Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Ο μάγειρας και η αριστερά


Στην χειρότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών και με μια εθνική πολιτική κουλτούρα που παπαγαλίζει τα δόγματα της, η αριστερά αδυνατεί ακόμα να κάνει το δημοσκοπικό άλμα που θα περιμέναμε. Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο youtube βίντεο με τον ανώνυμο αριστερό μάγειρα.

“Δουλεύω αλλά είμαι άνεργος” είναι η σημαδιακή φράση του ανώνυμου μάγειρα. Ιούνιος του 2010 το ξενοδοχείο έχει 150 δωμάτια αλλά δουλεύει μόνο Σαββατοκύριακο με ΚΑΠΗ. Ο μάγειρας, στην μισοάδεια αίθουσα όπου γίνεται η εκδήλωση του Μετώπου Αλληλεγγύης, θέτει το καίριο θέμα που φαίνεται ότι δεν απασχολεί την ηγεσία της αριστεράς, δηλαδή ποια είναι η προγραμματική της πρόταση. “Η πρόταση που δίνουμε δεν ικανοποιεί τον κόσμο.” “Ούτε θέλει ο κόσμος να γίνουμε Κούβα, ούτε θέλει να κάνουμε ένα λαϊκό μέτωπο που θα ξαναχτίσει την παραγωγή.”

Ο μάγειρας μεταφέρει την δική του δυσπιστία αλλά και των συναδέλφων του από την δουλεία που δεν πιστεύουν στα περί “λαϊκού μετώπου που θα που θα ξαναχτίσει την παραγωγή” ούτε και το μοντέλο Κούβα. Βέβαια, το μοντέλο Κούβα ούτε και η ηγεσία της Κούβας πλέον δεν προσποιείται ότι το πιστεύει και εφαρμόζει ένα πρόγραμμα που θα έκανε το μνημόνιο να μοιάζει με βόλτα στο πάρκο.

Ο μάγειρας ξέρει ότι οι πολίτες ψάχνουν για λύσεις και όχι ευκαιρία για επαναστατικό χαβαλέ. Αυτό που δεν ξέρει ο συμπαθέστατος μάγειρας, που τουλάχιστον σ’ αυτό το βίντεο είναι η προσωποποίηση του αριστερού που κάποτε πιστεύαμε ότι υπήρχε, είναι ότι η ηγεσία της αριστεράς δεν ενδιαφέρεται για λύσεις αλλά για επαναστατικό χαβαλέ.

Οι ηγεσίες της αριστεράς στα χρόνια της μεταπολίτευσης πέρασαν σταδιακά σε μια κατάσταση παρατεταμένης εφηβείας. Με ηγεσίες δημιουργήματα του κομματικού μηχανισμού και με μια στρατιά στελεχών που συνήθως προέρχονται από τον προστατευόμενο δημόσιο τομέα:

1. Δεν ξέρει να κυβερνήσει
2. Δεν θέλει να κυβερνήσει
3. Ελπίζει ποτέ να μην χρειαστεί να κυβερνήσει.

Η αριστερά έχει συνηθίσει να παίζει στον παιδότοπο που δημιουργήθηκε με τα δανεικά της ξένης “πλουτοκρατίας” και τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι το ΚΚΕ προσφάτως θα προτείνει “τη χορήγηση επιδόματος ανεργίας 1.120 ευρώ μηνιαίως «σε όλους του ανέργους, χωρίς όρους, προϋποθέσεις και περιορισμούς». Καθώς επίσης και πλήρη κάλυψη συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μείωση κατά 30% στα τιμολόγια ρεύματος, ύδρευσης, τηλεφώνου (όχι κινητού...) και, τέλος, αναστολή κάθε δανειακής υποχρέωσης!”

Ελπίζω κάποτε ο αγαπητός μάγειρας να καταλάβει ότι οι ηγεσίες της αριστεράς δεν ενδιαφέρονται να τον εκπροσωπήσουν αλλά να ζήσουν τις επαναστατικές φαντασιώσεις τους στην Ελλάδα - πάντα εκ του ασφαλούς φυσικά.
Οι νεόπτωχοι και οι πραγματικές τους αγωνίες δεν ταιριάζουν στο επαναστατικό lifestyle της μεταπολίτευσης.

Το βίντεο



Συνέχεια

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Όταν η "Νέα Δημοκρατία" πρωτοστατούσε στην επιβολή "πολιτικά ορθής" λογοκρισίας


Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάσαμε εδώ στο "ΜπλεΜήλο", την ανακοίνωση του Υπεύθυνου του Τομέα Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Ηλείας, κ. Κώστα Τζαβάρα, ο οποίος τάχθηκε εναντίον του περιβόητου "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου" Καστανίδη. Σύμφωνα με τον κ. Τζαβάρα "στις αληθινές Δημοκρατίες, ο λόγος δεν δένεται με νόμους που ποινικοποιούν την ελευθερία της σκέψης, της γνώμης και της κριτικής...Το νομοσχέδιο Καστανίδη αποτελεί μια οργουελικής έμπνευσης προσπάθεια για να ιδρυθεί στην Ελλάδα ένα είδος αστυνομίας της Σκέψης και της Γλώσσας." Ο βουλευτής κατέληξε πως το νομοσχέδιο πρέπει να αποσυρθεί. Μακάρι αυτή η δήλωση να αποτελέσει για τη "Νέα Δημοκρατία" την αρχή για μια ολομέτωπη επίθεση στην ιδεολογία της πολιτικής ορθότητας που φαίνεται να κυριαρχεί πια στους κόλπους του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και της "εκσυγχρονιστικής" Αριστερας. Όμως , αν θυμηθούμε τις κυβερνητικές θητείες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα διαπιστώσουμε πως οι επιδόσεις της ελληνικής κεντροδεξιάς στην επιβολή "προοδευτικής" λογοκρισίας, συναγωνίζονται ή και ξεπερνάνε τις αντίστοιχες επιδόσεις του σοσιαλιστικού ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Πρώτα απ'όλα, ο προβληματικός Νόμος 927/1979, που αποτελεί τον πρόδρομο του σημερινού κυβερνητικού νομοσχεδίου και επέβαλε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την ποινικοποίηση της λεγόμενης "ρητορικής μίσους", ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου. Αλλά και στην τελευταία κυβερνητική της θητεία, η κατά τ' άλλα κεντροδεξιά, κυβέρνηση της "Νέας Δημοκρατίας", υπήρξε γι'άλλη μια φορά πρωτοπόρος στην "πολιτικά ορθή" λογοκρισία. Μετά από πρόταση του Φώτη Κουβέλη, ψήφισε το άρθρο 23 του νόμου 3719/2008 και εισήγαγε , για πρώτη φορά στην Ελλάδα, νομοθεσία κατά των λεγόμενων "εγκλημάτων μίσους" . Σύμφωνα με το σχετικό άρθρο του νόμου "η τέλεση της πράξης από μίσος εθνικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή μίσος λόγω διαφορετικού γενετήσιου προσανατολισμού κατά του παθόντος συνιστά επιβαρυντική περίσταση." Όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο πως έτσι καταστρατηγείται η ισότητα απέναντι στο νόμο (αν σκοτώσει κάποιος έναν μαύρο ομοφυλόφιλο, λόγω ρατσιστικού μίσους, θα τιμωρηθεί πιο αυστηρά απ' ότι αν σκοτώσει έναν ατυχή λευκό ετεροφυλόφιλο!). Επιπλέον, με μια τέτοια νομοθεσία, δεν τιμωρείται πια μόνο η πράξη, αλλά επιπλέον ποινικοποιοιούνται η ρητορική ή και οι σκέψεις του θύτη (αφού αποτελούν πια επιβαρυντικούς παράγοντες στον καθορισμό της ποινής). Το κράτος αποφασίζει για τα συναισθήματα που επιτρέπεται να γεννώνται μέσα στα κεφάλια των πολιτών, εγκαθιστώντας έναν «Μεγάλο Αδελφό μέσα στο μυαλό μας» , όπως παρατήρησε η λεσβία συγγραφέας Camille Paglia . Με βάση, λοιπόν, τα "κατορθώματά" της, η "Νέα Δημοκρατία" υπήρξε ένα ακόμη κεντροδεξιό κόμμα που πρόδωσε την ιδεολογία του και παραδόθηκε αμαχητί στην αριστερόστροφη πολιτική ορθότητα. Πόση εμπιστοσύνη μπορούμε άραγε να του δείξουμε για το μέλλον;

Ακόμη όμως και αν δεχτώ πως μια μελλοντική κυβέρνηση της "Νέας Δημοκρατίας" έχει διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος και είναι αποφασισμένη να σταματήσει την "πολιτικά ορθή" επέλαση, τί περιθώρια έχει για να κάνει κάτι τέτοιο; Oι αντίπαλοι του νομοσχεδίου ρίχνουν τα βέλη τους, και ορθά, εναντίον του Καστανίδη και της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ, ξεχνούν όμως (ηθελημένα;)να αναφέρουν πως η "λογοκρισία" με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, αποτελεί υποχρέωση μας που πηγάζει από τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση . Με το τωρινό νομοσχέδιο , όπως παραδέχεται άλλωστε και το ίδιο το Υπουργείο Δικαιοσύνης , απλά εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας από την Απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Πολύ φοβάμαι λοιπόν πως μια μελλοντική κυβέρνηση της "Νέας Δημοκρατίας" , μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε., ακόμη και αν το θέλει, δεν θα μπορεί να καταργήσει τους νόμους της λογοκρισίας .

Όσο η Ε.Ε. είναι πρωτοπόρος στην "πολιτικά ορθή" λογοκρισία και προσπαθεί με οδηγίες και κανονισμούς να την επιβάλλει στα κράτη-μέλη, η υποστήριξη της ελευθερίας του λόγου περνάει αναγκαστικά μέσα από τον ευρωσκεπτικισμό. Είναι άραγε έτοιμη η "Νέα Δημοκρατία" για μια τέτοια στροφή στην πολιτική της;
Συνέχεια

Οίκοι αξιολόγησης: Τρεις αλήθειες και μία ντροπή


Βγήκαν έξω από τα ρούχα τους οι κυβερνητικοί παράγοντες με την νέα υποβάθμιση από την Moody’s. «Με τέτοια στιβαρή κυβέρνηση που λίγο ακόμα και το αποτελειώνει το χρέος, πως τολμάνε να μας υποβαθμίζουνε;» ’Ελα ντε. Και επειδή πάνω στην ιερή αγανάκτηση λέγονται και πολλά γραφικά, το ΜπλεΜήλο θα ήθελε να συνεισφέρει στον δημόσιο διάλογο διαπιστώνοντας τρεις αλήθειες:

- Το ολιγοπώλιο των οίκων αξιολόγησης το δημιούργησε το κράτος. Πιο συγκεκριμένα, από το 1975 και μετά στις ΗΠΑ η Securities and Exchange Commission (SEC) έχει ουσιαστικά σταματήσει τον ανταγωνισμό σε αυτήν την αγορά με την χρίση μόνο συγκεκριμένων εταιριών σαν "Nationally Recognized Statistical Rating Organizations" (NRSROs). Ακόμα χειρότερα, κρατικές ρυθμίσεις υποχρεώνουν τα μεγάλα money-market funds, ασφαλιστικά ταμεία κλπ. να επενδύουνε μόνο σε μετοχές και ομόλογα που έχουνε αξιολογηθεί από τους προστατευμένους οίκους. Αυτές οι ρυθμίσεις δημιουργούν μια τεράστια προστατευμένη αγορά για τους οίκους που δεν φοβούνται πια τον ανταγωνισμό. Το αποτέλεσμα της έλλειψης ανταγωνισμού είναι χαμηλή ποιότητα αξιολογήσεων (ENRON, subprime mortgages κ.ά.). Αυτές οι αποτυχίες των οίκων αξιολόγησης όχι μόνο δεν έχουνε σχέση με κάποια «αποτυχία της αγοράς», αλλά αποδεικνύουνε αντίθετα την αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού.

- Τα ελληνικά ομόλογα λίγο επηρεάζονται από τους οίκους αξιολόγησης. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η αγορά γνωρίζει να αξιολογεί πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε οίκο αξιολόγησης. Ένας λόγος μεταξύ άλλων είναι ότι οι καλύτεροι αναλυτές δεν πάνε σε αυτούς τους οίκους αλλά στις τράπεζες και στα funds που πληρώνουν πολύ καλύτερα. Αυτό λοιπόν που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι οι μεγάλοι επενδυτές έχουνε πολλαπλές πηγές και δικές τους αναλύσεις πάνω στις οποίες αποφασίζουνε εάν θα αγοράσουνε ή θα πουλήσουνε ελληνικά ομόλογα. Η εκάστοτε τιμή της αγοράς είναι ο καλύτερος και άμεσος δείκτης που όλοι οι επενδυτές παρακολουθούν. Οι οίκοι αξιολόγησης σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις προσπαθούνε να κάνουνε catch-up με την αγορά, προσαρμόζοντας τις αξιολογήσεις τους ανάλογα. Μια εξαίρεση όπου οι οίκοι επηρεάζουν την επενδυτική συμπεριφορά είναι όταν οι επενδυτές έχουνε νομική υποχρέωση να επενδύουν για παράδειγμα σε Α grade ομόλογα. Η Ελλάδα όμως είναι μακριά από αυτήν την κατηγορία και γι’αυτό το λόγο το spread δεν κουνήθηκε την ημέρα της υποβάθμισης από την Moody’s.

- Οι οίκοι αξιολόγησης είναι ευνοϊκοί προς τα ελληνικά ομόλογα. Αντίθετα με ότι διαδίδεται και πιστεύεται στον «πλανήτη Ελλάδα», οι αξιολογήσεις των οίκων είναι πολύ πιο ευνοϊκές από την γνώμη της ίδιας της αγοράς. Για παράδειγμα, το «ύπουλο» Β1 της Moody’s εκφράζει την πιθανότητα χρεοκοπίας 20% στα επόμενα πέντε χρόνια. Αντίθετα, το spread της αγοράς υπονοεί πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα χρεοκοπίας, κοντά στο 50% (ανάλογα με τον ορισμό της χρεοκοπίας). Επίσης, επειδή κυκλοφορεί ότι οι οίκοι τα παίρνουνε από τους εκδότες ομολόγων για να αλλάξουν τις αξιολογήσεις τους, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στην περίπτωση μας, οποιαδήποτε λογική επιρροή επί χρηματισμό μπορεί να είναι μόνο υπέρ του ελληνικού δημοσίου, αφού αυτός είναι ο εκδότης και διακινδυνεύει πολύ περισσότερα από οποιοδήποτε fund.

Ένα τελευταίο σχόλιο. Είδαμε την επιστολή που έστειλε ο κ. Παπακωνσταντίνου στους αρμόδιους επιτρόπους και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Σε αυτήν την επιστολή αφού εξανέστη για την «άδικη» υποβάθμιση από την Moody’s, καλεί για «έλεγχο» και «ρύθμιση» (βλέπε φίμωση) των οίκων αξιολόγησης που τολμάνε να διαφωνούν με την κυβερνητική εκδοχή. Προσωπικά, πρώτη φορά βλέπω τέτοια απεγνωσμένη και σταλινική συμπεριφορά από τον υπουργό οικονομικών. Πρέπει να ντρέπεται.
Συνέχεια

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Κάποια ερωτήματα προς τους στρατηλάτες του ...facebook


Ίσως να το έχετε προσέξει κι εσείς. Τις τελευταίες μέρες στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα μπλογκς, έχουμε γεμίσει με άκαπνους στρατάρχες του γλυκού νερού, που καταστρώνουν μεγαλεπήβολα πολεμικά σχέδια επί χάρτου (ή μάλλον επί facebook), για το ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να επέμβει η Δύση στη Λιβυή (το αν θα πρέπει να επέμβει, δεν το συζητάνε καν) . Τα μέλη αυτής της συμμαχίας "ανθρωπιστών" φιλελεύθερων, εκσυγχρονιστών σοσιαλδημοκρατών και "ευαίσθητων" αριστερών του σαλονιού, μπορεί να μην έχουν πιάσει ποτέ όπλο στα χέρια τους, αλλά για χάρη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , έχουν μετατραπεί σε πραγματικούς μετρ της τέχνης του πολέμου (τρέμε Κλαούζεβιτς!). Ο καθένας έχει και τη δικιά του μεγαλοφυή πρόταση για να βοηθήσει το λαό της Λιβυής : επιβολή ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού, εμπάργκο, στρατιωτική βοήθεια, αεροπορικές επιδρομές, αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Αλλά, αγαπητοί μου στρατηλάτες του facebook , ξεκαβαλικέψτε για λίγο το άλογο σας, βγάλτε για μια στιγμή τη στολή με τα χρυσά σιρίτια και πάρτε μια γερή δόση πραγματικότητας, όπως τη δίνουν στα άρθρα τους δύο κορυφαίοι συντηρητικοί σχολιαστές : ο Άγγλος ευρωβουλευτής Daniel Hannan και ο Αμερικάνος δημοσιογράφος George Will. Αφού , λοιπόν, δώσετε κάποιες πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν οι δύο αρθρογράφοι, μπορείτε να συνεχίσετε την ένδοξη εκστρατεία σας εναντίον του αιμοσταγούς τυράννου της Τρίπολης. Έστω και από το internet...

-Πράγματι ο πλανήτης Γη θα ήταν ένα καλύτερο μέρος χωρίς τον Καντάφι. Αλλά τί σχέση έχει η απομάκρυνση του από την εξουσία με τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική ασφάλεια των χωρών της Δύσης;

-Η βία και οι δολοφονίες αμάχων που εκτυλίσσονται τις τελευταίες εβδομάδες στη Λιβύη, οφείλονται στην στην αεροπορική ή στη χερσαία δύναμη του Καντάφι;

-Για να επιβάλουμε τη ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού , θα απαιτηθεί η καταστροφή , από τα δυτικά αεροσκάφη, των ρανταρ και των αντιαεροπορικών εγκατάστασεων της Λιβύης. Αν ένας βομβαρδισμός προκαλέσει θάνατους Λίβυων αμάχων, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;

-Ο Economist γράφει πως ο Καντάφι έχει ικανό αριθμό ρωσικών πυραύλων εδάφους-αέρους που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα συμμαχικά αεροσκάφη . Είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο θανάτων ή αιχμαλωσίας στρατιωτών μας;

-Εαν λάβουμε υπόψη μας τί συνέβη στον προηγούμενο "ανθρωπιστικό" πόλεμο (αυτό του Κοσόβου), οι πολεμικές επιχειρήσεις της Δύσης θα διεξαχθούν από αέρος, για να ελαχιστοποιηθεί των ενδεχόμενο συμμαχικών απωλειών. Αλήθεια, πόσο ήθικος μπορεί να είναι ένας πόλεμος που αξίζει να σκοτώσεις αλλά δεν αξίζει να σκοτωθείς;

-Εαν αποφασίσουμε να δώσουμε πολεμικό υλικό στους Λίβυους αντάρτες , πώς θα το μεταφέρουμε στα εδάφη τους;

-Και αν τελικά καταφέρουμε να στείλουμε τη βοήθεια στις αντικανταφικές δυνάμεις , αναρωτηθήκαμε ποιοί τις απαρτίζουν;

-Η Λιβύη είναι μια κοινωνία οργανωμένη σε φυλές. Ύστερα από τις εμπειρίες της Δύσης στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, πιστεύουμε πως είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε την περίπλοκη δυναμική μιας τέτοιας κοινωνίας;

-Τί μάθημα πρέπει να πάρουμε από το γεγονός πως η χειρότερη σφαγή στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο , αυτή της Σρεμπρένιτσα, έγινε ενώ ίσχυε ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού;

-Ύστερα από τα τρισεκατομμύρια ευρώ που στοίχισε ο πολεμος στο Ιράκ, τα τρισεκατομμύρια ευρώ που ξοδεύτηκαν στα bailouts και εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων 80 ετών , πιστεύουμε πως μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά μια πολεμική περιπέτεια στη Λιβυή;

[Διαβάστε επίσης "Γιατί μια διεθνής επέμβαση στη Λιβυή θα ήταν το καλύτερο δώρο για το καθεστώς Καντάφι"]
Συνέχεια

Κυβέρνηση Παπανδρέου: η κυβέρνηση που όταν δεν υποχωρεί ατάκτως, παραδίνεται άνευ όρων


Στο λεξικό της κυβέρνησης δεν υπάρχουν οι παρακάτω λέξεις: νόμος, νομιμότητα, τόλμη, λαθρομετανάστευση. Απ’ όσα έχουμε δει να γίνονται τελευταία θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι και να υπήρχαν αυτές οι λέξεις στο λεξικό της, η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να βάλει αυτές τις λέξεις σε μία πρόταση.

Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ προσπαθούν να περάσουν στους Έλληνες πολίτες την ιλαροτραγωδία Νομικής-Υπατίας ως ένα άλλο τέλος καλό όλα καλά συμβάν ενώ πρόκειται για άλλη μια περίπτωση άτακτης υποχώρησης και παράδοσης άνευ όρων.

Το ‘τέλος καλό όλα καλά’ σενάριο που πλασάρουν κυβέρνηση/ΜΜΕ οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση δεν ενέδωσε στο αίτημα για πλήρη νομιμοποίηση όλων το λαθρομεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα απίστευτα γελοίο επιχείρημα αφού όλοι γνωρίζουν ότι αυτό το θέμα δεν ήταν διαπραγματεύσιμο εξ αρχής. Ήταν στον κατάλογο των αιτημάτων μόνο και μόνο για λόγους βιτρίνας και εντυπώσεων, έτοιμο να βγει από την λίστα αιτημάτων πρώτο απ’ όλα, και έτσι να δώσει σε μια παράδοση άνευ όρων τον μανδύα του συμβιβασμού και της αμοιβαίας υποχώρησης, όπως και τελικά έγινε.

Μερικά από τα δεδομένα της όλης υπόθεσης.

- Η κατά κράτος υποχώρηση της κυβέρνησης Παπανδρέου περιλαμβάνει: 1) Οι λαθρομετανάστες αποκτούν άδεια εργασίας και έγγραφα που θα τους επιτρέπει να ταξιδεύουν στην πατρίδα τους και να επιστρέφουν στην Ελλάδα. 2) Περίπου 100 από τους λαθρομετανάστες θα νομιμοποιηθούν άμεσα. 3) Για το σύνολο των λαθρομεταναστών που βρίσκονται στη χώρα το δικαίωμα για νομιμοποίηση θα αποκτάτε σε 8 έτη έναντι 12 που ισχύει τώρα.

-”Οι μετανάστες του Μεγάρου Υπατίας υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς την είδηση” σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία.

- Ενώ τα ΜΜΕ συνεχώς καλλιεργούσαν την ψευδή εντύπωση ότι οι περισσότεροι από τους λαθρομετανάστες στην Υπατία είχαν χάσει νομιμοποιητικά έγραφα λόγω ενσήμων, τελικά ο ακριβής αριθμός ήταν 14 από τους 280.

- Από όταν δημιουργήθηκε το θέμα με τους 280 λαθρομετανάστες, κατά κάποιο τρόπο η πλειοψηφία των ΜΜΕ αντικατέστησε τον όρο λαθρομετανάστης με τον πιο αθώο μετανάστης.

- Η Όλγα Τρέμη στο κεντρικό δελτίο του Mega, χαρακτήρισε το γεγονός της παράδοσης άνευ όρων της κυβέρνησης, ως την ευχάριστη είδηση της ημέρας (χωρίς ίχνος ειρωνείας).

- Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε όταν η υπόθεση της μήνυσης του γιατρού που εμποδίστηκε από μέλη της ‘επιτροπής αλληλεγγύης’ να περιθάλψει τους λαθρομετανάστες που ζήτησαν την βοήθεια του, να καταλήξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον κάλαθο των αχρήστων.

- Από τα πρωτοπαλίκαρα της επιτροπής αλληλεγγύης και ο Πέτρος Γιώτης, πρώην μάρτυρας υπεράσπισης της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν. Σύμπτωση; Μάλλον όχι, κάποιοι επιδιώκουν την διάλυση του ελληνικού κράτους και έθνους με οποιανδήποτε μέσα.

Μιας και σε λίγες μέρες πλησιάζει η 25η Μαρτίου, ή γιορτή μίσους όπως θα χαρακτηρίζεται σε μερικά χρόνια μετά από την ψήφιση του νόμου λογοκρισίας του κ. Καστανίδη, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αν η σημερινή πολιτική τάξη είχε τα ηνία πριν από 190 χρόνια θα ήμασταν ακόμα μια άλλη τριτοκοσμική επαρχία μιας πολυπολιτισμικής οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Το ότι η Ελλάδα σιγά σιγά μετατρέπεται σε Ελλαδιστάν δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Αυτό που θα πρέπει να μας εκπλήσσει είναι το πόσο παθητικά το έχουμε αποδεχτεί.
Συνέχεια

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Να κλείσει ο 9,84


Ενώ κάποιοι "φιλελεύθεροι" θρηνούν για την απόλυση της ...Άννας Παναγιωταρέα και άλλων σεσημασμένων κρατικοδίαιτων κηφήνων από τον "Αθήνα 9,84", ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στη "Lifo" λέει τα πράγματα με το όνομα τους :

"Διάβασα τους μισθούς που έπαιρναν οι δημοσιογράφοι του 9.84 και αηδίασα. Κάντε google να τους δείτε (μια ξανθιά αμειβόταν με 4.500 ευρώ για δυο δεκάλεπτα σχόλια, ένας χωρίς εκπομπή έπαιρνε 5.692 ευρώ τον μήνα χωρίς να εμφανίζεται, μια άλλη έπαιρνε 4.339 για μια ωριαία εκπομπή κ.λπ.). Όλοι οι καταφερτζήδες φύρδην μίγδην, από πατσαβούρες μέχρι αριστεροί κήνσορες. Μισθούς που πλήρωναν οι δημότες. Για ένα άνισο προϊόν που αφορά ελάχιστους.

Προσπερνώ το θράσος μερικών απολυμένων να ζητάνε τα ρέστα. Και να παίζουν θέατρο επιπέδου Κλακ Φιλμς (κοιτάξτε τα κουρέλια μας! Κυκλοφορούμε με βέσπα!).

Ξεβολεύονται - κι είναι επόμενο να κακιώνουν.

Μ' ενδιαφέρει να τελειώνει η κωμωδία εδώ. Ποιος νοιάζεται πραγματικά αν χάσει τη δουλειά της η Μαρία Σταματέρη και η Αρετή Σιδηροκαστρίτου; Μακάρι να είχε ο μέσος δημοσιογράφος το 1/10 των εισοδημάτων τους. Στην πλειονότητά τους τα επιφανή πρόσωπα που ομοσταυλίστηκαν στον 9.84 όλες τις προηγούμενες θητείες είναι πρόσωπα προνομιούχα, που είχαν άκρες, μέσον, πλούτο, διπλές και τριπλές θέσεις - και είναι αστείο να μιλάμε για εργατικά δίκαια. Όλα τα τελευταία χρόνια στο δημοτικό ραδιόφωνο επιτελέστηκε ένα πλιάτσικο και αυτό το ήξεραν όλοι! Πλιάτσικο κρατικού χρήματος. Από φόρους φτωχών ανθρώπων.

Εποχές που είναι, θα εκτιμούσα να δω κάποιον να τιμωρείται για την κακοδιαχείριση. Ακούω, μάλιστα, ότι ακόμα μεγαλύτερα σκάνδαλα ανακαλύπτονται και σε άλλους τομείς του δήμου. Κάθε λογαριασμός και αμαρτία. Περισσότερο, όμως, από την τιμωρία προέχει το τέλος του παραλογισμού.

Πείτε μου έναν (1) λόγο για τον οποίο πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει ο 9.84 με μικρότερο, έστω, κόστος. Χωρίς αυτόν, οι Αθηναίοι δεν θα μαθαίνουν τις ειδήσεις; Δεν θα μεθερμηνεύουν τα γεγονότα; Δεν θα ακούν καλή μουσική και ζημιάρικα ανέκδοτα; Δεν θα λαγνοβοούν στα ιδρωμένα σεντόνια τους τις έρημες νύχτες; Ποιος είναι αυτός ο ΕΝΑΣ λόγος που το αμαρτωλό αυτό καζάνι είναι unique και αναντικατάστατο;

Η μόνη απάντηση που ξέρω είναι η ίδια πάντα: ο σταθμός αυτός υπάρχει μόνο για να βολεύονται οι φίλοι μας ή επειδή είναι μεγάλο το πολιτικό κόστος της κατάργησής του. Όσοι θίγονται (και θίγονται πολλοί) σε συκοφαντούν από όλες τις μπάντες. Αλλά πολιτικός γίνεσαι για να αλλάξεις πράγματα - όχι για να διαιωνίσεις την αρρώστια.

Νομίζω ότι ο Καμίνης ξεκίνησε σωστά. Αλλά θέλει κι άλλο. Θέλει να μην κωλώσει. Να κλείσει εντελώς αυτό το αποθρασυμένο χωραφάκι του δημοσιογραφικού ρουσφετιού.

Τα μπλογκ θα αφρίσουν, αλλά η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη."
Συνέχεια

Ήταν ο Μπένυ Χιλ ένας σεξιστής βρωμόγερος;


Οι σημερινοί τριαντάρηδες και τριανταπεντάρηδες σίγουρα θα θυμούνται τον Μπένυ Χιλ και το ξεκαρδιστικό show του, που πρόβαλλε και η ΕΡΤ τη δεκαετία του '80. Για όλους εμάς, τους fans του Άγγλου κωμικού, το χαρακτηριστικό σήμα του "Thames TV" με το Μπιγκ Μπεν και την εκκλησία του Αγίου Παύλου, ήταν το σημάδι πως η εκπομπή του Μπένυ Χιλ άρχιζε! Κάθε φορά, όλα τα γνώριμα και αγαπημένα στοιχεία που συνέθεταν το σύμπαν του "Benny Hill Show" ήταν εκεί : η χαρακτηριστική μουσική, τα ημίγυμνα κορίτσια , ο μικροκαμωμένος γεράκος που πάντα έτρωγε φάπες στην καράφλα , το αναπόφευκτο κυνηγητό στο τέλος κάθε επεισοδίου. Τον καιρό όμως που εμείς εδώ στην Ελλάδα ανυποψίαστοι γελούσαμε με τα σκετς του , στη Μ. Βρετανία είχε δημιουργηθεί ,από συγκεκριμένες ομάδες, ένα πολύ αρνητικό κλίμα εναντίον του.

Πρώτες επιτέθηκαν οι φεμινίστριες. Τον κατηγόρησαν πως το χιούμορ του ήταν σεξιστικό και πως παρουσίαζε τις γυναίκες σαν ανεγκέφαλες bimbos, σαν απλά σεξουαλικά αντικείμενα. Ήταν τέτοια η στενομυαλιά και ο φανατισμός τους, που δεν τις άφηνε να δουν κάτω από την επιφάνεια και να αντιληφθούν πως τα σκετς με τα ημίγυμνα κορίτσια, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αφορμή για τον Μπένυ Χιλ να αυτοσαρκαστεί, και εν τέλει να σατιρίσει και τα δύο φύλα . Εναντίον του Μπένυ Χιλ στράφηκαν και οι λεγόμενοι "εναλλακτικοί κωμικοί" που ήρθαν στο προσκήνιο τη δεκαετία του '80. Οι σοφιστικέ, πολιτικοποιημένοι και φυσικά "προοδευτικοί" εκπρόσωποι της "εναλλακτικής κωμωδίας" , θεωρούσαν το χιούμορ του show, πολιτικά αντιδραστικό, παλιομοδίτικο και ξεπερασμένο. Μάλιστα ένας κωμικός της νέας γενιάς, ο Μπεν Έλτον είπε για τον Μπένυ Χιλ πως είναι απλά "ένας βρωμόγερος που κυνηγάει κορίτσια στο πάρκο για να τους βγάλει τα ρούχα". Η διανοουμενίστικη Αριστερά , που θεωρητικά υποστηρίζει τους αδύνατους και τους εργάτες , στράφηκε, με τη χαρακτηριστική της σνομπ διάθεση, εναντίον του "άξεστου", όπως το έβλεπαν, σλάπστικ χιούμορ της αγγλικής εργατικής τάξης που εκπροσωπούσε ο Μπένυ Χιλ .

Το 1989 η εκπομπή του Μπένυ Χιλ κόπηκε παρότι έκανε ακόμη υψηλά νούμερα. Το 1992 ο Άγγλος κωμικός πέθανε μόνος του στο διαμέρισμα του σε ηλικία 68 ετών. Βέβαια, ακόμη και αν συνεχίζοταν το show, στη σοβαροφανή "politically correct" εποχή μας, θα είχε κοπεί ούτως ή άλλως, επειδή..."θίγει τη γυναικεία αξιοπρέπεια και υποκινεί σε βία έναντι των γυναικών", όπως θα έλεγαν κάποιες φεμινίστριες. Μάλιστα, στην Ελλάδα του νόμου Καστανίδη , θα είχε παρέμβει σίγουρα και το ΕΣΡ!

Σήμερα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Μπένυ Χιλ , το αυθόρμητο, ανεπιτήδευτο, μη "πολιτικά ορθό" χιούμορ του, ίσως να φαίνεται σε κάποιους κάπως παλιομοδίτικο, ίσως , για τα λεπτά γούστα ορισμένων, να μην είναι αρκετά σοφιστικέ . Όμως κρύβει κάτι διαχρονικό, μέσα στην απλότητα του, που το κάνει ακόμη και σήμερα αστείο. Ίσως αυτό να είδε και ο Τσάρλι Τσάπλιν και δήλωνε φανατικός θαυμαστής του Μπένυ Χιλ .
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Δολοφονώντας γυναικόπαιδα α λα σοσιαλιστικά


Yστερα, από τα "κατορθώματα" των "συντρόφων" Μπεν Αλι και Χόσνι Μουμπάρακ, ένα ακόμη επίλεκτο μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς , δε διστάζει να δολοφονεί ακόμη και γυναικόπαιδα , προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία. Ο λόγος για τον Λοράν Γκμπαγκμπό , πρόεδρο της Ακτής του Ελεφαντοστού. Το κόμμα που ίδρυσε, το "Λαϊκό Μέτωπο της Ακτής του Ελεφαντοστού", είναι πλήρες μέλος της οργάνωσης που προεδρεύει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Γκμπαγκμπό είναι πρόεδρος της Ακτής του Ελεφαντοστού από το 2000 και από τότε μένει γαντζωμένος στην εξουσία, χωρίς εκλογές, παρότι το συνταγματικό όριο παραμονής στην προεδρία είναι τα πέντε χρόνια. Το Νοέμβριο του 2010, γίνονται επιτέλους, εκλογές, τις οποίες κερδίζει ο αντίπαλος του , Αλασάνε Ουατάρα. Τη νίκη του αναγνωρίζουν οι διεθνείς παρατηρητές και η διεθνής κοινότητα. Ο Γκμπαγκμπό όμως έχει αντίθετη γνώμη. Δεν αναγνωρίζει το αποτέλεσμα, δεν παραιτείται, κλείνει τα σύνορα και απαγορευει στα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων να μεταδίδουν τί συμβαίνει στην Ακτή του Ελεφαντοστού . Τους τελευταίους τρεις μήνες συγκρούσεις μαίνονται σε όλη τη χώρα, με εκατοντάδες νεκρούς. Ο πρεσβευτής της χώρας στον ΟΗΕ κατηγόρησε τον πρόεδρο για εθνοκάθαρση.

Την Πέμπτη, εκατοντάδες γυναίκες διαδήλωναν ειρηνικά μαζί με τα παιδιά τους στην Αμπιτζάν υπέρ του Αλασάνε Ουατάρα. Όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ, "οι άοπλες γυναίκες τραγουδώντας και χορεύοντας καλούσαν τον πρόεδρο Λοράν Γκμπάγκμπο να εγκαταλείψει την εξουσία. Λίγο αργότερα, όμως, ένα κονβόι τριών τεθωρακισμένων οχημάτων , όπου επεβαίναν δυνάμεις πιστές στον Γκμπάμπο, πλησιάζουν και χωρίς προειδοποίηση αρχίζουν να πυροβολούν εν ψυχρώ." Τουλάχιστον έξι γυναίκες και ένα παιδί χάνουν τη ζωή τους. Την Παρασκευή, αντιπροσωπεία του Αλασάν Ουαταρά ανήγγειλε ότι θα επιδιώξει να κατατεθεί σχέδιο απόφασης ενώπιον του Συμβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ΟΗΕ αλλά και να ασκηθεί δίωξη ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου σε βάρος του Γκμπαγκμπο.

Βέβαια, τα διεθνή ΜΜΕ δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με την κατάσταση στην Ακτή του Ελεφαντοστού, οπότε ο πρόεδρος της Διεθνούς, Γιώργος Παπανδρέου, δεν έχει κανένα λόγο για να διαγράψει το "σύντροφο" Λοράν Γκμπάγκμπο . Όσο για τη Σοσιαλιστική Διεθνή, αυτή θυμίζει πια ολοένα και περισσότερο ένα συνδικάτο κοινών εγκληματιών παρά μια οργάνωση πολιτικών κομμάτων.
Συνέχεια

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Το ελληνικό gay κίνημα ζητάει ακόμη περισσότερη λογοκρισία!


H Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), σε χθεσινή της ανακοίνωση, μας λέει, ούτε λίγο, ούτε πολύ, πως το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης είναι πολύ "μαλακό" και ζητάει ακόμη πιο αυστηρή λογοκρισία!

Βέβαια, κάτι τέτοιο δε θα πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση αφού το εγχώριο gay κίνημα , ακολουθώντας τις διεθνείς τάσεις, έχει ταχθεί επανηλειμμένως υπέρ της ποινικοποίησης του λεγόμενου "λόγου μίσους". Την ίδια στιγμή που οι gay ακτιβιστές καυτηριάζουν , και ορθά, την "ομοφοβική" λογοκρισία του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ), ταυτόχρονα, ακολουθώντας δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθαγιάζουν την "προοδευτική" φίμωση που θα επιβάλλει ο "αντιρατσιστικός" νόμος . Και ενώ θα περίμεναμε από ένα κίνημα που έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι τί σημαίνει κρατική λογοκρισία , να υποστηρίζει με πάθος την ελευθερία του λόγου για όλους, διαπιστώνουμε πως τάσσεται υπέρ της λογοκρισίας αρκεί ,βέβαια, να γίνεται για τους "ορθούς" λόγους και να εξυπηρετεί τη δικιά του ατζέντα.

Το gay κίνημα ξεκίνησε σαν ένα κίνημα κατεξοχήν αντικρατικίστικο και αντιεξουσιαστικό , ένα κίνημα που ζητούσε την ισότητα απέναντι στο νόμο , τον περιορισμό της κρατικής εξουσίας και τη διεύρυνση της ιδιωτικής σφαίρας ("έξω το κράτος από τα κρεβάτια", φώναζαν οι πρώτοι ακτιβιστές). Σταδιακά όμως τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση, η μεγάλη πλειοψηφία των εκπροσώπων της gay κοινότητας, επηρεασμένοι από αριστερόστροφες "πολιτικά ορθές" ιδεές, άρχισε να πιστεύει πως η κρατική εξουσία μπορεί να παρέμβει προς όφελος των ομοφυλόφιλων.Οι ομοφυλόφιλοι αναγορεύτηκαν σε άλλη μια καταπιεσμένη μειονότητα, που είχε δικαίωμα να ζητήσει από το κράτος ειδικά δικαιώματα(πχ ποινικοποίηση του "λόγου μίσους", αναγνώριση των "εγκλημάτων μίσους", νόμους εναντίον των διακρίσεων). Το κράτος δεν είναι πια ο εχθρός, αλλά ο "αγαθός πατερούλης" που η δύναμη του θα χρησιμοποιηθεί για να συντρίψει τις αντιστάσεις της "στενόμυαλης" πλειοψηφίας.

Όμως, το gay κίνημα, γοητευμένο με την προοπτική που ανοίγεται μπροστά του να χρησιμοποιήσει επιτέλους και αυτό την κρατική εξουσία για να προωθήσει και να επιβάλλει την ατζέντα του , δεν συνειδητοποιεί πως , σιγά σιγά, μοιάζει όλο και περισσότερο με τους διώκτες του. Όπως και εκείνοι, έτσι κι αυτό θέλει να χρησιμοποιήσει το κράτος για να επιβάλλει τις απόψεις του, να αλλάξει τα μυαλά όσων δεν συμφωνούν μαζί του και να τιμωρήσει όσους δεν σκέφτονται "ορθά" . Και από τις δυο πλευρές, η ίδια μισαλλοδοξία, ο ίδιος αυταρχισμός, η ίδια μη ανοχή στο διαφορετικό.

Ο gay συγγραφέας Andrew Sullivan έγραψε πριν λίγα χρόνια :

«Θέλω να ζω σε μια ελεύθερη κοινωνία πλάι σε ανθρώπους που πιστεύουν πως είμαι ένας αμαρτωλός καταδικασμένος στην κόλαση… Θα με ενδιέφερε να τους αλλάξω τη γνώμη , αλλά δεν έχω εμμονή με αυτό , και σίγουρα απεχθάνομαι την ιδέα να τους εξαναγκάσω να με αποδεχτούν . Με ενδιαφέρει απλά η κυβέρνηση να με αντιμετωπίζει όπως αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες …Το να επιβάλω σε κάποιον να με αποδεχτεί, καταπατά την ελευθερία του, και κατά την άποψη μου, το gay κίνημα θα έπρεπε πάντα να έχει σαν στόχο τη διεύρυνση της ελευθερίας για όλους-ακόμη και για τους πιο μισαλλόδοξους»

Τί κρίμα που το επίσημο gay κίνημα και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δεν τιμάει την ιστορία του και δεν φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια κηρύγματα καθολικής ελευθερίας!
Συνέχεια

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Το κούρεμα, το παζάρι και η παγίδα

Βλέπω με ενδιαφέρον την εμμονή του αξιόλογου κ. Μανδραβέλη στην επίσημη κυβερνητική γραμμή εναντίον του «κουρέματος», το οποίο μαθαίνουμε ότι υποστηρίζουνε «οι αριστεροί και οι νεοφιλελεύθεροι(sic)». Το κύριο επιχείρημα που αναφέρεται εναντίον της αναδιάρθρωσης είναι ότι οι εάν οι δανειστές μας χάσουνε οποιαδήποτε λεφτά, δύσκολα θα μας ξαναδανείσουν.

Αντιπαρέρχομαι τον ρητορικό υποβιβασμό των οικονομικά φιλελεύθερων από την ad hoc εξίσωση με την αριστερά. Θέλω όμως επί της ουσίας να θυμίσω ότι οι πιστωτές έχουν ήδη σταματήσει να μας δανείζουν εδώ και ένα χρόνο , γιατί μαζί με τους επάρατους νεοφιλελεύθερους γνωρίζουν ότι η εξυπηρέτηση του χρέους δεν είναι βιώσιμη. Δηλώνουνε μάλιστα ξεκάθαρα οι δανειστές ότι για να ξαναγοράσουν ελληνικά ομόλογα περιμένουνε πρώτα να γίνει μια αναδιάρθρωση. Απλά τα πράγματα, στην συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα και με τις αδυναμίες της πολιτικής ηγεσίας, βιώσιμη εξυπηρέτηση του χρέους χωρίς κούρεμα δε γίνεται. Και χωρίς βιώσιμη εξυπηρέτηση του χρέους, η αγορά δεν πρόκειται να μας δανείσει. Ελλείψει λοιπόν δανειστών, εμείς συνεχίζουμε να δανειζόμαστε από τα κορόιδα (ή μήπως όχι;) τους Γερμανούς.

Και ενώ το συνολικό χρέος συνεχίζει να μεγαλώνει, η νεοφιλελεύθερη συνομωσία για ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας συνεχίζει να εξαπλώνεται . Εκτός από τις αγορές που τιμολογούν τα ελληνικά ομόλογα με έκπτωση κουρέματος, σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι και τραπεζίτες υποστηρίζουν πια ανοιχτά αυτό που πολλοί αναλυτές της αγοράς (κι εμείς) λέγανε από την αρχή της κρίσης, για την ανάγκη της άμεσης αναδιάρθρωσης.

Την ίδια στιγμή, η γερμανική ηγεσία δεν διαθέτει πια εσωτερικό πολιτικό κεφάλαιο για περαιτέρω χρηματοδότηση της Ελλάδας. Φαίνεται ότι ακόμα και τα κορόιδα κάποτε ξυπνάνε. Για να κατευνάσει λοιπόν τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας της, η Μέρκελ, μαζί με τον Σαρκοζί, πρότεινε σαν αντάλλαγμα το περίφημο σχέδιο ανταγωνιστικότητας.

Είδα ότι ο κ. Μάνος υποστήριξε επί της αρχής αυτό το σχέδιο. Εγώ από την άλλη θα προειδοποιούσα τους φιλελεύθερους ότι το σχέδιο είναι παγίδα των κρατιστών για τους εξής λόγους:
- Το σχέδιο καταρχήν διαιωνίζει την αποτυχημένη και αδιέξοδη επιδότηση των χρεών ενώ αυτό που πραγματικά χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι ένα clean break με μια αναδιάρθρωση.
- Tα περισσότερα μέτρα εάν δεν είναι άχρηστα (π.χ. παρακολούθηση του συνταξιοδοτικού χρέους των χωρών) είναι ξεκάθαρα βλαβερά, όπως για παράδειγμα η εναρμόνιση των εταιρικών φόρων που ουσιαστικά στερεί από τις χώρες τις περιφέρειας την δυνατότητα δημιουργίας κινήτρων για προσέλκυση επενδύσεων. Να σημειώσουμε ότι η αρχική πρόταση για φρένο στο χρέος εγκαταλείφθηκε στην καινούρια έκδοση του σχεδίου.
- Τέλος, πολύ σημαντικά, το σχέδιο είναι άλλο ένα μεγάλο βήμα προς μια επιβαλλόμενη ομοιομορφία στις πολιτικές των χωρών. Για να κατανοήσουμε γιατί η ομοιομορφία είναι πρόβλημα, ας κοιτάξουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ένας μεγάλος λόγος της επιτυχίας των ΗΠΑ είναι η σχετική ανεξαρτησία των πολιτειών που μπορούν να πειραματιστούν με διαφορετικές πολιτικές (π.χ. κουπόνια, χαμηλοί φόροι, απελευθέρωση αγορών). Στην συνέχεια οι πιο επιτυχημένες αντιγράφονται σε κάποιο βαθμό από τις υπόλοιπες πολιτείες. Αυτός ο εξελικτικός μηχανισμός, αυτό το εργαστήριο πειραματισμού είναι που χρειάζεται η Ευρώπη, και όχι εναρμόνιση που σημαίνει απαγόρευση ευελιξίας και πειραματισμού.

Δεν είναι λοιπόν λύση το σχέδιο ανταγωνιστικότητας. Λύση είναι η κάθε χώρα να αναλάβει τις ευθύνες της και να προχωρήσει εάν χρειάζεται σε αναδιάρθρωση. Η όποια ενδιάμεση χρηματοδότηση από την ΕΕ θα πρέπει να λειτουργεί μόνο σαν βραχυπρόθεσμο bridge financing με ημερομηνία λήξης. Μόνο η ανάγκη για δανεισμό από την αγορά θα φέρει την πρέπουσα πειθαρχία.
Συνέχεια