Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Για το φράχτη στον Έβρο


Του Γιώργου Σαρακηνού

Η υπόθεση του φράχτη των 12μιση χιλιομέτρων στον Έβρο έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην ελληνική κοινωνία. Πέρα από τις λαϊκίστικες αντιδράσεις των γνωστών κύκλων, το θέμα αξίζει σοβαρότερης αντιμετώπισης από τους πιο νηφάλιους πολίτες. Ας ξεκινήσουμε από μερικές παραδοχές.

Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη Συνθήκη του Σένγκεν. Για να αποδεχτεί στο έδαφος της κάποιον που δεν ανήκει σε χώρα-μέλος της Συνθήκης, πρέπει ο άνθρωπος αυτός να διαθέτει ταξιδιωτική βίζα. Η άφιξη στην Ελληνική Επικράτεια χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα είναι πράξη παράνομη και η Ελλάδα έχει κάθε νόμιμο και ηθικό δικαίωμα να προσπαθεί να την αποτρέψει.

Η Ελλάδα έχει υποδεχτεί περίπου ένα εκατομμύριο μετανάστες τα τελευταια 20 χρόνια. Άλλοι έχουν απορροφηθεί από την ελληνική κοινωνία και προσέφεραν και προσφέρουν κι αυτοί στην οικονομική και κοινωνική ζωή, άλλοι ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες στις γνωστές γειτονιές-γκέτο, διεξάγοντας μάλιστα παράνομες δραστηριότητες (μαύρο εμπόριο, ενίοτε και σοβαρότατα ποινικά αδικήματα). Η παρούσα οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει την ομαλή απορρόφηση περισσοτέρων μεταναστών. Ένα κράτος που de facto έχει χρεοκοπήσει, δεν μπορεί να διαθέτει συνεχώς επιπλέον χρήματα για την υποδοχή, φιλοξενία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σίτιση κι άλλων μεταναστών. Το χειρότερο: δεν υπάρχουν πια δουλειές που οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσαν να κάνουν νόμιμα. Η Ελλάδα είναι υπερπλήρης από μετανάστες.

Το ελληνικό κράτος ξοδεύει ήδη τεράστια ποσά για την πράγματι πλημμελή φύλαξη των ανατολικών συνόρων του. Η Ακτοφυλακή και οι συνοριοφύλακες κοστίζουν υπέρογκα ποσά και δεν καταφέρνουν να παρεμποδίσουν την είσοδο των μεταναστών. Επεμβαίνουν κατόπιν εορτής, αφού οι μετανάστες έχουν ήδη περάσει τα σύνορα.

Οι άνθρωποι που εναντιώνονται στο να μπει φραγμός στην λαθρομετανάστευση είναι κυρίως άνθρωποι των «Βορείων Προαστείων» που δεν έχουν υποστεί καμία από τις εκρηκτικές συνέπειες της γκετοποίησης συγκεκριμένων περιοχών της Αθήνας. Η μόνη τους επαφή με μετανάστες είναι όταν τους πλένουν το παρμπρίζ στα φανάρια της Κηφισίας. Ούτε είναι άνθρωποι που όταν αρρωσταίνουν στήνονται στις ουρές των δημόσιων νοσοκομείων πίσω από αμέτρητους ανασφάλιστους μετανάστες. Ας είναι καλά τα ιδιωτικά νοσοκομεία! Κανείς δε δικαιούται λοιπόν να κάνει μαθήματα ανθρωπισμού στον άλλο ούτε βέβαια να απαιτεί από ένα χρεοκοπημένο κράτος να χτίζει ξενώνες υποδοχής, περιθαλψης και σίτισης για μετανάστες, να φτιάχνει νέα νοσοκομεία, κλπ. Όποιος είναι ανθρωπιστής, μπορεί να φιλοξενήσει στο σπίτι του έναν μετανάστη (ώστε να αποσυμφορηθεί το κέντρο της Αθήνας) ή μπορεί να κάνει δωρεές σε φιλανθρωπικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε χώρες όπως οι πατρίδες των μεταναστών (Πακιστάν, Μπανγκλαντές, κλπ), πάντως ας μην ζητούν από την ελληνική κοινωνία (βλέπε: κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα και πέριξ) και το ελληνικό κράτος να σώζουν τους κατατρεγμένους όλου του κόσμου.

Αντιδρούν επίσης οι διάφοροι "αριστεροί" και τα κόμματα που τους εκπροσωπούν που κουνούν τη σημαία του ανθρωπιστή για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους. Αφού η "αριστερά" δεν έχει να προτείνει καμία πρακτική λύση για την έξοδο από την κρίση, προσπαθεί τουλάχιστον να αλιεύσει ψήφους υποκρινόμενη μια κοινωνική ευαισθησία που βέβαια βασίζεται σε λεφτά άλλων (τί έκπληξη!)! Τί πιο ανέξοδος τρόπος από το να είναι κανείς ανθρωπιστής, όταν το κόστος του ανθρωπισμού τους καλούνται να το πληρώνουν άλλοι;

Η υπόθεση της ανέγερσης του Φράχτη στον Έβρο πρέπει λοιπόν να αποτελέσει βασικά αντικείμενο οικονομικοτεχνικής μελέτης. Μπορεί να κατασκευαστεί ένας τεχνικά άρτιος Φράχτης που να μειώσει αποτελεσματικά τη συνολική ροή νέων λαθρομεταναστών στην Ελλάδα; Μπορεί να συντηρηθεί ή μόλις παραδωθεί από τους εργολάβους, θα εγκαταλειφθει στην τύχη του; Μπορεί να διασφαλιστεί ότι θα κατασκευαστεί χωρίς να υπερκοστολογηθεί από τους διαπλεκόμενους με την εξουσία εργολάβους (ώστε να μην πουν εύλογα μετά οι πολίτες ότι κατασκευάστηκε μόνο για να κερδοσκοπήσουν κάποιοι); Θα μπορέσει η Ελλάδα να υπερασπίσει παράλληλα και τα θαλάσσια σύνορά της πιο αποτελεσματικά, αφού αυτονόητα οι λαθρομετανάστες και οι διακινητές τους θα αναζητήσουν άλλες διόδους πρόσβασης στο ελληνικό έδαφος; Μπορούμε να πείσουμε την Τουρκία να συνεργαστεί ώστε να διαφυλάξει καλύτερα κι εκείνη τόσο τα ανατολικά της σύνορα όσο και τα σύνορά της με την Ελλάδα; Τι θα κάνουμε τέλος με τις εκατοντάδες χιλιάδες παράνομων μεταναστών που είναι ήδη «μέσα» και με ποιά κριτήρια θα αποφασίσουμε ποιοί θα μείνουν και ποιοί θα απελαθούν;

Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα που πρέπει να μας απασχολούν και όχι το αν έχει η Ελλάδα ηθικό δικαίωμα να παρεμποδίσει την εισροή λαθρομεταναστών στην επικράτειά της χτίζοντας έναν Φράχτη. Η υποκρισία και ο λαϊκισμός σε αυτήν τη χώρα περισσεύουν!
Συνέχεια

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Η τραγωδία του ευρώ


Σε μια εποχή που τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησε το ευρωπαϊκό κοινό νομίσμα γίνονται όλο και περισσότερο εμφανή, έλειπε από τη διεθνή βιβλιογραφία μια εμπεριστατωμένη, φιλελεύθερη κριτική στο ευρώ. Αυτή την ανεκτίμητη υπηρεσία μας προσφέρει, χρησιμοποιώντας τα διδάγματα της "Αυστριακής Σχολής" , ένας νεαρός Γερμανός καθηγητής στο Universidad Rey Juan Carlos της Μαδρίτης, ο Philipp Bagus. Εδώ αξίζει να τονίσουμε πως το Universidad Rey Juan Carlos, έχει εξελιχθεί, κάτω από την καθοδήγηση του καθηγητή Jesus Ηuerta De Soto στο κέντρο των Αυστριακής οικονομικής σκέψης στην Ευρώπη. Μάλιστα , το ισπανικό πανεπιστήμιο φιλοξενεί και σχετικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα, το μοναδικό στο είδος του στη Γηραιά Ήπειρο.

Στο βιβλίο του, ο Bagus ασχολείται με την πρόλευση του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, φωτίζει τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στο εσωτερικό των κρατών που οδήγησαν στην υιοθέτηση του κοινού νομίσματος και καταλήγει πως το ευρώ είναι η ιδανική ευκαιρία για την πραγματοποίηση του σοσιαλιστικού-συγκεντρωτικού οράματος για την Ευρώπη . Για το συγγραφέα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, υπάρχουν δύο αντιτιθέμενα οράματα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Από την μια μεριά, το σοσιαλιστικό όραμα. Με κυριότερους υποστηρικτές τους Γάλλους Ζακ Ντελορ και Φρανσουά Μιτεράν, αυτό το όραμα έχει σαν στόχο την αναπαραγωγή του εθνικού κράτους-πρόνοιας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό το συγκεντρωτικό υπερκράτος, θα διοικείται από "σοφούς" τεχνοκράτες, θα έχει κοινή νομοθεσία και οικονομική πολιτική καθώς και μηχανισμούς αναδιανομής του εισοδήματος. Από την άλλη μεριά, υπάρχει το κλασσικο φιλελευθερο όραμα, που επεξεργάστηκαν κυρίως Καθολικοί Χριστιανοδημοκράτες όπως ο Ρομπερ Σουμαν, ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο Αλτσίντε Ντε Γκάσπερι και βρήκε έκφραση στη Συνθήκη της Ρώμης. Σύμφωνα με αυτό το όραμα, δεν υπάρχει αναγκη για ενα συγκεντρωτικό υπερκράτος, το οποίο μάλιστα για τους φιλελεύθερους θεωρείται απειλή για την ελευθερία . Αντίθετα, κυρίαρχα κράτη θα συνυπάρχουν σε μια Ευρώπη με ανοιχτά σύνορα και ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών,υπηρεσιών και ιδεών. Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται σε όσο δυνατόν πιο αποκεντρωμένο επίπεδο και επειδή οι πολίτες και οι εταιρείες συνήθως ψηφίζουν με τα πόδια τους, οι διαφορετικές φορολογικές πολιτικές των χωρών είναι το πιο αποτελεσματικό εμπόδιο για τις κυβερνήσεις που θέλουν να ασκήσουν πολιτικές υψηλής φορολογίας. Το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνει και ο ανταγωνισμός μεταξύ των νομισμάτων. Κράτη που προσφέρουν πιο σταθερά νομίσματα ασκούν πίεση στα άλλα κράτη για να ασκήσουν πιο υπεύθυνη οικονομική πολιτική.

Για τον Bagus, το ευρώ είναι ένα βήμα προς ένα πανευρωπαϊκό πληθωριστικό νόμισμα που θα ξεφορτωθεί τους περιορισμούς που έβαζαν ο ανταγωνισμός μεταξύ των νομισμάτων και η συντηρητική νομισματική πολιτική της Bundesbank. Μάλιστα, η αποτυχία του ευρώ χρησιμοποιείται από τους Ευρωκράτες σαν ευκαιρία για περαιτέρω εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών-μελών της ΕΕ και για ακόμη περισσότερο συγκεντρωτισμό. Όπως και οι Αυστριακοί οικονομολόγοι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού που επικεντρωνούν την κριτική τους στην εκεί Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) , έτσι και ο Bagus επισημαίνει πως η πολιτική κοινών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) για κράτη με τελείως διαφορετικό επίπεδο αναπτυξης και οικονομικές επιδόσεις ,οδήγησε σε τεχνητά χαμηλά επιτόκια για τις χώρες της περιφέρειας και σε έκρηξη του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού. Η "φούσκα" που δημιουργήθηκε αναπόφευκτα έσκασε και οδήγησε στη σημερινή κρίση.

Τελικά, η τραγωδία του ευρώ δε διαφέρει και πολύ από τη λεγόμενη "τραγωδία των κοινών αγαθών", αφού τα κράτη-μέλη της ΕΕ μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ΕΚΤ για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά τους εις βάρος των χωρών εκείνων που ασκούν συνετή οικονομική πολιτική. Βέβαια, η κριτική του Bagus δεν απαλλάσσει τις κυβερνήσεις από τις ευθύνες τους . Όμως μας παρέχει τα θεωρητικά εργαλεία για να εξηγήσουμε ποιός δημιούργησε τις συνθήκες εκείνες, που επέτρεψαν την πολιτική του υπερδανεισμού και της δημοσιονομικής χαλαρότητας που ακολούθησαν οι μεμονωμένες χώρες, ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια .Και αυτός δεν είναι άλλος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ.

Σε μια χώρα σαν τη δικιά μας, που οι κύριες πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να ξεφύγουν από το ασφυκτικό ευρωλαγνικό consensus, ενώ οι μόνοι που θα μπορούσαν να ασκήσουν σοβαρή κριτική στο ευρώ, οι φιλελεύθεροι, συνεχίζουν να υμνούν τη "σοφία" των σοσιαλιστών Ευρωκρατών, το βιβλίο του Philipp Bagus είναι απαραίτητο για όποιον θέλει να καταλάβει πώς οδηγήθηκαμε στη σημερινή κατάσταση και γιατί η κοινή οικονομική πολιτική δεν θα λύσει τα προβλήματα μας αλλά θα τα κάνει ακόμη χειρότερα. Μάλιστα οι εκτενείς αναφορές του συγγραφέα στην Ελλάδα, κάνουν το βιβλίο του διπλά ενδιαφέρον για μας. Και το πιο ευχάριστο είναι πως μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο online

[Διαβάστε επίσης : "Μήπως ήρθε η ώρα για έναν ελληνικό φιλελεύθερο ευρωσκεπτικισμό;"]
Συνέχεια

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος και οι κοπρίτες του


Οι δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου είναι συχνά εύστοχες. Μερικές φορές έχουν χιούμορ, άλλοτε, είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας και ενίοτε ακραίες και ακραία ηλίθιες. Αλλά συνήθως - και λαμβάνοντας υπ΄οψιν το χαμηλό επίπεδο της ελληνικής πολιτικής τάξης - έχουν τουλάχιστον ψυχαγωγικό ενδιαφέρον. Το πρόβλημα με τις δηλώσεις που κάνει τελευταία είναι ότι για να τις πάρουμε κάπως στα σοβαρά, θα πρέπει να ξεχάσουμε τον πολιτικό βίο του κ. Πάγκαλου.

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος μιλά σαν να βγήκε στην πολιτική σκηνή προσφάτως και επομένως δικαιούται να ομιλεί στην υπάρχουσα κρίση με το ηθικό βάρος νεοεκλεγέντα και εκτός συστήματος βουλευτή.

Η κυβερνητική συμμετοχή Πάγκαλου:

-1982 Υφυπουργός Εμπορίου
-1984 Υφυπουργός Εξωτερικών
-1984-89 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
-1993 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
-1994 Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
-1996-99 Υπουργός Εξωτερικών
-2000 Υπουργός Πολιτισμού
-2009 Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης

Μπορεί να μιλά στον πρώτο πληθυντικό (“μαζί τα φάγαμε” - “Δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους”) ο κ. Πάγκαλος αλλά δεν εμφανίζεται να υπάρχει ίχνος ουσιαστικής αυτοκριτικής. Μοιάζει με απλά μια εξιστόρηση γεγονότων και συνεπειών.

Έχει ποτέ σκεφτεί ο κ. Πάγκαλος αν οι δικές του ευθύνες, ηθικές και πολιτικές, είναι παραπάνω από αυτές του “κοπρίτη” δημόσιου υπαλλήλου που διόρισε για να το ψηφίσει; Και αν ο “κοπρίτης” πρέπει να παραιτηθεί και να βρει παραγωγική δουλεία στο ιδιωτικό τομέα, ο κ. Πάγκαλος τι πρέπει να κάνει;

Η κρίση πάντως δεν φαίνεται να έχει επηρεάσει καθόλου τις κυβερνητικές επιδόσεις του κ. Πάγκαλου, μηδενικές τότε και τώρα. Θυμάστε τίποτα σπουδαίο από την πολυετή θητεία στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ;

Εγώ θυμάμαι δύο γεγονότα από την πολιτική ζωή του Θεόδωρου Πάγκαλου:

Πρώτα την έντονη και μαχητική του υποστήριξη το 93 στους Κολάδες για να μην προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση των λεωφορείων, που δείχνει ότι η δήλωση του ότι «Κανένας πολιτικός δεν είναι τόσο διεφθαρμένος, ώστε να βγαίνει στους δρόμους και να στρατολογεί ψηφοφόρους. Κάθεται στο γραφείο του και διεφθαρμένοι πολίτες πάνε και τον βρίσκουν...», τουλάχιστον δεν ισχύει στην δική του περίπτωση.

Το άλλο γεγονός της πολιτικής ζωής Πάγκαλου, είναι το φιάσκο της υπόθεσης Οτσαλάν, που αν θυμάστε τότε ο κ. Πάγκαλος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο ως “ο μεγάλος τραγουδιστής.” Αυτό το άλλο επεισόδιο της πολιτικής ζωής Πάγκαλου δίνει πιστεύω ένα ιδιαίτερο χρώμα στην δήλωση του ότι οι Έλληνες που έκαναν την επανάσταση ήταν «ένα μάτσο αγράμματων και αδαών χωρικών που μετά βίας μιλούσαν ελληνικά».

Οι αγράμματοι όμως δημιούργησαν μια νέα χώρα. Ο εκ Σορβόνης κ. Πάγκαλος δεν μπορούσε να χειριστεί πολύ πιο απλές υποθέσεις. Όταν η πολιτική αυλαία κλείσει τον κ. Πάγκαλο θα τον θυμόμαστε ως μέλος των κυβερνήσεων που κατέστρεψαν την Ελλάδα, θα θυμόμαστε τα Ίμια και την υπόθεση Οτσαλάν και ενδεχομένως μερικές εξυπνακίστικες ατάκες.
Από τους “αγράμματους” του 21 στους σπουδασμένους του 81, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι θα υπάρξει τόσο μεγάλη παρακμή;
Συνέχεια

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Η ζωή είναι ωραία όταν δουλεύεις για το ΔΝΤ!


Έχουμε ξαναγράψει στο "ΜπλεΜήλο" πως οι γραφειοκράτες των διεθνών οργανισμών δεν διαφέρουν σε νοοτροπία από τους ντόπιους συναδέλφους τους που μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι . Μάλιστα, είναι πιο επιρρεπείς σε σπατάλες και διαφθορά, αφού κινούνται έξω από τα ελεγκτικά πλαίσια του έθνους-κράτους και νιώθουν πως δεν πρέπει να λογοδοτούν σε κανένα. Φυσικά, ο επίδοξος «σωτήρας» της ελληνικής οικονομίας, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αυτοί οι γραφειοκράτες πολυτελείας λοιπόν , με χρήματα των φορολογουμένων ,έχουν την άνεση να γυρίζουν τον κόσμο σε business class, να διαμένουν στα καλύτερα ξενοδοχεία ( ή, όπως στην Ελλάδα, να νοικιάζουν μεζονέτες 220 τμ στη Φιλοθέη ), να παίρνουν τεράστιους αφορολόγητους (!!!) μισθούς και ταυτόχρονα-όσο προκλητικό και αν ακούγεται-να ζητούν από τις κυβερνήσεις την αύξηση της φορολογίας.

Την ίδια ώρα που οι πολίτες των Δυτικών χώρων σφίγγουν το ζωνάρι και οι κυβερνήσεις περικόπτουν τις δαπάνες , η νομενκλατούρα του ΔΝΤ συνεχίζει την dolce vita και εξακολουθεί να ξοδεύει τα χρήματα των φορολογουμένων, σαν να μην υπάρχει αύριο . Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, ο Ντομινικ Στρος-Καν έκρινε πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ανακαινίσει και να αναβαθμίσει τα ,ήδη πολυτελή, κεντρικά γραφεία του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Δεν έχουν περάσει οχτώ χρόνια από τότε που το ΔΝΤ ξόδεψε 150 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή ενός δεύτερου κτιρίου, γιατί το πολυάριθμο ακριβοπληρωμένο προσωπικό δεν χωρούσε πια στο πρώτο. Τελικά, η ζωή είναι ωραία όταν είσαι υπάλληλος του ΔΝΤ!
Συνέχεια

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Η ανεργία και το παράδειγμα της Γερμανίας


Παρά την κίβδηλη αισιοδοξία των κυβερνητικών επιτελείων,είναι περισσότερο από προφανές πως η κρίση βυθίζει τον εργασιακά ενεργό πληθυσμό στο βάλτο της ανεργίας Το ποσοστό των ανέργων προβλέπεται να φτάσει το επίπεδο ρεκόρ του 14,3% για το έτος 2011 , ενώ βουβοί μάρτυρες του δράματος στέκουν τα ξενοίκιαστα μαγαζιά σε κεντρικούς δρόμους των πόλεων και οι ουρές των απελπισμένων έξω από τα γραφεία των ΟΑΕΔ. Μπροστά σε μια τέτοια ολοσχερή καταστροφή, η κυβέρνηση δε δείχνει απλά αμηχανία αλλά μια τρομακτική ανικανότητα να προωθήσει κάποια σαφή μεταρρύθμιση.

Σε μια εποχή που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα λύσεις για τα μακροχρόνια προβλήματα μας, ένα αρκετά χρήσιμο παράδειγμα διεξόδου από την κρίση, προσφέρει η περίπτωση της Γερμανίας: Τη διετία 2003-2005, η κυβέρνηση Σρέντερ, εισήγαγε ένα "πακέτο" φιλελεύθερων οικονομικά μέτρων για την αναμόρφωση των εργασιακών σχέσεων και τη μείωση του περιττού κοινωνικού κόστους. Η περίφημη "Ατζέντα 2010" (όπως ονομάστηκε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα) περιλάμβανε μεταξύ άλλων φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις, δραστικές περικοπές στις εργοδοτικές εισφορές, απελευθέρωση επαγγελμάτων κλπ.

Το αποτέλεσμα είναι σήμερα, η Γερμανία να εμφανίζει ποσοστά ανεργίας μικρότερα από την προ-κρίσης εποχή. Συγκεκριμένα από 9,7% το 2004, η ανεργία της έπεσε στο 6,8% για το 2010! Το δε εργατικό της δυναμικό αυξήθηκε κατά 1% παρά τη γήρανση του εργασιακά ενεργού πληθυσμού της.

Eίναι προφανές ότι η γερμανική "συνταγή" χρωστάει την επιτυχία της στον φιλελεύθερο χαρακτήρα της, που από μόνος του εμπνέει επενδύσεις σε καιρό κρίσης, γιατί απελευθερώνει τον επιχειρηματία από τις δαγκάνες της κρατικής γραφειοκρατίας. Την ίδια στιγμή η ανεργία στη Θεσσαλονίκη πιθανολογείται πως συντομα θα αγγίξει μέχρι και το 30%! Η τραγωδία κορυφώνεται..Αναρωτιέμαι απλά αν θα υπάρξει κάθαρση..
Συνέχεια

Ο πρόεδρος έχει γνώμη για την φοροδιαφυγή


Δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την πρώτη ημέρα του χρόνου:
“…η κοινωνική συνοχή βγαίνει από την πάταξη των αδικημάτων σε βάρος του ελληνικού λαού. Δεν μπορεί να διαφεύγουν αυτοί που πρέπει να πληρώσουν φόρους ... Αυτό είναι απαράδεκτο»
Ο Πρόεδρος εδώ δίνοντας έμφαση στην φοροδιαφυγή σαν τον μεγάλο πρόβλημα του τόπου, ακολουθεί την ρητορική των κρατιστών. Η δήλωση του είναι καθαρά πολιτική.

Θα θέλαμε εδώ την προσοχή του προέδρου σε τρία σημεία:

Πρώτα να θυμίσουμε ότι η θέση του προέδρου της Δημοκρατίας είναι ένα απομεινάρι από την εποχή που η προεδρία της Δημοκρατίας είχε ουσιαστικές αρμοδιότητες. Μετά την αναθεώρηση του 1985 (επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ με Παπούλια υπ.εξ.), ο ρόλος είναι διακοσμητικός και σαν τέτοιος ΔΕΝ δικαιούται να εκφέρει πολιτικές προτιμήσεις ή απόψεις. Εάν σέβεται λοιπόν το σύνταγμα, ο πρόεδρος καλά θα κάνει να περιοριστεί δημόσια στο να ακούει κάλαντα και να παρίσταται σε παρελάσεις. Οποιες πολιτικές απόψεις έχει να τις κρατήσει για τα εγγόνια του.

Επί της ουσίας του σχολίου, η φοροδιαφυγή είναι δυστυχώς διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να την εξουδετερώσει. Όμως ΔΕΝ είναι η φοροδιαφυγή που μας έφερε σε αυτήν την κατάσταση. Το ποσοστό φόρων επί του ΑΕΠ που εισπράττει το ελληνικό κράτος είναι κοντά στον μέσο όρο της ΕΕ γιατί βασικά όσα δεν παίρνει από συγκεκριμένα επαγγέλματα, τα παίρνει από τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Άδικο; Ναι. Υπεύθυνο για την χρεωκοπία της χώρας; ‘Οχι. Υπεύθυνοι για την χρεωκοπία της χώρας είναι οι κρατικές δαπάνες και ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία. Η έμφαση αυτήν την στιγμή στην χίμαιρα της φοροδιαφυγής εξυπηρετεί μόνο τις πολιτικές σκοπιμότητες της αριστεράς, δηλ. την συντήρηση του παρασιτικού κράτους και την προστασία των προνομιούχων κλειστών επαγγελμάτων.

Τέλος, μας προκαλεί απορία ότι αναφέρει την πάταξη της φοροδιαφυγής ένας από τους πρωταγωνιστές της πιο προκλητικής και θρασύτατης φοροδιαφυγής στην ιστορία του τόπου. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, στο “πόθεν έσχες” του Α. Παπανδρέου το 1995, η αγορά και κατασκευή της βίλας του στην Εκάλη (~800 εκατομύριων δραχμών της εποχής σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις), αναφέρεται ότι χρηματοδοτήθηκε από δανεικά φίλων του (!), μεταξύ των οποίων και ο σημερινός προέδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας.

Κύριε πρόεδρε, μην προκαλείτε την τύχη σας.
Συνέχεια

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Η ηθική χρεωκοπία του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας


Το παρακάτω νέο πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων. Οι περισσότεροι το θεώρησαν μια ακόμη χαριτωμένη ειδησούλα , χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία. Και όμως, πρόκειται για την πιο θλιβερή εικόνα της ηθικής παρακμής στην οποία μας έχει οδηγήσει το δυτικοευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας. Στη σοσιαλιστική Ισπανία του "συντρόφου" Χοσε Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο, η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως το επίδομα ύψους 2.500 ευρώ που δίνεται για κάθε νέο μωρό που γεννιέται, καταργείται από τις 1/1/2011. Αμέσως, χιλιάδες μέλλουσες μητέρες ζήτησαν από τους γιατρούς τους την επίσπευση της γέννας τους μέσα στο 2010, ώστε να προλάβουν να εξασφαλίσουν το επίδομα, χωρίς να υπολογίζουν τις προειδοποίησεις των γυναικολόγων πως έτσι βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές των εμβρύων.

Γράφαμε πριν ένα μήνα για τον "homo socialisticus", αυτό το νέο είδος ανθρώπου που δημιούργησε το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος , ύστερα από εξήντα χρόνια εφαρμογής του. Ο "homo socialisticus" είναι εξαρτημένος από το κράτος, παθητικός και χωρίς ίχνος ατομικής ευθύνης. Τώρα βλέπουμε πως το κράτος πρόνοιας μας έχει αποκτηνώσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και η μητρότητα, αυτή η ιερή σχέση της μητέρας με το παιδί της, έχει υποβιβαστεί σε μια απλή χρηματική συναλλαγή, σε ένα μέσο απόσπασης από το κράτος ακόμη μεγαλύτερων επιδόματων. Στη σοσιαλδημοκρατική, "πολιτισμένη" και "κοινωνικά ευαίσθητη" Ευρώπη του 21ου αιώνα, χιλιάδες μητέρες είναι πρόθυμες να βάλουν σε κίνδυνο τις ζωές των αγέννητων παιδιών τους για ένα κρατικό επίδομα 2500 ευρώ. Και δυστυχώς, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι,εθισμένοι σε δεκαετίες μεγάλου κράτους και γενναιόδωρων κοινωνικών προγραμμάτων, έχουμε εξαχρειωθεί σε τέτοιο βαθμό, που όχι μόνο αντιμετωπίζουμε την παραπάνω είδηση σαν κάτι μάλλον φυσιολογικό, αλλά βρέθηκαν και εκατοντάδες επισκέπτες σε ισπανικά διαδικτυακά φόρα που προσφέρθηκαν να δώσουν ...συμβουλές για την πρόκληση πρόωρου τοκετού. [ Για την ιστορία, το επίδομα δεν ήταν ούτε καν αποτελεσματικό. Υιοθετήθηκε τον Ιούλιο του 2007 από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Θαπατέρο για να ενισχυσεί το ποσοστό των γεννήσεων της χώρας. Παρότι, από τότε, έχουν επωφεληθεί περίπου 1,5 εκατομμύρια μητέρες, το 2009 ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε για πρώτη φορά τα τελευταία 10 χρόνια.]

Μπορεί για τα κράτη πρόνοιας της Δυτικής Ευρώπης η οικονομική χρεωκοπία να μην έχει έρθει ακόμη, αλλά σίγουρα η ηθική χρεωκοπία είναι ήδη εδώ.
Συνέχεια

Το τελευταίο πιστόλι στο τραπέζι - πριν από το επόμενο: Ευρωομόλογο


Η ελληνική πολιτική τάξη έχει συνεχώς την ανάγκη να επιδεικνύει τις εφηβικές της ορμές και αφέλεια. Το τελευταίο σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι η εμμονή με το ευρωομόλογο.

-Η ελληνική πολιτική τάξη θέλει πάση θυσία να αποφύγει όλες τις δύσκολες αποφάσεις που οι προηγούμενες επιλογές της έχουν επιβάλλει. Οποιανδήποτε ‘λύση’, όσο απόμακρη και εξωπραγματική και αν είναι, αμέσως υιοθετείται, εφόσον εγγυάται ότι θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε τις κακές συνήθειες της τριακονταετίας.

-Η τελευταία τέτοια λύση είναι το ευρωομόλογο. Μάλλον, πιστεύει η ελληνική πολιτική τάξη ότι οι ηγεσίες της Ευρώπης ψάχνουν εναγωνίως τρόπους να φορτώσουν τα ελληνικά χρέη στους δικούς τους ψηφοφόρους. Και να που η ελληνική πολιτική τάξη τους δίνει τη φόρμουλα.

-Εάν δεν πιστεύει αυτή την πρώτη σοφιστεία, τότε θα πρέπει να θεωρεί ότι τα οφέλη μιας διευρυμένης αγοράς ευρωπαϊκού χρέους θα είναι τόσο κολοσσιαία, όπου θα έχουμε την ευρωπαϊκή πίτα ολόκληρη και τον ελληνικό σκύλο χορτάτο. Μπορεί να υπάρχουν κάποια οφέλη από την έκδοση ευρωομόλογου, αλλά από που προκύπτει ότι μπορεί να καλύψουν τα οικονομικά και πολιτικά κενά της Ευρώπης; Τι είναι αυτό που κάνει την ελληνική πολιτική τάξη να είναι σίγουρη ότι η έκδοση ευρωομόλογου δεν θα συνοδεύεται από νέα μέτρα και από μια σκληρότερη επιτήρηση;

-Για το πόσο σοβαρή είναι η κυβέρνηση, δεν έχει κάποιος παρά να παρακολουθήσει τον τρόπο που προωθεί την συγκεκριμένη ιδέα. Έβαλαν την Βάσω Παπανδρέου επικεφαλή της επιτροπής για τη συγκέντρωση των υπογραφών υπέρ της έκδοσης ευρωομολόγου και συνολικά επιστρατεύουν κυβέρνηση και λοιπούς για τη διαφήμιση.
Σκεφτείτε, αν κάποιος ήθελε να τορπιλίσει την συγκεκριμένη ιδέα, δεν θα προσπαθούσε να της δώσει ελληνικό χρώμα και μάλιστα να βάλει την ελληνική πολιτική τάξη ως μπροστάρηδες; Πως αλλιώς να δελεάσεις τον Γερμανό φορολογούμενο άλλωστε.

Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση προσπαθώντας να δημιουργήσει ελπίδες, να αλλάξει τη συζήτηση και να προωθήσει μια ιδέα αμφίβολης αποτελεσματικότητας, επιλέγει τον πιο αυτοκαταστροφικό τρόπο και ταυτόχρονα εμπλέκει τον ελληνικό λαό σε ένα σχέδιο γεμάτο παγίδες που η ίδια δημιουργεί, και όλα αυτά σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Περίφημα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Εγκαταλειμμένοι στη Ρωσία του Στάλιν


Ακόμη και σήμερα,είκοσι χρόνια μετά την πτώση των καθεστώτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού", η ιδεολογική ασυλία που απολαμβάνει ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός στη χώρα μας, δεν έχει το ανάλογο του σε άλλη χώρα της Δύσης. Πριν ενάμιση χρόνο, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, θυμίζοντας τους αρνητές του Ολοκαυτώματος, αμφισβήτησε τα εγκλήματα του Στάλιν με το παροιμιώδες : «Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το '30 και το '35 για να ξέρουμε τί έγινε;» . Λίγους μήνες πιο πριν, ο πρόεδρος του "ανανεωτικού" «Συνασπισμού» Αλέξης Τσίπρας εξέφραζε το θαυμασμό του για τη … διαχρονική σκέψη του Μάο και δήλωνε , με χαρακτηριστική άνεση , πως ο σκοπός , η πρόθεση του Μεγάλου Τιμονιέρη ήταν καλή! Στο Ευρωκοινοβούλιο ούτε ένας Έλληνας ευρωβουλευτής δεν βρέθηκε να υποστηρίξει το ψήφισμα που καταδίκαζε τα εγκλήματα του κομμουνισμού ενώ ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης και τιμητής των πάντων Μίκης Θεοδωράκης επέκρινε την "ψύχωση" που επικρατεί εναντίον του Στάλιν και δήλωσε πως ο "Πατερούλης" δεν σκότωνε αθώους παρά μόνο τους εχθρούς του. Μέσα σε αυτό το ζοφερό και αποπνιχτικό ιδεολογικό κλίμα, είναι παρήγορο πως τα τελευταία χρόνια, μεταφράζονται και στα ελληνικά κάποια βιβλία που μας βοηθούν να κατανοήσουμε την πραγματική φύση του κομμουνισμού. Mετά τη "Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού" ( Βιβλιοπωλείον της Εστίας) , τον "Μάο" της Γιουνγκ Τσάγκ και του Τζον Χαλλιντεϋ (Βιβλιοπωλείον της Εστίας) και το "Γκούλαγκ" της Αν Απλμπάουμ (Εκδόσεις "Ιωλκός"), αυτό το μήνα κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη, το βραβευμένο "Εγκαταλειμμένοι- Από τη Μεγάλη Ύφεση στα Γκούλαγκ:Eλπίδα και Προδοσία στη Ρωσία του Στάλιν" του ελληνικής καταγωγής συγγραφέα και κινηματογραφιστή Τιμ Τζουλιάδη.

Ο Τζουλιάδης αφηγείται μια ιστορία που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε .Τον καιρό της Μεγάλης Ύφεσης, στις αρχές της δεκαετίας του '30, χιλιάδες Αμερικάνοι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τις ΗΠΑ με προορισμό τη Σοβιετική Ένωση. Κάποιοι από αυτούς ήταν ιδεολόγοι κομμουνιστές. Οι περισσότεροι,όμως, πήραν αυτήν την απόφαση , λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που μάστιζε εκείνη την εποχή τις Η.Π.Α..Έφυγαν με την ελπίδα πως στη νέα τους πατρίδα θα βρουν δουλειές και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, όπως υπόσχοταν άλλωστε η προπαγάνδα της ΕΣΣΔ . Αλλά, η πραγματικότητα που τους περίμενε αποδείχτηκε πολύ διαφορετική. Ο κομμουνιστικός παράδεισος μετατράπηκε σύντομα σε κόλαση. Γρήγορα διαπίστωσαν πως ήταν εγκλωβισμένοι ,αφού οι σοβιετικές αρχές κρατούσαν τα διαβατήρια τους και δεν τους τα επέστρεφαν. Κατά τη διάρκεια του σταλινικού Μεγάλου Τρόμου, οι περισσότεροι από αυτούς τους Αμερικάνους, που πίστεψαν πως στη Σοβιετική Ένωση τους περίμενε ένα καλύτερο μέλλον, εκτέλεστηκαν, φυλακίστηκαν ή κατέληξαν στα γκούλαγκ. Ελάχιστοι γλύτωσαν.

Στο δυνατό και καλογραμμένο βιβλίο του, ο Τζουλιάδης παρακολουθεί τις συγκινητικές ιστορίες αυτών των ανθρώπων.Ταυτόχρονα φωτίζει το πολιτικό κλίμα της εποχής και δείχνει τις ευθύνες διανοούμενων, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, πολιτικών και των λοιπών "προοδευτικών" συνοδοιπόρων του Στάλιν στη Δύση. Διαβάζοντας το βιβλίο, δεν μπορείς να μην εξοργιστείς με την αδιαφορία των αμερικανών διπλωματών στη Μόσχα στις επανειλημμένες εκκλήσεις των εγκλωβισμένων συμπατριωτών τους για βοήθεια. Γι αυτή τη συμπεριφορά δεν ευθύνονταν μόνο οι ψυχροί υπολογισμοί εξωτερικής πολιτικής της αμερικάνικης κυβέρνησης. Στα χρόνια της δεκαετίας του '30 (που μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως "κόκκινη δεκαετία"), το ιδεολογικό κλίμα στις ΗΠΑ του "New Deal" ήταν ιδιαίτερα φιλικό προς το κομμουνιστικό πείραμα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Joseph Davies, προοδευτικός δικηγορός, τυπικό δείγμα "αριστερού των σαλονιών", διορίστηκε πρέσβης στην ΕΣΣΔ από τον πρόεδρο Ρούσβελτ, με σαφείς εντολές να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Την ίδια ώρα που εκατομμύρια πολίτες συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν και ενώ οι πυροβολισμοί και οι κραυγές ακούγονταν τη νύχτα μέχρι και στην κρεβατοκάμαρα του πρέσβη, ο Davies με την πάμπλουτη σύζυγό του , προτιμούσε να περνάει το χρόνο του κάνοντας βόλτες στη Μόσχα με την πανάκριβη λιμουζίνα του, απολαμβάνοντας κρουαζιέρες στη Βαλτική με τη θαλαμηγό του και διοργανώνοντας εντυπωσιακά και πανάκριβα πάρτυ στη μεγαλοπρεπή έπαυλή του. Παγερά αδιάφορος στις εκκλήσεις των απελπισμένων συμπατριωτών του για βοήθεια, ο Davies χαρακτήριζε τον Στάλιν ενα "εξαίρετο, ευθύ (και) σπουδαίο άντρα". Μάλιστα, ο αμερικάνος πρέσβης παρακολούθησε και τις διαβόητες Δίκες της Μόσχας, για τις οποίες κατέληξε πως "οι ομολογίες έφεραν τη σφραγίδα της αξιοπιστίας".

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αμερικάνικη κυβέρνηση συνέχισε την ίδια πολιτική και παρείχε στους συμμάχους, πια, Σοβιετικούς πλοία για πολεμικούς σκοπούς. Το τραγικό ήταν πως αυτά τα πλοία τελικά χρησιμοποιήθηκαν από τη ρωσική κυβέρνηση για να μεταφέρουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες (μεταξύ αυτών και τους Αμερικάνους της ιστορίας μας) σαν σκλάβους σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στον Αρκτικό Κύκλο, όπου σχεδόν όλοι έχασαν τη ζωή τους, λόγω της ασιτίας, της εξαντλητικής δουλειάς, των βασανιστηρίων και των πολικών θερμοκρασιών. Πρόκειται για τα ίδια στρατόπεδα που ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, και εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, Henry A. Wallace , επισκέπτηκε στη μέση του πολέμου. Ο Wallace έμεινε ενθουσιασμένος, θυμίζοντας, όπως επισημαίνει ο Τζουλιάδης, κάποιον που "επισκέπτεται το Άουσβιτς μόνο για να συγχαρεί τα Ες-Ες για τη δουλειά τους".

Με το ιδεολογικό κλίμα στην Ελλάδα να θυμίζει αυτό των ΗΠΑ της δεκαετίας του '30 και με πλήθος προθύμων απολογητών του Στάλιν στην πολιτική και πνευματική ελίτ της χώρας μας , η μετάφραση των "Εγκαταλειμμένων" στα ελληνικά, είναι ένα ακόμη μικρό βήμα στο δύσκολο αγώνα για την αποκάλυψη της πραγματικής φύσης αυτού του απάνθρωπου συστήματος, που στοίχισε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Αξίζει να το διαβάσετε!
Συνέχεια