Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Πόλεις και ζώνες ελεύθερης αγοράς στην ακριτική Ελλάδα. Ένα τολμηρό πείραμα σε ζοφερούς καιρούς





Υποθέστε ότι είστε επιχειρηματίες. Μία κυβέρνηση σας υπόσχεται ότι αν προτιμήσετε την επικράτεια της για να εγκαταστήσετε την εταιρία σας, θα σας παρέχει 10ετή απαλλαγή από κάθε φόρο επί των εταιρικών κερδών. Θα σας απαλλάξει από δασμούς και τέλη. Θα σας εκμισθώσει μέρος του εδάφους της για 99 χρόνια. Θα σας συνδέσει δωρεάν με τις υποδομές της και πιθανόν να συμμετέχει στην επένδυση σας αν δεσμευτείτε πως θα προσλάβετε αρκετούς εργαζομένους.

Κι ύστερα εμφανίζεται στον ορίζοντα η δική μας κυβέρνηση: σας ενημερώνει περήφανα ότι βρίσκεται μεταξύ των χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά φορολογίας εισοδήματος των επιχειρήσεων και συντελεστών ΦΠΑ. Ότι για να οικοδομήσετε την επιχείρησή σας θα πρέπει να περιμένετε επί μήνες, ώστε οι αιτήσεις σας να εγκριθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να πέσετε θύμα ελέγχου (και δωροδοκίας) διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών. Και ότι φυσικά, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η εταιρία σας, το προιόν του κόπου σας, μπορεί να απαλλοτριωθεί, βάσει συντάγματος.

Αλλά σας υπόσχεται ότι κατά πάσα πιθανότητα, ο νομάρχης θα έρθει στα εγκαίνια της εταιρίας.


Ειλικρινά τώρα: ακόμα κι αν είστε αριστερός, τι θα προτιμούσατε; Πιθανόν να μου απαντήσετε, ότι θα επιλέγατε μεν την πρώτη κυβέρνηση, αλλά ότι κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για κυβέρνηση τριτοκοσμικής χώρας στη μέση του πουθενά, και γι αυτό η αναπτυγμένη Ελλάδα διαθέτει…ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Και θα κάνατε λάθος.

Η πρώτη επιλογή, βλέπετε, αντιστοιχεί στην κυβέρνηση της FYROM. Οι ζώνες ελεύθερου εμπορίου που έχει θεσμοθετήσει απέχουν λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα από την ελληνική ακτογραμμή.

Με άλλα λόγια, σε μια διακρατική αγορά που «πωλεί» αποδοτικότερους και οικονομικότερους θεσμούς, εμείς επιμένουμε στις ίδιες πανάκριβες και ασύμφορες συνταγές.

Γι αυτό και είμαστε καταδικασμένοι.

Η ανεργία στην Ελλάδα αγγίζει επισήμως το 14%. Εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις υπολειτουργούν, παρασιτούν και τελικά πτωχεύουν σε ένα κλίμα οικονομικής τραγωδίας. Η κυβέρνηση ακολουθώντας την ίδια παρακμιακή και αποαναπτυξιακή οδό, αυξάνει τη φορολογική επιβάρυνση φυσικών και νομικών προσώπων , σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού. Και τελικά, το παρανοικό παιχνίδι των αριθμών και οι ιλιγγιώδεις δαπάνες ετοιμάζονται να φτάσουν στην μεγαλειώδη κορύφωση τους με την οριστική κατάρρευση του ελληνικού κρατιδίου, κατά τα πρότυπα της Αργεντινής και λοιπών τριτοκοσμικών χωρών. Η ιστορία μας παρουσιάζει μια αξιοθρήνητη νομοτέλεια ,υπό τύπον πορείας στο γολγοθά του Μαρτυρίου. Και όταν τελικά σταυρωθούμε μεταξύ των δύο ληστών, της γραφειοκρατίας και του κομματικού κράτους, θα ναι γελοίο να προσδωκούμε νεκρανάσταση. Ουδείς αναστήνεται , άνευ έμπρακτης μετάνοιας.

Κάθε σχέδιο δράσης πηγάζει αναγκαστικά από μια σωστή οριοθέτηση της πραγματικότητας: το ελληνικό κράτος per se, έχει αποτύχει, όπως και κάθε εθνικό κράτος σε οικονομικό επίπεδο. Ο συνδυασμός του μαζικοδημοκρατικού και του γραφειοκρατικού μοντέλου σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία οδηγεί τα εθνικά οικονομικά σε παράλυση. Ο λόγος είναι προφανής:

Το υδροκέφαλο κέντρο, με όλους τους διοικητικούς-συγκεντρωτικούς του μηχανισμούς, απορροφά πόρους από την περιφέρεια δημιουργώντας αναπτυξιακή ανισορροπία, ερημώνοντας τα άκρα της επικράτειας και προκαλώντας κύματα αστυφιλίας. Οι εκατομμύρια κάτοικοι του άστεως παράγουν μια δυναμική ισχυρής επιρροής στη διεφθαρμένη κρατική μηχανή, που ευνοεί τη δημοσιουπαλληλία και την μείωση της παραγωγικότητας. Διόγκωση του κράτους σημαίνει αναγκαία αύξηση των δαπανών του, άρα και των επιζητούμενων πόρων του. Στο νέο γραφειοκρατικό πλαίσιο, οι φόροι, οι επιβαρύνσεις και η πολυνομία εξαυλώνουν την παραγωγικότητα και οι ξένες επενδύσεις αναβάλλονται επ’αόριστον.

Μια πολιτική σωτηρίας, λοιπόν, οφείλει να θέσει στο επίκεντρο της στρατηγικής της τα δύο βασικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας: τη ντε φάκτο αποκοπή της από τη διεθνή βιομηχανική παραγωγή και την συνακόλουθη ανεργία.

Πώς όμως θα προσελκύσει η χώρα μας κολοσιαίους εταιρικούς οργανισμούς, πρόθυμους να προσφέρουν εργασία σε χιλιάδες άτομα και να επενδύσουν στην επικράτεια κεφάλαια και τεχνογνωσία;

Μα φυσικά, εγκαταλείποντας το συγκεντρωτικο εθνο-κρατικό μοντέλο και προσεγγίζοντας ένα αποκεντρωμένο, φιλελεύθερο οικονομικά και διοικητικά σύστημα. Η διεθνής εμπειρία επιτρέπει την κατάστρωση ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου με την άντληση παραδειγμάτων από τρίτες χώρες και την απαραίτητη τόλμη στην εφαρμογή του.

Στην Ονδούρα φερ’ειπείν, προγραμματίστηκε πρόσφατα η ίδρυση πρότυπων πόλεων, όπου θα ισχύει ένα νομοθετικό πλαίσιο διαφορετικό από την υπόλοιπη χώρα, φιλικό προς την αγορά και τις επενδύσεις. Το βασικότερο πλεονέκτημα του μοντέλου αυτού είναι ο καθαρά εθελοντικός του χαρακτήρας. Ξένες εταιρίες θα ιδρύουν θυγατρικές και υποκαταστήματα μέσα στα εδαφικά πλαίσια της νέας πόλης, οικοδομώντας υποδομές για να στεγάσουν το εργασιακό προσωπικό τους. Πολίτες απ ‘όλη τη χώρα θα μεταναστεύουν στις νέες πόλεις προς εύρεση εργασίας. Η όλη υπόθεση θα συντονίζεται από μια αυτόνομη διοικητική επιτροπή, σε συνεργασία με το εθνικό κοινοβούλιο.

Άλλο μοντέλο αποκεντρωμένης και αντιγραφειοκρατικής ανάπτυξης είναι οι ζώνες ελεύθερου εμπορίου( Z.E.E.) . Αυτή τη στιγμή λειτουργούν παγκοσμίως χιλιάδες Ζ.Ε.Ε. που απασχολούν πάνω από 43.000.000 εργαζομένους. Χαρακτηριστικό (και γειτονικό) είναι το παράδειγμα της αιγαιακής ελεύθερης ζώνης. Η εν λόγω ζώνη συνιστά ένα τουρκικό πείραμα ελεύθερης αγοράς στην περιοχή του Ιζμίρ, σε μία έκταση 2,2 εκατομμυρίων τμ. Σήμερα, 240 επιχειρήσεις λειτουργούν μέσα στη ζώνη, απασχολώντας 15.000 εργαζομένους και έχοντας παράξει εμπορικό προϊόν αξίας 36 δισεκατομμυρίων δολλαρίων από την ημέρα της έναρξης λειτουργίας τους. Η εκεί βιομηχανία εξειδικεύεται σε υψηλής τεχνολογίας αγαθά, με μοναδικό, για την ευρύτερη περιοχή, επίπεδο R&D (Research and Development). Μέσα στα εδαφικά πλαίσια της ζώνης ελεύθερης αγοράς ισχύουν συγκεκριμένες ελαφρύνσεις και επιχειρηματικά κίνητρα: Εξαίρεση των εταιριών που δραστηριοποιούνται εκεί από τη φορολογία νομικών προσώπων, αγορά προϊόντων χωρίς ΦΠΑ, διαχείριση των υπηρεσιών της ζώνης από ιδιωτικές εταιρίες αντί για την κρατική γραφειοκρατία κλπ.

Η διαμόρφωση ζωνών ελεύθερου εμπορίου και πόλεων «ελεύθερης-αγοράς» στις εγκαταλελειμμένες ακριτικές περιοχές του ελληνικού κράτους μπορεί να γίνει πραγματικότητα με τον ελάχιστο δυνατό σχεδιασμό. Καταρχάς, αφαιρούνται όλα τα φορολογικά και γραφειοκρατικά εμπόδια, που αποθαρρύνουν τις εταιρίες του εξωτερικού να δημιουργήσουν θυγατρικές στη χώρα μας. Μηδενίζονται οι φόροι. Διαμορφώνονται περιφερειακές υποδομές (οργανωμένοι λιμένες, αερολιμένες, απευθείας σύνδεσης με υψηλής ποιότητας αυτοκινητοδρόμους όπως πχ την Εγνατία οδό ). Ελαχιστοποιείται το εργασιακό κόστος, με κυριότερο αντικείμενο εξορθολογισμού τις ασφαλιστικές εισφορές. Διευκολύνονται οι εξαγωγές με την προνομιακή εξαίρεση των παραγόμενων προϊόντων από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες εξαγωγής. Ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μιας ελληνικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου συνιστά η γεωγραφική θέση της χώρας και ο ευρωπαϊκός της χαρακτήρας. Μην ξεχνάμε, ότι ενώ οι πρόσφατες απεργίες των λιμενεργατών ανάγκασαν πολλές εταιρίες να προτιμούν τα λιμάνια του Δυρραχίου, στην Αλβανία και του Μπαρ, στο Μαυροβούνιο, η επαναφορά της εργασιακής τάξης, επανέφερε και τις εταιρίες αυτές στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μια τέτοια ζώνη ελεύθερου εμπορίου στη Θράκη ή την Ήπειρο θα συσσώρευε ταχύτατα βαλκανικές επιχειρήσεις, αλλά ακόμα και πολυεθνικές εταιρίες στις εν λόγω περιοχές. Ανταγωνιζόμενοι χώρες που βίωσαν πρόσφατους εμφυλίους πολέμους (πχ FYROM ή Σερβία), και χώρες με οικονομίες σε μεταβατική φάση (Αλβανία,Βουλγαρία), όντως πλεονεκτούμε, αρκει το συγκεντρωτικό κράτος να απελευθερώσει τον ιδιωτικό τομέα απ το θανάσιμο εναγκαλισμό του. Μέσα από την ραγδαία αύξηση του παραγόμενου προϊόντος και των τεχνολογικών spillovers, οι καθημαγμένες από την κρίση επαρχίες θα έθεταν τις βάσεις για να μετατραπούν μακροπρόθεσμα σε ατμομηχανές ανάπτυξης.

Αυτός είναι και ο λόγος που σύλλογοι Ηπειρωτών και τοπικοί παράγοντες πιέζουν για την ίδρυση Ζ.Ε.Ε. σε μια περιοχή 170 χλμ στα ελληνοαλβανικά σύνορα, φωνάζοντας,oυρλιάζοντας σε κυβερνητικά ώτα μη ακουόντων. Ως πότε, ρωτάμε εμείς. Ως πότε;
Συνέχεια

Γιατί η Αριστερά απεχθάνεται το κυνήγι ;


"Αυτό συμβαίνει, γιατί το κυνήγι είναι μια θεαματική επίθεση σε τόσες πολλές από τις πιο αγαπημένες ιερές αγελάδες της Αριστεράς. Με ρίζες στην παράδοση, στην ιστορία και στην πρωτόγονη αταβιστική επιθυμία για αίμα προσβάλλει την πίστη της Αριστεράς στην κοινωνική πρόοδο και στην τελειοποίηση της ανθρώπινης φύσης. Με το να είναι φοβερά διασκεδαστικό, προσβάλλει τον πουριτανικό φόβο της ευχαρίστησης που διακατέχει την Αριστερά. Με το να είναι δημοφιλές, αποτελεσματικό, καλοσχεδιασμένο και εντελώς αυτοχρηματοδοτούμενο, προσβάλλει την πίστη της Αριστεράς πως μόνο το κράτος ξέρει πραγματικά πώς να κάνει τα πράγματα να δουλέψουν. Με το να καταλαβαίνει καλύτερα τη φύση από όσο οι περισσότεροι οικολόγοι και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζωών θα μπορούσαν , προσβάλλει την πεποίθηση της Αριστεράς πως μόνο αυτή νοιάζεται πραγματικά για το περιβάλλον.

Νομίζετε πως η αντιπαράθεση για το κυνήγι αφορά απλά κάτι τόσο ασήμαντο όσο τα δικαιώματα των ζώων; Ναι, κι εγώ έτσι νόμιζα. Αλλά, δεν είναι έτσι. Πηγαίνει πολύ πιο βαθιά από αυτό, στην ίδια την ουσία της φιλοσοφικής διαμάχης μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς. Ποιός ξέρει καλύτερα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι : εσύ ή το κράτος;"

[James Delingpole από το βιβλίο του "Welcome to Obamaland"]
Συνέχεια

Χώρα στην προεδρία του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ με πέντε γράμματα: Λιβύη


Σας δίνουμε τη λύση γιατί αν βρίσκατε αυτή την ερώτηση σε σταυρόλεξο θα σας ήταν σχεδόν αδύνατο να γράψετε τη σωστή απάντηση. Όσο παράξενο και αν σας φαίνεται, το παραπάνω γεγονός είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου για τα όσα συμβαίνουν στον ΟΗΕ.

Το 2003 η Λιβύη προτάθηκε για την προεδρία του συμβουλίου ανθρώπινων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που είναι το ανώτερο όργανο για αυτά τα θέματα και όπου τα μέλη του συμβουλίου υποτίθεται ότι πρέπει είναι πρότυπα “όσον αφορά την προώθηση και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.

Στην απόφαση να πάρει η Λυβύη την προεδρία του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντέδρασαν οι ΗΠΑ και έτσι έγινε ψηφοφορία. Αυτή η ψηφοφορία ήταν η πρώτη που κέρδισε στην ζωή του ο Μουαμάρ Καντάφι και μάλιστα πανηγυρικά με 33 υπέρ, 3 κατά και 17 χώρες να απέχουν.
Ο ΟΗΕ είναι το μόνο μέρος όπου ένας δικτάτορας όσο βάρβαρος και αν είναι, δεν χρειάζεται να νοθεύσει τις εκλογές για να τις κερδίσει.

Τον Μάιο του 2010 η Λιβύη επανεκλέχθηκε σε αυτό το συμβούλιο.

Παρεμπιπτόντως, το ΜπλεΜήλο έχει καλά και κακά νέα από το συμβούλιο του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των γυναικών. Τα καλά νέα είναι ότι το Ιράν έχασε τη θέση του σε αυτό το συμβούλιο. Τα κακά νέα είναι ότι την κέρδισε η Σαουδική Αραβία.
Συνέχεια

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Εικόνες παρακμής 2011


Πάντα για ότι κακό συμβαίνει στην Ελλάδα φταίει κάποιο σκοτεινό κέντρο που φέρει την ευθύνη. Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία αθώων. Γεγονότα και στοιχεία που βγήκαν αυτή την εβδομάδα καταδεικνύουν μια διαφθορά και παρακμή που φτάνει πολύ βαθιά.

- Έγινε μεγάλος θόρυβος αυτές τις μέρες για την αξιοποίηση/ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Στην μεγάλη φασαρία που έγινε οι Έλληνες πολίτες δεν θα είχαν την ευκαιρία να μάθουν ότι από τα 71.000 κρατικά ακίνητα τα 16.153 (22,7%) είναι άγνωστα και τα 35.819 (50.4%) είναι καταπατημένα.

- Ενώ εμείς ζούμε με τα φαντάσματα του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση, “η γειτονική Τουρκία βλέπει πολλά πανεπιστήμιά της, κυρίως μη κερδοσκοπικά, να καλπάζουν στις λίστες με τα καλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα στον κόσμο.”
“Ο ασφυκτικός έλεγχος του κράτους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ήταν πολύ βαθιά ριζωμένος και άρχισε να αλλάζει μόνο μετά τη σταδιακή φιλελευθεροποίηση στα μέσα της δεκαετίας του 1990”
“Ο Χουσνού Οζγεγίν, ο επιχειρηματίας που πούλησε μέρος της Finansbank στην Εθνική Τράπεζα, αποφάσισε να διαθέσει το 20% από την εξαγορά της τράπεζας, περίπου 1 δισ. δολάρια, ώστε να ιδρυθεί νέο ιδιωτικό πανεπιστήμιο.”
“Τα ιδρύματα αυτά συγκεντρώνονται στις δύο μεγάλες πόλεις της Τουρκίας, την Αγκυρα και (κυρίως) την Κωνσταντινούπολη. Καταφέρνουν μάλιστα χάρη στην άψογη υλικοτεχνική υποδομή αλλά και στο γεγονός ότι είναι αγγλόφωνα να προσελκύουν φοιτητές από πολλές χώρες ανά τον κόσμο.”

- Στην Ελλάδα όμως ο πανεπιστημιακός χώρος γνωρίζει μέρες δόξας όπου “Καταληψίες εξωπανεπιστημιακοί γιορτάζουν τα δέκα χρόνια παραμονής τους στον χώρο του πανεπιστημίου! Ναι, συνέβη και αυτό πρόσφατα, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, διανθίζοντας περαιτέρω το τοπίο και το κλίμα που επικρατεί στους κόλπους των ελληνικών ΑΕΙ. Οι καταληψίες με άνεση... θεσμικών παραγόντων έκαναν κατά κυριολεξία πάρτι, γιορτάζοντας την επέτειο της συμπλήρωσης δέκα ετών κατάληψης ενός εξαιρετικού νεοκλασικού κτιρίου του Πανεπιστημίου στο κέντρο του Ηρακλείου. Είναι ένα από τα πολλά τραγελαφικά που λαμβάνουν χώρα σε υπό κατάληψη χώρους πανεπιστημίων, με την ανοχή των πρυτανικών αρχών, των πανεπιστημιακών αλλά και φοιτητικών παρατάξεων.
“Δεκάδες είναι οι χώροι -τα «στέκια» όπως ονομάζονται- στα πανεπιστήμια της χώρας, τους οποίους έχουν καταλάβει εξωπανεπιστημιακοί και εκεί... αλωνίζουν χωρίς κανείς να τους ελέγχει. Πρόκειται για άτομα που στην πλειονότητά τους κινούνται στον χώρο του περιθωρίου και, ουκ ολίγες φορές, οι πράξεις τους αποτελούν παράβαση του κοινού ποινικού δικαίου”

- Αλλά στην Ελλάδα τουλάχιστον οι συνδικαλιστές των γιατρών του ΙΚΑ αποφάσισαν επιτέλους να επιβάλλουν την τάξη. Έτσι αποφάσισαν “να απειλήσουν με διαγραφή από τον Ιατρικό Σύλλογο συναδέλφους που εξυπηρέτησαν πάσχοντες κατά τη διάρκεια των «αγώνων» τους. Λησμόνησαν βέβαια οι «αγωνιστές» να ασκήσουν την ίδια εξουσία έναντι εκείνων των επίορκων συναδέλφων που φέρονται βασίμως να διέπραξαν τρανταχτά ηθικά ή και ποινικά κολάσιμα αδικήματα. Κάθε βδομάδα ο Τύπος βρίθει τέτοιων περιπτώσεων.”

- Η Γερμανία των 81 εκατομμυρίων έχει 240 δημόσια νοσοκομεία, η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων έχει 132. Η Ελλάδα με 72.000 γιατρούς, 21.000 απ΄αυτούς στο δημόσιο με 35.000 κλίνες, είναι 6η παγκοσμίως στις δαπάνες για την υγεία αλλά 2η χειρότερη στον κόσμο στην πρόσβαση των πολιτών σε αυτές τις υπηρεσίες και τα τελευταία 20 χρόνια από την 4η θέση στο προσδόκιμο ζωής στην ΕΕ τώρα είμαστε έχουμε φθάσει στην 14η θέση.

- “Η πλέον κραυγαλέα περίπτωση ένδειξης χρηματισμού είναι αυτή ενός μηχανικού, προϊσταμένου πολεοδομικού γραφείου, σε λογαριασμούς του οποίου βρέθηκαν καταθέσεις ύψους 27 εκατ. ευρώ!” Υποθέτω από υπερωρίες.

- Μπορεί να κολλάμε στην διαφθορά αλλά τουλάχιστον προχωρούν οι μεταρρυθμίσεις. “Σε απόλυτους αριθμούς το "σώμα" των δημοσίων υπαλλήλων κι όσων αμείβονται από το δημόσιο που αριθμεί 768.000 άτομα περιορίστηκε μόνο κατά 7000 άτομα. Δηλαδή το δημόσιο εξακολουθεί να απασχολεί 761.000 ανθρώπους.
Κι αυτό παρά το κύμα συνταξιοδοτήσεων 40.000 υπαλλήλων, της απόλυσης ορισμένων κατηγοριών συμβασιούχων και της περιβόητης κατάργησης φορέων και οργανισμών του δημοσίου που δεν έχουν αντικείμενο.
Τι αποκαλύπτει αυτή η εξέλιξη...
Ο,τι το 2010 όχι μόνο δεν τηρήθηκε η αρχή "πέντε αποχωρήσεις μία πρόσληψη" στο δημόσιο, δεν έκλεισε κανένας δημόσιος φορέας, αλλά αντιθέτως έγιναν διορισμοί από το παράθυρο του μνημονίου.”

Αφού θέλουμε να βουλίαξουμε, γιατί θέλουν να μας αλλάξουν;

Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Μήπως αυτό είναι το τέλος για την ελευθερία του λόγου στη χώρα μας;


Ήταν στις αρχές Νοεμβρίου, όταν ο πρωθυπουργός δήλωνε αντίθετος με την ποινικοποίηση της λεγόμενης "ρητορικής μίσους". Τότε είχαμε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας για την ειλικρίνεια αυτών των δηλώσεων και δυστυχώς φαίνεται να δικαιωνόμαστε. Σήμερα, μόλις δυόμιση μήνες μετά, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή, με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, ένα νομοσχέδιο, που αν ψηφισθεί, θα αποτελέσει το σημαντικότερο πλήγμα για την ελευθερία του λόγου στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Όπως διαβάζω στην «Καθημερινή» , το υπουργείο Δικαιοσύνης έθεσε σε δημόσια διαβούλευση από χθες μέχρι και τις 3 Μαρτίου, τις ρυθμίσεις που θα αυστηροποιούν την αντιρατσιστική νομοθεσία της χώρας. Μέχρι τώρα είχαμε τον προβληματικό "αντιρατσιστικό" Ν. 927/1979, που τιμωρούσε όποιον εξέφραζε προσβλητικές ιδέες κατά προσώπων λόγω της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους ή όποιον προέτρεπε σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους. Αυτός ο νόμος εφαρμόστηκε ελάχιστες φορές , με πιο γνωστή περίπτωση , την υπόθεση Πλεύρη. Με τον καινούργιο πιο αυστηρό νόμο, η κυβέρνηση συμμορφώνεται απόλυτα με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που, ως γνωστόν είναι πρωτοπόρος στην "πολιτικά ορθή" λογοκρισία. Έτσι, στις προτάσεις που κατέθεσε η κυβέρνηση περιλαμβάνονται :Ποινικοποίηση της δημόσιας υπεράσπισης, άρνησης ή της χονδροειδούς υποτίμηση της σοβαρότητας εγκλημάτων γενοκτονίας. Θεσπίζεται η διοικητική ευθύνη των νομικών προσώπων που εμπλέκονται με οποιοδήποτε τρόπο σε εκδηλώσεις ρατσισμού. Επεκτείνεται η προστασία και σε ομάδες ή πρόσωπα που δεν προσδιορίζονται μόνο με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή τους αλλά και τον γενετήσιο-σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Επίσης, εκτός από τις προσβολές εναντίον ομάδων ή προσώπων, αξιόποινες θεωρούνται και οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις που στρέφονται κατά πραγμάτων (κινητών ή ακινήτων), τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως ή κατ’ αποκλειστικότητα από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα (όπως π.χ. θρησκευτικά αντικείμενα, εθνικά σύμβολα, οίκοι λατρείας, χώροι διαμονής, εκπαίδευσης, ψυχαγωγίας κ.λπ.). Επίσης, προβλέπονται πρόστιμα που κυμαίνονται από 15.000 έως 150.000 ευρώ, και αναλογικές ποινές, που ξεκινούν από ένα και φθάνουν τα τρία έτη φυλάκισης. Η διερεύνηση και ποινική δίωξη των εγκλημάτων ρατσισμού και ξενοφοβίας θα γίνεται πια αυτεπάγγελτα.

Όπως καταλαβαίνετε, έχουμε να κάνουμε με μια λογοκρισία νέου τύπου , με προοδευτικό μανδύα αυτή τη φορά, που με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, απειλεί όποιες κατακτήσεις έχουμε πετύχει μετά την μεταπολίτευση στο μέτωπο της ελευθερίας του λόγου. «Εάν όμως η ελευθερία σημαίνει κάτι αυτό είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν», έλεγε ο Τζόρτζ Όργουελ. Και πράγματι, σε μια ελεύθερη κοινωνία , ένας ομοφοβικός , ένας ρατσιστής, ένας ακροδεξιός έχει και αυτός το δικαιωμα να εκφράσει ελεύθερα τις απόψεις του ή ,αν θέλετε, τις προκαταλήψεις του. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να τον αντικρούσει με επιχειρήματα, όχι όμως να τον κάνει να σωπάσει, όπως επιχειρεί ο νέος νόμος. Επίσης, σε μια ελεύθερη κοινωνία τιμωρούνται οι πράξεις και όχι το φρόνημα. Με τις προτάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, μια ολόκληρη κατηγορία απόψεων ποινικοποιείται και ο οργουελικός όρος "έγκλημα σκέψης" αποκτά ένα νέο και , δυστυχώς, επίκαιρο νόημα ! Το κράτος απόκτά δικαίωμα ελέγχου στο τι θα λέμε και τί θα γράφουμε. Έτσι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία που δεν επιτρέπει το διάλογο, την αντίθετη γνώμη, και την ανταλλαγή απόψεων, μια κοινωνία καταπιεστική και αποστειρωμένη, όπου όλοι φοβούνται μήπως με το λόγο τους προσβάλουν μια θρησκευτική ή εθνική ομάδα.(Για το τί συμβαίνει στον "πολιτικά ορθό" "παράδεισο" της Μ. Βρετανίας, όπου ισχύουν παρόμοιοι νόμοι, διαβάστε το εξαιρετικό αφιέρωμα του περιοδικού "Spectator")

Επίσης, αυτές οι προτάσεις καταπατούν την ισότητα απέναντι στο νόμο, αφού συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού αποκτούν από το κράτος τον τίτλο του επίσημου θύματος και απολαμβάνουν ειδικά δικαιώματα και ειδικής προστασίας που οι υπόλοιποι πολίτες δε δικαιούνται . Κάτι τέτοιο, αντί να ενισχύσει τη θέση των μειονοτήτων, θα μεγαλώσει την αντιπάθεια της πλειοψηφίας απέναντι σε αυτές και θα ηρωοποιήσει επικίνδυνους εξτρεμιστές, που κάτω από ενα καθεστώς ελευθερίας θα έμεναν περιθωριακοί . Και βέβαια, η νέα αντιρατσιστική νομοθεσία είναι προσβλητική και για τις ίδιες τις μειονότητες, αφού τις αντιμετωπίζει σαν ένα προστατεύομενο είδος, που έχει ανάγκη ειδικής φροντίδας από το κράτος-πατερούλη.

Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως , απ'ότι φαίνεται, ο νόμος θα περάσει χωρίς να ανοίξει μύτη. Ήδη η είδηση δεν αναφέρεται πουθενά παρά στα ψιλά των εφημερίδων. Η Αριστερά, που σε άλλες, πολύ μακρινές, εποχές, θα έβγαινε στους δρόμους για να υπερασπίσει την ελευθερία του λόγου, τώρα υποστηρίζει με πάθος τέτοιου είδους μέτρα, αφού η λογοκρισία γίνεται για τον "ευγενή" και "προοδευτικό" σκοπό της προστασίας των μειονοτήτων. Η κοινοβουλευτική Δεξιά εκτός του ότι είναι ανίκανη να αρθρώσει ένα σοβαρό ιδεολογικοποιημένο λόγο υπέρ της ελευθερίας, έχει αποδεχτεί πλήρως τα θέσφατα της σοσιαλδημοκρατικής "πολιτικής ορθότητας". Θα μείνουν μόνο κάποιες ακροδεξιές ομάδες που θα φωνάζουν ,αλλά δε θα τους δίνει σημασία κάνενας . Και όμως, το διακύβευμα από την ψήφιση ένος τέτοιου νόμου είναι τεράστιο αφού κρίνεται το μέλλον της σημαντικότερης, ίσως, κατάκτησης του πολιτισμού μας , της ελευθερίας του λόγου. Θα υπερασπίσουμε αυτό το δικαίωμα μας ή θα γυρίσουμε πίσω στις εποχές που ο λογοκριτής και ο χωροφύλακας αποφάσιζαν τί μπορούμε να πούμε και να γράψουμε;

[Διαβάστε επίσης : "Το δικαίωμα του Κ.Πλεύρη να εκφράζει ελεύθερα τις (απαράδεκτες) απόψεις του"]
Συνέχεια

Κάποιοι εναγωνίως ψάχνουν για ένα νέο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο


Μετά από τις συνεχείς επιθέσεις που δέχεται η ελληνική αστυνομία είναι θαύμα που μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ένα νέο θύμα που θα έδινε την ευκαιρία σε μερικούς να δημιουργήσουν ένα πιο άγριο και μαζικό κύμα βίας.

Εδώ θα πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι. Όταν λέμε θύμα εννοούμε κάποιον που θα τηρεί τις προδιαγραφές, δολοφονημένοι αστυνομικοί ή δολοφονημένοι εργαζόμενοι όπως αυτοί της Marfin δεν μετράνε για την αναρχοαριστερά και τα ΜΜΕ. Το άτομο πρέπει να είναι θύμα αστυνομικής βίας. Γι’ αυτό και γίνεται ότι είναι δυνατόν για να προκληθεί το μοιραίο και να ξαναζήσουμε τον Δεκέμβρη του 2008.

Μέχρι τότε μπορεί να έχουμε νεκρούς αστυνομικούς ή άλλες ‘παράπλευρες απώλειες’ που όμως είναι ‘αναγκαίες’ για την επανάσταση που κάποιοι φαντάζονται.
Καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι κάποιοι θέλουν να ζήσουν τον επαναστατικό μύθο τους στη Ελλάδα, αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί διαδοχικές κυβερνήσεις τους δίνουν την ευκαιρία.

Η ελληνική πολιτεία ακολουθώντας το δόγμα της μπόλικης ανοχής στο έγκλημα και την παραβατικότητα θεωρεί ότι η επιβολή του νόμου και της τάξης θα πυροδοτήσει την κατάσταση.
Χρόνο με το χρόνο η βία εντείνετε παρά την απίστευτη ανοχή εκ μέρους του κράτους.
Το δόγμα της μπόλικης ανοχής έχει μετατρέψει την Αθήνα στην τριτοκοσμική πόλη της Ευρώπης.

Εάν δεν επιτραπεί στους αστυνομικούς να συλλαμβάνουν, στους δικαστές να καταδικάζουν και αν οι ένοχοι δεν εκτίουν πολυετείς ποινές, χωρίς εξαγορές, αναστολές ή άδειες, η κατάσταση είναι αναπόφευκτο ότι θα χειροτερεύει συνεχώς.
Η επιλογή είναι απλή: νόμος και τάξη ή χάος.

Σημείωση: Χθες η Ελευθεροτυπία στην διαδικτυακή της έκδοση είχε τον τίτλο “Όλοι Απεργούμε.”
Πρόκειται για απίστευτη ανακρίβεια. Αυτοί που απεργούσαν χθες ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι βολεμένοι του συστήματος. Όλοι αυτοί που με τη δουλεία τους είναι αναγκασμένοι να συντηρούν αυτούς τους βολεμένους δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να πάνε στις δουλείες τους.
Η Ελλάδα είναι πρωτοπόρα στην δημιουργία μιας τάξης νέο-δουλοπάροικων που είναι αναγκασμένοι να εργάζονται για μια διευρυμένη τάξη κρατικοδίαιτων ‘επαναστατών’.

Μερικά από τα έκτροπα.





Συνέχεια

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Ιωάννης Καποδίστριας, ο τύραννος


Ένας μύθος περιβάλλει τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια! Ο μύθος αυτός , που προωθεί τόσο η κρατική εκπαίδευση, όσο και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πνευματικού κόσμου, πάει κάπως έτσι : o "φωτισμένος", "οραματιστής" και "ανιδιοτελής" Καποδίστριας, που προσπάθησε "να φτιάξει κράτος", αλλά τον δολοφόνησαν οι "σατανικοί" κοτσαμπάσηδες, που έβλεπαν να απειλούνται τα προνόμια τους। Αν είχαν αφήσει τον κόντε Καποδίστρια να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο του, τώρα θα ήμασταν Ευρώπη, συνεχίζουν οι υμνητές του. Ακόμη και ,κατά τ'άλλα φιλελεύθεροι, όπως ο Νίκος Δήμου,δεν κρύβουν το θαυμασμό τους προς το πρόσωπο του Κυβερνήτη . Βέβαια, αναρωτιέμαι αν οι θαυμαστές του Καποδίστρια , εκστασιάζονται το ίδιο και με τις αυταρχικές πολιτικές του.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του , ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώην Υπουργός Εξωτερικών του τσάρου, στενά συνδεδεμένος με το πατερναλιστικό και ρωσόφιλο Ρώσικο Κόμμα, απαίτησε και πέτυχε να αναστείλει την ισχύ του φιλελεύθερου συντάγματος της Τροιζήνας . Ενίσχυσε την εκτελεστική εξουσία και αποδυνάμωσε συστηματικά κάθε δύναμη που θα μπορούσε να της σταθεί σαν αντίβαρο. Έτσι ο ρόλος της εθνοσυνέλευσης έγινε απλά διακοσμητικός και η τοπική αυτοδιοίκηση πέρασε κάτω από τη διοίκηση κυβερνητικών επιτρόπων. Για τη συγκεντρωτική λογική του Καποδίστρια, μια οικοδόμηση του ελληνικού κράτους με βάση τη μετεξέλιξη των παραδόσεων της κοινοτικής και επαρχιακής αυτοδιοίκησης θεωρούνταν απειλή, γιατί φοβόταν πως έτσι θα περιορίζοταν η ισχύς της κεντρικής εξουσίας.

Η διαχείριση της οικονομίας από τον Καποδίστρια, χαρακτηρίζεται από τον οικονομικό ιστορικό Μιχάλη Ψαλιδόπουλο, ως "δεσποτική" και "στα πρότυπα της τσαρικής διοίκησης". Η μερκαντιλιστική πολιτική του περιελάμβανε τη ρύθμιση του εμπορίου μέσω της γραφειοκρατικής ταξινόμησης σύμφωνα με κατηγορίες εμπόρων, αύξηση των δασμών και νέες φορολογίες. Φυσικό ήταν αυτά τα μέτρα να ξεσήκωσουν τους εμπόρους των νησιών. Στο πλευρό τους στάθηκαν και φιλελεύθεροι διανοούμενοι από το εξωτερικό,όπως ο Αδαμάντιος Κοραής. Με λίγα λόγια, εναντίον του Καποδίστρια, δεν αντιδρούσαν μόνο οι βολεμένοι πρόκριτοι, όπως μας λέει ο μύθος, αλλά και το πιο εξωστρεφές και δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Καποδίστριας αντιμετώπισε την αντιπολίτευση εγκαθιδρύοντας ουσιαστικά ένα αστυνομικό κράτος. Οι πρακτικές του , όπως γράφει ο Γερμανός ιστορικός Gunnar Herring στο έγκυρο "Τα Πολιτικά Κόμματα στην Ελλάδα, 1821-1936"(εκδόσεις ΜΙΕΤ), περιελάμβαναν "κρατικά οργανωμένες δηλώσεις αφοσίωσης και αντιδράσεις αγανάκτησης ... εξορίες, αστυνομοκρατική επιτήρηση των σχολείων, ...παραβίαση του απορρήτου της αλληλογραφίας ...υποχρέωση κατοχής διαβατηρίου για ταξίδια στο εσωτερικό και περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου. Την ανοιχτή ανταρσία αντιμετώπιζε με μέτρα πανικού, όπου διώκονταν πολλοί αθώοι...". Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας όλα τα παραπάνω, μήπως η λέξη "τυραννοκτονία" είναι η πιο ταιριαστή για να χαρακτηρίσει τη δολοφόνια του κυβερνήτη;

Όμως, οι θαυμαστές του Καποδίστρια δε χρειάζεται να απογοητεύονται επειδή τάχα το ίνδαλμά τους δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του. Ο Ιωαννης Καποδίστριας πρόλαβε να αφήσει την παρακαταθήκη του, μιας και έθεσε τις βάσεις για το μεγάλο, γραφειοκρατικό και υδροκέφαλο ελληνικό κράτος, που μας ταλαιπωρεί από την Επανάσταση και μετά. Ίσως γι αυτό το λόγο, το κρατικοδίαιτο πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο εξακολουθεί να του αποδίδει τόσες τιμές ακόμη και σήμερα, 180 χρόνια μετά το θάνατό του.
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

H "πράσινη ανάπτυξη" πάει Ευρώπη : Μια ιστορία κρατικής σπατάλης, διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας


Ακούγεται τόσο ιδανική αυτή η "πράσινη" ατζέντα για την οικονομία και την ανάπτυξη, που μας προβάλουν κάθε τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου και η Τίνα Μπιρμπίλη ! Αν πιστέψουμε τις εξαγγελίες τους τότε, μέσα σε λίγα χρόνια, θα ζούμε σε μια οικολογική Εδέμ και ταυτόχρονα θα βγούμε και από την οικονομική κρίση! Βέβαια, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια : για να γίνει πραγματικότητα ο...παράδεισος της πράσινης οικονομίας, είναι απαραίτητό πολύ , μα πάρα πολύ κρατικό χρήμα ! Οπότε τώρα καταλαβαίνετε γιατί αυτός ο "πράσινος κεϋνσιανισμός", που παντρεύει με ιδανικό τρόπο δύο εμμονές της Αριστεράς, την οικο-υστερία και τον κρατισμό, κέρδισε τόσο εύκολα την "προοδευτική" καρδιά του πρόεδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και πρωθυπουργού μας . Όμως , ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανακάλυψε την Αμερική. Ανάλογα προγράμματα κρατικά επιδοτούμενης πράσινης αναπτυξης έχουν εφαρμόσει τα τελευταία χρόνια πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Είχαν όμως την αναμενόμενη επιτυχία; Το άρθρο του Kenneth P. Green, στο "American Enterpise Institute" μας δείχνει τί συνέβη στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Δανία και μας παρουσιάζει μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά ρόδινη είναι.

Πίσω από τις διακηρύξεις των ηγετών για "πράσινη ανάπτυξη" κρύβεται μια ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση πως το κράτος μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας με ένα μαγικό τρόπο , χωρίς μάλιστα αυτό να έχει καμιά παρενέργεια στη γενικότερη οικονομία. Ξεχνούν όμως πως για να δημιουργηθούν από το κράτος οι πράσινες θέσεις εργασίας πρέπει να απορροφηθεί κεφάλαιο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε άλλους, πιο παραγωγικούς, τομείς της οικονομίας. Και είναι επόμενο πως αυτοί οι τομείς της οικονομίας θα επηρεαστούν αρνητικά.

Ίσως καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν προώθησε τόσο την παραγωγή ηλεκτρισμού με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όσο η Ισπανία . Όμως, για κάθε μια θέση εργασίας που δημιουργήθηκε στην πράσινη οικονομία χάθηκαν 2,2 θέσεις εργασίας σε άλλους τομείς της οικονομίας! Κάθε μια από αυτές τις πράσινες θέσεις εργασίας κόστισε ...571.138 χιλιάδες ευρώ. Συνολικά το ισπανικό κράτος δαπάνησε το ιλιγγιώδες ποσό των 28.671.000.000 ευρώ. Ποσό που οι Ισπανοί πολίτες θα το πληρώσουν είτε με αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας είτε με τη φορολογία.Το αξιοσημείωτο είναι πως παρά τις τεράστιες δαπάνες, σχεδόν όλες οι κρατικά επιδοτούμενες εταιρίες που ενεργοποιούνται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας έχουν χαμηλή παραγωγικότητα, δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνες τους και χρειάζονται συνεχή κρατική ενίσχυση.

Στην Ιταλία , πάλι, το κεφάλαιο που χρειάστηκε για να δημιουργηθεί μια θέση εργασίας στην πράσινη οικονομία, θα μπορούσε να δημιουργήσει πέντε θέσεις στην γενικότερη οικονομία. Και μάλιστα το 60% αυτών των "πράσινων" θέσεων είναι προσωρινές. Επίσης, και στις δυό μεσογειακές χώρες η πράσινη οικονομία οδήγησε στην αύξηση της διαφθοράς . Συλλήψεις για χρηματισμό κρατικών αξιωματούχων, κατηγορίες για διασπάθιση κεφαλαίων της κυβέρνησης και της ΕΕ, μηχανήματα που δεν λειτουργούν. Μάλιστα, στην Ιταλία τις κρατικές "πράσινες" προμήθειες τις λυμαίνεται η ίδια η Μαφία (η επονομαζόμενη και "οικο-Μαφία"!).

Στη Γερμανία, όπου η ηλιακή και η αιολική ενέργεια επιδοτήθηκε από την κυβέρνηση με τεράστια ποσά (175.000 ευρώ για κάθε πράσινη θέση εργασίας), η τιμή της ρεύματος για ένα μέσο νοικοκυριό ανέβηκε κατά 7,5%. Στη Δανία, μια άλλη χώρα με τεράστιες κρατικές επενδύσεις στην πράσινη ενέργεια, οι καταναλωτές αντιμετωπίζουν τις ακριβότερες τιμές ηλεκτρικού στην Ευρώπη, χωρίς μάλιστα αυτό να ωφελεί το περιβάλλον αφού η αιολική ενέργεια αντικατέστησε την υδροηλεκτρική ενέργεια που ούτως ή άλλως, παράγει περιορισμενες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Σύμφωνα, με το δανέζικο think tank CEPOS, το αποτέλεσμα της κρατικής επιδότησης ήταν να μεταφέρει θέσεις εργασίας από παραγωγικούς τομείς της οικονομίας στoν τομέα της αιολικής ενέργειας. Σαν συνέπεια, το ΑΕΠ της Δανίας είναι σήμερα 270.000.000 δολάρια χαμηλότερο απ'όσο θα ήταν αν αυτή η εργατική δύναμη απασχολούνταν σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Λίγο πριν τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ο Γ. Α. Παπανδρέου δήλωσε : «Η πράσινη ανάπτυξη σημαίνει σύγκρουση με τον παραδοσιακό κρατισμό, τα πελατειακά δίκτυα, τον συγκεντρωτισμό» .Όμως κάνει λάθος. Η πράσινη ανάπτυξη σημαίνει ακόμη περισσότερο κράτος και γραφειοκρατία, σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά,αφού η κυβέρνηση θα αποφασίζει ποιοί θα είναι οι ευνοημένοι στην πράσινη οικονομία, , σημαίνει μια νέα γενιά κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, σημαίνει χιλίαδες παρασιτικές θέσεις εργασίας σε μη παραγωγικούς τομείς της οικονομίας , σημαίνει ακόμη μεγαλύτερα βάρη για τον Έλληνα φορολογουμένο. Πέρα από τα μεγάλα λόγια και το οικολογικό περιτύλιγμα, η περίφημη πράσινη ανάπτυξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πιο μοντέρνα και "πολιτικά ορθή" παραλλαγή του ίδιου αποτυχημένου κρατικίστικου μοντέλου οικονομικής οργάνωσης της μεταπολίτευσης.

[Διαβάστε επίσης : "Πράσινη Απασχόληση και Πράσσειν Άλογα"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

"Τον πολιτισμό τον καθορίζουν τα πρόσωπα, όχι τα υπουργεία"


Όταν οι περισσότεροι καλλιτέχνες μας αποζητούν τη γλυκιά θαλπωρή των κρατικών επιχορηγήσεων, είναι παρήγορο να βρίσκεις και κάποιους που μιλούν μια διαφορετική γλώσσα. Από τη συνέντευξη του καλού κωμικού Δημήτρη Πιατά στην "Καθημερινή της Κυριακής" :

"Ο υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος μίλησε για βαριά βιομηχανία του πολιτισμού. Οταν το ακούω αυτό από έναν υπουργό με τρομάζει. Τον πολιτισμό τον καθορίζουν τα πρόσωπα, όχι τα υπουργεία. Οι επιχορηγήσεις δεν προσέφεραν τίποτα παραπάνω από το να μας κάνουν δέσμιους και να μας φιμώσουν. Η ιστορία τους δεν είχε σχέση με την πρόθεση των πολιτικών και του κράτους να υποστηρίζουν τον πολιτισμό, αλλά για να δικαιολογήσουν ένα υπουργείο που θα καλύψει τις θέσεις εργασίας."
Συνέχεια

Η αρχή και το μέλλον του Μάκη Βορίδη


Με όλες τις επιφυλάξεις που η επιδοκιμασία για ένα πολιτικό επιβάλλει, θα λέγαμε ότι ο Μάκης Βορίδης, μέχρι στιγμής, συγκεντρώνει πολλά από τα συστατικά ενός πολιτικού που είναι αναγκαία για την έξοδο της χώρας από την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική κρίση.

Κάθε συζήτηση για τον Μάκη Βορίδη αρχίζει με το ακροδεξιό παρελθόν του. Στην Ελλάδα το ακροαριστερό παρελθόν κάποιου πολιτικού είναι ένας τίτλος τιμής για το υπόλοιπο της ζωής του. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει για ένα παρελθόν από τα δεξιά.

Αυτό είναι και το πιο αδύνατο σημείο για τον Μάκη Βορίδη. Όμως αυτές οι πρότερες, λανθασμένες, νεανικές επιλογές εμπεριέχουν ταυτόχρονα και τα στοιχεία που κάνουν τον Μάκη Βορίδη τον πολιτικό που θέλει διαφέρει από το μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Ο νεαρός Μάκης Βορίδης θα αφήσει τον χώρο της δεξιάς, λόγο της ανυπαρξίας πολιτικού λόγου στο χώρο αυτό. Σε συνέντευξη θα πει:

“Η πρώτη μου πολιτική ένταξη, στη Β ́ Γυμνασίου, ήταν με τη ΜΑΚΗ, τη μαθητική οργάνωση της Ν.Δ. Σύντομα, όμως, διαπίστωσα ότι αυτό που θα λέγαμε με την ορολογία της Αριστεράς «η καθοδήγησή μας» ήταν ισχνή. Συναισθανόμενος το ιδεολογικό αδιέξοδο, αρχίζω να διαβάζω κι έρχομαι σε επαφή με το ρεύμα της γαλλικής Νέας Δεξιάς, κυρίως τον Αλέν ντε Μπενουά, οι ιδέες του οποίου ήταν η απάντηση στον Μάη του ʼ68. Εκεί βρίσκω την ιδεολογική επάρκεια που έλειπε από την ελληνική Δεξιά όπως την είχα γνωρίσει. Παρατημένοι λοιπόν καθοδηγητικά και απογοητευμένοι από την ΟΝΝΕΔ, φτιάχνουμε τους Ελεύθερους Μαθητές στο Κολλέγιο”

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τον καιρό που ο Μάκης Βορίδης ήταν στο λύκειο αλλά ακόμα ο χώρος της λεγόμενης δεξιάς πάσχει από την ίδια νόσο. Μπερδεύει την ευφράδεια στην κενολογία με τον πολιτικό λόγο και τον καθεστωτισμό με την μετριοπάθεια.

Στα δύο μεγαλύτερα θέματα που αντιμετωπίζει τώρα η Ελλάδα, την οικονομική κρίση και την λαθρομετανάστευση, ο Μάκης Βορίδης έχει ξεκάθαρες θέσεις. Βέβαια και το ΚΚΕ έχει ξεκάθαρες θέσεις σ΄ αυτά τα θέματα με την διαφορά ότι οι θέσεις του Βορίδη είναι επίσης ορθές.

Αντίθετα με τους φιλελεύθερους του γλυκού νερού, ο Μάκης Βορίδης έχει την δυνατότα να ομιλεί αλλά και να πείθει ένα πλατύ κοινό για τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για την επιβίωση του έθνους. Σήμερα το να μπορεί κάποιος να μιλά φιλελεύθερα σε ένα ακροατήριο πέρα από τα όρια του Κολωνακίου είναι άκρως αναγκαίο.

Αντίθετα από πολλούς που εναντιώνονται στην λαθρομετανάστευση αλλά αυτή η εναντίωση μοιάζει με κραυγή μισαλλοδοξίας, ο κ. Βορίδης μιλά με επιχειρήματα και στοιχεία για την καταστροφικές συνέπειες της λαθρομετανάστευσης.

“Αυτοπροσδιορίζομαι ως εθνικοφιλελεύθερος” είχε πει πριν από κάποιο καιρό. Σε αυτό το κράμα ίσως να βρίσκεται η συνταγή για μια νέα φιλελεύθερη δεξιά που έχει τόσο ανάγκη η χώρα. Μια νέα δεξιά που θα πιστεύει στις ατομικές ελευθερίες και τις ελεύθερες αγορές, τα εθνικά συμφέροντα και δίκαια, και την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και κληρονομιάς.

Όσο περνάει ο καιρός και ο Μάκης Βορίδης κερδίζει όλο και περισσότερη προβολή τόσο θα αυξάνεται ο πειρασμός και η πίεση για να στρογγυλοποιήσει το πολιτικό του λόγο και θέσεις. Η πίεση αυτή θα είναι πολύ ισχυρή και εκεί θα αποδειχθεί αν πραγματικά ο κ. Βορίδης είναι ένας συμβατικός μεταπολιτευτικός πολιτικός ή θα ανήκει στην τάξη των πολιτικών ηγετών που έβγαλαν την χώρα από το δρόμο της παρακμής.

Μπορεί να επιλέξει να μιλά στους Έλληνες πολίτες όπως τους μιλά η πολιτική τάξη σήμερα, δηλαδή κάτι σαν κακομαθημένους έφηβους μιας τριτοκοσμικής μπανανιάς που δεν καταλαβαίνουν και πολλά. Ή θα επιλέξει τον πιο δύσκολο δρόμο όπου θα μιλά στους πολίτες ως υπεύθυνους ενήλικες που θέλουν να ζουν σε μια ελεύθερη και δημοκρατική πολιτεία.
Ο χρόνος θα δείξει αν θα συνεχίσει στον δύσκολο δρόμο που μέχρι τώρα έχει επιλέξει.

Δείτε αποσπάσματα από ορισμένες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις.

Βορίδης για ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Βορίδης 1/2 Μάχη Ιδεών


Βορίδης 2/2 Μάχη Ιδεών



Βορίδης για τα διαδικτυακά τυχερά παιγνίδια
Συνέχεια

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Ο δρόμος μπροστά

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την επίσημη έναρξη της κρίσης, η κατάσταση της οικονομίας συνεχίζει να επιδεινώνεται. Η τελευταία μέτρηση έδειξε συρρίκνωση της οικονομίας με τον εκπληκτικό ετήσιο ρυθμό 6.6%. Η αύξηση του ποσοστού των δανείων με καθυστέρηση επιταχύνεται. Παράλληλα, όι μεταρρυθμίσεις και απελευθερώσεις που είχε αναλάβει η κυβέρνηση ακούγονται πια σαν κακό ανέκδοτο.

Και όμως, ακόμα και τώρα, υπάρχει δρόμος έξω από την κρίση. Αυτός ο δρόμος περνάει μέσα από τέσσερεις κρίσιμες οικονομικές δράσεις. Οι δύο πρώτες εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα της εξυπηρέτησης του χρέους. Οι άλλες δύο εξασφαλίζουν την ανάπτυξη.

1 – Αναδιάρθρωση του χρέους. Την άποψη ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο την είχαμε εκφράσει νωρίς. Αυτήν την στιγμή δεν νομίζουμε ότι κανείς σοβαρά διαφωνεί στην αναγκαιότητα κουρέματος, αντίθετα η κουβέντα περιστρέφεται στο μέγεθος και την διαδικασία (EFSF, εγγυήσεις ελληνικού δημοσίου). Η τελική λύση θα πρέπει να αποφορτίζει με τουλάχιστον 50% την συνολική ετήσια επιβάρυνση του ελληνικού προϋπολογισμού (δηλ. από 6% του ΑΕΠ κοντά στο 3%). Αυτό μπορεί να επιτευχθεί εκτός από κούρεμα με επιμήκυνση και μείωση επιτοκίων.

2- Πώληση δημόσιας περιουσίας. Πρόταση αυτονόητη για οποιονδήποτε ιδιώτη, εταιρεία, ή χώρα με μεγάλο χρέος. Εκτός από την άμεση αποφόρτιση του συνολικού χρέους, θα φέρει δευτερογενώς επενδύσεις, ανάπτυξη και δουλειές σε όλη την χώρα. Βέβαια, η κυβέρνηση, πιστή στις ικανότητες της και μέχρι τώρα έργο της, πρότεινε να φέρει συνταγματική ρύθμιση για να την αποτρέψει.

3 - Μείωση φόρων. Πέρα από την ηθική διάσταση, υπάρχουνε τρεις πρακτικοί λόγοι για την δραστική μείωση των φόρων.
Πρώτα, η αύξηση των φορολογικών εσόδων του κράτους. Παρά τις φορολογικές αυξήσεις, η μείωση των φορολογικών εσόδων κάνει εμφανές ότι έχουμε περάσει κατά πολύ το βέλτιστο σημείο φορολόγησης στην καμπύλη Laffer. Σε αυτό το στάδιο, περαιτέρω αυξήσεις μειώνουν την παραγωγικότητα και αυξάνουν την μαύρη αγορά. Παραδόξως λοιπόν, μείωση των φόρων θα φέρει αύξηση των συνολικών φορολογικών εσόδων.
Επίσης, η μείωση των φόρων θα βελτιώσει τα κίνητρα εταιριών και ιδιωτών προκαλώντας μια αναπόφευκτη αύξηση της παραγωγικότητας. Για παράδειγμα, ένα ιδιώτης που φορολογείται με τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή (40%), δεν έχει μεγάλο κίνητρο να συνεχίσει να δουλεύει όταν φτάσει το 75.000 ευρώ, αφού από εκεί και πέρα σχεδόν το μισό εισόδημα θα πηγαίνει στο κράτος. Οποιαδήποτε μείωση σε αυτόν τον συντελεστή, κάνει ελκυστικότερη την επιπλέον δουλειά. Η εφαρμογή αυτής της παρατήρησης έκανε θαύματα όπου εφαρμόστηκε (π.χ. reaganomics).
Τρίτος λόγος είναι η έλευση εταιριών και εταιρικών κεφαλαίων στην Ελλάδα. Αυτήν την στιγμή, ακόμα και ελληνικές εταιρίες πηγαίνουν στην Κύπρο όπου ο φορολογικός συντελεστής είναι 10% σε σχέση με 20% στην Ελλάδα (1). Ο εταιρικός φορολογικός συντελεστής πρέπει να μειωθεί στο 5-8% για να μπορεί οποιαδήποτε εταιρεία σοβαρά να σκεφτεί να επιστρέψει ή να επενδύσει στην Ελλάδα. Αυτή η μείωση θα μπορούσε να ξεκινήσει πρώτα για τις μικρότερες εταιρίες, για παράδειγμα αυτές με τζίρο μικρότερο των 20 εκατομμυρίων δις.

4 – Απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Υπάρχουνε πολλοί λόγοι για αυτές τις απολύσεις, αλλά ο πιο σημαντικός είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Όταν εξαιτίας της κρατικής χρεωκοπίας γίνονται στον ιδιωτικό τομέα απολύσεις παραγωγικών εργαζομένων, είναι κοινωνικά προκλητικό να μην γίνουν μαζικές απολύσεις των παρασιτικών δημοσίων υπαλλήλων. Είναι αδιανόητο μια δημοκρατική (σοσιαλιστική!) κυβέρνηση που συνταγματικά πρέπει να εκφράζει τα συμφέροντα όλου του ελληνικού λαού να αποδέχεται αυτό το μεσαιωνικό καθεστώς ανισότητας, αυτήν την παρασιτική εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Βεβαίως, υπάρχει και η πολύ σημαντική οικονομική διάσταση. Μια πολιτική 25% μείωσης προσωπικού με 25% μείωση των αποδοχών για αυτούς που παραμένουν θα σήμαινε αποταμίευση 12 δις, ή 5% του ΑΕΠ (2).
Η αναπτυξιακή διάσταση της συγκεκριμένης δράσης έγκειται στο γεγονός ότι οι απολυμένοι θα αρχίσουν αργά ή γρήγορα να δουλεύουν και να προσφέρουν στην οικονομία. Επίσης, το "όνειρο" πολλών Ελλήνων για μια θέση στο δημόσιο όπου θα πληρώνεται για να μην δουλεύει και δεν "θα μπορεί να τον κουνήσει κανείς" θα εκλείψει. Αυτό θα αποτελέσει μία τεράστια αλλαγή σε συμβολικό επίπεδο και θα κάνει πολλούς να αλλάξουν τις προτεραιότητές τους και επιδιώξεις τους, στο πιο παραγωγικό.


Οι παραπάνω δράσεις είναι 100% αποτελεσματικές, αλλά η εφαρμογή τους προϋποθέτει τεχνοκρατική κυβέρνηση με ικανά στελέχη και με οξυμένο αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, που να ενδιαφέρεται ειλικρινά για τον τόπο και όχι για τις συντεχνίες.


______________________________
(1) Άλλοι λόγοι είναι ότι στην Κύπρο υπάρχει λιγότερη γραφειοκρατία, το κόστος κοινωνικής εισφοράς είναι πολύ χαμηλότερο και ο ΦΠΑ καταβάλλεται ανά τρίμηνο και όχι μηνιαία όπως εδώ όπου χτυπάει το cash flow των μικρότερων επιχειρήσεων.
(2) Η τελευταία εκτίμηση από την Eurostat για το 2008, ήτανε 27.4 δις ευρώ. Από τότε γίνανε αυξήσεις και μειώσεις, αλλά θα δεχθούμε αυτό το νούμερο για τους υπολογισμούς μας. 44% θα σήμαινε 12 δις αποταμίευση, δηλαδή 5.2% σε ΑΕΠ ~230 δις. Τα επιδόματα ανεργίας και όποιοι χαμένοι φόροι κατανάλωσης είναι «one-off», μη επαναλαμβανόμενοι και δηλ. μη σχετικοί για την ανάλυση μας.
Συνέχεια

Οι φίλοι της οικογένειας Παπανδρέου


"Εκτός ελέγχου είναι η κατάσταση στη Λιβύη, μετά και τα χθεσινά επεισόδια στη Βεγγάζη, όπου οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι νεκροί από τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων ξεπερνούν τους 104, ωστόσο εκφράζονται φόβοι ότι ο αριθμός των θυμάτων θα αυξηθεί δραματικά. Όπως μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία μεταξύ των θυμάτων βρίσκονται και παιδιά. Σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς ακροβολιστές πυροβολούσαν αδιακρίτως εναντίον των διαδηλωτών από κτίριο στο οποίο νωρίτερα είχαν οχυρωθεί. «Δεκάδες σκοτώθηκαν και δεν εννοώ μόνο 15 άτομα...είμαστε μάρτυρες μιας σφαγής» δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας στο ίδιο ειδησεογραφικό πρακτορείο."

["Ελευθεροτυπία", 20 Φεβρουαρίου 2011]



«Δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων» - Ο Ανδρέας Παπανδρέου για το καθεστώς Καντάφι μετά την πρώτη επίσκεψή του στη Λιβύη, το 1977.

«Στον μεγάλο ηγέτη και ελευθερωτή, στη μεγάλη φυσιογνωμία της δύσκολης εποχής μας, με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς»- Αφιέρωση του Ανδρέα Παπανδρέου προς τον Μουαμάρ Καντάφι σε αρχαίο λήκυθο που του χάρισε κατά την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στη Λιβύη στις 23 Σεπτεμβρίου του 1984.

[Πηγή : "Τα Νέα""]


"(Σήμερα) αναβιώνουμε μια παλιά σχέση Ελλάδας και Λιβύης, που είχε ξεκινήσει μεταξύ του Ανδρέα Παπανδρέου και του ηγέτη σας, συνταγματάρχη Καντάφι ...Η στενή σχέση (μου) ...με τον ηγέτη της χώρας σας, τον συνταγματάρχη Καντάφι, είναι ...δεδομένη."- Γιώργος Παπανδρέου, κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Λιβυή στις 9 Ιουνίου 2010.
Συνέχεια