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ δεν έχει πάψει να λοιδορεί την «Ε» από τη στιγμή που η εφημερίδα αποκάλυψε τις τεράστιες ευθύνες του στην πριμοδότηση της Proton, τον περασμένο Ιούλιο, κεφάλαια της οποίας χρησιμοποιήθηκαν για τη διείσδυση στα ΜΜΕ του ομίλου Λαυρεντιάδη, σύμφωνα με το πόρισμα ελέγχου της ΤτΕ. Να είναι τυχαίο άραγε ότι ο «σωτήρας της Proton Bank», αλλοιώνοντας μέσα στη Βουλή τις αποκαλύψεις της «Ε», απεφάνθη, σε μια δύσκολη για την ίδια στιγμή, ότι η εφημερίδα «...αποδύεται σε μια επίθεση συστηματική... κατά του τραπεζικού συστήματος...»!”


Σε αυτά απάντησε ο κ. Βενιζέλος:

“Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν πρέπει να παρεμβαίνει, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα, στον τρόπο με τον οποίο οι τράπεζες διαχειρίζονται τις σχέσεις τους με τις επιχειρήσεις, απαντά ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», με αφορμή τη χθεσινή τοποθέτησή του στη Βουλή.”


και

«Με ποιο σημείο της χθεσινής τοποθέτησής μου διαφωνεί η "Ελευθεροτυπία"», διερωτάται ο υπουργός για να σημειώσει πως «επιχείρηση μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν είναι μόνο η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία", ούτε είναι αυτή το μεγαλύτερο από τα προβλήματα που έχουν οι ελληνικές τράπεζες σε σχέση με επιχειρήσεις μέσων μαζικής ενημέρωσης. «Η τοποθέτηση, συνεπώς, της κυβέρνησης όχι η προσωπική μου- δεν μπορεί να είναι άλλη», συμπληρώνει, «από αυτή που διατύπωσα ως αρμόδιος Υπουργός στη Βουλή».

«Ζητά μήπως η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία" να δανειοδοτηθεί με όρους ευνοϊκότερους ή διαφορετικούς από αυτούς που ισχύουν για τις υπόλοιπες επιχειρήσεις; Είμαι βέβαιος ότι όχι. Ζητά μήπως να δανειοδοτηθεί χωρίς επαρκείς εγγυήσεις; Είμαι βέβαιος ότι όχι. Ζητά μήπως να δανειοδοτηθεί χωρίς μελέτη βιωσιμότητας της επιχείρησης; Είμαι βέβαιος ότι όχι», αναφέρει χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών και εύχεται να ξεπεράσει η εφημερίδα τα οικονομικά της προβλήματα «χάριν των εργαζομένων της και της παρουσίας της στον δημόσιο βίο».

«Ουδέποτε, όμως», σημειώνει, «η επιχείρηση που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία" ενημέρωσε το Υπουργείο Οικονομικών ή ζήτησε από αυτό να ασκήσει οποιαδήποτε αρμοδιότητά του σε σχέση με συγκεκριμένες τράπεζες. Και νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Κατά ποία συνεπώς λογική εγώ "έσπευσα να βάλω εκ νέου εναντίον της Ελευθεροτυπίας"; Μήπως συνέβη το αντίστροφο ακριβώς; Μήπως η "Ελευθεροτυπία" έσπευσε για μία ακόμη φορά να βάλει εναντίον μου;» διερωτάται ο κ. Βενιζέλος και ακολούθως απαντά και για το θέμα της Proton Bank:

«Aφού επαναλαμβάνει ότι ασκήθηκε ο δραστικότερος δυνατός έλεγχος στην Proton Bank και τους μετόχους της και επιβλήθηκαν τα αυστηρότερα δυνατά μέτρα εξυγίανσης, «προς όφελος της τράπεζας και των καταθετών της», ο υπουργός επισημαίνει ότι ο βασικός μέτοχος της παλαιάς Proton Bank στρέφεται, ούτως ή άλλως, εναντίον του υπουργείου Οικονομικών και της Τράπεζας της Ελλάδος για τις αποφάσεις που ελήφθησαν. «Αν η "Ελευθεροτυπία" θεωρεί ότι η εξυγίανση και η διάσωση μιας τράπεζας και του συνόλου των καταθέσεών της, με μέτρα που στρέφονται σε βάρος των παλαιών μετόχων, και ιδίως των βασικών, είναι ενέργεια αρνητική για το δημόσιο συμφέρον, τότε πράγματι διαφωνούμε απολύτως», παρατηρεί και καταλήγει με νόημα:

«Ίσως, η εταιρεία που εκδίδει την "Ελευθεροτυπία", λόγω της συμμετοχής του βασικού μετόχου της παλαιάς Proton Bank και στο μετοχικό κεφάλαιό της "Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε." να έχει πληροφορίες ή εκτιμήσεις που δεν διαθέτει ούτε η κυβέρνηση, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος. Στην περίπτωση αυτή δεν έχει παρά να μας τις πει».


Την ίδια εβδομάδα παρέμβαση κατά των ιδιοκτητών της Ελευθεροτυπίας θα κάνει και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, συνεργάτης της στήλης του «Ιού», όπου μεταξύ άλλων θα αναφέρει:

“Δεν επικαλούμαι καμιά ειδική έρευνα. Παραθέτω τα δημοσιευμένα στοιχεία της Χ.Κ.Τεγόπουλος, σύμφωνα με τα οποία στον ισολογισμό του 2005 καταγράφεται η είσπραξη δανείου (39.230.000 ευρώ) και ταυτόχρονη επιστροφή κεφαλαίου (30.307.762) και στον ισολογισμό του 2008 καταγράφεται ως "είσπραξη παγίων στοιχείων" το τίμημα πώλησης της Χρυσής Ευκαιρίας (74.010.000 ευρώ) και ταυτόχρονη "μείωση κεφαλαίου" (50.729.000 ευρώ), με την επιστροφή στους μετόχους. Συνολικά, δηλαδή, μ' αυτή τη μέθοδο αντλήθηκαν από την εταιρεία από το 2005 μέχρι σήμερα κεφάλαια συνολικού ύψους 81.036.762 ευρώ και δόθηκαν στους μετόχους. Αν στο ποσό αυτό προστεθούν και οι "συναλλαγές και αμοιβές διευθυντικών στελεχών και μελών της διοίκησης" στο ποσό αυτό προστίθενται 13.693.324 ευρώ. Αυτά κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.”


Αυτό που εδώ λέει ο κ. Ψαρράς είναι ότι οι μέτοχοι της Ελευθεροτυπίας πρόσθεσαν δάνεια στην επιχείρηση τα οποία χρησιμοποίησαν για να κάνουν επιστροφές κεφαλαίων στους ευατούς τους... Μια καθόλα νόμιμη κίνηση που όμως καταρρίπτει τα επιχειρήματα της κας Τεγόπολου για κακές τράπεζες που στοχοποιούν την πτωχή Ελευθεροτυπία.

Ίσως η κα Τεγόπουλου να έχει δίκιο και να φταίνε η κακές οι τράπεζες που δεν θέλουν να δανειοδοτήσουν ξανά μια φορτωμένη με χρέη επιχείρηση που μετέτρεψε προηγούμενα δάνεια σε επιστροφές κεφαλαίων, που βρίσκεται σε ένα κλάδο που περνάει διεθνώς μια μεγάλη κρίση και που βρίσκεται σε μια χώρα που περνά την μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, με μια μικρή και διαρκώς φθίνουσα κυκλοφορία που εγγυάται ότι τα δάνεια είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν στο μέλλον. Μετά από όλα αυτά είμαι σίγουρος ότι η Ελευθεροτυπία διώκεται για την πολιτική της δράση. Ίσως οι κουκουλοφόροι αν αντί για μολότοφ είχαν μετοχές της Alpha Bank τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Εν πάση περιπτώσει, όπως και να έχει η υπόθεση το θέμα είναι γιατί η συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει απασχολήσει το συγκρότημα Αλαφούζου όπως παρόμοιες άλλες περιπτώσεις των ΜΜΕ. Που είναι ο ενδελεχής έλεγχος της υπόθεσης; Από όσα αναφέρω παραπάνω φαίνεται ότι η υπόθεση έχει αρκετό ζουμί αλλά μέχρι τώρα οι αναγνώστες της Καθημερινής ή οι τηλεθεατές του ΣΚΑΪ δεν είχαν την ευκαιρία να μάθουν τις βασικές παραμέτρους του ρεπορτάζ όπως στις περιπτώσεις των Alter, Πρώτο Θέμα και ΔΟΛ. Γιατί αυτή η διαφορά αντιμετώπισης; Με ποια δημοσιογραφικά κριτήρια έγιναν οι συγκεκριμένες επιλογές; Αν δεν είναι δημοσιογραφικά τα κριτήρια, τότε τι είναι;
Συνέχεια

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

"Τί να την κάνω την επιδότηση;"



Ένας 77χρόνος αγρότης από την Κρήτη αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται ούτε στις επιδότησεις και τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά ούτε και στον μουχλιασμένο κρατισμό της εγχώριας Αριστεράς.

Τον Ηλία Χρονάκη όλοι τον έλεγαν τρελό όταν αποφάσισε να βγάλει τις ελιές από το χωράφι του στον Τσούτσουρο του Νομού Ηρακλείου. Μπορεί το κόστος του να μαζέψει τις ελιές να ήταν μεγαλύτερο από τα έσοδα της πώλησης του λαδιού, όμως θα μπορούσε κάλλιστα να συνεχίσει στη ζημιογόνα παραγωγή και να ζήσει από τις επιδοτήσεις, όπως κάνουν άλλωστε και οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες. Εκείνος όμως αποφάσισε να πάρει το ρίσκο και να αρχίσει κάτι καινούργιο. Σήμερα διατηρεί την μεγαλύτερη φάρμα αλόης της Ευρώπης, με περίπου 300.000 φυτά και ήδη κάνει εξαγωγές, ενώ στα σχέδιά του είναι και η κατασκευή μονάδας δευτερογενούς επεξεργασίας του προϊόντος. Και όλα αυτά βασιζόμενoς μόνο στις δικές του δυνάμεις ,χωρίς να πάρει "ούτε μια δραχμή, ούτε ένα σεντ", όπως λέει με υπερηφάνεια, από εθνικές ή κοινοτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα, ο ίδιος πιστεύει πως οι επιδοτήσεις ήταν αυτές που κατέστρεψαν την ελληνική αγροτική παράγωγή. "Η πρώτη ερώτηση που κάνουν είναι αν υπάρχει επιδοτηση. Δηλαδή πώς μπορούμε να καταστρέψουμε την Ελλάδα περισσότερο. Γιατί εγώ πιστεύω πως οι επιδοτήσεις κάναν τον Έλληνα τεμπέλη", λέει και συνεχίζει : "Όλοι θελουν την επιδότηση για να πάρουν κανένα Νισσάν, κανένα Τογιότα. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι επιδοτήσεις έχουν καταστρέψει την Ελλάδα." Όσο για τα σχέδια του για το μέλλον ; Eφόσον είναι γερός, θα συνεχίσει την παραγωγή όσο κρατάν τα χέρια του. "Μέχρι τα 100", όπως λέει γελώντας. (Πηγή: "Τηλεόραση από τους Πολίτες")

Σήμερα στην Ελλάδα παλεύουν δύο οραματα για το μέλλον της χώρας, τα οποία υποτίθεται πως είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ τους αλλά που στην πραγματικότητα είναι τόσο ίδια. Από τη μια μεριά , το όραμα των ευρωπαϊστών-εκσυγχρονιστών που θέλουν μια Ελλάδα μόνιμα εξαρτημένη από τις Βρυξέλλες και τα ευρωπαϊκά πακέτα βοήθειας. Ένα όραμα που θα οδηγήσει αναπόφευκτα , έστω και αν δεν είναι αυτός ο σκοπός όλων των υποστηρικτών του, σε μια χώρα που μονίμως θα σέρνεται, χωρίς επιχειρηματικότητα, χωρίς ανάπτυξη, χωρίς παραγωγή. Μια χώρα παρασιτική, που θα επιβιώνει "από την καλοσύνη των ξένων". Μια Καλαβρία της Ευρώπης . Από από την άλλη, υπάρχει το όραμα της αντισυστημικής Αριστεράς που επιθυμεί να εφαρμόσει στην Ελλάδα τις τριτοκοσμικές κρατικίστικες λύσεις της. Ένα όραμα που θα μετατρέψει τη χώρα μας στην καλύτερη περίπτωση σε Βενεζουέλα και στη χειρότερη σε Βόρεια Κορέα .

Όμως, ο κύριος Χρονάκης αποδεικνύει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Μια Ελλάδα που θα στέκεται μόνη της στα πόδια της χωρίς να ζητάει βοήθεια και επιδοτήσεις από πουθενά. Μια Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, του ρίσκου και της δημιουργίας. Μια Ελλάδα, που όπως ο κύριος Χρονάκης, θα ρωτάει περιφρονητικά "Τί να την κάνω την επιδότηση;"
Συνέχεια

Η νήσος της Ελευθερίας


Επιτέλους, μετά από τα μαύρα χρόνια του καθεστώτος Blair-Brown, ο αγγλοσαξονικός πολιτισμός της ελευθερίας σήκωσε το ανάστημα του στον ηπειρωτικό δεσποτισμό. Στην Ευρώπη υπάρχουν δύο ταχύτητες, η όπισθεν και η εθνική.

Οι αξιώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού, David Cameron, για μια νέα συνθήκη για την Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα μετριοπαθείς, λογικές και αναμενόμενες. Παρόλα αυτά, απορρίφθηκαν από τον Γαλλογερμανικό άξονα με μέγιστη αλαζονεία και ζήλο. Υπήρχαν κάποιες ελπίδες ότι η Γερμανία ήταν έτοιμη να διαπραγματευτεί, αλλά φαίνεται ο ότι παράγων Σαρκοζί απέτρεψε έναν λογικό συμβιβασμό.

Ο Σαρκοζί και οι ομοϊδεάτες του το μόνο που μπορούν να σκαρφιστούν για να αναπτυχθεί η οικονομία της Γαλλίας είναι να καθηλώσουν όλες τις οικονομίες που υπερέχουν της γαλλικής στον ίδιο καταστροφικό βαθμό γραφειοκρατίας, συγκεντρωτισμού και υψηλής φορολογίας με αυτό της Γαλλίας. Τόσα οικονομικά ξέρουν οι Γάλλοι, τόσα ονειρεύονται.

Στην προσπάθεια του να σώσει το City του Λονδίνου από τις καταστροφικές πολιτικές των Βρυξελλών, ο Βρετανός πρωθυπουργός έχει δώσει κάποιες ελπίδες σε όλη την χώρα για έναν επαναπατρισμό των εξουσιών, στους Βρετανούς πολίτες και τους αντιπροσώπους τους, που τώρα έχουν υφαρπάξει οι ευρωκράτες.

Δεν είναι τυχαίο που η Βρετανία είναι το σημείο αντίστασής στον ευρωκρατισμό - είναι απόλυτα φυσικό αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι είναι η γενέτειρα του μοντέρνου φιλελεύθερου πολιτισμού. Όπως δεν ήταν τυχαίο που όταν τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα η μία μετά την άλλη χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης έπεφταν στα δίχτυα του μαύρου ή κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Βρετανία στάθηκε μόνη ως μια νήσος φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο που όταν οι άλλοι είχαν Kohl και Mitterrand, η Βρετανία επέλεγε την σιδηρά κυρία της ελευθερίας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Να δεις που στο τέλος θα τον συμπαθήσω τον Γιάννη Μπουτάρη...



...ειδικά όταν δεν μασάει τα λόγια του και κάνει δηλώσεις σαν και αυτή :

«Στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τα μαγαζιά να έχουν δουλειά κάνουμε τα στραβά μάτια. Παραβαίνουμε το νόμο για το κάπνισμα εν γνώση μας, εξάλλου είναι πρακτικά ανεφάρμοστο μέτρο και οι νόμοι πιάνουν τόπο μόνο αν έχουν ουσία»

...δήλωση που φυσικά προκάλεσε πολλαπλά εγκεφαλικά στους θιασώτες του πατερναλιστικού, αυταρχικού και παράλογου αντικαπνιστικού νόμου.

[Το ΜπλεΜήλο για την αντικαπνιστική νομοθεσία : "Απαγόρευση του καπνίσματος:Όταν οι Ολλανδοί γίνονται..."Ελληνάρες" και "Η απαγόρευση του καπνίσματος βλάπτει σοβαρά την υγεία"]
Συνέχεια