Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Νίκος Δήμου, ο Βασίλης Λογοθετίδης και η αιώνια αξία του χρυσού


Όταν το κυβερνητικό χάρτινο χρήμα (είτε λέγεται δραχμή είτε ευρώ είτε δολάριο) καταρρέει, μόνο ασφαλές καταφύγιο μένει -τί άλλο;- ο χρυσός. Οι παλιοί το ήξεραν καλά αυτό και απ'ότι φαίνεται θα το μάθει και η δικιά μας γενιά. Νίκος Δήμου στη "Lifo" αυτής της εβδομάδας :

"• Ένα βότσαλο στη λίμνη. Η τηλεόραση μεταδίδει για εκατοστή φορά την κωμωδία του Αλέκου Σακελάριου με τον Βασίλη Λογοθετίδη. Εγώ τη βλέπω για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν πριν από πενήντα εννέα χρόνια. Μαθητής.

• Βυθίζομαι στην Ελλάδα του 1952. Το βασικό νόμισμα ήταν η χρυσή λίρα. Παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία. Κάπου αναφέρεται και η ισοτιμία της: 225.000 δραχμές.

• Βέβαια η ισοτιμία αυτή μπορεί να είχε αλλάξει από την ώρα που γράφτηκε το σενάριο ως την ημέρα της προβολής. Η δραχμή κυμαινόταν από υποτίμηση σε υποτίμηση. Γι’ αυτό και η αξία όλων των σημαντικών αγαθών αναφερόταν σε λίρες.

• Ήταν ένας άλλος κόσμος. Οι άνθρωποι, φοβισμένοι ακόμα από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, ζούσαν με τα μέτρα του χρυσού. Ακόμα και μια «κάλπικη λίρα», σαν του Τζαβέλα, μπορούσε να κινητοποιήσει και να πλέξει ιστορίες. (Ποιος θα σκοτιζόταν για ένα κάλπικο ευρώ;).

• Αναρωτιέμαι πώς θα βλέπουν εμάς μετά από εξήντα χρόνια. Τι θα είναι τότε το ευρώ για τους απογόνους μας; Ανάμνηση, νοσταλγία ή πραγματικότητα;

• Βλέπω τις σκιές στην οθόνη. Όλοι σήμερα νεκροί, μα όχι λησμονημένοι. Η τηλεόραση τους έδωσε μια τεράστια παράταση ζωής - κάτι σαν αιωνιότητα. Πού να το φανταστούν!

• Τα σημερινά έργα θα παίζονται το 2071; Ίσως, μερικά, για σινεφίλ – αλλά τα «εμπορικά»; Γιατί από τα παλιά, αυτά επέζησαν. Τι ειρωνεία για τους σοβαρούς δημιουργούς…

• Πώς θα βλέπουν τότε τη σημερινή κρίση; Οι αγωνίες που περνάμε, η αβεβαιότητα που μας κατατρέχει, το άγχος που μας πνίγει, θα έχουν καταγραφεί, έστω στα ιστορικά βιβλία; Θα ξέρουν, βέβαια, πώς έληξε το θρίλερ. (Τι δεν θα έδινα για μια μηχανή του χρόνου…).

• Πάντως, ορισμένα πράγματα είναι αιώνια. Όχι, δεν αναφέρομαι στην τέχνη. Μιλάω για τον χρυσό. Οι παλιοί, που μας θύμιζαν ότι στην Κατοχή επέζησαν μόνον όσοι είχαν λίρες, κάτι ήξεραν. Τα μυαλά μας και μία λίρα, που δεν τους ακούγαμε.

• Βλέποντας τον Λογοθετίδη να σκορπάει τις λίρες στο καμπαρέ, μ’ έπιανε άγχος. Ήθελα να του φωνάξω: «Κράτα τις, φίλε! Μόνο με αυτές θα είσαι σίγουρος. Ούτε το ευρώ δεν σε σώζει»."

[Διαβάστε επίσης "Μήπως η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει τον "Κανόνα του Χρυσού";]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου