Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

"Πράσινος" φασισμός



Οι "Πράσινοι" της Μ. Βρετανίας προβάλουν ως πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης τα χρόνια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και αποκαλύπτουν το αυταρχικό, μισάνθρωπο πρόσωπο του σύγχρονου οικολογικού κινήματος.

Η βουλευτής των Πρασίνων Caroline Lucas παρουσίασε την Πέμπτη μια νέα μελέτη που ετοίμασε το κόμμα της, με τίτλο "Το Νέο Εσωτερικό Μέτωπο". Στην ομιλία της - σε ένα Λονδίνο που ζει έναν από τους πιο κρύους χειμώνες των τελευταίων 30 ετών- η βουλευτής χαρακτήρισε την υπερθέρμανση του πλανήτη σαν τη σημαντικότερη απειλή που γνώρισε το βρετανικό έθνος μεταπολεμικά και συνεχίζοντας τους πολεμικούς παραλληλισμούς, τόνισε πως η Μ. Βρετανία πρέπει να κινητοποιηθεί με τον τρόπο που το έκανε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμου. Στην κοινωνία που οραματίζεται η Lucas όλα μοιάζουν ,σε ανησυχητικό βαθμό, με τα ..."χρυσά χρόνια" του πολέμου. Όπως και τότε, τον πρωταρχικό ρόλο στην κινητοποίηση θα τον έχει, φυσικά, η κυβέρνηση. Θα μπει δελτίο στα τρόφιμα και σε άλλα βασικά είδη (η Lucas προσπάθησε απεγνωσμένα να πείσει το κοινό της για το πόσο ωραία ήταν η ζωή την εποχή του δελτίου) και ,όπως και σε κάθε πόλεμο, η κρατική προπαγάνδα θα είναι πανταχού παρούσα. Η βουλευτής των "Πρασίνων" τόνισε πως η δημόσια εκπαίδευση αλλά και προπαγανδιστικές αφίσες σαν αυτές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θα χρησιμοποιηθούν για να καταλάβει η κοινωνία τους κινδύνους που θέτει η υπερθέρμανση του πλανήτη. Σλόγκαν από την εποχή του πολέμου όπως το "Είναι το ταξίδι σου πραγματικά απαραίτητο;" θα συνετίσουν όσους ανεύθυνους, υπερκαταναλωτικους πολίτες βρίσκονται εκτός της νέας επόχης και προγραμματίζουν άσκοπα ταξίδια, χωρίς την άδεια του πανίσχυρου "πράσινου" Λεβιάθαν, που οραματίζονται οι οικολόγοι . Λεπτομέρεια : η ομιλία έγινε στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο. Πληροφορίες πως η κυρία Lucas φορούσε στρατιωτική στολή δεν επιβεβαιώθηκαν.

Παρότι οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι στον πλανήτη δεν νοσταλγούν τα σκληρά χρόνια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, το οικολογικό κίνημα φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Στα τέλη Νοεμβρίου,στη Σύνοδο για την κλιματική αλλαγή στο Κανκούν του Μεξικού, ο καθηγητής Kevin Anderson πρότεινε να σταματήσει για 20 χρόνια η ανάπτυξη στις πλούσιες χώρες και ζήτησε και αυτός, όπως προχτές η βουλευτής των Πρασίνων, την εισαγωγή ενός συστήματος δελτίου, σαν κι αυτό που ίσχυε κατά τον πόλεμο !

Μέσα στις φλόγες του πρώτου Μεγάλου Πολέμου, ο Αμερικάνος συγγραφέας Randolph Bourne έγραψε πως "Ο πολέμος είναι η υγεία του κράτους". Και είχε απόλυτο δίκιο. Μακριά από τις μάχες, στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών, ο πόλεμος σημαίνει πάντα ολοκληρωτικό έλεγχο του κράτους στις ζωές των πολιτών, περιορισμό των ατομικών ελευθεριών και κρατικοποίηση της οικονομίας. Η κρατική εξουσία είναι το παν, το άτομο γίνεται ένα απλό γρανάζι στην πολεμική μηχανή.

Και δυστυχώς αυτό το μοντέλο, που αποτελεί την πεμπτουσία του φασισμού, μας προτείνουν σήμερα οι Ταλιμπάν της οικο-ορθοδοξίας. Μόνος που ο δικός τους "φασισμός" έχει ένα χαμογελαστό και οικολογικό προσωπείο. Αν μη τι άλλο, είναι ένας φασισμός φιλικός προς το περιβάλλον. Στη θέση του εξωτερικού έχθρου, βρίσκεται πια η κλιματική αλλαγή. Και όπως σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε πόλεμο, οι κυβερνήσεις αποκτούν τη δύναμη να περιορίσουν δραστικά τις ελευθερίες των πολιτών, έτσι και σε μια κοινωνία που πολεμάει εναντίον της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι "πράσινοι" γραφειοκράτες θα εκμεταλλεύονται το φόβο και τον πανικό του πληθυσμού για να ελέγχουν τις ζωές μας και να μας στερούν οτιδήποτε μας προκαλεί ευχαρίστηση. Άραγε οι δικοί μας, φαινομενικά ακίνδυνοι και χαμογελαστοί, Οικολόγοι συμμερίζονται τις ανατριχιαστικές προτάσεις των Βρετανών ομοϊδεατών τους;
Συνέχεια

Οι 300 γνωστοί άγνωστοι της Βουλής


Πριν μπουν σε μια εβδομάδα όπου στο πνεύμα ‘οι καιροί έχουν αλλάξει’ άρχισαν να παζαρεύουν υποψήφιους υπόπτους με σκοπό να μην τιμωρηθεί κανείς και να αθωωθεί το σύστημα, οι εκπρόσωποι του έθνους, αποφάσισαν να θέσουν για άλλη μια φορά τους εαυτούς τους πάνω από το νόμο.


Είχατε απογοητευτεί γιατί σε μια περίοδο κρίσης οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας αδυνατούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ για το καλό της χώρας. Σκεφτόσασταν, ότι ετούτη την ώρα περνάμε την μεγαλύτερη και πιο βαθιά κρίση των τελευταίων δεκαετιών αλλά οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να αφήσουν ανούσιους καυγάδες και να κοιτάξουν, επιτέλους, το μέλλον της δύστυχης χώρας.

Δεν ξέρετε πόσο αθεράπευτα κυνικοί είσθε. Γιατί η εθνική μας αντιπροσωπεία, επιστρατεύοντας βαθιές εσωτερικές δυνάμεις αυταπάρνησης και πατριωτισμού, έδωσε το μήνυμα της ενότητας τούτες τις κρίσιμες στιγμές. Η ηλιαχτίδα της ελπίδας φώτισε τα πρόσωπα μας όταν με 206 ψήφους κατά και 5 υπέρ, η Βουλή απέρριψε το εισαγγελικό αίτημα για τον βουλευτή Β΄Θεσσαλονίκης (ΠΑΣΟΚ), Γεώργιο Αρβανιτίδη, “που κατηγορείται για εκτέλεση οικοδομικών εργασιών στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης χωρίς άδεια, καθώς και για διατάραξη της ασφάλειας συγκοινωνιών, όταν ήταν δήμαρχος Εχεδώρου Θεσσαλονίκης.”

Αλλά η εθνική ενότητα δεν μπορεί να είναι περιστασιακή, η αρετή θέλει τόλμη αλλά και εξάσκηση, έτσι προχώρησαν παραπέρα. Με 207 ψήφους κατά και 4 υπέρ, απορρίφθηκε το εισαγγελικό αίτημα για την “Ευγενία Τσουμάνη- Σπέντζα (ΝΔ, Επικρατείας ) που κατηγορείται για συκοφαντική δυσφήμιση δια του Τύπου, για όσα είχε δηλώσει, ως γενική γραμματέας Ισότητας το 2007, σχετικά με τη ΜΚΟ Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι.”

Με 204 ψήφους κατά και 6 υπέρ, απορρίφθηκε το εισαγγελικό αίτημα για τον “Κωνσταντίνο Κουκοδήμο (ΝΔ, Πιερίας) που κατηγορείται ότι, ως υφυπουργός αθλητισμού, χορήγησε άδεια άσκησης επαγγέλματος προπονήτριας κλασσικού αθλητισμού σε άτομο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα.”

Με 207 ψήφους κατά και 4 υπέρ, απορρίφθηκε το εισαγγελικό αίτημα για τον “Παύλο Μαρκάκη (ΛΑΟΣ, Μαγνησίας) που κατηγορείται ότι, ως αντιδήμαρχος Βόλου, έβαλε μπάρες σε κεντρική αρτηρία, με αποτέλεσμα να απαγορευτεί η προσέγγιση οχημάτων προς ξενοδοχειακή μονάδα.”

Ναι, πολλά απ' όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια μας έχουν απογοητεύσει. Αλλά η ελπίδα πολλές φορές έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, μια απόρριψη εισαγγελικού αιτήματος εδώ, μια παραγραφή εκεί, και να που μέσα από τα συντρίμμια της κρίσης ξεπηδά η νέα Ελλάδα.

Yes we can.
Συνέχεια

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Ελλάς «ο δωρητής»


Η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας, θα μπορούσε άνετα να περιγραφεί ως το οικονομικό αντίστοιχο μιας ατομικής βόμβας που μόλις έχει εκραγεί. Προς το παρόν, υποστήκαμε το πρώτο κύμα της έκρηξης. Τα παιδιά μας θα πρέπει να ζήσουν με την σχεδόν ραδιενεργή τοξικότητα μιας ερημωμένης οικονομίας.Αργά ή γρήγορα λοιπόν θα βρεθούμε όλοι αντιμέτωποι με μια απλή ερώτηση από τα παιδιά ή τα εγγόνια μας: «πού πήγαν τα λεφτά?».

Όλοι γνωρίζουμε τα απίστευτα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την πολιτική μας ζωή δηλητηριάζοντας την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία. Όμως τα ταμεία δεν αδειάζουν μόνο από σκάνδαλα. Αντίθετα, μέσα στα πλαίσια του σύγχρονου «κοινωνικού κράτους» , η πολιτεία επεκτείνει αενάως τις κανονιστικές της αρμοδιότητες και το δίκτυο των λειτουργιών της, σε τομείς που τελικά , ελάχιστοι είναι σε θέση να γνωρίζουν

Στην πραγματικότητα, έχουμε πλήρη άγνοια για πολλές, καθ’όλα νόμιμες λειτουργίες του κράτους-προνοίας που μας διοικεί. Μπορώ, ας πούμε, να ισχυριστώ με βεβαιότητα ότι όλοι, σχεδόν, αγνοείτε πως η Ελλάδα ακόμα και στην καρδιά της οικονομικής κρίσης συνέδραμε οικονομικά τρίτες χώρες , βοηθώντας τες (εντός ή εκτός εισαγωγικών αναρωτιέμαι..) στο δύσκολο έργο της… ανάπτυξης, ενώ η ίδια από-αναπτυσσόταν με ταχύτατους ρυθμούς.

Στην εισαγωγή της έκθεσης μιας εν πολλοίς άγνωστης υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών ονόματι ΥΔΑΣ, ο τότε υφυπουργός (2009) μας διαβεβαιώνει πως : «παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, η Ελλάδα παραμένει σταθερή στις διεθνείς της δεσμεύσεις με απώτερο στόχο την παροχή του 0,7% (!) του ΑΕΠ της για αναπτυξιακή συνεργασία μέχρι το 2015. Πρώτα όμως, μας ενημέρωνε πως η διεθνής βοήθεια που παρείχε η Ελλάδα «μειώθηκε» στο ποσό των 430 εκατομμυρίων Ευρώ για το 2009 , από 504 εκ ευρώ περίπου , που είχε φτάσει το 2008. Ακριβώς: μέσα σε δύο τόσο κρίσιμα για τη χώρα μας χρόνια, η Ελλάδα δώρησε περίπου 1 δις ευρώ σε τρίτες χώρες.

Τα χρήματα αυτά καταναλώθηκαν σε κοινωνική πολιτική, λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη, ανάλογα με τα υποκειμενικά κριτήρια του αναγνώστη: Σταχυολογούμε ορισμένες χρηματοδοτημένες δράσεις που μας ξένισαν: κατασκευή πολυκατοικίας στο δήμο Sabac της Σερβίας, αγορά παλαιών κατοικιών και επιχορηγήσεις σε σερβικές οικογένειες για ανακατασκευή οικιών (2009). Αναπαλαίωση διεθνούς Κέντρου Ήχου στη Χάλκη (Τουρκία) (2009). Επιμορφωτικό πρόγραμμα για ταξιδιωτικούς πράκτορες στο Αζερμπαιτζάν (2008), Προώθηση της Πολυφωνικής Μουσικής στη Γεωργία (2008) , συνεισφορά στη διαμόρφωση κοινόχρηστων χώρων και παροχών σε περιοχή βαπτίσματος στην Ανατολική όχθη του Ιορδάνη Ποταμού (2008), δημιουργία γυναικείου αγροτουριστικού συνεταιρισμού στη Συρία (2008) , κατασκευές και αναβαθμίσεις Οδικών Αξόνων στην Αλβανία (2008) κλπ

Μην παραλείψουμε φυσικά και το … «Ελληνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης των Βαλκανίων» (ν. 2996/02) που προέβλεπε χορήγηση 550 εκ. €, στις Βαλκανικές χώρες, μέσω διμερούς βοήθειας.

Έχουν ακουστεί πολλά για την αξία και τη σημασία της Διεθνούς βοήθειας. Ο παγκόσμιος διάλογος για την εξεύρεση του πιο αποδοτικού τρόπου υπέρβασης της φτώχειας καλά κρατεί και έχουμε τις επιφυλάξεις μας ως προς την αξία των απευθείας παροχών προς τρίτες χώρες (το σκιτσάκι, αυτή τη θέση σατιρίζει). Όμως, εν μέσω μιας καταιγίδας ικανής να αφανίσει την χώρα μας, είναι σώφρον να συνεχίζεται η παροχή διεθνούς βοήθειας? Μήπως θα έπρεπε να επαναδιαπραγματευτεί η Ελλάδα τις διεθνείς της υποχρεώσεις και να περικόψει οτιδήποτε τη σπρώχνει πιο βαθιά στη χρεωκοπία?
Συνέχεια

Επιλεκτική ποιοτική μετανάστευση



Του Ιωάννη Κωτούλα

Η αρχή της επιλεκτικής ποιοτικής μετανάστευσης αφορά στην καθιέρωση συγκεκριμένων κριτηρίων, όσον αφορά στα άτομα που ανήκουν σε μεταναστευτικές ομάδες, για την εξέταση του αιτήματος εισδοχής των τελευταίων στην επικράτεια ενός κράτους. Τα κριτήρια αυτά είναι δυνατόν να αφορούν στους εξής παράγοντες:

α. ποσόστωση με βάση τον αριθμό

β. ποσόστωση με βάση την αρχή της πολιτισμικής συνάφειας

γ. ποσόστωση με βάση τα ποιοτικά προσόντα των μεταναστών

Η ποσόστωση με βάση τον αριθμό αφορά στην καθιέρωση ενός ανώτατου κλειστού αριθμού, ενός μέγιστου ορίου εισδοχής μεταναστών.[1] Θεμελιώδης έννοια μίας συγκροτημένης μεταναστευτικής πολιτικής είναι η θέσπιση και επιμελημένη τήρηση ενός επαρκώς προσδιορισμένου ορίου όσον αφορά στο μέγεθος του μεταναστευτικού αποθέματος, ενός, δηλαδή, αρίστου αριθμού μεταναστών.[2]

Η έννοια αυτή, ο άριστος αριθμός μεταναστών, αναφέρεται σε έναν αριθμητικό δείκτη, ο οποίος προσδιορίζεται ως λειτουργικός για ένα κοινωνικό σύνολο, ώστε να αποκομίζεται το μέγιστο δυνατό οικονομικό όφελος τόσο για τους γηγενείς όσο και για τους επήλυδες μετανάστες. Ο αριθμός αυτός είναι εξ ορισμού μικρός, καθώς υφίσταται αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στην αύξηση του αριθμού των μεταναστών και στο οικονομικό όφελος τόσο για τους γηγενείς όσο και για τους αλλοδαπούς μετανάστες. Η ποσόστωση με βάση τον αριθμό είναι δυνατόν να συνδέεται με τις δύο άλλες κατηγορίες ποσοστώσεων.

Η ποσόστωση με βάση την αρχή της πολιτισμικής συνάφειας αποτελεί βασική παράμετρο της επιλεκτικής ποιοτικής μετανάστευσης. Ο όρος αφορά στην θεσμοθετημένη προτίμηση σε μετανάστες από κράτη με συγγενές προς την χώρα υποδοχής πολιτιστικό πλαίσιο (host culture), κατάσταση, η οποία θα διευκολύνει την ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία υποδοχής.[3] Η συγκεκριμένη ποσόστωση ίσχυε κατ’ εξοχήν στις Ηνωμένες Πολιτείες τα έτη 1924-1965 και θεωρείται ότι συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην πολιτική σταθερότητα του κράτους αυτού,[4] καθώς την περίοδο αυτή δεν είχαν παρατηρηθεί εθνοτικές ταραχές και αμφισβήτηση της εθνικής ταυτότητας, όπως συνέβη μετά το 1965.[5]

Η ποσόστωση πολιτισμικής συνάφειας ισχύει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο στα εξής κράτη:

1. στην Γερμανία, όπου ισχύει προνομιακό καθεστώς για τους μετανάστες γερμανικής καταγωγής από την πρώην ΕΣΣΔ

2. στην Δανία, όπου προτιμώνται οι πολίτες των λεγομένων νορδικών χωρών (Νορβηγία, Σουηδία, Φιλανδία, χώρες της Βαλτικής),

3. στην Ιταλία, όπου προτιμώνται οι πολίτες της Αλβανίας και των κρατών της πρώην Γιουγκοσλαυίας,

4. στην Ισπανία, όπου προτιμώνται οι ισπανόφωνοι πολίτες κρατών της Λατινικής Αμερικής. Η Ισπανία έχει υιοθετήσει σε επίσημο νομοθετικό επίπεδο την αρχή της ποσόστωσης βάσει της πολιτισμικής συνάφειας, καθώς το 38% του μεταναστευτικού της πληθυσμού προέρχεται από την Λατινική Αμερική, ενώ μόλις το 20% από την βόρεια και την υποσαχάρια Αφρική, περιοχές, με τις οποίες, μάλιστα, παρουσιάζει γεωγραφική εγγύτητα.[6] Οι αλλοδαποί, οι οποίοι προέρχονται από χώρες με ιδιαίτερους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με την Ισπανία,[7] αντιμετωπίζονται κατά τρόπο ευνοϊκό, καθώς είναι δυνατόν να αποκτήσουν την ισπανική υπηκοότητα, έπειτα από μόνιμη και νόμιμη διαμονή στην χώρα για χρονικό διάστημα μόλις δύο (2) ετών σε σύγκριση με τα δέκα (10) έτη που απαιτούνται για τους μετανάστες των λοιπών κατηγοριών.

5. στην Πορτογαλία, όπου προτιμώνται οι πολίτες κρατών με επίσημη γλώσσα την πορτογαλική, όπως η Βραζιλία,

6. στην Γαλλία, όπου προτιμώνται οι γαλλόφωνοι του εξωτερικού (λ.χ. οι γαλλόφωνοι του Καναδά) και οι πρώην υπήκοοι των υπερπόντιων και αποικιακών εδαφών,

7. στην Ολλανδία, όπου προτιμώνται οι πρώην υπήκοοι των ολλανδικών υπερπόντιων περιοχών και οι πολίτες κρατών δυτικού προσανατολισμού, τα οποία δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση,[8]

8. στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου προτιμώνται οι πρώην υπήκοοι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Η ποσόστωση με βάση τα ποιοτικά προσόντα των μεταναστών αφορά στην προτίμηση μεταναστών, οι οποίοι διαθέτουν μία σειρά ποιοτικών ατομικών χαρακτηριστικών, τα οποία σχετίζονται με το ποσό του κοινωνικού κεφαλαίου εκάστου μετανάστη. Στοιχεία αυτού του είδους κατά φθίνουσα σειρά αξιολογικής σημασίας είναι δυνατόν να είναι τα εξής:

α. το μορφωτικό επίπεδο
β. η δυνατότητα κοινωνικής προσαρμογής στο κυρίαρχο εθνικό κοινωνικό και πολιτιστικό πρότυπο
γ. η εργασιακή εμπειρία και επαγγελματική κατάρτιση
δ. η γλωσσομάθεια, η γνώση της γλώσσας της χώρας υποδοχής
ε. η ηλικία
στ. οι επαφές με παράγοντες της αγοράς εργασίας

Η ποσόστωση αυτού του τύπου εφαρμόστηκε εκτεταμένα ως θεσμοθετημένη διοικητική πρακτική και ως αρχή στον Καναδά. Στον Καναδά, συγκεκριμένα, οι αλλοδαποί μετανάστες, οι οποίοι υποβάλλουν αίτηση μόνιμης διαμονής αξιολογούνται επί τη βάσει μίας ποσοτικής εκατοστιαίας κλίμακας. Οι επιμέρους παράγοντες, οι οποίοι αξιολογούνται με διαφορετικό ποσοστό, είναι οι εξής: η μόρφωση (25 βαθμοί), η γλωσσομάθεια (24 βαθμοί), η εργασιακή εμπειρία (21 βαθμοί), η ηλικία (10 βαθμοί), οι επαφές με παράγοντες της αγοράς εργασίας προς εύρεση εργασίας (10 βαθμοί) και η δυνατότητα κοινωνικής προσαρμογής (10 βαθμοί).[9]

Σήμερα η αρχή της επιλεκτικής ποιοτικής μετανάστευσης εφαρμόζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε πολυάριθμα κράτη της Ευρώπης. Στην Γαλλία, όπου αντίστοιχες νομοθετικές τροποποιήσεις εισήχθησαν το 2006 και το 2007, η ανωτέρω αρχή αποκαλείται επιλεγμένη μετανάστευση (immigration choisie).[10]

Η επικράτηση της επιλεκτικής ποιοτικής μετανάστευσης ως πολιτικής και διοικητικής πρακτικής τα τελευταία έτη στις ευρωπαϊκές χώρες κατ’ ουσίαν αναιρεί την σταθερά προβαλλόμενη θέση, σύμφωνα με την οποία η μετανάστευση ως γενικό φαινόμενο συνδέεται με την παροχή προσφοράς εργασίας για τομείς, όπου υπήρχε ζήτηση εργατικών χειρών και κενό προσφοράς εκ μέρους των πολιτών που ανήκουν στον αυτόχθονα πληθυσμό.

Η καθιέρωση της κρατικά ελεγχόμενης πρακτικής της επιλεκτικής ποιοτικής μετανάστευσης αντανακλούσε την δυσπιστία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προς την αρχή της οικονομίας της αγοράς και της διαμόρφωσης της διακίνησης του εργατικού δυναμικού αποκλειστικά με στενά οικονομικούς όρους.[11] Αντιθέτως μία συγκροτημένη μεταναστευτική πολιτική οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της πολλαπλούς παράγοντες και ποικίλα επίπεδα, όπως τις οικονομικές ανάγκες ενός κράτους, την κοινωνική συνοχή και την διατήρηση των ιδεολογικών και πολιτιστικών αξιών ενός κράτους και ενός λαού.

*Το κείμενο προέρχεται από το υπό έκδοση βιβλίο μου Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα, εκδ. Παπαζήσης


Yποσημειώσεις

[1] Βλ. O. Flores, ‘The Political Economy of Immigration Quotas’, Atlantic Economic Journal 25:1 (3/1997), 50-59∙ C.G. Schulze, ‘Capital Controls in Direct Democracies’, στο H.J. Vosgerau (ed.), European Integration in the World Economy, New York: Springer Verlag, 1992,.
[2] Βλ. Θ. Λιανός & Π. Παπακωνσταντίνου, Σύγχρονη μετανάστευση στην Ελλάδα: Οικονομική διερεύνηση, Αθήνα: ΚΕΠΕ, 2003, 45-6.
[3] Για μία οξυδερκή επισκόπηση της τακτικής αυτής βλ. Ch. Joppke, Selecting by Origin: Ethnic Migration in the Liberal State, Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 2005. Ένα κράτος είναι δυνατόν να ασκεί ευμενέστερη πολιτική έναντι ορισμένων κατηγοριών αλλοδαπών, με τους οποίους διατηρεί ιδιαίτερους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, σε σχέση με τους υπόλοιπους αλλοδαπούς. Βλ. λ.χ. Γ. Κατρούγκαλος, ‘Τα κοινωνικά δικαιώματα των παράνομων αλλοδαπών’, στο Γ. Αμίτσης & Γ. Λαζαρίδη (επιμ.), Νομικές και κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις της μετανάστευσης στην Ελλάδα, Αθήνα: Παπαζήσης, 2001, 79.
[4] Η τακτική αναλύεται στο έργο της αμερικανικής κοινωνιολογικής Σχολής του Σικάγο, όπου υποστηρίζεται ότι μεγαλύτερη πολιτισμική συνάφεια παρουσιάζει μία εθνοτική ομάδα μεταναστών με τον πολιτισμό της χώρας υποδοχής, τόσο συντομότερη είναι η περίοδος ενσωμάτωσής της στην κοινωνία. Βλ. W.L. Warner & L. Srole, The Social Systems of American Ethnic Groups, New Haven: Yale University Press, 1945, 288-292. Πβ. επίσης τις συναφείς θέσεις του Robert Park, Race and Culture, Glencoe, IL: The Free Press, 1950, 353.
[5] Βλ. Λ.Μ. Μουσούρου, Μετανάστευση και μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, Αθήνα: Gutenberg, 1991, 131-2∙ G. Borjas, ‘The Economics of Immigration’, Journal of Economic Literature XXXII (12/1994), 1669.
[6] Βλ. B. López-García, ‘El Islam y la integración de la immigración social’, Cuadernos de Trabajo Social 15 (2002), 129-43.
[7] Ως χώρες τέτοιου τύπου νοούνται στην ισπανική νομοθεσία τα κράτη της Λατινικής Αμερικής, οι Φιλιππίνες, η Γουινέα-Μπισάου, η Ανδόρρα και η Πορτογαλία.
[8] Ως κράτη με δυτικό προσανατολισμό, τα οποία δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, νοούνται κατά την ολλανδική νομοθεσία η Ελβετία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Ιαπωνία.
[9] Ο ενδιαφερόμενος να αποκτήσει άδεια μόνιμης διαμονής αλλοδαπός οφείλει επίσης να πληροί μία σειρά συγκεκριμένων προϋποθέσεων, οι οποίες αφορούν στο ποινικό μητρώο, την οικονομική του κατάσταση, την κοινωνική ασφάλιση και την υγεία. Για το καναδικό αυτό σύστημα αξιολόγησης (point-system) βλ. την Αίτηση για Μόνιμη Διαμονή (Application for Permanent Residence) στην ιστοσελίδα http://www.cic.gc.ca/english/immigrate/skilled/application-regular.asp.
[10] Βλ. M. Schain, The Politics of Immigration in France, Britain, and the United States: A Comparative Study, New York: Palgrave Macmillan, 2008.
[11] Βλ. C. Caldwell, , Reflections on the Revolution in Europe, ό.π., 46.


Συνέχεια

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Το σύστημα "Galileo" ή Πόσο κοστίζουν οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου των Ευρωκρατών


Τελικά, οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. δε φαίνεται να σκαμπάζουν περισσότερα πράγματα για το πώς λειτουργεί η οικονομία απ' όσα οι Σοβιετικοί συνάδελφοί τους, λίγες δεκαετίες πριν. Και είναι γνωστό πού κατέληξε η , πάλαι πότε , κραταιά Σοβιετία...

Το 2000, η Ευρωπαϊκή Ένωση λάνσαρε , με πολλές φανφάρες, ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συστήματος δορυφορικής πλοήγησης. Το σύστημα βαφτίστηκε Galileo. Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν το δικό τους σύστημα, το γνωστό σε όλους μας GPS, ήταν αδιανόητο για μια υπερδύναμη, όπως θέλει να φαντάζεται η ΕΕ πως είναι, να μην έχει και αυτή το δικό της! Κινητήριος δύναμη πίσω από την υιοθέτηση του σχεδίου ήταν η Γαλλία , που προφανώς προσπαθεί να ξεπεράσει το κόμπλεξ κατωτερότητας έναντι των ΗΠΑ και να εκπληρώσει τις , εκτός τόπου και χρόνου, ηγεμονικές της φιλοδοξίες στην πλάτη των Ευρωπαίων φορολογούμενων. Μάλιστα, ο τότε Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιρακ δήλωσε πως το Galileo είναι η απάντηση στον "τεχνολογικό ιμπεριαλισμό" του αμερικάνικου GPS. Σύμφωνα με τους αρχικούς υπολογισμούς,το σύστημα θα ήταν έτοιμο το 2007 ενώ το συνολικό κόστος της κατασκευής και της λειτουργίας του για 20 χρόνια θα άγγιζε τα 7,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά , οι φορολογούμενοι θα έβαζαν μόνο τα 2,6 δισεκατομμύρια , ενώ τα υπόλοιπα θα βρίσκονταν από ιδιωτικά κεφάλαια. Και κάπου εδώ αρχίζει μια ακόμη ευρωπαϊκή ιστορία, όπου οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου συναντούν τη γραφειοκρατική ανικανότητα και τις κρατικίστικες εμμονές για να καταλήξουν σε ένα όργιο σπατάλης εις βάρος των Ευρωπαίων πολιτών.

Σήμερα, 11 χρόνια μετά, το σύστημα όχι μόνο δεν είναι έτοιμο αλλά υπολογίζεται πως το αρχικό χρονοδιάγραμμα έχει πέσει έξω, ούτε λίγο, ούτε πολύ, δέκα χρόνια. Την προηγούμενη εβδομάδα, το wikileaks αποκάλυψε πως ο Μπέρι Σμούτνι, γενικός διευθυντής της γερμανικής εταιρείας που έχει πάρει 566 εκατομμύρια ευρώ για να κατασκεύασει 14 δορυφόρους του προγράμματος, χαρακτήρισε το Galileo "μια ηλίθια ιδέα καταδικασμένη να αποτύχει", "σπατάλη των χρημάτων των Ευρωπαίων φορολογουμένων" και πως "εξυπηρετεί πρωτίστως τα γαλλικά συμφέροντα". Ο Σμούτνι απολύθηκε αμέσως από την εταιρία αλλά φαίνεται να επιβεβαιώνεται πολύ πιο γρήγορα από όσο θα φανταζόταν. Μόλις προχτές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε πως θα χρειαστεί άλλα 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ για την ολοκλήρωση του σχεδίου και πια το συνολικό κόστος υπολογίζεται στα... 22,2 δισεκατομμύρια (από το αρχικό 7,7 δις). Και το χειρότερο είναι πως , σε μια εποχή οικονομικής κρίσης , οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι (μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες) καλούνται να πληρώσουν ολόκληρο το παραπάνω ποσό, αφού οι ιδιωτικές εταιρίες αποφασίσαν να μην επενδύσουν τα χρήματά τους και εγκατέλειψαν το μεγαλεπήβολο σχέδιο των Ευρωκρατών. Μάλιστα, εκτιμάται , πως όταν και αν το Galileo μπει σε λειτουργία, τα όποια οικονομικά οφέλη από την εφαρμογή του συστήματος δε θα μπορεσουν να καλύψουν το ήδη υπέρογκο κόστος.

Ας συγκρατήσουν λοιπόν τον ενθουσιασμό τους, όσοι συμπατριώτες μας φαντασιώνονται πως η στενότερη ευρωπαϊκή ενοποίηση θα βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας. Το πιο πιθανό σενάριο είναι πως απλά θα βγούμε από την ελληνική χαβούζα της κρατικής σπατάλης για να πέσουμε στην , ακόμη πιο βαθιά, ευρωπαϊκή.
Συνέχεια

Η δολοφονία που σημάδεψε την αμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία


Η δολοφονία Kennedy έχει ένα ιστορικό που μπορεί να διαφωτίσει την υστερική αντίδραση που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες μετά από την τραγωδία με την βουλευτή Gabrielle Giffords στην Αριζόνα.
Μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά την δολοφονία του Αμερικανού προέδρου, John F. Kennedy, διάφορες προσωπικότητες της χώρας άρχισαν να δίνουν ερμηνεία στο θλιβερό γεγονός που είχε σοκάρει την αμερικάνικη κοινωνία.

Ο πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, Earl Warren, είπε ότι η δολοφονία ήταν “αποτέλεσμα του μίσους και της πικρίας που έχει διοχετευτεί στη ζωή του έθνους από φανατικούς.”

Ο σημαίνων αρθρογράφος των New York Times, James Reston, σε άρθρο με τίτλο “Γιατί η Αμερική θρηνεί: O Kennedy θύμα της βίας που προσπάθησε να περιορίσει” έγραψε:

“Η Αμερική δακρύζει σήμερα, όχι μόνο για το νεκρό της νέο πρόεδρο, αλλά και για την ίδια. Ο θλίψη ήταν γενική, γιατί κατά κάποιο τρόπο το ότι χειρότερο στο έθνος επικράτησε του καλύτερου. Το κατηγορητήριο εκτείνεται πέρα του δολοφόνου, γιατί κάτι στο έθνος, ένα κλίμα τρέλας και βίας, κατάστρεψε το πιο υψηλό σύμβολο του νόμου και της τάξης.”


Τα δύο παραπάνω σχόλια είναι χαρακτηριστικά για το είδος της αφήγησης που επικράτησε ως η κυρίαρχη, όχι μόνο τις πρώτες ώρες και μέρες μετά την δολοφονία Kennedy, αλλά και μετέπειτα.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι πως αυτό το αφήγημα μπόρεσε να γίνει τόσο πλατιά αποδεκτό, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης.

Όπως για παράδειγμα ότι ο δολοφόνος, Lee Harvey Oswald, ένας πιστός μαρξιστής που για ένα διάστημα είχε μεταναστεύσει στην Σοβιετική Ένωση, στο ερχομό στις ΗΠΑ έγινε φανατικός οπαδός του Fidel Castro, και εν τω μεταξύ είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει τον υπερσυντηρητικό στρατηγό, Edwin A Walker.

Ο James Piereson, στο Camelot and the Cultural Revolution, δίνει μια ιδιαίτερα πειστική εξήγηση. Την δεκαετία του 50 η αμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία στις ΗΠΑ αισθάνεται πλέον τη σιγουριά που της δίνει η κυριαρχία της στο κράτος, τα ΜΜΕ και την εκπαίδευση. Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους, τους διανοούμενους του New Deal που είχαν επικεντρωθεί στην παραγωγή πολιτικής και τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, στην δεκαετία του 50 οι προοδευτικοί διανοούμενοι ( όπως οι David Reisman, Daniel Bell, Lionel Trilling, Richard Hofstadter) είναι περισσότερο εστιασμένοι στην παγίωση και υπεράσπιση των πολιτικών κερδών που είχαν τις προηγούμενες δεκαετίες.

Έτσι ως κυρίαρχο αντίπαλο αντιλαμβάνονται μια αναδυόμενη ριζοσπαστική δεξιά. Ο όρος ριζοσπαστική δεξιά ήταν δικός τους, γιατί τουλάχιστον είχαν την αυτογνωσία να αναγνωρίσουν ότι εξέφραζαν τις ιδέες και αρχές της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Ο Hofstadter, δανειζόμενος από τον Theodor Adorno, θα μιλήσει για “ψευδό-συντηρητικούς” “που χρησιμοποιούν το λεξιλόγιο του συντηρητισμού, αλλά που υπάρχουν ενδείξεις για μια σοβαρή και ανήσυχη δυσαρέσκεια για την αμερικανική ζωή, τις παραδόσεις και τους θεσμούς.”

“Το θέμα της συνωμοσίας στοιχειώνει τον νου του ριζοσπαστικού δεξιού” γράφει ο Daniel Bell. Σε αυτό ο Hofstadter θα προσθέσει μια πιο πλήρη περιγραφή, σε αυτά τα άτομα της ριζοσπαστικής δεξιάς θα βρει κάποιος την “βεβαιότητα ότι η χώρα έχει ‘πουληθεί’ από μια συνωμοσία τραπεζιτών στην Wall Street, προδοτών στο κράτος, ή κάποια άλλη πανούργα ομάδα.”


“Σημαντικά γεγονότα, από αυτή την σκοπιά, δεν είναι θέμα σύμπτωσης, περιστασιακά ή το ξετύλιγμα πολύπλοκων διαδικασιών, αλλά είναι πάντα το έργο μιας αόρατης, παντοδύναμης και κακόβουλης δύναμης.” Αυτή η ριζοσπαστική δεξιά έχοντας αυτή την παρανοϊκή αντίληψη της πραγματικότητας είναι φυσικό να καταφεύγει στην βία για να καταπολεμήσει τις αόρατες και επικίνδυνες ομάδες που νομίζει ότι την καταδιώκουν.

Αυτός ο τρόπος σκέψης για την λεγόμενη ριζοσπαστική δεξιά δεν είναι θέμα συζήτησης μόνο μιας μικρής ομάδας διανοούμενων αλλά γίνεται ο κοινός νους τουλάχιστον για την μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων και ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων.

Όταν θα γίνει η δολοφονία Kennedy θα υπάρχει ένας κυρίαρχος τρόπος σκέψης που θα δίνει μια σιγουριά για το ποιος είναι ο ένοχος χωρίς να χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη μελέτη στα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης. ‘Όταν η κυρία Kennedy πληροφορήθηκε ότι ο δολοφόνος ήταν ο Lee Harvey Oswald, στενοχωρήθηκε ακόμα περισσότερο και εξέφρασε την απογοήτευση ότι σε αυτή την περίπτωση ο θάνατος του συζύγου της στερούταν του νοήματος που θα του έδινε αν γινόταν για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων και την φυλετική δικαιοσύνη.

Με τον καιρό οι αόριστες δηλώσεις όπως αυτές παραπάνω των Warren και Reston για το κλίμα βίας και την συλλογική ευθύνη για την δολοφονία του προέδρου, έδωσαν την θέση τους σε θεωρίες και μια γενικευμένη αίσθηση ότι δολοφονία ενός προέδρου δεν θα μπορούσε να ήταν απλά το αποτέλεσμα των πράξεων ενός διαταραγμένου μαρξιστή.

Μετά τον θάνατο του Kennedy θα ακολουθήσει η μεγάλη νίκη του αντιπροέδρου του Johnson στις εκλογές του 64. Θα γίνουν μεγάλες σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις τα επόμενα δύο χρόνια, αλλά οι φυλετικές διαταραχές που ακολουθούν, η αύξηση της εγκληματικότητας και ο πόλεμος στο Βιετνάμ διαταράσσουν τον εκλογικό συνασπισμό των Δημοκρατικών. Από το 1968 αρχίζει μια περίοδος Ρεπουμπλικανικής κηδεμονίας στην πολιτική σκηνή.

Η αμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία αρχίζει να αισθάνεται αποξενωμένη από την αμερικάνικη κοινωνία. Και μιας και της είναι αδύνατο να φαντασθεί ότι οι πολιτικές έχουν αποτύχει, αρχίζει να υποψιάζεται ότι κάτι πιο επικίνδυνο και κακόβουλο λειτουργεί υπογείως.

Οι πολιτικές τις αποτυχίες εξηγούνται ως αποτέλεσμα πλεκτάνης, προβοκάτσιας και προδοσίας εκ τω έσω. Έτσι η δολοφονία του Kennedy ήταν σχέδιο εκ τω έσω για να ανατραπεί ο φιλειρηνιστής Δημοκρατικός πρόεδρος. Έστω και αν ο Kennedy εκλέχτηκε ως σκληρός αντικομουνιστής και ακολούθησε μια ανάλογη πολιτική ως πρόεδρος. Η δολοφονία του αδερφού του, Robert Kennedy, εξηγήθηκε και αυτή ως πλεκτάνη, έστω και αν ο δολοφόνος του, Sirhan Sirhan, ήταν ένας Παλαιστήνιος που αποφάσισε να δράσει όταν άκουσε μια ομιλία του όπου ο Robert Kennedy εξέφρασε την υποστήριξή του για το Ισραήλ.

Κλασσικό παράδειγμα της προσκόλλησης στην συνωμοσιολογία είναι οι ταινίες του Oliver Stone. Στην ταινία JFK μαθαίνουμε για την συνωμοσία για να δολοφονηθεί ο πρόεδρος Kennedy, και όπως έχει πει η αυθεντία για την δολοφονία JFK, o Vincent Bugliosi, στην συγκεκριμένη ταινία τρία μόνο γεγονότα είναι πραγματικά, η ώρα, η τοποθεσία και το θύμα - όλα τα άλλα είναι αποτελέσματα της φαντασίας του Oliver Stone.

Έχοντας δημιουργήσει ένα πλαίσιο κατανόησης ακραίων φαινομένων που στοχοποιούσε και δαιμονοποιούσε τους πολιτικούς της αντιπάλους, η αμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία, αρνήθηκε να αποδεχτεί τα πραγματικά δεδομένα της δολοφονίας Kennedy. Με τον καιρό άρχισε να αποκτά τα αρνητικά χαρακτηριστικά που χρέωνε με μεγάλη ευκολία στην αμερικάνικη δεξιά.
Συνέχεια

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Η «Εταιρεία Ελευθεριών του Εμπορίου», στην Ερμούπολη του 19ου αιώνα: Μια άγνωστη σελίδα του Ελληνικού Φιλελευθερισμού.




Ο ελληνικός φιλελευθερισμός απέκτησε τα τελευταία 30 χρόνια μια απαράμιλλη δυναμική.
Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που οι ιδέες του ενέπνευσαν τους πολίτες αυτής της χώρας .Ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα των προηγούμενων αιώνων, όσο περνάει ο καιρός και η έρευνα συστηματοποιείται αποδεικνύεται κίνημα με μια άγνωστη όσο και συναρπαστική ιστορία



Ερμούπολη Σύρου: 1865.

Σε μια Ελλάδα καθυστερημένη, καθημαγμένη από τους πολέμους, περιορισμένη στις εσχατιές της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο εμπορικός κόσμος συνιστά το πιο προωθημένο και φιλελεύθερο κομμάτι της κοινωνίας. Οι έμποροι περιδιαβαίνουν την Ευρώπη, αλληλογραφούν με διεθνούς φήμης στοχαστές , σαλπάρουν για μακρινές χώρες και γνωρίζουν νέες κουλτούρες και πολιτισμούς . Εξοικειώνονται με ξένους θεσμούς και διεθνείς εξελίξεις, αναπτύσσοντας μια κοσμοπολίτικη νοοτροπία που προωθεί δυναμικά την κατά Κοραή «μετακένωσι» των ευρωπαϊκών ιδεών.

Τα πιο προχωρημένα μυαλά, έρχονται σε επαφή με τον κλασικό φιλελευθερισμό και μαγεύονται από τις διδαχές του. Ένας από αυτούς τους διανοητές- επιχειρηματίες της εποχής είναι και ο Λεωνίδας Ευμορφόπουλος. Τέκνο της Σύρου με πολυσχιδή δράση και βαθιά παιδεία, ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο και επιστρέφει μετά στην πατρίδα του για να αφιερωθεί στο εμπόριο μεταξιού και την τοπική πολιτική.

Ο Ευμορφόπουλος, ρομαντικός και πραγματιστής συνάμα, συμπεραίνει πως ο μόνος τρόπος για να δώσει μια φιλελεύθερη κατεύθυνση στα πολιτικά πράγματα είναι να δημιουργήσει μια κίνηση πολιτών. Έτσι , μαζί με πενήντα περίπου συναδέλφους του ιδρύει το 1865 την "Εταιρεία Ελευθεριών του Εμπορίου".

Η Εταιρεία στο καταστατικό της δηλώνει με σαφήνεια ότι στόχος της είναι η εξάλειψη όλων των δασμών, η κατάργηση των τελωνείων και η θεσμοθέτηση του Ελεύθερου Εμπορίου ανά την επικράτεια. Τα μέλη της εμπλέκονται σε παθιασμένες αντεγκλήσεις με κρατιστές της εποχής, αρθρογραφώντας στον εγχώριο τύπο και εκδίδοντας μια περιοδική επιθεώρηση. Στο περιοδικό αυτό δημοσιεύονται μεταφράσεις ελευθεριακών κειμένων, όπως πχ των ομιλιών του αναρχοκαπιταλιστή οικονομολόγου Gustav De Molinari.

Στα κείμενά τους, οι υποστηρικτές της Εταιρείας εξηγούν το όραμα τους για μια Ελλάδα δίχως εμπορικούς φραγμούς και συντεχνιακούς περιορισμούς, με το κράτος να απέχει από παρεμβάσεις στην οικονομική δραστηριότητα των πολιτών. Έτσι, διαβεβαιώνουν, πως οι τιμές των προϊόντων θα πέσουν, η αποταμίευση των πτωχών θα αυξηθεί, ενώ οι εξαγωγές προϊόντων θα ενθαρρύνουν την βελτίωση της παραγωγής και το άνοιγμα νέων αγορών.

Αναφορές στον Άνταμ Σμιθ δε λείπουν από αυτούς τους πρώιμους φιλελεύθερους διανοητές, ενώ ορισμένοι πηγαίνουν ακόμα πιο μακριά σημειώνοντας πως ένας κόσμος ελεύθερου εμπορίου θα εμποδίζει τους αδελφοκτόνους πολέμους λειτουργώντας ως ανάχωμα του εθνικισμού. Ο Γ.Δρόσος , υποστηρικτής της Εταιρίας, παραπέμπει σε κείμενα του F. Bastiat ενώ, πνευματικός πατέρας του κινήματος θεωρείται από τα μέλη του, ο διαπρεπής φιλελεύθερος R.Cobden που με την πολιτική του δράση άνοιξε το δρόμο για την απελευθέρωση του εμπορίου στη Βρεττανία.

To 1865, πληροφορούμενη το θάνατο του Cobden, η Εταιρεία στέλνει στη χήρα του συλλυπητήρια επιστολή, όπου τη διαβεβαιώνει πως οι Έλληνες ιδεολογικοί του σύντροφοι θα συνεχίσουν τον αγώνα για το ελεύθερο εμπόριο στην Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.

Μέλη της κίνησης είναι Έλληνες έμποροι που ζουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τη Ν.Υόρκη μέχρι την Οντέσσα και από το Άμστερνταμ μέχρι την Αλεξάνδρεια, η Εταιρία συγκινεί και εμπνέει ομογενείς επιχειρηματίες που προσχωρούν μαζικά στις τάξεις της: το 1865 ξεκίνησε με 50 συμμετέχοντες και μόλις 2 χρόνια αργότερα, τα μέλη της είχαν οκταπλασιαστεί.

Η Εταιρία αυτή των Ελλήνων φιλελευθέρων του 19ου αιώνα επιδίωξε από νωρίς να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις, εντάσσοντας και αρκετούς βουλευτές στους κόλπους της. Ένα από τα μέλη της θα φτάσει μέχρι και του σημείου να γίνει πρωθυπουργός (ο Δ.Βούλγαρης), ενώ μέλος της ήταν και ο πατέρας της Ελληνικής οικονομικής επιστήμης, Ι.Σούτσος.

Παρόλη όμως την επιτυχία της, παρόλο το πάθος των μελών της και τις αρχικές τους επιτυχίες, η Εταιρία τέλειωσε τις μέρες της άδοξα, δίχως να πραγματοποιήσει κανέναν από τους στόχους της. Ο λόγος ήταν απλός: το 1866 η Κρήτη επαναστατεί και όλη η Ελλάδα μπαίνει στους ρυθμούς πυρετωδών προετοιμασιών για την πραγμάτωση της Μ.Ιδέας. Τα τρομακτικά έξοδα των εξοπλισμών καλύπτονται από δασμούς και έμμεσους φόρους. Η αντικρατιστική ρητορική της Εταιρίας δεν έχει θέση σε μια χώρα που ετοιμάζεται σύσσωμη για πόλεμο. Οι απόψεις της απορρίπτονται μέχρι και από τα κατά τόπους εμπορικά επιμελητήρια που προτιμούν τα ρόδα του εθνικισμού από τα αγκάθια του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ο Λ.Ευμορφόπουλος αποσύρεται από τα κοινά και η Εταιρία τελικά διαλύεται ενώ τα μέλη της ακολουθούν αυτόνομες πορείες.

Έτσι τελειώνει το πρώτο φιλελεύθερο πείραμα στην χώρα μας. Η οργάνωση του, πιστή στα φιλελεύθερα ιδεώδη, παρέμεινε σε επίπεδο διακομματικής κίνησης πολιτών , αποφεύγοντας τις πελατειακές σχέσεις και τον αγοραίο κομματισμό. Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες όμως, το κλίμα της ελληνικής πολιτικής , ο συγκεντρωτισμός της κυβέρνησης και ο εθνικιστικός παροξυσμός, νίκησαν το φιλελεύθερο ρομαντισμό. Παρόλα αυτά , η κληρονομιά των πρώτων εκείνων Ελλήνων φιλελεύθερων παραμένει: το όραμα ενός κόσμου απελευθερωμένου απ τα κρατικά δεσμά,και μιας κοινής παγκόσμιας αγοράς, πραγματώθηκε εν μέρει, μέσα από την σύγχρονη παγκοσμιοποίηση, δίνοντας σε εκείνες της προσπάθειες μια ,έστω και καθυστερημένη, δικαίωση..

για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα αυτό και μια πιο αναλυτική παρουσίαση εδώ



Συνέχεια

Βαθμολογία των οικονομικών προτάσεων Νέας Δημοκρατίας


Μετά την πολιτικά ανεύθυνη καταψήφιση του Μνημονίου και τις θεωρίες περί άμεσου μηδενισμού του ελλείμματος σταμάτησα να διαβάζω τις οικονομικές προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας. Την Κυριακή όμως κοίταξα το άρθρο του Α. Σαμαρά στην Καθημερινή. Εδώ είναι οι παρατηρήσεις μου και η βαθμολογία των κύριων σημείων.


1. Αναδιάρθρωση χρέους:
«Χρειαζόμαστε, ασφαλώς, επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους μας... Αλλά μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Η επιμήκυνση, από μόνη της, δεν λύνει το πρόβλημα. […] δεν αρκεί. Δεν μας «ξελασπώνει»...»
Αφού διαπιστώνει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, προτείνει επιμήκυνση του χρέους και μείωση του επιτοκίου. Και τα δύο είναι σωστά αλλά δεν είναι αρκετά. Το παράξενο είναι ότι και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς το παραδέχεται («δεν λύνει το πρόβλημα»), αλλά δεν αναφέρει την πραγματική αναδιάρθρωση, φαντάζομαι για πολιτικούς λόγους.

Βαθμός: Βήτα


2. Μείωση φόρων:
Εδώ η Νέα Δημοκρατία δείχνει να καταλαβαίνει πως δημιουργείται ανάπτυξη.
«…για να υπάρξει προοπτική Ανάπτυξης, είναι απαραίτητο να απαλλαγούμε άμεσα από βασικές δεσμεύσεις του Μνημονίου. Κυρίως εκείνες που αφορούν τη συνεχή αύξηση των φορολογικών συντελεστών. Όσο υπάρχουν τέτοιοι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα, καμία επένδυση δεν θα γίνεται. Όσες επιχειρήσεις μπορούν, φεύγουν από τη χώρα! Κι όσες δεν μπορούν, κλείνουν ή περιορίζουν τις δραστηριότητές τους…»
Σαν να μιλάει το Μπλε Μήλο. Άψογο.

Βαθμός: Άλφα


3. Κάλυψη ελλειμμάτων
Η προτεινόμενη μείωση των φόρων βραχυπρόθεσμα θα μειώσει τα έσοδα του κράτους. Αυτό σημαίνει ότι με την τωρινή κατάσταση των δημοσιονομικών μας θα πρέπει να αναζητηθούν άλλοι δραστικοί τρόποι είτε αύξησης των εσόδων, είτε μείωσης των εξόδων. Όμως, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν αναφέρει τίποτα εδώ. Μετά από μια έρευνα που έκανα, παλιότερα είχε κάνει κάποιες αναφορές στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου (εάν όμως ήταν τόσο εύκολο, δεν θα είχε ήδη γίνει;)
Ας μην κρυβόμαστε, το πακέτο εξυγίανσης πρέπει να περιλαμβάνει δραστική μείωση του αριθμού και των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Η Νέα Δημοκρατία εάν θέλει να είναι αξιόπιστη, πρέπει να το πει ξεκάθαρα.

Βαθμός: Γάμμα


4. Ευρωπαϊκή πολιτική/ ευρωομόλογο:
Υπέρ της συλλογικής αλληλεγγύης (δηλ. δώστε και σώστε) ο πρόεδρος, αλλά την ίδια στιγμή και της ατομικής ευθύνης. Και τον σκύλο και την πίτα. Πώς γίνεται αυτό; Διαβάστε:
«Η ατομική ευθύνη (των χωρών-μελών στη διαχείριση των δημοσιονομικών τους) πρέπει να πηγαίνει χέρι χέρι με τη συλλογική αλληλεγγύη της Ευρωζώνης (για την προστασία των χωρών από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις). Γιατί ατομική ευθύνη χωρίς συλλογική αλληλεγγύη διαλύει την Ευρωζώνη! […] Το ευρωομόλογο οδηγεί σταδιακά στη συνολική αναδιοργάνωση του ευρωπαϊκού χρέους (και όχι μόνο των χωρών-μελών με πρόβλημα σήμερα). Άρα, διασφαλίζει και τα δύο: και ατομική ευθύνη καθενός ξεχωριστά και συλλογική αλληλεγγύη όλων προς όλους.»
Η μοναδική άμυνα για τις «κερδοσκοπικές» επιθέσεις είναι η αξιόπιστη δημοσιονομική πολιτική. Ατομική ευθύνη θα ήτανε η Ελλάδα να κάνει από μόνη της κουμάντο για το χρέος της. Το ευρωομόλογο όμως ουσιαστικά σημαίνει ότι τα δικά μας ελλείμματα θα τα πληρώσει η Γερμανία. Αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί. Υπάρχει μπέρδεμα στο κόμμα.

Βαθμός: Γάμμα


Το αποτέλεσμα είναι δύο Γάμμα, ένα Βήτα και ένα Άλφα. Μέσος όρος «Βήτα μείον». Μπορεί και καλύτερα.
Συνέχεια

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ο Γιώργος Παπανδρέου αρχίζει πόλεμο (εναντίον του καπνίσματος)


Μπορεί οι μεταρρυθμίσεις να έχουν "κολλήσει", μπορεί η κυβέρνηση να μην τολμάει να τα βάλει με τις συντεχνίες , αλλά από χθες όλοι οι Έλληνες κοιμόμαστε πια ήσυχοι : ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να εξαντλήσει όλη την αποφασιστικότητα και το μεταρρυθμιστικό του οίστρο στην αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας εναντίον του καπνίσματος.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εμφανίστηκε έξαλλος με τις προτάσεις του Υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου που σκεφτόταν να επιτρέψει το κάπνισμα στα καταστήματα που σερβίρουν αλκοόλ, με αντάλλαγμα την καταβολή ένας έξτρα φόρου. Με εντολή του πρωθυπουργού , ο νόμος όχι μόνο δε θα αλλάξει αλλά οι έλεγχοι θα γίνουν ακόμη πιο αυστηροί και θα διενεργούνται πια όχι μόνο από τη δημοτική αστυνομία και τις λιμενικές αρχές, αλλά και από 40 επιθεωρητές υγείας και 800 επιθεωρητές εργασίας.

Σε καιρό οικονομικής κρίσης, και άλλα χρήματα θα ξοδευτούν για την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, ενώ εκατοντάδες υπάλληλοι αντί να κάνουν κάτι χρήσιμο, θα κυνηγάνε "ανεμόμυλους" και... καπνιστές. Και όλα αυτά, για να εφαρμοστεί ένας νόμος που δεν αφήνει στους πολίτες το δικαίωμα της επιλογής και ταυτόχρονα, όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία , τα θετικά του αποτελέσματα στην υγεία μας είναι αμφίβολα.

Έτσι λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου, ύστερα από ατελείωτους μήνες πλήξης, όπου έπαιρνε λίγες στιγμές χαρές μόνο στις συνόδους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και στις συζητήσεις με τον...Τζόζεφ Στίγκλιτς, ανακάλυψε επιτέλους το raison d' etre της πρωθυπουργίας του στην αντικαπνιστική εκστρατεία! Η εμμονή του αυτή μάλλον δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη. Ο αυταρχισμός, με προοδευτικό άλλοθι, που διαπνέει τη νομοθεσία εναντίον του καπνίσματος, ταιριάζει απόλυτα με την πολιτική φιλοσοφία του πρωθυπουργού. Γνήσιο τέκνο της αμερικάνικης και σκανδιναβικής αριστεράς, ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος από τον πουριτανισμό και την ανιαρή ηθικολογία της "πολιτικής ορθότητας", που κυριαρχεί στα αριστερά κινήματα αυτών των χωρών. Πόσο μάλλον, όταν και ο ίδιος απεχθάνεται το κάπνισμα και είναι λάτρης της υγιεινής ζωής. Τί πιο φυσικό λοιπόν για έναν "πολιτικά ορθό" αναμορφώτη να θελήσει να μας κάνει κοινωνούς του υγιεινιστικού του "παραδείσου", έστω και με το ζόρι, και να μας σώσει από τις κακές μας συνήθειες.

Τελικά σκέφτομαι πως εμείς οι Έλληνες θα έπρεπε να ευγνωμονούμε την οικονομική κρίση για ένα και μόνο λόγο : επειδή δεν αφήνει τον πρωθυπουργό να αφιερωθεί ολόψυχα, όπως θα ήθελε, στην επικίνδυνη και αυταρχική "politically correct" ατζέντα του.
Συνέχεια

Ποιος χειροκροτεί τον Κώστα Καραμανλή;


Επειδή τα συναισθήματα που τρέφω για τον Κώστα Καραμανλή, δεν είναι, αλλά πλησιάζουν αυτό που θα λέγαμε οργή, θα πρότεινα σε τυχόν αναγνώστη του ΜπλεΜήλου που δεν στέκει και τόσο καλά, να μην συνεχίσει να διαβάζει αυτή την ανάρτηση. Καλύτερα ας ξαναδιαβάσει τις οδηγίες του ψυχίατρου του. Δεν θέλουμε να κατηγορηθεί το ΜπλεΜήλο ότι καλλιέργησε κλίμα μίσους που οδήγησε σε κάποια τραγωδία.

Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως με την Αλέκα Παπαρήγα αλλά δεν την μισώ. Αυτά που λέει τα πιστεύει και ακόμα περισσότερο νομίζω ότι έχει καλές προθέσεις και νομίζει ότι αν ακολουθούσαμε τις πολιτικές που προτείνει όλοι θα ζούσαμε καλύτερα. Σπάνια με εξοργίζουν οι άνθρωποι που έχω τις μεγάλες διαφωνίες μαζί τους.

Με αυτούς που έχω πρόβλημα είναι οι πολιτικοί που δείχνουν τόσο ηθικά και πολιτικά απονευρωμένοι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλύτερο παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης από αυτή του Κώστα Καραμανλή. Αν ήμασταν καμιά Ελβετία την δεκαετία του 90, όπου όλα μας πήγαιναν μέλι γάλα, τότε ίσως να μην με πείραζε αν ένας πρωθυπουργός μας είχε δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Αν και εδώ που τα λέμε, ανεβάζουμε τον Κώστα Καραμανλή μερικά σκαλοπάτια πάνω όταν λέμε ότι είχε δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία.

Μου έκανε πάντα εντύπωση ότι πάντα συμβιβαζόταν πλήρως με το status quo, οποιανδήποτε και αν ήταν αυτό το status quo. Δεν περίμενα ότι θα τα βάλει με τους “νταβατζήδες” ή τίποτα ιδιαίτερα περίπλοκο. Αλλά κάπου να δείξει ένα ενδιαφέρον, να δείξει ότι ένα θέμα τον καίει ή τον εξοργίζει και θέλει πάση θυσία να κάνει κάποια αλλαγή.

Όταν την δεκαετία του 70 η σοσιαλμανής κυβέρνηση του θείου του, Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε αρχίσει τις κρατικοποιήσεις, υπουργός είχε εκμυστηρευθεί το πόσο έτρεμαν μήπως ο παλαιότερος Καραμανλής μάθει για τις ζημιές που σημείωναν αυτές οι νέες κρατικοποιημένες επιχειρήσεις και γίνει έξω φρενών.

Ο νυν πρωθυπουργός, όχι και πως είναι πολύ καλύτερος του Κώστα Καραμανλή, αλλά τουλάχιστον είχε δείξει ένα θυμό την εποχή με το φιάσκο Οτσαλάν. Προσφάτως, όταν είχε ακόμα την Ξενογιανακοπούλου υπουργό υγείας, είχε την εμμονή να την ρωτά σε κάθε του συνάντηση τι κάνει για το θέμα της απαγόρευσης του καπνίσματος. Η Ελλάδα χρεοκοπούσε, τα ελλείμματα στην υγεία έτρεχαν, αλλά τον Παπανδρέου τον ενδιέφερε η απαγόρευση του καπνίσματος. Άσχετο με την πραγματικότητα, ναι, μας κόστισε μερικά δις επιπλέον η παραμονή της Ξενογιανακοπούλου στο υπουργείο, σίγουρα - αλλά τουλάχιστον ο κ. Παπανδρέου είχε ενδιαφέρον για κάτι. Άσχετο με τα καίρια ζητήματα των καιρών αλλά τόσα ξέρει τόσα κάνει.

Δεν μπορώ να βρω κάτι παρόμοιο για τον Κώστα Καραμανλή. Τι ακριβώς μπορούμε να θυμηθούμε από την θητεία του; Και ποιοι ακριβώς είναι οι νεοδημοκράτες που τον χειροκροτούν, όπως έγινε χθες στην Θεσσαλονίκη.
Θέλω να δω αυτούς τους ανθρώπους και να τους ρωτήσω απλά, γιατί;
Ήταν επειδή θωράκισε όπως είχε πει την ελληνική οικονομία; Για το όχι και τόσο σεμνά και ταπεινά; Για την ανασυγκρότηση του κράτους που δεν έγινε; Για τις πυρκαγιές του 07, ή για τα Δεκεμβριανά; Ή τελικά για το ότι κατάφερε σε εκλογές το κόμμα του να συγκεντρώσει το μικρότερο ποσοστό ψήφων στην ιστορία του;
Γιατι;
Συνέχεια

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

ο μύθος του "όχι και τόσο μεγάλου" δημοσίου

Ένας από τους βασικούς λόγους που η ανθρωπότητα βίωσε τον οικονομικό θρίαμβο της βιομηχανικής (καπιταλιστικής) οικονομίας, είναι ότι η τελευταία προκαλεί μέσα από την εσωτερική δυναμική της, την εκρηκτική μείωση του κόστους παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος. Έτσι η παραγωγή αυξάνεται, οι τιμές μειώνονται και το καταναλωτικό κοινό τροφοδοτεί τον κύκλο της προσφοράς και της ζήτησης. Στα τέλη του 19ου αιώνα φερ'ειπείν, και μέσα σε μόλις 20 χρόνια, το κόστος παραγωγής σιδηροδρόμων έπεσε κατά 88%. Το κόστος παραγωγής κηροζήνης στο ίδιο διάστημα έπεφτε κατά 70%. Η κυριαρχία της μηχανής περιορίζει τις ανάγκες απασχόλησης εργατικού δυναμικού στο απολύτως ελάχιστο, προκαλώντας ταυτόχρονα την έκρηξη της παραγωγής. Δεν είναι μαγεία: είναι η δύναμη του ανθρώπινου μυαλού εν δράσει.

Ο παραπάνω κανόνας, του φθίνοντος κόστους παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος ισχύει λίγο πολύ για όλους τους τομείς της οικονομίας με μία και μοναδική εξαίρεση: το Ελληνικό Δημόσιο. Ακούσαμε πρόσφατα διάφορους γραφικούς υποστηρικτές του στάτους κβο να επιχαίρουν καθώς ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μετά την απογραφή υπολογίστηκε σε "μόλις" 768.009 ανθρώπους. Η λεπτομέρεια που δεν αναφέρεται είναι ότι στις 31.12.1981 υπηρετούσαν στο Δημόσιο συνολικώς 511.000 άτομα τα οποία τον Ιανουάριο του 1989 έφτασαν τις 659.885. "Υπήρξε δηλαδή αύξηση σχεδόν 150.000 υπαλλήλων (23%) έργο του ΠΑΣΟΚ" όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μ.Δραγούμης. Mετά από 21 χρόνια ο αριθμός τους ήταν αυξημένος κατά περίπου 100.000 άτομα, έργο αμφότερων των κομμάτων εξουσίας.

Και όλα αυτά σε μια περίοδο που οι νέες τεχνολογίες πλημμύρισαν την παραγωγή: υπολογιστές, ψηφιοποίηση της πληροφορίας, εφαρμοσμένη ρομποτική, νέες μέθοδοι διαχείρισης και logistics που έστω και σπασμωδικά εφαρμόστηκαν στο ελληνικό δημόσιο καθιστώντας περιττή την υπεραπασχόληση σε μια ολόκληρη σειρά ειδικοτήτων (πχ δακτυλογράφων "ξένων γλωσσών", αποθηκαρίων/αρχειοθετών, κλπ).

Ναι, όσο τραγελαφικό και αν ακούγεται, το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να παράγει τις ίδιες χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες, απασχολώντας ένα ολοένα και πιο πολυάριθμο δυναμικό στην παραγωγή τους.

Από την άλλη πλευρά, στην Αγγλία, το σύνολο των υπαλλήλων του ευρύτερου δημοσίου τομέα το 1979 όταν ανέλαβε την εξουσία η Θάτσερ ήταν 733.176, ενώ δέκα χρόνια αργότερα είχε πέσει στους 576.888 (»Economist», 25.11.89).

Η γραφικότητα της ελληνικής περίπτωσης είχε φτάσει μέχρι του σημείου να μονιμοποιηθούν εν μιά νυκτί 46.000 έκτακτοι με το σκεπτικό ότι «εύλογα οι… υπάλληλοι κατέχονται από αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας η οποία μπορεί να επηρεάσει την υπηρεσιακή τους απόδοση, καθώς και την αφοσίωση στα καθήκοντα τους".

Σε μια εποχή που ο δημόσιος χώρος προσπαθεί να απομιμηθεί τις δομές του ιδιωτικού (ειδικά σε επίπεδο οργάνωσης και διακυβέρνησης) για να επιβιώσει , στην Ελλάδα πανηγυρίζουμε που το εργατικό δυναμικό του δημοσίου αυξάνεται με φρενήρεις ρυθμούς, προωθώντας μια αντιπαραγωγική και αντιοικονομική νοοτροπία, διασπείροντας την σε ολόκληρη την κοινωνία, διαφθείροντάς εν τέλει τη νεολαία που ανατρέφεται με το όνειρο κατάληψης μιας "θεσούλας". Oι όψιμοι απολογητές του δημοσίου ,το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν σε αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία μια (έστω μικρή) παράταση ζωής.
Συνέχεια

Για την εξαθλίωση της Αϊτής φταίει… η διεθνής κοινότητα


Ένα χρόνο μετά τον μεγάλο σεισμό της Αϊτής, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών πάνω από 300.000 και περισσότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι παραμένουν εκτοπισμένοι σε στρατόπεδα όπου στέγη και υπηρεσίες εξακολουθούν να είναι μετά βίας επαρκή. Η επιδημία χολέρας έχει κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Ένα χρόνο και εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια μετά, δεν υπάρχει ουσιαστική βελτίωση.

Τι φταίει;

Μία απάντηση θα ήτανε ότι το καταστρεπτικό μέγεθος του σεισμού, τα 7 Ρίχτερ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αντίδρασης. Την ίδια όμως περίοδο στην Χιλή, ο σεισμός των 8,8 Ρίχτερ (500 φορές μεγαλύτερος) είχε πολύ μικρότερες συνέπειες. Μία πιθανή εξήγηση είναι το διαφορετικό επίκεντρο του σεισμού. Μια συμπληρωματική και εξίσου πειστική εξήγηση όμως, είναι και η πολύ πιο ανεπτυγμένη οικονομία και υποδομή αυτής της νεοφιλελεύθερης χώρας. Το μέγεθος του σεισμού λοιπόν δεν είναι η απάντηση.

Η Oxfam, διάσημη αριστερίζουσα ΜΚΟ, έχει την δική της απάντηση για τα χάλια της Αϊτής. Μεγάλο μερίδιο της ευθύνης έχει η διεθνής κοινότητα που δεν κάνει αρκετά για να βοηθήσει την χώρα. Δεν κάνει αρκετά, όταν τώρα στην χώρα τώρα λειτουργούν 3.000 ΜΚΟ. Στην ίδια χώρα που ακόμα και πριν τον σεισμό, 30% του ΑΕΠ της προερχόταν από διεθνή βοήθεια και που το χρέος είχε χαριστεί πάμπολλες φορές.

Θα μας επιτρέψει η Oxfam να διαφωνήσουμε και να προτείνουμε μια, εμ, ριζοσπαστική ανάγνωση. Για τα χάλια της Αϊτής φταίει η ίδια η χώρα της Αϊτής. Είναι μία χώρα που δεν μπορεί σοβαρά να επικαλεστεί ζημιογόνο αποικιακό παρελθόν. Μια χώρα που ακόμα και μετά την πτώση του δικτάτορα "Baby Doc" Duvalier το 1986 κατάφερε να μειώσει το κατά κεφαλήν της εισόδημα από $768 (τον χρόνο) σε $519 το 2009. Στην διαφθορά, κατατάσσεται 177η σε σύνολο 179 χωρών σύμφωνα με την Transparency International (2008). Η επίσημη περιγραφή της εγκληματικότητας στην χώρα δίνει εντύπωση χώρας βγαλμένης από την ταινία “28 Days Later” Όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα γεωλογικών ατυχημάτων ή ξένης λεηλασίας.

Η τραγική κατάσταση της Αϊτής συνηγορεί στην άποψη ότι η ανεξαρτησία από τους δυτικούς αποικιοκράτες και «ιμπεριαλιστές» δεν είναι απαραίτητα θετική για μια χώρα. Πολλές φορές φαινόμενα όπως φτώχεια, βία και διαφθορά είναι ενδημικά (χάριν κουλτούρας) σε χώρες και δεν οφείλονται σε εξωτερικές παρεμβάσεις. Η υπόθεση ότι όλοι οι χώρες έχουν τις ίδιες δυνατότητες ανάπτυξης και ευημερίας είναι αστήρικτη. Παρόμοια με τα άτομα, οι λαοί αναπτύσσουνε μέσω της εγγενής κουλτούρας τους διαφορετικά ταλέντα που συντελούν στην άνιση ανάπτυξη μεταξύ τους.
Συνέχεια