Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Ίων Δραγούμης : Ο ξεχασμένος φιλελεύθερος


Του Νίκου Γεωργιόπουλου

Αφού οι Ρωμιοί της Καλαμάτας, ας πούμε, από αιώνες τώρα συνήθισαν να κυβερνούν τις τοπικές δουλείες τους μοναχοί τους. Τι έρχεται και ανακατεύεται το κράτος;

Ξέρουν να συμβιβάσουν οι ίδιοι τις μικροδιαφορές τους, ξέρουν να κάνουν τοπικούς δρόμους, μικρά γεφύρια, νεκροταφεία, νοσοκομεία…. Γιατί ανακατεύεται σε αυτά το κράτος; Ποιος το προσκάλεσε;

Αν το κράτος πρέπει να χώνει κι αυτού τη μύτη του, ας επιβλέπει μοναχά.
Ο ελληνικός λαός υποφέρει τρομερά οσάκις λαμβάνει ανάγκην να πλησίαση εις δημόσια γραφεία.

Θα παύσει η στρεβλή αντίληψις ότι όσον αυξάνεις τον αριθμόν των (δημοσίων υπάλληλων) και τον αριθμό των υπηρεσιών τόσον καλυτερεύει και η διοίκησις.

Και όσον μεν αφορά τα δημόσια έργα ιδίως τους δρόμους θα βελτιωθεί η εκτέλεσις και συντήρησις αυτών δια της τοπικής διοικητικής αποκεντρώσεως.

Οι σιδηρόδρομοι να μην ανήκουν κατ’ανάγκην εις το κράτος.

Η κατανομή του φόρου επί του εισοδήματος να είναι αναλογική και ελαφρώς προοδευτική ίνα μην φυγαδεύεται το κεφάλαιον.


Όχι δεν είναι το παραλήρημα ενός ακραίου νεοφιλελευθέρου, ότι και αν σημαίνει η λέξη νεοφιλελεύθερος. Αυτά τα λέει ο κατηγορηθείς ως αντιδραστικός εθνικιστής Ιών Δραγούμης στα έργα του «Στρατός και άλλα» καθώς και στους Πολιτικούς και Προγραμματικούς στοχασμούς του. Ο Δραγούμης μια τραγική φυσιογνωμία, θύμα των Βενιζελικών τραμπούκων αποτελεί μια παραγνωρισμένη πολιτική προσωπικότητα του αιώνα. Οπαδός της δημοτικής γλώσσας και του κοινοτικού συστήματος διοίκησης είναι ίσως ο μοναδικός ξεκάθαρος εκπρόσωπος του οικονομικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα τον όποιο σνομπάρουν οι υποτίθεται έλληνες φιλελεύθεροι. Ο Μακρής για παράδειγμα στο έργο του περί φιλελευθερισμού αφιερώνει σελίδες στον Βενιζέλο χωρίς να γνωρίζει τίποτα από τις πραγματικά φιλελεύθερες ιδέες του Δραγούμη.

Ο Δραγούμης κινητοποιεί την σκέψη του από το ελληνικό κοινοτικό σύστημα. Οι κοινότητες με την αποκέντρωση τους και τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των μελών τους μπόρεσαν για αιώνες να υποκαταστήσουν το κοινωνικό κράτος των δυτικών κοινωνιών μέσω των ιδιωτικών συμβάσεων των μελών τους. Η αλληλασφάλιση της εσοδείας, τα δημοτικά έργα, η φύλαξη των παιδιών ήταν αποτελέσματα των μικροσχέσεων των κατοίκων κοινοτήτων και όχι εκ των άνω επιβαλλόμενες. Σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος που απαιτεί φορολογία για να υποκαταστήσει τις λειτουργιές της οικογενείας και της γειτονιάς, το κοινοτικό σύστημα απαιτούσε δυνατούς οικογενειακούς και κοινοτικούς δεσμούς για να εφαρμόζονται οι ιδιωτικές συμβάσεις. Ο Δραγούμης πέραν της εργαλειακής λειτουργιάς της κοινότητας έβλεπε πως οι δεσμοί αυτοί δημιουργούσαν Πολιτισμό. Αντίπαλος του μεγάλου κράτους, ο Δραγούμης επιθυμούσε την απόδοση ολοένα και περισσότερων ευθυνών στις κοινότητες ώστε να μειωθεί η γραφειοκρατία και το ρουσφέτι αφού τα σφάλματα και τα οφέλη των πολιτικών αποφάσεων θα τα υφίσταντο αποκλειστικά οι κάτοικοι των κοινοτήτων

Ο εθνικισμός του Δραγούμη ποτέ δεν βασίστηκε σε αιματολογικά κριτήρια. Ο σκοπός του έθνους κράτους ήταν η δημιουργία Πολιτισμού για εκείνον. Επιπρόσθετα πέραν του πολιτισμικού περιεχομένου του εθνικού κράτους, η επέκταση του, έχει καθαρά οικονομικούς λογούς.

Όσοι περισσότεροι από τους έξω Έλληνες γίνουν μέσα Έλληνες τόσο καλυτέρα θα μπορέσουν να σιαχτούν τα οικονομικά του κράτους.

Έτσι ο Δραγούμης δικαιολογεί τον εθνικισμό του πάνω σε οικονομικά κριτήρια αλλά και σε ευρύτερα πολιτιστικά. Διατηρεί τον ρεαλισμό του οικονομολόγου με τον ιδεαλισμό του καλλιτέχνη. Ο ρεαλισμός του Δραγούμη περά από γεωοικονομικός είναι και γεωστρατηγικος. Αντιλαμβανόμενος την αδυναμία της εκπλήρωσης της Μεγάλης Ιδέας, δήλωνε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς θα μείνει Μαρμαρωμένος για πάντα, ενώ προωθούσε την ιδέα της εξάπλωσης του κράτους στα νησιά και στην Θράκη εκεί δηλαδή που πίστευε πως ήταν εντός των δυνατοτήτων του Ελληνικού κράτους. Κάτι για το όποιο επιβεβαιώθηκε μετά θάνατον

Κοινωνικά ο Δραγούμης υπήρξε συντηρητικός, ειδικά με τις γυναίκες τις οποίες στηλίτευε για τα πλούσια φουστάνια και κύπελλα που φορούσαν, ενώ ο ίδιος δεν θεωρούσε ιδανικό την επέκταση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Για τον Δραγούμη η παραμονή του κόσμου στις κοινότητες ήταν το πιο σημαντικό πράγμα γιατί εκεί η λαϊκή ψυχή παράγει τον λαϊκό πολιτισμό μαζί με την δημοτική γλωσσά. Ο κοινωνικός συντηρητισμός του Δραγούμη σε συνδυασμό με τον οικονομικό του φιλελευθερισμό, θέτει τον Δραγούμη ως έναν ιδιότυπο Έλληνα προπομπό του Ρηγκανισμού και του Θατσερισμού.

Σίγουρα αν η Ελληνική συντηρητική παράταξη δεν ασχολιόταν με ντιντήδες θα είχε ανακαλύψει τον ιδεολογικό της πατερά στα έργα του Δραγούμη. Οι Έλληνες φιλελεύθεροι από την άλλη αντί να βαυκαλίζονται με τον ψευδό φιλελευθερισμό του Βενιζέλου, ναι αυτού με τις πολιτικές εξορίες, τους μεγαλοϊδεατισμούς, τις εκτελέσεις των πολιτικών αντιπάλων, τα κινήματα (πολικά ορθή λέξη αντί της Χούντας), θα ανακάλυπταν έναν διανοητή ο όποιος συνδυάζει την λαϊκότητα με τον φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό της χώρας.

Συνδεδεμένος με τις μεγάλες αστικές οικογένειες της εποχής όπως τους Μελάδες, σεμνός και ερωτιάρης κατά τον Οδυσσέα Ελύτη, θα εμπλακεί σε ερωτικό σκάνδαλο με την Πηνελόπη Δέλτα για το όποιο λέγεται πως ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης διέταξε την δολοφονία του. Αντίπαλος του Βενιζέλου, δολοφονείται από τους Βιενέζικους τραμπούκους του Γρυπάρη πηγαίνοντας να εκδώσει άρθρο που καταδίκαζε την απόπειρα δολοφονίας του ιδίου του Βενιζέλου.


Συνέχεια

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Απόστολος Γκλέτσος, τσάμπα μάγκας.


Τελικά η μεταπολίτευση τα διέβρωσε όλα. Έχει κανείς την αίσθηση ότι ακόμα και η κλασσική ελληνική μαγκιά έχει χάσει την αξία της. Βέβαια το τελειωτικό κτύπημα θα πρέπει να ήρθε τις προηγούμενες μέρες, όταν ο Απόστολος Γκλέτσος αποφάσισε να υποδυθεί τον αγανακτισμένο πολίτη.

Δεν είχα παρακολουθήσει με μεγάλη προσοχή την προηγούμενη καριέρα του κ. Γκλέτσου ως ηθοποιού. Από όσα είχα δει, ο κ. Γκλέτσος, όπως κάθε άλλος μέτριος ηθοποιός, μπορούσε να υποδυθεί μόνο τον ευατό του. Τα σκηνικά άλλαζαν, τα λόγια, τα ονόματα, οι τοποθεσίες, αλλά πάντα βλέπαμε το ίδιο χαρακτήρα μπροστά μας, τον Απόστολο Γκλέτσο.

Αλλά φαίνεται ότι κάποτε, όταν οι μούσες είδαν και απόειδαν, χρησιμοποίησαν τις θεϊκές τους δυνάμεις για να σπρώξουν τον κ. Γκλέτσο σε ένα τομέα που ήταν έτσι και αλλιώς χαμένος από χέρι: την πολιτική. Στην λέσχη των ατάλαντων ένας ακόμα δεν πειράζει.

Αλλά ο κ. Γκλέτσος αναλαμβάνοντας τα δημαρχιακά του καθήκοντα αποφάσισε να διατηρήσει την επιδερμική του σχέση με το δράμα. Έτσι το sex symbol ανέβηκε στο τρακτέρ και άνοιξε το δρόμο προς το τσάμπα.

Εδώ όμως βρίσκεται και το πρόβλημα με την υποτιμημένη ελληνική μαγκιά. Η μαγκιά συνδέεται με την ανάληψη ρίσκου και συνεπειών. Αυτό το απαραίτητο συστατικό της μαγκιάς λείπει από την μαγκιά Γκλέτσου. Όπως κάθε άλλος νεοέλληνας μάγκας, ο κ. Γκλέτσος, έκανε το μαλιφίτσι του εκ του ασφαλούς. Σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα ο κ. Γκλέτσος τώρα θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση, ίσως και μερικά χρόνια στην στενή, όπου θα είχε επιτέλους το χρόνο να γυμνάσει το υποκριτικό του ταλέντο - αν υπάρχει.

Αλλά όπως οι απεργοί μας που πληρώνονται τις μέρες της απεργίας, ή τη μαθητιώσα νεολαία που πετροβολούσε αστυνομικά τμήματα το 2008 υπό το βλέμμα και την προστασία της αστυνομίας, ο κ. Γκλέτσος έχει ελάχιστα να φοβηθεί. Ίσως ένα πρόστιμο, ίσως ποινή με αναβολή και όλα τα σχετικά του απαράδεκτα ανεκτικού στην παραβατικότητα και το έγκλημα ελληνικού συστήματος δικαιοσύνης.

Πάντως το όλο εγχείρημα έχει φιλοσοφική συνοχή: ο τσάμπα μάγκας θέλει τσάμπα δρόμους.

Παρεμπιπτόντως, ο κ. Γκλέτσος λέει ότι η Ελλάδα είναι μια υπό κατοχή χώρα. Τώρα που είναι δήμαρχος και ο μισθός του πληρώνεται από τις κατοχικές δυνάμεις, να υποθέσουμε ότι ταυτόχρονα είναι και γερμανοτσολιάς;
Συνέχεια

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Θυμάστε την χρυσή εποχή Σηµίτη; (ούτε και εμείς)


Υπάρχει η εντύπωση σε ορισμένους ότι η εποχή Σημίτη ήταν μια περίοδος προόδου και εκσυχρονισμού της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Όλα θα ήταν πολύ καλύτερα αν οι πολιτικές εκείνης της περιόδου είχαν συνεχιστεί και επί Κώστα Καραμανλή. Η παραπάνω άποψη είναι ένας ακόμα νεοελληνικός μύθος.

Συγκρίνετε δύο διαπιστώσεις/περιγραφές:

“Να ψάξουμε, δηλαδή, πώς κι από την Ελλάδα του Σηµίτη, µε ευρωπαϊκό παράστηµα και 4%-5% ανάπτυξη τον χρόνο, καταντήσαµε ζήτουλες της οικουµένης και υπήκοοι µιας τρόικας. Πώς συµβαίνει και κάθε φορά που αυτή η χώρα σηκώνει λίγο το κεφάλι, δίνει µια και χύνει µόνη της την καρδάρα µε το γάλα.”


η άλλη:

“Η οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμό άνω του 4% ετησίως. Ο τουρισμός πάει για ένα χρόνο ρεκόρ, ενώ αναμένονται περισσότερα από 16 εκατ. επισκέπτες. Η ανεργία μειώθηκε κατά την έναρξη της τουριστικής περιόδου σε 7,7%, το χαμηλότερο ποσοστό τα τελευταία χρόνια.”


Το πρώτο σχόλιο είναι μια παράγραφος από άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στα Νέα αυτή την εβδομάδα. Η άλλη είναι από άρθρο του Economist τον Σεπτέμβρη του 2007 για την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, που όπως μαθαίνουμε από τον έγκριτο Economist, o “πανούργος” κ. Αλογοσκούφης “έβαλε τα δημόσια οικονομικά σε τάξη.”

Δύο παρόμοιες διαπιστώσεις, που αφορούν δύο διαφορετικές περιόδους(Σημίτη/Καραμανλή), αλλά που δυστυχώς περιγράφουν το ίδιο οικονομικό και πολιτικό μοντέλο και δίνουν μια πολύ ανακριβή για την εποχή εντύπωση.

Μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον Κώστα Καραμανλή για πολλά, αλλά όχι για αλλαγή οικονομικού μοντέλου κατά την περίοδο διακυβέρνησης του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο κ. Καραμανλής ενίσχυσε/αύξησε τον παραλογισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική οικονομία, αλλά δεν έκανε καμία ποιοτική αλλαγή σε οποιανδήποτε κατεύθυνση.

Ο κ. Καραμανλής παρέδωσε ότι είχε παραλάβει: μια κρατικοδίαιτη οικονομία εξαρτημένη από τον φτηνό δανεισμό και τα ευρωπαϊκά κονδύλια, καθώς επίσης και την απίστευτη διεθνή άγνοια για τα οικονομικά της Ελλάδας (βλ. Economist, Moody’s, κ.α.).

“Αυτή είναι η Ελλάδα,” για να χρησιμοποιήσουμε μια γνωστή ρήση του κ Σημίτη, που οδηγήθηκε στην καταστροφή. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, οι γέφυρες και οι δρόμοι, τα νέα νοσοκομεία, λεωφορεία, και ότι άλλο φανταστεί ο νους, εδραίωσαν μια ψευδαίσθηση εκσυχρονισμού. Μπαίναμε στο Μετρό (πληρωμένο με Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις) για να πάμε σε ένα νέο εμπορικό κέντρο (στηριζόμενο στη ζήτηση που δημιουργούσε ο φτηνός δανεισμός) και νομίζαμε ότι γίναμε Ευρώπη.

Μια οικονομία που και τότε, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του κ. Πρετεντέρη, ήταν “ζήτουλας της οικουµένης” μόνο που τότε απλά δεν μας ενδιέφερε το θέμα. Είχαμε βρει την μαγική λύση να καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε. Περίοδος πολλαπλών ψευδαισθήσεων σίγουρα, αλλά επ' ουδενί χρυσή εποχή.
Συνέχεια

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Ο ελληνικός Τύπος πάει ... Αριζόνα



Με αφορμή την τραγωδία στην Αριζόνα, ο ελληνικός Τύπος ασχολείται ξανά με την αμερικάνικη πολιτική σκηνή, τα Tea Parties και τη Σάρα Πέιλιν, και, όπως είχαμε προβλέψει δίνει για μια ακόμη φορά ρεσιταλ μονομέρειας, προκαταλήψεων και αριστερής μεροληψίας.

Ας αρχίσουμε με τη "ναυαρχίδα" του αριστερού θολοπροοδευτισμού, την αγαπημένη όλων μας "Ελευθεροτυπία". Αν τη Δευτέρα το πρωί, πέρναγες από το περίπτερο της γειτονιάς σου και στεκόσουν να διαβάσεις το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας , θα σχημάτιζες την εντύπωση πως η Σάρα Πέιλιν ,σε ρόλο νέου Δον Κορλεόνε, έχει έτοιμα συμβόλαια θανάτου για την εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων : "Στόχος από ακροδεξιούς η Αμερικανίδα - Στη Λίστα Πεϊλιν", έγραφε με μαύρα γράμματα η "Ελευθεροτυπία" και συνεχίζε : "Στην επιθετική μπροσούρα των ακροδεξιών της Σάρας Πέιλιν ήταν η Δημοκρατική βουλευτής των ΗΠΑ, Γκάμπριελ Γκίφορντς που βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση με μια σφαίρα στο κεφάλι,μετά την προχθεσινή επίθεση δολοφονίας της στην Αριζόνα." Στις μέσα σελίδες, η εφημερίδα συνεχίζει στον ίδιο τόνο για τις υποτιθέμενες ευθύνες της Πέιλιν και των Tea Parties . Μόνο σε ένα σημείο του ρεπορταζ , ο πολύ προσεκτικός αναγνώστης μπορούσε να διαβάσει πως σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της οργάνωσης Southern Poverty Law Center που καταγράφει τις ομάδες μίσους και τους εξτρεμιστές , Μαρκ Πότοκ, τα βίντεό που είχε αναρτήσει ο δράστης στο youtube και στο myspace δεν παραπέμπουν σε κάποια συνεκτική πολιτική ιδεολογία.Και εκεί ,ίσως θα μπορούσε, αν έχει ακόμη καθαρό μυαλό από τη συνεχή και μακροχρόνια αριστερόστροφη πλύση εγκεφάλου που μας κάνει ο ελληνικός Τύπος , να αναρωτηθεί: Πώς άραγε συμβιβάζεται το γεγονός πως ο δράστης δεν είχε συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία με τη σιγουριά με την οποία η "Ελευθεροτυπία" απέδωσε την ευθύνη της επίθεσης στη ρητορική των "Tea Parties";

Την επόμενη μέρα όμως,στο ρεπορταζ του ανταποκριτή της "Ελευθεροτυπίας" στις ΗΠΑ, Θανάση Τσίτσα , μαθαίνουμε πως ο πιο πιθανός λόγος του μακελειού ήταν, όχι τα πύρινα κηρύγματα της Πέιλιν, αλλά ο θυμός του δράστη από την απάντηση που του είχε δώσει η Γκίφορντς σε μια συγκέντρωσή της το 2007. Και συνεχίζει ο κ. Τσίτσας : "Η αρχική εκτίμηση ότι ο δράστης είχε πολιτικά κίνητρα -εκτίμηση που πριμοδοτήθηκε από το γεγονός ότι το συντηρητικό πολιτικό κίνημα Tea Party και η Σάρα Πέιλιν την είχαν στοχοποιήσει πολιτικά, εξαιτίας του γεγονότος ότι ψήφισε το νομοσχέδιο Υγείας- φαίνεται ότι αποδυναμώνεται." Έτσι απλά, μέσα σε 24 ώρες η εφημερίδα κάνει στροφή 180 μοιρών. Kαι φυσικά η "έγκυρη" φυλλάδα δεν νιώθει καμιά ανάγκη να απολογηθεί για το ότι μόλις την προηγούμενη ημέρα βιάστηκε χωρίς κανένα στοιχείο να αποδώσει την ηθική ευθύνη των δολοφονιών σε λάθος ανθρώπους, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Και αν η "Ελευθεροτυπία" μετρίασε τη σιγουριά και τη ρητορική της , έστω και στα μουλωχτά , στα "Νεα" του κ. Ψυχάρη, δεν φαίνεται να έχουν τέτοιες ευαισθησίες. Η αλήθεια και τα γεγονότα, προφανώς, δεν έχουν καμία αξία για τα έντυπα του ΔΟΛ. Τη Δευτέρα, οι συντάκτες του σχετικού ρεπορταζ έχουν ήδη δικάσει τους ενόχους και έχουν βγάλει και την ετυμηγορία : "Μέσα στο κλίµα έντονης πόλωσης που δηµιούργησε η άνοδος του συντηρητικού κινήµατος Τσάι Πάρτι», φαίνεται ότι η «τοξική ρητορική του µίσους, του θυµού και της πικρίας» µπορεί να οπλίσει το χέρι ενός τρελού." Την επόμενη ημέρα το ρεπορταζ είναι λιγότερο ξεκάθαρο και κατηγορηματικό. Μπορεί το κίνητρο της επίθεσης να μην έχει γίνει ακόµα γνωστό, όπως παραδέχεται η εφημερίδα, όμως παρ'όλα αυτό είναι βέβαιο πως ευθύνεται η ρητορική , γενικά, της Ακροδεξιάς. Και την Τετάρτη και ενώ κανένα καινούργιο στοιχείο δεν συνδέει το δράστη με τα Tea Parties, τα "Νέα" επανέρχονται δριμύτερα στην αγαπημένη τακτική που τόσο κολακεύει την αυταρέσκεια των "προοδευτικών" τους αναγνωστών : Για όλα φταίει η εξτρεμιστική ρητορική των Tea Parties και της Σάρα Πέιλιν (η οποία πια για τον Έλληνα αναγνώστη, ύστερα απ'όσα έχει διαβάσει στον ελληνικό Τύπο, φαντάζει σαν η σύγχρονη θηλυκή μετενσάρκωση του Αδόλφου Χιτλερ)! Στο άρθρο της εφημερίδας, μαθαίνουμε , παρεπιπτόντως, πως η πλειοψηφία των Αμερικάνων μάλλον δεν συμμερίζεται και τόσο τις βεβαιότητες του ΔΟΛ. Γκάλοπ του CBS δείχνει πως το 57% των Αµερικανών θεωρεί ότι ο "εξτρεμιστικός πολιτικός λόγος" δεν είχε σχέση με την επίθεση ενώ μόλις 32% πιστεύει πως είχε. Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με τα "Νέα" βρίσκονται ,φυσικά, και τα ρεπορταζ του ,ηλεκτρονικού πια, "Βήματος" ( εδώ και εδώ)

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι καλύτερα στις ,υποτιθέμενα, κεντροδεξιές εφημερίδες. Η "Καθημερινή" επιλέγει να ρίξει τις ευθύνες για την τραγωδία στην ελεύθερη οπλοκατοχή (αποψη με την οποία το ίδιο το θύμα δε θα συμφωνούσε καθόλου), αλλά το άρθρο του Αθανάσιου Έλλις βιάζεται να τα βάλει με τη "διχαστική πολιτική ρητορική" των "ακραίων υπερσυντηρητικών δυνάμεων" του Tea Party . Την Τετάρτη ,το σχετικό ρεπορταζ της εφημερίδας είναι σε πιο ουδέτερο ύφος . Αναρωτιέμαι , αν η έλλειψη στοιχείων που να επιβεβαιώνουν τη θέση του , θα κάνει τον Αθανάσιο Έλλις να γράψει νέο άρθρο που να ανασκευάζει το προηγούμενο, αλλά μάλλον είμαι υπεραισιόδοξος για την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία των Ελλήνων δημοσιογράφων.

Το κοινό στοιχείο σε όλα τα ρεπορταζ των ελληνικών εφημερίδων που ασχολήθηκαν με την τραγωδία στην Αριζόνα ήταν η δαιμονοποίηση των Tea Parties ("ακροδεξιά", "υπερσυντηρητικά") και η παντελής έλλειψη αναφοράς στις απόψεις που εξέφρασε η αμερικάνικη Δεξιά για το γεγονός . Δεν είδαμε καμιά εφημερίδα να αναφέρει πως και η αμερικάνικη Αριστερά έχει καταφύγει ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, στον εμπρηστικό πολιτικό λόγο αλλά ακόμη και σε βίαιες πράξεις ( διαβάστε την εξαντλητική λίστα της γνωστής μπλόγκερ Michelle Malkin). Δεν είδαμε πουθενά τον προβληματισμό για τους κινδύνους που θέτει στην ελευθερία του λόγου , αυτή η χοντροκομμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί όποιος χρησιμοποιεί μια ,έστω έντονη, αντικυβερνητική ρητορική , ως ηθικός αυτουργός του μακελειού στην Αριζόνα. Επίσης, η απουσία συνεκτικής ιδεολογίας του δράστη αναφέρεται σαν ένα γεγονός χωρίς σημασία , που δεν αλλάζει την "δίκαιη" ετυμηγορία των εγχώριων εφημερίδων . Αν ο Έλληνας αναγνώστης βάσιζε την ενημέρωσή του μόνο στον ελληνικό Τύπο, θα έμενε, γι άλλη μια φορά, με την εντύπωση πως η άποψη της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος είναι η μία και μοναδική αλήθεια.

Αν πραγματι ο δράστης είχε επηρεαστεί από τη ρητορική των Tea Parties, αυτή η θεωρία της Αριστεράς και των ελληνικών εφημερίδων πως η ευθύνη για το μακελειό ανήκει στην αμερικάνικη Δεξιά, θα είχε τόση αξία όσο και τα ασυνάρτητα κηρύγματα που κάνουν, κατά καιρούς, κάποιες θέουσες πως, τάχα, η μουσική χέβι μεταλ και τα video games κάνoυν τα παιδιά μας δολοφόνους! Το να επιμένει όμως ο ελληνικός Τύπος σε αυτή τη θεωρία , αν και μέχρι τώρα δεν υπάρχουν ούτε καν ενδείξεις αυτής της επιρροής , δείχνει πως η στάση του κινείται ξεκάθαρα στα όρια της πιο ξεδιάντροπης πολιτικής προπαγάνδας και μεροληψίας.

[Για τις αριστερόστροφες προκαταλήψεις του ελληνικού Τύπου κάθε φορά που ασχολείται με την αμερικάνικη πολιτική σκηνή, διαβάστε εδώ, εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Ο λυρισμός του Παύλου Τσίμα, η νοσταλγική διάθεση της Όλγας Τρέμη και το καρνέ επιταγών της Μέρκελ


Πρέπει να με πιάνουν κάποιες κρίσεις...μαζοχισμού , πότε,πότε , αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μου αρέσει τόσο να παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων του Mega Channel ή να διαβάζω "Ελευθεροτυπία", μόνο και μόνο για να μου ανεβαίνει ,στο τέλος, το αίμα στο κεφάλι. Άβυσσος η ψυχή του άνθρωπου. Χθές, λοιπόν, που παρακολουθούσα το αγαπημένο μου δελτίο ειδήσεων, η γνωστή δημοσιογραφική παρέα του "Μεγάλου Καναλιού" είχε πιάσει ψιλή κουβεντούλα για την αντίδραση της Ευρώπης στην οικονομική κρίση.

Ο Παύλος Τσίμας, μόνιμος έκφραστης της "αξιοσέβαστης" σοσιαλδημοκρατικής ορθοδοξίας, διατύπωσε, πάντα με το γνωστό λυρισμό που διακρίνει κάθε πρώην αριστερό, την άποψη πως "οι αγορές δεν θα ήταν λύκοι, αν οι Ευρωπαίοι ηγετες δεν φέρονταν σαν πρόβατα και ήταν σε θέση να κάνουν το σωστό." Φυσικά, το σωστό κατά τον Παύλο Τσίμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κλασσική συνταγή της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών : α) κανόνες στις αγορές χρήματος β) έκδοση ευρωομόλογου και γ) κοινή οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε εκείνο το σημείο όμως, ο Γιάννης Πρετεντέρης έκανε, παραδόξως, μια καλή παρατήρηση . Αφού υπενθύμισε πως οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δανειστούν το τεράστιο ποσό των δύο τρισεκατομμυρίων ευρώ μέσα στο 2011, αναρωτήθηκε : "Τί να κάνουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ; Να βγάλει η Μέρκελ το καρνέ των επιταγών και να πληρώσει τα χρέη όλων;".

Παρότι, οι άλλοι συνομιλητές απάντησαν με ένα ξέπνοο και διόλου πειστικό όχι, κάτι μου λέει πως αν έλεγαν αυτό που πραγματικά σκέφτονταν, η απάντηση θα ήταν ένα μεγάλο "Ναι"!"Ναι, θέλουμε η Μέρκελ να βγάλει το καρνέ των επιταγών και να ξηλωθεί τώρα!" Γιατί, αν πάρεις τις μεγαλόπνοοες φράσεις περί "νέων ευρωπαϊκών μηχανισμών", "εμβάθυνσης της ενοποίησης" και "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" που ξεστομίζει συνέχεια τελευταία ο ελληνικός πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος και τις ξεγυμνώσεις από τα πομπώδη λεκτικά στολίδια,το φιλοευρωπαϊκό περιτύλιγμα και το κεϋνσιανό λούστρο, δεν μένει τίποτε άλλο, παρά ο μύχιος πόθος και η μόνιμη αγωνία των ντόπιων ελίτ, από τον καιρό της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα : Πώς θα φορτώσουμε το χρέος μας στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, για να συνεχίσουμε την ανέμελη σοσιαλιστική μας ντόλτσε βίτα.

Η συζήτηση τελείωσε με την Όλγα Τρέμη να αναπολεί νοσταλγικά το χρυσό παρελθόν της Ευρώπης : "Αν ήταν ο Κολ και ο Μιτεράν θα τα αντιμετώπιζαν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η Ευρώπη έζησε λαμπρές εποχές με άλλου τύπου ηγέτες". Συμπτωματικά, η χρυσή εποχή της Ευρώπης που νοσταλγεί η Όλγα Τρέμη συμπίπτει με τα χρόνια που στη χώρα μας εισέρρεαν τα δισεκατομμύρια των πακέτων της Ε.Ε. και πολιτικοί, καναλάρχες, μεγαλοδημοσιογράφοι, εργολάβοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις έκαναν πάρτυ με τα χρήματα των άτυχων Ευρωπαίων φορολογουμένων.

[Δείτε ολόκληρη τη συζήτηση εδώ, από το 17:25 μέχρι 21:05. Διαβάστε τις αναρτήσεις του ΜπλεΜήλου για τα ευρωομόλογα, την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης και τα ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης]
Συνέχεια

Ποιός φοβάται την δραχμή;


Εντυπωσιάζει η αρνητική αντίδραση που προκαλεί σε συζητήσεις κάθε αναφορά για επιστροφή στην δραχμή. Και όμως, δεδομένων των αναγκών της ελληνικής οικονομίας, τα πλεονεκτήματα της υιοθέτησης εθνικού νομίσματος θα έπρεπε να είναι προφανή. Καταρχάς, το μεγάλο πρόβλημα της πραγματικής υπερτίμησης των τελευταίων χρόνων θα μπορούσε να λυθεί με μια άμεση υποτίμηση του εθνικού νομίσματος (παρόμοια με την αγγλική λίρα που από GBP/USD 2.1 πριν την κρίση είναι τώρα στο 1.55). Αντίθετα, ελλείψει αυτής της δυνατότητας, σαν χώρα έχουμε μπροστά μας 5-10 χρόνια ύφεσης και αποπληθωρισμού , δηλ. μια γενιά ελλήνων χαμένη.
Μετά, οι ασύμμετροι οικονομικοί κύκλοι μεταξύ των χωρών στην ΕΕ σημαίνει ότι τα επιτόκια που θέτει η ΕΚΤ δεν είναι βέλτιστα για όλους. Η ανεξαρτησία μονεταριστικής πολιτικής που προσφέρει το εθνικό νόμισμα θα μας προσφέρει χαμηλά επιτόκια τώρα που τα χρειαζόμαστε

Οι αντιρρήσεις είναι πολλές και μπορουν να συνοψισθούν στα παρακάτω:
- «Με το εθνικό νόμισμα θα αναγκαστούμε να πληρώνουμε υψηλότερα επιτόκια». Τα χαμηλά επιτόκια της τελευταίας 15ετίας επέτρεψαν στους λαϊκιστές πολιτικούς μας να ξοδεύουν σαν μεθυσμένοι γιγαντώνοντας το δημόσιο και γεμίζοντας την χώρα άχρηστα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το πάρτυ τελείωσε όμως και ακόμα και με το ευρώ κανείς δεν μας εμπιστεύεται και το spread που ζητάει η αγορά αντανακλά την πραγματική κατάσταση της χώρας. Τα υψηλά επιτόκια που πράγματι θα πληρώνουμε την αρχική περίοδο με εθνικό νόμισμα, θα είναι μοχλός πειθαρχίας για τα δημοσιονομικά μας. Τα χαμηλά επιτόκια κερδίζονται με συντηρητική διαχείριση, δεν χαρίζονται -τουλάχιστον όχι μόνιμα.
- «Το εθνικό νόμισμα θα μας οδηγήσει πίσω στην εποχή των συνεχών υποτιμήσεων και υψηλού πληθωρισμού». Λάθος. Οι συνεχείς υποτιμήσεις είναι κυρίως αποτέλεσμα ελλείματος στο εμπορικό ισοζύγιο. Η υιόθετηση του ευρώ, έκρυψε το πρόβλημα, αλλά αυτό επανήλθε μετά από λίγα χρόνια σαν έκρηξη δανεισμού και ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας. Σε κάθε περίπτωση, πολλές χώρες με εθνικά νομίσματα πηγαίνουν μια χαρά, από την Ιαπωνία, την Αγγλία, την γείτονα Τουρκία. Ακόμα και εμείς με την δραχμή μας ευημερούσαμε μέχρι την έλευση του κρατισμού και των ελλειμμάτων την δεκαετία του 80.
- «Το εθνικό νόμισμα θα είναι πιο ευάλωτο σε κερδοσκοπικά παιχνίδια και πιέσεις της αγοράς». Εδώ πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα «κερδοσκοπικά παιχνίδια» δεν είναι τίποτα άλλο παρά επενδυτές που πιστεύουν ότι η τιμή ενός ομολόγου ή νομίσματος δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι, συνήθως λόγω κρατικού παρεμβατισμού. Εάν λοιπόν η ισοτιμία του εθνικού νομίσματος δεν χειραγωγείται από την κυβέρνηση, δεν έχουμε να φοβηθούμε καμία διόρθωση από την αγορά (1).
- «Η άμεση υποτίμηση του εθνικού νομίσματος θα μεγαλώσει το χρέος». Όχι απαραίτητα. Το χρέος μπορεί στο πλαίσιο μιας αναδιάρθρωσης να μετατραπεί στο νέο εθνικό νόμισμα.

Δέχομαι ότι υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα για την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, το οποίο όμως λίγο αναφέρεται. Αυτό είναι η επιχειρησιακή δυσκολία ενός τέτοιου εγχειρήματος. Η έλλειψη πλαισίου εξόδου από το ευρώ θα μπορούσε να ξεπεραστεί με την πολιτική βούληση των μελών. Αυτό που θα ήτανε όμως σχεδόν ανυπέρβλητο είναι ότι η δημόσια συζήτηση και προετοιμασία για ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα προκαλούσε πανικό στην τραπεζική αγορά και όλοι οι καταθέτες θα τρέχανε να σηκώσουν όλες τις αποταμιεύσεις τους, οδηγώντας το σύστημα σε κατάρρευση.

Εκτός όμως από το επιχειρησιακό πρόβλημα, η απόρριψη του εθνικού νομίσματος είναι ένα ακόμα δείγμα ευθυνοφοβίας μιας κοινωνίας που έχει συνηθίσει να κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, μιας κοινωνίας που περιμένει κάποιον άλλον να πληρώσει τον λογαριασμό, μιας κοινωνίας ηττημένης, οικονομικά, πολιτικά, ηθικά.


__________________________________
1) Το κλασσικό παράδειγμα «κερδοσκοπικής» επίθεσης σε εθνικό νόμισμα που αναφέρεται από τους κρατιστές είναι η περίπτωση της εξόδου της βρετανικής λίρας από το ERM το 1992 . Αυτό που πραγματικά έγινε τότε ήτανε ότι η λίρα ήτανε τεχνητά υπερτιμημένη και η έξοδος από το ERM ήτανε ουσιαστικά η διόρθωση της αγοράς στον κρατικό παρεμβατισμό
Συνέχεια

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Απλά μαθήματα καπιταλισμού από τον...Νόαμ Τσόμσκι


Ενώ οι εγχώριοι "φιλελεύθεροι" ανακαλύπτουν την πεμπτουσία του laissez faire στους γραφειοκρατικούς διαδρόμους του ΔΝΤ, ο γνωστός αριστερός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι φαίνεται να καταλαβαίνει πολύ καλύτερα τί σημαίνει καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς και πώς θα έπρεπε να λειτουργεί :

"Ένα από τα αμερικάνικα διοικητικά στελέχη του ΔΝΤ θα ήθελε να περιγράψει το ΔΝΤ σαν ενισχυτή των πιστωτικών κοινοτήτων. Συμπτωματικά, όλο αυτό είναι πολύ αντικαπιταλιστικό, ριζικά αντικαπιταλιστικό. Έτσι, για παράδειγμα, αν εγώ σου δανείσω χρήματα γνωρίζοντας ότι το δάνειο είναι υψηλού ρίσκου, βάζω υψηλά επιτόκια. Στον αμιγή καπιταλισμό, όταν εγώ σου δανείζω χρήματα, κι εσύ είσαι αναξιόπιστος δανειολήπτης, σου χρεώνω πολύ υψηλό τόκο, κι εσύ μου πληρώνεις αυτόν τον τόκο, γίνομαι πλούσιος, μέχρι που κάποια στιγμή δεν μπορείς πλέον να αποπληρώσεις το χρέος. Σ' ένα καπιταλιστικό σύστημα τί συμβαίνει τότε; Λοιπόν μένω με τις συνέπειες που επιφέρει ένα κακό δάνειο, τελεία. Στην πραγματικότητα που ζούμε όμως, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι γείτονες σου πρέπει να υποφέρουν, ο κόσμος μέσα στη χώρα πρέπει να υποφέρει ώστε να αποπληρωθεί το δάνειο και οι γείτονες μου-στην πλούσια χώρα-πρέπει να με πληρώσουν επίσης, δηλαδή οι φορολογουμένοι, επειδή εγώ δεν θέλω να χάσω καθόλου χρήματα. Και αυτό είναι το ΔΝΤ! Όταν επιβάλλονται δομικές αναδιαρθρώσεις αυτό στην ουσία συνιστά μια τιμωρία για τους φτωχούς-οι οποίοι δεν δανείστηκαν τα χρήματα. Το δάνειο πάρθηκε από στρατιωτικούς δικτάτορες, γκάγκστερς, οποιονδήποτε, μα τώρα αυτοί, οι φτωχοί, πρέπει να πληρώσουν γι'αυτό. Κι εγώ, ο πλούσιος δανειστής καλώ τους φορολογούμενους να πληρώσουν γιά την εγγύησή μου. Αυτό είναι ριζικά αντικαπιταλιστικό! Έτσι όταν μιλάμε για το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα πρέπει να γελάμε, μα ουσιαστικά αυτό είναι το ΔΝΤ. Είναι ένα απόλυτα απονομιμοποιημένο σύστημα στην πραγματικότητα. Αν πιστεύουμε στον καπιταλισμό, τα χρέη θα πρέπει να πληρωθούν από αυτούς που τα δημιούργησαν και όχι από εκείνους που έτυχε να ζουν σε μια χώρα, που κάποιος άλλος τα επέβαλε. Κι εκείνοι που δάνεισαν και πλούτισαν από τους υψηλούς τόκους, αυτοί ατύχησαν εφόσον έτυχε να ακυρωθούν τα χρέη. Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς θα συνέβαινε σε ένα απλό καπιταλιστικό σύστημα με δίκαιους ανθρώπους, και όχι με επεμβάσεις από τεράστια ιδρύματα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις τράπεζες στις Ηνωμένες Πολιτείες : όταν χρεωκοπούν εξαιτίας των ριψοκίνδυνων δανείων τους περιμένουν τους φορολογούμενους να πληρώσουν τις εγγυήσεις τους. Δεν υπάρχει τίποτα καπιταλιστικό σ' αυτό! Σ' ένα καπιταλιστικό σύστημα αυτά θα ήταν απλά άτυχες επενδύσεις και θα έχαναν τα χρήματά τους. Έτσι, αυτό αποτελεί τον θεμελιώδη ρόλο του ΔΝΤ, έναν ρόλο ενισχυτικό για τις πιστωτικές κοινότητες.

Τί θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα; Αυτή είναι μια ερώτηση παγίδα καθώς επανερχόμαστε στο θέμα του ότι ζούμε σ'αυτόν τον κόσμο και όχι σ' έναν δίκαιο κόσμο, ούτε φυσικά σ'έναν καπιταλιστικό κόσμο.Σ' αυτή την τελευταία περίπτωση, είναι προφανές τί θα έκανε η Ελλάδα. Θα έλεγε "να πάτε να χαθείτε". Αυτό θα γινόταν στον καπιταλιστικό κόσμο. Τί κάνουν, λοιπόν, οι Έλληνες στον πραγματικό, σημερινό κόσμο; Τώρα βρισκόμαστε ξανά μέσα στο κλουβί κι έξω απ'αυτό είναι η άγρια τίγρη.Δεν μπορείς να πείς ότι δεν είναι εκεί έξω. Είναι εκεί. Πρέπει λοιπόν να πάρετε σκληρές αποφάσεις στον υπαρκτό κόσμο της αδικίας και της καταπίεσης. Και ποιές ακριβώς είναι αυτές οι αποφάσεις που καλούνται να πάρουν οι Έλληνες είναι ένα δύσκολο θέμα που οι ίδιοι πρέπει να επιλύσουν. Ίσως πρέπει να καταφύγουν σε στάση πληρωμών ή να βγούν από την Ευρωζώνη."

[Από τη συνέντευξη του Τσόμσκι στο Σπύρο Ζουμπούλη, όπως δημοσιεύτηκε στο σημερινό "Κοντέινερ" της "Ελευθεροτυπίας"]
Συνέχεια

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Το μακελειό στην Αριζόνα και η βεβιασμένη κατασκευή ενόχων


Το τραγικό γεγονός της δολοφονίας έξι ατόμων και του σοβαρού τραυματισμού της βουλευτή των Δημοκρατικών Γκάμπριελ Γκίφορντς από έναν ένοπλο άντρα στην Αριζόνα των Η.Π.Α., μόνο θλίψη και αποτροπιασμό μπορεί να προκαλέσει σε κάθε λογικό άνθρωπο που απεχθάνεται τη βία. Δυστυχώς όμως, και ενώ ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα κίνητρα του δράστη, η αμερικάνικη Αριστερά έσπευσε να εκμεταλλευθεί πολιτικά το γεγονός.

Τα "προοδευτικά" blogs και το twitter έχουν πάρει φωτιά και δεν άργησαν να βρουν τον ηθικό αυτουργό του μακελειού. Για μεγάλο μέρος της Αριστεράς και για τους στυλοβάτες της "προοδευτικής" διανόησης , όπως ο Πολ Κρούγκμαν και η...Τζέιν Φόντα, οι ένοχοι δεν είναι άλλοι από τα "περιβόητα" Tea Parties και τη..."σατανική" Σαρα Πεϊλιν, η οποία μάλιστα προεκλογικά είχε κυκλοφορήσει έναν χάρτη στην ιστοσελίδα της που έδειχνε πως η έδρα της Γκίφορντς ήταν ένας από τους «στόχους» της στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Ήδη τα ελληνικά ΜΜΕ κάθε ιδεολογικής κατεύθυνσης, σαν καλά "παπαγαλάκια" της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, άρχισαν να αναμασούν τις ίδιες κατηγορίες(αν διαβάσατε το σχετικό ρεπορτάζ των "Νέων" ή αν παρακολουθήσατε τα σημερινά δελτία ειδήσεων των καναλιών, μπορείτε να καταλάβετε τί θα επακολουθήσει τις επόμενες ημέρες). Έλα όμως που τα πρώτα γεγονότα δε φαίνεται να δένουν με την βιαστική κατασκευή ενόχων που επιχειρούν ορισμένοι κύκλοι, για να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες.

Αν εξετάσουμε την πολιτική ιδεολογία (αν βέβαια, υπάρχει τέτοια) του φερόμενου ως δράστη, κάποιες από τις απόψεις του συμπίπτουν με την Αριστερά, κάποιες με τη Δεξιά, ενώ κάποιες άλλες είναι τελείως ασυνάρτητες. Πολλοί γνωστοί του κάνουν λόγο για ένα άτομο μάλλον ψυχολογικά διαταραγμένο, ενώ μια συμφοιτήτρια του ,που έχει να τον συναντήσει από το 2007, τον χαρακτηρίζει "αριστερό, με ιδιαίτερη εμμονή στις προφητείες για το 2012" . Στη σελίδα του στο youtube, στα αγαπημένα του βιβλία φιγουράρουν το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" αλλά και ο "Αγών μου" του Αδόλφου Χίτλερ , τα οποία δε θα λέγαμε πως αποτελούν τυπικά αναγνώσματα για έναν υποστηρικτή των Tea Parties. Επίσης στη λίστα με τα αγαπημένα του βιβλία, βρίσκεις τον "Γέρο και τη Θάλασσα" και τη "Φάρμα των Ζώων" γεγονός που με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως τελικά, σύμφωνα με τη λογική της Αριστεράς, ο ...Έρνεστ Χέμινγουεη και ο Τζόρτζ Όργουελ είναι οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί του μακελειού.

Ούτε όμως η βουλευτής από την Αριζόνα φαινεται να ταιριάζει στο στερεότυπο της "προοδευτικής" πολιτικού. Αν ρίξουμε μια ματιά στις πολιτικές της απόψεις, θα διαπιστώσουμε πως όσους λόγους είχε η Δεξιά για να είναι εξαγριωμένη μαζί της , αλλούς τόσους θα μπορούσε να έχει και η Αριστερά. Η Γκίφορντς ψήφισε μεν υπέρ του νομοσχεδίου υγείας του Ομπάμα και ήταν υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση, αλλά από την άλλη μεριά ήταν υπέρ του δικαιώματος στην οπλακατοχή και είχε πάρει πολύ σκληρές θέσεις στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Επιπλέον, σε πρόσφατη ψηφοφορία , ψήφισε εναντίον της επανεκλογής της Νάνσυ Πελόζι στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή. Αυτό το γεγονός στάθηκε η αφορμή, ώστε ένας μπλόγκερ στο γνωστό προοδευτικό μπλογκ "Daily Kos" να γράψει πως "μετά από αυτό η Γκίφορντς είναι νεκρή για μένα". Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η αριστερή ρητορική ειναι υπεύθυνη για το τραγικό γεγονός . Απλά, αποδεικνύει πόσο ανόητες είναι οι προσπάθειες κατασκευής ενόχων με τέτοια επιχειρήματα σαν και αυτά που χρησιμοποιεί σήμερα η Αριστερά.

Όμως και αν ακόμη δεχτούμε πως το θολωμένο μυαλό του δράστη, επηρεάστηκε από τα συνθήματα των Tea Parties (γεγονός που δεν αποδεικνύεται,με τα υπάρχοντα στοιχεία), άραγε αυτό σημαίνει πως τα "Πάρτυ Τσαγιού" είναι οι ηθικοί αυτουργοί της χθεσινής τραγωδίας ; Πρώτα απ'όλα, ας λάβουμε υπόψη μας πως η εμπρηστική ρητορική δεν είναι μονοπώλιο της αμερικάνικης Δεξιάς. Χάρτες με στόχους σαν και αυτόν που χρησιμοποίησε η Σάρα Πεϊλιν φαίνεται να είναι συνηθισμένη πρακτική και για τα δύο μεγάλα κόμματα. Έναν παρόμοιο χάρτη είχαν και οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί, στοχοποιώντας τις έδρες που ήθελαν να κερδίσουν στις εκλογές. Επίσης, στη διαμάχη για τη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας, οι πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος είχαν το δικό τους μερίδιο στην ακραία και διχαστική ρητορική . Όταν η Δημοκρατική πρόεδρος της Βουλής, Nancy Pelosi χαρακτηρίζε «αντι-αμερικάνικη» κάθε αντίδραση στις προτάσεις Ομπάμα, ή όταν ο Δημοκρατικός Βουλευτής Brian Baird δηλώνε πως οι Ρεπουμπλικάνοι ακολουθούν «τακτικές Μελανοχιτώνων», όλα αυτά με δυσκολία μπορούν να θεωρηθούν ως δείγματα …ήπιου, ενωτικού και νηφάλιου πολιτικού λόγου.

Όμως, τέτοιου είδους ρητορική είναι μέσα στο παιχνίδι της δημοκρατίας, ειδικά όταν οι κυβερνώντες ασκούν πολιτική που βρίσκει αντίσταση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Αυτό συνέβαινε και επί προεδρίας Μπους, όταν προοδευτικοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι χρησιμοποιούσαν μια ιδιαίτερα φορτισμένη και έντονα επιθετική ρητορική εναντίον του τότε προέδρου, λόγω του πολέμου στο Ιράκ, αυτό συμβαίνει και σήμερα εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής του Μπάρακ Ομπάμα. Η προσπάθεια όμως που κάνει σήμερα μεγάλο μέρος της Αριστεράς , να παρουσιάσει όποιον χρησιμοποιεί έναν ,έστω έντονο, αντικυβερνητικό λόγο, ως ηθικό αυτουργό του μακελειού στην Αριζόνα είναι τελικά επικίνδυνη για την ίδια τη δημοκρατία και τις ατομικές ελευθερίες, αφού δυνητικά, στοχοποιεί κάθε φωνή αντιπολίτευσης. Ας σκεφτούμε λίγο: Αν κάποιος δολοφονούσε τον Τζορτζ Μπους όταν ήταν πρόεδρος , θα ήταν υπεύθυνο γι' αυτό το αντιπολεμικό κίνημα; Αν ενστερνιστούμε την επικίνδυνη λογική που φαίνεται να ακολουθεί σήμερα η Αριστερά εναντίον των Tea Parties, η απάντηση θα είναι θετική.
Συνέχεια