Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Η επιστροφή του μαρμαρωμένου πρωθυπουργού


Πρωτοσέλιδα σαν αυτό της εφημερίδας Ακρόπολης έχουν την δυνατότητα να μαρμαρώσουν τον οποιοδήποτε λογικό άνθρωπο. Ίσως η εφημερίδα να έχει δικαιολογία : τους βγήκε η πρωταπριλιάτικη έκδοση μερικές εβδομάδες νωρίτερα.

Το ένα κείμενο που μπόρεσα να βρω στο διαδίκτυο που σχετιζόταν με το συγκεκριμένο πρωτοσέλιδο δεν είχε τους λόγους που “η κοινωνία ζητάει επιστροφή Καραμανλή.” Για καλή μας τύχη μερικές μέρες αργότερα το δημοφιλές “δεξιό” blog Δεξί Χ-Trem θα δημοσιεύσει μια τριλογία άρθρων με το τίτλο: “Το στρατηγικό λάθος της Νέας Δημοκρατίας - η μη υπεράσπιση του Κώστα Καραμανλή και της κυβερνητικής μας θητείας.”

Το πρωτοσέλιδο και η τριλογία δεν θα άξιζαν σχολιασμού αν τέτοιου είδους πολιτική σκέψη και ανάλυση δεν ήταν τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα.

Ο αρθρογράφος της τριλογίας στο Δεξί X-Trem είναι ένας Πέτρος. Με αυτά που γράφει είναι φυσικό να μην θέλει να δώσει το επώνυμο του στην δημοσιότητα. Ένα βράδυ Κυριακής κάθισε και συλλογίστηκε ο Πέτρος ποιο είναι το στρατηγικό λάθος της ΝΔ. (Μέρη 1, 2, 3)

Αρχίζει ο Πέτρος:

Ας ξεκινήσουμε με κάποια ερωτήματα - παραδοχές.
Τα ΜΜΕ στην πατρίδα μας είναι παραρτήματα των νταβατζήδων (και της πρεσβείας);


Η εμμονή στον ρόλο των ΜΜΕ και την πρεσβεία (την αμερικάνικη) είναι απαραίτητο συστατικό του παραπάνω τρόπου σκέψης όπου κάποια σκοτεινά κέντρα έχουν ως σκοπό τους την καταστροφή ή τον έλεγχο της Ελλάδας ή και τα δύο.
Στο συνωμοσιολογικό μυαλό που προβάλει το Δεξί Χ-Trem, δύο αντίθετες πραγματικότητες συμβαίνουν ταυτόχρονα. 1. Ο Ελληνικός λαός είναι ο εξυπνότερος και ο πιο ψαγμένος λαός του κόσμου. 2. Τα ΜΜΕ και η πρεσβεία καταφέρνουν τις περισσότερες φορές να ελέγξουν ποιός θα κυβερνά αυτή την χώρα σε βάρος των συμφερόντων των πολιτών. Γιατί οι εξυπνότεροι και πιο ψαγμένοι του κόσμου δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει και δεν αντιδρούν είναι μια αντίφαση που δεν απασχολεί τον Πέτρο και κάθε Πέτρο που παράγει συνωμοσιολογία.

Δείκτης μέτρησης, λοιπόν, της ανεξαρτησίας και της πατριωτικής στάσης της πολιτικής ηγεσίας, η αντιμετώπισή της από τα νταβατζοΜΜΕ.

Μια πολιτική ηγεσία μπορεί να είναι αντιμέτωπη με τα “νταβατζοΜΜΕ” αλλά αυτό πως εξασφαλίζει την πατριωτική και ανεξάρτητη στάση της; Μπορεί κάλλιστα η αντιπαράθεση να γίνεται για τους ίδιους λόγους που ξεσπούν οι πόλεμοι μεταξύ διαφορετικών οικογενειών της μαφίας.

Τις πρώτες μέρες η δύσκολη διαπραγμάτευση στη Λουκέρνη, με την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να έχει δρομολογήσει τα πράγματα για την επικράτηση του σχεδίου Ανάν. Προσεκτικοί χειρισμοί και ισορροπημένες δηλώσεις, έφεραν το ζητούμενο αποτέλεσμα της απόρριψης - προς μεγάλη πικρία των 'συμμάχων

Η αλήθεια είναι ότι ο Κώστας Καραμανλής ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν. Θα πει ναι στο σχέδιο Ανάν στο συμβούλιο των “πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο Κ. Στεφανόπουλο στις 15 Απριλίου 2004.” “Εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου διαπίστωνε ότι "τα θετικά στοιχεία του σχεδίου Ανάν είναι υπέρτερα των αρνητικών στοιχείων" και ότι "η ευρωπαϊκή προοπτική της Κύπρου μπορεί να βελτιώσει τις όποιες δυσκολίες."
Το βράδυ σε διάγγελμα του θα πει τα ίδια πράγματα και θα δείξει ξεκάθαρα το ναι.


Τα ολυμπιακά έργα στο κόκκινο. Υπερπροσπάθεια να προλάβουμε. Και προλάβαμε.


Ναι αν “προλάβαμε” σημαίνει ότι πληρώνουμε υπέρμετρα την τελευταία στιγμή για να παρουσιάσουμε μια παράσταση, χωρίς κανένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο όφελος για την χώρα και φυσικά αφήνουμε τα ολυμπιακά ακίνητα που στοίχησαν δισεκατομμύρια, εγκαταλελειμμένα, ανεκμετάλλευτα και υπό διάλυση μετά από τους αγώνες. Μεγάλο κατόρθωμα πράγματι.

Επίπονη προσπάθεια στη συνέχεια για επανίδρυση του κράτους. Κεντρικό σημείο της πολιτικής μας.

Εδώ αν το παρδαλό κατσίκι δεν έχει αυτοκτονήσει από κατάθλιψη, θα γελάει μέχρι αηδίας. Ο Κώστας Καραμανλής έχει δηλώσει θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου και η κυβερνητική του θητεία θα είναι απόδειξη για όσους ίσως αμφισβητούν τα λεγόμενα του. Οι διορισμοί στο δημόσιο στα 5.5 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας θα φτάσουν τους 103.771. Οι δαπάνες του κράτους που την χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν 59,7 δις ευρώ, το 2009 θα εκτιναχθούν στα 89,5 δις ευρώ, μια αύξηση του 50%. Λίγη περισσότερη επανίδρυση και θα είχαμε γίνει Βόρεια Κορέα.


Τι έκανε λοιπόν ο συνεταιρισμός σε όλη τη περίοδο διακυβέρνησης; Όσα δεν έγιναν ποτέ σε βάρος πολιτικής ηγεσίας! Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα για να ελεγχθεί ο επικίνδυνος Κ.Κ..


Ο κ. Καραμανλής όταν ακόμα ήταν στην αντιπολίτευση είχε καταγγείλει τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ κέντρα παραγωγής διαφθοράς. Όταν όμως η Νέα Δημοκρατία ήρθε στην εξουσία φαίνεται ότι δεν βρήκε τίποτε το μεμπτόν. Ούτε ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ δεν οδηγήθηκε στην δικαιοσύνη. Ποτέ καμιά υπόθεση από αυτές που είχε καταγγείλει η ΝΔ ως αντιπολίτευση δεν εξιχνιάστηκε. Ποτέ δεν έγιναν έστω αποκαλύψεις.
Όσο για τους βαρόνους των media ή νταβατζήδες όπως τους είχε αποκαλέσει ο πρωθυπουργός, αυτοί συνέχισαν κανονικά, σαν η αλλαγή κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να μην σήμαινε τίποτα.
Μετά από όλα αυτά είναι λίγο δύσκολο να κατανοήσουμε που βρίσκει ο αγαπητός Πέτρος την επικινδυνότητα Καραμανλή.

Πάντως αν εγώ προσπαθούσα να δω αν είναι στρατηγικό λάθος της Νέας Δημοκρατίας η μη υπεράσπιση του έργου του Κώστα Καραμανλή και των κυβερνήσεών του, θα διερευνούσα ορισμένα θέματα όπως:

- Την περαιτέρω διάλυση του ελληνικού κράτους την περίοδο 2004-2009. Μετά από την εικοσιπενταετία ΠΑΣΟΚ μια περαιτέρω διάλυση φαινόταν σχεδόν αδύνατη, αλλά οι κυβερνήσεις Καραμανλή κατέρριψαν τα προηγούμενα ρεκόρ σήψης και παρακμής.
- Την δραματική αύξηση της λαθρομετανάστευσης και τις μαζικές νομιμοποιήσεις από την κυβέρνηση Καραμανλή.
- Το κάψιμο της Αθήνας το 2008 και την θλιβερή εικόνα όπου οι Έλληνες αστυνομικοί μετά από εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή μετατράπηκαν σε σάκους τους μποξ για τους μπαχαλάκιδες.


Εδώ η κυβέρνηση Καραμανλή εν δράση.
Συνέχεια

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Τί κοινό έχουν η πυρηνική και η "πράσινη" ενέργεια;


Απάντηση : Και οι δύο εξαρτώνται απόλυτα από τις κρατικές επιδοτήσεις για να επιβιώσουν!

Έχει δίκιο ο Στέφανος Αθανασιάδης όταν επισημαίνει στο εξαιρετικό άρθρο του πως η πυρηνική ενέργεια είναι μια αρκετά ασφαλής επιλογή. Όμως το πραγματικό πρόβλημα με την πυρηνική ενέργεια δεν είναι η έλλειψη ασφάλειας αλλά το τεράστιο κόστος της, που δυστυχώς, παντού στον κόσμο, το πληρώνει ο ατυχής φορολογούμενος. "Κανείς δεν έχει χτίσει ποτέ ένα πυρηνικό εργοστάσιο σε συνθήκες απελευθερωμένης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας" , δήλωσε πριν λίγους μήνες ο Omar Abbosh, διευθυντής φυσικών πόρων για την εταιρεία "Accenture" στη Μ. Βρετανία . Και αυτή είναι η πραγματικότητα. Μέχρι τώρα, όλα τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας έχουν χτιστεί είτε απευθείας από το κράτος (πχ στην Ινδία, την Κίνα ή τη Ρωσία) είτε από ιδιώτες , που όμως πήραν τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις. Στην Ιαπωνία, τα ιδιωτικά κεφάλαια που έχουν επενδυθεί στην πυρηνική ενέργεια, δεν φτάνουν ούτε το 10% των αντίστοιχων κρατικών κεφαλαίων. Στις Η.Π.Α , η πυρηνική βιομηχανία λαμβάνει επιδοτήσεις εδώ και πενήντα χρόνια. Αυτές οι επιδοτήσεις παίρνουν τη μορφή απευθείας κρατικού χρήματος, φορολογικών απαλλαγών, θέσπιση απ΄το κράτος ορίου στην ευθύνη της εταιρείας σε περίπτωση ατυχήματος, κρατική διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων , εγγυημένα δάνεια και άλλα πολλά. Πολλές φορές μάλιστα, η αξία των επιδοτήσεων ξεπερνάει ακόμη και την αξία της ενέργειας που παράγεται! Οπότε, πρέπει να το πάρουμε απόφαση, αγαπητοί αναγνώστες, πως ο πιο διάσημος ιδιοκτήτης πυρηνικού εργοστασίου στον κόσμο, ο κύριος Burns από τους "Simpsons" δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ακόμη διαπλεκόμενος , κρατικοδίαιτος μεγαλοκαρχαρίας!



Πολύ συχνά, οι φίλοι της πυρηνικής ενέργειας υποστηρίζουν πως τα αυστηρά στάνταρντς ασφαλείας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις είναι αυτά που ευθύνονται για το υψηλό κόστος . Ο αναλυτής του φιλελεύθερου "Cato Institute" , Jerry Taylor έχει, όμως, διαφορετική γνώμη. "Η κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα είναι, ούτως ή άλλως, μια τεχνολογική πρόκληση που κοστίζει πολλά, είτε υπάρχουν είτε όχι οι κρατικές ρυθμίσεις", έγραψε. Μάλιστα, η ίδια η αμερικάνικη πυρηνική βιομηχανία δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με τους νόμους που διέπουν την ασφάλεια των εγκαταστάσεών τους. Και πώς να έχει άλλωστε ; Στις αρχές της δεκαετίας του '90, το πυρηνικό λόμπυ πέτυχε να αποσπάσει από την κυβέρνηση το νομοθετικό πλαίσιο, που το ίδιο είχε ζητήσει. Στην πραγματικότητα η κατασκευή ενός πυρηνικού εργοστασίου έχει κάποια πολύ μεγάλα ρίσκα. Οι επίδοξοι επενδυτές λαμβάνουν υπόψη το τεράστιο κόστος κατασκευής του, που φτάνει τα 6 με 9 δισεκατομμύρια δολλάρια, τις τεχνολογικές εξελίξεις, που μπορεί να μειώσουν το κόστος των ανταγωνιστικών μορφών ενέργειας, τις αμφιβολίες για το αν μπορούν να βγάλουν κέρδος στο περιορισμένο χρόνο ζωής που έχει το εργοστάσιο καθώς και το ότι η τύχη της επένδυσης τους εξαρτάται από τις οικονομικές προοπτικές της περιοχής που πρόκειται να εξυπηρετήσουν .Εξαιτίας όλων αυτών, μια τέτοια επένδυση δεν θεωρείται ελκυστική και βιώσιμη από ιδιώτες επενδυτές, σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς.

Και κάπου έδω έρχεται το κράτος! Είτε κατασκευάζει το ίδιο τον αντιδραστήρα, είτε σε περιπτώσεις που δραστηριοποιούνται ιδιώτες, φροντίζει να μεταφέρει το κόστος από τους επιχειρηματίες στους φορολογούμενους. Και βέβαια η διαπλοκή κράτους και πυρηνικής βιομηχανίας δεν σταματάει εδώ. Στην περίπτωση του ατυχήματος στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν οι κρατικές αρχές να έδωσαν άδεια για την κατασκευή του εργοστασίου τόσο κοντά στη θάλασσα, σε μια περιοχή σεισμογένη, που πλήττεται από τσουνάμι. Πολλά ερωτήματα δημιουργούνται επίσης από το γεγονός πως το εργοστάσιο εξακολουθούσε να λειτουργεί παρότι είχε κατασκευαστεί εδώ και 40 χρόνια. Και φυσικά, η περίπτωση της Φουκουσίμα δεν είναι η μοναδική .Πρόσφατα στο Βερμόντ των ΗΠΑ η αρμόδια ομοσπονδιακή υπηρεσία έδωσε σε πυρηνικό εργοστάσιο 40 ετών την άδεια να λειτούργησει για άλλα 20χρόνια. Τελικά, όσοι αναγνώστες πιστεύουν πως οι νομοθετικές ρυθμίσεις είναι η λύση για όλα τα προβλήματα, μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Τα ,υποτιθέμενα, αυστηρά στάνταρντς ασφαλείας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις στην παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, ίσως να μην είναι και τόσο αυστηρά όταν πρόκειται να εξυπηρετηθούν επιχειρηματίες, ευνοημένοι από το κράτος!

Σε ένα καθεστώς ελευθερης αγοράς (ναι, ναι σε αυτή την "κοινωνία ζούγκλας" που το μεγάλο κεφάλαιο θα κάνει ότι θέλει, όπως μας τρομοκρατεί η "προοδευτική" αριστερά), η ιαπωνική εταιρεία TEPCO, μάλλον δε θα έχτιζε το εργοστάσιο στη Φουκουσίμα, γιατί πολύ απλά δε θα είχε την γενναιόδωρη κρατική στήριξη. Και αν το έκανε, σε μια κοινωνία που το δικαίωμα στην ιδιοκτησία θα ήταν ιερό, θα φρόντιζε , πρώτα απ'όλα, να είναι σε ασφαλές σημείο, και μακριά από κατοικημένες περιοχές. Βλέπετε, η ευθύνη της δε θα ίσχυε μόνο για ένα ορισμένο ποσό (όπως συμβαίνει τώρα σε παρόμοιες περιπτώσεις) αλλά θα έπρεπε να πληρώσει πλήρεις αποζημιώσεις σε όλους τους πληγέντες, κάτι που φυσικά θα σήμαινε οικονομική καταστροφή για την εταιρεία.

Τελικά, έχει δίκιο ο Jerry Taylor όταν γράφει πως "η πυρηνική ενέργεια είναι για τη Δεξιά, ό,τι η αιολική ενέργεια για την Αριστερά" . Και οι δυο παρατάξεις, για να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες , δείχνουν θρησκευτική αφοσίωση σε τεχνολογίες, που φαίνονται θαυματουργές στη θεωρία, αλλά στην πραγματική ζωή, είναι σκέτη οικονομική καταστροφή. Είχαμε γράψει παλαιότερα πως οι κρατικές επενδύσεις σε μορφές ενέργειας όπως η ηλιακή και η αιολική, που δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς, θα δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα λύσουν. Τα χρήματα των φορολογουμένων θα ξοδευτούν άσκοπα , χωρίς να καλύπτονται οι ανάγκες των καταναλωτών , παραγωγικοί τομείς της οικονομίας θα στερηθούν πόρους , θα χαθούν περισσότερες θέσεις εργασίας από αυτές που θα δημιουργηθούν, η διαφθορά θα αυξηθεί ενώ η ενεργειακή πολιτική θα περάσει αποκλειστικά στα χέρια πολιτικών και γραφειοκρατών, που θα λειτουργούν βασιζόμενοι σε πολιτικούς και οχι σε οικονομικούς υπολογισμούς. Τα ίδια ισχύουν , πάνω κάτω, και για την πυρηνική ενέργεια. Όπως, λοιπον προτείναμε τότε την κατάργηση των επιδοτήσεων για την "πράσινη" ενέργεια, το ίδιο πρέπει να γίνει και για την πυρηνική. Ας αφεθούν να λειτουργήσουν σε συνθήκες αγοράς και ας αποφασίσουν οι καταναλωτές αν θα επιβιώσουν ή όχι.

Για πρώτη, και ίσως τελευταία, φορά στην ιστορία , θα αναγκαστώ να συμφωνήσω με μια παλαιότερη ανακοίνωση της "Greenpeace", που διαπίστωνε πως "η πυρηνική ενέργεια είναι ακριβή επειδή έπειτα από 50 χρόνια και εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολαρίων σε επιδοτήσεις, κανένας πυρηνικός σταθμός δεν είναι οικονομικά ανταγωνιστικός στην ελεύθερη αγορά". Θα ευχόμουν όμως οι φίλοι μου οι οικολόγοι να έδειχναν την ίδια ευαισθησία για τα χρήματα των φορολογουμένων και όταν ξοδεύονται άσκοπα για να προωθήσουν τις δικές τους αγαπημένες "πράσινες" μορφές ενέργειας.
Συνέχεια

Οι μπάμιες στην ιερά εξέταση


Μικροί και μεγάλοι δικτατορίσκοι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η ανθρώπινη φύση γεννά παραφωνίες που έρχονται σε αντίθεση με τις υπό εκκόλαψη ουτοπίες τους. Κλασσικό παράδειγμα η αντίδραση της Μαρίας Στρατηγάκη, γενική γραμματέας Ισότητας των Φύλων, στην διαφήμιση της Bold Ogilvy για την Γερμανός.

Ο σύζυγος της διαφήμισης έχει βαρεθεί τις χιλιομαγειρεμένες μπάμιες της γυναίκας του και φαντάζεται να είχε την δυνατότητα να την επιστρέψει στην μάνα της. Φυσιολογικοί άνθρωποι θα μας έλεγαν ότι και οι πιο πετυχημένοι γάμοι έχουν τέτοιες στιγμές, έστω και για μπάμιες, που ο ή η σύζυγος έχουν την συγκεκριμένη φαντασίωση.

Οι φυσιολογικοί άνθρωποι όμως δεν έχουν τις εμμονές και τις ιδεολοψίες της κας Στρατηγάκη. Δήλωσε στο Βήμα ότι “Η εν λόγω διαφήμιση ουσιαστικά απογυμνώνει τη γυναίκα από την ανθρώπινη αξία της και την εξισώνει με αντικείμενο και εμπόρευμα, όπως αυτό που ο διαφημιζόμενος θέλει να προωθήσει.”

Όποιος έχει περάσει από πανεπιστήμιο αναγνωρίζει αμέσως την παραπάνω κλισέ σκέψη που διδάσκεται στα ψευδό-ακαδημαϊκά προγράμματα φύλου. Φαντάζομαι την χαρά της κας Στρατηγάκη όταν θα βρήκε άλλη μια ευκαιρία για εφαρμογή των ιδεοληψιών της. Ευθύς αμέσως “ανέλαβε την πρωτοβουλία για την υποβολή της καταγγελίας στο ΕΣΡ και στο Εθνικό Συμβούλιο Επικοινωνίας.”

Η επιλογή της κας Στρατηγάκη να αναφέρει στις αρχές την συγκεκριμένη εταιρία προκειμένου να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Ας μην ξεχνάμε ότι ο τύπος φεμινισμού που υποστηρίζει η κα Στρατηγάκη δεν έχει ούτε φιλελεύθερες ρίζες, αρχές ή στόχους. Σκοπός δεν είναι μια απελευθέρωση των γυναικών αλλά η δημιουργία νέων, εγκεκριμένων προτύπων που όλες οι γυναίκες οφείλουν να ακολουθούν πιστά. Π.χ. συνήθως ο ρόλος του άντρα “κουβαλητή” του σπιτιού αντικαθίσταται με αυτό του κράτους νταντά - πατέρα.

Η ειρωνεία του όλου θέματος είναι ότι αυτό το κύμα λογοκρισίας και χειραγώγησης προέρχεται από τους ανθρώπους που πλασάρουν τους ευατούς τους και την κοινωνία που επιθυμούν, ως ένα σύνολο ψαγμένων και συνειδητοποιημένων ατόμων που ελάχιστη σχέση έχουν με τους αγροίκους της δεκαετίας του 50. Το θέμα είναι γιατί η νέα, πιο εξελιγμένη και ευαισθητοποιημένη Ελλάδα χρειάζεται διαρκώς όλο και περισσότερο αστυνόμευση της σκέψης και του λόγου.

Η “ένοχη” διαφήμιση.
Συνέχεια

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Ανθρωπιστική Επέμβαση: η καλή,η κακή και η άσχημη (μέρος δεύτερο)




Στο προηγούμενο άρθρο μας είδαμε πως μια ανθρωπιστική παρέμβαση με στόχο την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων σε τρίτες χώρες, δεν αντιφάσκει καταρχάς προς το φιλελευθερισμό, αλλά υπό προϋποθέσεις μπορεί ακόμα και να τον εξυπηρετεί.

Ποιο είναι όμως το καθοριστικό εκείνο όριο που καθιστά μια ανθρωπιστική επέμβαση «αυθαίρετη», μη-φιλελεύθερη, ιμπεριαλιστική και εν γένει ανήθικη; Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.

Σε γενικό επίπεδο μια επέμβαση συνιστά υπό οποιαδήποτε μορφή της «μαζική κινητοποίηση» (πόρων,οπλισμού ή/και έμψυχου δυναμικού): άρα περιέχει σπερματικά τον κίνδυνο της εκτροπής, ή (χειρότερα) το ρίσκο της ύπαρξης κρυφής ατζέντας εκ μέρους των εμπλεκομένων. Γι αυτό και κατά γενική ομολογία οι συλλογικές επεμβάσεις (όπου τα "ιδιοτελή" συμφέροντα των επεμβασιών σπάνια ταυτίζονται) είναι προτιμότερες από τις μονομερείς.

Ως μαζική κινητοποίηση, η επέμβαση μπορεί να θεμελιωθεί ηθικά μόνο σαν αντίδραση σε μια ακόμα πιο μαζική κινητοποίηση της οποίας αποτελεί τον αντίποδα. Και επειδή η ανθρωπιστική επέμβαση είναι πιθανό να πάρει βίαιη μορφή, μπορεί να δικαιολογηθεί αν αποτελεί το άμεσο «αντίποινο» σε κάποια εξίσου ή περισσότερο βίαιη δράση της αντίπαλης κυβέρνησης (πχ γενοκτονία)

Άρα, ενώ το 1988, με τη Γενοκτονία των Κούρδων στο Ιράκ (100.000 νεκροί), μια ανθρωπιστική επέμβαση θα ήταν δίκαιη και θεμιτή, το 2003 κάτι τέτοιο απλώς αποτελούσε μια χοντροκομμένη δικαιολογία.

Επίσης, με δεδομένο ότι η επέμβαση συνιστά για κάθε ειρηνική και φιλελεύθερη κυβέρνηση την εξαίρεση, και όχι τον κανόνα, εξυπακούεται πως είναι θεμιτή ως επιλογή μόνο αν αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για τον πολιτισμένο κόσμο, μόνο δηλαδή αν κάθε άλλο ειρηνικό μέσο αποτροπής της ανθρωπιστικής κρίσης έχει αποτύχει.

Οκ. Και τώρα που περιορίσαμε την έννοια της θεμιτής ανθρωπιστικής επέμβασης, σε επεμβάσεις που στόχο έχουν την αποτροπή επαπειλούμενων και μαζικών ανθρωπιστικών καταστροφών, μπαίνουμε στο επόμενο ερώτημα: ποια είναι η κατάλληλη μορφή επέμβασης, και η επιλογή της μορφής της έχει άραγε κάποια σημασία για το φιλελεύθερο (ή μη) χαρακτήρα της επέμβασης;



Ένα διδακτικό παράδειγμα

Ο Σομαλός σατράπης Σιάντ Μπαρέ δεν ήταν κακός τύπος, παρεκτός αν ψέλλιζες κάποια αντίρρηση στον τρόπο που ασκούσε τη διακυβέρνηση της Σομαλίας, οπότε υπαγόσουν αυτομάτως στον «νόμο 54», δηλαδή σε σύλληψη άμα τη εμφανίσει. Αυτός ο γλυκομίλητος και , γιατί όχι, κεχαριτωμένος κυβερνήτης ανετράπη τελικά από άλλες φυλές και πολεμάρχους οι οποίοι, μετά από αρκετές έντονες συζητήσεις, που συνήθως κατέληγαν σε συνοπτικά μαχαιρώματα και πιστολίδια, απλά μοίρασαν τη χώρα σε ζώνες επιρροής, παράτησαν οποιαδήποτε ιδέα περί κεντρικής κυβέρνησης/κράτους δικαίου κλπ και επικεντρώθηκαν σε αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα: λεηλασίες, όργια και φορολόγηση του ντόπιου πληθυσμού. Όπως ήταν λογικό, οι Σομαλοί αντιμετώπισαν την όλη κατάσταση με τον κλασικό τρόμο του άοπλου έναντι του ενόπλου, παραχωρώντας γη και ύδωρ στους πολεμάρχους. Και φυσικά, άρχισαν να πεθαίνουν μαζικά από ασιτία.

Μπροστά σε μια τέτοια ανθρωπιστική καταστροφή τα Ηνωμένα Έθνη αντέδρασαν με τρεις διαφορετικούς τρόπους: Έστειλαν αρχικά μια λιλιπούτεια αποστολή συνδρομής των ανθρωπιστικών οργανώσεων, που αποδείχθηκε ανίκανη να βοηθήσει στη βελτίωση της κατάστασης. Κατόπιν, έστειλαν μια ισχυρότερη αποστολή που έφερε σε πέρας την παροχή βοήθειας στους λιμοκτονούντες πληθυσμούς. Και όταν το έργο της ολοκληρώθηκε, σε μια κρίση δημοκρατικού μεγαλείου, τα Ηνωμένα Έθνη σκέφτηκαν να χαρίσουν στην «καθυστερημένη» Σομαλία ένα κοινοβούλιο, μια κεντρική κυβέρνηση και όλα εκείνα τα ευχάριστα θεσμικά όργανα που εγγυώνται στη δύση το αγαθό της αστικής δημοκρατίας.

Αλλά η Σομαλία δεν ήταν δύση. Ήταν μια γεωγραφική περιοχή γεμάτη αλληλομισούμενες φυλές που κυβερνώνταν στην καλύτερη περίπτωση από δημογέροντες και στη χειρότερη από πειρατές. Η εθνο-οικοδόμηση απέτυχε γιατί οι ελίτ θεώρησαν πως τους στερεί τη θεόθεν εξουσία τους. Ο λαός, σε ένα πραγματικά ιστορικό πισωγύρισμα, υποστήριξε τους πολεμάρχους ενάντια στους ξένους που καταπατούσαν γη και παραδόσεις. Οι Αμερικανοί αντέδρασαν πολυβολώντας τους αντιδρώντες. Τη συνέχεια μπορεί να τη δει κανείς στην ταινία «μαύρο γεράκι, η κατάρριψη».


Αμερικανικά ελικόπτερα μοιράζουν το μάννα της Δημοκρατίας σε περιχαρείς Σομαλούς


Έτσι η περίπτωση της Σομαλίας παρουσιάζει συμπυκνωμένες όλες τις δυνατές πτυχές μιας ανθρωπιστικής επέμβασης. 1.Υλική βοήθεια. 2.Συνοδεία αυτής με στρατεύματα και σαφή ανθρωπιστικό στόχο. 3.Πολιτικοποίηση όλης της αποστολής και εκστρατεία εκδημοκρατισμού.





Τι θέλει να πει ο ποιητής;



Γιατί κάποιες επεμβάσεις πετυχαίνουν και κάποιες όχι; Επειδή η ανθρωπιστική επέμβαση δε διαφέρει στη φύση της από οποιαδήποτε άλλη κρατική επέμβαση στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο σκοπός της είναι αξεδιάλυτα δεμένος με τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει κανείς, και αν χρησιμοποιηθούν τα λάθος μέσα, διαστρέφεται εξίσου και ο σκοπός: Μπορείς φερ’ειπείν να χτίσεις ένα δυσκίνητο γραφειοκρατικό εκπαιδευτικό σύστημα πχ το ελληνικό, με στόχο να «μορφώσεις» τα ελληνόπουλα και τελικά να τα παραμορφώσεις (πνευματικώς). Μπορείς όμως να τους δώσεις πχ κουπόνια εκπαίδευσης και να τους επιτρέψεις να διαλέξουν μόνα τους το φορέα της εκπαίδευσής τους τονώνοντας την ελεύθερη πρωτοβουλία τους.

Έτσι ακριβώς και με την ανθρωπιστική επέμβαση: μια μάζα ανθρώπων που χάνει τα στοιχειώδη της δικαιώματα από επελαύνουσες ορδές χρήζει προστασίας. Τη σώζεις εξοπλίζοντάς την ή ακόμα και στέλνοντας εθελοντές οπλίτες για να την προστατεύσουν. Μετά την επίτευξη του στόχου αυτού, παύεις να έχεις λόγο ύπαρξης ως δύναμη επέμβασης: απλώς αφήνεις την κοινωνία των πολιτών να επιλέξει τις μορφές της πολιτικής της έκφρασης, διατηρώντας ένα ρόλο εποπτείας για μελλοντικές παραβάσεις δικαιωμάτων. Αν αποφασιστεί να μεταγγίστούν αυθαίρετα πολιτικές και πολιτιστικές έννοιες από την επεμβαίνουσα χώρα , κατά πάσα πιθανότητα, οι ιεραπόστολοι της ελευθερίας θα τελειώσουν άδοξα τις μέρες τους στα χέρια ρακένδυτων ιθαγενών. Καμιά κοινωνία δεν είναι η ίδια και το μόνο που μένει απαράλλαχτο και χρήζει προστασίας είναι το δικαίωμα του ατόμου να ζει χωρίς το φόβο του θανάτου και της ατίμωσης από την κυβέρνησή του.

Από την άλλη πλευρά, το μέτρο και η ένταση της βοήθειας δεν είναι απόλυτα, αλλά εξαρτώνται από τη βούληση του πολιτικού σώματος των κρατών που επεμβαίνουν: μια ηθική υποχρέωση προστασίας δεν λειτουργεί ως νομική υποχρέωση παράγοντας απεριόριστη ευθύνη: αντίθετα , οι κοινωνίες θα πρέπει να ερωτούνται για τη συνέχιση ή μη της βοήθειας προς τους αποδέκτες.

Συνεπώς ανακεφαλαιωτικά , ακόμα και μια θεμιτή ανθρωπιστική παρέμβαση, για να είναι αποδοτική και να μην προκαλέσει περισσότερο κακό από αυτό που προσπαθεί να διορθώσει, πρέπει να υπακούει σε κάποια κριτήρια:
1. σαφείς και προκαθορισμένους (φιλελεύθερους) σκοπούς χωρίς εκλάμψεις κονστρουκτιβιστικού μεγαλείου (πχ η αλλαζονεία του να «εκπολιτιστούν» οι «βάρβαροι ιθαγενείς»)
2. Αναλογία των χρησιμοποιούμενων μέσων προς τους επιδιωκόμενους σκοπούς.
3. κατάλληλο timing επέμβασης, και αποχώρησης.

Ωραία όλα αυτά: αλλά τι έχει να πει και το διεθνές δίκαιο για τις ανθρωπιστικές επεμβάσεις; Αυτό θα το δούμε στην επόμενη και τελευταία μας ανάρτηση..

(στην εισαγωγική φώτο εικονίζεται ο Καναδός Νατοϊκός στρατηγός Ρόμεο Νταλαίρ, χάρη σε ενέργειες του οποίου διασώθηκαν 32.000 Τούτσις στη Ρουάντα την περίοδο της γενοκτονίας)

Συνέχεια

Η αριστερά και τα “αγαθά” ΜΜΕ


Συνεχώς η ηγεσία της αριστεράς διατυμπανίζει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Σπανίως μας λέει πως θα φθάσουμε εκεί. Χθες ο κ. Τσίπρας συνάντησε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μάθαμε ορισμένα πράγματα. Τι κρίμα που οι δημοσιογράφοι δεν άδραξαν την ευκαιρία να μάθουμε και ορισμένες “λεπτομέρειες”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέδιο για να βγούμε από την κρίση. Ειναι μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους που φυσικά θα περιλαμβάνει “επιλεκτική διαγραφή μέρους του χρέους, με την ταυτόχρονη διεκδίκηση απευθείας χαμηλότοκου δανεισμού από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η εναλλακτική πρόταση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς βασίζεται αφενός στην αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο και αφετέρου, τη ριζική αναδιανομή του πλούτου.”

Οπότε, όταν θα ζητάμε ή τουλάχιστον θα συζητάμε κούρεμα του χρέους και νέο χαμηλότοκο δανεισμό, ταυτόχρονα θα εφαρμόζουμε με ζήλο όλες τις πολιτικές που μας έφεραν στην σημερινή κατάσταση και θα τις συνδυάζουμε με μια εντατικοποίηση των φοροεπιδρομών στις όποιες παραγωγικές δυνάμεις έχουν τολμήσει να παραμείνουν στην χώρα. Αυτό, εν ολίγοις, είναι το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από την υπάρχουσα κρίση.

Είναι τόσο αστείο, τόσο εκτός πραγματικότητας, πολιτικής και οικονομικής, που πραγματικά θα μου έκανε εντύπωση αν οι “ειδικοί” του ΣΥΡΙΖΑ αφιέρωσαν περισσότερο από δέκα λεπτά για την δημιουργία αυτού του σχεδίου. Το να προτείνει κάποιος ορισμένες πολιτκές σε αυτές τις κρίσιμες ώρες που κινούνται σε λάθος κατεύθυνση είναι ένα θέμα. Το να μην προσπαθεί καν να προσποιηθεί ότι αφιέρωσε έστω και λίγο χρόνο για το πιο σημαντικό θέμα των τελευταίων δεκαετιών είναι μια άλλη υπόθεση.

Σε άλλες χώρες της Ευρώπης η αριστερά τουλάχιστον έχει κάποια ψήγματα πραγματικότητας στον πολιτικό της λόγο. Στην Ελλάδα ο λαϊκισμός και η έκφραση καλών προθέσεων είναι περισσότερο από αρκετές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στα ελληνικά ΜΜΕ που κάνουν ότι είναι δυνατόν για να μην παρενοχλήσουν την αριστερά. Πόσοι Έλληνες π. χ. ξέρουν για τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις στον 902 και την Τυποεκδοτική του ΚΚΕ;

Όταν ένας φιλελεύθερος εκφράζει μια άποψη, καταρχήν του ζητείται να αποδείξει ότι δεν υπηρετεί την πλουτοκρατία, ενώ ένας δεξιός συνήθως καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι φασίστας. Αυτή η στάση των ελληνικών ΜΜΕ δεν είναι χωρίς συνέπειες, έχει συμβάλει τα μέγιστα στο να εκφυλίσει τον δημόσιο διάλογο σε μια κούρσα λαϊκισμού και δημαγωγίας.

Ίσως να έχετε ακούσει για τις 100.000 χιλιάδες προσλήψεις στο δημόσιο που είχε προτείνει παλαιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Καταρχήν να σημειώσουμε ότι δεν ήταν 100.000 αλλά 500.000. Στην ανακοίνωση του ο ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές του 2009 μιλά για δημιουργία “100.000 θέσεων εργασίας ετησίως και για μια πενταετία, με την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων και με την κάλυψη των χιλιάδων οργανικών κενών στην εκπαίδευση, στην υγεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες, την προστασία του περιβάλλοντος.”
Ποιος δημοσιογράφος έχει ρωτήσει τον κ. Τσίπρα για αυτή την πρότερη ιδέα του, για την λογική της, και για την περίεργη εξαφάνιση της τώρα που το πρόβλημα της ανεργίας έχει χειροτερέψει;
Συνέχεια

Πυρηνικές αντιδράσεις και ασφάλεια


Εν μέσω της μεγαλύτερης πυρηνικής τραγωδίας των τελευταίων 25 χρόνων στο Φουκουσίμα, μάλλον θα φανεί παράξενο να γράφουμε υπέρ της πυρηνικής ενέργειας. Από την πλευρά μας, κατανοούμε την συναισθηματική αντίδραση μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή, αλλά διαφωνούμε με το παγκόσμιο κύμα εναντίον της πυρηνικής ενέργειας. Οι παρορμητικές αντιδράσεις δεν ενδείκνυνται για σημαντικές αποφάσεις. Το γεγονός είναι ότι η πυρηνική ενέργεια είναι αυτήν την στιγμή η πιο ασφαλής λύση και ίσως η καλύτερη επιλογή για τις ενεργειακές μας ανάγκες. Τρία σημεία επιβεβαιώνουν αυτήν την άποψη.

Πρώτα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η μεγάλη ζημιά στο Φουκουσίμα δεν προκλήθηκε από τον σεισμό καθεαυτό, αλλά από το τσουνάμι. Κατά την διάρκεια και αμέσως μετά από τον σεισμό των 9 Ρίχτερ, όλοι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες σταματήσανε αυτόματα την λειτουργία τους ακριβώς όπως ήτανε σχεδιασμένοι να κάνουνε. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος διακόπηκε στο Φουκουσίμα όπως ήτανε αναμενόμενο σε έναν μεγάλο σεισμό (γιαυτό τον λόγο υπήρχαν αναπληρωματικές γεννήτριες). Ήταν όμως το αναπάντεχα ψηλό τσουνάμι που απενεργοποίησε τις αναπληρωματικές γεννήτριες δημιουργώντας το υπάρχον πρόβλημα. Αυτή η διαπίστωση είναι πολύ κρίσιμη, γιατί ενώ τον μεγάλο σεισμό δεν μπορούμε να τον ελέγξουμε 100%, το τσουνάμι μπορούμε. Για παράδειγμα, μπορούμε πολύ απλά να τοποθετήσουμε ένα καινούριο πυρηνικό εργοστάσιο τουλάχιστον 30 χλμ μακριά από την θάλασσα ή σε ύψος τουλάχιστον 50 μέτρων. Με αυτές τις απλές προφυλάξεις ο κίνδυνος για ατύχημα παρόμοιο με του Φουκουσίμα δεν υφίσταται.

Επίσης, πέρα από την πρόσφατη καταστροφή, η εμπειρία μας δείχνει ότι η πυρηνική ενέργεια είναι πολύ πιο ασφαλής από τις κύριες εναλλακτικές. Στο μοναδικό μοιραίο πυρηνικό ατύχημα των τελευταίων 40 χρόνων στο σοβιετικό Τσέρνομπιλ, έχασαν άμεσα την ζωή τους 53 άτομα. Ανάλογα με τον ορισμό του πυρηνικού ατυχήματος, μπορούμε να συμπεριλάβουμε 7 ακόμα θανάτους τις τελευταίες δεκαετίες. Σε σύγκριση, στην παραγωγή πετρελαιοειδών έχουν σκοτωθεί από το 1969 μέχρι το 2000 περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι . Για την παραγωγή ενέργειας από τον άνθρακα έχουνε πεθάνει 15.000 άτομα σε διάφορα ατυχήματα. Ακόμα και αν καταμετρήσουμε όλους τους πιθανούς θανάτους που σχετίζονται με το Τσερνομπίλ — 9.000 με 33.000 σε μια περίοδο 70 ετών — ο αριθμός τους ωχριά μπροστά στο ποσοστό θανάτων από την καύση ορυκτών καυσίμων. Ο ΟΟΣΑ υπολογίζει ότι η ρύπανση από σωματίδια του αέρα προκάλεσε 1 εκατομμύριο πρόωρους θανάτους μόνο το 2000. Τέλος, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας (που προς το παρόν δεν είναι εφαρμόσιμες σε μεγάλη κλίμακα) δεν είναι χωρίς ατυχήματα. Για παράδειγμα, η αιολική ενέργεια είχε 44 θύματα τα τελευταία 10 χρόνια, περισσότερα από την πυρηνική.

Δεν πρέπει τέλος να παραβλέπουμε ότι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας είναι ακόμα μια νέα τεχνολογία όπου τα συστήματα ασφαλείας συνεχίζουν να βελτιώνονται δραματικά. Οι αντιδραστήρες στο Φουκουσίμα ήτανε από τους πιο παλιούς στην Ιαπωνία (περίπου 40 χρόνων) και θεωρούνται ήδη ξεπερασμένης γενιάς. Η νέα γενιά αντιδραστήρων έχει ένα απλοποιημένο σύστημα παθητικής ψύξης που δεν χρειάζεται καμία εξωτερική άντληση. Η ευρύτερη παρατήρηση είναι ότι όπως δεν σταματήσαμε να πετάμε με αεροπλάνα παρά τα όποια ατυχήματα, έτσι είναι παράλογο να σταματήσουμε την χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Αντίθετα πρέπει να συνεχίσουμε να την βελτιώνουμε.

Ένα τελευταίο σχόλιο. Με εκπλήσσει εδώ και καιρό η παθιασμένη αντίθεση των λεγόμενων «οικολόγων/ πράσινων» στην πυρηνική ενέργεια. Οι ίδιοι άνθρωποι που φωνασκούν για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την μόλυνση της ατμόσφαιρας με άνθρακα, αρνούνται την ασφαλέστερη πυρηνική ενέργεια που θα μπορούσε να εξαφανίσει τις εκπομπές άνθρακα. Άγνοια, βλακεία ή παλιός καλός λουδισμός;
Συνέχεια

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Ο "Αρχάγγελος" Woodrow Wilson και ο παραλογισμός του "φιλελεύθερου παρεμβατισμού"


Οι υποστηρικτές της "ανθρωπιστικής" επέμβασης στη Λιβυή φαίνεται να ξεχνούν τα διδάγματα της ιστορίας. Στα χρόνια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατριάρχης της "ηθικής" εξωτερικής πολιτικής και του "φιλελεύθερου" παρεμβατισμού στις διεθνείς σχέσεις , ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Woodrow Wilson, έντυσε την είσοδο της Αμερικής στον πόλεμο με μια φλογερή ρητορική υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας . Μόνο που οι "ανθρωπιστικές" του κορώνες δε σήμαναν τίποτε άλλο παρά την επιβολή ενός, ουσιαστικά, δικτατορικού καθεστώτος στο εσωτερικό των ΗΠΑ και οδήγησαν σε ενα ακόμη πιο ασταθές και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον.

Ο "Αρχάγγελος" Woodrow , όπως τον αποκάλεσε ο κορυφαίος δημοσιογράφος της εποχής H.L. Mencken, ήταν ένας τυπικός Πουριτανός. Ο συντηρητικός κοινωνιολόγος Robert Nisbet έγραψε πως αυτός ο πιστός καλβινιστής είχε μια βαθιά αίσθηση της αμαρτίας, πίστευε στην αναγκαιότητα μιας ζωής σύμφωνα με τη χάρη του Θεού και στη διάδοση αυτών των αξιών στα πέρατα του κόσμου. Μόνο που για τον Wilson, ο φορέας της θεϊκής Χάρης, δεν ήταν η Εκκλησία, αλλά το ισχυρό Κράτος. Έτσι, αντί να γίνει ιερέας, αφιέρωσε τη ζωή του στην πολιτική.

Όταν αποφάσισε να αναμορφώσει τις φοιτητικές εστίες σαν πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, συνέκρινε το έργο του με αυτό του Λυτρώτη της ανθρωπότητας. Την ίδια γλώσσα χρησιμοποίησε και σε μια διαμάχη για το πού θα χτιστεί ένα καινούργιο κτίριο του πανεπιστήμιου. Όπως έγραψε ο Nisbet, σχεδόν, ότι άγγιζε ο Wilson μετατρέπονταν σε Αρμαγεδδώνα. Την ίδια ιεραποστολική και μεσσιανική διάθεση, αναπόσπαστο μέρος της ψυχοσύνθεσης του, έδειξε και όταν έγινε κυβερνήτης του New Jersey και κατόπι Πρόεδρος των ΗΠΑ . Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν απλά προβλήματα, ο Wilson έβλεπε κρίσεις και την αέναη μάχη του καλού με το κακό . Παρότι οι Ιδρυτές Πατέρες είχαν προειδοποιήσει πως οι ΗΠΑ, έπρεπε να μείνουν μακριά από τους ευρωπαϊκούς πολέμους, αν ήθελαν να διατηρήσουν τις ελευθερίες τους , ο Wilson έβαλε τη χώρα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, στο πλευρό της Αντάντ. Ο πόλεμος του έδωσε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει μια έντονα ηθικοπλαστική γλώσσα, και να μιλήσει για έναν πόλεμο που "θα τελειώσει όλους τους πολέμους" και "θα κάνει τον κόσμο ασφαλή για τη δημοκρατία". Και, το ανησυχτικό, ήταν πως πράγματι πίστευε όσα έλεγε. Ποιά ήταν όμως τα αποτελέσματα της πολιτικής του;

"Ούτε η Βρετανία, ούτε η Γαλλια, ούτε καν η μισητή Γερμανία, δεν είχαν αυτό το είδος δικτατορικής εξουσίας, συγκεντρωμένης στα χέρια ενός μόνο προσώπου, όπως οι Ηνωμένες ΠΟλιττείς μετά την είσοδό τους στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο" , έγραψε ο Robert Nisbet. Στην πραγματικότητα , την περίοδο 1917-1919, οι ΗΠΑ πήραν μια γεύση από αυτό που αργότερα, θα ονομάζαμε ολοκληρωτικό κράτος. Με τη ψήφιση του Espionage Act τον Ιούνιο του 1917 και του Sedition Act τον Μαϊο του 1918, έγινε παράνομη ακόμη και η κριτική στον πόλεμο. Ένας πολίτης καταδικαστηκε σε 30 μήνες φυλάκιση επειδή άσκησε κριτική σε μια καμπάνια του Ερυθρού Σταυρού. Ένας παραγωγός του Χόλυγουντ τιμωρήθηκε με 10 χρόνια φυλάκιση επειδή σε μια ταινία του, παρουσίαζε τα εγκλήματα των , συμμάχων πια, Βρετανών στον Αμερικάνικο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο υποψήφιος πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Eugene Debs, παρέμεινε στη φυλακή 2,5 χρόνια επειδή εξέφρασε την αντίθεση του στον πόλεμο. Απελευθερώθηκε το 1921 όταν ο Ρεπουμπλικάνος Warren Harding έγινε Πρόεδρος και του απένειμε χάρη. Υπολογίζεται πως με τους δυο παραπάνω νόμους ασκήθηκαν 2200 διώξεις και εκδόθηκαν 1050 καταδικαστικές αποφάσεις. Δεκάδες χιλιάδες Αμερικάνοι Γερμανικής καταγωγής, υπέστησαν ταπείνωσεις (ακόμη και λυντσαρίσματα) από μέλη "πατριωτικών" ομάδων, που είχαν την στήριξη του ομοσπονδιακού κράτους. Γερμανικά μουσικά κομμάτια απαγορεύτηκαν, ενώ από τα σχολικά βιβλία αφαιρέθηκαν λογοτεχνικά κείμενα Γερμανών συγγραφέων . Η κυβέρνηση ίδρυσε Γραφείο Λογοκρισίας (δεκάδες ήταν οι εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία που λογοκρίθηκαν), ενώ προχώρησε σε ένα ,άνευ προηγουμένου, πρόγραμμα κρατικής προπαγάνδας. Τέλος, ο Wilson, αψήφησε την αντιμιλιταριστική παράδοση της αμερικάνικης Δημοκρατίας και επέβαλε στους πολίτες των Η.Π.Α. την υποχρεωτική στράτευση.

Όμως και στην οικονομία, η ρήση του συγγραφέα Randolph Bourne πως "ο πόλεμος είναι η υγεία του Κράτους" επιβεβαιώθηκε . Τα χρόνια του πολέμου, οι ομοσπονδιακές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 2.500 % (από 713 εκατομμύρια δολλάρια το 1916 σε 18,5 δις το 1919). Ποτέ δεν επέστρεψαν στα προπολεμικά επίπεδα (το 1927 έφταναν στα 2,85 δις.) Ο φόρος εισοδήματος αυξήθηκε σημαντικά για όλα τα εισοδήματα και επεκτάθηκε στα περισσότερα στρώματα του πληθυσμού (μέχρι τότε το 99% των πολιτών δεν πλήρωνε φόρο), ενώ επιβλήθηκαν και μια σειρά νέων φορολογιών. Οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι από 391.133 το 1916 έφτασαν τους 850.000 στο τέλος του πολέμου. Το 1923, ο αριθμός τους ξεπερνούσε τις 530.000 και ποτέ δεν ξανέφτασε τα χαμηλά προπολεμικά επίπεδα. Νέα υπουργεία και νέοι κρατικοί οργανισμοί ιδρύθηκαν, ενώ ψηφίστηκε νομοθεσία που έφερνε σχεδόν ολόκληρη την οικονομία κάτω από τον έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης . Οι σιδηρόδρομοι κρατικοποιήθηκαν το Δεκέμβριο του 1917, ενώ και οι βιομηχανίες αναγκάστηκαν να πουλάνε, κατά προτεραιότητα, τα προϊόντα τους στην κυβέρνηση, σε τιμές που όριζε το Υπουργείο Πολεμου,. Όταν, χρόνια μετά, ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ, Herbert Hoover, ανακαλούσε τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου, θυμόταν : "Γίναμε μια δικτατορία. Η κυβέρνηση όχι μόνο καταπίεσε την ελευθερία του λόγου και του Τύπου, αλλά επέβαλε στους πολίτες τί θα φάνε και τί θα φορέσουν".

Η "ανθρωπιστική" σταυροφορία του Wilson στοίχισε στην Αμερική 100.000 νεκρούς και τον περιορισμό παραδοσιακών ελευθεριών, αλλά , παρά το βαρύ τίμημα, στη διεθνή σκηνή, τα σχέδια του Προέδρου για έναν ειρηνικό και δημοκρατικό πλανήτη, κάθε άλλο παρά ευοδώθηκαν. Ο στενόμυαλος μοραλισμός του Wilson τον εμπόδισε να δει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, σαν αυτό που πραγματικά ήταν (δηλαδή μια σύγκρουση κρατών για τη κυριαρχία στην Ευρώπη και στις αποικίες) . Για τον Wilson ο πόλεμος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μάχη μεταξύ των "Δυνάμεων του Καλού" και των "Δυνάμεων του Σκότους". Σε ένα τέτοιο πόλεμο δεν μπορούσε να υπάρξει συμβιβασμός. Το μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα ήταν η ολοκληρωτική νίκη, γεγονός που παρέτεινε τις μάχες, πρόσθεσε και άλλους νεκρούς στο ήδη μακρύ κατάλογο των θυμάτων και έκανε ακόμη πιο βαθύ το μίσος μεταξύ των λαών της Ευρώπης. Στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, οι Σύμμαχοι επέβαλαν ταπεινωτικούς όρους στη Γερμανία, η οποία έψαχνε την κατάλληλη στιγμή για να εκδικηθεί. Το ασταθές διεθνες περιβάλλον που δημιούργησε ο Μεγάλος Πόλεμος οδήγησε γρήγορα στην ακόμη μεγαλύτερη σφαγή του 1939-1945.

Μετά τον Wilson η αποκεντρωμένη, σε μεγάλο βαθμό, laissez faire, αμερικάνικη Δημοκρατία των Ιδρυτών Πατέρων, άνηκε πια οριστικά στο παρελθόν. Ο Wilson, προσπάθησε , χρησιμοποιώντας τη δύναμη του αμερικάνικου κράτους, να επιβάλλει τη δημοκρατία και την ελευθερία σε ολόκληρο τον πλανήτη, και το μόνο που κατάφερε ήταν να επιφέρει σ' αυτές ένα αποφασιστικό πλήγμα στο εσωτερικό της ίδιας του της χώρας. Οι σημερινοί θιασώτες της "ανθρωπιστικής" επέμβασης δε διαφέρουν και πολύ από τον Wilson. Χρησιμοποιούν την ίδια ηθικολογική γλώσσα, υποβιβάζουν σύνθετα διεθνή προβλήματα σε μια μανιχαϊστική μάχη του καλού με το κακό και , κυρίως, τοποθετούν το κράτος στο μεσσιανικό ρόλο του σωτήρα της ανθρωπότητας. Όμως η πραγματοποίηση των ανθρωπιστικών τους φαντασιώσεων θα οδηγήσει τη Δύση σε μια κατάσταση μόνιμης πολεμικής ετοιμότητας. Οι επεμβάσεις τους, όχι μόνο δε θα φέρουν την ειρήνη και τη σταθερότητα που μας υπόσχονται (θυμηθείτε την πιο πρόσφατη ανθρωπιστική επέμβαση στο Κόσοβο), αλλά θα επιβεβαιώσουν στο εσωτερικό της Δύσης, εκείνη την παλιά ρήση του Αλέξης Ντε Τοκβίλ : «Όλοι εκείνοι που επιζητούν να καταστρέψουν τις ελευθερίες ενός δημοκρατικού έθνους, πρέπει να ξέρουν πως ο πόλεμος είναι ο πιο σίγουρος και σύντομος δρόμος για να το πετύχουν»

Σήμερα, που πληθαίνουν οι φωνές για μια "ανθρωπιστική" επέμβαση στη Λιβυή (και στο μέλλον, ποιός ξέρει, πού αλλού;), ας έχουμε στο νου μας την τραγική διάψευση των υποσχέσεων που έδωσε ο Woodrow Wilson . Συχνά, ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις...

Πηγές :
1) "The Present Age : Progress And Anarchy in Modern America"- Robert Nisbet

2) "America in the Great War: The Rise of the War Welfare State"-Ronald Schaffer

3) "Crisis and Leviathan : Critical Episodes in the Growth of American Government"-Robert Higgs

4)"War and the Rise of the State: The Military Foundations of Modern Politics"- Bruce D. Porter]
Συνέχεια

Ανθρωπιστική Επέμβαση: η καλή,η κακή και η άσχημη (μέρος πρώτο)




Καθώς οι τελευταίες ανταύγιες τις επανάστασης αργοσβήνουν κάτω από τη μπότα του ανανήψαντος Μοαμάρ Καντάφι, οι συζητήσεις για την αναγκαιότητα μιας ανθρωπιστικής επέμβασης στην εμπόλεμη Λιβύη, ανάβουν με αντίστροφους ρυθμούς. Το ζήτημα , έτσι όπως τίθεται, παρουσιάζει ενδιαφέρον από φιλελεύθερη σκοπιά. Έχει άραγε το δικαίωμα μια χώρα να επεμβαίνει στα εσωτερικά μιας άλλης; Ή μήπως η φιλελεύθερη εξουσία της δεσμεύεται από τα εθνικά της σύνορα; Είναι δίκαιο να πληρώσει με τους φόρους του ο πολίτης της Δύσης την απελευθέρωση των εξεγερμένωn Λίβυων; Δε θα εκφασιστεί η παρεμβαίνουσα κοινωνία, μέσα από το ξετύλιγμα του ανθρωπιστικού πολέμου;



Μην κοιτάτε την ανωτέρω φωτογραφία. Η σύλληψη των καταζητούμενων δεν είναι δική σας δουλειά. Κάθε αντίθετη άποψη είναι μη-φιλελεύθερη


Ο Βενιαμίν Φρανκλίνος έλεγε πως δεν υπάρχει δίκαιος πόλεμος και άδικη ειρήνη. Αυτό το αξίωμα μπορεί να φανεί ελάχιστα παρήγορο στους κατοίκους της Ρουάντα, χώρας που απολάμβανε απόλυτης ειρήνης με τη δύση, όσο οι μισοί της κάτοικοι κατέσφαζαν τους άλλους μισούς, σ’ένα παρανοικό ντελίριο βίας που έστειλε στον άλλο κόσμο περίπου 800.000 ανθρώπους . Εξίσου άχρηστο φαντάζει και στους κατοίκους της Καμπότζης, που χάρη σ έναν πόλεμο (με το Βιετνάμ) σώθηκαν από το μεγάλο αδερφό Πολ Ποτ και τα μεγαλοπρεπή σχέδια του, να εξοντώσει το 90% του λαού του (μια σχετικά άγνωστη κατηγορία που επέσυρε το θάνατο στην Επαναστατική Καμπότζη ήταν η «ανάμιξη στις διεργασίες της ελεύθερης αγοράς», που άνετα θα συνιστούσε τη νομική βάση για το τουφέκισμα σύσσωμου του μπλε μήλου). Και είμαι σίγουρος ότι η έμφυτη αδικία του πολέμου ήταν το τελευταίο πράγμα που είχαν στο μυαλό τους οι Αρμένιοι επιζήσαντες της μάχης του Βαν (1915) , όταν είδαν τις σωτήριες στρατιές του Ρώσου στρατηγού Γιούντενιτς να τους γλυτώνουν από τη μοίρα των λοιπών συμπατριωτών τους, που έτυχε να κατοικούν σε λιγότερο τυχερά σημεία της οθωμανικής αυτοκρατορίας.


Η σωτηρία των ανθρώπων από τις μοχθηρές κυβερνήσεις δε στηρίζεται μόνο σε ανθρωπιστική βάση. Μπορεί να βρει έρεισμα στην κατηγορική προσταγή του Καντ ("δράσε σαν οι πράξεις σου να συνιστούν καθολικό νόμο") και ασφαλώς στο γενικότερο φιλελεύθερο πρόταγμα. Τα δικαιώματα, βλέπετε, έχουν παγκόσμια ισχύ, δεν αποτελούν παραχωρήσεις των εθνικών κυβερνήσεων αλλά κατακτήσεις (ή καλύτερα ανακτήσεις μιας υποθετικής αρχέγονης κατάστασης ελευθερίας) των ατόμων στη μάχη τους με την εξουσία. Συνεπώς ,το να προστατεύονται τα φυσικά δικαιώματα από μια φιλελεύθερη κυβέρνηση ή καλύτερα μια ένωση κυβερνήσεων δεν παραβιάζει καταρχάς τις αρχές του φιλελευθερισμού, αντίθετα τις τονώνει . Γι αυτό άλλωστε και ο Φρ. Χάγιεκ στο The Road to Serfdom παρατηρεί ότι η εκχώρηση ισχύος σε μία ανώτερη αρχή, για να ελέγχει την άσκηση εξουσίας του κράτους προς τους πολίτες του, συνιστά εχέγγυο για τη διατήρηση της ειρήνης.

«Όμως γιατί» ρωτάει εύλογα κάποιος φιλελεύθερος, «να πληρωθούν με τους φόρους μου αυτές οι επεμβάσεις;». H απάντηση δεν είναι διόλου απλή. Καταρχάς η ανταποδοτικότητα των φόρων συνιστά μέτρο του φιλελεύθερου χαρακτήρα τους, άρα ο αντιρρησίας φιλελεύθερος μας έχει ένα δίκιο. Από την άλλη πλευρά, αν είναι έντιμος συνομιλητής, θα πρέπει αναπόφευκτα να απορρίψει με ίση βδελυγμία τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» της κυβέρνησης του και μέσα στα πλαίσια των εθνικών συνόρων. Έτσι δε θα επιτρέψει, λογικά, την παρέμβαση της αστυνομίας σε επ' αυτοφώρω τελούμενα αδικήματα κατά πολιτών που βρίσκονται στο αφορολόγητο. Δε θα πρέπει να σώζονται επ’ ουδενί ιδιοκτησίες φοροφυγάδων, αλλά ακόμα-ακόμα θα απαγορευτεί η προστασία οποιουδήποτε δεν πληρώνει την παρεχόμενη υπηρεσία.

Άρα τα ορφανά ανήλικα θα πρέπει να τα περιθάλψει ο Πανάγαθος (και μόνο).

Αν δεχτούμε λοιπόν πως η αρχή της ανταποδοτικότητας κάμπτεται, και πρέπει να κάμπτεται ενίοτε, τότε το επιχείρημα χάνει την αξία του και μετατρέπεται σε ωφελιμιστικό: οι επεμβάσεις θα επιτύχουν το φιλελεύθερο σκοπό τους ώστε να δικαιολογηθεί η οικονομική απώλεια του φορολογούμενου με το ελάχιστο δυνατό κόστος, ή θα οδηγήσουν σε χειροτέρευση όλων των εμπλεκομένων κοινωνιών; Και ακόμα:

Υπό ποιες προϋποθέσεις δικαιολογείται μια ανθρωπιστική επέμβαση;

Σε αυτά το ερωτήματα θα απαντήσουμε στο επόμενο κείμενό μας…
Συνέχεια

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Ο σεισμός στην Ιαπωνία και η πλάνη του σπασμένου παράθυρου


Μπορεί η Ιαπωνία να μην έχει θάψει ακόμη τους νεκρούς της, πολλοί όμως οπαδοί του κεϋνσιανισμού άρχισαν ήδη να βλέπουν το σεισμό σαν ...ευλογία και να μας λένε πως η αύξηση των δαπανών (κυρίως κρατικών) για την ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών θα αποβεί θετική για την οικονομία της χώρας . "Επειτα από ένα πρώτο σοκ που θα φανεί και σε μια προσωρινή μείωση του ΑΕΠ, η οικονομία της χώρας αναμένεται να μπει σε ρυθμούς ανάπτυξης, όπως και το 1995, μετά το σεισμό στον Κόμπε, οπότε άρχισε να λειτουργεί η μηχανή της ανοικοδόμησης", γράφει ο Θοδωρής Κανέλλος στη σημερινή "Ελευθεροτυπία", ενώ στην ίδια εφημερίδα ο Γιάννης Τριάντης τονίζει πως "...η καταστροφική περιπέτεια θα σημάνει την απαρχή ενός νέου κύκλου οικονομικής ανάπτυξης (νέες επενδύσεις, μείωση της ανεργίας κτλ). Διότι οι μεγάλες καταστροφές λειτουργούν στην οικονομία όπως ο πόλεμος". Όμως η πεποίθηση πως μια χώρα μπορεί να πετύχει ευημερία μέσω μιας φυσικής καταστροφής ή ενός πολέμου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ψευδαίσθηση. Κάποια μεμονωμένα , συνήθως κρατικοδίαιτα, οικονομικά συμφέροντα θα αποκομίσουν κέρδη αλλά η γενικότερη οικονομία θα πληγεί, αφού οι δαπάνες που θα χρειαστούν για την αποκατάσταση των ζημιών θα στερήσουν πόρους από άλλους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας. Η καλύτερη απάντηση σε όλες αυτές τις δοξασίες , δεν είναι άλλη από την "Παραβολή του σπασμένου παραθύρου", μια φαινομενικά απλοϊκή αλληγορία που έγραψε ο σπουδαίος Γάλλος οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά το 1850 :"

"Έχετε προσέξει το θυμό του αγαθού καταστηματάρχη όταν ο απρόσεκτος γιός του, τυχαίνει να σπάσει το τζάμι του παραθύρου; Αν ήσασταν παρόντες σε μια τέτοια σκηνή, θα γίνατε σίγουρα μάρτυρες στο γεγονός πως ο καθένας από τους παρευρισκόμενους (ήταν εκεί περίπου τριάντα), σχεδόν ομόφωνα, πρόσφεραν στον άτυχο ιδιοκτήτη, αυτή τη σταθερή παρηγοριά : "Ουδέν κακό αμιγές καλού. Όλοι πρέπει να ζήσουν. Τί θα είχαν απογίνει οι τζαμάδες εαν τα παράθυρα δεν έσπαζαν ποτέ ;"

Βέβαια, αυτό το είδος παρηγοριάς κρύβει μια ολόκληρη θεωρία,..., που είναι ακριβώς η ίδια που κυβερνά το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών μας θεσμών.

Ας υποθέσουμε πως η επιδιόρθωση της ζημιάς κοστίζει έξι φράγκα , και ας πούμε πως το ατύχημα φέρνει έξι φράγκα στο επάγγελμα των τζαμάδων...Δεν έχω ούτε μια λέξη να πω ενάντια σε αυτό. Έχετε δίκιο. Ο τζαμάς έρχεται, κάνει τη δουλειά του, εισπράττει τα έξι φράγκα του, τρίβει τα χέρια του, και , κατά βάθος, ευγνωμονεί το απρόσεκτο παιδί. Αυτά είναι όλα όσα βλέπουμε.

Αλλά αν, από την άλλη πλευρά, φτάνετε στο συμπέρασμα, όπως συχνά συμβαίνει, πως είναι καλό πράγμα να σπάνε παράθυρα, επειδή κάνει το χρήμα να κυκλοφορεί και έχει σαν αποτέλεσμα την ενθάρρυνση της βιομηχανίας, θα με αναγκάσετε να φωνάξω : "Σταματήστε εδώ! Η θεωρία σας περιορίζεται σε αυτά που μπορούμε να δούμε. Δε λαμβάνει υπόψη αυτά που δεν φαίνονται."

Αυτό που δεν μπορούμε να δούμε είναι πως ο καταστηματάρχης της ιστορίας μας ξόδεψε έξι φράγκα σε ένα πράγμα και δεν μπορεί πια να τα ξοδέψει σε κάτι άλλο. Αυτό που δεν μπορούμε να δούμε, είναι πως εαν δεν ήταν αναγκασμένος να αντικαταστήσει το παράθυρο, πιθανόν να άλλαζε τα παλιά του παπούτσια ή να πρόσθετε ένα ακόμη βιβλίο στη βιβλιοθήκη του. Εν συντομία, θα χρησιμοποιούσε τα έξι φράγκα του με κάποιο τρόπο που το ατύχημα εμπόδισε."
Συνέχεια

Έγκλημα χωρίς τιμωρία


Το ελληνικό κράτος μπορεί να δημιουργεί αντικίνητρα για επενδύσεις, να βλέπει τον επιχειρηματία σαν κοινό εγκληματία που οφείλει τα πάντα στο κράτος, αλλά ο κρατισμός και ο αυταρχισμός του ελληνικού κράτους έχουν όρια. Στο θέμα της εγκληματικότητας τα πράγματα αλλάζουν. Η εγκληματικότητα, μαζί με την διαφθορά, είναι οι μόνες δραστηριότητες που το ελληνικό κράτος ενθαρρύνει και ενεργά πριμοδοτεί.

Ας μην ξεχνάμε μια άλλη προ διετίας απεργία πείνας που αυτή την φορά είχε γίνει στις φυλακές. Η τότε κυβέρνηση, όπως και η σημερινή, υπέκυψε στον εκβιασμό. Ο Σωτήρης Χατζηγάκης, υπουργός Δικαιοσύνης τότε, θα παραδοθεί στους εγκληματίες άνευ όρων.

Μια υποσημείωση εδώ. Δεν θέλω να σας μείνει η εντύπωση ότι ο κ. Χατζήγακης είναι ένα απλό ανδρείκελο. Κατά περιπτώσεις έχει δείξει ότι έχει αρχές και αξίες. Αξίες όπως αυτές του ρουσφετιού, που για παράδειγμα βοήθησαν την υπό εποπτεία του “Αγρογή” να αυξήσει τους υπαλλήλους της από 73 σε 269, διορίζοντας μεταξύ άλλων, τον οδηγό του, την κουμπάρα του, την κόρη της ιδιαιτέρας γραμματέως του και ένα κομματάρχη του.

Όταν ο κ. Χατζηγάκης στα πλαίσια της επανίδρυσης του κράτους δεν διόριζε δεξιά και αριστερά, υπέκυπτε σε εκβιασμούς συντεχνιών - αυτή είναι η δεύτερη πιο προσφιλής δραστηριότητα της ελληνικής πολιτικής τάξης μετά από το ρουσφέτι. Λίγο πριν την επίσημη έναρξη της χρεοκοπίας μας, ο κ. Χατζηγάκης θα δωρίσει σε αγρότες που εκβιάζουν 500 εκατομμύρια ευρώ. Δανεικά βεβαίως. (Είμαι σίγουρος ότι σήμερα οι ίδιοι αγρότες θα αναρωτιούνται που πήγαν τα λεφτά, όπως όλοι οι άλλοι Έλληνες)

Αλλά πρότερα, πριν ακόμα υποκύψει σε αγρότες, ο κ. Χατζηγάκης θα υποκύψει σε κοινούς εγκληματίες. Μεταξύ άλλων θα τους δώσει - Δυνατότητα μετατροπής μέχρι πέντε έτη ποινής για πλημμελήματα ή κακουργήματα σε χρηματική ποινή, - Καταργείται το καθεστώς της αθροιστικής μέτρησης των πειθαρχικών ποινών και καθιερώνεται η συγχώνευσή τους, - Αυξάνεται κατά μία μέρα η άδεια των κρατουμένων (από 5 σε 6 μέρες και από 8 σε 9, ανά δίμηνο), ενώ εξομοιώνονται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών στους κατάδικους και για εγκλήματα του νόμου περί ναρκωτικών, - Για τη χορήγηση της άδειας απαιτείται πλέον η έκτιση του 1/5 της ποινής και η κράτηση να έχει διαρκέσει τρεις μήνες.

Βέβαια δεν θέλω να συνδέσω την σημερινή κατάσταση αποκλειστικά με τον κ. Χατζηγάκη. Η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας ήταν εθνικός στόχος. Πρωτοπόρο όπως πάντα το ΠΑΣΟΚ που θεσμοθέτησε μέτρα όπως οι άδειες και την ψήφο για τους εγκληματίες. Και φυσικά η αριστερά που πάντα έδειχνε το δρόμο μπροστά. Έτσι ο κ. Αλαβάνος θα πει για τα παραπάνω μέτρα που πήρε ο κ. Χατζηγάκης ότι “παρότι οι προτάσεις του κινούνται σε κατεύθυνση θετική, είναι όμως εντελώς ανεπαρκείς και περιορισμένες.”

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η τιμωρία του εγκλήματος θα γίνει ταμπού. Μπορεί χρόνο με τον χρόνο ως χώρα και ως πολίτες να γινόμασταν πιο πλούσιοι αλλά το έγκλημα θα αρχίζει από την δεκαετία του 90 να αυξάνεται όλο και περισσότερο. Βέβαια δεν επιτρέπεται να πούμε ότι η αύξηση του εγκλήματος συνδέεται με την ανοχή που δείχνουμε στην συγκεκριμένη δραστηριότητα, καθώς επίσης και με την αύξηση της λαθρομετανάστευσης. Η πολιτική ορθότητα κυριαρχεί και στο βωμό της θυσιάζονται τα πάντα, όπως η αλήθεια και η δημόσια ασφάλεια.

Ενώ θα αυξάνεται συνεχώς η ανάγκη για νέες φυλακές, ως κράτος θα κάνουμε ότι είναι το δυνατόν για να το αποφύγουμε. Ποια κυβέρνηση θα ήθελε να κατηγορηθεί από την αριστερά ότι αντί για σχολεία χτίζει φυλακές; Έτσι όταν οι συνθήκες στις φυλακές γίνονται απάνθρωπες, οι διοικούντες έχουν μία και μόνο λύση: άδειες από την φυλακή για τους εγκληματίες.

Κάποιος θα έπρεπε να παρατηρήσει ότι ο θεσμός της άδειας μάλλον υποσκάπτει το στόχο για τιμωρία αλλά και το κίνητρο για σωφρονισμό. Αυτή όμως είναι μια αυτονόητη παρατήρηση και όπως είναι γνωστό στην σύγχρονη Ελλάδα αποφεύγουμε πάση θυσία ότι έχει να κάνει με το αυτονόητο.

Σε πρόσφατο ρεπορτάζ της Καθημερινής μαθαίνουμε:

- “Ελεύθεροι συνεχίζουν να κινούνται σκληροί κακοποιοί, με πρωταγωνιστική συμμετοχή σε υποθέσεις της λεγόμενης «βαριάς» εγκληματικότητας, όπως ένοπλες ληστείες, δολοφονίες ή εμπόριο ναρκωτικών, αν και αρχικά, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», σήμερα, ούτε λίγο ούτε πολύ, συνολικά 685 σεσημασμένοι κρατούμενοι δεν έχουν επιστρέψει στη φυλακή ύστερα από ολιγοήμερες άδειες που τους χορηγήθηκαν, όπως προβλέπεται από τον σωφρονιστικό κώδικα. Από τους 685... «νομίμως» αποδράσαντες, οι 400, δηλαδή ποσοστό 60%, είναι Αλβανοί κακοποιοί που είτε έχουν διαφύγει στη χώρα τους ή σε άλλες χώρες είτε παραμένουν και «επαναδραστηριοποιούνται» στην Ελλάδα.”

- “ Στις 23 Φεβρουαρίου πέρυσι, συνελήφθη στην Aνω Πόλη Θεσσαλονίκης Αλβανός για κατοχή ενός κιλού ηρωίνης. Hταν κρατούμενος των φυλακών Γρεβενών για ναρκωτικά και παραβίασε 9ήμερη άδεια που του χορηγήθηκε στις 6 Ιανουαρίου.”

- “. Στις 12 του ίδιου μήνα συνελήφθη στου Ζωγράφου 24χρονος Αλβανός κατηγορούμενος για ένοπλες ληστείες και απόπειρες ανθρωποκτονίας. Είχε αποφυλακιστεί με όρους τον Απρίλιο του 2009 από τις φυλακές Διαβατών όπου εκρατείτο εκτίοντας ποινή φυλάκισης 7 ετών για κλοπές και ληστείες. Τέσσερις μέρες αργότερα, συνελήφθη στον Βύρωνα.”

- “Πηγές της Ελληνικής Αστυνομίας υποστηρίζουν ότι ορισμένα εγκλήματα που δεν εξιχνιάζονται είναι πιθανό να τελούνται από τροφίμους φυλακών κατά τη διάρκεια των αδειών τους.”

- “Αλβανοί κακοποιοί (συνελήφθησαν τον Ιούλιο) που διέπραξαν 26 ένοπλες ληστείες σε σούπερ μάρκετ της Αττικής, με λεία 1.250.000 ευρώ αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους. Στη φυλακή οδηγήθηκε ένα μόνο μέλος της σπείρας κι αυτό διότι εις βάρος του εκκρεμούσε παλαιότερο ένταλμα σύλληψης για ανθρωποκτονία.”

Το σκάνδαλο με τις άδειες από τις φυλακές παραμένει θαμμένο από την πλειοψηφία των ελληνικών ΜΜΕ. Το μέγα σκάνδαλο ανοχής του εγκλήματος ακόμα δεν εντυπωσιάζει ούτε την πολιτική τάξη ούτε και τα ΜΜΕ.
Ίσως γιατί τα κυρίως θύματα δεν είναι ούτε οργανωμένες συντεχνίες, ούτε οι γνωστοί άγνωστοι μπαχαλάκιδες, ούτε λαθρομετανάστες.
Είναι απλοί, καθημερινοί Έλληνες, όπως οι δύο αστυνομικοί της ομάδας Δίας, και αυτοί δεν μετράνε.
Συνέχεια

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Πόσο κοστίζει στην ελληνική οικονομία η ακατάσχετη νομοθετική παραγωγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης;


Σε ομιλία του στο σεμινάριο της εταιρείας "Λέγειν και Πράττειν", που οργανώθηκε πριν λίγες μέρες στην Αθήνα , ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, έκανε μια πολύ σημαντική επισήμανση, που θα έπρεπε να τύχει περισσότερης προσοχής. Δήλωσε ο πρώην υπουργός :

"Χρειάζεται κατάργηση των γραφειοκρατικών µηχανισµών µε επανέλεγχο και των κοινοτικών οδηγιών, που έχουν ενσωµατωθεί στην εσωτερική νοµοθεσία. Το βιβλίο των κοινοτικών οδηγιών είναι 15.000 σελίδες! Όταν ήµουν υπουργός Βιοµηχανίας, στις αρχές του ’90, υπήρχαν 6 διαδικασίες για να ιδρύσει κάποιος µια εταιρεία. Όταν ξαναµπήκα στη Βουλή το 2004 είχαν γίνει 37 και µου είπαν ότι οι µισές από αυτές ήταν κοινοτικές οδηγίες. Η Ε.Ε. δεν είναι πάντα Άγιος Βασίλης."

Συνηθίζουμε ,και σωστά, να καταδικάζουμε τις υπερβολικές κρατικές ρυθμίσεις, την πολυνομία και τη γραφειοκρατία σαν μια από τις βασικές αιτίες της ελληνικής κρίσης. Ξεχνάμε όμως να τονίσουμε πως μεγάλο μέρος της νομοθεσίας μας προέρχεται πια από την Ευρωπαϊκή Ένωση . Αν λάβουμε υπόψη μας πως η Ε.Ε. είναι ένας πραγματικός γραφειοκρατικός Λεβιάθαν , με ιδιαίτερη εμμονή στο να ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια της ζωής των πολιτών, ποιό είναι άραγε το κόστος της ακατάσχετης ευρωπαϊκής νομοθετικής παραγωγής στην ελληνική οικονομία και στις επιχειρήσεις ; Δυστυχώς, στο διαδίκτυο, δεν μπόρεσα να ανακαλύψω ούτε μια σχετική έρευνα που να απαντάει σε αυτό το ερώτημα. Βέβαια, κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη. Τα περισσότερα ελληνικά ερευνητικά ινστιτούτα χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε., οπότε για ποιό λόγο να στεναχωρήσουν το χρηματοδότη τους; Οι Έλληνες φιλελεύθεροι πάλι, αντί να ασκούν κριτική σε κάθε παράγοντα που ενδυναμώνει τον καταστροφικό ελληνικό κρατισμό, προτιμούν να διοργανώνουν σεμινάρια με τη χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου...(για τις αιτίες της ευρωλαγνείας των Ελλήνων φιλελεύθερων , διαβάστε εδώ]

Διαφωτιστικές όμως είναι κάποιες έρευνες που έγιναν σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ. Σύμφωνα, με το think tank "Open Europe", υπολογίζεται πως η πολυνομία και οι κρατικές ρυθμίσεις στοίχισαν στη βρετανική οικονομία , από το 1998 μέχρι το 2010, το ιλιγγιώδες ποσό των 176 δισεκατομμυρίων λιρών. Από αυτό το ποσό, τα 124 δισεκατομμύρια (το 71%!) , οφείλεται στη νομοθεσία που πηγάζει από την Ε.Ε. Επίσης, όπως διαβάζω στο βιβλίο "The Great European Rip-off" των David Graig και Matthew Elliott, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει πως το συνολικό κόστος της γραφειοκρατίας και της πολυνομίας για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις φτάνει τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Αν είμαστε επιεικείς και υποθέσουμε πως μόνο η μισή νομοθετική παραγωγή των κρατών-μελών προέρχεται από την Ε.Ε. (στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο πάνω) , η τελευταία ευθύνεται κάθε χρόνο για 300 δισεκατομμύρια χαμένα κέρδη για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις . Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα νούμερα, μπορούμε να καταλάβουμε ποιό είναι το τεράστιο κόστος και για την Ελλάδα.

Όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν πολλοί, η Ε.Ε. υπήρξε το πιο βασικό στήριγμα του ελληνικού μεταπολιτευτικού κρατικίστικου μοντέλου. Τώρα όμως που αυτό το μοντέλο έχει καταρρεύσει, με τον πιο επώδυνο τρόπο για όλους μας, δεν πρέπει να υπάρχουν ιερές αγελάδες υπεράνω κριτικής. Μήπως λοιπόν, ήρθε η ώρα να ανοίξουμε επιτέλους τη συζήτηση για το αν η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έβλαψε ή ωφέλησε την ελληνική οικονομία;

[Διαβάστε επίσης "Μήπως ήρθε η ώρα για έναν ελληνικό φιλελεύθερο ευρωσκεπτικισμό;"]
Συνέχεια

Παράνομοι αφορισμοί


Του Γιώργου Σαρηγιαννίδη

Αυτός που αρνείται τη θεωρία της εξέλιξης και πιστεύει ότι η γη δημιουργήθηκε σε 6 ημέρες είναι αθεράπευτα αφελής. Αυτός που είναι διατεθειμένος να λιθοβολήσει τον αδελφό του επειδή τον παρακίνησε να λατρέψει άλλους θεούς είναι αδίστακτος δολοφόνος. Αυτός που υποστηρίζει ότι όσοι δεν ακολουθούν τον ηθικό του κώδικα αξίζουν την αιώνια τιμωρία της κόλασης είναι επικίνδυνα αφελής. Αυτός που κηρύττει ότι η χρήση προφυλακτικών είναι αμαρτία και οδηγεί, με την απειλή της Θείας τιμωρίας, εκατομμύρια πιστών στην κόλαση του AIDS είναι απάνθρωπος εγκληματίας. Αυτός που υποβάλλει την κόρη του στο ισόβιο βασανιστήριο της κλειτοριδεκτομής είναι βάρβαρος – το χειρότερο είδος βαρβάρου. (Κι όσοι ανέχονται με τη σιωπή τους αυτό το έγκλημα, είναι κι αυτοί συνένοχοι αυτής της κτηνωδίας.)Είναι άδικοι οι παραπάνω αφορισμοί; Απόλυτοι ίσως; Υπερβολικοί; Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι σύντομα θα μου απαγορεύεται να τους διατυπώνω δημόσια. Γι αυτό άλλωστε είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να τους δημοσιεύσω σήμερα, όσο ακόμη προλαβαίνω.

Το τελευταίο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης απειλεί με ποινή φυλάκισης όποιον «από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη». Ως «εχθροπάθεια» δε, ορίζεται «η καλλιέργεια όσο και η εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας».
Σκοπός του συγκεκριμένου νόμου, σύμφωνα πάντα με το νομοθέτη, είναι «η καταπολέμηση ιδιαίτερα σοβαρών μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας». Το αποτέλεσμα ωστόσο του νόμου δεν είναι φυσικά η καταπολέμηση του ρατσισμού, αλλά η επιβολή της σιωπής. Κι η σιωπή δεν βοηθά ποτέ ούτε τη δημοκρατία, ούτε την αλήθεια. Είναι ο ζωτικός χώρος ανάπτυξης του φόβου και των κάθε είδους ολοκληρωτισμών. Το νομοσχέδιο πετυχαίνει ακριβώς αυτό που προσπαθεί να αποφύγει.

Δεν υπάρχει πολιτικός λόγος που να μη δημιουργεί αισθήματα αντιπαλότητας, πολύ συχνά και μίσους. Δεν υπάρχει κριτική σε θρησκευτικά πιστεύω και πρακτικές χωρίς να υπάρξει «καλλιέργεια» αντιπαλότητας. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να το αποφεύγουμε. Είναι το φυσικό περιβάλλον της ελεύθερης έκφρασης και της ανοιχτής κοινωνίας. Ο πολιτισμός μας δεν εξελίσσεται μέσα από ομοφωνίες, αλλά μέσω αυτής ακριβώς της αντιπαλότητας που δημιουργείται από συγκρουόμενες ιδέες, πολιτικές και αξίες. Κι αν επιτρέψουμε στις κάθε είδους πλειοψηφίες, ή και οργανωμένες μειοψηφίες, να επιβάλουν τη σιωπή σε καθετί θεωρήσουν ότι τους προσβάλλει, δεν απομένει πια τίποτε να συζητήσουμε.

Έχει σκεφτεί ο νομοθέτης πόσα βιβλία, άρθρα, έργα τέχνης οδηγούνται στην παρανομία αν η συγκεκριμένη πρόταση γίνει νόμος του κράτους; Οι Σατανικοί Στίχοι του Salman Rushdie, τα Κάντος της Πίζας του Ezra Pound, τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Δανέζικη Jyllands-Posten, καθώς κι ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης πολιτικής λογοτεχνίας, μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ως έργα που προκαλέσανε «εχθροπάθεια» και σίγουρα εκθέσανε «σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη» της χώρας που πρωτοεμφανίστηκαν. Ποιός όμως μπορεί να ισχυριστεί ότι η απαγόρευσή τους και η φυλάκιση των δημιουργών τους θα βοηθούσε στην καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας; Ακόμη όμως κι αν θα βοηθούσε, είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε τον πολιτισμό μας για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της αποφυγής της όποιας αντιπαλότητας; Είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης στην κρίση του εκάστοτε προστάτη της «δημόσιας τάξης»;

Αν δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του λόγου σε όσους μας προσβάλουν, μας μισούν, μας αντιπαλεύονται, δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του λόγου σε κανέναν. Η προστασία της ελευθερίας της έκφρασης δεν αφορά φυσικά το λόγο που έχει τη σύμφωνη γνώμη της εκάστοτε πλειοψηφίας – αυτός δεν χρειάζεται προστασία. Ο λόγος που χρειάζεται την προστασία του νομοθέτη είναι αυτός που προσβάλει, που δημιουργεί αισθήματα αντιπαλότητας, που προκαλεί κάποιες φορές απέχθεια και μίσος. Κι αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που ποινικοποιεί ο νομοθέτης του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Θα πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι αν ψηφιστεί ο συγκεκριμένος νόμος, δεν θα χρειάζεται να απαγορεύουμε τη λογοκρισία. Δεν θα υπάρχει πια τίποτε να λογοκρίνουμε παρά μόνο η σιωπή, τα κυβερνητικά ανακοινωθέντα και η ηχώ των χειροκροτητών.
Συνέχεια