Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Η μεταπολίτευση κατάργησε το χώρο του κέντρου


Κάποτε υπήρχε μια τάξη πολιτικών που, τουλάχιστον σε σχέση με την σημερινή πολιτική τάξη, θα μπορούσε πολύ καλύτερα να χειριστεί την υπάρχουσα κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι στην μεταπολίτευση αυτή η τάξη ή σχολή πολιτικών έγιναν είδος υπό εξαφάνιση.

Είναι διαρκές το μοιρολόγι των φιλελεύθερων blogs η εξαφάνιση φιλελεύθερων πολιτικών από την πολιτική σκηνή. Γεγονός αληθές αλλά είναι επίσης αληθές ότι οι πραγματικά φιλελεύθεροι πολιτικοί ήταν πάντοτε πολλοί λίγοι.

Η μεταπολίτευση ξέκανε μια ουσιαστικά πολύ μεγαλύτερη μάζα πολιτικών, αυτούς που θα χαρακτηρίζαμε ως καθαρά του κέντρου. Οι διαφορές αυτής της μάζας των πολιτικών με ότι επακολούθησε μεταπολιτευτικά δεν ήταν τόσο ιδεολογικές διαφορές όσο διαφορές νοοτροπίας και προσωπικών αρχών.

Τα άτομα που απαρτίζουν την τάξη των κεντρώων πολιτικών θα αναδειχθούν στην μεταπολεμική Ελλάδα και όπως όλοι οι άλλοι εκείνο τον καιρό, θα πρέπει να εργασθούν πολύ σκληρά για να πετύχουν κοινωνικά και πολιτικά. Τα άτομα αυτά δεν γίνονται συνήθως γνωστά στην πολιτική λόγο κάποιου πύρινου λόγου, αλλά συχνά λόγων των ικανοτήτων τους να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις του κράτους με ιδιαίτερη δεξιότητα.

Τεχνογνωσία, επιδεξιότητα, αυτοπειθαρχία και μια μετριοπαθής πολιτική στάση και ιδιοσυγκρασία είναι τα βασικά τους χαρακτηριστικά. Κλασσικό παράδειγμα ο Μηχάλης Παπακωσταντίνου. Με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, από την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα καταλήξει στην Νέα Δημοκρατία του Κωσταντίνου Καραμανλή. Μπορεί να άλλαζε σχετικά συχνά κόμμα ο Μηχάλης Παπακωσταντίνου αλλά δεν άλλαζαν ποτέ οι αρχές του.

Στην μεταπολίτευση οι κεντρώοι πολιτικοί θα είναι κάτι σαν ζωντανά απολιθώματα. Η επανάσταση του λαϊκισμού θα τους μετατρέψει πολύ σύντομα σε ένα περιττό κομμάτι της πολιτικής. Οι αριθμοί τους θα μειώνονται συνεχώς και θα αντικαθιστώνται από λαϊκιστές όλων των αποχρώσεων.

Είναι σημαντική αυτή η διευκρίνιση μιας και σήμερα έχουμε αλλοιώσει τον όρο του πολιτικού κέντρου. Σήμερα όταν λέμε κεντρώος πολιτικός εννοούμε κάποιον που είναι ιδιαίτερα χαλαρός πολιτικά και ιδεολογικά. Περισσότερο μιλάμε για την προσωποποίηση ενός πολιτικού ωχαδερφισμού με μπόλικες δόσεις κενολογίας, έλλειψη ως ανυπαρξία αρχών και διοικητικών ικανοτήτων, αλλά ιδιαίτερες επιδεξιότητες στις δημόσιες και πελατειακές σχέσεις. Ουσιαστικά είναι ένας λαϊκισμός χαμηλών τόνων.

Όταν ο Φαήλος Κρανιδιώτης έγραψε ένα απαράδεκτο σε χαρακτηρισμούς κείμενο (αυτό περί ντίντιδων) αμέσως δέχτηκε επίθεση από όλο το πολιτικό και δημοσιογραφικό οικοσύστημα για την επίθεση στο πολιτικό κέντρο. Εάν αυτοί που κριτικάρε ο κ. Κρανιδιώτης αντιπροσωπεύουν κάποιο είδος πολιτικού κέντρου, τότε έχουμε πέσει χαμηλά, πολύ χαμηλά.
Συνέχεια

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Τί κοινό έχουν οι γυναίκες με τις χελώνες Καρέτα Καρέτα;


Βάζω στοίχημα πως οι "προοδευτικοί" αναγνώστες μας ήδη έχουν ανασηκώσει το αριστερό φρύδι, νιώθοντας βαθιά προσβεβλημένοι από τον τίτλο αυτού του άρθρου και ετοιμάζονται να μας κατηγορήσουν για ρατσισμό, σεξισμό και τόσες άλλες λέξεις-καραμέλες που χρησιμοποιεί συχνά η Αριστερά για να ακυρώσει, εκ των προτέρων, τα επιχειρήματα των αντιπάλων της . Όμως , δεν είμαστε εμείς οι "αντιδραστικοί νεοφιλελεύθεροι" που αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες σαν προστατευόμενο είδος, σαν χελώνες Καρέτα Καρέτα, σαν φώκιες Μονάχους Μονάχους ή σαν πολικές αρκούδες. Είναι το ίδιο το κράτος, επηρεασμένο από τα δόγματα της αριστερόστροφης πολιτικής ορθότητας.

Με την Ευρώπη να βουλιάζει εξαιτίας του κρατισμού, οι κυβερνήσεις βρήκαν έναν ακόμη "πολιτικά ορθό" τρόπο για να επιβαρύνουν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Όπως διαβάζω στην "Καθημερινή" "οι βρετανικές επιχειρήσεις έλαβαν διορία δύο ετών, ώστε να αυξήσουν τον αριθμό των γυναικών στα διοικητικά τους συμβούλια, ειδάλλως θα τους επιβληθούν αναγκαστικές ποσοστώσεις. Αν και ο αριθμός των γυναικών εργαζομένων σε εταιρείες της Βρετανίας είναι σχεδόν ισοδύναμος με εκείνον των ανδρών, υποεκπροσωπούνται στα ανώτερα και ανώτατα επίπεδα, είτε ως μέλη διοικητικών συμβουλίων είτε ως επικεφαλής εταιρειών. Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται στην αναθεώρηση της κυβερνητικής πολιτικής, με στόχο την προώθηση περισσοτέρων γυναικών στη διοίκηση βρετανικών εταιρειών." Και φυσικά αυτό το δρόμο δεν τον ακολουθεί μόνο η , κατά τ' άλλα, συντηρητική κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας. " Πολλές χώρες στην Ε. Ε., με πρώτες τις σκανδιναβικές, έχουν επιβάλει ποσοστώσεις ή εξετάζουν το ενδεχόμενο να το πράξουν. Η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε πρόσφατα ότι θα δώσει μία τελευταία ευκαιρία στις εταιρείες της χώρας να αυξήσουν την εκπροσώπηση των γυναικών.".

Η υποεκπροσωπήση των γυναικών στα Δ.Σ. των εταιρειών ίσως όμως να μην οφείλεται στην... επάρατο πατριαρχική κοινωνία, όπως ισχυρίζονται οι "προοδευτικοί", αλλά πολύ απλά στην ίδια τη φύση. Όσο και αν ταράζει τις πολιτικά ορθές ευαισθησίες πολλών, που προσπαθούν να μας πείσουν πως οι άνδρες και οι γυναίκες είναι ίδιοι, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Οι διαφορές είναι πολλές, και δεν εννοώ μόνο τη μυϊκή δύναμη, αλλά και τις διαφορετικές προτεραιότητες καθώς και τον διαφορετικό τρόπο που λειτουργεί το αντρικό από το γυναικείο μυαλό! Το γεγονός της γέννησης για το οποίο είναι ικανή μόνο η γυναίκα (μέχρι τώρα, τουλάχιστον!),της δημιουργεί τελείως διαφορετικές προτεραιότητες και την ανάγκη για σταθερότητα. Είναι πολύ πιο πιθανό μια γυναίκα , παρά ένας άντρας, να βάλει σε δεύτερη μοίρα την καριέρα για την οικογένεια. Έτσι λίγες γυναίκες είναι διατεθειμένες να αφοσιωθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κατακτήσουν μια τόσο απαιτητική θέση με πολλές ευθύνες, όπως η ηγεσία μιας εταιρείας. Αντίθετα,ίσως γιατί μόνο έτσι μπορούσε να ανταπεξέλθει στο ρόλο που ανέλαβε από τα πρώτα βήματα του ανθρώπινου πολιτισμού, ο άνδρας είναι ενστικτωδώς πιο επιθετικός και ανταγωνιστικός. Η ανδρική φύση έχει πιο έντονα ανεπτυγμένη την τάση για περιπέτεια,κυνηγάει πιο παθιασμένα το χρήμα,τη δόξα, την αναγνώριση, αγαπάει περισσότερο το ρίσκο και είναι ικανή τόσο για το χειρότερο όσο και για το καλύτερο μιας και ρέπει περισσότερο τόσο προς τη δημιουργική μεγαλοφυία, όσο και στο έγκλημα. Όπως είπε και η αγαπημένη μου Camille Paglia : "Δεν υπάρχει ο θηλυκός Μότσαρτ, επειδή δεν υπάρχει ο θηλυκός Τζακ ο Αντεροβγάλτης." Μια ματιά στους νικητές των βραβείων Νόμπελ το επιβεβαιώνει. 765 φορές έχει απονεμηθεί το βραβείο σε άντρες, 41 σε γυναίκες. Και τα νούμερα για τις γυναίκες δεν φαίνονται να βελτιώνονται , ούτε τις τελευταίες δεκαετίες που, λίγο πολύ, έχει επιτευχθεί η ισότητα των φύλων.

Έτσι, πάντα θα υπάρχουν επαγγέλματα και θέσεις που οι γυναίκες προτιμούν και έχουν περισσότερες ικανότητες σε αυτά, και πάντα θα υπάρχουν άλλα όπου οι άντρες έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Όποιος έχει περάσει μια βόλτα από την Ευελπιδών, θα διαπιστώσει πως το γυναικείο φύλο κυριαρχεί, ειδικά στις τάξεις των δικαστών. Κάτι τέτοιο συμβαίνει, επειδή οι γυναίκες είναι πιο μελετηρές και μεθοδικές από τους άντρες, και έτσι πετυχαίνουν πιο εύκολα στις απαιτητικές εξετάσεις, αλλά και γιατί το επάγγελμα του δικαστή παρέχει ένα πιο "ανθρώπινο" ωράριο , που δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να ασχολείται και με τα παιδιά της. Όπως λοιπόν δεν είναι δίκαιο, να επιβληθουν ποσοστώσεις σε αυτό το κλάδο, και να χάσουν τη θέση τους κάποιες γυναίκες με περισσότερα προσόντα, το ίδιο παράλογο είναι να επιβληθούν ποσοστώσεις στον αριθμό των γυναικών στα ΔΣ των εταιρειών.

Και τα επιχειρήματα εναντίον ένος τέτοιου μέτρου, δεν έχουν τέλος. Όποιος έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα,δηλαδη εκεί όπου δημιουργείται ο πλούτος της κοινωνίας μας,μπορεί να καταλάβει τον παραλογισμό των ποσοστώσεων. Φαντάσου να έχεις μια επιχείρηση και να αναγκάζεσαι να προωθείς στις ανώτερες θέσεις όχι τους πιο άξιους, αλλά να προσπαθείς να ικανοποιήσεις τα ποσοστά του νόμου!Κάτι τέτοιο είναι πέρα από κάθε έννοια οικονομικής αποτελεσματικότητας και θα δημιουργήσει μεγάλη επιβάρυνση στην οικονομία.

Αν δεν απατώμαι, μια από τις κύριες κατακτήσεις του Δυτικού πολιτισμού, ήταν το ότι κάθε άτομο κρίνεται με βάση την αξία του, και όχι με βάση το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό ή τη φυλή του . Η λογική των "ποσοστώσεων" και των "θετικών διακρίσεων", καταπατά κάθε έννοια ισότητας και αξιοκρατίας και εν τέλει είναι προσβλητική για τις ίδιες τις γυναίκες, μιας και τις αντιμετωπίζει σαν αδύναμο φύλο, σαν ένα προστατεύομενο είδος, που έχει ανάγκη ειδικής κρατικής φροντίδας. Και τί ειρωνεία να θεωρείται προοδευτικό ένα μέτρο, που φέρνει από την πίσω πόρτα στην καρδιά της Ευρώπης, ένα σύστημα που θυμίζει Ινδικές κάστες. Πάντως, πληροφορίες μας πως στο συμπαθή κλάδο των κομμωτών οι straight άντρες ζήτησαν ποσόστωση επειδή το επάγγελμα κυριαρχείται από gays, δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμη...
Συνέχεια

Ο συνετός και υπεύθυνος προϋπολογισμός του Obama των 3.730.000.000.000 δολαρίων


Υπάρχει μια μικρή και γελοία ομάδα (γνωστοί ως Birthers) που υποστηρίζουν ότι ο Obama δεν είναι Αμερικανός αλλά Κενιάτης. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή, ο Obama είναι Έλληνας.

O Obama ήθελε να κάνει μεγάλα πράγματα όταν βγει πρόεδρος και ήδη τα έχει καταφέρει. Ο προϋπολογισμός του 2012 είναι μεγαλύτερος από το άθροισμα των ΑΕΠ της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ιρλανδίας συνολικά. Με αυτό το ποσό θα μπορούσε κάποιος να αγοράσει την εταιρία Facebook 73 φορές.

Το 2012 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ στα 100 δολάρια που θα δαπανά τα 30 θα είναι δανεικά. Και όλα αυτά όταν η ανάπτυξη της οικονομίας υπολογίζεται ότι θα βρίσκεται κάπου μεταξύ 3% με 4%.

Σύμφωνα με αυτόν το προϋπολογισμό το αμερικάνικο χρέος τα επόμενα δέκα χρόνια θα αυξηθεί κατά 13 τρις δολάρια. Το 2020 το συνολικό χρέος θα ανέρχεται στα 26 τρις δολάρια.
Βέβαια αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Ο προϋπολογισμός του Obama βασίζεται σε νούμερα για την ανάπτυξη και την ανεργία που σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι τα χαρακτηρίζουν ως ιδιαίτερα αισιόδοξα.

Επίσης σε αυτά τα νούμερα περιλαμβάνονται αυξήσεις φόρων που ξεπερνούν το 1,6 τρις δολάρια.

Ο προϋπολογισμός δεν περιλαμβάνει καμιά μεταρρύθμιση που να αντιμετωπίζει το οξύ πρόβλημα των δαπανών για τις συντάξεις και τις δαπάνες για την υγεία. Η αλήθεια είναι ότι αν τα χρέη αυτών των κοινωνικών προγραμμάτων συμπεριληφθούν στο εθνικό χρέος, τότε το συνολικό χρέος θα ξεπεράσει σε μερικά χρόνια από τώρα τα 127,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Αυτό το νούμερο ξεπερνά ακόμα και τις δυνατότητες της κατά τα άλλα υπερδύναμης.

Ο ενθουσιασμός που προκάλεσε εν Ελλάδι η υποψηφιότητα Obama είναι απόλυτα κατανοητή. Η πλειονότητα των Ελλήνων αναγνώρισε στον Obama τις παλιές καλές εποχές του 80 που, για να χρησιμοποιήσω μια αμερικάνικη έκφραση, ξοδεύαμε σαν να μην υπήρχε το αύριο ή πιο συγκεκριμένα σαν να μην επρόκειτο να έλθει ποτέ το 2009.
Καλά η πλειοψηφία, αλλά οι Έλληνες φιλελεύθεροι γιατί τόσος ενθουσιασμός;
Συνέχεια

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

"Όταν το κράτος φροντίζει για όλους μας, αυτό έχει σαν συνέπεια να απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον"


Ο γνωστός Άγγλος συγγραφέας Theodore Dalrymple , σε ένα εξαιρετικό άρθρο, εξηγεί γιατί η εξάρτησή μας από το Μεγάλο Κράτος αλλοιώνει τον χαρακτήρα μας και μας απομακρύνει από τους συνανθρώπους μας :

"Με ποιους τρόπους δείχνουμε την αγάπη μας προς το κράτος ;...

Εμπιστευόμαστε στο κράτος τη φροντίδα της υγείας μας, από την κούνια μέχρι τον τάφο. Φροντίζει για την εκπαίδευσή μας, μέχρι και σε μεταδιδακτορικό επίπεδο, αν χρειαστεί. Εγγυάται τη σύνταξή μας. Για το ένα τρίτο από μας, μας παρέχει στέγαση. Πολλοί από μας δουλεύουμε γι αυτό, είτε άμεσα είτε έμμεσα . Μας ψυχαγωγεί, με το BBC. Για έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό παιδιών, το Κράτος- και η τηλεόραση στο υπνοδωμάτιο-είναι ο μόνος πατέρας που θα γνωρίσουν ποτέ. Μας παραχωρεί δικαιώματα που δεν ξέραμε ότι είχαμε, αλλά από τη στιγμή που τα αποκτούμε, δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα χάσουμε.

Κατά έναν τρόπο, όλα αυτά είναι πολύ βολικά ή ακόμη και ευχάριστα. Γλυτώνουμε τόσες ευθύνες ... Γιατί να αποταμιεύσουμε, όταν για όλα θα φροντίσει κάποιος άλλος ; Το πρόβλημα όταν το Κράτος φροντίζει για όλα είναι διττό. Πρώτα, καταστρέφει τον χαρακτήρα μας, κάτι που μπορούμε να το παρατηρήσουμε καθημερινά. Χαρακτηριστικά όπως η φρόνηση και η προνοητικότητα για δυσάρεστες καταστάσεις, χάνονται αν δεν τα εξασκούμε, , κάτι που φαίνεται από την τάση μας σαν έθνος να μην αποταμιεύουμε καθόλου και να δανειζόμαστε υπερβολικά.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι πως το Κράτος δεν είναι πολύ καλό σε ότι κάνει. Πόσοι από μας ανακαλύπτουμε, πως αν μπορούμε να το αντέξουμε οικονομικά, είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε στον ιδιωτικό τομέα για υπηρεσίες που υποτίθεται πως μας προσφέρει το Κράτος, όπως π.χ. η εκπαίδευση ; Έτσι πληρώνουμε για το ίδιο πράγμα δύο φορές, πρώτα σε φόρους και ύστερα σε δίδακτρα – και επιπλέον οι φόροι αυξάνουν και άλλο τα δίδακτρα.

Και εάν δεν μπορούμε να αντέξουμε τις ιδιωτικές υπηρεσίες, πόσοι από μας είναι πραγματικά ευχαριστημένοι από αυτό που λαμβάνουμε ; Εάν δεν είμαστε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε γι αυτό και αν είμαστε, είναι συχνά επειδή έχουμε χαμηλές προσδοκίες. Σαν συνέπεια, είμαστε όλοι ζητιάνοι έξω από την πόρτα του Βασιλιά Κράτους. Είμαστε ζητιάνοι ακόμη και αν δεν είμαστε φτωχοί.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτό είναι πολύ ευχάριστο για πολλούς από τους κυβερνώντες μας. Κολακεύει την αίσθηση τους πως είναι σημαντικοί, κάτι που είναι το πιο συνηθισμένο χαρακτηριστικό τους. Αλλά υποβίβαζει όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Ούτε ένας από όσους έχουν πολλά πάρε δώσε με το Κράτος δεν διακατέχονται από ψευδαισθήσεις σχετικά με τη ζεστασιά της καρδιάς του. Πράγματι, δεν μπορεί να δείξει καμιά συμπόνια , γιατί, αντίθετα με την πραγματική φιλανθρωπία, δεν μπορεί να κάνει διάκριση μεταξύ αυτών που την αξίζουν και αυτών που δεν την αξίζουν. Το να μην μπορεί να κάνει αυτή τη διάκριση, αυξάνει τον αριθμό αυτών που δεν την αξίζουν...

Και υπάρχει ένας ακόμη λόγος που όταν παραδίδουμε όλες τις ευθύνες στο Κράτος, κάτι τέτοιο σκληραίνει τις καρδιές μας: φτάνουμε να πιστεύουμε πως, έχοντας πληρώσει τους φόρους μας, έχουμε ξεπληρώσει το χρέος μας στην κοινωνία। Όταν έχουμε ξοδέψει σχεδόν το μισό μας χρόνο, δουλεύοντας για το κράτος(όπως κάνουμε ακόμη και εμείς που δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα) , έπειτα δεν νιώθουμε ιδιαίτερη διάθεση να βοήθησουμε ακόμη και αυτούς που βρίσκονται κοντά μας. Όταν το κράτος φροντίζει για όλους μας, αυτό έχει σαν συνέπεια να απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον.

Οι κυβερνώντες μας, σε αναζήτηση της εξουσίας, έκαναν ότι είναι δυνατόν για να γίνει το Κράτος η οικογένειά μας: και σε μεγάλο βαθμό, το έχουν καταφέρει. Το ένα τρίτο από μας είναι τώρα ολοκληρωτικά εξαρτημένοι από το Κράτος: και η υποτιθέμενη εξάρτηση των γυναικών από τους άντρες- στην πραγματικότητα αλληλεξάρτηση- έχει αντικατασταθεί με την εξάρτηση από τους γραφειοκράτες। Και όλα αυτά στοιχίζουν τόσα πολλά σε φόρους, που πολλοί από μας πρέπει να βρούμε δουλειά ακόμη και αν δεν το θέλουμε.

Στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης, μεταβληθήκαμε σε ένα μοναχικό πλήθος. Αλλά αν καταφέρουμε να κάνουμε το γουρούνι να αυτοσφαγιαστεί , αυτό είναι μια άλλη υπόθεση - είναι πολλοί από εμάς στην γούρνα, για να είναι κάτι τέτοιο εύκολο."
Συνέχεια

Τα 50 δις και η προσβεβλημένη Ελλάδα


Κάποιος από την κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε ειδοποιήσει την τρόικα ότι το πρωί του Σαββάτου αλλάζει ο πληθυσμός της χώρας. Βγαίνουν οι συνήθεις Έλληνες και μπαίνουν οι πατριώτες.

Οι συνήθεις Έλληνες είναι αυτοί που σε ποσοστό 60% δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος. Είναι οι ίδιοι Έλληνες που είναι οι υπέρμαχοι του τζάμπα που τελευταία έχει κάνει την εμφάνιση ως το κίνημα του Δεν πληρώνω - Δεν πληρώνω. Είναι οι ίδιοι Έλληνες που ενώ δεν πληρώνουν τους φόρους τους και θέλουν τα πάντα τζάμπα, ονειρεύονται μια θέση στο δημόσιο όπου θα αμείβονται πλουσιοπάροχα για να κάνουν το απολύτως τίποτα.

Μιας και πολύς λόγος για δημόσια γη ας δούμε ένα ρεπορτάζ που βγήκε τον ίδιο καιρό που έγιναν οι δηλώσεις τις τρόικας και το τσουνάμι λαϊκής κατακραυγής που επακολούθησε:

“Δεν έφταναν οι αλλεπάλληλες πυρκαγιές στην Αττική τα τελευταία έτη, δεν αρκούσε η επιδρομή αυθαίρετης δόμησης μέσα σε δασικές εκτάσεις, το συρρικνούμενο πράσινο της Αττικής έχει να αντιμετωπίσει και τα... αιγοπρόβατα, τα οποία «λεηλατούν» τα νεαρά βλαστάρια των δενδροφυτεύσεων ή της φυσικής αναδάσωσης. Και όλα αυτά, ενώ η ελεύθερη βόσκηση αιγών στην Αττική απαγορεύεται ρητά. Για μία ακόμα φορά, όμως, οι αρχές αδυνατούν να εφαρμόσουν ένα νόμο, αναγκαίο για την προάσπιση του περιβάλλοντος...”

“Πριν από ένα χρόνο περίπου, πολύς κόσμος είχε λάβει μέρος σε δενδροφύτευση του ραδιοσταθμού ΣKAΪ στο Ποικίλον Oρος, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Ο ενθουσιασμός και η χαρά δεν κράτησαν πολύ. «Τις επόμενες μέρες, ένα κοπάδι από κατσίκια έφαγε τα δενδρύλλια! Παρά το γεγονός ότι απαγορεύεται κάθε είδους βόσκηση σε όλο το Ποικίλον Oρος, καθώς έχει κηρυχθεί αναδασωτέα περιοχή, υπάρχουν στην περιοχή δύο στάνες οι οποίες μένουν αλώβητες», λέει στην «Κ» ο κ. Γιάννης Μιχαλόπουλος, μέλος του ομίλου για το περιβάλλον «Ποικίλον Oρος». Δυστυχώς, δεν αποτελεί τη μόνη περίπτωση.”


Αυτή είναι η Ελλάδα όπως είχε πει και ο αλήστου μνήμης πρωθυπουργός. Τώρα αν δεν έχετε περάσει από το Ποικίλον Όρος ίσως να έχετε προσέξει τα εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα γύρο σας (δημόσια γη). Αν αυτό σας έχει διαφύγει, τότε μάλλον θα έχετε προσέξει τις δεκάδες αν όχι εκατοντάδες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι (δημόσια γη). Επίσης ίσως να έχετε προσέξει το μπάζωμα των ρεμάτων με σκουπίδια (δημόσια γη).

Αν όλα αυτά σας έχουν διαφύγει γιατί είσθε κατάκοιτος και δεν βγαίνετε ποτέ έξω από το σπίτι σας, τότε ίσως θα έχετε δει στις ειδήσεις για το πως ομάδες κοινωνικά ευαίσθητων Ελλήνων καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια όποτε και όπως θέλουν (δημόσια περιουσία). Άλλοι το ίδιο κοινωνικά ευαίσθητοι νέοι Έλληνες μετατρέπουν το κέντρο της Αθήνας σε κόλαση καταστροφής και βίας (δημόσιος χώρος).

Άλλα όλοι αυτοί είναι οι άλλοι Έλληνες, όχι εμείς που μπαίνουμε όταν όλοι αυτοί βγαίνουν το Σάββατο πρωί. Κάποιος αρμόδιος θα έπρεπε να είχε ενημερώσει τους γραφειοκράτες της τρόικας που δεν έχουν ακόμα καταλάβει σε τι είδους χώρα βρίσκονται.

Πάντως, αν η υποκρισία ήταν εμπορεύσιμο αγαθό, θα είχαμε βγει από την κρίση χρέους προ πολλού.
Συνέχεια

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Το σκάνδαλο των ΜΚΟ : Όταν ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει εκατομμύρια για ...«την προαγωγή του Χριστιανισμού στη Βόρεια Κορέα»


Πριν κάποια χρόνια, συμμετείχα σε μια διαδικτυακή συζητηση στο site μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ). Έγω και κάποιοι άλλοι θέσαμε το ζήτημα της αδιαφάνειας στο χειρισμό των κρατικών κονδυλίων από τις ΜΚΟ και αναρωτηθήκαμε γιατί αυτές οι οργανώσεις δεν νιώθουν την ανάγκη να δημοσιεύουν στην ιστοσελίδα τους τις πηγές χρηματοδότησης τους καθώς και το πού ξοδεύτηκαν αυτά τα χρήματα. Οι εκπρόσωποι της οργάνωσης, αφού χαρακτήρισαν την κριτική μας προκατειλημμένη μας δήλωσαν, με μπόλικο θράσος, πως δεν έχουν σκοπό να αναρτήσουν τα οικονομικά τους στο ίντερνετ αφου "δεν βλέπουν κανένα λόγο να αποδείξουν τίποτα". Σήμερα 2 χρόνια μετά από εκείνη τη συζήτηση, η ίδια η Βουλή ασχολείται επιτέλους με το τεράστιο σκάνδαλο των ΜΚΟ και κάνει λόγο για κατασπατάληση και κατάχρηση του δημοσίου χρήματος ενώ ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών κ. Ιω. Σακελλάκος ζητάει έλεγχο στα οικονομικά στοιχεία όλων των ΜΚΟ που έχουν ιδρυθεί από το 1997 μέχρι σήμερα.

Από τη χθεσινή συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και τα σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου, μαθαίνουμε πως στην Ελλάδα υπάρχουν καταγεγραμμένες μόνο στην Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του υπουργείου Εξωτερικών 600 ΜΚΟ, όταν σε χώρες όπως η Ολλανδία με τον ίδιο ακριβώς με μας πληθυσμό ή η Δανία με λίγο μικρότερο αριθμό κατοίκων, ο αριθμός των ΜΚΟ δεν υπερβαίνει τις 200. Τη χρονιά 2009-2010 , δηλαδή τη χρονιά της χειρότερης οικονομικής κρίσης που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά, οι κυβερνώντες μας θεώρησαν απαραίτητο να μοιράσουν στις ΜΚΟ το συνολικό ποσό των 5.726.070 ευρώ. Κατά κάποιο τρόπο, θα πρέπει να νιώθουμε και τυχεροί αφού το ποσό αυτό είναι πολύ μικρότερο από τα 68.971.978 ευρώ που αποκόμισαν την περίοδο 1999 - 2004, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου μοίραζε αφειδώς χρήματα στις αγαπημένες του ΜΚΟ για να κάνει πράξη τα "προοδευτικά" οράματά του για μια κρατικοδίαιτη , ελεγχόμενη και διεφθαρμένη κοινωνία των πολιτών.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια, ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε 2.000.000 ευρώ για το πρόγραμμα μεταποίησης της ντομάτας στην Ακτή Ελεφαντοστού, 8 εκατ. δρχ. για την ενίσχυση του τηλεοπτικό σταθμό της Κούβας και 150 εκατ. δρχ. για «την προαγωγή του Χριστιανισμού στη Βόρεια Κορέα». Και φυσικά, όλα αυτά έγιναν χωρίς κανένα έλεγχο από τις αρμόδιες αρχές. Όπως αποκαλύπτει η Ελευθεροτυπία : "...υπάρχουν μεν αποφάσεις που αφορούν καταλογισμούς και στη συνέχεια οι αρμόδιες ΔΟΥ, στις οποίες είναι εγγεγραμμένες οι ΜΚΟ, θα πρέπει να ζητούν επιστροφή χρημάτων. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει γίνει ποτέ έως σήμερα, με προφανές αποτέλεσμα την απώλεια εκατομμυρίων ευρώ από τον κρατικό κορβανά. Σε αυτό βεβαίως συμβάλλει και το ότι ενώ είναι υποχρεωμένες να υποβάλλουν έκθεση προόδου κάθε έξι μήνες, μπορεί να περάσουν και δύο χρόνια και τέτοια έκθεση να μην υποβληθεί." Ελεγχος όμως δεν γίνεται και επί του παραγόμενου έργου. O ίδιος ο υφυπουργός Εξωτερικών Σπύρος Κουβέλης παραδέχτηκε χτες στη Βουλή πως «πολλές από τις ΜΚΟ παίρνουν τα χρήματα και εξαφανίζονται». Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα που επισημαίνει πρώην κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών: ΜΚΟ που είχε βάλει στα ταμεία της εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή φράγματος σε χώρα της υποσαχάριας Αφρικής έφτιαξε στην πραγματικότητα μια στέρνα συλλογής ομβρίων υδάτων!

Ο κ. Κουβέλης ανακοίνωσε πως ετοιμάζει νέο νόμο για τις ΜΚΟ που θα κατατεθεί τον Απρίλιο και θα στηρίζεται σε τρεις αρχές : Διαφάνεια, με εκθέσεις προόδου και άμεση δημοσιοποίηση τους στο Διαδίκτυο, εξασφάλιση της βιωσιμότητας ώστε να διασφαλίζεται και η συνέχεια λειτουργίας και η ανάδειξη του ρόλου της χώρας μας στο εξωτερικό. Και αν όλα αυτά δεν σας φαίνονται τίποτε άλλο παρά ζαχαρωμένα "προοδευτικά" ευχολόγια ή στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα, δεν θα έχετε άδικο. Το βασικό πρόβλημα , δηλαδή ο ομφάλιος λώρος των ΜΚΟ με το κράτος, θα παραμείνει στη θέση του και με το νέο νόμο.

Η μόνη αποτελεσματική λύση είναι η κατάργηση κάθε είδους κρατικής χρηματοδότησης προς τις ΜΚΟ. Μόνο έτσι θα πάψει η αδικία του να πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, ακόμη και σε αυτή την εποχή που τα εισοδήματά τους μειώνονται, για όλους αυτούς που επιδεικνύουν ανέξοδα την "κοινωνική τους ευαισθησία" με χρήματα των άλλων. Μόνο έτσι θα μπει τέλος στη σημερινή κρατικοδίαιτη, διεφθαρμένη και ανάπηρη "κοινωνία των πολιτών", που λειτουργεί σαν θλιβερό παραμάγαζο των πολιτικών και θα αναδειχθεί μια πραγματική κοινωνία των πολιτών, υγιής, ανεξάρτητη, με ζωτικότητα, ικανή να υποκαταστήσει πολύ πιο αποτελεσματικά το ανίκανο ελληνικό κράτος .Μόνο έτσι θα μπει τέλος στη διαφθορά, αφού , όπως έχει δείξει η ελληνική ιστορία, εννιά στις δέκα φορές που υπάρχει διαπλοκή ιδιωτών με κρατικό χρήμα, η διαφθορά είναι το φυσικό επακόλουθο. Και όπως ευχόμασταν και στην κατακλείδα του προηγούμενου άρθρου μας για την απάτη των ΜΚΟ : "Ας είναι τουλάχιστον η οικονομική κρίση και η ανάγκη για οικονομίες, η αφορμή ώστε να γίνουν επιτέλους οι ΜΚΟ αυτό που λέει το όνομα τους : «Μη Κυβερνητικές»"

[Πηγές : "Ελευθεροτυπία" , "Καθημερινή" , "Antinews.gr"]
Συνέχεια

Φιλελευθερισμός και εθνικισμός


Του Νίκου Γεωργιόπουλου

Το άλυτο πρόβλημα της ελληνικής αριστεράς ήταν και είναι ο συμβιβασμός του κομμουνιστικού διεθνισμού και της ταξικής ανάλυσης της ιστορίας με το εθνικό ζήτημα. Στην κρίσιμη στιγμή η ελληνική αριστερά έπαιξε το χαρτί του ελληνικού εθνικισμού κατά την κατοχή για να κερδίσει συμπάθειες. Σε αντίθεση βεβαία με τις διεθνιστικές απόψεις που είχε κατά την μικρασιατική εκστρατεία. Το άλυτο πρόβλημα της ελληνικής δεξιάς ήταν και είναι ο συμβιβασμός του ελληνικού εθνικισμού με το Βυζάντιο. Πως δηλαδή ένα εθνικό κράτος μπορεί να εμφανιστεί ως συνέχεια μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας που δεν είχε και πολύ σχέση με τον ελληνισμό πάρα μόνο στην γλώσσα και στην θρησκεία. Έτσι γεννιέται ένας δεξιός μύθος αυτός της συνέχειας του έθνους μέσω της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Οι Έλληνες φιλελεύθεροι αντί να προβάλλουν μια ανεξάρτητη ιστοριογραφική ανάγνωση, καταπίνουν μονοκοπανιά την μαρξιστική ανάλυση της ελληνικής ιστοριογραφίας. Φταίει ενδεχομένως το γεγονός πως η δεξιά εθνικόφρονη αντίληψη ήταν τελείως αποκομμένη από την πραγματικότητα και πολύ λαϊκή για τα γούστα κάποιων εστέτ του φιλελευθερισμού που μάλιστα θήτευσαν και στην αριστερά μέχρι που είδαν καπιταλιστικό φως και μπήκαν. Έτσι μόνιμο ιδεολογικό φορτίο του ελληνικού φιλελευθερισμού κατέστη η αποδοχή των απόψεων των Χόμπσμπαουμ-Γκέλνερ στην νεοελληνική εθνογέννεση όμως σε σημείο που δικαίωνε γελοίους εθνικισμούς όπως αυτόν των Σκοπίων.

Βεβαία αυτή ήταν η συνταγή προς την περιθωριοποίηση μιας και αντιεθνικισμό με κρατικιστικό οικονομικό πρόταγμα πουλούσε ένα κοινοβουλευτικό μαγαζί ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ που ικανοποιούσε και τον βαθύ κρατισμό της αριστεράς άλλα και ικανοποιούσε τον αντιεθνικισμό που είναι μόδα σε αυτόν το χώρο. Ο ελληνικός φιλελευθερισμός σπάνια κοίταξε κατάματα την ιστορία του διότι θα διαπίστωνε πως ένθερμοι φιλελεύθεροι όπως ο Κοραής, ο Παύλος Καλλιγάς και ο Μάρκος Ρενιέρης ήταν ένθερμοι εθνικιστές. Μεγαλοαστικές οικογένειες εμφορούνται από εκσυγχρονιστικά ιδεώδη όπως οι Δραγούμηδες και οι Μελάδες ήταν οι ίδιες υπέρμαχοι του ελληνικού εθνικισμού.

Κεντρική μου θέση, χωρίς βέβαια να έχω εμπειρικά δεδομένα να την τεκμηριώσω πέρα από ανεκδοτολογικές εικασίες και προσωπική εμπειρία, είναι πως ο φιλελευθερισμός ως εκσυγχρονιστική και προοδευτική ιδεολογία δεν μπορεί να συμβιβάσει το ελευθεριακό του πρόταγμα με τον μυστικισμό που συνοδεύει την σύνδεση Ελληνισμού-Βυζαντίου. Και αυτό γιατί ο εθνικισμός ως μια προσπάθεια δημιουργίας ενός Ρωμέηκου κράτους έρχεται σε αντίθεση με την φιλελεύθερη θεώρηση της κοινωνικής και κρατικής οργάνωσης. Και πολύ περισσότερο όταν σήμερα ο νέος ελληνικός εθνικισμός (αντιπαραβάλλω το νέος ελληνικός με το νεοελληνικός για χρονολογικούς λογούς. Με τον όρο νέος ελληνικός εννοώ τα τελευταία 30 χρονιά, με το νεοελληνικός εννοώ τον ιστορικό χρόνο του νεοελληνικοί έθνους και κράτους χοντρικά από την Άλωση και εντεύθεν) εμφορείται από οπισθοδρομικά ιδεολογήματα καθώς και με την εθνικόφρονη αντίληψη περί συνέχειας του έθνους μεσώ Βυζαντίου. Αυτή με λίγα λόγια είναι η Παπαρρηγοπούλεια αντίληψη της ιστορίας.

Η σύνδεση του Βυζαντίου με το νέο ελληνικό κράτος δίνει στον νέο ελληνικό εθνικισμό τα μυστικιστικά χαρακτηριστικά που φέρνουν τους σπόρους της αντιδραστικότητας, της θρησκοληψίας και του αντί εκσυγχρονισμού. Η πιο ώριμη προσπάθεια αποσύνδεσης του Βυζαντινού μυστικισμού με τον νεοελληνικό εθνικισμό γίνεται από τον Ίωνα Δραγούμη ο οποίος δεν αναφέρει πουθενά την Ορθοδοξία πάρα μόνο εργαλειακά ως μέρος του λαϊκού πολιτισμού ενώ παράλληλα διατυπώνει ένα πολιτικό πρόγραμμα οικονομικού φιλελευθερισμού πολύ προωθημένου ακόμα και για σήμερα.

Παλαιότερα ο βυζαντινός μυστικισμός είχε συγκρουστεί με τον ελληνικό εθνικισμό από την εποχή του Κοραή όταν έγραψε την Αδελφική Διδασκαλία κόντρα στην ραγιάδικη Πατρική Διδασκαλία, όπως επίσης στις ιδεολογικές μάχες κατά των απόγονων των Κολλυβάδων όπως του οπαδού του Ελληνοτουρκισμού Ιακωβάτου Τυπάλδου. Αν πάει κάνεις πίσω το ρολόι της ιστορίας και φτάσουμε στις παραμονές της Αλώσεως η “εθνικιστική” μεριά ταυτίστηκε με τους εν τοις πράγμασι προοδευτικούς ενωτικούς σε αντίθεση με τους οπαδούς του ordo rerum romanum και έπειτα ordo rerum phanarium. Οι Ελληνιστές φιλόσοφοι όπως ο Βησσαρίων, ο Γεώργιος Τραπεζούντιος, ο Δημήτριος Κυδώνης και άλλοι ταυτίστηκαν τόσο με το ενωτικό κίνημα όσο και με την προσπάθεια αναβίωσης της ελληνικής φιλοσοφίας και υπήρξαν οι πρώιμοι εκπρόσωποι του ουμανισμού και της Αναγέννησης στην Ευρώπη.

Το εθνικό κίνημα των ενωτικών που τόνιζε την ανάγκη σχετικής ανεξαρτησίας της ελληνικότητας από την τότε ορθοδοξία μπορεί να ιδωθεί ως ένας προγεννήτoρας του νεοελληνικού εθνικισμού. Πράγματι τόσο ο Κοραής, ο Ρενιέρης, ο Καλλιγάς και άλλοι εμφορούνται από τα δημοκρατικά πρότυπα της αρχαίας Ελλάδας ενώ προβάλλουν την αντιπαλότητα ανατολής-δύσεως ως κεντρικό σημείο του εθνικού ζητήματος. Καθόλου τυχαία που η φιλοπατριαρχική και αντιδυτική εφημερίδα “ο Αιών” χαρακτηρίζει την Μεγάλη Ιδέα ως Παπική ιδέα που πολεμάει την Ορθοδοξία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ερμηνείας είναι πράγματι ένα ιστορικό ατύχημα γιατί πέρασε ο Βυζαντινός μυστικισμός στον νέοελληνικο εθνικισμό.

Η προσκόλληση του Βυζαντινού μυστικισμού στον νεοελληνικό εθνικισμό είναι μια θανατηφόρα λαβή στον νεοελληνικό εθνικισμό μιας και του αφαιρεί την πρωτοπόρα ζωτικότητα του εκσυγχρονιστικού και φιλοδυτικού προταγμένος που είχε. Βεβαία δεν θα πρέπει να αμφισβητηθεί το γεγονός πως η ύπαρξη του Ρωσικού κόμματος, με ηγετική μορφή τον Κολοκοτρώνη, που κουβάλησε όλον τον Βυζαντινό μυστικισμό μπλέκει την ευθεία σχέση που κάποιος θα αποτολμούσε να κάνει μεταξύ φιλελευθερισμού και εθνικισμού. Παρόλα αυτά η υψηλή άλλα όχι τελεία συσχέτιση φιλελευθερισμού και εθνικισμού θα πρέπει να δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις στους Έλληνες φιλελεύθερους όσον άφορα την αντιεθνικιστική ρητορική τους και την αφομοίωση των ιδεών της Μαρξιστικής αριστεράς.

Αν μπορώ να συμπυκνώσω το νόημα της σκέψης μου θα έλεγα πως στην νεοελληνική ιστορία μέχρι ενός σημείου, εθνικισμός και φιλελευθερισμός είχαν μια συμπληρωματική σχέση με αντίπαλο τον οικουμενισμό του Βυζαντίου. Στην συνέχεια η ύπαρξη της Κωνσταντινουπόλως ως Σιών του Ελληνκού έθνους βάζει τους σπόρους του Βυζαντινού μυστικισμού, ο Ελληνικός εθνικισμός δεν είναι πια μια Παπική ιδέα κατά της ορθοδοξίας αλλά η πραγμάτωση του ονείρου μιας αναστηλωμένης Βυζαντινής εθνικής πια αυτοκρατορίας. Σε αυτό βοηθάνε οι Νεότουρκοι που διαλύουν καθε ψευδαίσθηση στους υπόδουλους για ίση συμμετοχή στις τύχες της αυτοκρατορίας. Με αυτό τον τρόπο ο Βυζαντινός οικουμενισμός παντρεύει ένα περιορισμένο Βυζαντινό όραμα με τον εθνικισμό. Έτσι ο ελληνικός εθνικισμός ανεβαίνει στο άρμα της ελληνορθοδοξίας και μετατρέπεται στην χυδαία εθνικοφροσύνη που ακολουθεί μέχρι τα χρόνια της χούντας και εν πολλοίς χαρακτηρίζει τους σημερινούς εθνικιστές.

Ο εθνικισμός εμπεριέχει κολλεκτιβιστικά στοιχειά που δεν ταιριάζουν απολυτά με τον φιλελευθερισμό, όμως ο εθνικισμός κόντρα στις απόλυτες μοναρχίες τόνισε την ανάγκη της ύπαρξης των συνταγματικών ελευθερίων κόντρα στην παντοδυναμία του ηγεμόνα άλλα επίσης συνέβαλε και στην δημιουργία πιο περιφερειακών δομών του κράτους. Για παράδειγμα η νίκη του Ουγγρικού εθνικισμού το 1867 δημιουργεί δυο ανταγωνιστικές πολιτικοοικονομικές ζώνες εντός της νεοπαγούς Αύστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας. Την σημερινή εποχή της ευρωπαικής ολοκλήρωσης ένας προοδευτικός φιλελεύθερος αντί-κεντρισμός (anti-centralism) θα μπορούσε να είναι το αντίβαρο έναντι σε μια διευρυμένη γραφειοκρατική Ευρώπη. Ήδη αυτό το σκεπτικιστικό κίνημα βαφτίζεται (ενδεχομένως ορθά) εθνικιστικό. Οι εγχώριοι αντιεθνικιστές σαν τους μυστικιστές οπαδούς του ordo rerum romanum αναζητούν το νέο ordo rerum στις Βρυξέλλες.

Σαφέστατα όμως οι Έλληνες φιλελεύθεροι δεν έχουν κανέναν λόγο να ταυτιστούν με τον σωβινισμό και τον επιθετικό εθνικισμό και αυτό διότι ο πόλεμος είναι η υγεία του κράτους. Όμως σήμερα που τουλάχιστον το ενδεχόμενο των ενόπλων συρράξεων έχει αποφευχθεί, η ασυλία που δίνουν στους γειτονικούς εθνικισμούς είναι τουλάχιστον περίεργη. Βασικό όμως καθήκον θα ήταν η κάθαρση της νεοελληνικής ιστορίας από το Βυζάντιο ώστε να αποκοπεί το εθνικό πρόσταγμα από τον μυστικισμό και την οπισθοδρομικότητα.

Μια νέα ιστοριογραφία θα μπορούσε να αναδείξει την συνέχεια του ελληνικού έθνους ως κατεχόμενου πληθυσμού εντός της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες να μην είναι τίποτα περισσότερο από καταπιεστικοί σατράπηδες μιας παρηκμασμένης αυτοκρατορίας που στεκόταν όρθια επειδή ήταν το μόνο μέρος με τάξη σε έναν κόσμο χάους. Με αυτόν τον τρόπο η μετατροπή του ελληνικού έθνους σε ένα κανονικό έθνος-κράτος χωρίς αυτοκρατορικές και μυστικιστικές παρακαταθήκες μπορεί να δώσει ένα νέο νόημα στο πως προσδιορίζεται το ίδιο στο μέλλον.

Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα πνευματική άσκηση για τον ελληνικό φιλελευθερισμό να αυτοπροσδιορίσει μια δική του ιστοριογραφία βασισμένη τόσο στο ελευθεριακό του πρόταγμα κατά των αυτοκρατορικών σχημάτων, όσο και ως υπερμάχου του ορθολογισμού έναντι του μυστικισμού και του κολεκτιβισμού του κλασσικού εθνικισμού. Χωρίς όμως να ξεχνάει την ιστορία του και να αντιγράφει τους αντιπάλους του.
Συνέχεια

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Γιατί οι πολέμιοι των ιδιωτικοποιήσεων μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι


Τέτοια εθνική ομοψυχία και ομόνοια είχαμε να δούμε από τον πόλεμο του '40! Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, παραμέρισαν τις όποιες διαφορές τους και ενώθηκαν σαν μια γροθιά απέναντι στον κοινό εχθρό που απειλεί να ανακόψει την ένδοξη πορεία του έθνους μας προς την ευημερία και την πρόοδο . Αυτός ο εχθρός δεν είναι άλλος από τα υποτιθέμενα σχέδια της κυβέρνησης και της Τρόικας να ιδιωτικοποιήσουν κρατικές επιχειρήσεις και δημόσια ακίνητα. Μάλιστα, ήταν τέτοια η ομοψυχία που ακόμη και η ίδια η κυβέρνηση συντάχτηκε με τους πολιτικούς της αντίπαλους και στράφηκε εναντίον των σχεδίων της, αποδεικνύοντας γι άλλη μια φορά, πως η Ελλάδα παραμένει το τελευταίο μαρξιστικό οχυρό της Ευρώπης!

Και βέβαια, αυτοί που αντιδρούν δεν είναι μόνο οι συνήθεις ύποπτοι της Αριστεράς και της Προόδου, που ακόμη πιστεύουν πως η έξοδος από την κρίση θα έρθει με την πρόσληψη όλων των Έλληνων στο Δημόσιο. Οι εφημερίδες της Δεξιάς έσυραν το χορό με ηρωϊκά εξώφυλλα όπως το "Πωλείται η Ελλάς σε Τιμή Ευκαιρίας" του "Ελεύθερου Τύπου" ή "Τα βγάζουν όλα στο σφυρί" της "Χώρας" του Τράγκα. Η "Νέα Δημοκρατία" πάλι, θυμήθηκε εκείνο το αμίμητο περί "πώλησης των ασημικών" που πρώτος είχε εκστομίσει στα χρόνια του Σημίτη, ο μετέπειτα πιο επιτυχημένος Υπουργός Οικονομίας της μεταπολίτευσης, Γιώργος Αλογοσκούφης . Όσο για την, υποτίθεται φιλελεύθερη , "Δημοκρατική Συμμαχία" δεν έδειξε να διαφέρει και πολύ από τη λαϊκίστικη σαμαρική Δεξιά , που με τόση δριμύτητα καταγγέλλει. Η ανακοίνωση του κόμματος με τον ελαφρολαϊκό τίτλο "Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο", τονίζει : "Άλλο όμως αξιοποίηση και άλλο εκποίηση. Άλλο φιλελεύθερη κατεύθυνση στην οικονομία και άλλο ξεπούλημα της χώρας».

Όμως, αν ήμουν στη θέση όλων όσων έχουν ξεκινήσει το νέο ανένδοτο εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων δε θα ανησυχούσα, γιατί θα είχα μαζί μου, δύο ισχυρούς, αν και αναπάντεχους, συμμάχους : την Κυβέρνηση και την Τρόικα. Αν ρίξουμε μια ματιά στη "λαμπρή" πορεία της κυβέρνησης Παπανδρέου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως θα προχωρήσει και στις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις που σχεδιάζει , με την ίδια αποφασιστικότητα και ταχύτητα που πραγματοποίησε την ... άρση του καμποταζ α λα ελληνικά , ή τη ...δήθεν απελεύθερωση του επαγγέλματος των φαρμακοποιών και των φορτηγατζήδων . Μάλιστα, στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων η κυβέρνηση δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα και δεν φροντίζει να έχει ούτε καν την συνήθη εκσυγχρονιστική ρητορεία , για το φόβο των αγορών και της Τρόικας. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι ξεκαθάρισαν πως η πολιτική της διατήρησης από το κράτος του 51% της ΔΕΗ δεν πρόκειται να αλλάξει ενώ μόλις σήμερα ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως πρόκειται να καταθέσει σχέδιο νόμου που θα απαγορεύει την πώληση δημόσιας γης. Ο σοσιαλιστικός δογματισμός του ΠΑΣΟΚ είναι η καλύτερη εγγύηση πως οι ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να γίνουν.

"Ευτυχώς που έχουμε την Τρόικα και θα πιέσει την κυβέρνηση", ξεφυσούν ανακουφισμένοι οι εγχώριοι εκσυγχρονιστές και φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να διακατέχονται από μια μεταφυσική πίστη πως η Τρόικα θα σώσει το έθνος. Στη θέση τους δεν θα ήμουν και τόσο αισιόδοξος. Πρώτα απ'όλα, η Τρόικα βλάπτει καίρια την υπόθεση των ιδιωτικοποιήσεων , επειδή τις εμφανίζει σαν να μας επιβάλλονται από μια δύναμη κατοχής , χωρίς τη συναίνεση των Ελλήνων πολιτών, αποξενώνοντας έτσι ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων που πιθανόν να στήριζε μια τέτοια πολιτική. Και βέβαια, έχουμε ξαναγράψει σε αυτό το μπλογκ, πως το μαξιλαράκι που μας δίνουν τα δανεικά του Μνημονίου είναι στην πραγματικότητα εμπόδιο για τις ριζικές αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό . Γυρίστε το χρόνο δύο μήνες πριν. Τότε που τα δημοσιεύματα του Τύπου μας διαβεβαίωναν πως τα ψέματα τελείωσαν . Για να πάρουμε την τέταρτη δοση του δανείου , η Τρόικα απαιτούσε να γίνουν μέσα σε λίγες εβδομάδες τόσες μεταρρυθμίσεις όσες δεν είχαν γίνει τα τελευταία 30 χρόνια . Σήμερα, δύο μήνες μετά, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε πως αυτός ο Αρμαγεδώνας μεταρρυθμίσεων δεν ήρθε ποτέ. Η επικείμενη κοσμογονία αναβλήθηκε . Και παρότι μόλις πριν λίγες μέρες, η Τρόικα, εμφανίστηκε δυσαρεστημένη με τις καθυστερήσεις και την αναβλητικότητα της κυβέρνησης, παρ' όλα αυτά, πρόκειται να μας δώσει και την περιβόητη 4η δόση. Βλέπετε, η Τρόικα ούτε μπορεί, ούτε και θέλει να μας ελέγξει με τον τρόπο που φαντάζονται οι ντόπιοι εκσυγχρονιστές, αφού οι προτεραιότητές της (από την εξόφληση των δανειστών μας μέχρι τη σωτηρία του ευρώ) είναι διαφορετικές και δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκη με τα συμφέρον της χώρας να προχωρήσουν επιτέλους οι πολυαναμένομενες μεταρρυθμίσεις.

Το εθνικό μέτωπο κατά των ιδιωτικοποιήσεων μπορεί , λοιπόν, να είναι ήσυχο . Δεν χρειάζεται καν να μπει στον κόπο να οργανώσει διαδηλώσεις . Η Τρόικα και η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση εξασφαλίζουν με τον καλύτερο τρόπο πως οι αλλαγές δεν πρόκειται να γίνουν.
Συνέχεια

Τί πρόβλημα έχετε με τα μπορντέλα , αξιοσέβαστες κυρίες της Αριστεράς;


Tην Κυριακή που μας πέρασε, κάθε "προοδευτική" Ιταλίδα που σέβεται τον εαυτό της συμμετείχε στη μεγάλη διαδήλωση εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με κεντρικό σύνθημα : "Η Ιταλία δεν είναι μπορντέλο" . Ο αριστερόστροφος Τύπος είναι φυσικά ενθουσιασμένος με αυτή την κινητοποίηση αλλά εμένα επιτρέψτε μου να μην καταλαβαίνω ακόμη σε τί διαφέρει από μια συγκέντρωση ενός ηθικοπλαστικού σωματείου ή ενός καταχητικού. Και αλήθεια, τί πρόβλημα έχουν με τα μπορντέλα οι κυρίες της ιταλικής Αριστεράς;

Οι ιταλικοί δρόμοι γέμισαν με αξιοπρεπείς μεσοαστές Ιταλίδες που σαν σεξουαλικά στερημένες γεροντοκόρες, ηθικολογούν ακατάπαυστα και δηλώνουν αηδιασμένες και σοκαρισμένες με τα "μπουνγκα-μπουνγκα" πάρτυ του Ιταλού πρωθυπουργού που ,όπως λένε, προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους. Οι αξιοσέβαστες κυρίες συνοδεύονταν στη διαδήλωση από τους ευνουχισμένους συζύγους τους, οι οποίοι αφού δεν τολμούν να δηλώσουν μπροστά τους πως πολύ θα ήθελαν να πήγαιναν κι αυτοί σε ένα από τα πάρτυ του Σίλβιο , προτιμούν να το παίζουν ..."πνεύμα και ηθική". Και βέβαια, με μια αυτάρεσκη αίσθηση ηθικής ανωτερότητας, όλες αυτές οι "προοδευτικές" , "συνειδητοποιημένες" και "μορφωμένες" Ιταλίδες ξεκαθαρίζουν πως δεν έχουν καμιά σχέση με τη Ρούμπι και τις φίλες της, ούτε και με το πρότυπο της γυναίκας που προβάλλουν τα κανάλια του Μπερλουσκόνι !Ξέρετε, "μεγάλο στήθος, στενοί γοφοί και πάντα διαθέσιμη", όπως το περιέγραψε απαξιωτικά μια διαδηλώτρια.

Όσοι έχετε δει την "Μαλένα" του Τζουζέπε Τορνατόρε, θα θυμάστε σίγουρα μια από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας : οι γυναίκες του χωριού σέρνουν την πόρνη Μαλένα στην πλατεία, τη χτυπάνε και στο τέλος την κουρεύουν. Ευτυχώς, έχουμε αφήσει πίσω μας την εποχή του λυντσαρίσματος , αλλά, επί της ουσίας η στάση των "προοδευτικών" γυναικών που πλημμύρισαν τους δρόμους της Ιταλίας, δεν διαφέρει και τόσο από την αντίδραση εκείνων των αμόρφωτων γυναικών στη "καθυστερημένη" Σικελία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η σεμνοτυφία, ο πουριτανισμός και η παραδοσιακή εχθρότητα των "φρόνιμων" γυναικών απέναντι στις πιο..."άτακτες" είναι ακόμη εδώ όπως σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Μόνο που τώρα όλα αυτά είναι ραφιναρισμένα με τις αξιοσέβαστες φεμινιστικές θεωρίες της Αριστεράς . Όπως γνωρίζουμε, οι αριστερές φεμινίστριες , θυμίζοντας την Άκρα Δεξιά, απεχθάνονται την πορνεία, την πορνογραφία και αλλες ηδονιστικές πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας, επειδή, όπως πιστεύουν, υποβιβάζουν τη γυναίκα. Βέβαια, όλες αυτές θα ισχυριστούν πως δεν έχουν πρόβλημα με τα κορίτσια που ασκούν αυτά τα επαγγέλματα . Είναι όμως τόσο πειστικές όσο η Εκκλησία, όταν λέει πως καταδικάζει μεν την ομοφυλοφιλία, αλλά αγαπά τους ομοφυλόφιλους. Οι γυναίκες της διαδήλωσης εξέφρασαν αυτή την περιφρόνηση προς τις bimbos που περιτριγυρίζουν τον Ιταλό πρωθυπουργό, είτε με τα απαξιωτικά σχόλια που κάνουν γι αυτές, είτε με την αγωνιώδη προσπάθεια τους να αποδείξουν τη δικιά τους ανεπίληπτη ηθική ! Και βέβαια, τις υποτιμούν ακόμη περισσότερο όταν τις παρουσιάζουν σαν άβουλα όντα, αιώνια θύματα της επάρατης "πατριαρχικής κοινωνίας" , του "σεξισμού" και του "φαλλοκράτη" Σίλβιο . Γιατί φυσικά στο φεμινιστικό σύμπαν, δεν γίνεται μια γυναίκα να επιλέξει συνειδητά και ελεύθερα αυτό το δρόμο. Τί κι αν τα κορίτσια στα πάρτυ του Μπερλουσκόνι κάθε άλλο παρά θύματα φαίνονται, τί και αν έκαναν τα πάντα με τη θέλησή τους, τί και αν αποκόμισαν τεράστια χρηματικά ποσά ; "Μη με αποκαλείται συνοδό, είμαι πουτάνα. Μη με αποκαλείται πουτάνα, είμαι σκλάβα", ήταν ένα από τα συνθήματα της διαδήλωσης.

Βέβαια, τα sixties και τα κηρύγματα περί σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι πια παρελθόν για την Αριστερά.Το υπερσυντηρητικό κίνημα της «πολιτικής ορθότητας» που ξεκίνησε από τα αμερικάνικα πανεπιστήμια της δεκαετίας του ‘70, είναι πια κυριάρχο στους "προοδευτικούς" κύκλους και αναγνωρίζει για τις γυναίκες μόνο τους ρόλους που χωράνε στα στενά του καλούπια. Το δρόμο δείχνει η αριστερή και λεσβία πρωθυπουργός της Ισλανδίας που παντρεύτηκε την καλή της, αλλά ταυτόχρονα απαγόρευσε τα στριπτιτζάδικα, επειδή «οι γυναίκες δεν είναι εμπόρευμα προς πώληση» .Και κάπου εδώ ο φεμινισμός συναντά τον πιο αποκρουστικό πατερναλισμό. Η σύγχρονη Αριστερά θεωρεί τη γυναίκα κατάλληλη να ...παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί με μια άλλη γυναίκα , δεν της αναγνωρίζει όμως το δικαίωμα να διαθέσει το σώμα της ελεύθερα όπως αυτή νομίζει, είτε ασκώντας το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, είτε κάνοντας στριπτιζ , είτε χορεύοντας ημίγυμνη στα σόου των καναλιών του Μπερλουσκόνι.

Ύστερα απ'όλα αυτά, μάλλον δεν θα σας κάνει εντύπωση αν σας αποκαλύψω πως εκτός από τα αριστερά κόμματα, τις διαδηλώσεις της Κυριακής στήριξε και η Καθολική Εκκλησία. Έτσι, οι παριστάμενοι έγιναν μάρτυρες ενός φαινομένικα παράδοξου θεάματος, που όμως σαν να ολοκλήρωνε , με τον πιο ταιριαστό τρόπο, τη συντηρητική και πουριτανική στροφή της ευρωπαϊκής Αριστεράς : Στο βήμα των ομιλητριών, οι σικ φεμινίστριες διαδέχονταν τις ρασοφόρες καλόγριες και τούμπαλιν, η ηθικολογία της Αριστεράς ανακατεύοταν με την ηθικολογία των καθολικών, και από ένα σημείο και πέρα "ήταν αδύνατο να αποφανθή κανείς ποιός ήταν ποιός"...

[Διαβάστε επίσης : "Οι αταξίες του Σίλβιο και ο πουριτανισμός της Αριστεράς"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Περί 1821 και ιστοριογραφίας


Tου Νίκου Γεωργιόπουλου

Στην ελληνική ιστοριογραφία, τουλάχιστον σε αυτή που διδάσκεται στα σχολεία, οι Έλληνες στην ιστορική τους πορεία ήταν μάλλον κάποιοι πολύ περίεργοι τύποι. Στην αρχαία εποχή πρόκειται μάλλον για μια κοινωνία μοναχών Σαολίν που το μόνο που κάνουν κάθε μέρα είναι να διαβάζουν και να φιλοσοφούν. Στην σπαρτιάτικη έκδοση θυμίζουν κάποιο στρατιωτικό σώμα του Star Wars. Οι Έλληνες επαναστάτες περισσότερο θυμίζουν κάποιο κράμα σταυροφόρων ιππήλατων ακολούθων του Πάπα με ακλόνητη ηθική και πίστη στα θέσφατα της Ελληνορθοδοξίας. Αλλά συνάμα και φοβερών πολεμιστών. Κάτι σαν τους Τεύτονες ιππότες.

Οι Βαυαροί ήταν κάποιοι ισπανοί κονκισταδόρες που έρχονται να εκπολιτίσουν τους ιθαγενείς Έλληνες καταπιέζοντας τους, ο Ελευθέριος Βενιζέλος άγιος και ο Μεταξάς στα όρια της προδοσίας, η μετεμφυλιακή Ελλάδα ήταν ένα απέραντο γκούλαγκ αριστερών ακόμα και αν η ΕΔΑ ήταν δεύτερο κόμμα (οπορτουνιστές μάλλον) και ο Ανδρέας Παπανδρέου η μοναδική ελπίδα για ουσιαστική δημοκρατία στην Ελλάδα.

Μέσα σε αυτές τις αγιοποιημένες ιστορικές αφηγήσεις σκανδαλιζόμαστε αν μάθουμε ότι οι αρχαίοι δεν ήταν όλη μέρα στο βιβλίο άλλα είχαν πλούσια σεξουαλική ζωή που μπορεί να περιελάμβανε και ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Μπορεί κάποιοι να διέδιδαν την αρετή άλλα δεν τους απέτρεπε να είναι λαμόγια, να έχουν τις συνήθεις μικρότητες των ανθρώπων, να είναι προδότες, κηφήνες, γκομενιάρηδες και ότι άλλο θες. Πάντως σίγουρα παθαίνουμε ένα σοκ όταν μαθαίνουμε μια ιστορία μικρότητας ενός αρχαίου.

Το ίδιο και με τους αγωνιστές του 1821. Παθαίνουμε σοκ όταν ακούμε ότι ήταν αγράμματοι. Που ήταν βεβαία, λες και τα γράμματα προσφέρουν έστω και κάτι ή αφαιρούν το οτιδήποτε από την προσφορά τους. Ξενιζόμαστε όταν μαθαίνουμε πως επρόκειτο για αθυρόστομους, χωρίς ιδιαίτερους τρόπους μιας και οι περισσότεροι στα προεπαναστατικά χρονιά ήταν βουνίσιοι κλέφτες. Που καιρός για σαλονάτες συζητήσεις στις στρούγκες. Το ίδιο ισχύει όταν μαθαίνουμε ότι πολλοί έκαναν ουκ ολίγες λαμογιές, υπήρξαν θεωρητικοί του ρουσφετιού και πάντως οτιδήποτε πέρα από την τέλεια εικόνα που έχουμε για αυτούς.

Για να έρθουμε στα πιο σύγχρονα χρονιά θεωρείται σχεδόν κρατικό μυστικό να διδαχτούμε ότι ο Βενιζέλος ήταν κάτι σαν τον Κόλια (ήταν μάλιστα Τέκτονες και οι δύο) της χούντας. Βαλτός πρωθυπουργός υπό τις ευλογίες ενός πραξικοπηματικού κινήματος, αυτού των αξιωματικών στο Γουδί. Ουδείς λέει πως η Ελλάδα των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών δομήθηκε από μια παράνομη κυβέρνηση (αυτή της εθνικής αμύνης) με τους Έλληνες να αποφεύγουν όσο μπορούν την στράτευση κατά τα 1918. Και πως κυβερνήθηκε τότε η Ελλάδα από έναν αυταρχικό ηγέτη που μόνο κλαυσίγελο προκαλεί το όνομα του κόμματος του σε σχέση με τον αυταρχισμό του. Αφαιρεί τίποτα από την συμβολή του Βενιζέλου στην επέκταση και τον εκσυγχρονισμό της χώρας? Μάλλον όχι.

Για αυτό και σειρές σαν το 1821 είναι ιδιαίτερα χρήσιμες μιας και μας βάζουν αντιμέτωπους με αυτήν την καθαγιασμένη άποψη της ιστορίας που περνάει από την σχολική προπαγάνδα. Προσωπικά διαφωνώ με πολλά από αυτά που λέει ο κύριος Βερέμης. Όμως η σειρά του είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να υπάρξει ένας διάλογος για το τι είμαστε και ποιοι είμαστε.

Και το μόνο που δεν είμαστε είναι ένας υπερλαός που στο παρελθόν ήταν κάτι μεταξύ Σαολίν και Τεύτονα ιππότη και τώρα ένας λαός Ξανθόπουλων όπου η κακούργα διεθνής κενωνία μας μπήγει μνημόνια, θέλει να υφαρπάξει την ορθόδοξη πίστη μας και απεργάζεται χημικούς αεροψεκασμούς και κάρτες με το 666 για να μας υποδουλώσει.
Συνέχεια

Μια φιλελεύθερη υπεράσπιση των κατοίκων της Κερατέας


Αν ένας φιλελεύθερος έχει ακόμη αμφιβολίες για το αν πρέπει να υποστηρίξει τους κατοίκους της Κερατέας , αρκεί να ρίξει μια ματιά στο πρόσφατο άρθρο της κυρίας Ξένιας Κουναλάκη στην "Καθημερινή". Γράφει η δημοσιογράφος: "...η στάση των κατοίκων δεν έχει τίποτα το αριστερό ή επαναστατικό. Είναι η κλασική συντηρητική αντίδραση ιδιοκτητών που βλέπουν την περιουσία τους να απαξιώνεται - και ας είναι αυτό προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και της χώρας. Οχι εδώ, να πάτε να τη φτιάξετε αλλού, γιατί εδώ θα υποβαθμιστεί το οικόπεδό ΜΟΥ, είναι η υποβόσκουσα λογική...". Σε αυτές τις γραμμές βρίσκεις συμπυκνωμένη όλη τη μανταμσουσουδίστικη υπεροψία της σαλονάτης αριστεράς και της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Προφανώς , η κυρία Κουναλάκη και οι όμοιοι της, θεωρούν "επαναστάτες" και άξιους υποστήριξης, μόνο όσους κάνουν πορείες για να συνεχίσουν να ξεκοκκαλίζουν τα λεφτά των φορολογουμένων. Όσοι πάλι απλά υπερασπίζονται την ιδιοκτησία τους , που έχουν αποκτήσει με κόπο, χρήματα και αγώνες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά "αμετανόητοι αντιδραστικοί" και "στενόμυαλοι συντηρητικοί" που εγκληματούν κατά του "κοινωνικού συνόλου".

Φανταστείτε πως μια ωραία πρωία η κυβέρνηση αποφασίζει να μετατρέψει τον τόπο που μένετε εσείς και τα παιδιά σας , τον τόπο στον οποίο έχετε εναποθέσει τις ελπίδες , τα όνειρα και τα χρήματά σας, σε χώρο ταφής απορριμμάτων . Έχω μια υποψία πως ακόμη και η "προοδευτική" κυρία Κουναλάκη που βάζει πάνω απ'όλα το "δημόσιο καλό", δε θα δέχοταν αυτά τα νέα με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Πόσο μάλλον όταν το έργο θα γίνει με μια μέθοδο ξεπερασμένη, επιβλαβή για το περιβάλλον, που βάζει σε κίνδυνο την υγεία και υποβαθμίζει την περιουσία των κατοίκων της περιοχής. Από τους ΧΥΤΑ εκλύεται μεθάνιο ,που υπολογίζεται πως είναι 21 φορές πιο δραστικό από το διοξείδιο του άνθρακα, ενώ το νερό που περιέχεται στα σκουπίδια διαχέεται στη γύρω περιοχή και μπορεί να μολύνει το πόσιμο νερό και τη διατροφική αλυσίδα. Την ίδια ώρα , στην υπόλοιπη Ευρώπη, κερδίζουν έδαφος μέθοδοι διαχειρίσης των απορριμμάτων(όπως η ανακύκλωση και η κομποστοποιήση ) που είναι φιλικές προς το περιβάλλον και δεν βλάπτουν την υγεία και την περιουσία των κατοίκων της περιοχής . Επιπλέον, οι κάτοικοι της Κερατέας καταγγέλλουν πως στο σημείο κατασκευής του ΧΥΤΑ υπάρχουν ιδιοκτησίες που δεν έχουν απαλλοτριωθεί ακόμη. Και όπως συμβαίνει συνήθως, πίσω από τα μεγάλα λόγια για το "δημόσιο συμφέρον" κρύβονται συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα που ανυπομονούν να πλουτίσουν με το ζεστό κρατικό χρήμα που θα πάρουν για το έργο από την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κυβέρνηση , λοιπόν, χρησιμοποιεί την αστυνομική βία εναντίον μιας ολόκληρης πόλης για να ευνοήσει τους κρατικοδίαιτους εργολάβους . Χρησιμοποιεί το νόμο για να αφαιρέσει ιδιοκτησία και εισοδήματα από μια ομάδα πολιτών και να τα δώσει σε μια ελάχιστη μειοψηφία . Όσο για τις Μαρίες Αντουανέτες των "εκσυγχρονιστικών" ΜΜΕ ; Όταν δεν σιωπούν ή όταν δεν ειρωνεύονται , ανασηκώνουν το φρύδι με έκδηλη απέχθεια για την "αμαθή πλέμπα" που τολμάει να αμφισβητεί τις πεφωτισμένες αποφάσεις του κράτους. Στέκονται μόνο στις περιπτώσεις που οι κάτοικοι ξεπερνάνε τα όρια και δεν κοιτάζουν την ουσία των καταγγελιών τους. Κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλο και καλούν τους ντόπιους να σκύψουν το κεφάλι και να δεχτούν αδιαμαρτύρητα την υποβάθμιση της περιουσίας και της υγείας τους. Το παράδοξο είναι πως οι αριστεροί που υπερασπίζονται τους κατοίκους της Κερατέας έχουν ακόμη την ψευδαίσθηση πως τη λύση θα δώσει η κρατική παρέμβαση , την ίδια στιγμή που αναγνωρίζουν πως το κράτος λειτουργεί υπέρ συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων. Η λύση όμως περνάει μόνο μέσα από την ενίσχυση και το σεβασμό των ιδιοκτησιακών δικαιώματων και την πλήρη ευθύνη της εταιρίας απέναντι σε όποια ζημιά προξενήσει στις γειτονικές ιδιοκτησίες. (διαβάστε σχετικά εδώ και εδώ)

Ο Γάλλος οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά έγραψε πριν 160 χρόνια για την αντιστροφη της αποστολής του νόμου που παρατηρείται στις σύγχρονες κοινωνίες : "Ο νόμος έβαλε τη συλλογική δύναμη στη διάθεση των αδίστακτων, που επιθυμούν να εκμεταλλευτούν το πρόσωπο, την ελευθερία και την ιδιοκτησία των άλλων. Μετάτρεψε την αρπαγή σε δίκαιο. Μετάτρεψε τη νόμιμη άμυνα σε αδίκημα, για να την καταδιώκει". Αυτά τα λόγια του 1849 δε θα μπορούσαν να είναι πιο επίκαιρα στην Κερατέα του 2011. Και γι αυτό νιώθω πως οι κάτοικοι της περιοχής αξίζουν της υποστήριξης όλων όσων σέβονται την ελευθερία και το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στην ιδιοκτησία του.
Συνέχεια

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Χόσνι Μουμπάρακ: 29 χρόνια υπηρεσίας, 5 δις δολάρια εφάπαξ


Όλες οι υπάρχουσες κοινωνίες έχουν πλούσιους. Η διαφορά έγκειται στο πως γίνεται κάποιος πλούσιος. Η περίπτωση Μουμπάρακ είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική.

Στο ρεπορτάζ μαθαίνουμε για το ανέκδοτο που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στην Αίγυπτο. Ένας τουρίστας βλέπει σε ένα εστιατόριο του Καΐρου τρεις φωτογραφίες, του Νάσσερ, του Σαντάτ και του Μουμπάρακ. Ρωτάει τον ιδιοκτήτη ποιος είναι ο πρώτος κύριος, ο ιδιοκτήτης απαντά ότι είναι ο Νάσσερ που ανέτρεψε την μοναρχία και έγινε ο πρώτος πρόεδρος. Ο δεύτερος ρωτά ο τουριστάς, ποιος είναι; Ο δεύτερος, απαντά ο ιδιοκτήτης, είναι ο Ανγουάρ Σαντάτ, ο δεύτερος πρόεδρος που έκανε την ειρήνη με το Ισραήλ αλλά δολοφονήθηκε το 1981. Και ποιος είναι ο τρίτος ρώτα ο τουρίστας. Αυτός, απαντά ο ιδιοκτήτης, είναι ο πατέρας του συνεταίρου μου.

Οι περιουσία της οικογένειας Μουμπάρακ υπολογίζεται ότι φτάνει τα 5 δις δολάρια. Αυτός ο πλούτος βρίσκεται κυρίως σε ακριβά ακίνητα και καταθέσεις στην Ευρώπη. Τα ακίνητα βρίσκονται στο Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη και Μπέβερλι Χιλς. Το ΜπλεΜήλο δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμα αν η οικογένεια Μουμπάρακ έχει ακίνητο στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Στην Αίγυπτο υπάρχει ειδικός νόμος που υποχρεώνει κάθε ξένη εταιρία που θέλει να δραστηριοποιηθεί στην χώρα να δώσει σε τοπικούς εταίρους ποσοστό 51 τοις εκατό που σχετίζεται με τις εγχώριες δραστηριότητές τους. Όλως τυχαίως αυτοί οι τοπικοί εταίροι τυγχάνουν να είναι υπό το έλεγχο της οικογένειας Μουμπάρακ, φίλων της και μελών του καθεστώτος.

Το νούμερο των 5 δις έχει την σημασία του. Κάπου εκεί υπολογίζεται και ο πλούτος του Steve Jobs της Apple. Βέβαια ο τρόπος που απέκτησε τον πλούτο ο Steve Jobs ήταν κάπως διαφορετικός. Ο Jobs έφερε τους υπολογιστές στον μέσο άνθρωπο και από τότε η εταιρία του έχει δημιουργήσει την μία μετά την άλλη επαναστατικές συσκευές που άλλαξαν τον τρόπο που ζούμε και επικοινωνούμε.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει διαφθορά αλλά σε μια ελεύθερη οικονομία, κατά κανόνα, κάποιος για να πλουτίσει πρέπει να παράσχει ή να εφεύρει αγαθά και υπηρεσίες που οι συμπολίτες του θέλουν να καταναλώσουν.

Σε ένα καθεστώς κρατισμού, όπως αυτό της Αιγύπτου και της Ελλάδας, κατά κανόνα, κάποιος για να πλουτίσει πρέπει να έχει καλές σχέσεις με την εκάστοτε εξουσία είτε για να πάρει δημόσια έργα και προμήθειες ή για να χρησιμοποιήσει την κρατική εξουσία για να εγκαταστήσει κάποιου είδους μονοπώλιο.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα έχουμε μεγιστάνες ή όχι, αλλά τι είδος μεγιστάνες θέλουμε.

Ο παρακάτω πίνακας δίνει μια εικόνα για το είδος της επιχειρηματικότητας που αναπτύχθηκε στην Τυνησία.




Συνέχεια