Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Το "Debtocracy", η Αριστερά και οι φιλελεύθεροι

Ο προσεκτικός θεατής του πολυσυζητημένου "Debtocracy" ίσως να πρόσεξε πως σε κάποιο σημείο (στο 22:10) προβάλλεται ένα απόσπασμα από ομιλία του Αμερικάνου βουλευτή από το Τέξας , Ρον Πολ , ο οποίος για να καταδείξει τον παραλογισμό του πρόγραμματος διάσωσης της Ελλάδας από το ΔΝΤ, επισημαίνει : "Η ειρωνία αυτής της υπόσχεσης είναι ότι στο νέο διακανονισμό, η Ελλάδα συμβάλλει με 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια στο αποθεματικό του ΔΝΤ. Νομίζω ότι παγκοσμίως μόνο ένα αυταρχικό νομισματικό σύστημα θα ανάγκαζε την Ελλάδα να διασώσει τον εαυτό της και ίσως και άλλες χώρες" . Όμως, τί δουλειά έχει ένας ακραιφνής φιλελεύθερος , όπως ο Ρον Πολ , σε ένα ντοκυμανταιρ της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στο πλάι του Μανόλη Γλέζου και του Σαμίρ Αμίν; Ίσως αυτή η περίεργη συνύπαρξη, να φωτίζει τη σύγχυση που υπάρχει τόσο στα επιχειρήματα των αριστερών υποστηρικτών του ντοκυμανταίρ, όσο και σε αυτά των φιλελεύθερων που επέλεξαν να αφορίσουν το "Debtocracy" σαν συνομωσιολογικό και λαϊκίστικο.

Οι συντελεστές του "Debtocracy" έχουν απόλυτο δίκιο όταν στο ντοκυμανταίρ τους ασκούν σκληρή κριτική στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Επίσης, ορθά, ζητάνε από την Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών. Όμως υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνουν. Αυτό το σύστημα που καταγγέλουν και το οποίο χαρακτηρίζουν πολλές φορές μέσα στο ντοκυμανταίρ ως "νεοφιλελεύθερο" (όρος που στη γλώσσα της Αριστεράς ταυτίζεται με τον αχαλίνωτο καπιταλισμό), στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με την ελεύθερη αγορά. Το σύστημα που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση , μπορείτε να το πείτε "κορπορατισμό", μπορείτε να το πείτε "κρατικό καπιταλισμό", μπορείτε να το πείτε "μικτή οικονομία". Laissez faire καπιταλισμός, πάντως δεν είναι είναι. Μάλιστα, οι περισσότεροι φιλελεύθεροι διανοουμένοι και οικονομολόγοι, παντού στον κόσμο, είναι από τους πιο σκληρούς επικριτές αυτής της κρατικοδίαιτης παγκόσμιας ελίτ .

Όπως μας δείχνει το ντοκυμανταιρ, οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να σπρώξουν τις χώρες που δέχτηκαν τη βοήθειά του, ακόμη πιο βαθιά μέσα στην κρίση. Και πράγματι, αυτή η εικόνα, λίγο πολύ , ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όμως το ΔΝΤ κάθε άλλο παρά εργαλείο του «νεοφιλελευθερισμού» και των δυνάμεων της αγοράς είναι, όπως πιστεύουν οι συντελεστές του "Debtocracy". Το κεϋνσιανής εμπνεύσεως ΔΝΤ, ήταν από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του, "μια απόπειρα πολιτικής απάντησης στην κυριαρχία των αγορών" και "ένας διακρατικός παρεμβατισμός στις αγορές". Διαχρονικά, το ΔΝΤ προκαλούσε... αλλεργία στους φίλους της ελεύθερης αγοράς. Όπως πιστεύουν, πρόκειται για έναν καθαρά πολιτικό οργανισμό, που παρέχει δάνεια με πολιτικά και όχι οικονομικά κριτήρια, ανάλογα με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των κρατών που τον χρηματοδοτούν. Σύμφωνα με τους φιλελεύθερους επικριτές του , τα δάνεια του ΔΝΤ όχι μόνο δε ωφελούν τους αποδέκτες τους, αλλά τελικά τους βλάπτουν ακόμη περισσότερο αφού βοηθούν τις ντόπιες κλεπτοκρατίες να παραμείνουν στην εξουσία και αναβάλουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , με ολέθριες συνέπειες για τους πληθυσμούς των κρατών(Διαβάστε σχετικά εδώ). Φιλελεύθεροι διαφορετικών οικονομικών σχολών, υπήρξαν από τους πιο σφοδρούς επικριτές των παρεμβάσεων του ΔΝΤ. Πιο συγκεκριμένα, για την περίπτωση της Αργεντινής , κατηγόρησαν το ΔΝΤ πως με την πολιτική συνεχούς δανεισμού προς τη χώρα (η Αργεντινή δανείζοταν από το ΔΝΤ τα 35 από τα 41 χρόνια που προηγήθηκαν της πτώχευσης του 2001), αφαίρεσαν κάθε κίνητρο από την κυβέρνηση για να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , ενώ και οι πολιτικές που πρότεινε οδήγησαν σε θεαματική αύξηση της φορολογίας, και επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.(Σχετικά άρθρα εδώ και εδώ)

Οι φιλελεύθεροι και ειδικά οι οικονομολόγοι της λεγόμενης "Αυστριακής Σχολής" ασκούν σήμερα την πιο σκληρή κριτική στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Όμως το πρόβλημα , και πάλι, δεν είναι η αχαλίνωτη ελεύθερη αγορά αλλά το γεγονός πως ο τραπεζικός κλάδος είναι ένας από τους πιο κρατικοδίαιτους κλάδους της οικονομίας (το "υιοθετημένο ξαδελφάκι του κράτους", όπως τον αποκάλεσε σκωπτικά ο Ιρλανδός δημοσιογράφος Kevin Myers ή όπως είπε ο Βρετανός βουλευτής των Συντηρητικών Steve Baker : "Αυτό που είναι λάθος με τον καπιταλισμό, είναι πως το τραπεζικό σύστημα είναι σοσιαλιστικό".) Η οργή των φιλελεύθερων δεν επικεντρώνεται μόνο στα τεράστια ποσά που έλαβε το τραπεζικό σύστημα από τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και οδήγησαν στην εκτόξευση του χρέους σε όλες τις δυτικές χώρες . Το πρόβλημα βρίσκεται στον ίδιο τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα το τραπεζικό σύστημα, που δε σέβεται καθόλου τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των καταθετών . Όπως έγραψε και ο Steve Baker : "Εαν δανειστείς το ζωγραφικό πίνακα ενός φίλου και του υποσχεθείς ότι θα του το δώσεις πίσω μόλις το ζητήσει, αλλά στο ενδιάμεσο το δανείζεις σε κάποιον άλλο, έχεις διαπράξει απάτη". Και όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει στις συναλλαγές μας με τις τράπεζες. Από τη στιγμή που καταθέτεις εκεί τα χρήματά σου, το κράτος δίνει το προνόμιο στις τράπεζες να μπορούν να τα διαθέσουν όπως θέλουν , χωρίς να σε ρωτήσουν και τους επιτρέπει να διατηρούν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό υποχρεωτικών ασφαλίσεων . Απο εκεί και πέρα, οι τραπεζίτες ελπίζουν πως οι καταθέτες δεν πρόκειται να κάνουν μαζικές αναλήψεις. Διαφορετικά, οι τράπεζες δεν θα μπορούν να τους εξυπηρετήσουν και θα πρέπει να κηρύξουν πτώχευση ή , όπως γίνεται συνήθως, να διασωθούν με τα χρήματα των φορολογουμένων. Επηρεασμένος από την Αυστριακή κριτική στο τραπεζικό σύστημα, ο βουλευτής των Βρετανών Συντηρητικών, Douglas Carswell υπέβαλε πριν λίγους μήνες νομοσχέδιο που προέβλεπε πως η τράπεζα θα μπορούσε να επενδύσει τα χρήματα του καταθέτη, μόνο αν είχε την άδειά του.

Στο στόχαστρο των φιλελεύθερων όμως έχουν μπει, ειδικά μετά την κρίση του 2008, και οι κρατικές Κεντρικές Τράπεζες .Στην Αμερική, ακολουθώντας τα διδάγματα της Αυστριακής Σχολής, ο βουλευτής Ρον Πολ ζητάει την κατάργηση της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας (FED). Σύμφωνα με την κριτική των Αυστριακών, η FED έδωσε φτηνό χρήμα στις τράπεζες κρατώντας τα επιτόκια σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα και αυτό δημιούργησε τη φούσκα των στεγαστικών δανείων. Η δυσπιστία απέναντι στη FED έχει περάσει πια στη mainstream πολιτική σκηνή, ολοένα και περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι συμμερίζονται την Αυστριακή ερμηνεία της κρίσης, ενώ όλη την προηγούμενη χρονιά, οι οπαδοί των Tea Parties διαδήλωναν κρατώντας πλακατ που έγραφαν : "End The Fed". Μάλιστα, το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο Ρον Πολ στο Κογκρέσσο και προτείνει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας υποστηρίζεται από 313 βουλευτές και των δύο κομμάτων . Ανάλογη κριτική αρχίζει πια να διατυπώνεται και εναντίον της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο Γερμανός φιλελεύθερος οικονομολόγος Philipp Bagus , στο βιβλίο του "The Tragedy of The Euro" επισημαίνει πως η πολιτική κοινών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) για κράτη με τελείως διαφορετικό επίπεδο αναπτυξης και οικονομικές επιδόσεις ,οδήγησε σε τεχνητά χαμηλά επιτόκια για τις χώρες της περιφέρειας και σε έκρηξη του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού. Η "φούσκα" που δημιουργήθηκε αναπόφευκτα έσκασε και οδήγησε στη σημερινή κρίση.

Πολλοί Έλληνες φιλελεύθεροι ειρωνεύτηκαν τον χαρακτηρισμό που ακούστηκε στο "Debtocracy" πως το δημόσιο χρέος είναι ανήθικο. Ίσως θα εκπλαγούν αν μάθουν πως ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του κλασσικού φιλελευθερισμού στον 20ο αιώνα, ο οικονομολόγος Murray Rothbard συμμερίζεται αυτή την άποψη. Σε άρθρο του,όπου καλεί τους συμπατριώτες του να αποκηρύξουν το δημόσιο χρέος, επισημαίνει πως το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται όπως το ιδιωτικό . Στο ιδιωτικο χρέος , πράγματι εαν ο οφειλέτης δεν επιστρέψει τα χρήματα στο δανειστή, έχει διαπράξει κλοπή στην ιδιοκτησία του δεύτερου. Αλλά όταν η κυβέρνηση δανείζεται χρήματα, δεν πρόκειται να πληρώσει με τα δικά της χρήματα αλλά με τα χρήματα των πολιτών. Και οι δυο πλευρές, και ο δανειστής και ο δανειζόμενος, στα δημόσια δάνεια, γνωρίζουν πως τα χρήματα δεν θα πληρωθούν από τις τσέπες των γραφειοκρατών και των πολιτικών, αλλά από τη φορολογία των άτυχων πολιτών . Έτσι, και οι δυο πλευρές ανήθικα συμφωνούν να συμμετέχουν στην παραβίαση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων ενός τρίτου μέρους, κάτι που δεν συμβαίνει με τις δανειστικές συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ των ιδιωτών. Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι μπορεί να μην πηγαίνουν τόσο μακριά όσο ο Rothbard, αλλά και αυτοί δεν φαίνεται να θεωρούν την πληρωμή των κρατικών δανείων, τόσο ιερή , όσο οι εν Ελλάδι ομοϊδεάτες τους. Ήδη από την προηγούμενη χρονιά, έκριναν πως η πτώχευση θα ήταν η λιγότερη κακή λύση για την Ελλάδα. Όχι όμως γιατί έτσι θα συνεχίσουμε τη σοσιαλιστική dolce vita, όπως πιστεύουν οι θαυμαστές του "Debtocracy". Αντίθετα, η πτώχευση σημαίνει πως κανένας δε θα μας δανείζει για κάποιο χρονικό διάστημα και έτσι η κυβέρνηση θα αναγκαστεί επιτέλους να προχωρήσει σε πραγματική μείωση των δαπανών και να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. (Διαβάστε σχετικά εδώ , εδώ και εδώ).

Το "Debtocracy" λοιπόν, σωστά , ασκεί κριτική στον τρόπο που λειτουργεί το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και σωστά ζητάει στάση πληρωμών. Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως με την Αριστερά, το κάνει για τους λάθους λόγους. Από την άλλη μεριά, οι φιλελεύθεροι επέλεξαν να απορρίψουν ασυζητητί το ντοκυμανταίρ σαν "λαϊκίστικο" και "συνωμοσιολογικό" και δεν ανέπτυξαν την εναλλακτική φιλελεύθερη επιχειρηματολογία εναντίον του συστήματος. Και αυτό είναι επόμενο, αφού τον τελευταίο χρόνο, στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πραγματισμού, επέλεξαν να ταυτιστούν με το Μνημόνιο και το ΔΝΤ και να γίνουν απολογητές των χειρότερων πολιτικών της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Δυστυχώς όμως , έχοντας αφήσει το μονοπώλιο της αμφισβήτησης στην Αριστερά, τώρα που η πολιτική του Μνημονίου δείχνει να καταρρέει, η μόνη αφήγηση για τα αίτια της αποτυχίας θα είναι αυτή του "Debtocracy".

20 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ο καταθέτης μπορει να δώσει τα χρήματά του μόνο για φύλαξη ( σε τραπεζική θυρίδα ) . Αυτό όμως σημαίνει οτι όχι μόνο χάνει τον τόκο αλλά πληρώνει και φύλακτρα .Δεν νομίζω οτι υπάρχουν πολλοί που να είναι αρκετά αφελείς ώστε να νομίζουν οτι η τράπεζα τους πληρώνει ( με τον τόκο ) μόνο και μόνο για να φυλάει τα χρήματά τους .Κατά τα άλλα δεν έχετε άδικο σε όσα λέτε

Ανώνυμος είπε...

Όλα τελικά καταλήγουν στις τσέπες του μεγάλου κεφαλαίου, και οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιούτεροι. Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε, κύριοι.

Ανώνυμος είπε...

ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΟΛΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ.......

Ανώνυμος είπε...

Ε, ρε παιδιά, με τι ασχολείστε? Με Αβέρωφ και Βόζεμπεργκ(!)? Πραγματική κατάντια. Χρειάζεστε πολιτική βοήθεια, όπου και αν είστε.

Ανώνυμος είπε...

Ποιες είναι οι χειρότερες πολιτικές της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας; Η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ, ο περιορισμός των ΔΥ, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας κοκ; Αυτά λέει το μνημόνιο και αυτά ΔΕΝ κάνει το ΠΑΣΟΚ ή τα κάνει μεσοβέζικα γιατί κατά βάθος είναι "αντίθετα στην ιδεολογία του" και δεν μπορεί να πάει κόντρα στον βαθύ εαυτό του.
Τα έχεις μπερδεμένα και περί μνημονίου και γενικότερα.

Τηλέμαχος Χορμοβίτης είπε...

@Τελευταίος ανώνυμος
Μου φαίνεται πως δεν καταλάβατε το άρθρο. Δεν χρησιμοποίησα την λέξη "σοσιαλδημοκρατικός" ή "κεϋνσιανός" για να χαρακτηρίσω τις πολιτικές του ΔΝΤ. Κάποιες από τις πολιτικές που προτείνει είναι φιλελεύθερες (αν και υπάρχουν και πολλοί κεϋνσιανοί που θα υποστήριζαν πχ την απελευθέρωση των επαγγελμάτων), κάποιες κεϋνσιανές και κάποιες άλλες στην παράδοση του χειρότερου κρατικοπαρεμβατισμού (αύξηση φορολογίας). Το βασικό πρόβλημα είναι αλλού. Το πρόβλημα είναι η ίδια η ύπαρξη του ΔΝΤ και της ιδέας πως πρέπει να δίνουμε δάνεια σε μια χώρα που αποτυγχάνει για να τη στηρίξουμε (όπως υποστηρίξουν οι φιλελεύθεροι επικριτές του ΔΝΤ αυτά τα δάνεια δημιουργούν moral hazard και η χώρα που λαμβάνει τη βοήθεια συνεχίζει τις ανεύθυνες πολιτικές που την οδήγησαν στην κατάρρευση). To ΔΝΤ είναι καθαρά γέννημα της κεϋνσιανού-κρατικοπαρεμβατικού "consensus" που επικρατούσε τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, και της αντίληψης που έβλεπε "την αγορά σαν έναν εύθραυστο θεσμό που χρειάζοταν την καθοδήγηση ενός ουδέτερου και αντικειμενικού κυβερνητικού διαιτητή που θα επιβάλλει την τάξη και τη σταθερότητα" (http://www.cato.org/pubs/journal/cj4n1/cj4n1-10.pdf) . Το ΔΝΤ είναι δημιούργημα του Κέυνς και του "New Dealer" Harry Dexter White. Όπως γράφει και ένας υποστηρικτής του Μνημονίου , ο Πάσχος Μανδραβέλης σε πρόσφατο άρθρο του στο "The Books Journal" (http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3666%3A1&catid=53%3Ae&Itemid=74) : "Κατ’ αρχήν αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι το μνημόνιο είναι μια μορφή κρατικής (ή έστω διακρατικής) παρέμβασης στις αγορές. Στην κλασική λειτουργία των αγορών υπάρχει το έγκλημα (χρέος), και η τιμωρία (χρεοκοπία). Ο μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας είναι προϊόν πολιτικής απόφασης για να αποτρέψει τα οδυνηρά αποτελέσματα από την λειτουργία των αγορών. Ότι ακριβώς είναι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Παρά τα όσα εγγράφονται στην αριστερή μυθολογία το ΔΝΤ είναι μια απόπειρα πολιτικής απάντησης στην κυριαρχία των αγορών. Πιθανόν να είναι ατελής, ίσως να μην είναι πάντα αποτελεσματική και βεβαίως ποτέ δεν είναι ευχάριστη (υπό την έννοια ότι δεν λέει σε ένα κράτος «πόσα ξοδεύατε μέχρι σήμερα; Πάρτε άλλα τόσα για να είστε ευτυχισμένοι») αλλά δεν παύει να είναι μια πολιτική απάντηση, ένας διακρατικός παρεμβατισμός στις αγορές. Γι’ αυτό πολλοί ακραίοι νεοσυντηρητικοί απεχθάνονται θεσμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Την εποχή, μάλιστα, της παντοδυναμίας των οι ρεπουμπλικάνοι της Ουάσιγκτον προσπάθησαν να τους υπονομεύσουν με την λογική ότι νοθεύουν τον υγιή ανταγωνισμό στις παγκόσμιες αγορές."

logoIMF είπε...

Μνημόνιο ή Βαρβαρότητα

tasos είπε...

Ο "ηθικός" καπιταλισμός….
http://tasosnastos.blogspot.com/2011/04/blog-post_706.html

xazoulhs είπε...

ΑΠΙΘΑΝΟ ΑΡΘΡΟ !

Μπραβο σας παιδια.

Να τα βαλουμε ολα σε μια σειρα επιτελους.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS είπε...

"Από την άλλη μεριά, οι φιλελεύθεροι επέλεξαν να απορρίψουν ασυζητητί το ντοκυμανταίρ σαν "λαϊκίστικο" και "συνωμοσιολογικό" και δεν ανέπτυξαν την εναλλακτική φιλελεύθερη επιχειρηματολογία εναντίον του συστήματος. Και αυτό είναι επόμενο, αφού τον τελευταίο χρόνο, στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πραγματισμού, επέλεξαν να ταυτιστούν με το Μνημόνιο και το ΔΝΤ και να γίνουν απολογητές των χειρότερων πολιτικών της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας"

Ενδιαφέρουσα η κατακλείδα του άρθρου, που συμπυκνώνει και τις συγχύσεις της εποχής

Ο "φιλελευθερισμός" έχει γίνει η απολογία κάθε φύσεως κατεστημένου ,οι φιλελεύθεροι παρασύρονται από κάθε συντηρητική πρακτική, την ώρα που ο Nozik φλερτάρει με αυτοδιαχειρήσεις, drugs, ουτοπίες , κιμπουτζ κλπ.Οι δε αριστεροί κατα παράβαση κάθε ιστορικού δεδομένου αυτο ορίζονται ως "αντιφιλελεύθεροι" για να φλερτάρουν με οποιαδήποτε κρατική κατασκευή, ξεχνώντας οτι το enfant terrible της συγχρονης αριστεράς (και θαυμαστής της Ayn rand) S.Zizek υπήρξε υποχήφιος πρόεδρος με την υποστήριξη των φιλελευθέρων.

Ενδιαφέρουσα ανασκευή στερεότυπων , μονο που γίνεται σε ένα ανυδρο ιδεολογικό τοπίο διεθνώς.

S G είπε...

Εχω την εντυπωση οτι σας διαφευγει εντελως ο σκοπος γεννεσης του ΔΝΤ και το συστημα του Δασους του Μπρεττον. Χωρις αυτα ο κοσμος θα γυριζε καπου στο 1925, ανταγωνιστικες υποτιμησεις, προστατευτισμος, κλειστες αγορες κτλ, δηλαδη μαλλον το αναποδο απο αυτο που φαινεται να θελετε.

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχει μία θεμελιώδης σύγχυση που επαναλαμβάνεται συχνά και την αναπαράγετε στην εισαγωγήσας, οπότε δεν έκανα τον κόπο να διαβάσω παρακάτω, μια και το βασικό σας επιχείρημα είναι έωλο. Ο νεοφιλελευθερισμός ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τον κλασικό φιλελευθερισμό. Είναι τελείως διαφορετικά (αν και όχι ανεξάρτητα) ιδεολογικά συστήματα.

Διαβάστε τον Φουκώ ("Naissance de la biopolitique"): το φώναζε ο άνθρωπος από το 1975. Η ιδέα ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν χρειάζεται το κράτος και καλεί στη συρρίκνωσή του είναι λαθεμένη: αντίθετα, ο ν/φ καλεί στην εντονότερη δυνατή εμπλοκή του κράτους στην παράδοση περιοχών που είναι εκτός αγοράς, στις δυνάμεις της τελευταίας. Δείτε εδώ:
http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/pierre-dardot-christian-laval.html

ΓΚ είπε...

Άλλο ένα υπέροχο άρθρο από το Μπλε Μήλο. Επιτέλους μία ψύχραιμη φωνή λογικής. Είναι καιρός να μιλήσουμε ανοικτά για το τραπεζικό σύστημα και το πόσο ανήθικο είναι.

Ανώνυμος είπε...

Αν αρχίζουμε να αμφισβητούμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τότε αμφισβητούμε και το καπιταλιστικό σύστημα. Εκεί μας το πάει το Μπλε Μήλο? Αν, ναι, εύγε πραγματικά.

Ανώνυμος είπε...

αμφισβητούμε το σημερινό τραπεζικό σύστημα ίσον αμφισβητούμε τον καπιταλισμό ; Τι άλλο θα διαβάσουν τα ματάκια μας ...

Ανώνυμος είπε...

"The banking industry is the circulatory system of the economy. It’s analogous to the heart. Breaking your arm is unpleasant – it takes awhile to recover but eventually you’re as good as new. If your heart fails, you’re in trouble."

Ανώνυμος είπε...

Τώρα αυτό το τσιτάτο στα αγγλικά υποτίθεται οτι αποδεικνύει κάτι ;

Διότι αν αποδεικνύει κάτι είναι η γνωστή μανιχαιστική σύγχυση που υπάρχει στα μυαλά πολλών , οτι το σημερινό σύστημα είναι ο (μόνος δυνατός ) καπιταλισμός υπονοώντας οτι μόνη εναλλακτική του είναι ο σοσιαλισμός ( ;;; ).

Αν κάτι αμφισβητεί το μπλέ μήλο ( και ας με διορθώσει ο αντμινιστράτορας ) είναι αυτό το μπαστάρδεμα που λέγεται σοσιαλδημοκρατία , crony capitalism όπως θέλετε πέστε το . Το οποίο φυσικά έχει ως "κυκλοφορικό σύστημα" το τραπεζικό σύστημα των κεντρικών τραπεζών , του φίατ νομίσματος , των καθοριζόμενων επιτοκίων , τoυ fractional reserve , των bailouts κλπ κλπ κλπ.

Μελέτη επειγόντως

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του καπιταλισμού σε διάφορες χώρες, από "φιλελεύθερες", "σοσιαλδημοκρατικές", μέχρι γραφειοκρατικές, crony, κτλ. κτλ. Ποιά από όλες ή καμία ή όλες αμφισβητεί το μπλέ μήλο?

Manoliscus είπε...

Ένας άλλος καπιταλισμός είναι εφικτός!
:-)

Αnonymous είπε...

Αν κανένα από τα υφιστάμενα μοντέλα δεν μας αρέσεις, μήπως αυτός ο "άλλος" καπιταλισμός είναι τόσο ουτοπικός, όσο και ο σοσιαλισμός?

Δημοσίευση σχολίου