Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Η παρέλαση των ταραχοποιών


Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται και πολλές διαδηλώσεις, επομένως μια εθνική επέτειος, είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εκφραστούν μικρές ομάδες ταραχοποιών.

Κοντά στο “ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια, ακραία στοιχεία επιτέθηκαν σε αλλοδαπούς που πουλούσαν ελληνικές σημαίες.” Βέβαια οι ακροδεξιοί δεν ήταν μόνοι τους στο αμαύρωμα της εθνικής επετείου, στην Θεσσαλονίκη δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να εισβάλουν στο χώρο μπροστά από την εξέδρα των επισήμων.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση ήταν αυτή στο Περιστέρι όπου λίγοι “γονείς και εκπαιδευτικοί” προσπάθησαν να επιβάλλουν την αποχώρηση της υφυπουργού ‘Αννας Νταλάρα. “«Θα μείνω γιατί έχουμε δημοκρατία», απάντησε η κυρία Νταλάρα ενώ από την παρέλαση αποχώρησε, τελικά, η βουλευτής της Ν.Δ κυρία Κατερίνα Παπακώστα.” Απόδειξε η κ. Παπακώστα ότι έχει το είδος πολιτικού θάρρους που θα της επέτρεπε την αξιοποίηση της σε μια μελλοντική έκδοση της νέας διακυβέρνησης.

Καταρχήν να συγχαρούμε την κ. Νταλάρα που δεν υποχώρησε στις πιέσεις των ταραχοποιών. Τα χθεσινά συμβάντα όμως γεννούν δύο σημαντικά ερώτηματα. Ότι έγινε χθες ήταν ένα μικρό δείγμα από μια περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Όλο και περισσότερες ομάδες δείχνουν ότι δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο (βλ. κατάληψη Ακρόπολης, ΚΚΕ) και με την απίστευτη ανοχή της πλειοψηφίας, γκρεμίζουν, τον ένα μετά τον άλλο, τους κώδικες πρέπουσας κοινωνικής συμπεριφοράς.

1. Τι λένε όλα τα παραπάνω καθώς και παρόμοια φαινόμενα για την ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας να δημιουργήσουν πολίτες που σέβονται τους στοιχειώδεις κανόνες μιας δημοκρατικής πολιτείας;

2. Μιας και η κ. Νταλάρα ήταν από τους θερμούς υποστηρικτές του λαθρονόμου, τι είναι αυτό που της δίνει την σιγουριά ότι η ελληνική κοινωνία και πολιτεία θα καταφέρει να αφομοιώσει και να εκπολιτίσει τις ορδές των λαθρομεταναστών που οι πολιτικές τις προσελκύουν, όταν την ίδια στιγμή διαπιστώνουμε απτά, καθημερινά και αυξανόμενα παραδείγματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς των Ελλήνων;
Συνέχεια

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Αύριο στις 20:30, ανάψτε όλα τα φώτα !



Γι' άλλη μια χρονιά , αύριο, στις 20:30, οι νεολουδίτες της οικο-ορθοδοξίας, μας καλούν να σβήσουμε τα φώτα για μια ώρα, και να δώσουμε έτσι το δικό μας μήνυμα ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Γι'άλλη μια χρονιά , είμαστε αναγκασμένοι να υπομείνουμε αυτή την ανόητη φιέστα μαζικής υστερίας, με "πράσινο" μανδύα.

Επαγγελματίες οικολόγοι, επιστήμονες που υπερβάλλουν προκειμένου να εξασφαλίσουν κρατική χρηματοδότηση, κυβερνήσεις που ψάχνουν για μια νέα κρίση ώστε να επεκτείνουν την εξουσία τους, τα ορφανά της Αριστεράς, που μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού βρήκαν επιτέλους λόγο ύπαρξης, επιχειρήσεις που μέσω της αυστηρής περιβαλλοντικής νομοθεσίας, θέλουν να εξουδετερώσουν τους ανταγωνιστές τους, ΜΜΕ που χρειάζονται τρομακτικές ειδήσεις για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού, trendy celebrities με πολιτική σκέψη αμοιβάδας, που επιζητούν απεγνωσμένα τη δημοσιότητα! Όλοι αυτοί αποτελούν το ετερόκλητο ιερατείο της οικο-ορθοδοξίας. Και προπαγανδίζουν με κάθε μέσο πως υπάρχει μια και μοναδική άποψη για το ζήτημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη! Κάθε θεωρία , κάθε στοιχείο που αμφισβητεί την επικρατούσα οικο-υστερία δεν περνάει ποτέ στο ευρύ κοινό.

Στην πραγματικότητα, καθέ άλλο παρά υπάρχει επιστημονικό consensus . Χιλιάδες επιστήμονες αμφισβητούν την ικανότητα μας να προβλέψουμε κάτι τόσο ρευστό, όσο η μελλοντική εξέλιξη του κλίματος. Οι κλιματολογικές συνθήκες του πλανήτη δεν είναι κάτι το αμετάβλητο,υποστηρίζουν. Η περίοδος από το 800 μ.Χ. ως το 1300 μ.Χ, όταν ακόμη και τα εδάφη της Γροιλανδίας καλλιεργούνταν, ήταν πολύ πιο θερμή από τη σημερινή, ενώ η περίοδος από το 1300 μέχρι το 1850, όταν ο Τάμεσης πάγωνε, χαρακτηρίστηκε ως η "η μικρή εποχή των παγετώνων". Το κλίμα αλλάζει συνεχώς, κυρίως από φυσικούς λόγους, και όχι τόσο λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης. Ο άνθρωπος μαθαίνει κάθε φορά να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Άλλοι επιστήμονες πιστεύουν πως τα επίπεδα του διοξείδιου του άνθρακα δε σχετίζονται με την υπερθέρμανση του πλανήτη, ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως μια μελλοντική άνοδος της θερμοκρασίας θα είχε περισσότερες θετικές παρά αρνητικές επιπτώσεις.

Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε πως όλα τα χειρότερα σενάρια ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τί μας κάνει να πιστεύουμε πως συμφωνίες τύπου Κιότο, που θα αυξήσουν τον κρατικό έλεγχο στην οικονομία, είναι η λύση; To κόστος εφαρμογής του Πρωτοκόλλου παγκοσμίως μέχρι το 2100 φτάνει στο ιλιγγιώδες ποσό των 247 τρις δολαρίων , στερώντας κεφάλαια που θα μπορούσαν να στραφούν σε πολύ πιο επείγουσες ανάγκες και να βελτιώσουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων που σήμερα ζουν στην πιο απόλυτη φτώχεια. Το τεράστιο κόστος θα οδηγήσει σε περαιτέρω επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης και τελικά θα εμποδίσει την ανάπτυξη νέων ,πιο φιλικών στο περιβάλλον, τεχνολογιών. Και όλα αυτά για να μειωθεί η παγκόσμια θερμοκρασία μόλις κατά 0,07 βαθμούς Κελσίου μέσα σε 50 χρόνια , όπως υπόσχεται το Πρωτόκολλο του Κιότο. Και αναρωτιέμαι : Γιατί σχεδόν όλοι οι "ανησυχούντες" προτείνουν ως μόνη λύση την κρατική παρέμβαση; Γιατί απορρίπτουν ασυζητητί τις λύσεις που προσφέρει η ελεύθερη αγορά; Μήπως αυτό που τους ενδιαφέρει τελικά είναι η προώθηση της πολιτικής τους ατζέντας και όχι η σωτηρία του περιβάλλοντος; Μήπως μετά την αποτυχία όλων των σοσιαλιστικών και κρατικίστικων πειραμάτων, το περιβάλλον παρέχει την τελευταία ελπίδα για τους κρατιστές κάθε πολιτικής απόχρωσης;

Όλα αυτά τα καταστροφολογικά σενάρια θα έπρεπε να έχουν απαξιωθεί τελείως , ύστερα από την αποτυχία παρόμοιων προβλέψεων τα τελευταία χρόνια. Ποιός άραγε θυμάται σήμερα πως τη δεκαετία του '70, ειδικοί επιστήμονες μας έλεγαν πως σε λίγα χρόνια, τα αποθέματα των ενεργειακών πηγών θα εξαντλούνταν; Και φυσικά , προτιμούν να ξεχάσουμε πως την ίδια περίοδο , σοβαροί κλιματολόγοι πρoέβλεπαν ,όλο ανησυχία, πως μπαίνουμε σε μια νέα εποχή... παγετώνων! Aλλά τα σενάρια "Αποκάλυψης" , από τις προφητείες του Νοστράδαμου μέχρι τα μπλοκμπαστερς του Χόλυγουντ, πάντα θα έχουν απήχηση στο κοινό, αφού αγγίζουν βαθιά κρυμμένους ανθρώπινους φόβους .

Έτσι λοιπον, η αυριανή πρωτοβουλία συγκινεί κάθε..."ευαίσθητη" καρδιά. Βλέπετε, τα Μ.Μ.Ε. μας έχουν πείσει πως είναι πολύ της μόδας να έχεις περιβαλλοντικές ανησυχίες! O τρόπος της διαμαρτυρίας όμως δεν είναι τυχαίος .Σβήστε τα φώτα, μας λένε . Όταν το φως συμβολίζει την πρόοδο, τον πολιτισμό, την τεχνολογία, δηλαδή το μοναδικό μέσο που μπορεί να παρέχει οικολογικές λύσεις για το μέλλον. Οι νεολουδίτες της οικο-ορθοδοξίας δε μας προτείνουν τίποτε άλλο παρά μια επιστροφή στα σκοτάδια του Μεσαίωνα. Γι αυτό λοιπόν, αύριο στις 20: 30 , αφήνουμε όλα τα φώτα ανοιχτά . Σαν μια αντίδραση της λογικής απέναντι στην οικο-υστερία! Σαν μια αντίδραση των παραδόσεων του Διαφωτισμού απέναντι στον πιο ακραίο συντηρητισμό με οικολογικό μανδύα ! Γιατί το φως θα νικήσει το σκοτάδι!
Συνέχεια

1821: η αναγκαιότητα της διαρκούς επανάστασης


Πριν από 190 χρονιά ξεκίνησε η μακρά πορεία του ελληνισμού για την εδραίωση μιας πολιτισμένης, δηλαδή δυτικής, κοινωνίας ελεύθερων πολιτών. Συχνά ξεχνάμε ότι δεν έχουμε απαγκιστρωθεί εντελώς από τα βαρίδια του ανατολίτικου δεσποτισμού. Η υπάρχουσα κρίση είναι η ευκαιρία για να συνεχίσουμε την επανάσταση που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Παρασυρόμενοι από το μύθο του ευγενούς άγριου του Ρουσώ, γενικεύουμε και στο επίπεδο κοινωνιών, έχοντας την τάση να βλέπουμε διαφορετικές κοινωνίες, μη δυτικές, ως την ενσάρκωση ενός γνήσιου, απλού, δίκαιου και φυσικού τρόπου ζωής.

Είναι μια άποψη που ευδοκιμεί όσο η απόσταση μας από τέτοιες κοινωνίες είναι μακρά, η σχέση μας επιδερμική, συνήθως τουριστική, και μας επιτρέπει να αναπτύξουμε μια μυθολογία για τον “απάνθρωπο, ψεύτικο, τεχνητό και αποξενωμένο τρόπο ζωής στο δυτικό κόσμο”. Φυσικές καταστροφές όπως αυτές που συνέβησαν στην Ιαπωνία και στην Αϊτή μας δείχνουν ξεκάθαρα για το πως πολιτισμένες (Ιαπωνία) και μη (Αϊτή) χώρες αντιδρούν σε μια κρίση και πόσο ανθρωπισμό και αυταπάρνηση μπορούμε να διακρίνουμε στην μια περίπτωση και την άλλη.

Στην Ελλάδα, ειδικά κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, αναπτύξαμε την θεωρία του κουτόφραγκου, όπου οι πεφωτισμένοι Έλληνες είχαμε βρει την μαγική συνταγή που θα μπορούσε η Ελλάδα να ευημερήσει, χωρίς τον σεβασμό των νόμων, χωρίς σκληρή δουλεία, πειθαρχία ή ατομική ευθύνη, με μπόλικα προνόμια και την δημιουργία πολλαπλών σχέσεων αμοιβαίας κατάχρησης.

Διατηρήθηκε ο μύθος της εξωτικής και ιδιαίτερης Ελλάδας που τα κατάφερνε χωρίς κόπο και ιδρώτα, όσο οι “κουτόφραγκοι” ήταν διατεθειμένοι να μας δανείζουν και να μας επιδοτούν. Το 1981 το χρέος ανά Έλληνα ήταν 220 ευρώ, το 2011 θα τραβάει αναφορικά προς και πολύ πέρα από τα 30.000 ευρώ ανά Έλληνα. Ο μεσογειακός παράδεισος ή κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο όπως συνήθως μας το έλεγαν, μπορούσε να υπάρξει μόνο στο βαθμό που υπήρχαν άλλες κοινωνίες που λειτουργώντας με εντελώς διαφορετικά ήθη (βλ. δυτικά), δημιουργούσαν αρκετό πλούτο για να χρηματοδοτηθεί πλουσιοπάροχα ο νεοελληνικός μύθος.

Το 2005, πολύ πριν γίνει γενικά αντιληπτό το μέγεθος της υπάρχουσας κρίσης, και όταν ακόμα ζούσαμε με τις δάφνες των Ολυμπιακών αγώνων, είχα γράψει ότι ο κρατισμός δεν έκανε την Ελλάδα μόνο οικονομικά πτωχότερη αλλά και ηθικά. Μια μεγεθυμένη τραγωδία των κοινών αγαθών, όπου το ιδιωτικό και το δημόσιο συναλλάσσονταν υπό τους πιο δυσμενείς όρους.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τις ηθικά αποκρουστικές εικόνες που κατ 'επανάληψη παρατηρούμε στο δημόσιο λόγο και χώρο; Από το βήμα της Βουλής, στα καμμένα και πολλάκις καταπατημένα δάση βλέπουμε μια κοινωνία που έχει ξεπέσει πάρα πολύ και πολύ συχνά.

Ο σημερινός μας δυνάστης δεν είναι ένας ξένος κατακτητής, αλλά ο δικός μας κακός εαυτός, που έχει γαλουχηθεί και θεσμοθετηθεί σε μια πολιτεία νέο-ανατολίτικου δεσποτισμού, όπου αντικαταστήσαμε την κοινωνία των πολιτών με τις μάζες των εξαρτημένων επαιτών του κράτους νταντά.

Ότι άρχισε το 1821 δεν ήταν ένα στιγμιαίο ή ολιγόχρονο γεγονός. Η προσπάθεια για την δημιουργία μιας πιο ανθρώπινης και δίκαιης κοινωνίας έχει ακόμα αρκετό δρόμο.
Η αναγκαιότητα μιας νέας πολιτείας, σύγχρονης και δυτικής, επιβάλλει να μετατρέψουμε την επανάσταση του 21 σε μια επανάσταση διαρκείας.
Συνέχεια

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

"Λεφτά Υπάρχουν" - Libya Special Edition


[Του Ηλία Μακρή από την "Καθημερινή"]

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους Έλληνες φιλελεύθερους που , χάρη στην επέμβαση στη Λιβυή, ανακάλυψαν όψιμα την ακαταμάχητη γοητεία του παπανδρεϊκού "Λεφτά Υπάρχουν". Τελικά, στην Ελλάδα, ο καθένας έχει το κρατικό πρόγραμμα που του ταιριάζει και που φυσικά το υπερασπίζεται με πάθος. Οι επιχειρηματίες έχουν το ΕΣΠΑ, οι αγρότες τις επιδοτήσεις της ΚΑΠ, οι ηθοποιοί τις επιχορηγήσεις του Υπουργείου Πολιτισμού και οι φιλελεύθεροι τους..."ανθρωπιστικούς" πολέμους.
Συνέχεια

50 δις για την συντήρηση του μεταπολιτευτικού κράτους


Όσο σίγουροι είμαστε για την αναγκαιότητα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, τόσο βέβαιοι επίσης πρέπει να είμαστε για το που προτίθεται η κυβέρνηση Παπανδρέου να διαθέσει τα όποια έσοδα μπορέσει να εισπράξει: στην διατήρηση του σπάταλου, μεγάλου και πελατειακού κράτους της μεταπολίτευσης.

Κάποτε ίσως να είχαμε την ελπίδα - εντελώς αδικαιολόγητα - ότι ο κ. Παπανδρέου θα προσπαθούσε να αναμορφώσει το κράτος και το πολιτικό σύστημα, έστω και αν το κόμμα του είναι αυτό που έβαλε τις βάσεις του. Θα ήταν, ελπίζαμε, μία πάλη ενός νέου ΠΑΣΟΚ που θα είχε αντικρίσει την πραγματικότητα εναντίον του παλαιού ΠΑΣΟΚ που αρνείται να κατανοήσει τις αιτίες της υπάρχουσας κρίσης.

Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου κάνει ότι είναι δυνατόν για να διατηρήσει το τερατούργημα που δημιούργησε την τελευταία τριακονταετία. Έτσι μαθαίνουμε ότι σε περίοδο βαθιάς κρίσης, που οι περισσότεροι θα έπρεπε να έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασης, η κυβέρνηση κατάφερε να έχει τις “δαπάνες του τακτικού προϋπολογισµού αυξηµένες κατά 284 εκατ. ευρώ σε σχέση µε τον στόχο.”

Αυτό έχει “επιτευχθεί” μετά από την απόφαση της κυβέρνησης να περιορίσει τον δημόσιο τομέα όσον το δυνατόν λιγότερο και να μειώσει τα ελλείμματα κυρίως μέσο φόρο-επιδρομών σε ένα αδύναμο και ταχέως συρρικνούμενο ιδιωτικό τομέα. Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η πολιτική απέτυχε εντελώς. Στο ίδιο ρεπορτάζ των Νέων μαθαίνουμε ότι “τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισµού είναι χαµηλότερα κατά 860 εκατ. ευρώ σε σχέση µε τον στόχο για το δίµηνο.”
Μέχρι το τέλος του χρόνου ο προϋπολογισμός, με τους σημερινούς ρυθμούς, θα έχει πέσει έξω 3.6 δις ευρώ - και αυτό ίσως να είναι το αισιόδοξο σενάριο.

Θα έλπιζε κάποιος ότι μετά από την πλήρη αποτυχία της πολιτικής των φόρο-επιδρομών, η κυβέρνηση θα άλλαζε πολιτική και θα επικεντρωνόταν στην δραστική μείωση του κράτους. Αλλά όπως πάλι μαθαίνουμε στο ίδιο ρεπορτάζ, μέτρα όπως το ενιαίο μισθολόγιο που θα μπορούσε “εξασφαλίσει σηµαντική εξοικονόµηση δαπανών” “προσκρούει στις αντιδράσεις της Α∆Ε∆Υ.”
Γνωρίζουμε ότι η ΑΔΕΔΥ είναι το κράτος και το κόμμα, επομένως η κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συνειδησιακό κόλλημα.

Έτσι η κυβέρνηση στρέφεται πλέον στα 50 δις που υπολογίζει ότι μπορεί να εισπράξει από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Ας υποθέσουμε ότι θα μπορέσει να εισπράξει ένα τέτοιο ποσό, θα είναι δίκαιο να διατεθεί για την συντήρηση του μεταπολιτευτικού κράτους; Είναι δίκαιο εάν την ίδια στιγμή που συνεχίζουμε να συσσωρεύουμε τεράστια χρέη, να καταστρέφουμε τις όποιες πηγές θα είχαν μελλοντικές γενιές για να ανορθώσουν την χώρα που η μεταπολίτευση διέλυσε; Η απάντηση της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι ένα ξεκάθαρο ναι. Τι είναι το μέλλον της Ελλάδας μπροστά στις αντιδράσεις της ΑΔΕΔΥ;

Δείτε σχετικό βίντεο με τον Στέφανο Μάνο.

Συνέχεια

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ κόντρα στα φεμινιστικά στερεότυπα


"H Ελίζαμπεθ Τέιλορ έχει μια προφεμινιστική θηλυκότητα. Από εκεί πηγάζει το συνεχιζόμενο μεγαλείο της και η επικαιρότητά της. Ασκεί μια σεξουαλική κυριαρχία που ο φεμινισμός δεν μπορεί να εξηγήσει και γι αυτό προσπάθησε να καταστρέψει. Διαμέσου σταρ όπως η Τέιλορ, καταλαβαίνουμε την αναστάτωση που δημιουργούσαν θρυλικές γυναίκες όπως η Δαλιδά, η Σαλώμη και η Ελένη της Τροίας. Ο φεμινισμός προσπάθησε να απορρίψει την femme fatale σαν μια μισογυνική συκοφαντία, σαν ένα σκουριασμένο κλισέ. Αλλά η femme fatale εκφράζει τον πανάρχαιο και αιώνιο έλεγχο που ασκεί η γυναίκα στο σεξουαλικό πεδίο. Το φάντασμα της femme fatale στοιχειώνει όλες τις αντρικές σχέσεις με τις γυναίκες ...

Τόσο στη "Λυσσασμένη Γάτα" όσο και στο "Butterfield 8", η Τέιλορ εμφανίζεται με ένα στενό λευκό μεταξωτό κομπινεζόν που μοιάζει σαν να ράφτηκε πάνω στο σώμα της. Τί πανέμορφο αντικείμενο που είναι! Τώρα, οι φεμινίστριες απεχθάνονται το ρόλο της γυναίκας σαν σεξουαλικό αντικείμενο, αλλά αφήστε τες να παραληρούν. Για μένα, η σεξουαλική αντικειμενοποίηση είναι ένα υπέρτατο ανθρώπινο ταλέντο που δε διαφέρει από την καλλιτεχνική παρόρμηση. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ , τόσο αισθησιακή μέσα στο κομψό της μεσοφόρι, στέκεται σαν ένα άγαλμα θεάς φτιαγμένο από ελεφαντόδοντο, τόσο θριαμβευτικά μόνη ... Στο "Butterfield 8"... εμφανίστηκε σε μια πολύ καθοριστική στιγμή της εφηβικής μου ηλικίας και με εντυπωσίασε για πάντα με την περσόνα της πόρνης που υποδύθηκε, και που ακόμη λατρεύω. Η πόρνη δεν είναι, όπως οι φεμινίστριες ισχυρίζονται, το θύμα των αντρών αλλά περισσότερο ο κατακτητής τους, μια γυναίκα έξω από το νόμο που ελέγχει τη σεξουαλική δίοδο μεταξύ της φύσης και του πολιτισμού."

[Από το άρθρο της Camille Paglia , "Elizabeth Taylor: Hollywood's Pagan Queen" που δημοσιεύτηκε στην αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού "Penthouse" το Μάρτιο του 1992]
Συνέχεια

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Για να μην πούμε το νερό νεράκι


"Παγκόσμια Ημέρα του Νερού" η χθεσινή και η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, βρήκε την ευκαιρία να μας...μαλώσει επειδή το ξοδεύουμε απερίσκεπτα . Η Πασιονάρια του νέου οικολογικού ΠΑΣΟΚ μας κούνησε το δάχτυλο απειλητικά και μας προειδοποίησε πως "είναι ανάγκη να υπάρχει διαχείριση της ζήτησης" του νερού . Και φυσικά, δεν παρέλειψε να δώσει και μια διεθνή διάσταση στην ομιλία της , διανθίζοντας τη με διάφορες κορώνες εναντίον του καταναλωτισμού και του καπιταλισμού, που άλλωστε είναι τόσο της μόδας στους νεολουδίτικους κύκλους της πουριτανικής οικολογίας. Σύμφωνα με την υπουργό, σήμερα ο πλανήτης βιώνει μια παγκόσμια κρίση στη διαχείριση των υδάτινων πόρων που είναι συνέπεια μιας «αναπτυξιακής λογικής που δεν αναγνωρίζει το απλό γεγονός ότι το νερό... είναι ένας περιορισμένος πόρος». Η λύση για την πράσινη "Τίνα" (ίσως για να μας υπενθυμίζει τις ομοιότητες του νέου ΠΑΣΟΚ με το παλιό) είναι -τί άλλο;- η παραμονή της ΕΥΔΑΠ υπό κρατικό έλεγχο και η πιστή εφαρμογή των γραφειοκρατικών, κρατικίστικων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δε θα διαφωνήσω με την υπουργό πως υπάρχει πράγματι κρίση στη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Πολύ φοβάμαι όμως πως οι αιτίες αλλά και η λύση του προβλήματος, δε βρίσκονται εκεί που τις ψάχνει η Τίνα Μπιρμπίλη.

Αν υπάρχει ένας τομέας παγκοσμίως, όπου ο σοσιαλισμός κυριαρχεί ακόμη, αυτός είναι σίγουρα η διάθεση του νερού. Μόνο που δυστυχώς η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις υψηλές προσδοκίες των θιασωτών του κρατικού μονοπωλίου και τελικά τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, που υποτίθεται πως θέλουν να προστατεύσουν, είναι αυτά που πλήττονται περισσότερο. Παγκοσμίως πάνω από το 97% των συστημάτων παροχής ύδρευσης ελέγχονται από το κράτος . Και όμως, παρόλα αυτά,(ή ίσως εξαιτίας αυτού), στις αναπτυσσόμενες χώρες, πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές, πόσιμο νερό, ενώ δωδεκα εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε χρόνο. Μάλιστα, υπολογίζεται πως περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από την έλλειψη νερού παρά από τις ένοπλες συγκρούσεις. Την ίδια στιγμή, πάνω από τις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης , επικρεμάται η συνεχής απειλή της λειψυδρίας . Τις ελλείψεις όμως αυτές δεν τις δημιουργεί το γεγονός πως το νερό είναι περιορισμένος πόρος, όπως πιστεύει η "πράσινη" Τίνα. Τις δημιουργεί η κρατική πολιτική.

Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, όταν μειώνονται τα αποθέματα ενός προϊόντος είναι λογικό πως θα αυξηθεί η τιμή του, ώστε να αποθαρρυνθεί η κατανάλωση. Όμως, στην περίπτωση μας, το κράτος δεν έχει αυτή τη δυνατότητα αφού κρατάει τις τιμές σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα για "κοινωνικούς" λόγους. Έτσι όμως η κατανάλωση αυξάνεται και τα αποθέματα μειώνονται ακόμη περισσότερο .Επιπλέον αυτή η τιμολογιακή πολιτική οδηγεί στο να μην υπάρχουν τα κεφάλαια για τα απαραίτητα έργα που θα μπορούσαν να αυξήσουν τα αποθέματα νερού . Εν τέλει, οι καλές προθέσεις του κράτους για φτηνό νερό ακυρώνονται αφού οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιβάλλουν κρατικούς περιορισμούς της χρήσης νερού. Έτσι , πολλές φορές, το κράτος είναι αυτό που αποφασίζει αντί για μας πότε θα πλύνουμε το αυτοκίνητο μας, πότε θα ποτίσουμε τον κήπο μας ή πότε θα απολαύσουμε ένα ζεστό μπάνιο! Η αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού οδηγεί σε μια παράλογη κατάσταση : Oι κρατικές εταιρίες ύδρευσης , επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζήτηση, είναι οι μοναδικές εταιρίες παγκοσμίως που μας παρακαλούν (και κάποιες φορές μας επιβάλλουν) να μην καταναλώσουμε το προϊον τους! Φανταστείτε μια εταιρία σαν την MacDonald's να κάνει διαφημιστική καμπάνια για να σας πείσει πως... δεν πρέπει να καταναλώσετε άλλα Big Mac!

Άραγε σε αυτό το σοβιετικό καθεστώς μιζέριας και αναποτελεσματικότητας , η ιδιωτικοποίηση είναι η λύση ; Ας μην ξεχνάμε πως πουθενά στον κόσμο δεν έχουμε πραγματική ιδιωτικοποίηση και απελευθέρωση της αγοράς του νερού . Ακόμη και στη Μ.Βρετανία της Θάτσερ, το κράτος παραχώρησε στις ιδιωτικοποιημένες εταιρίες το μονοπώλιο για 25 χρόνια, τους χάρισε χρέη αξίας 8 δις ευρώ και τις επιδότησε με 2,6 δις ευρώ , εις βάρος του φορολογουμενου και του καταναλωτή. Ακόμη όμως ,και σε αυτές τις περιπτώσεις κορπορατισμού , παρά τα προβλήματα διαφθοράς και υψηλών τιμολογίων, η είσοδος στην αγορά εταιριών με την απαραίτητη τεχνογνωσία και με κίνητρο το κέρδος φάνηκε να έχει κάποια αποτελέσματα. Στο Μπουένος Αίρες , 3.000.000 περισσότερα νοικοκυριά συνδέθηκαν με το σύστημα ύδρευσης και από αυτά το 85% βρίσκεται στα πιο φτωχά προάστια της πόλης . Στη Γουινέα πριν την ιδιωτικοποίηση μόνο το 20% των κατοικων αστικών κέντρων είχε πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Το 2001 το ποσοστό έφτασε το 70%. Η τιμή ανέβηκε βέβαια από τα 15 σεντς ανά κυβικό μέτρο, στο 1 δολλάριο, αλλά ο Σουηδός αναλυτής Fredrik Segergeldt θέτει το εξής ηθικό δίλημμα : Αξίζει τον κόπο να ανέβει η τιμή για το 20% του πληθυσμού, που μέχρι τότε απολάμβανε το πόσιμο νερό, ώστε να έχει πρόσβαση το 70%;

Εξετάζοντας αυτά τα επιτεύγματα , ίσως παίρνουμε μια πρώτη γεύση για τα οφέλη που θα προκύψουν από μια μελλοντική πραγματική απελευθέρωση της αγοράς . Απελευθέρωση που θα βάλει περισσότερους ανταγωνιστές στο παιχνίδι, θα απομακρύνει τον κίνδυνο αντικατάστασης ενός κρατικού με ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, θα ισορροπήσει (και ίσως θα μειώσει) μακροπρόθεσμα τις τιμές και θα προσελκύσει περισσότερα κεφάλαια ώστε να γίνουν τα απαραίτητα έργα (γεωτρήσεις, μεταφορά νερού από μακρινές αποστάσεις κτλ) . Μόνο έτσι ,στις αναπτυσσόμενες χώρες όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος της λειψυδρίας.

Ίσως τελικά, ότι δεν κατάφεραν τόσες δεκαετίες τα "κοινωνικά ευαίσθητα" κρατικά μονοπώλια να το καταφέρει ο φαινομενικά "σκληρόκαρδος" καπιταλισμός και μετατρέποντας το νερό σε ένα ακόμη εμπόρευμα, να βοηθήσει πολύ πιο αποτελεσματικά τους φτωχούς αυτού του κόσμου.

[Πηγές : εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Προτείνετε τον χειρότερο του μήνα

Το ΜπλεΜήλο ζητάει την γνώμη των αναγνωστών για τον χειρότερο Έλληνα του μήνα. Οι υποψήφιοι δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα πολιτικοί, αλλά Έλληνες των οποίων συγκεκριμένες πράξεις ή δηλώσεις τους τον τελευταίο μήνα επιβεβαιώνουν τα κακώς κείμενα της χώρας.
Μπορείτε να μας στείλετε τις προτάσεις σας μαζί με τους λόγους για την επιλογή σας στο email: blemiloeditors@gmail.com
Συνέχεια

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Δέκα τρόποι για να εξαγριώσεις έναν "προοδευτικό"!


1. Παράθεσε τα λόγια του G.Gordon Liddy: "Ένας προοδευτικός είναι κάποιος που νιώθει πως οφείλει πολλά στο συνάνθρωπό του. Αυτό το χρέος όμως θέλει να το ξεπληρώσει με τα δικά σου χρήματα."

2. Εξήγησε γιατί οι φιλελεύθεροι βρίσκονται στην πρωτοπορία της ανθρώπινης εξέλιξης. Για παράδειγμα, η φωτιά θα μπορούσε να έχει ανακαλυφθεί μόνο από ένα φιλελεύθερο, που δεν νοιαζόταν για την νομοθεσία υγιεινής ή τους κανονισμούς ασφαλείας. Έαν επικρατούσε ο "Προοδευτικός Άνθρωπος", η φωτιά θα είχε απαγορευτει σαν ένα επικίνδυνο υλικό, θα ζούσαμε ακόμα στα δέντρα, θα ρευόμασταν με ικανοποίηση ενώ θα μασούσαμε φυσικά, υγιεινά και ωμά λαχανικά και θα μας κυβερνούσε μια φασιαρόζικη, κουτσομπολίστικη μητριαρχία τύπου Όπρα και Μπάρμπρα Στρεϊζαντ!

3. Τραγούδησε τους στίχους "I've got the brains, you've got the looks- lets make lots of money" από το τραγούδι των Pet Shop Boys "Opportunities (Let's Make Lots of Money)". Μετά ρώτησε γιατί οι "προοδευτικοί" δεν μπορούν να καταλάβουν βασικές οικονομικές αρχές όπως τον καταμερισμό της εργασίας , τη θεωρία του Ρικάρντο περί συγκριτικού πλεονεκτήματος και τον ύμνο του Άνταμ Σμιθ στο ελεύθερο εμπόριο στο έργο του "Ο Πλούτος των Εθνών". Αρχές τόσο απλές που ακόμη και ένα χαζό χορευτικό χιτ της δεκαετίας του '80 μπορεί να τα συνοψίσει σε ένα στίχο!

4. Παράθεσε τα λόγια του Auberon Waugh : "Η έντονη επιθυμία να θεσπίζεις καινούργιους νόμους, πρέπει να θεωρείται αρρώστια, όχι πολύ διαφορετική από την παρόρμηση να δαγκώνεις γριούλες. Όποιον υποψιαζόμαστε πως πάσχει από αυτή την αρρώστια , θα πρέπει είτε να τον θεραπεύουμε με τα κατάλληλα χάπια είτε, αν είναι τόσο αργά γι αυτό, να τον εκλέγουμε στο Κοινοβούλιο, όπου θα πληρώνεται με ένα τεράστιο μισθό για να μην κάνει τίποτε."

5. Εαν δείς έναν "προοδευτικό" να φοράει ένα t-shirt με τον Τσε Γκεβάρα πες του : "Kι εγώ όταν ήμουν παιδί, γούσταρα πολύ να φοράω ένα t-shirt με τον Τσαρλς Μάνσον-μέχρι που η μαμά μου και ο μπαμπάς μου μού εξήγησαν ακριβώς τί αρρωστημένα πράγματα είχε κάνει. Να υποθέσω πως δεν έχεις πληροφορηθεί πως ο δικός σου ψυχοπαθής δολοφόνος ,ο Τσε, σκότωσε πολύ περισσότερους ανθρώπους από τον δίκο μου!"

6. Όταν βρεθείς με έναν φανατικό των δικαιωμάτων των ζώων πες του : "Εϊ, εννοείς πως είσαι σαν τον Χέρμαν Γκέρινγκ ; Ξέρεις πως το 1933 είπε πως όποιος βρεθεί ένοχος κακομεταχείρισης ζώου θα σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ; Νοιάζονταν πραγματικά για τα ζώα αυτοί οι Ναζί!"

7. Καθε φορά που ένας "προοδευτικός" κατηγορεί τη λευκή φυλή ως υπεύθυνη για το θεσμό της δουλείας, παράθεσε αυτά τα λόγια του σπουδαίου μαύρου οικονομολόγου Thomas Sowell : " Ο θεσμός της δουλείας υπήρχε στον κόσμο για χιλιάδες χρόνια. Οι λευκοί έκαναν δούλους άλλους λευκούς στην Ευρώπη για αιώνες προτού ο πρώτος μαύρος πατήσει το Δυτικό ημισφαίριο. Οι Ασιάτες έκαναν σκλάβους τους Ευρωπαίους, οι Ασιάτες άλλους Ασιάτες, οι Αφρικανοί άλλους Αφρικανούς. Και πράγματι, ακόμη και σήμερα στη Βόρεια Αφρική, οι μαύροι εξακολουθούν να έχουν σαν σκλάβους άλλους μαύρους."

8. Πες σε έναν "προοδευτικό" : "Μα τί τελός πάντων είναι τόσο μισητό και λάθος με το λευκό Ιουδαιοχριστιανικό πολιτισμό που δημιούργησε την Καπέλα Σιξτίνα, τα έργα του Σαίξπηρ, τη θεωρία της σχετικότητας, τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, το αυτοκίνητο, τις Παραλλαγές Goldberg και το Αμερικάνικο Σύνταγμα ; Μήπως ήρθε η ώρα όλοι εσείς οι "προοδευτικοί" που μισείτε τον εαυτό σας , που πιστεύετε πως πρέπει να νιώθουμε ένοχοι για τα κατορθώματά μας, και να τιμούμε το "διαφορετικό", είτε να το βουλώσετε είτε να πάτε σε ένα από εκεινά τα μέρη τη ζωτικότητα των οποίων τόσο θαυμάζετε; Ας πούμε στο Κογκό ή στη Σομαλία ή στο Τουρκμενιστάν!"

9. Παράθεσε τα λόγια του P.J. O'Rourke: "Τα καλά νέα είναι πως ,σύμφωνα με την κυβέρνηση Ομπάμα, οι πλούσιοι θα πληρώσουν. Τα κακά νέα είναι ,πως σύμφωνα με την κυβέρνηση Ομπάμα, είσαι πλούσιος!" (Αυτό φυσικά ισχύει για κάθε "προοδευτική" κεντροαριστερή κυβέρνηση)

10. Η ιδέα πως έχουμε φτάσει στην κορύφωση της παραγωγής του πετρελαίου και σύντομα αυτό θα τελειώσει δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια S&M φαντασίωση που επινοήθηκε από τους "προοδευτικούς" για να δικαιολογήσουν το φετίχ τους με την υψηλή φορολογία, το μεγαλύτερο κυβερνητικό έλεγχο, τις περισσότερες κρατικές ρυθμίσεις και τη μετάβαση σε ακριβές πηγές ενέργειας , όπως η ηλιακή και η αιολική, που πολύ απλά δε λειτουργούν! Παράθεσε τα λόγια του Dennis Miller : "Ηρεμήστε ! Θα αντικαταστήσουμε το πετρέλαιο όταν χρειαστεί να το κάνουμε.H ανθρώπινη επινοητικότητα θα δουλέψει γι άλλη μια φορά και νέες μεγάλες περιουσίες θα δημιουργηθούν. Έτσι συμβαίνει πάντα στην ιστορία. Όμως, πρώτα πρέπει να τελειώσει το πετρέλαιο. Γι αυτό κι εγώ οδηγώ ένα SUV- ώστε να μας τελείωσει νωρίτερα! Μάλιστα, θεωρώ πως βρίσκομαι στην εμπροσθοφυλακή του περιβαλλοντικού κινήματος και πιστεύω πως όσοι επιμένουν να οδηγούν υβριδικά αυτοκίνητα απλά παρατείνουν το δίλημμα μας και πιστεύω πως κάτι τέτοιο είναι απλά πολύ εγωϊστικό..."

[Από το καινούργιο βιβλίο του James Delingpole, "365 Ways To Drive a Liberal Crazy"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Η, κατά Μανδραβέλη, "καλή" λογοκρισία


Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι ένας από τους δημοσιογράφους που, με αφορμή τον νόμο Καστανίδη, υπερασπίστηκε με θάρρος την ελευθερία του λόγου. Δυστυχώς, όμως, στο χθεσινό του άρθρο στην "Καθημερινή" , μαθαίνουμε πως υπάρχει και μια άλλη, "καλή" λογοκρισία , την οποία ο Πάσχος Μανδραβέλης δεν έχει κανένα πρόβλημα να επικροτήσει. Και αυτή είναι η λογοκρισία του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) στα τηλεοπτικά κανάλια και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Στο άρθρο του , ο δημοσιογράφος τάχθηκε υπέρ του δικαιώματος του ΕΣΡ να αποσύρει την περίφημη, πια, διαφήμιση με τις μπάμιες , μια διαφήμιση που θεωρήθηκε σεξιστική από πολλές φεμινίστριες αλλά και την γενική γραμματέα Ισότητας των Φύλων , Μαρία Στρατηγάκη (ναι, η εν λόγω κυρία πληρώνεται από μας). Για τον Πάσχο Μανδραβέλη, η απόσυρση της διαφήμισης δεν αποτελεί προσβολή του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου, αλλά είναι άσκηση του δικαιώματος στην ιδιοκτησία. Βασιζόμενος στο άρθρο 15 του Συντάγματος που αναφέρει πως "Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους...", ο Μανδραβέλης γράφει πως "Οι ραδιοσυχνότητες ως σπάνιος πόρος αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία. Παραχωρείται σε ιδιώτες με ένα συμφωνητικό...Τα ραδιοκύματα δεν είναι χωράφι των διαφημιστών ή των καναλαρχών για να εναποθέτουν εκεί ό,τι θέλουν. Αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία και η κοινωνία ορίζει (μέσα από τον διάλογο ή έστω και διαμάχες) τί θα μεταδίδεται." .

Καταρχάς, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, η έννοια "κοινωνική ιδιοκτησία", που χρησιμοποιεί ο Πάσχος Μανδραβέλης στο άρθρο του , μπορεί να θυμίζει τα ωραία επαναστατικά χρόνια του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '70, αλλά κάτι τέτοιο μάλλον ανήκει στη σφαίρα των φαντασιώσεων του αλησμόνητου "τρίτου δρόμου προς το σοσιαλισμό". Όταν ο Μανδραβέλης γράφει πως οι συχνότητες "αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία και η κοινωνία ορίζει τι θα μεταδίδεται", στον πραγματικό κόσμο αυτό σημαίνει πως πολύ απλά "αποτελούν κρατική ιδιοκτησία και το κράτος ορίζει τί θα μεταδίδεται".

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα διαφωνούσε με την άποψη πως το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου είναι άμεσα συνδεδεμένο με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας .Ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι θέλει, αρκεί όμως το χαρτί να είναι δικό του . Ο καθένας μπορεί εκφράζει τις απόψεις του, αρκεί όμως να το κάνει στο δικό του χώρο, ή σε χώρο που ο ιδιοκτήτης του το επιτρέπει. Ακόμη, όμως και αν το κράτος έχει το μονοπώλιο των ραδιοσυχνοτήτων, αυτό μπορεί μεν να σημαίνει πως μόνο το κράτος μπορεί να παραχωρεί άδειες στους σταθμούς, δε σημαίνει όμως απαραίτητα πως έχει το δικαιώμα να ρυθμίζει το περιεχόμενο του προγράμματός τους. Και οι εφημερίδες διανέμονται μέσω δημόσιων δρόμων και τυπώνονται με χαρτί που έγινε απο δέντρα , τα οποία φυτρώνουν σε δημόσια δάση. Μήπως αυτό σημαίνει πως το κράτος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει τί θα γράφεται στις εφημερίδες;

Ας δεχτούμε όμως πως ο έλεγχος του κράτους στα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, πρέπει να είναι τόσο ευρύς, όσο θα ήθελε ο Πάσχος Μανδραβέλης. Τότε, έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση, που ο οικονομικός κρατισμός οδηγεί ξεκάθαρα στην απώλεια των ατομικών μας ελευθεριών. Μόνο μια κοινωνία, με πολλές και διάσπαρτες ιδιοκτησίες, μπορεί να είναι πλουραλιστική και μόνο έτσι μπορείς τελικά να βρεις χώρο και μέσο για να εκφράσεις τις απόψεις σου, όσο αιρετικές και αν είναι αυτές . Αν όμως το μονοπώλιο του κράτους στις ραδιοσυχνότητες μεταφράζεται με το δικαίωμα του να ορίζει τί θα μεταδίδεται (όπως υποστηρίζει ο Μανδραβέλης), τότε καθε φίλος της ελευθερίας , θα έπρεπε να ζητήσει την άμεση ιδιωτικοποιηση των ραδιοσυχνοτήτων σαν την μοναδική λύση για να διασφαλιστεί η ελεύθερια του λόγου από την κρατική λογοκρισία . Ήδη από το 1959 ο νομπελίστας Ronald Coase, πρότεινε την αντικατάσταση του κεντρικά σχεδιαζόμενου μηχανισμού με ένα σύστημα που θα βασίζεται στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα .Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, κάτι τέτοιο είναι ακόμη πιο εφικτό . Ο μόνος λόγος που το κράτος διατηρεί αυτό το απαρχαιωμένο καθεστώς είναι γιατί έτσι διαιωνίζονται οι σχέσεις διαπλοκής και ανταλλαγμάτων μεταξύ των κυβερνώντων και των καναλαρχών.

Όμως, πουθενά στο άρθρο του Π. Μανδραβέλη δε φαίνεται κάποιος προβληματισμός για το τί σημαίνουν οι θέσεις του για την ελευθερία του λόγου. Ο αρθρογράφος της "Καθημερινής" παίρνει μια προβληματική και απαρχαιωμένη διάταξη του συντάγματος και την ερμηνεύει με τέτοια ευρύτητα που αναγορεύει το κράτος σε απόλυτο ρυθμιστή του προγράμματος των καναλιών. Διατυπώνοντας την επικίνδυνη απόψη πως το κράτος πρέπει να ορίζει τί θα μεταδίδεται, όχι μόνο δικαιολογεί τον κωμικό (αν δεν ήταν επικίνδυνος) πατερναλισμό του ΕΣΡ ,αλλά πηγαίνει και ένα βημα παραπέρα. Ακολουθώντας τη λογική του, δε θα μπορούσε η κυβέρνηση να καθορίσει το περιεχόμενο του δελτίου ειδήσεων ή να απαγορεύσει εκπομπές που τη θίγουν;

Σκεφτείται πως θα αντιμετωπίζατε ένα άρθρο του Συντάγματος που θα όριζε πως "οι εφημερίδες υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους" . Γιατί λοιπόν να δεχόμαστε κάτι τέτοιο για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση; Aν θέλουμε να ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία, τα ραδιοτηλεοπτικά Μ.Μ.Ε. πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως όλα τα ΜΜΕ. Και για να μην υπάρχουν παρανοήσεις , πρέπει το σημερινό μπάσταρδο καθεστώς, να αντικατασταθεί με ένα σύστημα όπου οι συχνότητες δε θα είναι κρατικό μονοπώλιο, αλλά θα πωλούνται και θα αγοράζονται στην ελεύθερη αγορά.

Μια τελευταία παρατήρηση : Έχω την αίσθηση πως στο συγκρότημα της "Καθημερινής", προσπαθώντας να υπερασπίσουν την έννοια της νομιμότητας, έχουν φτάσει στο σημείο να καθαγιάζουν κάθε νόμο, ακόμη και τον πιο ανελεύθερο, και να τον θεωρούν ορθό, μόνο και μόνο επειδή ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο. Άραγε το επόμενο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη θα υπερασπίζεται την προκλητική ασυλία των βουλευτών, την παραγραφή των υπουργικών παρανομιών ή την απαγόρευση ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων , απλά επειδή όλες αυτές οι διατάξεις είναι ενσωματωμένες στην έννομη τάξη μας ;
Συνέχεια

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Η κατάντια της παυλωφικής Αριστεράς





Τελικά, η αναπόφευκτη διαδήλωση κατά του διεθνούς ιμπεριαλισμού που επεμβαίνει στη Λιβύη, προγραμματίστηκε για απόψε. Σύσσωμος ο προλεταριακός στρατός θα εισελάσει στις λεωφόρους της πρωτευούσης για να διαμαρτυρηθεί εμπράκτως ενάντια στην Ουάσινγκτον και τους υπόλοιπους πράχτορες του παγκόσμιου κεφαλαίου. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμμετοχή και ορισμένων φιλελευθέρων, που συνταυτιζόμενοι με τις επαναστατημένες μάζες, θεωρούν πως η (εθνική) κυριαρχία του Καντάφ.. εεε της Λιβύης , είναι απαραβίαστη και ιερά για τις χώρες της Δύσης.

Ειδικότερα το Κομμουνιστικό Κόμμα αναφέρει:

«Ο λαός της Λιβύης είναι ο μόνος αρμόδιος να λύσει ο ίδιος τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει. Δεν έχει ανάγκη από λύκους για να τον φυλάνε»

Δεν ξέρω για εσάς αλλά τελευταία φορά που κοίταξα, ο λαός της Λιβύης είχε ξεσηκωθεί κατά του καθεστώτος οργανώνοντας διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες που φτάσανε μέχρι την πόρτα του ανακτόρου του Καντάφι, στην ίδια την Τρίπολη.

Η κυβέρνηση αντέδρασε με τη συνήθη κτηνώδη βία των δικτατορικών καθεστώτων εκτελώντας εν ψυχρώ διαδηλωτές, καταλαμβάνοντας μέχρι και ασθενοφόρα για να δολοφονηθούν οι τραυματίες, προσλαμβάνοντας μισθοφορικό στρατό, βομβαρδίζοντας κατοικημένες περιοχές και τελικά χρησιμοποιώντας τακτικό στρατό εναντίον πολιτών.

Business as usual δηλαδή για μια τυπική δικτατορία, από δω ως την αιωνιότητα.


Το επιχείρημα πως ο λαός και μόνο είναι αρμόδιος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μπάζει από ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο: ότι ανάμεσα στο λαό και τον Καντάφι μεσολαβούν αρκετές χιλιάδες άρματα μάχης, μπόλικα βομβαρδιστικά και βαρύ πυροβολικό. Και όπως μπορεί να σας επιβεβαιώσει η τραγωδία της οικογένειας Scholl στη ναζιστική Γερμανία , ανάμεσα στην άοπλη Ελευθερία και τις ξιφολόγχες, οι πιθανότητες επιβίωσης κλίνουν επικίνδυνα υπέρ των δεύτερων.

Η αντι-επεμβασιακή αριστερά λοιπόν δεν κομίζει κάποιο νέο επιχείρημα στο τραπέζι. Η στάση της δεν καθορίζεται από τις αληθινές δυνατότητες των Λίβυων, ή έστω από τα δικαιώματά τους. Αντίθετα, σαν πολιτικό νευρόσπαστο, άγεται και φέρεται από την αντι-δυτική ιδεοληψία της, που εξακολουθεί να τη μεθά με ένα άσβεστο μίσος ενάντια στις ένοπλες παρεμβάσεις του ΝΑΤΟ. Το Κ.Κ.Ε. είναι σχεδόν καταδικασμένο να απεχθάνεται το διεθνή παράγοντα που του έκοψε το δρόμο προς την εξουσία, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την «καταραμένη» στιγμή.

Η όλη ιστορία, όσο θλιβερή κι αν είναι, μας θυμίζει έντονα τη θεωρία των εξαρτημένων ανακλαστικών του μακαρίτη Παυλώφ. Δίχως κριτική σκέψη, δίχως ειδική ανάλυση, σε κάθε άκουσμα της φράσης «Νατοϊκή επέμβαση» το ΚΚΕ αντιδρά με διαδήλωση στην αμερικανική πρεσβεία. Οι δεκαετίες περνούνε, οι γεωπολιτικές προτεραιότητες μεταλάσσονται, ο ίδιος ο ρόλος του ΝΑΤΟ αναμορφώνεται, η μητέρα-Ρωσία καταρρέει και ανανήπτει ως εθνοκαπιταλιστικό κράτος. Αλλά το ΚΚΕ συνεχίζει την ίδια αντανακλαστική συμπεριφορά, σαν ξεχασμένο πικ’άπ που παίζει το δίσκο του ξανά και ξανά και ξανά....

Ο Παυλώφ πίστευε πως η θεωρία των εξαρτημένων ανακλαστικών μπορούσε να ερμηνεύσει τις ψυχώσεις. Εν έτει 2011, η πολιτική ψύχωση της αντινατοϊκής αριστεράς την ωθεί, ενώ θεωρεί εαυτή θεματοφύλακα της "ελευθερίας των λαών" ,να φωνάζει, πίσω απ τα προπαγανδιστικά συνθήματα, δυο λέξεις:
"Βάστα Καντάφι"

Κρίμα...
Συνέχεια

Πόσο θα πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος τη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβυή;


Μέχρι πριν λίγους μήνες ο Γιώργος Παπανδρέου αρέσκοταν να ανταλλάσει ασπασμούς και θερμούς εναγκαλισμούς με το στενό του φίλο δικτάτορα της Λιβυής, Μουαμάρ Καντάφι. Ξάφνου, εν μια νυκτί, ο Έλληνας πρωθυπουργός σαν να είδε το φως το αληθινό και συνειδητοποίησε πως το καθεστώς του Καντάφι τελικά δεν έχει και τόσες ομοιότητες με τη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας (όπως έλεγε ο αείμνηστος πατέρας του). Και όχι μόνο αυτό, αλλά με ζήλο νεοφώτιστου, αποφάσισε να στηρίξει τη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Λιβυής. Μάλιστα, η στήριξη της Ελλάδας θα είναι ενεργή. Όπως διαβάζω , η ελληνική κυβέρνηση θα διαθέσει τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-16, ένα ιπτάμενο ραντάρ τύπου ERIEYEΜ, μία φρεγάτα με οργανικό ελικόπτερο και ένα ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης με διαμόρφωση μάχης (combat save and rescue, C/SAR) τύπου Σούπερ Πούμα. Σε μια εποχή όμως που η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, μου προξενεί εντύπωση το γεγονός πως κανείς δεν μιλάει για το πόσο θα κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτή την επιχείρηση.

Σύμφωνα με το ρεπορταζ του onalert.gr, που ασχολείται με στρατιωτικά θέματα : «Η ώρα πτήσης κάθε F 16 κοστολογείται χονδρικά 15.000 ευρώ. Κάθε ένα από τα τέσσερα αεροσκάφη μας θα πετάει τέσσερις ώρες την ημέρα. Άρα έχουμε για κάθε αεροσκάφος 60.000 ευρώ ημερησίως. Για τα τέσσερα φθάνουμε τις 240.000 ευρώ την ημέρα! Μόνο τα F-16!Αν βάλουμε ιπτάμενο ραντάρ,ελικόπτερο και φρεγάτα,εύκολα φθάνουμε στο εκατομμύριο.Όπως μας έλεγε έμπειρος αξιωματικός της ΠΑ "ότι κόψαμε από το ΓΕΑ σ΄ ένα χρόνο θα τα ρίξουμε σ΄ αυτή την επιχείρηση"!»

Τί παραλογισμός! Σε μια χώρα που ζει την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 80 ετών, σε μια χώρα που οι μισθοί περικόπτονται και η φορολογία φτάνει στα ύψη, η πολιτική μας ελιτ εμφανίζεται πρόθυμη να ξοδέψει 1.000.000 ευρώ την ημέρα για να συμμετάσχει σε μια επιχείρηση με πολλούς κινδύνους και αμφίβολα αποτελέσματα και για να επιτεθεί σε μια χώρα που δεν απείλησε ποτέ την Ελλάδα . Είναι,βέβαια, γνωστό πως οι σοσιαλιστές της κυβέρνησης Παπανδρέου ποτέ δεν σεβάστηκαν τα χρήματα των φορολογουμένων. Πόσο μάλλον τώρα που τους δίνεται η ευκαιρία να πάρουν μέρος σε ένα "ανθρωπιστικό" πόλεμο, που μπορεί συνήθως να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει, αλλά που ταιριάζει τόσο με τις ευαισθησίες της διεθνούς "εκσυγχρονιστικής" Αριστεράς, τις οποίες ασπάζεται και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Απ' ότι βλέπω όμως και οι Έλληνες φιλελεύθεροι, αυτοί που πάντα φωνάζουν υπέρ της μείωσης των κρατικών δαπανών και δήθεν κόπτονται για τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, τώρα όχι μόνο δεν αντιδρούν αλλά είναι και οι πιο θερμοί υποστηρικτές της ελληνικής συμμετοχής στην επέμβαση . Οι ίδιοι άνθρωποι που στο εσωτερικό της Ελλάδας υποστηρίζουν τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών και προκρίνουν το διάλογο σαν λύση για όλα τα προβλήματά μας με τις γειτονικές χώρες, δείχνουν να μην έχουν κανένα πρόβλημα με το μιλιταρισμό, τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες και τις στρατιωτικές επεμβάσεις, αρκεί βέβαια να γίνονται με την ευλογία της Δύσης και των διεθνών οργανισμών. Και όπως πριν λίγα χρόνια, ο νεοσυντηρητικός Τζόν ΜακΚεϊν τραγουδούσε "Bomb, bomb, bomb Iran", έτσι και τώρα, οι κατα τ'άλλα φιλειρηνικοί φιλελεύθεροι ,σε ένα όργιο πολεμοκαπηλείας, φόρεσαν τη στολή παραλλαγής, και τραγουδάνε στο ρυθμό του "Βomb, bomb, bomb Libya".

Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει σήμερα με την ελληνική συμμετοχή στην επέμβαση στη Λιβυή, εντάσσεται σε μια μακραίωνη και τιμημένη παράδοση του ελληνικού κράτους. Όπως, ο ταλαίπωρος Έλληνας φορολογούμενος έχει πληρώσει άπειρες φορές για τις "κοινωνικές ευαισθησίες" και τα μεγαλεπήβολα οράματα των πολιτικών του, έτσι και αυτή τη φορά , καλείται να πληρώσει για όσους, σε μια παράκρουση μεγαλείου, αποφάσισαν να αναλάβουν το ρόλο του "Λόρενς της Λιβυής" και του απελευθερωτή του λιβυκού λαού. Άλλωστε, είναι τόσο εύκολο να εκδηλώνεις τον "ανθρωπισμό" σου με τα χρήματα των άλλων!
Συνέχεια

Ιαπωνία, μόνη


Τριπλό το χτύπημα σε αυτήν την χώρα. Ένας από τους ισχυρότερους σεισμούς στην ιστορία μεγέθους 9 ρίχτερ. Τσουνάμι που έφτασε τα 10 μέτρα ύψος και εισχώρησε 10 χλμ μέσα στην στεριά. Πυρηνικό ατύχημα σε σταθμό με τέσσερεις αντιδραστήρες, χωρίς ρεύμα ή αναπληρωματικές γεννήτριες. Οι νεκροί υπολογίζονται να φτάσουν τις δεκάδες χιλιάδες ενώ εκατοντάδες χιλιάδες είναι άστεγοι.

Μέσα σε αυτή την τραγωδία, μου προκαλεί περιέργεια η αντίδραση κάποιων φιλανθρωπικών οργανώσεων και ορισμένων media. Στην Αμερική, οι δωρεές υπολείπονται κατά πολύ από αυτές για την Αϊτή ή την Νέα Ορλεάνη για το ίδιο διάστημα. Ούτε λεφτά, ούτε τηλεμαραθώνιοι για την Ιαπωνία. Κάποιες οργανώσεις όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα δηλώνουν ξερά ότι δεν σκοπεύουν να μαζέψουν χρήματα. Το εξυπνακίστικο Slate μάλιστα από νωρίς έβγαλε το συμπέρασμα φαρδιά πλατιά ότι «Η Ιαπωνία δεν χρειάζεται τα λεφτά σάς». Η παραπληροφόρηση για επικείμενο υποτίθεται Τσερνόμπιλ επιμένει.

Εώς ένα βαθμό κατανοώ αυτήν την αντίδραση. Οι Ιάπωνες δεν έχουνε οργανωμένους ομόφυλούς τους στην Αμερική για να τους υποστηρίξουν. Οι Ιάπωνες αντίθετα με άλλες χώρες, συνεισφέρουν στην παγκόσμια οικονομία και έτσι δεν μπορούν να συγκινήσουν τους αριστερούς καλλιτέχνες όπως θα τους συγκινούσε το δράμα μιας παρασιτικής χώρας. Ίσως ακόμα, οι Ιάπωνες να παραείναι προοδευμένοι και αυτό ενδόμυχα ενοχλεί αυτούς που μείνανε πίσω. Να πληρώσουνε λοιπόν τώρα την τεχνολογική τους πρωτοπορία, φαίνεται να λένε κάποιοι. Είναι και το στυλ τους, λίγο nerdy, πολύ εργατικοί και ευγενικοί σε βαθμό εκνευριστικό. Και το χειρότερο, δεν κλαίγονται. Εν μέσω της χειρότερης καταστροφής δεν ζητάνε βοήθεια, δεν εκφράζουνε δημόσια την δυστυχία τους και δεν ρίχνουν το φταίξιμο σε λευκούς αποικιοκράτες.

Από την άλλη όμως, είμαι βέβαιος ότι η Ιαπωνία, με ή χωρίς βοήθεια απέξω, θα ανακάμψει πολύ γρήγορα. Είναι αλήθεια, δεν έχουν πετρέλαιο ή άλλες φυσικές πηγές για εύκολη χρηματοδότηση, ούτε Γερμανούς να τους πληρώνουν τις ζημιές. Έχουνε όμως ακλόνητη την εθνική τους ταυτότητα και κουλτούρα. Αντίθετα με άλλους λαούς, οι χτυπημένοι Ιάπωνες έχουν την αξιοπρέπεια να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά για το περιορισμένο φαγητό και νερό και να μην οργίζονται όταν αυτά τελειώνουν. Έχουν το ήθος να μην λεηλατούν όταν μπορούν. Έχουν την ωριμότητα να μην κατηγορούνε το κράτος για όποιες ελλείψεις αλλά να κοιτάνε από μόνοι τους να κάνουν ότι μπορούν. Έχουνε την ευσυνειδησία των άστεγων που συνεχίζουν να ανακυκλώνουν τα απορρίμματα τους ακόμα και όταν δεν έχουνε κρεβάτι να κοιμηθούν. Έχουνε την στωικότητα της δωδεκάχρονης κοπέλας που ενώ έχει χάσει και τους δύο γονείς της, συνεχίζει αγόγγυστα μαζί με άλλους να βοηθάει άστεγους ηλικιωμένους σε ένα κατάλυμα. Και όταν οι απόγονοι του Λεωνίδα κάνουνε ιδανικό ζωής τον παρασιτισμό, οι Ιάπωνες έχουν τους 300 εργάτες στο Φουκουσίμα που επιλέγουν να φυλάνε Θερμοπύλες για να σώσουν ζωές συνανθρώπων τους που δεν γνωρίζουν.

Αυτό το τριπλό χτύπημα θα γονάτιζε οποιοδήποτε κοινό έθνος. Οι Ιάπωνες όμως είναι σπουδαίο έθνος. Και όπως οι πρόγονοι τους σε παρόμοιες καταστροφές, έτσι και οι σύγχρονοι Ιάπωνες όχι μόνο θα επιβιώσουν, αλλά θα βγούνε δυνατότεροι.
Συνέχεια