Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Ένα χειροκρότημα για την κυβέρνηση (σοβαρά)


Οι ευχάριστες εκπλήξεις είναι σπάνιες στην πολιτική ζωή της χώρας. Γιαυτό όταν συμβαίνουν πρέπει να προβάλλονται και να επαινούνται.

Δεν αναφέρομαι στην ομιλία του πρωθυπουργού πριν λίγες ημέρες στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος του (που τόσο ενθουσίασε τον κ. Μανδραβέλη
) ήτανε καλός για σοσιαλιστή πολιτικό, αλλά μέχρι εκεί. Νομίζω όλοι οι φιλελεύθεροι συμφωνούμε ότι η συζήτηση για το εάν οι νόμοι πρέπει να γίνονται σεβαστοί στην δημοκρατία και εάν πρέπει να δανειζόμαστε για να μην δουλεύουμε, ταιριάζει μόνο σε ιδεολογικά καθυστερημένες ομάδες.

Αναφέρομαι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο και συγκεκριμένα στην μείωση των εταιρικών φόρων από το 25% στο 20% (και στα μερίσματα από 40% σε 25%). Πράγματι, η μείωση είναι πολύ μικρή. Είμαστε ακόμα μακριά από το 10% της Κύπρου, της Βουλγαρίας ή και των Σκοπίων. Σε όλη την Ευρώπη μάλιστα δεν είμαστε παρά κοντά στον μέσο όρο . Παρόλαυτά, αυτή η μείωση είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Ιδιαίτερα όταν η πίεση για αύξηση εσόδων είναι τόσο μεγάλη, θα ήταν εύκολο για κάποιον αδαή να ενδώσει στον οικονομικό λαϊκισμό και να στραγγαλίσει ακόμα περισσότερο τις εταιρίες. Ευτυχώς όμως κάποιοι στο κυβερνητικό επιτελείο φαίνεται να κατανοούν ότι η ανάπτυξη της χώρας μπορεί να έρθει μόνο από τον ιδιωτικό τομέα. Ότι η μείωση των εταιρικών φόρων ceteris paribus θα μεγαλώσει το ΑΕΠ, θα μειώσει την ανεργία και θα αυξήσει τα κυβερνητικά έσοδα.

Η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση ανακαλύπτει τα Reaganomics . Ακόμα και με 30 χρόνια καθυστέρηση, αυτό είναι καλό.
Συνέχεια

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

O Μπάρακ Ομπάμα παίζει το χαρτί του οικονομικού εθνικισμού


Τελικά, ο αγαπημένος πολιτικός των απανταχού "προοδευτικών", Μπάρακ Ομπαμα αφού διαπίστωσε πως οι προσπάθειες του να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε μια δεύτερη Γαλλία , δεν ενθουσίασαν τους Αμερικάνους ψηφοφόρους, αποφάσισε να παίξει το χαρτί του εθνικισμού για να προωθήσει την κρατικίστικη ατζέντα του.

Η φετινή ομιλία του για την "Κατάσταση του Έθνους" χαρακτηρίστηκε ,από πολλούς, σαν άνοιγμα προς τους κεντρώους ψηφοφόρους. Και πράγματι, ο πιο big spender πρόεδρος όλων των εποχών, φάνηκε να έχει ανακτήσει κάποια επαφή με τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα , αφού μίλησε, έστω και αόριστα, για την ανάγκη μείωσης των τεράστιων ελλειμμάτων. Κάπου εδώ όμως τελειώνουν και τα θετικά σημεία της ομιλίας του. Ακόμη και σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, όπου το Μεγάλο Κράτος έχει γονατίσει την οικονομία των Η.Π.Α., ο Μπάρακ Ομπάμα αποδεικνύει πως μάλλον έχει τον κρατισμό στο...DNA του.

Έτσι, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου προς τους συμπατριώτες του, επισημαίνοντας ότι η παγκόσμια οικονομική πρωτοκαθεδρία της Αμερικής απειλείται από κράτη όπως η Κίνα και η Ινδία. Μάλιστα, προειδοποίησε πως μια πολιτική περικοπών μπορεί να σημάνει την άνευ όρων παράδοση των ΗΠΑ στους ανταγωνιστές τους, οι οποίοι συνεχίζουν να δίνουν λεφτά για επενδύσεις. Μέχρι και το φάντασμα του Ψυχρού Πολέμου ανέστησε λέγοντας : «Αντιμετωπίζουμε μία κατάσταση παρόμοια με εκείνη που είχαμε όταν οι Σοβιετικοί εκτόξευσαν πρώτοι τον δορυφόρο Σπούτνικ σε τροχιά γύρω από τη Γη». Βέβαια, η λύση για τον Ομπάμα είναι- τί άλλο;- ένα γιγαντιαίο - το μεγαλύτερο από την εποχή του Τζον Κένεντι- πρόγραμμα κρατικών επενδύσεων στην ενέργεια, τις υποδομές και τις τηλεπικοινωνίες. Για τον κρατικίστικο τρόπο σκέψης του προέδρου , μόνο έτσι η Αμερική μπορεί να γίνει ξανά ανταγωνιστική!

Όπως όμως σωστά επισήμανε ο αμερικάνος οικονομολόγος Art Carden ο Ομπάμα ξεχνάει- ή μάλλον δεν γνωρίζει- πως το παγκόσμιο εμπόριο δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου ο ένας χάνει και ο άλλος κερδίζει. Το εμπόριο δημιουργεί πλούτο για όλους. Αν η Κίνα ή η Ινδία πλουτίσουν αυτό δεν σημαίνει πως το βιοτικό επίπεδο των ΗΠΑ θα μειωθεί. Ακόμη και ο κεντροαριστερός δημοσιογράφος Ezra Klein τόνισε πως "Το δύσκολο ερώτημα δεν είναι τί θα κάνουμε με την Κίνα. Είναι τί θα κάνουμε με την Αμερική. Στο τέλος, το έθνος μας θα κριθεί όχι από το πόσους ανταγωνιστές θα αφήσουμε πίσω, αλλά από το πόσοι Αμερικάνοι θα δουν τα εισοδήματα τους να αυξάνονται και την ποιότητα της ζωής τους να βελτιώνεται". Στο εσωτερικό των Η.Π.Α., το τεράστιο πρόγραμμα επενδύσεων, που οραματίζεται ο πρόεδρος, σημαίνει απλά πως ο ιδιωτικός τομέας θα στερηθεί πολύτιμους πόρους που θα μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει καλύτερα απ'ότι οι γραφειοκράτες της Ουάσινγκτον , και πως καποια άλλα ιδιωτικά συμφέροντα, που έχουν στενές σχέσεις με την κυβέρνηση, θα πλουτίσουν . Τέλος , ο στενόμυαλος τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνεται ο Μπάρακ Ομπάμα τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις με άλλα έθνη και κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη.

Ο Art Carden κλείνει το άρθρο του γράφοντας : "Νικητές και ηττημένοι υπάρχουν μόνο στα παιχνίδια, στις μάχες και στην πολιτική. Στο εμπόριο, όλοι κερδίζουν. Εαν πράγματι μας ενδιαφέρει ενα μέλλον με ειρήνη και ευημερία, πρέπει να απαλλαχτούμε από την ξεπερασμένη ιδέα πως 'Μπορούσε να τους κερδίσουμε στο εμπόριο'". Δυστυχώς, αυτή τη βασική αλήθεια της οικονομίας, γνωστή από την εποχή του Άνταμ Σμιθ, δε φαίνεται να την καταλαβαίνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ.
Συνέχεια

Η Ελευθεροτυπία θέλει το μεγάλο κράτος αλλά όχι τις συνέπειες του


Συνήθως η Ελευθεροτυπία διαπνέεται από συνέπεια, είναι ειδικώς και γενικώς λάθος. Η “"ναυαρχίδα" του αριστερού θολοπροοδευτισμού” γενικά σέβεται τις αρχές της και σε θέματα πάσης φύσεως ακολουθεί την ίδια γραμμή. Η διάσταση που έδωσε και ο τρόπος που κάλυψε τον φορολογικό νόμο της εβδομάδας γεννά ένα βασικό ερώτημα.

“Στη φυλακή για 5.001 ευρώ χρέος!” ήταν ο τίτλος της Ελευθεροτυπίας με υπότιτλο “Δρακόντειος φορολογικός νόμος αντιμετωπίζει με επιτροπές, Αυτόφωρο και ΕΥΠ τη φοροδιαφυγή.” Το υπό συζήτηση φορολογικό νομοσχέδιο το χαρακτήρισε η Ελευθεροτυπία στην πρώτη της σελίδα ως απλά μια “ακρότητα.”

Εκ πρώτης όψεως η περιγραφή του νόμου από την Ελευθεροτυπία φαίνεται ακριβής, το θέμα είναι η αρνητική κάλυψη στο συγκεκριμένο θέμα. Η Ελευθεροτυπία δεν κρύβει την πίστη της στον κρατισμό και ο κρατισμός όπως πολλά άλλα πράγματα δεν είναι δωρεάν. Ως ενός σημείου δικαιολογείται η Ελευθεροτυπία γιατί όπως και πολλοί άλλοι είχαν την εντύπωση ότι το χρήμα από το εξωτερικό που διατηρούσε την ελληνική φούσκα θα έρεε εσαεί. Κατανοητή η παρανόηση αλλά τώρα έχει περάσει αρκετός καιρός για να έχει ξεπεραστεί. Εξάλλου η Ελευθεροτυπία δεν είναι Ριζοσπάστης.

Τώρα προκείμενου η κυβέρνηση να φέρει υπό έλεγχο τα οικονομικά του κράτους έχει δύο επιλογές που τις περιέγραψε ο υπουργός οικονομικών κ. Παπακωσταντίνου λέγοντας “δεν μπορεί η αύξηση εσόδων να γίνεται μόνο με περικοπές μισθών και συντάξεων ή με αυξήσεις του ΦΠΑ και να αφήνονται ατιμώρητοι εκείνοι που δεν πληρώνουν φόρους”

Θα περίμενε κανείς η Ελευθεροτυπία να αγκαλιάσει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που ακολουθεί την ιδεολογική της γραμμή αφού προσπαθεί να αποσπάσει ακόμα περισσότερο πλούτο από τον ιδιωτικό τομέα για να συντηρήσει ένα τεράστιο και σπάταλο κράτος. Όταν ένας φιλελεύθερος αντιδρά σ’ ένα τέτοιο νομοσχέδιο είναι απολύτως κατανοητό αλλά ποιος είναι ο λόγος της Ελευθεροτυπίας;

Έχοντας πνίξει με γραφειοκρατία και βαριά φορολογία την ιδιωτική πρωτοβουλία και επενδύσεις και προσπαθώντας να κάνει όσον το δυνατόν μικρότερες περικοπές και λιγότερες μεταρρυθμίσεις στο κράτος, η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να ακολουθεί μια πορεία που της επιβάλει να προσπαθεί να αποσπάσει όλο και μεγαλύτερα ποσά από μια διαρκώς συρρικνούμενη ιδιωτική οικονομία. Η συγκεκριμένη περίπτωση συνήθως περιγράφεται ως αδιέξοδο.

Είναι σίγουρο ότι η Ελευθεροτυπία δεν θα συμφωνεί με μια τέτοια ανάλυση αλλά ταυτόχρονα θέλει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εάν θέλει το μεγάλο κράτος η Ελευθεροτυπία να θέλει και την υψηλή φορολογία και την άγρια ποινικοποίηση του κ. Παπακωσταντίνου και όλα τα σχετικά. Ο τζάμπα κρατισμός μας τελείωσε.
Συνέχεια

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Φιλελεύθεροι εναντίον της μαζικής μετανάστευσης


H κατάληψη της Νομικής από ομάδες λαθρομεταναστών και αριστεριστών, άνοιξε πάλι τη συζήτηση για τη μετανάστευση στη χώρα μας. Τελικά, πόσους μετανάστες αντέχει η Ελλάδα; Είναι η μετανάστευση ωφέλιμη ή όχι ; Έχουν δίκιο οι κάτοικοι περιοχών της Αθήνας που δεν θέλουν τους μετανάστες ; Αυτά και άλλα ερωτήματα , που απασχολούν ολόκληρη την κοινωνία τον τελευταίο καιρό, δε θα μπορούσαν να μην απασχολήσουν και το φιλελεύθερο χώρο. Παρότι όμως υπάρχει η εντύπωση πως η φιλελεύθερη θέση είναι υπέρ της ελεύθερης μαζικής μετανάστευσης, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Αυτό το άρθρο σκοπεύει να φωτίσει την ,εν πολλοίς άγνωστη, φιλελεύθερη επιχειρηματολογία εναντίον της ελεύθερης εισροής μεταναστών.

Η αλήθεια είναι πως σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι και φιλοσόφοι του κλασσικού φιλελευθερισμού είχαν ταχθεί υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης. Όμως έχουν αλλάξει πολλά από τη "χρυσή εποχή" του 19ου αιώνα, όταν οι κυβερνήσεις ήταν μικρές, στα σύνορα δεν υπήρχαν πραγματικοί έλεγχοι και μπορούσες να μετακινηθείς από τη μια επικράτεια στην άλλη , ακόμη και χωρίς επίσημα έγγραφα. Όλες οι χώρες του Δυτικού Κόσμου έχουν πια οικοδομήσει τεράστια κοινωνικά κράτη, που αγγίζουν όλες τις πτυχές της ζωής των πολιτών από την κούνια μέχρι τον τάφο . Όμως τα επιδόματα του κράτους πρόνοιας είναι φυσικό να λειτουργούν σαν μαγνήτης για τους μετανάστες από τις φτωχές χώρες . Αν σκεφτούμε πως το κοινωνικό κράτος εξασφαλίζει σε μια οικογένεια με δύο παιδιά στην Καλιφόρνια 16.000 δολάρια, πόσο που ξεπερνάει το κατα κεφαλήν εισόδημα σε πολλές χώρες του κόσμου, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί τόσοι Μεξικάνοι αποφασίζουν να μετακινήθουν εκεί. Και το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στην Ευρώπη, που το κράτος πρόνοιας είναι περισσότερο εκτεταμένο από τις Η.Π.Α. Οι μετανάστες, οι οποίοι συνήθως έχουν πιο χαμηλά εισοδήματα, είναι πιο πιθανό να λάβουν επιδόματα και έτσι επιβαρύνουν οικονομικά το γενικό πληθυσμό , γεγονός που ενισχύει τα ξενοφοβικά και αντιμεταναστευτικά αισθήματα των τελευταίων. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται, επειδή η εξάρτηση από τα κρατικά επιδόματα απομακρύνει τους μετανάστες από την αγορά εργασίας, εμποδίζει την ενσωμάτωση τους και οδηγεί στην περιθωριοποίηση και γκετοποίηση τους . Κάτω από αυτές τις συνθήκες, φαίνεται να δικαιώνεται ο Milton Friedman που έλεγε πως "Δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα και ελεύθερη μετανάστευση και κράτος πρόνοιας".

Πολλές συζητήσεις όμως έχουν προκαλέσει και οι απόψεις του Γερμανοαμερικάνου αναρχοφιλελεύθερου οικονομολόγου Hans Hermann Hoppe. Ο Hoppe δεν επικεντρώνεται τόσο στο ρόλο που παίζει το κράτος πρόνοιας , μιας και πιστεύει πως αυτό είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί περισσότερο κατά του κοινωνικού κράτους, παρά κατά της μετανάστευσης. Στην επιχειρηματολογία του κυριαρχεί η άποψη πως με την ελεύθερη μαζική μετανάστευση παραβιάζονται τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των μόνιμων κατοίκων μιας χώρας. Για να κάνει πιο κατανοητή τη θέση του, δίνει το παράδειγμα μιας αναρχοκαπιταλιστικής κοινωνίας , όπου δεν υπάρχει κράτος, αλλά τα πάντα, ακόμη και οι δρόμοι, τα δάση ή τα ποτάμια είναι ιδιωτικά. Σε μια τέτοια κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει αυτό που σήμερα αποκαλούμε ελευθερία μετανάστευσης. Η ελευθερία να εισέλθει κάποιος στην ιδιοκτησία κάποιου άλλου, θα μπορεί να ισχύει μόνο όταν υπάρχει η συναίνεση των ιδιοκτητών. Έτσι ,ανάλογα με το τί αποφασίζουν οι ιδιοκτήτες, θα υπάρχουν περιοχές όπου η μετανάστευση θα είναι ελεύθερη, άλλες περιοχές που θα είναι αδύνατη και άλλες που οι μετανάστες θα γίνονται δεκτοί μόνο με όρους.

Σήμερα όμως που το συγκεντρωτικό δημοκρατικό κράτος αποφασίζει για το ποιός έχει το δικαίωμα να εγκατασταθεί στη χώρα , χωρίς να ζητάει τη γνώμη των πολιτών-ιδιοκτητών, αυτό που αποκαλούμε μετανάστευση δεν είναι τίποτε άλλο παρά εισβολή . Και ενώ στο εμπόριο, η σχετική δραστηριότητα μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν υπάρχει συναίνεση και των δύο μερών, στη σημερινή μετανάστευση, κάποιος μπορεί να μπει σε μια χώρα χωρίς να τον θέλει κανένας . Η λύση που προτείνει ο Hoppe, είναι η ριζική αποκέντρωση της απόφασης για το ποιός θα μπαίνει ή όχι σε μια περιοχή , απόφαση η οποία θα ανήκει πια όχι στο κεντρικό κράτος, αλλά στους δήμους , στις γειτονιές, ακόμη και στον απλό ιδιοκτήτη . Χρήσιμο είναι το παράδειγμα της Ελβετίας όπου τοπικά συμβούλια , και όχι η κεντρική κυβέρνηση, αποφασίζουν για το αν μπορεί κάποιος μετανάστης να γίνει πολίτης. Μέχρι όμως να πραγματοποιηθεί αυτή η ριζική αποκέντρωση , το καλύτερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι μήπως οι ηγέτες του δημοκρατικού κράτους, αποφασίσουν να φερθούν σαν να ήταν ιδιοκτήτες της χώρας , σαν να πρόκειται να αποφασίσουν για το ποιός θα έπρεπε να μπει στα ίδια τους τα σπίτια ή στις ιδιοκτησίες τους (πράγμα για το οποίο ο Hoppe δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξος ). Έτσι, κάποιος ξένος θα μπορεί να μεταναστεύσει σε μια χώρα , μόνο αν έχει εργασιακή σχέση με κάποιον μόνιμο πολίτη της . Θα μπορεί να αποκτήσει την υπηκοότητα μόνο αν τον προτείνει κάποιος πολίτης, ο οποίος και θα εγγυάται για όποια ζημιά προκαλέσει ο μετανάστης στην περιουσία άλλου. Επίσης, πρέπει να ισχύει διάκριση μεταξύ πολιτών και ξένων κατοίκων (alien residents) , οι οποίοι δεν θα δικαιούνται κοινωνικών επιδόματων. Και όπως κάποιος ιδιώτης θα κοιτούσε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτού που θα έβαζε στην ιδιοκτησία του, έτσι και η κυβέρνηση θα πρέπει να ελέγχει την ικανότητα των μεταναστών στη γλώσσα, τις αξίες τους καθώς και την ικανότητα τους να ενταχθούν στην κοινωνία. (Πιο αναλυτικά διαβάστε τις απόψεις του Hoppe, εδώ και εδώ).

Αν και είμαι επιφυλακτικός με κάποιες από τις προτάσεις του Hoppe σίγουρα δίνουν τροφή για σκέψη και ταράζουν τις βεβαιότητες πολλών από μας. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετοί που θέλουν να παρουσιάσουν τον φιλελεύθερο χώρο σαν έναν ΣΥΡΙΖΑ που απλά τυχαίνει να υποστηρίζει τη χαμηλή φορολογία. Όμως η φιλοσοφία και η επιχειρηματολογία του φιλελευθερισμού είναι τελείως διαφορετική από αυτή της ανεγκέφαλης Αριστεράς που θεωρεί τη μετανάστευση ευλογία, και που , με χαρακτηριστικό ελιτισμό, βλέπει στα στενά γύρω από την Ομόνοια την πραγματοποίηση του πολυπολιτισμικού παραδείσου. Σε μια εποχή που ο πολίτης γίνεται μάρτυρας της αλλοίωσης του χαρακτήρα της πόλης του και της γειτονιάς του , χωρίς ποτέ να ρωτηθεί γι αυτό, ούτε από την κυβέρνηση ούτε από τους μετανάστες, αξίζει να λάβουμε σοβαρά υπόψην μας τη σκέψη αυτών των διανοητών.
Συνέχεια

Νομική Αθηνών: το σταυροδρόμι του μεταπολιτευτικού παραλογισμού


Αυτά που συμβαίνουν στην Νομική αυτές τις μέρες είναι η τέλεια καταιγίδα για μια σειρά από παραλογισμούς που δημιουργήθηκαν και εντόνως καλλιεργήθηκαν τις τελευταίες, ιδιαίτερα καταστροφικές, δεκαετίες.

Τελευταία τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν φημίζονται για τις εφευρέσεις τους. Αλλά συγκεκριμένα μία, που δημιουργήθηκε με νόμο, αξίζει διεθνούς ενδιαφέροντος. Είναι το γνωστό σε όλους μας πανεπιστημιακό άσυλο. Είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Αντίθετα με άλλες εφευρέσεις και πρωτοτυπίες, κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ενδιαφερθεί να την αντιγράψει. Ίσως αυτό οφείλετε στο ότι για τον οιονδήποτε εκτός Ελλάδας θα του ήταν αδύνατον ακόμα και να την κατανοήσει.

Θα ρώταγε ο μπερδεμένος ξένος, μα καλά δεν υπάρχει ελευθερία λόγου στην χώρα σας, γιατί χρειάζεται ένα ιδιαίτερο καθεστώς στα πανεπιστήμια; Ναι θα του λέγαμε, αλλά κάποτε είχαμε μια δικτατορία που έκανε το ένα και το άλλο. Τότε αυτός θα μας απαντούσε: μα περιμένετε ένα καθεστώς που μετατρέπει το σύνταγμα σε σκουπιδόχαρτο να σεβαστεί ένα νόμο περί ασύλου στα πανεπιστήμια;

Εύλογο το ερώτημα και καθόλου εύκολη η απάντηση. Γιατί πραγματικά το θέμα είναι ότι αν ένα καθεστώς θέλει να πατάξει την ελευθερία έκφρασης στα πανεπιστήμια ο νόμος περί ασυλίας είναι ανύπαρκτο εμπόδιο. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μπορεί να τον αλλάξει και μια δικτατορική μπορεί να τον αγνοήσει.

Άντε μετά να εξηγήσουμε στον σαστισμένο επισκέπτη, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο αντίθετα από ότι ελπίζαμε, έχει δημιουργήσει ένα καθεστώς βίας, εκφοβισμού, αυταρχισμού και εγκληματικότητας στα πανεπιστήμια, αλλά εμείς επιμένουμε στην διατήρηση του γιατί πιστεύουμε ότι θα κάποια μέρα θα εφαρμοστεί σύμφωνα με τις αρχικές μας προσδοκίες και για τις περιπτώσεις που ήδη μας έχει αποδείξει ότι είναι ανώφελο ή αναποτελεσματικό.

Μετά απ’ όλα αυτά θα πρέπει να τον πείσουμε ότι συνομιλεί ακόμα με πραγματικούς ανθρώπους, μιας πραγματικής χώρας που λέγεται Ελλάδα, και ότι όχι, δεν έχει υψηλό πυρετό που του δημιουργεί την παραίσθηση ότι βρίσκεται σε κάποια άλλη, παράλληλη Kafkaesque διάσταση.

Σε αυτόν τον παραλογισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, που δημιουργήθηκε στις αρχές της μεταπολίτευσης, ήρθε τώρα να προστεθεί ένας νεότερος, αυτός της μεγαλειώδους και συνεχούς λαθρομετανάστευσης.

Κάποια στιγμή η Ελλάδα απέκτησε τη θέση της κιβωτού της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με την αριστερά οι εργάτες όλου του κόσμου πρέπει να ενωθούν... στην Ελλάδα. Όπως ο πρώτος παραλογισμός του ασύλου, έτσι και ο νεότερος, αυτός της ανεμπόδιστης λαθρομετανάστευσης, καλείτε η ελληνική κοινωνία να τον αποδεχτεί χωρίς καν συζήτηση. Δεν είναι σπάνιο που όποιοι φέρνουν αντιρρήσεις ή απλά ερωτήματα κατηγορούνται για ρατσισμό και μισαλλοδοξία.

Μπορεί η Ελλάδα να κουβαλά τόσους πολλούς λαθρομετανάστες; Οι συνεχείς νομιμοποιήσεις θα μειώσουν ή θα αυξήσουν τα μεταναστευτικά ρεύματα; Μπορεί η Ελλάδα στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται να αναλάβει να γίνει η νταντά της ανθρωπότητας; Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην εθνική ταυτότητα της Ελλάδας και ποιες οι συνέπειες για τον πολιτικό και πολιτισμικό της χαρακτήρα;

Όλα αυτά αποτελούν μερικά από τα απαγορευμένα ερωτήματα. Απαγορευμένα με την έννοια ότι τα ελληνικά ΜΜΕ τα αποφεύγουν πάση θυσία να τα θέσουν τουλάχιστον σε δημόσιο διάλογο. Αρκετοί στα ΜΜΕ, γιατί τα θεωρούν αυτά τα θέματα ανύπαρκτα, άλλοι γιατί αυτό που προέχει πάνω απ’ όλα είναι να μην χάσουν τις προοδευτικές περγαμηνές τους.

Αλλά κάπως έτσι φτάσαμε στην χρεοκοπία. Για όσους είναι πολύ νέοι - μα πάρα πολύ νέοι - δεν θα θυμούνται ότι όποιος τις πρόσφατες δεκαετίες σήκωνε το ανάστημά του στον κρατισμό ήταν ακραίος, κοινωνικά ανάλγητος, νεοφιλελεύθερος χούλιγκαν, χωρίς ευαισθησίες για τον απλό κόσμο.

Του ίδιου τύπου κατηγορίες εκτοξεύονται τώρα σε όσους αμφισβητούν την πιο πρόσφατη αριστερή μπαρουφολογία περί μετανάστευσης - μόνο που σε όλα αυτά έχει προστεθεί τώρα η πιο απεχθής κατηγορία, αυτή του ρατσισμού.

Ρώτησε χθες ρητορικά ο κ. πρωθυπουργός “αν είναι αριστερό να κληρονομείς χρέη, να προστατεύεις συντεχνίες, να δέχεται να συνταξιοδοτείται κάποιος από τα 45 του, να δέχεσαι απαράδεκτες φοροαπαλλαγές, να δέχεσαι την μη έκδοση αποδείξεων, να δέχεσαι τις σχέσεις κράτους και επιχειρηματιών, καθώς και τις σχέσεις -μέσω θαλασσοδανείων- κράτους και αγροτών, ή το γεγονός ότι πρέπει να πληρώνει η «επαρχία» κάποιες συντεχνίες των αστικών συγκοινωνιών”

Το θέμα με αυτό το ρητορικό ερώτημα είναι ότι ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να το είχε θέσει προ πολλού. Όταν τις τελευταίες δεκαετίες όχι μόνο η ακραία αριστερά, αλλά και το ΠΑΣΟΚ και η ‘επάρατη δεξιά,’ τα είχαν αποδεχθεί όλα αυτά που τώρα καταδικάζει ο κ. Παπανδρέου, ως κοινωνικά ευαίσθητες πολιτικές. Η ζημιά όμως έχει γίνει.

Στην Νομική Αθηνών, το σταυροδρόμι παλαιών και νέων παραλογισμών, βλέπουμε την αδυναμία μιας κοινωνίας να δημιουργήσει και τις πιο στοιχειώδεις αντιστάσεις στις αυτοκαταστροφικές της ορμές.
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δε διαγράφει και το "σύντροφο" Μουμπάρακ από τη Σοσιαλιστική Διεθνή ;


Είναι πραγματικά συγκινητική η ευαισθησία που δείχνει η Σοσιαλιστική Διεθνής και ο πρόεδρος της , Γιώργος Παπανδρέου στα ζητήματα των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μέχρι πριν λίγες μέρες, το κόμμα του Τυνήσιου δικτάτορα Μπεν Αλι ήταν πλήρες μέλος της Διεθνούς. Χρειάστηκε να ξεσηκωθει ο λαός της Τυνησίας, για να καταλάβει ο πρωθυπουργός μας πως κάτι δεν πάει με τον Άλι και ,επιδεικνύοντας γι άλλη μια φορά εκείνα τα γρήγορα αντανακλαστικά που τον διέκριναν και στο χειρισμό της οικονομικής κρίσης, να τον διαγράψει αμέσως από την οργάνωση. Επειδή όμως θέλουμε πολύ να βοήθησουμε τον Γιώργο Παπανδρέου ώστε να μην εκτεθεί άλλη φορά αυτός και , η τόσο απαραίτητη για την ανθρωπότητα, Διεθνής , σκεφτήκαμε πως καλό θα ήταν να του θυμίσουμε και κάποιες άλλες μορφές του παγκόσμιου σοσιαλισμού, που δεν φημίζονται για τις δημοκρατικές τους ευαισθησίες αλλά παρόλα αυτά είναι μέλη της οργάνωσης . Πρώτος και καλύτερος ο ,εδώ και 30 χρόνια, πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ και το "Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα" του.

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν γνωρίζει τα έργα και τις ημέρες του "συντρόφου" Χόσνι, μπορεί απλά να ρίξει μια ματιά στις εκθέσεις όλων των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την Αίγυπτο τα τελευταία χρόνια . Οι επιδόσεις του Αιγύπτιου προέδρου είναι , πραγματικά, ζηλευτές : νοθεία στις εκλογές, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, βασανιστήρια και η ελευθερία του λόγου υπό διωγμό (η χώρα καταλαμβάνει την 133η θέση σε 168 χώρες στην ελευθερία του Τύπου, σύμφωνα με τους "Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα"). Φαίνεται πως ο αιγυπτιακός δρόμος προς τον σοσιαλισμό περνάει μέσα από τα κελιά του καθεστώτος Μουμπάρακ.

Όμως, ο πρόεδρος της Αιγύπτου δεν πρέπει να νιώθει ιδιαίτερη μοναξία μέσα στη Σοσιαλιστική Διεθνή . Στα γεύματα της οργάνωσης , μπορεί να βρει πολλούς ομοτράπεζους του , που μοιράζονται τους ..."λεπτούς του τρόπους" . Και για να γίνουμε πιο σαφείς, στις τάξεις της Διεθνούς υπάρχουν πολλά κόμματα και πολιτικοί ηγέτες που έχουν κατηγορηθεί για νοθεία στις εκλογές, βία κατά των πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά και για παραβιάσεις των ατομικών δικαιωμάτων. Ίσως ο Γιώργος Παπανδρέου αξίζει να διαβάσει κάποια πράγματα σχετικά με το σοσιαλιστικό MPLA στην Ανγκόλα (ο πρόεδρος του οποίου ηγείται της χώρας εδώ και 32 χρόνια), το πρώην κομμουνιστικό Κόμμα του Λαού της Μογγολίας (που κυβερνάει τη χώρα από το 1921, με ένα διάλειμμα 4 ετών) το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα στο Μεξικό, ή τους διαβόητους Σαντινίστας στη Νικαράγουα.

Για λίγο, κλείστε τα μάτια και φέρτε στο μυαλό σας την παρακάτω σκηνή : Στις μαζώξεις της Σοσιαλιστικής Διεθνούς , ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλι να βγάζουν πύρινους λόγους για τα προβλήματα της εργατικής τάξης και ο Γιώργος Παπανδρέου να τους αγκαλιάζει, να τους φιλάει σταυρωτά και να τους αποκαλεί "συντρόφους". Αμφιβάλλει κανείς πως ,κατά πάσα πιθανότητα, αυτή η σκηνή έχει συμβεί και στην πραγματικότητα; Αν λοιπόν, έστω και καθυστερημένα, ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να μας πείσει για την προσήλωση του στα ανθρώπινα δικαιώματα , πρέπει να διαγράψει αμέσως όλα τα "μπουμπούκια" της Διεθνούς, αλλιώς η διαγράφη του Μπεν Αλι δε θα είναι τίποτε άλλο παρά μια υποκριτική πράξη εντυπωσιασμού που πάρθηκε κάτω από την πίεση των γεγονότων.
Συνέχεια

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Ο Κωστής Χατζηδάκης αποκηρύσσει τον "επάρατο" νεοφιλελευθερισμό


Ο καημένος ο "νεοφιλελευθερισμός". Αν και ελάχιστοι Έλληνες καταλάβαινουν τί ακριβώς σημαίνει αυτός ο μάλλον ατυχής ελληνικός νεολογισμός, σίγουρα κανείς δεν θέλει να έχει σχέση μαζί του! Ακόμη και όσοι (ή κυρίως όσοι) αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται "φιλελεύθεροι". Την αρχή έκανε ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008. Ακολούθησε ο Στέφανος Μάνος με άρθρο του στην "Athens Voice" πριν τις εκλογές του 2009 και αυτή τη λαμπρή παράδοση φαίνεται να συνεχίζει ο βουλευτής της Ν.Δ και πρώην υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, σε συνέντευξη του στο "Κ" της Καθημερινής αυτή την Κυριακή.

Στην ερώτηση της δημοσιογράφου Κατερίνας Μπακογιάννη για το αν έχει αναθεωρήσει κάποιες από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του μετά την οικονομική κρίση, ο Κωστής Χατζηδάκης απαντάει : «Δεν αποδέχομαι τον όρο 'νεοφιλελεύθερος'. Δεν πιστεύω ότι το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από την Υγεία ή την Παιδεία. Παραμένω, όμως, φιλελεύθερος. Αυτό που συνέβη είναι ότι η οικονομική παγκοσμιοποίηση προχώρησε πολύ πιο γρήγορα από τους αντίστοιχους μηχανισμούς ελέγχου.»

Σήμερα λοιπόν που είναι πια φανερό πως τα κρατικίστικα πειράματα του 2008 έχουν οδηγήσει σε οικονομικά αδιέξοδα , σήμερα που η κεϋνσιανή αφήγηση της κρίσης έχει χάσει την αξιοπιστία της και παντού στον κόσμο οι πολίτες στρέφονται σε λογικές μικρότερου κράτους, ο "φιλελεύθερος" Κωστής Χατζηδάκης φαίνεται να μην έχει πάρει χαμπάρι τί συμβαίνει και απλά επαναλαμβάνει τα τσιτάτα του Πολ Κρούγκμαν. Η απάντηση του βουλευτή της ΝΔ, μάλλον δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη. Μετά την θλιβερή επίθεση εναντίον του , εμφανίστηκαν άρθρα στην μπλογκόσφαιρα , που προσπάθησαν να εμφάνισουν τον Κωστή Χατζηδάκη σαν εκπρόσωπο όλων εκείνων των Έλληνων "που θέλουν να δουλέψουν, να σπουδάσουν, να ζήσουν. Που δεν μπορούν να ανεχθούν άλλο κλειστούς δρόμους, σχολές, λιμάνια. Που δεν μπορούν άλλο να φορολογούνται για να τρέφονται οι βολεμένοι." Την ώρα εκείνη δεν ήταν πρέπον να μπούμε σε πολιτική αντιδικία για τα έργα και τις ημέρες του Κωστή Χατζηδάκη. Αυτό που προείχε ήταν να δείξουμε την αμέριστη συμπαράσταση μας προς το πρόσωπό του για την βίαια επίθεση που δέχτηκε. Τώρα, όμως που πέρασαν αρκετές εβδομάδες , μπορούμε να πούμε πως ο Κωστής Χατζηδάκης πολύ μικρή σχέση έχει με την Ελλάδα της εργασίας, και ίσως αυτό εξηγεί και την απέχθεια του προς αυτό που στην Ελλάδα, αποκαλούμε "νεοφιλελευθερισμό", και που στον υπόλοιπο κόσμο και στα περισσοτερα εγχειρίδια πολιτικής φιλοσοφίας και οικονομίας , αποκαλείται, απλά και ξεκάθαρα, φιλελευθερισμός .

Παρά το εκσυγχρονιστικό του λούστρο και το συμπαθητικό του δημόσιο προφιλ, ο Χατζηδάκης είναι ένας χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του μεταπολιτευτικού κρατικίστικου συστήματος που μας οδήγησε στη χρεωκοπία. Μέλος της Νέας Δημοκρατίας από τα εφηβικά του χρόνια, δεν χρειάστηκε ποτέ να δουλέψει, όπως έκανε η συντριπτική πλειοψηφία των , εκτός πολιτικής, Ελλήνων. Η πορεία του ήταν η τυπική πορεία ενός ευνοημένου παιδιού του κομματικού σωλήνα : πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, μέλος της νομενκλατούρας των Βρυξελλών, βουλευτής του Εθνικού Κοινοβουλίου και τέλος κορυφαίος υπουργός μιας κυβέρνησης που εκτόξευσε τις δημόσιες δαπάνες στα ύψη και διέλυσε την οικονομία. Ο ίδιος όχι μόνο δεν έδειχνε να διαφωνεί με τις ενέργειες της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά ευθυγραμμισμένος στη λογική της , θεωρούσε πως η λύση για την ακρίβεια ήταν οι κρατικοί έλεγχοι στην αγορά και ανακοίνωνε περιχαρής νέες πολιτικές επιδοτήσεων. Και βέβαια, ήταν υπεύθυνος για μια ιδιωτικοποίηση αλά ελληνικά (αυτή της Ολυμπιακής), που στοίχισε σχεδον 2 δις ευρώ στους σκληρά εργαζόμενους Έλληνες φορολογούμενους , χαρίζοντας προκλητικά προνόμια στους πρώην εργαζόμενους της εταιρίας .

Με αυτό το βιογραφικό , άραγε τί σχέση θα μπορούσε να έχει ο Κωστής Χατζηδάκης με τον "νεοφιλελευθερισμό", δηλαδή με μια πολιτική ριζοσπαστικών φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, μείωσης της φορολογίας και απελευθέρωσης των αγορών, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα;
Συνέχεια

Υπέρ της ελευθερίας λόγου/έκφρασης


Με αυτό που ακολουθεί θα λέγαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας διαφωνεί: Ο κ. Μιχαλιολάκος της Χρυσής Αυγής πρέπει να έχει το δικαίωμα να χαιρετίζει ναζιστικά και οι αναρχικοί να καίνε την ελληνική σημαία. Με την προϋπόθεση ότι η σημαία που καίνε οι αναρχικοί είναι ιδιοκτησία τους και το χέρι που χαιρετά ναζιστικά είναι του κ. Μιχαλιολάκου και όχι κάποιου Πακιστανού που μόλις έσφαξε.

Παλαιότερα ήταν συνήθεια τον παραθρησκευτικών οργανώσεων και μη, να σέρνουν στα δικαστήρια όποιον θεωρούσαν ότι είχαν προσβάλει ότι θεωρούσαν ιερό και όσιο. Τότε, δηλαδή πολύ πρόσφατα, οι υποτίθεται φιλελεύθεροι υπερασπιστές της ελευθερίας στην Ελλάδα επικαλούνταν όλα τα κλασσικά επιχειρήματα για την ελευθερία του λόγου και έκφρασης.

Αλλά τώρα που έχει περάσει κάποιος καιρός και η επίσημη Ελλάδα αφήνει τις παλαιές της προκαταλήψεις, φαίνεται ότι οι ίδιοι που τότε χρησιμοποιούσαν μια φιλελεύθερη ρητορική, τώρα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την κρατική εξουσία για να επιβάλλουν τις απόψεις τους, που φυσικά θεωρούν ότι είναι η απόλυτη αλήθεια και την οποία όλοι πρέπει να αποδέχονται ως τέτοια. Έτσι κάποιοι σκέφτονται να ετοιμάσουν αναφορές σε εισαγγελείς για την ναζιστική χειρονομία Μιχαλιολάκου.

Ας υπενθυμίσουμε εδώ ορισμένες βασικές αρχές μια ελεύθερης κοινωνίας.

-Σε μια ελεύθερη κοινωνία ένας πολίτης ή μια ομάδα πολιτών έχει το δικαίωμα να πιστεύει και να υποστηρίζει μια άποψη ή ιδέα που η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί λανθασμένη. Η δημοφιλία ή η κρατική αποδοχή μιας άποψης δεν είναι απόδειξη της αληθείας της. Όλα τα δικαιώματα και ελευθερίες που απολαμβάνουμε σήμερα, κάποτε ήταν οι ιδέες μειοψηφιών ή του περιθωρίου.

-Η ελευθερία του λόγου και έκφρασης υπάρχει ακριβώς για να προστατεύει ιδέες/λόγο που δεν είναι δημοφιλή. Οι κρατούντες ή οι ισχυρές πλειοψηφίες δεν έχουν ανάγκη αυτή την βασική ελευθερία.

-Δεν υπάρχει άτομο, ομάδες ατόμων, θεσμοί που εκ το προτέρων να έχουν την δυνατότητα να καθορίσουν για την υπόλοιπη κοινωνία την ορθότητα ή όχι, απόψεων που τώρα βρίσκονται στο περιθώριο ή εν τη γενέσει τους.

-Οι περιορισμοί στο λόγο είναι η απαρχή για την διαρκή αποδυνάμωση της δημοκρατίας, το πολίτευμα που προϋποθέτει τον ελεύθερο διάλογο και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των πολιτών.

-Η ελευθερία του λόγου είναι η πιο σημαντική απ’ όλες, γιατί όπως έχει λεχθεί πολλάκις, με αυτή την ελευθερία μπορούν να κερδηθούν όλες οι άλλες.

-Ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου και έκφρασης δεν θα μας προστατέψει από τον κ. Μιχαλιολάκο και τους ομοίους του, αλλά θα μας εκθέσει στην κατάχρηση εξουσίας όλων αυτών που θα αναλάβουν να επιλέγουν, για εμάς χωρίς εμάς, τι μπορούμε να ακούμε και τι λέμε.
Συνέχεια

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

"Λεφτά υπάρχουν!" - Μαρξιστική έκδοση



Το Μπλε Μήλο δεν συνηθίζει να σχολιάζει μαρξιστικές αναλύσεις για τους ίδιους λόγους που δεν σχολιάζει αστρολογικές προβλέψεις. Κυκλοφορεί όμως τελευταία πολύ στην ελληνική μπλογκόσφαιρα ένα βίντεο ενός μαρξιστή «οικονομολόγου», του παγκοσμίως άγνωστου Richard Wolff υποτιτλισμένο στα ελληνικά και με τίτλο «Λεφτά Υπάρχουν». Δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε τον πειρασμό.

Η βασική ιδέα του Wolff που τον κάνει τόσο δημοφιλή στην ελληνική αριστερά είναι ότι τα κρατικά ελλείμματα προκαλούνται όχι από σπατάλες, αλλά από την ανεπαρκή φορολόγηση των πλουσίων, οι οποίοι μετά χρηματοδοτούν το έλλειμμα με τον πλούτο τους, βγάζοντας και κάτι παραπάνω από τα επιτόκια. Άρα, προτείνει ο καθηγητής του University of Massachusetts Amherst, το κράτος τώρα που έχει πρόβλημα με τα δημοσιονομικά του, πρέπει να τα πάρει πίσω από τους πλούσιους. Δίνει μάλιστα και ένα παράδειγμα, λέγοντας ότι ο συνολικός πλούτος των ατόμων με περιουσία πάνω από $ 1 Mn στις ΗΠΑ το 2008 υπολογίστηκε σε $ 12.7 τρις. Εάν η αμερικάνικη κυβέρνηση έπαιρνε το 10% από αυτό, θα είχε καλύψει τον πρόσφατο δανεισμό της (~$ 1.5 τρις). Όμορφα και ωραία για τους κρατιστές.

Βεβαίως υπάρχουν κρίσιμα λογικά κενά σε αυτήν την ανάλυση και πρόταση. Δεν θα συζητήσουμε την ηθική πλευρά του θέματος, δηλαδή εάν το κράτος έχει το δικαίωμα να αρπάξει το 10% της συνολικής περιουσίας κάποιου πέρα από την τακτική (και ήδη μεγάλη) φορολογία που του επιβάλλει.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι το γεγονός ότι η αύξηση της φορολογίας μειώνει τα παραγωγικά κίνητρα, δεν μας επηρεάζει βραχυπρόθεσμα.

Να υποθέσουμε ακόμα ότι η κυβέρνηση θα καταφέρει να έχει πρόσβαση και να κλειδώσει όλο αυτό τον πλούτο. Στην πραγματικότητα βέβαια, οποιαδήποτε κουβέντα ή υποψία για το επερχόμενο χαράτσι θα οδηγούσε σε άμεση και μαζική φυγή κεφαλαίων (ενώ μεγάλο μέρος αυτής της περιουσίας είναι ήδη επενδυμένο έξω από την χώρα).

Ακόμα όμως και με αυτές τις υποθέσεις παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα στην πρόταση του Wolff που φανερώνει την έλλειψη κατανόησης της λειτουργίας των αγορών και της πραγματικής οικονομίας. Αντίθετα από ότι νομίζουν οι μαρξιστές, η περιουσία των πλουσίων δεν είναι κλειδωμένη σε θησαυροφυλάκια, ούτε βρίσκεται σε κάποιο άλλο πλανήτη. Τα λεφτά αυτά είναι επενδυμένα στην πραγματική οικονομία, κυρίως μέσω μετοχών και ομόλογων. Και είναι η πραγματική οικονομία που θα υποφέρει χωρίς αυτά τα λεφτά. Τυχόν ρευστοποίηση αυτού του 1.5 τρις θα έφερνε κατάρρευση στις αγορές. Η υπερπροσφορά μετοχών και ομολόγων θα σήμαινε δραματική πτώση της αξίας σχεδόν όλων των επενδύσεων. Οι εταιρίες θα είχανε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα να βρούνε επενδυτές, ή θα πληρώνανε ένα τεράστιο liquidity premium. Αυτό θα σήμαινε λιγότερες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, δηλαδή λιγότερες δουλειές, περαιτέρω ύφεση κλπ.

Συμπέρασμα προς κρατιστές: Η κλοπή της περιουσίας των άλλων δεν είναι λύση για το καταχρεωμένο κράτος.
Συνέχεια