Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Ευρωπαϊκή Ένωση : Και το πάρτυ συνεχίζεται!


Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βλέπουν τους μισθούς τους να περικόπτονται και τους φόρους να αυξάνονται, το πάρτυ στις Βρυξέλλες με τα λεφτά των Ευρωπαίων φορολογούμενων, δεν φαίνεται να τελειώνει ποτέ!

Μόλις προχθές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε την αύξηση κατά 1500 ευρώ το μήνα του επιδόματος που δικαιούνται οι ευρωβουλευτές για εξοδα προσωπικού και γραφείου . Αυτό σημαίνει πως οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα πληρώσουν επιπλέον 13,2 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Επίσης, διαβάζουμε πως ενώ οι μισθοί στην Ευρώπη έχουν μειωθεί κατά 5% από το 2008 μέχρι σήμερα, την ίδια περίοδο οι μισθοί των γραφειοκρατών της ΕΕ έχουν αυξηθεί κατά 4%. Μάλιστα, ένας στους 5 αξιωματούχους της Ε.Ε. λαμβάνει ετήσιο μισθό που ξεπερνάει τις 135.000 ευρώ, ενώ 1100 με 1600 υπάλληλοί της κερδίζουν περισσότερα και από τον ...πρωθυπουργό της Δανίας. Και επειδή οι αποκαλύψεις για τα προκλητικά προνόμια των Ευρωκρατών δεν έχουν τέλος, διαβάζουμε πως 2.000 αξιωματούχοι που κερδίζουν μεταξύ 124.000 ευρώ και 185.000 ευρώ ετήσιως , πήραν άδεια για το 2010 που έφτανε τους τρεις μήνες με πλήρεις, φυσικά, αποδοχές . Και η απάντηση του πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο σε όλα αυτά ; Aρνήθηκε πως οι Ευρωκράτες απολαμβάνουν ειδικών προνομίων, τους χαρακτήρισε σαν "μεγάλο κεφάλαιο για την Ευρώπη" και ξεκαθάρισε πως "δεν μπορεί να δεχτεί αυτόν το λαϊκισμό εναντίον τους"...

Το έχουμε ξαναγράψει στο "ΜπλεΜήλο" : Όσοι φωναζουν , και δικαιολογημένα, για τις σπατάλες των εθνικών τους κυβερνήσεων, ας διοχετεύσουν ένα μέρος της οργής τους και προς Βρυξέλλες μεριά . Εκεί θα βρούν μια γραφειοκρατία, τόσο ανεξέλεγκτη, τόσο παρασιτική και τόσο αλαζονική, που κάνει ακόμη και αυτές τις εθνικές γραφειοκρατίες να φαίνονται σαν πρότυπα συνετής και οικονομικής διαχείρισης.
Συνέχεια

27 Ευρωπαίοι σοσιαλιστές συνιστούν Γιώργο


Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ), Poul Nyrup Rasmussen, δήλωσε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καλά χέρια. Μετά από πολλούς μήνες ανησυχίας και νευρικότητας, ξαφνικά, σαν να έφυγε ένα βάρος από πάνω μας.

Μαθαίνουμε ότι “«Η Ελλάδα βρίσκεται σε σωστά χέρια, η Ευρώπη σε λάθος», έχει τίτλο” “ανακοίνωση της Ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών."

Σύμφωνα με το τι θεωρεί “σωστά χέρια” ο πρόεδρος του ΕΣΚ, μάλλον και η Ευρώπη γενικά βρίσκεται σε “σωστά χέρια”. Για παράδειγμα τον καιρό που βγήκε η ανακοίνωση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών για τον κ. Παπανδρέου βγήκε και μια της κας Merkel όπου πληροφορηθήκαμε ότι “Η Γερμανία θα προωθήσει πρόταση για επιβολή φόρου στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές στην ευρωζώνη στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup, είπε η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel την Τετάρτη.”

Η εμμονή στην αύξηση και δημιουργία νέων φόρων δεν βρίσκεται καθόλου μακριά από αυτά που πιστεύει ο Γιώργος Παπανδρέου. Εάν δεν τα πίστευε αυτά δεν θα είχε την φαεινή ιδέα ότι σε περίοδο κρίσης θα ανακάμψει η οικονομία μέσο της αύξησης φόρων.
Αυτό μόνο ένας σοσιαλιστής θα μπορούσε να το σκεφτεί και μόνο μια δεξιά τύπου Merkel θα αναλάμβανε να ρισκάρει τα χρήματα των φορολογουμένων της στην επιτυχία ενός τέτοιου σχεδίου.

Υποστηρίζει ο κ. Rasmussen ότι ο κ. Παπανδρέου “έβαλε την Ελλάδα και πάλι σε σωστή τροχιά.” Αυτό θα πρέπει να είναι είδηση για τον κ. Παπανδρέου μιας και εναγωνίως παρακαλά την Frau Merkel να τον βγάλει από την τροχιά που το μνημόνιο απέτυχε να τον βγάλει.

Η όλη πορεία του κ. Παπανδρέου μέχρι τώρα είναι μια σειρά εξαγγελιών, μέτρων, εντυπώσεων και ελπίδων που δεν έχουν καταφέρει να μας θέσουν σε μια “σωστή τροχιά.” Ποιος μπορεί ή πρέπει να ξεχάσει την πρώτη μεγάλη ομιλία για την κρίση τον Δεκέμβριο του 2009 στο Ζάππειο. Πόσο γελοία και εκτός πραγματικότητας φαίνεται αυτή η ομιλία τώρα.

Αλλά αυτή η ομιλία ήταν ο ένας οιωνός για ότι θα επακολουθούσε. Ο κ. Παπανδρέου θα είναι πάντοτε πίσω από τις εξελίξεις. Οι όποιες μετέπειτα παρεμβάσεις του δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά σταθμοί που θα υπογραμμίζουν πόσο ανεδαφικές ήταν οι προηγούμενες εξαγγελίες και υποσχέσεις. Τελικά, το μόνο που θα πετύχει ο κ. Παπανδρέου είναι να εξουδετερώσει ότι είχε απομείνει όταν ανέλαβε πρωθυπουργός, μια αμυδρά και απροσδιόριστη αίσθηση ελπίδας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Έθνος περιορισμένης μνήμης


Αν οι αγωνιστές του 21 είχαν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν την σημερινή Ελλάδα, αυτό που θα τους δημιουργούσε την μεγαλύτερη έκπληξη, δεν θα ήταν οι όποιοι δικοί μας μύθοι γι’ αυτούς, αλλά οι μύθοι που εμείς έχουμε δημιουργήσει για τους ευατούς μας.

Κλασσικό παράδειγμα η πρόσφατη διαδήλωση έξω από το σπίτι του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Το κυρίως πρόβλημα με την συγκεκριμένη διαδήλωση δεν είναι το που, για ποιον και γιατί, αλλά το πότε.
Γιατί τώρα και όχι όταν ο κ. Σημίτης ήταν πρωθυπουργός;

Η εξήγηση είναι μάλλον απλή. Η πολιτική τάξη δεν μπορεί πλέον να δωροδοκεί την ελληνική κοινωνία με τα χρήματα των μελλοντικών γενιών. Οι συγκεκριμένες διαδηλώσεις δεν είναι παρά εκρήξεις υποκρισίας. Ο χρόνος πραγματοποίησης τους τα μαρτυρεί όλα.

Ο μύθος του αθώου Έλληνα που ήταν ανυποψίαστος για το τι έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την έξοδο από την υπάρχουσα κρίση.
Ελάχιστους ενοχλούσε η διαφθορά της πολιτικής τάξης. Όσο η πολιτική τάξη αδιαφορούσε για την εκτεταμένη διαφθορά στην κοινωνία και όσο ήταν διατεθειμένη να σπαταλά στους ψηφοφόρους του σήμερα τον πλούτο του αύριο, είχε διευρυμένη πολιτική νομιμοποίηση και αποδοχή.

Μπορεί οι διαδηλωτές σήμερα να ρωτούν “που πήγαν τα λεφτά” ή να ζητούν “φέρτε πίσω τα λεφτά” αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η πιο μισητή και δαιμονοποιημένη κυβέρνηση ήταν αυτή της ΝΔ επί Κώστα Μητσοτάκη, που προσπαθώντας να βάλει μια τάξη στα δημόσια οικονομικά κατάρτισε δύο ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Μέγα πολιτικό και κοινωνικό 'έγκλημα' για εκείνη την εποχή.

Αλλά όπως δεν θέλουμε να δούμε που πραγματικά πήγαν τα λεφτά την προηγούμενη τριακονταετία, έτσι και δεν θέλουμε να θυμόμαστε τι λέγαμε και τι κάναμε ως πολίτες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι κτλ την περίοδο 90-93.
Η μνήμη μας έχει κενά, τα οποία τυγχάνει να είναι ιδιαίτερα βολικά.

Αρνούμαστε να δούμε ξεκάθαρα το παρελθόν. Αρνούμαστε τις αιτίες και ρίζες της υπάρχουσας κρίσης. Αρνούμαστε να δούμε που βρισκόμαστε σήμερα.
Ο τριακονταετής πόλεμος της Ελλάδας ενάντια στον επάρατο φιλελευθερισμό έχει λήξει. Δυστυχώς η πατρίς ηττήθηκε.
Συνέχεια

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε για την Ελλάδα;


Μόλις προχτές, η γαλλική δικαιοσύνη επέβαλε ποινή φυλάκισης με αναστολή στο Ζαν Μαρί Λεπέν επειδή αφίσα του κόμματός του είχε τον τίτλο : «Όχι στον ισλαμισμό». Ξανά στη Γαλλία, πριν λίγες μέρες, δικαστήριο έκρινε το συντηρητικό χρονικογράφο Ερίκ Ζεμούρ ένοχο πρόκλησης ρατσιστικού μίσους και τον καταδίκασε σε χρηματικό πρόστιμο. Το "έγκλημα" του Ζεμούρ ήταν οι δηλώσεις του σε τηλεοπτικό κανάλι πως οι περισσότεροι εμποροι ναρκωτικών είναι μαύροι ή Άραβες και πως ένας εργοδότης έχει κάθε δικαίωμα να αρνηθεί να προσλάβει άτομα που ανήκουν σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες.

Την ίδια ώρα στις Η.Π.Α. , τόσο οι συντηρητικοί , όσο και οι κεντροαριστεροί δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου , αποφάσιζαν σχεδόν ομόφωνα(8 ενάντι 1) πως τα μέλη μιας γραφικής και περιθωριακής εκκλησίας (που πιστεύουν πως οι θάνατοι των στρατιωτών-όπως και κάθε δεινό της ανθρωπότητας-είναι θεϊκή τιμωρία εξαιτίας της ανοχής στην ομοφυλοφιλία) έχουν το δικαίωμα να διαδηλώνουν έξω από κηδείες στρατιωτών, κρατώντας πανό με "κομψά" συνθήματα όπως "Ευχαριστούμε το Θεό για τους Νεκρούς Στρατιώτες", "Οι Αδελφές Καταστρέφουν τα Έθνη" και "Θα Πάτε στην Κόλαση". Οι δικαστές έκριναν πως "η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαγορεύσει την διατύπωση μιας ιδέας μόνο και μόνο επειδή η κοινωνία διαφωνεί με αυτή ή τη βρίσκει προσβλητική", για να καταλήξουν πως "σαν έθνος έχουμε επιλέξει ενα διαφορετικό δρόμο- να προστατεύουμε, σε θέματα δημοσιου ενδιαφέροντος , ακόμη και τον λόγο που βλάπτει ή πληγώνει, για να εξασφαλίζουμε πως δεν παρεμποδίζεται ο δημόσιος διάλογος" .

Είναι φανερό πως σε θέματα ελευθερίας του λόγου, οι Η.Π.Α. και η Ευρώπη είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι, με τελείως διαφορετικές αξίες και προτεραιότητες. Και ίσως αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, να ελπίζουμε πως, εν μια νυκτί, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε Αμερική όσον αφορά την προστασία της ελευθερίας του λόγου (εξάλλου αν δεν με απατά η μνήμη μου, σε κάποια άλλη, πολύ μακρινή πια, εποχή, ο πρωθυπουργός μας, είχε υποσχεθεί πως θα μας κάνει μόνο Δανία του Νότου και όχι Η.Π.Α...). Όμως η κυβέρνηση Παπανδρέου, με το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο , μας οδηγεί στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, στο αυταρχικό δρόμο της Γαλλίας, όπου δεν τολμάς να πείς τίποτε λόγω του φόβου ότι θα προσβάλλεις τις "ευαισθησίες" κάποιας φυλετικής, θρησκευτικής ή εθνοτικής ομάδας . Άραγε, αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε για τη χώρα μας ;
Συνέχεια

Όταν η αλήθεια τίθεται εκτός νόμου


Μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό, αλλά η Elisabeth Sabaditsch-Wolff καταδικάστηκε από δικαστήριο της Αυστρίας το 2011 μ. χ. , για το έγκλημα της δυσφήμισης των διδασκαλιών μια αναγνωρισμένης θρησκείας.

Για όσους είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το νόμο λογοκρισίας που προτίθεται να περάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου λέγοντας ότι απλά θα καλύπτει κάποιες ακραίες περιπτώσεις δεν έχουν παρά να δουν την περίπτωση της Elisabeth Sabaditsch-Wolff στην Αυστρία.

Η Elisabeth Sabaditsch-Wolff στις 15 Φεβρουαρίου καταδικάστηκε για μια σειρά παρουσιάσεων που είχε κάνει σχετικά με την ισλαμική θρησκεία. Όταν ένα αριστερό περιοδικό δημοσίευσε ένα αρνητικό άρθρο για τα όσα είχε πει τότε ασκήθηκε δίωξη εναντίον της με την κατηγορία ότι χρησιμοποίησε ρητορική του μίσους.

Θα ήταν πολύ δύσκολο να φανταστούμε ακόμα και πριν από λίγα χρόνια ότι ένα άτομο θα καταδικαζόταν σε μια χώρα της δυτικής Ευρώπης για εγκλήματα σκέψης και λόγου. Αλλά οι ανάγκες της πολυπολιτισμικότητας...
Ότι οι συγκεκριμένες κατηγορίες για εγκλήματα σκέψης και λόγου θα αφορούσαν μια θρησκεία και η ρουφιανιά στις αρχές θα γινόταν από ένα αριστερό περιοδικό θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να το φαντασθούμε.

Στην υπόθεση επειδή το δικαστήριο δεν μπορούσε να βρει στοιχεία ενοχής περί ρητορικής μίσους για την Wolff στο τέλος η δικαστής πρόσθεσε την κατηγορία της δυσφήμισης των διδασκαλιών μιας αναγνωρισμένης από το κράτος θρησκείας.
Εδώ να σημειώσουμε ότι η δυσφήμιση προήλθε όταν η Wolff απλά ανέφερε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και στις παρουσιάσεις της διάβασε από βιβλία και πηγές της συγκεκριμένης θρησκείας. Ούτε το δικαστήριο, ούτε και ο εισαγγελέας την κατηγόρησαν ότι οτιδήποτε είχε πει ήταν αναληθές.

Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις στην Ελλάδα έσερναν στα δικαστήρια όποιον νόμιζαν ότι πρόσβαλε την επίσημη του κράτους θρησκεία. Τότε η ελληνική αριστερά μαζί με τους φιλελεύθερους προάσπιζε την ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Τώρα που τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν αλλά με μια άλλη θρησκεία υπάρχει κυριολεκτικά σιωπή.

Η επιλεκτική στάση της αριστεράς ήταν αναμενόμενη. Η αριστερά υποστηρίζει ή καλύτερα φαίνεται να υποστηρίζει τα ατομικά δικαιώματα μόνο στις περιπτώσεις που νομίζει ότι η εφαρμογή τους θα αποδυναμώσει είτε τις παραδοσιακές αξίες μιας δυτικής κοινωνίας, είτε θα γίνει εργαλείο ενδυνάμωσης των εχθρών της.

Η επιλεκτική στάση των φιλελεύθερων πως εξηγείτε;

Δυστυχώς η υπόθεση της Elisabeth Sabaditsch-Wolff δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Η καταπάτηση της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου γίνετε όλο και πιο συχνή στην Ευρώπη.
Από την μεριά όλων αυτών που εκφράζουν την φιλελεύθερη σκέψη στα ελληνικά ΜΜΕ υπάρχει εκκωφαντική σιωπή. Σιωπή για την ποινικοποίηση της σκέψης και του λόγου, σιωπή για το νέο νόμο λογοκρισίας της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Τελικά, οι φιλελεύθεροι του γλυκού νερού περισσότερο ενδιαφέρονται για το παρελθόν του Βορίδη παρά για το μέλλον της ελευθερίας στην Ελλάδα.


Δείτε τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις του ΜπλεΜήλου για το νόμο λογοκρισίας που ετοιμάζει η κυβέρνηση.
Μήπως αυτό είναι το τέλος για την ελευθερία του λόγου στη χώρα μας;
και
Ο Γιάννης Τριάντης εναντίον του "αντιρατσιστικού" νομοσχεδίου

Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Πώς ο Φ.Π.Α. οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερο κράτος και ακόμη μεγαλύτερο χρέος


Μια από τις πολλές "ιερές αγελάδες" που συναντάμε στα σοσιαλδημοκρατικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης , είναι και ο περιβόητος Φόρος Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ). Ο ΦΠΑ πρωτοεφαρμόστηκε (πού αλλού;) στην κοιτίδα του ευρωπαϊκού κρατισμού, τη Γαλλία, και μέχρι το 1980, χάρη στην τότε ΕΟΚ, επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Κοινότητας (στην Ελλάδα καθιερώθηκε την 1η Ιανουαρίου 1987 μετά από απόφαση του τότε Υπουργού Οικονομικών Δημήτρη Τσοβόλα). Παρότι, ποτέ δεν συζητάμε για το αν ο ΦΠΑ έχει θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και αν ωφελεί τους πολίτες , θεωρείται δεδομένο πως , για κάποιο μυστηριώδη λόγο, πρέπει να υπάρχει. Στις ΗΠΑ,πάλι, όπου, άκουσον άκουσον , κατορθώνουν να επιβιώνουν και χωρίς ΦΠΑ, έχει φουντώσει η συζήτηση για το αν πρέπει η χώρα να ακολουθήσει τον ευρωπαϊκό δρόμο και να υιοθέτησει τον επαχθή φόρο. Τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης Ομπάμα, στην εναγώνια προσπάθεια τους να μετατρέψουν τις ΗΠΑ σε κάτι μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας, δεν κουράζονται να απαριθμούν τα υποτιθέμενα ευεργετηματα του ΦΠΑ . Ένα από τα επιχειρήματα τους (που χρησιμοποίησε και η ελληνική κυβέρνηση όταν, την προηγούμενη χρονιά, προχώρησε σε διαδοχικές αυξήσεις του ΦΠΑ) είναι πως σε μια τόσο δύσκολη οικονομική συγκυρία, ο νέος φόρος θα φέρει επιπλέον έσοδα, θα μειώσει τα ελλείμματα και θα οδηγήσει στο νοικοκύρεμα των οικονομικών. Όμως, ο καλός οικονομολόγος Daniel J. Mitchell, με άρθρο του στο Reuters , εξηγεί γιατί η επιβολή του ΦΠΑ θα οδηγήσει τελικά σε ακόμη μεγαλύτερο κράτος και ακόμη υψηλότερο χρέος. Και αν κρίνουμε από τη δικιά μας περίπτωση, μάλλον έχει δίκιο. Μήπως τελικά η λύση δεν είναι η αύξηση του ΦΠΑ, όπως ευαγγελίζεται η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση και η Τρόικα, αλλά η κατάργηση του;

Γράφει ο Mitchell :

"Επειδή ο Φ.Π.Α. μένει κρυφός από τους καταναλωτές, οι πολιτικοί βρίσκουν ότι είναι μια εύκολη πηγή νέου εισοδήματος- αυτός είναι ο λόγος που ο μέσος όρος του ΦΠΑ στην Ευρώπη είναι τώρα πάνω από 20%!

Και μάλλον δεν θα εκπλαγείτε, αν μάθετε, πως τα πρόσθετα φορολογικά έσοδα από το ΦΠΑ δεν οδήγησαν σε μείωση του ελλείμματος. Τα έθνη της Δυτικής Ευρώπης επέβαλαν τον ΦΠΑ για πρώτη φορά πριν από 40 χρόνια, και το αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερο κράτος, μόνιμα ελλείμματα και περισσότερο χρέος. Σύμφωνα με το Economist Intelligence Unit, το δημόσιο χρέος στη Δυτική Ευρώπη ισούται με το 74% του ΑΕΠ, ενώ στις ΗΠΑ με το 64% (και η διαφορά ήταν πολύ μεγαλύτερη πριν το όργιο δαπανών της περιόδου Μπους και Ομπάμα, που διπλασίασε το βάρος του αμερικάνικου χρέους) .

Αλλά η πιο σημαντική σύγκριση δεν είναι το χρέος, αλλά το ύψος των κρατικών δαπανών. Εαν πάτε πίσω στα μέσα της δεκαετίας του '60, πριν την επιβολή του ΦΠΑ, τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη είχαν ένα σχετικά μέτριου μεγέθους κράτος , μόνο λίγο μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Η υιοθέτηση του ΦΠΑ, έδωσε στους πολιτικούς μια γιγαντιαία νέα πηγή φορολογικών εσόδων. Και όπως δεν θεραπεύεις έναν αλκοολικό, δίνοντας του τα κλειδιά της γειτονικής κάβας, έτσι δεν προωθείς και την οικονομική υπευθυνότητα, δίνοντας στην κυβέρνηση μια νέα πηγή εσόδων.

Εξαιτίας, σε μεγάλο βαθμό, του ΦΠΑ, οι κρατικές δαπάνες στη Δυτική Ευρώπη φτάνουν πια το 50% του ΑΕΠ. Αυτό πνίγει την ανάπτυξη, αφού εκτρέπει ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής από τον παραγωγικό τομέα της οικονομίας, κάτι που εξηγεί γιατί το ευρωπαϊκό βιοτικό επίπεδο είναι 30 με 40% κάτω από τα αμερικάνικα επίπεδα."

[Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο του Daniel J. Mitchell]
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Σταματήστε την Απεργία-Πείνας!





"Η επιπόλαιη (ήπια έκφραση) προσπάθεια δημιουργίας ενός κεντρικού γεγονότος με επίκεντρο το μεταναστευτικό,(...) φαίνεται ότι προετοιμαζόταν για καιρό και μάλλον ήθελε να πάρει την πρωτοκαθεδρία απέναντι σε άλλες εκδοχές και πλατφόρμες, που το τελευταίο διάστημα είχαν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος"

"Ο ΣΥΝ έχει σημαντικές ευθύνες, γιατί υποστήριξε και ενθάρρυνε την κίνηση αυτή –ενώ θα έπρεπε να έχει κάποια συναίσθηση" .

Τα παραπάνω δεν τα γράφει κάποιος δεξιός αρθρογράφος. Είναι λόγια του γνωστού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ κου Ρούντι Ρινάλντι από πρόσφατο άρθρο του.

Αν και τα ΜΜΕ έχουν σαλπίσει σιωπητήριο, κατά τους κοινούς κανόνες προτεραιότητας της «φλέγουσας επικαιρότητας», η τραγωδία που εκτυλίσσεται ερήμην της κοινής γνώμης, δύσκολα βρίσκει όμοια της σε όλη την επικράτεια Η απεργία κοντεύει τον μήνα. Οι μεν απεργοί πείνας λένε ότι δηλώνουν πρόθυμοι να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν , η δε κυβέρνηση δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο λόγο να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Η νομιμοποίησή τους, πέραν του οφθαμοφανούς κινήτρου που θα προκαλέσει σε άλλους δυστυχείς, που μοιράζονται την ίδια μοίρα, να απεργήσουν κατά τον αυτόν τρόπο, προσκρούει σαν σκεπτικό και στην κοινή γνώμη: Μια κοινή γνώμη που στο δίλημμα «απέλαση ή νομιμοποίηση» χαμογελά ειρωνικά και καλεί το 100 για να συμμαζέψει τους λαθραίους. Από την άλλη πλευρά, πρόκειται για μια πρώτης τάξεως (επικοινωνιακή) ευκαιρία ώστε να δειχθεί εναργέστατα, πως η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να φτάσει στα άκρα για να προασπίσει «το κράτος-δικαίου», με το μικρότερο δυνατό τίμημα στο «χρηματιστήριο αξιών» των δημοσκοπήσεων: τις ζωές δηλαδή «ξένων», «παρανόμων» και απροσκλητων «ασιατών».

Καθώς λοιπόν η επαναστατική αριστερά «έκανε το κομμάτι της», κατά το κοινώς λεγόμενο, με ακτιβιστικά πυροτεχνήματα, καθώς η κυβέρνηση κάνει το δικό της «κομμάτι» πλασάροντας το σιδερόφρακτο προφίλ του αδιαπραγμάτευτου τηρητή του νόμου και της τάξης, οι μετανάστες μεταφέρονται μαζικά στα πλησιέστερα νοσοκομεία.

Τους ξεγέλασαν, τους εξαπάτησαν, τους παρέσυραν σε ένα αυτοκαταστροφικό παιγνίδι με προδιαγεγραμμένο τέλος. Στο τέλος, μέσα από μαραθωνίους διαπραγματεύσεων και σωρεία ανιαρών τηλεπαραθύρων, η νομική άδειασε απ το δυστυχισμένο περιεχόμενό της, και τα κορμιά των απεργούντων ξεβράστηκαν σε μια εγκαταλειμμένη γωνιά. Η πολιτική φόρεσε αδιάφορα το καπέλο της και αγκαζέ με τη δημοσιογραφία χαιρέτησαν τους κολασμένους και απομακρύνθηκαν βιαστικά.

Η ευθύνη όμως δε βαραίνει μόνο τους υποκινητές και ηθικούς αυτουργούς της αυτοκτονικής απόφασης. Η ευθύνη βαραίνει και τους ίδιους τους απεργούς. Ο ακτιβισμός , ιδίως όταν πρόκειται για πολιτική ανυπακοή, αποδίδει μακροπρόθεσμα, πολύ μακροπρόθεσμα, κατά προτίμηση μετά το θάνατο των πρωταγωνιστών του, ή ακριβώς εξαιτίας αυτού. Η υποκατάσταση της πολιτικής με τον ακτιβισμό είναι επικίνδυνη, ιδίως όταν η θέση του ακτιβιστή είναι ήδη παραπάνω από δύσκολη, ιδίως όταν ο ακτιβιστής βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.

Από τη διαμορφωθείσα "ισορροπία του τρόμου" που έχει σαν επίκεντρο την απεργία πείνας δύσκολα μπορεί να προβάλει κάποια λύση. Και οι δύο πολιτικές πλευρές (αντισυστημική αριστερά-κυβέρνηση) μάχονται σε ξένο έδαφος και γι αυτό έχουν ελάχιστα να χάσουν εάν τραβήξουν την υπόθεση στα άκρα.Ο μόνος που έχει να χάσει είναι οι απεργοί πείνας, που βρέθηκαν στη δίνη ενός κυκλώνα ο οποίος, αλίμονο, ελάχιστα επηρεάζει ή ενδιαφέρει την κοινωνία. Γι αυτό το λόγο, έστω κι από εδώ, έστω και αργά, ας καλέσουμε τους απεργούς να καταλάβουν την πλεκτάνη που τους έστησε η πολιτική τάξη, και να σώσουν τις ζωές τους. Τώρα! Πριν είναι πολύ αργά.

Συνέχεια

Ο χειρότερος του μήνα


Reached bottom and started digging, που λένε και οι Αμερικάνοι. Άεργος εκ πεποιθήσεως, τραμπούκος εκ φύσεως, ο κ. Αλαβάνος συμβολίζει άριστα την νοοτροπία των τελευταίων 30 χρόνων στην Ελλάδα. Τον μήνα που πέρασε, ο μαρξιστής βουλευτής με τα περισσότερα ακίνητα στην Βουλή, κάλεσε
τον κόσμο ακόμα μια φορά σε ανατροπή της δημοκρατικής νομιμότητας (φανταζόμαστε για να την αντικαταστήσει με σοβιέτ). Δυστυχώς για αυτόν όμως, κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά.

Το παραλήρημα του δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις ομιλίες Καντάφι:
«η απεργία στις 23 Φλεβάρη είναι μεγάλη μέρα. Ενα ποτάμι θα πλημμυρίσει την πρωτεύουσα. Δεν θα επιτρέψει σε μια υπόλογη και υποταγμένη κυβέρνηση, τοποτηρητή του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, να αντιμετωπίσει έναν ενωμένο λαό με την πρόκληση και την υποκίνηση της βίας. Πλησιάζει η στιγμή. Το Κάιρο έχει την πλατεία Ταχρίρ. Η Αθήνα έχει την πλατεία Συντάγματος»

Άστον τρελό στην τρέλα του.
Συνέχεια

Ο Γιάννης Τριάντης εναντίον του "αντιρατσιστικού" νομοσχεδίου


Όσοι διαβάζετε τακτικά το "ΜπλεΜήλο", θα έχετε ήδη καταλάβει πως με τις περισσότερες απόψεις του δημοσιογράφου της "Ελευθεροτυπίας" Γιάννη Τριάντη, μας χωρίζει ιδεολογική άβυσσος. Οφείλουμε όμως να του δώσουμε θερμά συγχαρητήρια , γιατί είχε το θάρρος να εναντιώθει στο κατάπτυστο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης και να υπερασπιστεί την ελευθερία του λόγου για όλους . Την ίδια ώρα , οι ,συνήθως λαλίστατοι, "ευρωπαϊστές" και "εκσυγχρονιστές" διανοοούμενοι , που, κατά τ'άλλα, κόπτονται για τα ατομικά δικαιώματα, σφυρίζουν αδιάφορα...

Έγραψε αυτό το Σάββατο ο Γιάννης Τριάντης :

"Με νομοσχέδιο του κ. Καστανίδη (για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία) θεωρείται ποινικό αδίκημα η δημόσια έκφραση αιρετικής γνώμης για «εγκλήματα γενοκτονίας»!
Με άλλα λόγια, αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη από την κρατούσα (π.χ. για τη γενοκτονία των Αρμενίων ή για το Ολοκαύτωμα) ή διατυπώνει κριτικές επιφυλάξεις για τέτοια ιστορικά γεγονότα, μέσω του Τύπου ή του Διαδικτύου, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο χρόνια και χρηματική ποινή έως τριών χιλιάδων ευρώ... Δυστυχώς, η Ελλάδα ενέδωσε και -αντιγράφοντας τον άθλιο, κατάπτυστο και φασιστικό νόμο Γκεϊσό, της Γαλλίας- ποινικοποιεί τη γνώμη και την άποψη για ιστορικά γεγονότα... Είναι προφανές το μείζον ζήτημα που εγείρεται: με στυγερό και φασιστικό τρόπο φιμώνεται η αντίθετη άποψη και παραβιάζεται η βασική αρχή της επιστήμης της Ιστορίας, δηλαδή το φιλέρευνον και η δυνατότης αναθεώρησης ιστορικών στοιχείων... Τραγική, οδυνηρή και επικίνδυνη εξέλιξη: Οπως και στη Γαλλία, θα απαγορεύεται η έκδοση βιβλίων που προσεγγίζουν κριτικά τις γενοκτονίες (αμφισβητώντας π.χ. την ακρίβεια ορισμένων στοιχείων), θα ποινικοποιούνται πανεπιστημιακές εργασίες με παρόμοιο αντικείμενο, καθώς και εκπομπές ή σχετικές εκδηλώσεις, και θα διώκονται ποινικά δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, ιστορικοί κ.ά. που εκφράζουν αιρετική γνώμη για τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Στη Γαλλία, με βάση τον νόμο Γκεϊσό, απαγορεύτηκε το βιβλίο του Ροζέ Γκαρωντύ για το Ολοκαύτωμα και ο συγγραφέας σύρθηκε στα δικαστήρια, ενώ ανάλογα κρούσματα σημειώθηκαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, με θύματα συγγραφείς και ιστορικούς (π.χ. Ιρβινγκ)... «Η Ιστορία υπολογίζει στη μνήμη, δεν υποτάσσεται όμως σ' αυτήν», σημειώνει ο Πιερ Βιντάλ Νακέ, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα οιουδήποτε να διακινεί χωρίς νομικές επιπτώσεις απόψεις και θεωρίες, ακόμη και αν είναι δημαγωγικές ή κατάπτυστες. Διότι, όπως λέει, «Η Ιστορία δεν είναι δικαστικό αντικείμενο. Σ' ένα ελεύθερο κράτος ούτε η Βουλή ούτε η δικαστική αρχή είναι αρμόδιες να ορίσουν την ιστορική αλήθεια»... Δυστυχώς, η Ελλάδα ενέδωσε. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε..."


Και επανήλθε χτες :

"«Είναι φανερό» -γράφει για το «1821», στην «Καθημερινή», ο κ. Θάνος Βερέμης- ότι «η σειρά αυτή απέδειξε ότι το διακύβευμα δεν είναι απλώς η ορθότητα ή μη της ερμηνείας των γεγονότων μιας άλλης εποχής (...) αλλά η ίδια η αμφισβήτηση μιας παγιωμένης αλήθειας, με κεφαλαίο Α, όπως διαμορφώθηκε από την πρωτοβάθμια κιόλας εκπαίδευση»... Η αμφισβήτηση, λοιπόν. Θεμιτή, γόνιμη και εκ των ων ουκ άνευ για έναν ιστορικό... Ευλόγως εικάζεται, λοιπόν, ότι τόσον ο κ. Βερέμης όσον και σύσσωμος ο κόσμος των πανεπιστημιακών, των νομικών κ.ά. θα εναντιωθεί στη φαιά διάταξη που ποινικοποιεί τη γνώμη για ιστορικά γεγονότα, και η οποία εμπεριέχεται στο νομοσχέδιο του κ. Καστανίδη..."
Συνέχεια

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Γιατί μια διεθνής επέμβαση στη Λιβυή, θα ήταν το καλύτερο δώρο για το καθεστώς Καντάφι


Είμαι σίγουρος πως αυτή την εικόνα την έχετε δει να επαναλαμβάνεται άπειρες φορές. Κάθε φορά που υπάρχει ένα πρόβλημα , πολιτικοί , δημοσιογράφοι και λοιποί opinion makers γεμίζουν τα τηλεοπτικά παράθυρα και γράφουν πύρινα άρθρα , απαιτώντας από το κράτος να κάνει επιτέλους κάτι, ακόμη και αν η εμπειρία έχει αποδείξει πως τα προβλήματα που τελικά δημιουργεί η κρατική παρέμβαση είναι περισσότερα απ΄αυτά που λύνει. Η κατάσταση δεν διαφέρει και πολύ στη διεθνή σκηνή. Σε κάθε διεθνή κρίση, κάποιοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην θεόσταλτη επέμβαση του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ ή των ΗΠΑ, ακόμη και αν παρόμοιες επεμβάσεις τις τελευταίες δεκαετίες (από το Αφγανιστάν και το Ιράκ μέχρι το Κόσοβο) δημιούργησαν περισσότερα αδιέξοδα . Φυσικά, η Λιβυή δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα. Οι ίδιοι ,που τόσα χρόνια δεν είχαν κανένα πρόβλημα να κάνουν business με τον Μουαμάρ Καντάφι , σήμερα σαν να ανακάλυψαν ξαφνικά την πραγματική φύση του καθεστώτος της Λιβύης , και άρχισαν να μιλάνε για την ανάγκη κυρώσεων ή ακόμη και για μια στρατιωτική επέμβαση.

Το να είσαι αντίθετος με μια επέμβαση στη Λιβύη , δεν σε κάνει ούτε σύμμαχο του Καντάφι,ούτε υποστηρικτή του "φαιοκόκκινου μετώπου", ούτε σημαίνει πως έχει αδυναμία σε σοσιαλαυταρχικά καθεστώτα. Από την άλλη, το να θεωρείς το καθεστώς Καντάφι εγκληματικό , δεν σε κάνει αυτόματα υποστηρικτή της διεθνούς επέμβασης. Στην πραγματικότητα, μια δυτική στρατιωτική επέμβαση αυτή τη στιγμή, θα ήταν το καλύτερο δώρο για τον δικτάτορα της Λιβυής. Θα έδινε το φιλί της ζωής στο ετοιμόρροπο καθεστώς του , αφού η κυβερνητική προπαγάνδα θα παρουσιάζε τους διαδηλωτές σαν όργανα των ξένων δυνάμεων. Σε μια χώρα με έντονα αντιδυτικά συναισθήματα, μεγάλο μέρος του λαού, θα ενώνονταν πίσω από τον ,ξεγραμμένο σήμερα, Καντάφι, για να αποκρούσουν αυτό που θα έβλεπαν σαν ξένη εισβολή.

Ακόμη όμως και επεμβάσεις πιο ήπιας μορφής , όπως το εμπάργκο, μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα . Στο Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσεϊν, μπόρεσε να κρατηθεί πάνω από μια δεκαετία στην εξουσία, παρά το εμπάργκο της διεθνούς κοινότητας εναντίον του. Τα τραγικά θύματα ήταν τα χιλιάδες παιδιά του Ιράκ που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της έλλειψης φαρμάκων και τροφίμων που δημιούργησε το εμπάργκο . Στην Κούβα, πάλι,ο Κάστρο, παίζει επιδέξια το αντιαμερικάνικο χαρτί και έτσι κατορθώνει να παραμένει για δεκαετίες στην εξουσία παρά (ή μάλλον εξαιτίας) του σκληρού αμερικάνικου εμπάργκο. Κάτι ξέρουν λοιπόν, οι δυνάμεις της λιβυκής αντιπολίτευσης, που δηλώνουν πως δεν έχουν επαφές με ξένες κυβερνήσεις και δεν θέλουν την επέμβασή τους στη χώρα.

Οι Λίβυοι εξεγερμένοι έχουν καταφέρει μόνοι τους, χωρίς έξωθεν βοήθεια, να ελέγχουν το ανατολικό κόμμάτι της χώρας και να καταφέρουν ένα σημαντικό πλήγμα στο απάνθρωπο καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι. Οι δυτικές δυνάμεις έχουν βλάψει αρκετά τους λαούς της περιοχής , με το να στηρίζουν ενεργά τόσα χρόνια τις αυταρχικές αραβικές κυβερνήσεις. Ακόμη μια επέμβαση δε θα λύσει κανένα πρόβλημα. Αυτή τη φορά, ας αφήσουν ,επιτέλους, το λαό της Λιβύης να πάρει το μέλλον στα χέρια του.
Συνέχεια