Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Σταματήστε την Απεργία-Πείνας!





"Η επιπόλαιη (ήπια έκφραση) προσπάθεια δημιουργίας ενός κεντρικού γεγονότος με επίκεντρο το μεταναστευτικό,(...) φαίνεται ότι προετοιμαζόταν για καιρό και μάλλον ήθελε να πάρει την πρωτοκαθεδρία απέναντι σε άλλες εκδοχές και πλατφόρμες, που το τελευταίο διάστημα είχαν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος"

"Ο ΣΥΝ έχει σημαντικές ευθύνες, γιατί υποστήριξε και ενθάρρυνε την κίνηση αυτή –ενώ θα έπρεπε να έχει κάποια συναίσθηση" .

Τα παραπάνω δεν τα γράφει κάποιος δεξιός αρθρογράφος. Είναι λόγια του γνωστού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ κου Ρούντι Ρινάλντι από πρόσφατο άρθρο του.

Αν και τα ΜΜΕ έχουν σαλπίσει σιωπητήριο, κατά τους κοινούς κανόνες προτεραιότητας της «φλέγουσας επικαιρότητας», η τραγωδία που εκτυλίσσεται ερήμην της κοινής γνώμης, δύσκολα βρίσκει όμοια της σε όλη την επικράτεια Η απεργία κοντεύει τον μήνα. Οι μεν απεργοί πείνας λένε ότι δηλώνουν πρόθυμοι να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν , η δε κυβέρνηση δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο λόγο να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Η νομιμοποίησή τους, πέραν του οφθαμοφανούς κινήτρου που θα προκαλέσει σε άλλους δυστυχείς, που μοιράζονται την ίδια μοίρα, να απεργήσουν κατά τον αυτόν τρόπο, προσκρούει σαν σκεπτικό και στην κοινή γνώμη: Μια κοινή γνώμη που στο δίλημμα «απέλαση ή νομιμοποίηση» χαμογελά ειρωνικά και καλεί το 100 για να συμμαζέψει τους λαθραίους. Από την άλλη πλευρά, πρόκειται για μια πρώτης τάξεως (επικοινωνιακή) ευκαιρία ώστε να δειχθεί εναργέστατα, πως η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να φτάσει στα άκρα για να προασπίσει «το κράτος-δικαίου», με το μικρότερο δυνατό τίμημα στο «χρηματιστήριο αξιών» των δημοσκοπήσεων: τις ζωές δηλαδή «ξένων», «παρανόμων» και απροσκλητων «ασιατών».

Καθώς λοιπόν η επαναστατική αριστερά «έκανε το κομμάτι της», κατά το κοινώς λεγόμενο, με ακτιβιστικά πυροτεχνήματα, καθώς η κυβέρνηση κάνει το δικό της «κομμάτι» πλασάροντας το σιδερόφρακτο προφίλ του αδιαπραγμάτευτου τηρητή του νόμου και της τάξης, οι μετανάστες μεταφέρονται μαζικά στα πλησιέστερα νοσοκομεία.

Τους ξεγέλασαν, τους εξαπάτησαν, τους παρέσυραν σε ένα αυτοκαταστροφικό παιγνίδι με προδιαγεγραμμένο τέλος. Στο τέλος, μέσα από μαραθωνίους διαπραγματεύσεων και σωρεία ανιαρών τηλεπαραθύρων, η νομική άδειασε απ το δυστυχισμένο περιεχόμενό της, και τα κορμιά των απεργούντων ξεβράστηκαν σε μια εγκαταλειμμένη γωνιά. Η πολιτική φόρεσε αδιάφορα το καπέλο της και αγκαζέ με τη δημοσιογραφία χαιρέτησαν τους κολασμένους και απομακρύνθηκαν βιαστικά.

Η ευθύνη όμως δε βαραίνει μόνο τους υποκινητές και ηθικούς αυτουργούς της αυτοκτονικής απόφασης. Η ευθύνη βαραίνει και τους ίδιους τους απεργούς. Ο ακτιβισμός , ιδίως όταν πρόκειται για πολιτική ανυπακοή, αποδίδει μακροπρόθεσμα, πολύ μακροπρόθεσμα, κατά προτίμηση μετά το θάνατο των πρωταγωνιστών του, ή ακριβώς εξαιτίας αυτού. Η υποκατάσταση της πολιτικής με τον ακτιβισμό είναι επικίνδυνη, ιδίως όταν η θέση του ακτιβιστή είναι ήδη παραπάνω από δύσκολη, ιδίως όταν ο ακτιβιστής βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.

Από τη διαμορφωθείσα "ισορροπία του τρόμου" που έχει σαν επίκεντρο την απεργία πείνας δύσκολα μπορεί να προβάλει κάποια λύση. Και οι δύο πολιτικές πλευρές (αντισυστημική αριστερά-κυβέρνηση) μάχονται σε ξένο έδαφος και γι αυτό έχουν ελάχιστα να χάσουν εάν τραβήξουν την υπόθεση στα άκρα.Ο μόνος που έχει να χάσει είναι οι απεργοί πείνας, που βρέθηκαν στη δίνη ενός κυκλώνα ο οποίος, αλίμονο, ελάχιστα επηρεάζει ή ενδιαφέρει την κοινωνία. Γι αυτό το λόγο, έστω κι από εδώ, έστω και αργά, ας καλέσουμε τους απεργούς να καταλάβουν την πλεκτάνη που τους έστησε η πολιτική τάξη, και να σώσουν τις ζωές τους. Τώρα! Πριν είναι πολύ αργά.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετικό άρθρο. Για πρώτη φορά, τα τελευταία χρόνια, μια φιλεύθερη "πένα" επιχειρεί να ξεφύγει από τα στενά όρια μιας τεχνοκρατικής προσέγγισης του ζητήματος και να αγγίξει και "ευαίσθητες χορδές".

Ανώνυμος είπε...

Εγώ λέω να το συνεχίσουν, να δούμε πόσοι από αυτούς το εννοούν, ο Μπόμπι Σαντς και οι άλλοι του IRA έτσι έκαναν. Η Θάτσερ φυσικά δεν υποχώρησε κι όταν πέθανε ο Σαντς δήλωσε ότι μόνος του επέλεξε να πεθάνει, επιλογή που δεν είχαν τα θύματα της οργάνωσής του.

Ανώνυμος είπε...

Tι βλακώδης σύγκριση και αυτή, θέε μου. Ποια είναι τα θύματα των μεταναστών που τους συγκρίνεις με τον IRA? Για κάθε "φιλελεύθερο" με κοινωνικές ευαισθησίες θα υπάρχει και ένας αναίσθητος.

Ανώνυμος είπε...

Όχι εγώ, οι φίλοι σου:
http://tinyurl.com/647na3v
Αν δεις το καθημερινό αστυνομικό δελτίο όλο και κάτι θα βρεις από θύματα.
Το κείμενο έχει έναν δακρύβρεχτο επικολυρισμό ο οποίος φυσικά δεν μας αφορά, πολύ θα ήθελα κάποτε και το δικό μου κορμί να ξεβραστεί σε μια εγκατελειμένη γωνιά σαν το Μέγαρο Υπατία. Αν αυτοί έχουν αποφασίσει να πεθάνουν για να πετύχουν με το ζόρι νομιμοποίηση στον οικονομικό παράδεισο της Ελλάδας είναι δικό τους θέμα, το κρίμα στο λαιμό των ινστρουχτόρων που τους καθοδηγούν. Συνήθως βέβαια μετά από κάποιους μήνες η "απεργία πείνας" σταματάει για ευνόητους λόγους.
Η περίπτωση δεν διαφέρει από το να κάνουν απεργία πείνας 300 "συμβασιούχοι" για να πετύχουν με το ζόρι τη μονιμοποίηση τους στο δημόσιο. Ίσως μάλιστα μετά το κίνημα του "δεν πληρώνω" να ακολουθήσει το κίνημα του "δεν τρώω" μαζί με το κίνημα του "κρατάω τη μύτη μου μέχρι να σκάσω".

Δημοσίευση σχολίου