Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Η επανάσταση θα αρχίσει με διπλοπαρκάρισμα.


Οι δημοτικοί σύμβουλοι του ΚΚΕ στο Δήμο Αθηναίων δικαιούνται να διαμαρτύρονται για το “όργιο επιβολής κλήσεων και αφαίρεσης πινακίδων.” Αν είχαμε κομμουνισμό δεν θα υπήρχε πρόβλημα στάθμευσης. Για τα αυτοκίνητα θα ίσχυαν τα ίδια πληθυσμιακά κριτήρια που ισχύουν τώρα για τα φαρμακεία.

“Οι δημοτικοί σύμβουλοι του ΚΚΕ στο Δήμο της Αθήνας καταγγέλλουν” την “δημοτική αρχή που θέλει τη Δημοτική Αστυνομία άλλο ένα φοροεισπρακτικό μηχανισμό γενικευμένης φορομπηξίας.” Όμως, αν δεν κάνω λάθος, “φοροεισπρακτικός μηχανισμός γενικευμένης φορομπηξίας” είναι ο επιστημονικός ορισμός του κομμουνισμού. Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα του ΚΚΕ;

Όπως και η Ελευθεροτυπία, έτσι και το ΚΚΕ θέλει το μεγάλο κράτος αλλά όχι το κόστος του. Κάθε φορά που ανακύπτει συζήτηση περί εσόδων και φόρων το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι πρέπει “να πληρώσει η πλουτοκρατία.” Το θέμα είναι αν ποτέ το ΚΚΕ κάνει έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και πάρει στα ταξικά του χέρια τα ηνία, είναι σίγουρο ότι η πλουτοκρατία θα σπάει πέτρα σε κάποιο γκούλαγκ. Και τότε που το κράτος θα ελέγχει τα πάντα και τα ελλείμματα και οι ζημιές θα κάνουν τη σημερινή Ελλάδα να μοιάζει σαν μια Δανία του νότου, τι θα γίνει που δεν θα έχουμε πλουτοκρατία να πληρώσει;

Το ΜπλεΜήλο, με ασίγαστο πάθος, θα ξεφυλλίζει καθημερινά τον Ριζοσπάστη προσδοκώντας μια απάντηση.
Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Ronald Reagan : Ο αντικρατιστής που δεν μείωσε το μέγεθος του κράτους


Ουάσινγκτον, 1985. Λίγους μήνες μετά τη δεύτερη εκλογική του νίκη ο πρόεδρος Reagan έχει συνάντηση με τους υπουργούς του. Σε μια στιγμή, στρέφεται, εμφανώς προβληματισμένος, προς τους συνεργάτες του και τους λέει : "Κανένα έθνος που επέκτεινε τόσο πολύ το κράτος όπως οι ΗΠΑ, δεν μπορεσε να επιστρέψει ξανά στο δρόμο της ελευθερίας." Αμέσως όμως, χαμογελάει. Η σκιά φαίνεται να έχει φύγει από το πρόσωπο του. Είναι και πάλι ο γνωστός Reagan. Με την , χαρακτηριστικά αμερικάνικη , αισιοδοξία του, προσθέτει : "Αλλά θέλω εμείς να είμαστε οι πρώτοι που θα τα καταφέρουμε!" . Άραγε σήμερα, 26 χρόνια μετά από αυτή τη συνάντηση στο Λευκό Οίκο, μπορούμε να ισχυριστούμε πως ο Reagan πέτυχε να κάνει τις Η.Π.Α. την εξαίρεση στον κανόνα ; Ή μήπως η αρχική σκοτεινή και κάπως δυσοίωνη διαπίστωσή του αποδείχτηκε πιο κοντά στην πραγματικότητα;

Με το επικοινωνιακό του χάρισμα , το χιούμορ του και τις εύστοχες ατάκες του ο Reagan ίσως υπήρξε ο πιο επιδέξιος εκλαϊκευτής των ιδεών του μικρού κράτους και της ελεύθερης αγοράς για τον 20ο αιώνα . Ο ίδιος μάλιστα είχε δηλώσει επανειλημμένα πως θαύμαζε τη σκέψη των μεγάλων φιλελεύθερων οικονομολόγων, Ludwig Von Mises, Friedrich Hayek και Frederic Bastiat. Και πράγματι, σε ολόκληρη την πολιτική του σταδιοδρομία η ρητορική του αντικατόπτριζε τις ιδέες αυτών των διανοούμενων. Όμως όπως συμβαίνει συνήθως με τους πολιτικούς , τα λόγια του απείχαν πολύ από τις πράξεις του . Το 1980, τη χρονιά που ο Reagan ανέλαβε την προεδρία των Η.Π.Α., οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονταν στο 27,9% του ΑΕΠ . Οχτώ χρόνια μετά, ο άνθρωπος που θεωρήθηκε ο πιο αντικρατιστής μεταπολεμικός πρόεδρος της χώρας, αφήνει τις δαπάνες στο 28,7% του Α.Ε.Π.. Μάλιστα, σε απόλυτους αριθμούς, η αύξηση είναι της τάξης του 69%. Οι θαυμαστές του θα ισχυριστούν πως αυτό οφείλεται στην αύξηση των στρατιωτικών δαπανών (που πράγματι αυξήθηκαν κατά 40%) και πως στους υπόλοιπους τομείς οι δαπάνες μειώθηκαν. Όμως κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια. Οι περιβόητες περικοπές του Reagan , αυτές που κατά την Αριστερά διέλυσαν το κοινωνικό κράτος, δεν ήταν μείωση στις τωρινές δαπάνες, αλλά , στην καλύτερη περίπτωση, απλός περιορισμός των αυξήσεων που είχαν σχεδιαστεί για το μέλλον. Έτσι κατά τη διάρκεια της θητείας του Reagan, οι δαπάνες για την Κοινωνική Ασφάλιση από 179 δις δολάρια έφτασαν στα 269 δις. Ο προϋπολογισμός του υπουργείου Παιδείας (που είχε υποσχεθεί προεκλογικά πως θα καταργήσει) σχεδόν διπλασιάστηκε και άγγιξε τα 22,7 δις δολάρια. Οι δαπάνες για το πρόγραμμα Medicare εκτοξεύτηκαν από 43,5 δις στα 80, ενώ οι επιδοτήσεις στους αγρότες σημείωσαν αύξηση 140% (από 21,4 δις στα 51,4). Η κληρονομιά του New Deal και της "Μεγάλης Κοινωνίας" ήταν ασφαλής στα χέρια του Reagan. Δεν ήταν τυχαίο πως ο Ρεπουμπλικάνος Reagan δήλωνε μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του, θαυμαστής του Δημοκρατικού Franklin Roosevelt.

Και η λίστα δεν τελείωνει εδώ . Η διεθνής βοήθεια έφτασε στα 22 δις (από 10). Στο μισθολόγιο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προστέθηκαν 230.000 νέοι δημόσιοι υπάλληλοι και παρότι προεκλογικά είχε υποσχεθεί την κατάργηση των Υπουργείων Παιδείας και Ενέργειας , όχι μόνο δεν το έκανε αλλά δημιούργησε και ένα νέο Υπουργείο (το Υπουργείο Βετεράνων Πολέμου). Αν λάβουμε υπόψην μας, αυτές τις αυξήσεις στις δαπάνες, ήταν απόλυτα φυσιολογικό το γεγονός πως στα χρόνια του Reagan, το χρέος σκαρφάλωσε από τα 900 δις στα 2,7 τρισεκατομμύρια δολλάρια. Ούτε όμως η φορολογία μειώθηκε. Οι θεαματικές φορολογικές μειώσεις του 1981, ισοσταθμίστηκαν από μια σειρά νέους φόρους μέσα στα επόμενα χρόνια της θητείας του. Έτσι η συνολική φορολογική επιβάρυνση σαν ποσοστό του ΑΕΠ ανέβηκε από το 18,3% στο 19,4%. Όμως και στον τομέα του εμπορίου, ο Reagan αποδείχθηκε ο πιο επιρρεπής στον προστατευτισμό πρόεδρος από την εποχή του Hoover. Οι δασμοί και υπόλοιποι περιορισμοί στις εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 100% στην , υποτίθεται , νεοφιλελεύθερη δεκαετία του '80. Επίσης, ο Reagan , κλιμάκωσε τον περιβόητο όσο και αναποτελεσματικό "πόλεμο κατά των ναρκωτικών" που οδήγησε σε παραβιάσεις ατομικών ελευθεριών, σπατάλη δισεκατομμυρίων δολλαρίων, δημεύσεις περιουσιών ενώ ο αριθμός αυτών που βρισκόταν στη φυλακή για υποθέσεις ναρκωτικών αυξήθηκε από 25% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων το 1980, στο 44% στο τέλος της θητείας του . Στα θετικά του συγκαταλέγεται η απελευθέρωση των αγορών και η απαλλαγή της αμερικάνικης οικονομίας από ασφυκτικούς νομοθετικούς περιορισμούς. Όμως και αυτό δεν ήταν αποκλειστικά δικό του επίτευγμα, αφού ο προκάτοχος του Jimmy Carter ήταν αυτός που ξεκίνησε τις σχετικές μεταρρυθμίσεις και ο Reagan απλά τις συνέχισε (και σε κάποιες περιπτώσεις τις επιτάχυνε).

Όσο και αν φαίνεται παράξενο στους "προοδευτικούς" φίλους που διαβάζουν το μπλογκ, ακόμη και οι "ανάλγητοι" νεοφιλελεύθεροι είναι και αυτοί άνθρωποι και έχουν ανάγκη να πιστέψουν σε ήρωες. Όπως βέβαια και η Αριστερά έχει ανάγκη από "κακούς" που θα φορτώνει πάνω τους όλα τα δεινά της ανθρωποτητας. Τις τελευταίες δεκαετίες, ο Reagan παίζει με επιτυχία το ρόλο του "σωτήρα" και του "δαίμονα", ανάλογα με τις ιδεολογικές θέσεις του καθενός . Όσο όμως και αν κατανοούμε αυτή τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, μάλλον θα βρεθούμε πιο κοντά στην αλήθεια αν μάθουμε να επικρίνουμε ή να επαινούμε τον Reagan γι αυτό που πραγματικά ήταν και όχι γι αυτό που θα θέλαμε να είναι. Αν λοιπόν δούμε πως εξελίχθηκε η προεδρία του, θα καταλήξουμε πως οι ΗΠΑ τελικά μάλλον δεν υπήρξαν η εξαίρεση και δεν βρήκαν ξανά το δρόμο της ελευθερίας , όπως ήλπιζε ο Reagan εκείνη την ημέρα του 1985. Δυστυχώς, η απαισιόδοξη πρόβλεψη του προέδρου αποδείχτηκε πιο κοντά στην πραγματικότητα . Ίσως απλά ο Reagan δεν μπόρεσε, μιας και το Κογκρεσσο ελέγχοταν από το Δημοκρατικό Κόμμα. Ίσως όμως και να μη θέλησε, αφού οι προτεινόμενοι από τον πρώην πρόεδρο προϋπολογισμοι ήταν ελάχιστα μικρότεροι από αυτούς που ψήφιζε τελικά το Κογκρέσσο και μάλιστα υπήρχαν και τομείς, όπως η διεθνής βοήθεια, που ο Reagan ζητούσε ακόμη μεγαλύτερα ποσά .

Βέβαια, η νοσταλγία πολλών συντηρητικών και φιλελεύθερων για τον αυτόν τον πρώην ηθοποιό του Χόλυγουντ, ίσως να δικαιολογείται από το γεγονός πως μπροστά σε μεταγενέστερους προέδρους όπως ο Bush ή ο Obama, ο Reagan φαντάζει πραγματικός φονταμενταλιστής της αγοράς. Παρόλα αυτά όμως , σήμερα που η ανάγκη μείωσης του Μεγάλου Κράτους είναι πιο επιτακτική από ποτέ, είναι αναπόφευκτο η θητεία του να μας οδηγεί σε κάποιες μελαγχολικές διαπιστώσεις για τη δυνατότητα περιορισμού του μεγέθους του Λεβιάθαν. Παρά την υποτιθέμενη "νεοφιλελεύθερη λαίλαπα", της δεκαετίας του 1980, το σύστημα του κρατικού καπιταλισμού , που κυριαρχεί μεταπολεμικά σε ολόκληρη τη Δύση , μπόρεσε να επιβιώσει και μάλιστα με ελάχιστες απώλειες (τα ίδιο συνέβη και στη Μ. Βρετανία της Thatcher). Ο Reagan επέφερε κάποιες λελογισμένες αλλαγές που το έκαναν πιο αποτελεσματικό για ένα διάστημα αλλά ποτέ δεν έθιξε τον πυρήνα του . Μήπως αυτό σημαίνει πως έχει αναπτυχθεί γύρω από το σύστημα ένα πλέγμα συμφερόντων (κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, πολιτικοί, γραφειοκράτες κτλ ) που είναι πια τόσο ισχυρά που κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζί τους ; Μήπως απλά είναι αφελές να πιστεύουμε στη θέληση των πολιτικών να μειώσουν το μεγάλο κράτος, όταν ο ίδιος τους ο ρόλος δικαιολογείται από την ύπαρξη του μεγάλου κράτους ;

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή , που τα αδιέξοδα του κρατισμού είναι πιο φανερά από ποτέ, και οι κυβερνώντες μας δεν κουράζονται να εκστομίζουν μεγάλα λόγια για μείωση του μεγάλου και σπάταλου κράτους, ας είμαστε επιφυλακτικοί στις υποσχέσεις τους και ας έχουμε στο νου μας τη θητεία του Ronald Reagan. Θα μας βοήθησει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον .

[Για μια πιο θετική ματιά στο έργο του πρώην Αμερικανού προέδρου , κάντε υπομονή μέχρι την Κυριακή 6/2. Η ειδική έκδοση του ΜπλεΜήλου για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ronald Reagan συνεχίζεται με τα άρθρα του Ναπολέοντα Λιναρδάτου και του Στέφανου Αθανασιάδη]
Συνέχεια

Η θεία Λούκα σε νέες περιπέτειες

Όταν η υπουργός Εργασίας δεν συντρώγει δημοσία δαπάνη με δημοσιογράφους σε μοδάτα στέκια της Αθήνας, όπου εκφράζει την αντίσταση και πάλη της ενάντια στην ‘κατοχική’ τρόικα, τότε δυστυχώς έχει την ευκαιρία να σκαρφιστεί νέες ιδέες για να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση.

Οι ιδέες έχουν ένα κοινό άξονα, περισσότερο κράτος - μεγαλύτερες κρατικές δαπάνες. Κάποιος ίσως να παρατηρούσε ότι αυτή η συνταγή έχει πολλάκις δοκιμαστεί και πολλάκις αποτύχει τα τελευταία 30 χρόνια. Αλλά αυτός ο κάποιος δεν είναι η υπουργός Εργασίας, Λούκα Κατσέλη, η οποία βρίσκει κάπου, κάπως, μια πρωτοτυπία σε αυτές τις συνταγές και όταν τις παρουσιάζει έχει την ευτυχία ενός παιδιού που μόλις άνοιξε το ψυγείο με τα παγωτά.

Έτσι:

“Τη σύσταση ταμείου κοινωνικής οικονομίας, πρότεινε σήμερα η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Λούκα Κατσέλη, στη σύσκεψη υπό την προεδρία του πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, με αντικείμενο προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας και την κοινωνική οικονομία.”

“Το εν λόγω ταμείο θα στηρίξει προγράμματα κοινωνικής εργασίας, καθώς το όλο πλαίσιο περιλαμβάνει την δημιουργία "συνεταιριστικών ομάδων ή επιχειρήσεων" που θα αποτελούνται από άνεργους ή ευπαθείς ομάδες και θα προσφέρουν κοινωνική εργασία.

“Επίσης το πλαίσιο της κοινωνικής εργασίας περιλαμβάνει την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, καθώς και την επέκταση των κοινωνικών τιμολογίων.

“Σε ότι αφορά την ανεργία το πλαίσιο αντιμετώπισής της περιλαμβάνει τα ολοκληρωμένα τοπικά σχέδια απασχόλησης, τα προγράμματα του ΟΑΕΔ (υπάρχοντα και νέα) καθώς και έναν "οδικό χάρτη" προς τις επιχειρήσεις με οδηγίες για την αποφυγή και την αντιμετώπιση των κρίσεων.”


Δεν ξέρω πραγματικά ποια επιχείριση θα πάρει "’οδικό χάρτη’ με οδηγίες για την αποφυγή και την αντιμετώπιση των κρίσεων” από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ίσως ο “οδικός χάρτης” να δείχνει πως να τοποθετείτε το όπλο στο τραπέζι και πως να παρακαλάτε στα γερμανικά.

Πάντως η συγκεκριμένη πρόταση είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτική για το πως η ελληνική πολιτική τάξη βλέπει την επιχειρηματικότητα. Δεν θέλει να την απελευθερώσει για να ενδυναμωθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί. Για τους Έλληνες πολιτικούς, οι επιχειρηματίες είναι ένα κομμάτι της κομματικής πελατείας που θα πρέπει να ζητιανεύει από την πολιτική τάξη για το δικό της μερίδιο από τα δανεικά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να μην επιστρέφει τον ΦΠΑ, αλλά πάντα είναι πρόθυμη να δημιουργήσει μια νέα επιδότηση για την επιχειρηματικότητα ή την εργασία.

Την ίδια εβδομάδα που η κα Κατσέλη προωθούσε το “ταμείο κοινωνικής οικονομίας” μαθαίναμε επίσης για το είδος της ‘επιχειρηματικότητας’ που το υπουργείο Εργασίας, υπό την ηγεσία της κας Κατσέλη, καλλιεργεί. “Πίεζαν να υπογράψει έργο στην πενταπλάσια τιμή του” ήταν ο τίτλος της Καθημερινής.

“Ο κ. Δασκαλάκης (γενικός γραμματέας Εργασίας) δεν θέλησε εκ των προτέρων να αποδεχθεί την κοστολόγηση ενός έργου πληροφορικών συστημάτων, ύψους 30 εκατ. ευρώ, το οποίο η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου εκτιμούσε ότι μπορεί να ολοκληρωθεί με το ποσό των 6 εκατ. ευρώ.”

“Ο γενικός πείστηκε από την εισήγηση της αρμόδιας Διεύθυνσης Πληροφορικής ότι δεν μπορεί να προωθήσει μια απόφαση χωρίς διερεύνηση του κόστους και της διαδικασίας και αρνήθηκε να παρακάμψει τη Διεύθυνση Πληροφορικής. Μετά τα πρώτα πιεστικά e-mails, ακολούθησε μία επεισοδιακή συνάντηση με τους συμβούλους της υπουργού και μια ακόμη πιο αιφνιδιαστική επιστολή προς τον πρωθυπουργό στον οποίο υπέβαλε την παραίτηση στις 11 του μηνός.”


Η μόνη μεγάλη εφημερίδα που κάλυψε το γεγονός ήταν η Καθημερινή. Ίσως αυτό να οφείλετε στο είδος μιντιακής επιχειρηματικότητας που επιδότησε και καλλιέργησε την τελευταία τριακονταετία το φιλεύσπλαχνο κράτος μας.
Συνέχεια

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Σιγά... ο παραταξιακός τύπος κοιμάται


Η (σχεδόν) εξαετία Καραμανλή φαίνεται ότι δεν έγινε μάθημα για τον παραταξιακό τύπο της δεξιάς. Οι περισσότερες από τις προσκείμενες στην ΝΔ εφημερίδες συνεχίζουν να αγκαλιάζουν τον αριστερό λαϊκισμό και συνθηματολογία.

Ο υπουργός Μεταφορών δήλωσε ότι θα αυξήσει εισιτήρια και διόδια αν το κίνημα του “Δεν πληρώνω” συνεχιστεί. Πως χαρακτήρισε την συγκεκριμένη στάση ο Ελεύθερος Τύπος; Ο Ε.Τ. έγραψε περί “προκλητικού λαϊκισμού”. Η συγκεκριμένη δήλωση Ρέππα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άδικη, μιας και θα επιβαρύνει περαιτέρω τους επιβάτες και οδηγούς που είναι ήδη συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους. Αλλά το προκλητικά λαϊκιστική από που προκύπτει; Είναι ένας χαρακτηρισμός και ανάγνωση του γεγονότος που θα περίμενε κάποιος από την Αυγή ή το Ριζοσπάστη. Υπονοεί ότι ο υπουργός αντί να τα κάνει όλα δωρεάν (αυτό δεν είναι λαϊκισμός;) υποκύπτει στις πιέσεις των νοικοκυρέων περί νόμου, τάξης και ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Την ίδια ημέρα μια άλλη παραταξιακή εφημερίδα, η Δημοκρατία, είχε ως κύριο τίτλο “Φαίρνουν Φαρμακεία από το Ισραήλ” όπου μαθαίνουμε ότι "οργανωμένο σχέδιο που προβλέπει την είσοδο ισραηλινής αλυσίδας φαρμακείων στη χώρα μας καταγγέλλει στη «Δημοκρατία» ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής Κωνσταντίνος Λουράντος." Πως να εξηγήσει κανείς ότι μια ‘φιλελεύθερη’ εφημερίδα γίνεται φερέφωνο μιας ανάλγητης συντεχνίας που χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία για να απομυζά τον Έλληνα πολίτη;

Πώς να εξηγήσει κανείς ότι η ίδια εφημερίδα που φιλοδοξεί “να αγκαλιάσει όλη την κεντροδεξιά παράταξη” φιλοξενεί στις σελίδες της ως αρθρογράφο την Λιάνα Κανέλλη, γνωστή απολογητή του Στάλιν και των γκούλαγκ;

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα.

- Οι εφημερίδες του φιλελεύθερου/συντηρητικού χώρου δεν θα μπορέσουν ποτέ να ανταγωνιστούν σε αριστερό λαϊκισμό την Ελευθεροτυπία, την Αυγή ή τον Ριζοσπάστη. Όχι μόνο γιατί στην ίδια αγορά παίζουν και άλλοι (βλ. Νέα, Έθνος), αλλά επίσης γιατί ο πελάτης προτιμά το γνήσιο από την αντιγραφή.

- Κυκλοφοριακά τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι πολύ δύσκολα, αλλά θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα πολύ γρηγορότερα, αν οι λεγόμενες παραταξιακές εφημερίδες δεν αποκτήσουν την δική τους φωνή και προσωπικότητα.

- Υιοθετώντας τον αριστερό λαϊκισμό νομίζουν ότι βοηθούν την ΝΔ, αλλά ουσιαστικά υποσκάπτουν το κυβερνητικό της μέλλον. Η ΝΔ, που δεν έχει τις ίδιες κοινωνικές συμμαχίες και συντεχνιακές ρίζες του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει τίποτα να κερδίσει από ένα ιδεολογικό πεδίο όπου οι αντίπαλοι της έχουν απόλυτη κυριαρχία, βοηθούμενοι από ένα παραταξιακό τύπο που έχει παραδώσει τα όπλα προ πολλού.

Πολύ πριν έρθει ο καιρός για να μιλάμε για πετυχημένες συντηρητικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις, πρώτα θα πρέπει να έχουν κερδηθεί αρκετές μάχες ιδεών. Σε αυτές τις μάχες η πλειοψηφία του παραταξιακού τύπου είναι τώρα απούσα.
Συνέχεια

Όταν η «ιδεολογία της συμπόνιας» σκοτώνει παιδιά στον Τρίτο Κόσμο


Ως επιστήμονας και φιλάνθρωπος, ο Ελβετός βιολόγος Ingo Potrykus θα μπορούσε άνετα να συγκριθεί με τον Jonas Salk, τον επιστήμονα που δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο κατά της πολυεμυλέτιδας (polio), τον Maurice Hilleman, τον Αμερικανό μικροβιολόγο που ανέπτυξε δεκάδες εμβόλια ανάμεσα στα οποία είναι και τα 8 από τα 14 που σήμερα συνιστώνται ως απαραίτητα από τους γιατρούς και τον Norman Borlaug τον Νομπελίστα Αμερικανό πατέρα της Πράσινης Επανάστασης με την οποία σώθηκαν εκατομμύρια ζωές σε όλο τον πλανήτη και βελτιώθηκαν οι συνθήκες ζωής για πολλούς άλλους. Και λέμε «θα μπορούσε» διότι ο Ingo Potrykus, όπως δεκάδες άλλοι επιστήμονες που έχουν το μεράκι της δημιουργίας, είναι ένα από τα τελευταία θύματα του αριστερόστροφου κρατισμού και των δεκάδων ρυθμίσεων που έχει επιβάλλει ακριβώς για να μην μπορεί να αλλάξει ποτέ και τίποτα σε αυτόν τον πλανήτη.

Ο Potrykus είναι ένας από τους επιστήμονες που ανέπτυξε το Golden Rice, μια συλλογή ειδών ρυζιού τα οποία δημιουργήθηκαν με την εφαρμογή της γενετικής μηχανικής, μέσω της κλωνοποίησης του μεταβολικού μονοπατιού που οδηγεί στη σύνθεση της βήτα-καροτίνης, της ουσίας από την οποία προέρχεται η βιταμίνη Α . Εύλογα κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί αυτή η συλλογή ρυζιού είναι τόσο σημαντική; Στο κάτω κάτω οι περισσότεροι γιατροί στη Βόρεια Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη δεν έχουν βρεθεί ποτέ αντιμέτωποι με ασθενείς που πάσχουν από έλλειψη βιταμίνης Α. Δυστυχώς όμως η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου όπου η έλλειψη βιταμίνης Α έχει πάρει σχεδόν την μορφή επιδημίας ανάμεσα στο φτωχότερο πληθυσμό, ιδιαίτερα σε χώρες όπου το ρύζι (καθώς και άλλα φυτικά είδη που είναι πλούσια σε υδατανθρακες αλλά πολύ φτωχά σε βιταμίνες) αποτελεί τη βάση της διατροφικής αλυσίδας. Για να κατανοήσει ο αναγνώστης το μέγεθος του προβλήματος, αξίζει να σημειωθεί πως περίπου 200–300 εκατομμύρια παιδιά προσχολικής ηλικίας διατρέχουν τον κίνδυνο έλλειψης βιταμίνης Α, κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο. Ο λόγος είναι πως έλλειψη βιταμίνης Α κάνει τα μικρά παιδιά πιο επιρρεπή σε μολύνσεις και σε ασθένειες που οδηγούν σε διάρροια ενώ θεωρείται από τους επιδημιολόγους ως η πιο σημαντική αιτία παιδικής τύφλωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Κάθε χρόνο, περίπου 500,000 παιδιά τυφλώνονται ως αποτέλεσμα της έλλειψης βιταμίνης Α, με το 70% αυτών των παιδιών να πεθαίνουν μέσα σε ένα χρόνο.

Η επόμενη εύλογη ερώτηση επομένως είναι, γιατί άραγε να μην χορηγείται η βιταμίνη Α ως πρόσθετο διατροφής σε αυτά τα παιδιά; Ή ακόμα καλύτερα, γιατί να μην υπάρχει πρόνοια ώστε να προστίθεται η βιταμίνη Α σε κάποια βασικά είδη διατροφής, όπως για παράδειγμα προστίθεται το ιώδιο στο αλάτι που καταναλώνουμε καθημερινά; Στη θεωρία αυτές είναι προφανώς πολύ καλές ιδέες, με τη διαφορά όμως πως στην πράξη τέτοιες λύσεις θα απαιτούσαν εκατομμύρια δολάρια για να πραγματοποιηθούν καθώς δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ούτε οικονομικός τρόπος παραγωγής της βιταμίνης Α σε μαζική κλίμακα ούτε και τρόπος να διανεμηθεί χωρίς σημαντικές απώλειες κατά την μεταφορά.

Η Γενετική Μηχανική και η κλωνοποίηση μπορούν να προσφέρουν καλύτερες, φθηνότερες και περισσότερο εφικτές λύσεις μέσω της συλλογής ειδών ρυζιού Golden Rice, είδη που έχουν αναπτυχθεί ακριβώς για να επιτρέπουν στο φυτό να δημιουργεί από μόνο του την βήτα-καροτίνη, δηλαδή την προβιταμίνη Α. Η ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: το ρύζι από μόνο του δεν μπορεί να παράξει βήτα-καροτίνη στο ενδόσπερμα (endosperm) διότι δεν περιέχει δύο απαραίτητα ένζυμα του μεταβολικού μονοπατιού. Με τη χρήση μεθόδων γενετικής μηχανικής αυτά τα δύο ένζυμα προστέθηκαν στο ενδόσπερμα των παραλλαγών ρυζιού Golden Rice, με αποτέλεσμα τα μεταλλαγμένα αυτά είδη να μπορούν πλέον να παράγουν, σε ικανοποιητικές ποσότητες βήτα καροτίνη. Αξίζει να σημειωθεί πως τα Golden Rice είναι τα πρώτα μεταλλαγμένα φυτικά είδη που δημιουργήθηκαν με σκοπό να ωφελήσουν απ' ευθείας τον καταναλωτή του προϊόντος και όχι τους αγρότες-παραγωγούς (second-generation agbiotech products).

Δυστυχώς όμως κάπου εκεί τελειώνει η ανθρώπινη εφευρετικότητα και ο ορθολογισμός και αρχίζει (όπως μας έχει συνηθίσει σε πολλές άλλες περιπτώσεις) ο αριστερόστροφος κρατικίστικος παραλογισμός: υπό την λυσσαλέα αντίδραση διαφόρων αντιεπιστημονικών οικολογικών οργανώσεων όπως η Greenpeace και οι Φίλοι της Γης (Friends of the Earth) οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί κυρίως των Βρυξελλών (αλλά και των ΗΠΑ) αποφάσισαν πως το Golden Rice αποτελεί τεχνολογική καινοτομία που μπορεί να απειλήσει και το περιβάλλον αλλά και τη δημόσια υγεία. Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης είναι πως ένας απίστευτος αριθμός μελετών και γραφειοκρατικών ρυθμίσεων επιβλήθηκε ως απαραίτητα να προηγηθούν πριν επιτραπεί η χρήση του Golden Rice στη γεωργία. Με τον τρόπο αυτό, για άλλη μια φορά, η Αριστερά ως ο κύριος φορέας παραλογισμού στο σύγχρονο κόσμο γίνεται η αιτία να χαθεί η ευκαιρία μιας καλύτερης ζωής για εκατομμύρια παιδιά του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στο Golden Rice το οποίο να δικαιολογεί το μένος των αριστερών οικολόγων.Όπως έγραψε η επιστημονική επιθεώρηση Nature το 1992, η επιστημονική κοινότητα σχεδόν ομόφωνα έχει αποφανθεί πως «οι ίδιοι φυσικοί και βιολογικοί νόμοι διέπουν και τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και αυτούς οι οποίοι δημιουργήθηκαν ανά τους αιώνες με κλασσικές μεθόδους αναπαραγωγής ...[για το λόγο αυτό] δεν υφίσταται διαφορά ανάμεσα σε γενετικά τροποποιημένα φυτά και μικροοργανισμούς και στα αντίστοιχα είδη που οι άνθρωποι δημιούργησαν με λιγότερο επιστημονικές μεθόδους στο παρελθόν».

Παρά τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει το Golden Rice για την καταπολέμηση των ασθενειών που οφείλονται σε αβιταμίνωση στον Τρίτο Κόσμο, τα συγκεκριμένα είδη ρυζιού αυτή τη στιγμή παραμένουν εγκλωβισμένα σε έναν απίστευτο λαβύρινθο ρυθμίσεων και παράλογων αξιώσεων που ο Κρατισμός έχει δημιουργήσει. Σε άρθρο του στο Nature τον περασμένο Ιούλιο, ο Potrykus ανέφερε πως το Golden Rice έχει “σκαλώσει για περισσότερα από 10 χρόνια ως αποτέλεσμα των προϋποθέσεων και των απαιτήσεων που προβάλλουν διάφοροι κρατικοί φορείς.” Αξίζει να σημειωθεί πως σε αντίθεση με το Golden Rice, είδη φυτών που έχουν δημιουργηθεί με λιγότερο ακριβείς αλλά πιο κλασσικές μεθόδους, είτε υπόκεινται σε πολύ περιορισμένο έλεγχο είτε ακόμα και σε κανέναν καθώς δεν αποτελούν στόχο των αριστερών οικολόγων. Ο Potrykus επομένως δεν υπερβάλλει όταν στο ίδιο άρθρο δηλώνει πως οι έλεγχοι και οι ρυθμίσεις που έχει επιβάλλει ο αριστερόστροφος κρατισμός “είναι υπεύθυνοι για το θάνατο και την τύφλωση χιλιάδων παιδιών.” Σε ένα άλλο άρθρο στην επιστημονική επιθεώρηση Science η Nina Fedoroff, βιολόγος και καθηγήτρια γενετικής στο Pennsylvania State University έγραψε: “A new Green Revolution demands a global commitment to creating a modern agricultural infrastructure everywhere, adequate investment in training and modern laboratory facilities, and progress toward simplified regulatory approaches that are responsive to accumulating evidence of safety. Do we have the will and the wisdom to make it happen?” Η ιστορία του Golden Rice μας δείχνει πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι «όχι ακόμα».
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Ποιά είναι η Ayn Rand;


Σαν σήμερα πριν από 106 χρόνια γεννήθηκε η Ρωσοαμερικανίδα φιλόσοφος και συγγραφέας Ayn Rand. Και αν το πιο γνωστό μυθιστόρημα της Rand, το “Atlas Shrugged”, αρχίζει με το ερώτημα «Ποιός είναι ο John Galt;», νομίζω πως και αυτό το άρθρο , δεδομένου του ότι η συγγραφέας δεν είναι τόσο γνωστή στην Ελλάδα όσο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πρέπει να αρχίσει με το ίδιο ερώτημα, ελαφρώς παραλλαγμένο : « Ποια είναι η Ayn Rand;» Ποιά είναι λοιπόν αυτή η μικρόσωμη, εκκεντρική γυναίκα , με το διαπεραστικό βλέμμα , τη μαύρη κάπα στους ώμους και το μόνιμο τσιγάρο στο χέρι ; Ποιά είναι αυτή η συγγραφέας , που το πιο δημοφιλές της μυθιστόρημα ψηφίστηκε στις ΗΠΑ ως το βιβλίο με τη μεγαλύτερη επιρροή μετά τη Βίβλο;

Το πραγματικό όνομα της Ayn Rand ήταν Alisa Rosenbaum. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1905 σε μια εύπορη εβραϊκή οικογένεια, που όπως οι περισσότεροι κοσμοπολίτες αστοί της περιόδου πριν τον Μεγάλο Πόλεμο, έδινε μεγάλη σημασία στη μόρφωση και στην πνευματική καλλιέργεια . Η μικρή Alisa έμοιαζε με τους ήρωες των μελλοντικών της μυθιστορημάτων. Έξυπνη, φιλόδοξη, απόλυτη στις απόψεις της, αλλά και ιδιαίτερα μοναχική . Στο σχολείο, καθόταν στα τελευταία θρανία , και εκεί, αντί να προσέχει το μάθημα, βυθιζόταν μέσα στο δικό της φανταστικό κόσμο και έγραφε τις δικές της ιστορίες για γενναίους ιππότες και θαρραλέους πολεμιστές .Η Ρωσική επανάσταση του 1917 αναποδογύρισε βίαια τον κόσμο της . Το κράτος δήμευσε την επιχείρηση του πατέρα της και το άνετο διαμέρισμα τους . Στη γκρίζα μεταεπαναστατική Ρωσία του Λένιν, όπου καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους εξαιτίας της πείνας , και η μυστική αστυνομία «εξαφάνιζε» τους διαφωνούντες , η Alisa βρήκε καταφύγιο στο μαγικό κόσμο του αμερικάνικου κινηματογράφου . Ο πλούτος, η λάμψη , οι ουρανοξύστες, τα μεγάλα αυτοκίνητα, οι κομψές γυναίκες ! Για την Alisa, αυτή ήταν η ζωή «όπως μπορούσε και όφειλε να είναι». Το 1926, κατορθώνει να πάρει άδεια για να επισκεφθεί για λίγους μήνες κάποιους συγγενείς της στο Σικάγο. Λίγο πριν φύγει, ένας οικογενειακός φίλος την πλησίασε και της είπε : "Αν σε ρωτήσουν στην Αμερική, πες τους πως η Ρωσία είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο και πως εμείς αργοπεθαίνουμε". “Θα το κάνω”, απάντησε και φρόντισε να κρατήσει την υπόσχεση της.

Μόλις έφτασε στο Σικάγο ήξερε πως δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά πίσω. Αλλάζει το όνομα της σε Ayn Rand και πηγαίνει στο Χόλυγουντ, όπου δουλεύει σαν αναγνώστρια σεναρίων για το σκηνοθέτη Cecil B.DeMill. Την ίδια περίοδο γνωρίζει ένα νεαρό ηθοποιό , τον Frank O’ Connor . Θα παντρευτούν και θα μείνουν μαζί μέχρι το θάνατο του Ο’Connor το 1979. Έπειτα από πολλές δυσκολίες, η Ayn Rand αφοσιώνεται στη συγγραφή. Το 1936 γράφει το πιο αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα, το "We The Living" (ε.τ «Εμείς οι Ζωντανοί»-εκδόσεις «Ωκεανίδα»), που αφηγείται την αθλιότητα της ζωής στη μεταεπαναστατική Ρωσία . Η μεγάλη όμως επιτυχία έρχεται το 1943 με την έκδοση του "The Fountainhead", ( ε.τ «Κοντά στον Ουρανό»-εκδόσεις «Ωκεανίδα»), όπου διηγείται την ιστορία ενός ιδεαλιστή αρχιτέκτονα που αρνείται να εγκαταλείψει τα όραματά του . Το 1957 γράφει το magnum opus της, το «Atlas Shrugged». Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια Αμερική ενός απροσδιόριστου μέλλοντος, όπου οι πιο δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας (επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, εφευρέτες) απηυδισμένοι από την υψηλή φορολογία, τη γραφειοκρατία και μια εχθρική κολλεκτιβίστικη κουλτούρα, εγκαταλείπουν τη χώρα και καταφεύγουν σε μια απομονωμένη κοιλάδα. Εξαιτίας της απουσίας τους, η κοινωνία καταρρέει.

Tα μυθιστορήματα της είναι ένα περίεργο μείγμα μελοδράματος, σαπουνόπερας και φιλοσοφίας, με συναρπαστική πλοκή και «larger than life» ήρωες. Σε αυτά, η Ayn Rand, πηγαίνοντας κόντρα στο κυρίαρχο ιδεολογικό κλίμα της Αμερικής του Roosevelt, υμνεί τον laissez faire καπιταλισμό, τον ατομικισμό και την ανθρώπινη δημιουργικότητα ενώ στρέφεται εναντίον του μεγάλου κράτους και του κολλεκτιβισμού. Oι , νιτσεϊκού τύπου, ήρωες των μυθιστορημάτων της , δυναμικοί, αποφασιστικοί και πετυχημένοι απορρίπτουν τον αλτρουισμό («Αυτός που σας μιλάει για θυσία, μιλάει για αφέντες και σκλάβους. Και σκοπεύει να είναι ο αφέντης», έγραφε ). Θεωρούν πως η επιδίωξη του ατομικού τους συμφέροντος και της δικής τους ευτυχίας είναι ο υψηλότερος ηθικός στόχος της ζωής τους . Οι ήρωες της Rand , υπάρχουν για τον εαυτό τους, ούτε θυσιάζοντας άλλους γι' αυτούς , ούτε τον εαυτό τους για τους άλλους. Τα βιβλία της πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα. Ένα πραγματικό cult αναπτύσσεται γύρω από το όνομα της. Οι επιχειρηματίες τη λατρεύουν. Είχαν βρει επιτέλους μια συγγραφέα που υμνούσε την ελεύθερη επιχειρηματική δραστηριότητα, σαν το θεμέλιο της κοινωνίας μας! Χιλιάδες νέοι γοητεύονται από τον ιδεαλισμό της και οργανώνουν ομάδες για να προωθήσουν τις ιδέες της στα πανεπιστήμια. Και οι εχθροί της όμως είναι πολλοί . Η Αριστερά την απεχθάνεται για το ότι υπερασπίζεται τον καπιταλισμό . Μάλιστα, ο Νόαμ Τσόμσκι τη χαρακτηρίζει μια από τις πιο διαβολικές φιγούρες στην ιστορία της διανόησης. Η Δεξιά την πολεμά για τον αθεϊσμό της και τις θέσεις της υπέρ της έκτρωσης και κατά της υποχρεωτικής στράτευσης. Οι κριτικοί , αμφισβητούν τη λογοτεχνική αξία των βιβλίων της, επικρίνοντας τους ξύλινους χαρακτήρες και τη μελοδραματική πλοκή. Ο ακαδημαϊκός κόσμος δεν παίρνει στα σοβαρά τη φιλοσοφία της, τον «Αντικειμενισμό» .

Και η ίδια η ζωή της Ayn Rand ήταν γεμάτη αντιφάσεις . Από τη μια μεριά, ήταν ιδεαλίστρια, ευφυής, ειλικρινής, και εξέπεμπε μια ιδιαίτερη γοητεία . Από την άλλη, ενώ πίστευε στον ατομικισμό, δεν ανεχόταν καμιά διαφωνία και ζητούσε τυφλή υπακοή από τους μαθητές της. Ο «Αντικειμενισμός» της εξελίχθηκε σε ένα ασφυκτικό σύστημα ιδεών, που καθόριζε τί μουσική θα ακούσεις , τί ταινίες θα δεις , ακόμη και με ποιούς θα κοιμηθείς. H Ayn Rand πίστευε στην πρωτοκαθεδρία της λογικής και περιφρονούσε τα συναισθήματα και το ένστικτο. Όμως το πάθος μπήκε στη ζωή της με τη μορφή του κατά 25 χρόνια νεώτερου συνεργάτη της Nathaniel Branden . Mάλιστα έπεισε τόσο το σύζυγο της όσο και τη σύζυγο του Branden, πως θα έπρεπε να αποδεχτούνε τις σεξουαλικές τους συνευρέσεις , επειδή αυτό υπαγόρευε η ...λογική και ο "Αντικειμενισμός" . Όταν αυτός την εγκατέλειψε για μια νεαρή ηθοποιό , η Rand αντέδρασε με οδηγό τον πιο τυφλό συναισθηματισμό . Τον χαστούκισε δημοσίως, δεν του ξαναμίλησε ποτέ, και τον διέβαλε, χωρίς στοιχεία, για οικονομική κακοδιαχείριση του ιδρύματος που προωθούσε τις ιδέες της . Μετά τον χωρισμό της με τον Branden, η Ayn Rand περιορίζει τις δημόσιες εμφανίσεις της και απομονώνεται . Πεθαίνει το 1982, σε ηλικία 77 ετών.

Σήμερα, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά το θάνατο της, η Ayn Rand είναι παντού. Στα δέκα αγαπημένα μυθιστορήματα του 20ου αιώνα, όπως τα ψήφισαν οι Αμερικάνοι αναγνώστες, τα τέσσερα(!) είναι δικά της. Ο Ronald Reagan, ο ιδρυτής της Wikipedia, Jimmy Wales , ο Ralph Lauren , η Martina Navratilova, o Brad Pitt , η Angelina Jolie είναι μόνο λίγοι από τους πολυάριθμους θαυμαστές της . Το όνομα και το έργο της αναφέρονται σε δημοφιλείς ταινίες όπως το “Dirty Dancing” και σε τηλεοπτικές σειρές , όπως το "Mad Men", τους “Simpsons” και το “Angels In America” . Το ντοκυμανταίρ για τη ζωή της ήταν υποψήφιο για Όσκαρ, ενώ η Helen Mirren ενσάρκωσε την ερωτευμένη Ayn Rand σε βραβευμένη τηλεταινία . Στην Ινδία , τα βιβλία της γίνονται σύμβολα του καπιταλιστικού μετασχηματισμού της ινδικής κοινωνίας και εμπνέουν την ανερχόμενη αστική τάξη, τη νεολαία και τους επιχειρηματίες . Μάλιστα, η στροφή των Η.Π.Α. προς τον κρατισμό τα τελευταία χρόνια δίνει μια νέα επικαιρότητα στο έργο της Ayn Rand.Για πολλούς συντηρητικούς και φιλελεύθερους , ο κρατικός παρεμβατισμός της κυβέρνησης Οbama , οδηγεί τις Η.Π.Α. στην κολλεκτιβίστικη δυστοπία για την οποία είχε προειδοποιήσει η Rand στο «Atlas Shrugged» . Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι πωλήσεις των βιβλίων της να αυξηθούν θεαματικά με την έναρξη της οικονομικής κρίσης και οι αντίπαλοι του Obama να διαδηλώνουν κρατώντας πλακάτ με συνθήματα φράσεις από τα μυθιστορήματά της. Μέσα στο 2009 κυκλοφόρησαν στις Η.Π.Α. δύο νέες βιογραφίες της ενώ οι εφημερίδες και τα περιοδικά όλου του κόσμου, από το «New York» μέχρι τον “Economist” γεμίζουν, γι’ άλλη μια φορά, με αφιερώματα στη ζωή και στο έργο της.

Τελικά ποιά είναι η Ayn Rand ; Ηγερία ενός σχεδόν θρησκευτικού cult ; Φτηνή προπαγανδίστρια ; Συγγραφέας πετυχημένων μπεστ-σελερ ; Ηρωϊδα του καπιταλισμού ; Φαινόμενο της ποπ κουλτούρας; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος απέναντι της . Και παρά τα ελαττώματα και τις αδυναμίες που μπορεί κάποιος να καταλογίσει στην προσωπικότητα και στο έργο της , κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως με τα βιβλία της, προώθησε τις ιδέες της ελευθερίας σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη.

[ Μια παραλλαγή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα "Metropolis Weekend", στις 6 Νοεμβρίου 2009 ]
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Το ελληνικό κράτος σαν junkie των δανεικών και το Μνημόνιο σαν αποτυχημένο πρόγραμμα μεθαδόνης


Πριν λίγους μήνες, διάβασα πως από τους 160.000 χρήστες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα μεθαδόνης στη Μ. Βρετανία έχουν καταφέρει να απεξαρτηθούν (όσο μπορείς να απεξαρτηθείς από την ηρωίνη, φυσικά) μόνο οι 15.000. Το ποσοστό επιτυχίας είναι δηλαδή λιγότερο από 10%. Και αυτό παρότι το πρόγραμμα στοιχίζει στους φορολογούμενους πάνω από 1 δις δολάρια το χρόνο. Αυτή η φαινομενικά άσχετη είδηση μου ήρθε στο μυαλό χθες το βράδυ, όταν , παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, πληροφορήθηκα πως η τρόικα είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένη με την ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τους ελεγκτές της τρόικας, η κυβέρνηση παρουσίασε ελλιπή στοιχεία για 650 φορείς του δημοσίου, το υπουργείο Εργασίας θέτει συνεχή εμπόδια στην άμεση εφαρμογή των επιχειρησιακών συμβάσεων, ενώ, παρά τις εξαγγελίες και τις βεβαιώσεις πως το κλειστό επάγγελμα του ιδιοκτήτη φορτηγού θα ανοίξει, το επάγγελμα θα παραμείνει κλειστό τουλάχιστον για τα επόμενα τρία χρόνια. Επιπλέον, το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τα υπόλοιπα κλειστά επαγγέλματα, στην πραγματικότητα αφήνει όλα τα επιμέρους κρίσιμα ζητήματα, να διευθετηθούν στο μέλλον, με υπουργικές αποφάσεις, ενώ ο νόμος για την άρση του καμποτάζ που τελικά ψηφίστηκε, εξακολουθεί να θέτει περιορισμούς στις εταιρείες που θέλουν να δραστηριοποιηθούν στην ελληνική κρουαζιέρα. Τέλος, σημαντικές καθυστερήσεις καταγράφει η τρόικα και στην περικοπή των κρατικών δαπανών και τον περιορισμό της σπατάλης σε δημόσιες επιχειρήσεις. Όμως η δυσαρέσκεια της τρόικας είναι μάλλον υποκριτική , γιατί το ίδιο το Μνημόνιο είναι αυτό που δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε η κυβέρνηση να κωλυσιεργεί και να μην προχωράει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις.

Όπως δεν λύνεις το πρόβλημα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά, με ακόμη περισσότερα ναρκωτικά (όπως κάνει το πρόγραμμα μεθαδόνης) έτσι και το πρόβλημα του χρέους δεν λύνεται με ακόμη περισσότερο χρέος (όπως κάνει το Μνημόνιο) . Η τρόικα αφού εξασφάλισε σε ένα junkie των δανεικών, όπως είναι η Ελλάδα, τη δόση του για τα τρία επόμενα χρόνια, έρχεται σήμερα και εκφράζει τη δυσαρέσκεια της επειδή o εθισμένος δε δειχνει διάθεση να απεξαρτηθεί! Και γιατί να το κάνει, άλλωστε; Όπως απέδειξε η ιστορία των τελευταίων εννεά μηνών το ελληνικό κράτος , με λίγο θέατρο , λίγη ψευτομεταρρυθμιστική ρητορική και κάποια μερεμέτια εδώ και εκεί , κατάφερε να επιτύχει το στόχο του : εξασφάλισε το απαραίτητο χρήμα που κρατάει στη ζωή , με τις λιγότερες δυνατές απώλειες , το παρασιτικό, ανίκανο αλλά τόσο επικερδές για τους συμμετέχοντες , μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας. Και παρότι το πακέτο στήριξης είναι πανάκριβο ,όπως και τα προγράμματα μεθαδόνης, οι πιθανότητες επιτυχίας είναι και εδώ πολύ μικρές , δηλαδή κάτω από 10%. Πόσο μαλλον όταν στην εξουσία βρίσκεται μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που στήριξε τις εκλογικές της επιτυχίες στην πεποίθηση πως η ηρωίνη (δηλαδή τα δανεικά) κάνουν καλό -κάτι που ενδόμυχα ακόμη πιστεύει!

Και στο παρελθόν, είχαμε επισημάνει στο "ΜπλεΜήλο" πως το Μνημόνιο είναι στην πραγματικότητα εμπόδιο για τις ριζικές αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα. Σήμερα, ακόμη και η τρόικα έρχεται να παραδεχτεί αυτό που βλέπουμε όλοι τους τελευταίους εννιά μήνες : οι μεταρρυθμίσεις έχουν κολλήσει. Όσο επώδυνο και αν ακούγεται, η μοναδική λύση που μπορεί να φέρει την αναγκαία πειθαρχία και να γίνουν, επιτέλους, πραγματικές μεταρρυθμίσεις είναι η , όσο το δυνατόν πιο γρήγορη, στάση πληρωμών που θα συνοδευτεί από μια γενναία αναδιάρθρωση χρέους. Διαφορετικά, η Ελλάδα ακόμη και αν κρατιέται στη ζωή με τη μεθαδόνη του πακέτου στήριξης , απλά θα σέρνεται σαν ένα ακόμη junkie, απόλυτα εξαρτημένη από τις δόσεις των δανεικών και χωρίς ελπίδα για το μέλλον.
Συνέχεια

Γιατί φλέγεται η Αίγυπτος; It's liberty, stupid!



Στις άγριες μέρες που ζει η επαναστατημένη ανατολή, δεν είναι λίγοι οι ιδεολογικοί πρόμαχοι του κρατισμού που διακηρύσσουν πως ο λαός της Αιγύπτου ξεσηκώνεται κατά της ..νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μουμπάρακ. Μιας κυβέρνησης που δρομολόγησε –είναι η αλήθεια- ένα κύμα εκατοντάδων ιδιωτικοποιήσεων τα τελευταία χρόνια, κατεδαφίζοντας (υποτίθεται) το «κράτος-προνοίας».


To ποιο; Θα ρωτήσετε. Και δικαίως. Είναι το λιγότερο γελοίο να μιλάμε για κοινωνικό κράτος σε έναν τόπο που η ιστορία του είναι συνυφασμένη με την πιο άγρια φτώχεια. Η Αίγυπτος είναι ένα κράτος με οκταπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα και πενταπλάσιο εργατικό δυναμικό. Κι όμως το ΑΕΠ της ξεπερνάει της Ελλάδος κατά μόλις 140 δις δολάρια (469,8 της Αιγύπτου έναντι 329.924 της Ελλάδος). Η χώρα είναι όμηρος του κρατιστικού της παρελθόντος και των παρανοικών δικτατόρων που την εξουσίασαν. Πριν από πενήντα χρόνια οι Έλληνες της Αιγύπτου διώκονταν από το Νάσερ, που πόνταρε στο χαρτί της ανέχειας των ντόπιων για να προωθήσει τις σοσιαλιστικές του πολιτικές. Μετά από σαράντα χρόνια σοσιαλιστικών πειραματισμών, η ανέχεια παραμένει και ανοήτως επιρρίπτεται στον..φιλελευθερισμό. Τυχαίο; Όσες ιδιωτικοποιήσεις και αν γίνουν, αυτή η παραγωγική δυστοκία της Αιγύπτου δε θα ανατραπεί βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μερικά χρόνια ή δεκαετίες. Ποιος όμως μπορεί να περιμένει δεκαετίες για να δει την αλλαγή; Και όταν μιλάω για αλλαγή, δεν εννοώ (μόνο) τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού. Εννοώ τη συνολική αποσάρθρωση του συστήματος εξουσίας που έχουν επιβάλει οι ελίτ στις μάζες της χώρας.

Αυτό που βιώνει σήμερα ο μέσος Αιγύπτιος δεν είναι μόνο η φτώχεια. Η φτώχεια είναι διαχειρίσιμη σε μια δυναμική οικονομία, όπου οι γονείς ελπίζουν στη βελτίωση της ζωής τους μεσοπρόθεσμα, και τα παιδιά είναι σίγουρα για τη βελτίωση αυτή. Αυτό που βλέπουμε στην Αίγυπτο είναι το αποτέλεσμα της απελπισίας που γεννά μια διεφθαρμένη εξουσία στα υποκείμενά της. Οι παγιωμένες κοινωνικές σχέσεις ακινητοποιούνται με τη βοήθεια του κατασταλτικού κράτους . Μια μικρή ελίτ κυβερνά και μια ευρύτερη (αλλά παρόλα αυτά περιορισμένη) ελίτ συμμετέχει στην απόσπαση του κοινωνικού προϊόντος μέσα από προνομιακές πιστώσεις, κρατικές ενισχύσεις και υπόγειες συναλλαγές με τους διεφθαρμένους αξιωματούχους. Υπερπολυτελείς γειτονιές χτίζονται από την προωθημένη μειοψηφία των εχόντων, και το κράτος απλώνει γύρω τους ένα πέπλο προστασίας, με τα λεφτά των άλλων. Ο παρεοκρατικός καπιταλισμός σε όλο του το φρικτό μεγαλείο.

Για τον απλό πολίτη, η κατάσταση συνοψίζεται σε ένα προβληματικό γραφειοκρατικό και εξουσιαστικό εφιάλτη που κατατρύχει ανθρώπινες ζωές και καταστρέφει όνειρα και ελπίδες: τα δικαστήρια –ανδρείκελα υπακούουν σε πολιτικές προσταγές: η ταχυδικία συνιστά μακρινό όνειρο με μέσο όρο έκδοσης αποφάσεων τα 6 χρόνια. Η διαφθορά καλπάζει κατατάσσοντας την Αίγυπτο στις πιο διεφθαρμένες χώρες του πλανήτη. Τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των πτωχών καταπατούνται καθημερινά. Οι μισές μικρές επιχειρήσεις (μικρομάγαζα και βιοτεχνίες) αναγκάστηκαν να δωροδοκήσουν με παχυλά ποσά , αρμόδιους αξιωματούχους για να εξασφαλίσουν την ίδια τους την ύπαρξη, μέσα στο 2010. Ο πληθωρισμός αγγίζει διψήφια νούμερα εξανεμίζοντας τον αποταμιευμένο πλούτο. Και όσοι αποφασίσουν να διαμαρτυρηθούν, δεν έχουν παρά να περιμένουν το σκαμπίλι του αστυνόμου και λίγα τετραγωνικά σε κάποιο μπουντρούμι, σαν ανταμοιβή.

Ύστερα από όλα αυτά, γίνεται φανερό πως το επαναστατικό διακύβευμα στην Αίγυπτο, συγκεφαλαιώνεται στη βίαιη διεκδίκηση της ελευθερίας. Αυτό που ζητούν οι Αιγύπτιοι είναι ένα αυθεντικά φιλελεύθερο κράτος-δικαίου: αδιάφθορο, τυπικό, ορθολογικό. Προσανατολισμένο στη βελτίωση των υποδομών, την εξυπηρέτηση του πολίτη, την απονομή αληθινής δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση Μουμπάρακ έσπασε το κοινωνικό συμβόλαιο και τώρα πληρώνει τις συνέπειες. Η επανάσταση, αν μπορεί να θεωρηθεί επανάσταση αυτός ο αυθόρμητος σηκωμός, έχει λοιπόν κατά βάθος φιλελεύθερο χαρακτήρα. Γιατί ο φιλελευθερισμός βρίσκει την πλήρη του ολοκλήρωση στη θανάσιμη πάλη ενάντια σε όσους απεργάζονται τον αθέλητο εξαναγκασμό, τη βίαιη μετατροπή του ατόμου σε υπήκοο και την συνακόλουθη αποκτήνωσή του. Ο φιλελευθερισμός ανθίζει στην επανάσταση κατά του αυταρχικού κράτους. Άλλωστε, τι άλλο να είχε στο μυαλό του ο Τζων Λοκ, παρά τέτοιου είδους εξεγέρσεις, όταν έγραφε αυτές τις σειρές: such revolutions happen not upon every little mismanagement in public affairs. Great mistakes in the ruling part, many wrong and inconvenient laws, and all the slips of human frailty will be borne by the people without mutiny or murmur. But if a long train of abuses, prevarications, and artifices, all tending the same way, make the design visible to the people, and they cannot but feel what they lie under, and see whither they are going, it is not to be wondered that they should then rouse themselves, and endeavor to put the rule into such hands which may secure to them the end for which government was at first erected..


Συνέχεια

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Ο χειρότερος του μήνα



Όλα είναι υπέρ του για την απελευθέρωση των φαρμακείων. Ακόμα και οι φαρμακοποιοί, αυτοί χωρίς άδεια, είναι υπέρ των αλλαγών. Οι αρνητικές αντιδράσεις από την ελληνική κοινωνία θα είναι μηδαμινές. Η σημασία του ανταγωνισμού είναι κατανοητή. Ακόμα περισσότερο, στο κλίμα αυστηρότητας πολλοί λίγοι είναι αυτοί που θα δηλώσουν αλληλέγγυοι με ένα τόσο χαϊδεμένο επάγγελμα όπως αυτό των φαρμακοποιών. Στο κάτω-κάτω μπορεί να ισχυριστεί ότι τα χέρια του είναι δεμένα, ότι η εντολή είναι εκ του ΔΝΤ, ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Σε αυτό το ευνοϊκό περιβάλλον, θα έχει την τύχη να πάρει την δόξα για μια σημαντική μεταρρύθμιση. Μια μεταρρύθμιση που μπορεί να βελτιώσει αισθητά τα οικονομικά του κράτους και την ζωή των πολιτών. Και τώρα μπορεί να γίνει εύκολα, χωρίς εμπόδια. Κάτι σαν τον ποδοσφαιριστή που έχει καθαρίσει όλη την άμυνα και τώρα βρίσκεται μόνος του μπροστά στο τέρμα. Απλώς πρέπει να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα για να γίνει ήρωας.

Αλλά ο Λοβέρδος στέλνει την μπάλα άουτ.


Αντί να σκοράρει, ο υπουργός προτείνει μια απελευθέρωση που δεν είναι. Απελευθέρωση είναι να μην υπάρχουν εμπόδια στο άνοιγμα νέων φαρμακείων, τέλος. Ούτε αστειότητες με πληθυσμιακά κριτήρια, ούτε κληρονομικές άδειες, ούτε εγγυημένα ποσοστά κέρδους. Αντίθετα, ο κ. Λοβέρδος απλώς αλλάζει τις παραμέτρους του υπάρχοντος συστήματος. Δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει να ανοίγουν φαρμακεία στα σούπερ μάρκετ και στα πολυκαταστήματα (όπως σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο). Οι φαρμακοποιοί που πήρανε χαμπάρι πόσο εύκολα γονατίζει κάτω από την μικρότερη πίεση, τώρα επιμένουν και ενάντια στις αστείες αλλαγές για το ωράριο και την βελτίωση των πληθυσμιακών κριτηρίων.

Για γέλια.

Ποιοί μπορεί να είναι οι λόγοι πίσω από ένα τέτοιο φιάσκο; Τρεις οι πιθανότητες:
Δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις. Ο συνταγματολόγος είχε σαν μοναδική μη-ακαδημαϊκή δραστηριότητα τον συνδικαλισμό με την αριστερά. Η έννοια του οικονομικού φιλελευθερισμού και η σημασία του ανταγωνισμού είναι για αυτόν άγνωστες. Αντίσταση στην λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού κάνει λοιπόν ο υπουργός.
Κοιτάζει το προσωπικό του συμφέρον. Γιατί ο Λοβέρδος να μην ακολουθήσει την παράδοση των περισσότερων ελλήνων πολιτικών και να μην βοηθήσει μια συγκεκριμένη ομάδα για πολιτικό συμφέρον; Έτσι κι αλλιώς το ευρύτερο κοινό υπό την επήρεια των αριστερά media δεν θα καταλάβει και πολλά για το ξεπούλημα. Εδώ η Καθημερινή σε συνέντευξη του έκανε κριτική από αριστερά.
Δεν είναι ηγέτης. Περιγράφει ο Παπαχελάς στην χθεσινή Καθημερινή τα ανθρωπάκια που βρέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις στην ελληνική κοινωνία:
«Το άλλο τους χαρακτηριστικό είναι πως όταν έρχονται τα δύσκολα, [τα ανθρωπάκια] καταρρέουν. Δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν θέλουν μπελάδες, θέλουν την ησυχία τους. Τους είναι αδύνατον να πάρουν μιαν απόφαση με κόστος, να βρουν το θάρρος και να κάνουν αυτό που απαιτεί η θέση τους. Τα ανθρωπάκια είναι τόσο εθισμένα στην ίντριγκα, στη διαπλοκή και στις δημόσιες σχέσεις, που αδυνατούν να σκεφθούν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, σαν ηγέτες ενός συγκροτημένου κράτους.»
Για κλάματα.
Συνέχεια

O Κλίντ Ίστγουντ υπέρ του ενιαίου φορολογικού συντελεστή


Ο μεγάλος Κλίντ Ίστγουντ είναι ένας από τους ελάχιστους αστέρες του Χόλυγουντ που δεν νιώθει την ανάγκη να προσκυνήσει την "προοδευτική" ορθοδοξία που κυριαρχεί στη Μέκκα του αμερικάνικου κινηματογράφου. Πριν κάποια χρόνια, όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης απάντησε κοφτά , με το δικό του αμίμητο τρόπο : "(Είμαι) φιλελεύθερος ... Ο καθένας αφήνει τον άλλον στην ησυχία του" . Το 2005, δε δίστασε να τα βάλει με το αγαπημένο παιδί της αμερικάνικης Αριστεράς, Μάικλ Μούρ, εξαιτίας του λαϊκίστικου και τελείως αντιδεοντολογικού τρόπου, με τον οποίο ο Μουρ απέσπασε συνέντευξη από τον Τσάρλτον Ίστον για το ντοκυμανταίρ του, "Bowling for Columbine".Και μόλις χτες, σε συνέντευξή του στη "Wall Street Journal", υπερασπίστηκε τον ενιαίο φορολογικό συντελεστή (flat tax):

"Πάρα πολλοί οικονομολόγοι, και αριστεροί και δεξιοί, έχουν μιλήσει υπερ του ενιαίου φορολογικού συντελεστή, αλλά ποτέ κανένας δεν είχε τη δύναμη να τον εφαρμόσει...Θα απλοποιήσει τα πράγματα, αλλά φαίνεται πως η απλοποίηση δεν ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση."

Go, Clint!
Συνέχεια

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Η ανάπηρη "Μεγάλη Κοινωνία" του Ντέιβιντ Κάμερον


Η "Μεγάλη Κοινωνία" του Ντέιβιντ Κάμερον απασχολεί γι άλλη μια φορά τα ΜΜΕ. Ο σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, Kevin Featherstone, επισημαίνει σήμερα στην "Καθημερινή" τις διαφορές του οράματος του Κάμερον από εκείνο της Θάτσερ, την ίδια στιγμή που ο καθηγητής Philip Booth του βρετανικού κεντροδεξιού think tank "Ιnstitute of Economic Affairs" διαπιστώνει πως το φιλόδοξο σχέδιο των Συντηρητικών έχει κολλήσει. Τελικά, τί δεν πάει καλά με την περίφημη "Μεγάλη Κοινωνία"; Ένα παλαιότερο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε λίγο πριν τις πρόσφατες βρετανικές εκλογές :

Τις τελευταίες δεκαετίες η Μ. Βρετανία υπήρξε για την υπόλοιπη Ευρώπη ένα πραγματικό εργαστήρι ιδεών και πολιτικών . Από εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ξεκίνησαν οι ιδιωτικοποιήσεις και η απελευθέρωση των αγορών , που εφαρμόστηκαν τα επόμενα χρόνια και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Εδώ ακούστηκε για πρώτη φορά , στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο περίφημος «Τρίτος Δρόμος» του Τόνυ Μπλερ, το παράδειγμα του οποίου ακολούθησαν σχεδόν όλοι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο . Μήπως λοιπόν η «Μεγάλη Κοινωνία», που προβάλλει σε αυτές τις εκλογές ο ηγέτης των Συντηρητικών Ντεϊβιντ Κάμερον, είναι η επόμενη «Μεγάλη Ιδέα» που μας έρχεται από τη Γηραιά Αλβιώνα και θα επηρεάσει τα επόμενα χρόνια τις ζωές όλων μας ;

Η «Μεγάλη Κοινωνία» , προτείνεται σαν το αντίπαλο δέος στο «Μεγάλο Κράτος» των Εργατικών. Η νέα ιδεολογική πρόταση των Συντηρητικού Κόμματος, αναιρεί την περίφημη ρήση της Μάργκαρετ Θάτσερ πως «δεν υπάρχει κοινωνία». Για τον Ντεϊβιντ Κάμερον, υπάρχει κοινωνία. Απλά δεν πρέπει να ταυτίζεται με το κράτος. Δεκατρία χρόνια διακυβέρνησης της Μ. Βρετανίας από τους Εργατικούς, οδήγησαν σε μια θεαματική αύξηση των κρατικών δαπανών. Παρ’όλα αυτά όμως, σύμφωνα με το Συντηρητικό Κόμμα , τα κοινωνικά προβλήματα δεν λύθηκαν. Το «Μεγάλο Κράτος» καλλιέργησε μια κουλτούρα ανευθυνότητας στους πολίτες, με αποτέλεσμα η φτώχια και η εγκληματικότητα να αυξάνονται , όλο και περισσότερες οικογένειες να διαλύονται και ο κοινωνικός ιστός να έχει διαρραγεί. Το μανιφέστο των Συντηρητικών πιστεύει πως ήρθε ο καιρός να εγκαταλείψουμε την προσέγγιση πως το κράτος και οι ανώνυμοι γραφειοκράτες έχουν τις λύσεις , και να εμπιστευτούμε τους πολίτες. Έτσι θα δημιουργηθεί μια κοινωνία όπου οι πολίτες θα συνεργάζονται σε τοπικό επίπεδο για να λύσουν τα προβλήματα τους και η κινητήρια δύναμη της προόδου θα είναι η κοινωνική υπευθυνότητα και όχι ο κρατικός έλεγχος. Φορείς της «Μεγάλης Κοινωνίας» θα είναι οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Μ.Κ.Ο.) , τα φιλανθρωπικά σωματεία και οι εθελοντικές ομάδες πολιτών που θα συσταθούν σε επίπεδο γειτονιάς . Με μια πρώτη ματιά, η πολιτική που προτείνει το «Συντηρητικό Κόμμα» είναι πιο ριζοσπαστική και πιο φιλελεύθερη ακόμη και από αυτή της Μάργκαρετ Θάτσερ, που ποτέ δεν τόλμησε να αγγίξει τις δομές του κοινωνικού κράτους, ενώ αποτελεί ανατροπή, όχι μόνο του μοντέλου των τελευταίων 13 χρόνων, αλλά και ολόκληρου του συγκεντρωτικού κρατικίστικου μοντέλου που κυριάρχησε στη Μ. Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Όμως , αρκεί μια ανάγνωση στο πρόγραμμα των Συντηρητικών και στις ομιλίες του Ντεϊβιντ Κάμερον, για να καταλάβει κανείς πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το προεκλογικό μανιφέστο του κόμματος είναι ξεκάθαρο για το ρόλο που θα έχει η κυβέρνηση στην οικοδόμηση της «Μεγάλης Κοινωνίας» : «Το χτίσιμο της Μεγάλης Κοινωνίας …θα απαιτήσει έναν ενεργητικό ρόλο από το κράτος. Το κράτος πρέπει να δραστηριοποιηθεί για να παροτρύνει και να επιταχύνει την κοινωνική ανανέωση. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το κράτος για να ξαναφτιάξουμε την κοινωνία». Οι δραστηριότητες των πολιτών , λοιπόν, δε θα είναι αυθόρμητες και «από κάτω» αλλά αντίθετα θα οργανώνονται και, κυρίως, θα χρηματοδοτούνται από το κράτος. Επιπλέον, πέντε χιλιάδες , κρατικά χρηματοδοτούμενοι , ακτιβιστές θα ξεχυθούν στις γειτονιές των βρετανικών πόλεων και θα διδάξουν στους πολίτες πώς να συνεργάζονται. Έτσι, κάτω από την …καλοκάγαθη κηδεμονία των «ακτιβιστών» του Κάμερον, η Βρετανία θα εκπαιδευτεί ώστε να γίνει ένα …έθνος ιδανικών πολιτών. Και αν όλο αυτό το σχέδιο, σας φέρνει στο νου την… εισβολή των Ερυθροφρουρών στην κινέζικη επαρχία επί Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο (όπως παρατήρησε σκωπτικά ο συντηρητικός σχολιαστής του «Daily Telegraph», Gerald Warner) υπάρχουν και άλλες προτάσεις στη «Μεγάλη Κοινωνία», που αναδύουν ένα άρωμα μεταμοντέρνου , βελούδινου κρατικού πατερναλισμού με ολίγη από φασισμό Μεσοπολέμου . Έτσι, θα καθιερωθεί κοινωνική θητεία (ευτυχώς όχι υποχρεωτική) για 16χρονους, ώστε να καλλιεργήσουν όλες τις ικανότητες που χρειάζονται για να γίνουν «καλοί και υπεύθυνοι πολίτες», ενώ μια μέρα το χρόνο θα γιορτάζεται επίσημα η «Μεγάλη Κοινωνία» με διάφορες εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα . Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο στόχος είναι κάθε πολίτης να ανήκει στην ομάδα της γειτονιάς του .

Τελικά, το φιλόδοξο πλάνο του Κάμερον, ενώ επαγγέλλεται το τέλος του «Μεγάλου Κράτους», πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο. Θα κατευθύνει την κρατική χρηματοδότηση από κεντρικό σε τοπικό επίπεδο, γεγονός που ίσως αποδειχτεί ακόμη πιο δαπανηρό για τους φορολογούμενους. Και το πιο ανησυχητικό είναι πως θα επεκτείνει ανεπίτρεπτα την κρατική εξουσία, αφού ουσιαστικά θα κρατικοποιηθούν και οι δραστηριότητες της κοινωνίας των πολιτών. Το γεγονός πως οι φορείς της « Μεγάλης Κοινωνίας» δεν θα είναι επίσημα κρατικοί, δεν έχει και τόση σημασία. Το κράτος θα πληρώνει, και, ως γνωστόν όποιος πληρώνει , σημαίνει πως έχει και τον έλεγχο . Το πλάνο του Κάμερον θυμίζει ανησυχητικά τον περιβόητο «συμπονετικό συντηρητισμό» του Τζορτζ Μπους , που υποστήριζε πως η διάθεση κρατικών κονδυλίων σε εθελοντικές ομάδες , φιλανθρωπικές οργανώσεις και εκκλησίες θα έδινε λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα . Τελικά, κανένα από τα προβλήματα δεν αντιμετωπίστηκε , κάποιες οργανώσεις συνδεδεμένες με το Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα εισέπραξαν ζεστό κρατικό χρήμα και η κυβέρνηση Μπους αποχώρησε αφήνοντας πίσω της ένα κράτος πιο μεγάλο από κάθε άλλη φορά στην αμερικάνικη ιστορία.

Η κοινωνία των πολιτών μπορεί πράγματι να παίξει ένα σημαντικό ρόλο και να υποκαταστήσει την αργοκίνητη, σπάταλη, και αναποτελεσματική κρατική μηχανή , ειδικά στην εποχή μας που το κεϋνσιανό μοντέλο του «Μεγάλου Κράτους» δείχνει να καταρρέει κάτω από το βάρος των ελλειμμάτων που δημιούργησε. Επιπλέον, η κινητοποίηση των πολιτών μπορεί να δημιουργήσει μια κοινωνία συνεκτική, δυναμική και ζωντανή, που τα μέλη της θα παίρνουν πρωτοβουλίες και δε θα εξαρτώνται από το κράτος , και η κοινωνική αλληλεγγύη θα είναι υπόθεση όλων μας και όχι δουλειά κάποιας απρόσωπης γραφειοκρατίας. Μια τέτοια κοινωνία με αυξημένο το αίσθημα της αυθόρμητης συνεργασίας μεταξύ των μελών της , αποτελεί το θεμέλιο μιας δημοκρατικής και φιλελεύθερης πολιτείας, όπως πίστευε και ο Αλέξης Ντε Τοκβιλ . Αυτό όμως δεν θα επιτευχθεί με την περαιτέρω ενίσχυση του κράτους, αλλά με αποχώρηση του από δραστηριότητες που μονοπωλεί εδώ και δεκαετίες, και μείωση της φορολογίας ώστε οι πολίτες , να έχουν περισσότερα χρήματα στη διάθεση τους για να αναλάβουν έναν πιο έντονο κοινωνικό ρόλο και να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους. Όπως τόνισε και ο Daniel Johnson στο περιοδικό «Standpoint», «το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει μια μελλοντική κυβέρνηση Κάμερον για να δημιουργήσει ένας έθνος Καλών Σαμαρειτών, είναι να αφήσει τους πολίτες να κρατήσουν περισσότερα από τα κέρδη τους , και μετά απλά να βγει από το δρόμο τους».

Όσο για την Ελλάδα, αυτή τη φορά βρεθήκαμε στην πρωτοπορία. Με το 70% των εγχώριων ΜΚΟ να χρηματοδοτούνται από το κράτος και μια ανάπηρη κοινωνία των πολιτών, ανίκανη να κάνει οτιδήποτε δίχως την κρατική βοήθεια, μάλλον μπορούμε να υπερηφανευόμαστε πως εφαρμόσαμε τη «Μεγάλη Κοινωνία» πριν από τον Κάμερον!
Συνέχεια

Επιτέλους η Monde Diplomatique στην πρέπουσα μορφή της


Μετά από πολλά χρόνια κυκλοφορίας η Monde Diplomatique βρίσκει την πιο κατάλληλη μορφή για να μεταδώσει το μήνυμα της. Η ειδική έκδοση που βγαίνει σε μορφή κόμικς, το ΜπλεΜήλο πιστεύει ότι είναι το πρέπον μέσο για το είδος πολιτικής ανάλυσης που η Monde Diplomatique παράγει.

Η Monde Diplomatique συνεργαζόμενη με τον εκδοτικό οίκο Homecooking Books παρουσιάζει μια ειδική έκδοση 98 σελίδων με κόμικς. Ο σκιτσογράφος Joe Dog έχει δημιουργήσει κόμικ για τα νέα προβλήματα της Νότιας Άφρικής. Επίσης “Ο Jochen Gerner εικονογραφεί ένα άρθρο του Frederic Lordon με τίτλο «Κλείστε το Χρηματιστήριο», ο Gregory Jarry συνθέτει μια φωτορεαλιστική παρωδία των «Τελευταίων ημερών του Bernard Arnault» (διάσημος Γάλλος δισεκατομμυριούχος, ιδιοκτήτης μεταξύ άλλων της εταιρείας Louis Vuitton), βασισμένη σε ένα ρεπορτάζ του Francois Ruffin, και η Lisa Mandel εξιστορεί τις μαρτυρίες τριών ψυχοθεραπευτών που εργάζονται στο διεθνές κέντρο αποκατάστασης θυμάτων βασανιστηρίων της Μασσαλίας («Osiris»).”

Η αριστερή σκέψη, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται σε περιοδικά και εφημερίδες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εκλεπτυσμένη συνωμοσιολογία σε μορφή πολιτικής, κοινωνιολογικής ή οικονομικής ανάλυσης. Χονδρικά, μια αδίστακτη συνήθως πλουτοκρατία που καταδυναστεύει τις μάζες και χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για χειραγώγηση. Κάπου εκεί κινείται και η Monde Diplomatique, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει.

Έτσι πιστεύω εξηγείται και η δημοφιλία της Monde Diplomatique την εποχή που πηγαίναμε Λύκειο. Η εποχή του Μπλεκ και της Περιπέτειας είχε περάσει προ πολλού. Αλλά η Diplo, μας έδινε την ευκαιρία να συνεχίσουμε να διαβάζουμε ιστορίες με καλούς και κακούς, με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι το νέο μας ανάγνωσμα είχε το λούστρο της γαλλικής διανόησης και της κοινωνικής ευαισθησίας.
Συνέχεια