Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Αλέκας Παπαρήγα υπεράσπιση (και ναι, δεν έχουμε Πρωταπριλιά)


Η Πρωταπριλιά πέρασε. H απόπειρα κομμουνιστικής άλωσης του «ΜπλεΜήλου» κατεστάλη από τις δυνάμεις της αντίδρασης και το μπλογκ μας ξαναπήρε το σκληρό και ανάλγητο νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του. Έλα όμως που παρ’όλα αυτά σήμερα νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ την … Αλέκα Παπαρήγα ! Η γενική γραμματέας του Κ.Κ.Ε. δήλωσε προχτές πως η ελεγχόμενη πτώχευση της χώρας είναι αναπόφευκτη. Το ίδιο βράδυ, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ ο δημοσιογράφος Μπάμπης Παπαδημητρίου σχολίασε πως αν δεν ήξερε την κυρία Παπαρήγα θα έλεγε πως πρόκειται για παπαγαλάκι! Προσωπικά, δεν έχω καμιά αμφιβολία πως η γ.γ του ΚΚΕ καλοβλέπει μια πτώχευση, γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύει πως ανοίγει ο δρόμος για να υψωθεί στην Ακρόπολη η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Όπως γνωρίζετε, το "ΜπλεΜήλο" δε συμμερίζεται τους μύχιους πόθους και τις φαντασιώσεις της κυρίας Παπαρήγα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η συγκεκριμένη διαπίστωσή της δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, μαζί με άλλους "εκσυγχρονιστές" και "φιλελεύθερους", ήταν από αυτούς που πίστεψαν με πάθος στις θαυματουργές ιδιότητες του Μνημονίου. Όλοι αυτοί δεν κουράζονταν να γράφουν πως η πιστή εφαρμογή του αρκούσε όχι μόνο για να βγούμε από την κρίση αλλά και για να ξεπληρώσουμε το χρέος . Όποιος τολμούσε να επισημάνει πως ακόμη και αν όλα πάνε καλά, ακόμη και αν η κυβέρνηση εφάρμοσει κατά γράμμα το Μνημόνιο, το χρέος το 2013 όχι μόνο δε θα μειώνοταν αλλά θα άγγιζε το 160% , χαρακτηρίζοταν από το μνημονιακό μέτωπο είτε ως παλαβός ακροαριστερός που επιδίωκε να μετατρέψει την Ελλάδα σε Σοβιετία είτε ως αγγλοσαξωνικό παπαγαλάκι που συμμετείχε σε κάποια συνωμοσία αδίστακτων κερδοσκόπων. Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου, οποιοσδήποτε μπορεί να διαπιστώσει, ρίχνοντας μια ματιά στα ΜΜΕ, πως η συντριπτική πλειοψηφία οικονομολόγων , αναλυτών και δημοσιογράφων διεθνώς , μας λένε πως κάποια μορφής χρεωκοπία (πείτε το στάση πληρωμών, πείτε το κούρεμα, πείτε το αναδιάρθρωση οι πιο ευαίσθητοι που δεν αντέχετε τις κακές λέξεις) είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και επιβεβλημένη, γιατί αλλιώς οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πάνε χαμένες( Αυτή τη θέση έχουμε υποστηρίξει και στο "ΜπλεΜήλο" εδώ και πολλούς μήνες).Οι μόνοι που εξακολουθούν να αρνούνται πως τα νούμερα πολύ απλά δε βγαίνουν είναι οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. και βέβαια ο … Γιώργος Παπανδρέου, οι οποίοι μάλλον ασπάζονται το παλιό αριστερό ρητό πως «αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.»

Να δεχτώ λοιπόν πως ο Νουριέλ Ρουμπινί που δεν κουράζεται να προβλέπει πως η πτώχευση της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου , δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα άθλιο παπαγαλάκι, κατά τη λογική Παπαδημητρίου. Να δεχτώ επίσης πως και ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Κένεθ Ρόγκοφ που μας λέει πως η διαγραφή χρέους για την Ελλάδα είναι αναγκαστική , είναι ένα ακόμη μισθαρνό όργανο των ξένων κερδοσκοπικών funds. Όσο για τον προέδρο του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών (ΒDI) Χανς Πέτερ Κάιτελ ο οποίος δήλωσε πως «μόνο μέσω μιας αναδιάρθρωσης μπορεί η Ελλάδα να απελευθερωθεί από την κρίση χρέους» , δεν μπορεί, όλο και σε κάποιο ακροαριστερό γκρουπούσκουλο θα ανήκει ! Είναι όμως παπαγαλάκι και ο έγκυρος «Economist» που στο τελευταίο του τεύχος, υποστηρίζει πως η Ελλάδα είναι ήδη χρεωκοπημένη και χρειάζεται άμεση αναδιάρθρωση χρέους ; Άραγε τί αλλότριους σκοπούς εξυπηρετούν τα δύο τρίτα των οικονομολόγων που συμμετείχαν σε έρευνα του φιλοευρωπαϊκού BBC και προέβλεψαν πως η Ελλάδα θα κηρύξει στάση πληρωμών ; Και ο Έλληνας ευρωβουλευτής των Γερμανών Φιλελεύθερων Δημοκρατών Γιώργος Χατζημαρκάκης που σε πρόσφατο άρθρο του στην «Καθημερινή» έγραψε πως η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπληρώσει τα χρέη της και χαρακτήρισε απαραίτητη την αναδιάρθρωση ,άραγε τί σκοτεινά παιχνίδια είναι μπλεγμένος;

Το πιο παράλογο είναι πως ακόμη και ο ίδιος ο Μπάμπης Παπαδημητρίου σε ένα από τα τελευταία άρθρα του παραδέχτηκε επιτέλους πως τα νούμερα δεν βγαίνουν και πως χρειάζεται "μια συντεταγμένη, αξιόπιστη και πλήρως ελεγχόμενη αναδιάρθρωση χρέους". Προφανώς όμως ο κ. Παπαδημητρίου, βρίσκεται σε κάποια σύγχυση, από τότε που συνειδητοποίησε πως το Μνημόνιο δε θα φέρει την άνοιξη, αφού μόλις πριν λίγες μέρες (στις 10 Μαρτίου), έγραφε πως "κανείς δεν πρέπει να θέλει το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, κάτι που θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση" και πως η χρεοκοπία, μερική ή ολική,βλάπτει το ίδιο.

Τελικά, η συνωμοσιολογία δεν είναι προνόμιο μόνο της λαϊκίστικης ακροαριστεράς και ακροδεξιάς που την επικαλούνται για να καλύψουν τα κενά της ιδεολογίας τους. ‘Εχουν και οι αξιοσέβαστοι και σοβαροί «εκσυγχρονιστές» το μερίδιο τους σε αυτή.
Συνέχεια

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Ιωσήφ Στάλιν, μια παρεξηγημένη προσωπικότητα


Δεν υπάρχει ηγέτης που να έχει παρεξηγηθεί τόσο, όσο ο σύντροφος Στάλιν, ειδικά μετά από την πτώση του φράχτη του Βερολίνου. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο να ξεπεράσουμε τα ιδεολογικά καλούπια που επιβάλλει ο ορθολογικός φασισμός που κυριαρχεί.

Η ανάρτηση είναι από την ειδική πρωταπριλιάτικη έκδοση του ΜπλεΜήλου

Είναι πολύ εύκολο σήμερα να οδηγηθεί κάποιος σε μια λανθασμένη θεώρηση των πραγμάτων. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό, δείτε για παράδειγμα την περίοπτη θέση που δίνεται σε “διανοούμενους” όπως ο George Orwell και το κατάπτυστο δοκίμιο του “Politics and the English Language.”

Θα πρέπει να αναπτύξουμε ένα τρόπο σκέψης που θα μας βοηθήσει να δούμε πέρα από τα στεγανά της φιλελεύθερης ουτοπίας.

Ένα πολύ καλό πρόσφατο παράδειγμα ήταν η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι “τη βία δεν την επιλέγουν οι πολίτες, την επιλέγει η εξουσία απέναντι στους πολίτες.” Κάτι παρόμοιο συνέβηκε και με τον Στάλιν, κατά του οποίου οι πολλαπλές συνιστώσες των γκούλαγκ άσκησαν επανειλημμένα βία εναντίον του. Κάποτε η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και ο Στάλιν βρέθηκε σε μια κατάσταση συγκινησιακής μέθης, όπου αντέδρασε ριζοσπαστικά στην βία αιώνων κατά του προλεταριάτου.

Σήμερα αντί η αριστερά να απολογείται για τα πεπραγμένα του Στάλιν, θα πρέπει ελεύθερα και ανοιχτά να υποστηρίξει τις ‘θυσίες’ που έγιναν προς χάριν μια δικαιότερης κοινωνίας. Ο όποιος ενδοιασμός για τα παραπάνω δεν είναι παρά μια έκρηξη νοσταλγίας για μια πρότερη και πιο άγρια μορφή βίας.

- Απαγορεύεται η ολική ή η μερική αναδημοσίευση του άρθρου από την Αυγή ή τον Ριζοσπάστη.
Συνέχεια

Ο κόκκινος δρόμος μπροστά


Τα χρηματιστήρια έχουνε διακυμάνσεις , η ανεργία στην Ελλάδα καλπάζει, κάποιες εταιρίες συνεχίζουν να έχουν μεγάλα κέρδη και ο Κρόνος είναι ανάδρομος. Όλα λοιπόν αποδεικνύουν ότι αυτήν την φορά ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια και η Επανάσταση είναι κοντά. Αντίθετα όμως με ότι έλεγε ο προφήτης Μαρξ, η επανάσταση δεν θα γίνει στην πιο αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, αλλά στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Ευρώπης, στην Ελλάδα μας.

Η ανάρτηση είναι από την ειδική πρωταπριλιάτικη έκδοση του ΜπλεΜήλου

Όταν με το καλό οι δυνάμεις της εργατιάς πάρουνε τα ηνία της χώρας θα πρέπει να εφαρμόσουνε άμεσα μέτρα για την μετάβαση στον σοσιαλιστικό παράδεισο της μηδενικής ανεργίας και μηδενικής εργασίας. Το ΜπλεΜήλο προτείνει από τώρα το κόκκινο οικονομικό πρόγραμμα.

- Χρέος τέλος. Η αναδιάρθρωση είναι για το καπιταλιστικό Ντουμπάι και για φλώρους νεοφιλελεύθερους. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης επιτάσσουν καθολική διαγραφή του χρέους. Τα νέα ελλείμματα του κράτους θα τα χρηματοδοτεί ο χουβαρντάς σύντροφος Chavez. Ο άλλος σύντροφος Kim Il-Jong που είναι και τσαμπουκάς θα μας εφοδιάσει με πυρηνικά για όποιον δανειστή έχει νευράκια και μας ζαλίζει.

- Προσλήψεις όλων στο δημόσιο. Δεν έχει σημασία το ότι δεν θα παράγουν τίποτα, ακόμα και ο αστός οικονομολόγος Keynes συμφωνεί σε αυτό. Και εάν το κράτος δεν έχει χρήμα να τους πληρώσει, ε ας τυπώσει δικό του, καινούριο χρήμα. Και εάν η αξία αυτού του χρήματος εκτός της χώρας είναι μηδαμινή, τότε θα επιδιώξουμε οικονομική αυτάρκεια. Η Βόρεια Κορέα δηλαδή με το juche της άσχημα πάει;

- Πληθωρισμός τέλος. Αστικά μικροπροβλήματα όπως η διακύμανση των τιμών θα εξαλειφθούν άμεσα με καθορισμό τιμών από το κράτος. Όλοι στην Ελλάδα ξέρουν ότι το αόρατο χέρι της αγοράς είναι μύθος. Η προσφορά και η ζήτηση θα είναι παρωχημένες αστικές έννοιες στον σοσιαλιστικό οικονομικό παράδεισο. Το κράτος ξέρει πάντα καλύτερα και από τον παραγωγό και τον καταναλωτή.

- Άνοδος των φορολογικών συντελεστών στο 100%. Τέλος στην υπεραξία και την εκμετάλλευση των εργατών. Όλη η παραγωγή στο κράτος. Το ότι κανείς πια δεν θα έχει κίνητρο να παράγει θα το αντιμετωπίσουμε με ατσαλένια πειθαρχικά μέτρα που λειτούργησαν μια χαρά στην ΕΣΣΔ.

- Κατάργηση ατομικής περιουσίας. Πλήρης κρατικοποίηση όλων των ιδιωτικών περιουσιών που είμαστε σίγουροι ότι είναι προϊόν εκμετάλλευσης. Υπήρχε ιδιωτική περιουσία στα προϊστορικά χρόνια; Ο Ρουσσώ λέει όχι. Επιστροφή λοιπόν στην φυσική μας προϊστορική κατάσταση. Άλλωστε, ποιός διαφωνεί ότι το κράτος είναι πάντα ο καλύτερος διαχειριστής;

Ο μόνος δρόμος έξω από την κρίση είναι κόκκινος. Εμπρός της Ελλάδας οι κολασμένοι κρατικοδίατοι. Venceremos!
Συνέχεια

Είδαμε το φως


Κάποτε έρχεται ο καιρός που δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια στη ολοένα και πιο ταξική, ιμπεριαλιστική και απάνθρωπη πολιτική της καπιταλιστικής λαίλαπας και των τοπικών της εντολοδόχων. Από σήμερα το ΜπλεΜήλο αλλάζει πορεία, γυρίζει αριστερά, πολύ αριστερά, και θα βάλει όλες του τις δυνάμεις για την δημιουργία ενός άλλου κόσμου που ελπίζουμε να είναι εφικτός.


Η ανάρτηση είναι από την ειδική πρωταπριλιάτικη έκδοση του ΜπλεΜήλου


Σήμερα τις 12 τα ξημερώματα οι επαναστατικές δυνάμεις κατέλαβαν τα χειμερινά γραφεία του ΜπλεΜήλου. Σχηματίσθηκε διαδικτυακή επαναστατική επιτροπή υπό τους Στέφανο Αθανασιάδη, Ναπολέοντα Λιναρδάτο και Τηλέμαχο Χορμοβίτη.

Κατά την διάρκεια των συμπλοκών έχασαν την ζωή οι πρώην συντελεστές του ΜπλεΜήλου και προδότες του προλεταριάτου, Χάρης Πεϊτσίνης και Ματθαίος Κόφφας. (Επαναστατικά σκατά στον τάφο τους)

Οι Ιωάννης Κωτούλας και Γιώργος Σαρακηνός προσχώρησαν στο κίνημα και συμφώνησαν να σταλούν για δεκαετή επιμόρφωση στην Βόρειο Κορέα.

Εδώ λυπούμαστε να ανακοινώσουμε ότι ο Νίκος Γεωργίοπουλος μετά από την υπογραφή δήλωσης μετανοίας και αφού προσχώρησε στο κίνημα, αυτοκτόνησε. Η σωρός του βρέθηκε τεμαχισμένη σε σακούλες σκουπιδιών έξω από το γραφείο ασφαλείας του ΜπλεΜήλου.

Η τύχη του Pelerin αγνοείται μιας και ποτέ δεν ξέραμε ποιος πραγματικά είναι.

Λόγο της νέας επαναστατικής κατάστασης η ανάγνωση άρθρων στο ΜπλεΜήλο, από εδώ και πέρα, θα είναι δυνατή μόνο με την απόκτηση κουπονιών που θα γίνεται κάθε δεύτερη Τετάρτη στα γραφεία του ΜπλεΜήλου.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Το Πολιτικό Γραφείο του ΜπλεΜήλου

Υ.Γ.: Όχι σε όλα
Συνέχεια

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Στο Σουηδικό μοντέλο λέμε (φανατικά) ναι




Θα θυμάστε βέβαια εκείνες τις θαυμαστές εποχές που ο νυν πρωθυπουργός μας Γεώργιος «λεφτά υπάρχουν» Παπανδρέου, υποσχόταν ότι θα ακολουθήσει πιστά το Σουηδικό μοντέλο, ως αντίποινο στο πολλά υποσχόμενο Ιρλανδικό μοντέλο του Κωστάκη (προσαρτάται και φωτογραφία στην περίπτωση που λησμονήσατε το αδικοχαμένο παλλικάρι/εδώ γελάνε/).Εν τέλει, αμφότεροι ακολούθησαν το νεοελληνικό μοντέλο της μαζικής καταστροφής, ο πρώτος δε εξακολουθεί και τώρα να το εφαρμόζει καθώς με χαρακτηριστική άνεση εξαγγέλλει σωτήριες μεταρρυθμίσεις δίχως όμως να κάνει το οτιδήποτε για να τις πραγματοποιήσει.

Απ' το άρθρο αυτό λοιπόν, δράττομαι της ευκαιρίας να παρακαλέσω εγώ, ο ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, το σοσιαλιστή Γ.Α.Π. να κάνει πράξη τις προεκλογικές δεσμεύσεις του: Θέλουμε το Σουηδικό Μοντέλο στην Ελλάδα εδώ και τώρα!

Αλλά μισό λεπτό: ποιο ακριβώς είναι το σουηδικό μοντέλο; O John Munkhammar σε άρθρο του στην Wall Street Journal ανατέμνει με μοναδικό τρόπο την σουηδική οικονομία και ιδίως τις θεμελιώδεις αιτίες των εντυπωσιακών της αποδόσεων τα τελευταία χρόνια. Η ανάλυση του εκπλήσσει, καθώς φέρνει στην επιφάνεια μια πραγματικότητα καλά κρυμμένη από τα ορθόδοξα αριστερά και "προοδευτικά" Μ.Μ.Ε.

Παρά λοιπόν τους τόνους μελάνης που έχουν χυθεί για το "σουηδικό μοντέλο" του αχαλίνωτου πλην αποδοτικού κρατισμού, από τα τέλη του 1980 , η Σουηδία άρχισε να απορρυθμίζει τις αγορές της, μειώνοντας τους φορολογικούς συντελεστές και στοχεύοντας στην καταπολέμηση του πληθωρισμού. Πολλές δημόσιες εταιρίες αποκρατικοποιήθηκαν, η κεντρική τράπεζα ακολούθησε πιο ανεξάρτητες συνταγές, τα σχολικά κουπόνια επανέφεραν τον ανταγωνισμό στην εκπαίδευση. Οι πρώιμες συντάξεις περιορίστηκαν και τα συνταξιοδοτικά πακέτα προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις της αυξανόμενης γήρανσης του πληθυσμού.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι μετά τις μεταρρυθμίσεις η Σουηδία είδε τους μισθούς της να αυξάνονται κατά 35% μέσα σε μια δεκαετία. Η διαδικασία απελευθέρωσης της οικονομίας επιταχύνθηκε μετά την εκλογή των κεντροδεξιών μετριοπαθών το 2006, οπότε διευκολύνθηκε η μετανάστευση, ιδιωτικοποιήθηκαν και άλλες κρατικές εταιρίες,μειώθηκε η φορολογία, καταργήθηκε στη Στοκχόλμη ολόκληρη κατηγορία φορολόγησης (wealth tax) και καθιερώθηκαν νέα πιο ευέλικτα συστήματα φορολόγησης. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής έχει μειωθεί κατά 11% τα τελευταία 10 χρόνια!

Η ελευθερία της επιλογής τονώθηκε ακόμα και σε τομείς που παραδοσιακά ανήκαν στην αρμοδιότητα του κράτους, όπως πχ η ιατρική φροντίδα, ενώ τα άχρηστα κοινωνικά επιδόματα, δηλαδή οι μαύρες τρύπες του κοινωνικού κράτους δέχθηκαν βαρύ πλήγμα: ο αριθμός των ανθρώπων που τα λαμβάνουν μειώθηκε κατά 150.000 άτομα μέσα σε πέντε χρόνια ενώ στην Ελλάδα ο αριθμός των ατόμων που λαμβάνουν αναπηρικές συντάξεις έχει φτάσει στο ποσοστό ρεκόρ των 14,5% επί των συνολικών συντάξεων(ευρωπαικός μέσος όρος: 8%).

Γι'αυτό σας λέω κύριε Γιώργο μας. Εφαρμόστε μας το (πραγματικό) Σουηδικό μοντέλο εδώ και τώρα!


Συνέχεια

O χειρότερος του μήνα


Ο κ. Γιώργος Παπακωσταντίνου είναι ένα πάρα πολύ καλό παράδειγμα για το πως οι μηχανισμοί καταστρέφουν τις όποιες δημιουργικές δυνάμεις κρύβει κάποιος μέσα του.

Στο τελευταίο φορολογικό νομοσχέδιο (το τέταρτο κατά σειρά της κυβέρνησης), όσοι παρακρατούν ΦΠΑ αντιμετωπίζονται από το νόμο πολύ χειρότερα από ότι οι έμποροι ναρκωτικών και άλλοι εγκληματίες. Αυτοί που παρακρατούν ΦΠΑ μπορεί να φοροδιαφεύγουν μπορεί όμως και να μην δύνανται να τον καταβάλλουν. Θα μπορούσε να καταλάβει ο κ. Παπακωσταντίνου την διαφορά αν ήξερε, για παράδειγμα, για μεταχρονολογημένες και ακάλυπτες επιταγές.

Η ζωή του κ. Παπακωσταντίνου όμως τον έχει προφυλάξει από τις πραγματικές συνθήκες της οικονομίας. Μετά από τις σπουδές του, θα δουλέψει στον ΟΟΑΣΑ για 10 χρόνια, μετά θα γίνει σύμβουλος του Σημίτη, μετά Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομίας, μετά μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, μετά εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ, μετά συντονιστής για τη «διαδικασία της Λισσαβόνας».
Μετά οικονομικός σύμβουλος του Γιώργου λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου.

Δηλαδή ο κ. Παπακωσταντίνου έχει το τέλειο βιογραφικό για γραφειοκράτη των Βρυξελλών αλλά όχι για έναν υπουργό που καταλαβαίνει και μπορεί να αντιμετωπίσει την μεγάλη κρίση που περνά σήμερα η Ελλάδα. Έτσι εξηγούνται και οι 1.718 σελίδες νόμων, υπουργικών αποφάσεων και εγκύκλιων που έχει βγάλει το υπουργείο Οικονομικών, μόνο και μόνο, για φορολογικά θέματα από τότε που ανέλαβε ο κ. Παπακωσταντίνου.

Υπολογίζεται ότι οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του ελληνικού χρέους ανέρχονται στα 231,1 δισ. ευρώ έως το 2015. Εάν σε αυτό το ποσό προστεθούν και τα ελλείμματα που θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν, καθώς και διάφορες άλλες ανάγκες, τότε το συνολικό ποσό φτάνει στα 293,6 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας έως το 2015 ανέρχονται στο 127% του ΑΕΠ.”

Περιττό να πούμε ότι η απάντηση για αυτό το απίστευτο 127% του ΑΕΠ δεν βρίσκεται σε καμία από τις 1.718 σελίδες του κ. Παπακωσταντίνου. Ο κοινότoπος γραφειοκρατισμός του κ. Παπακωσταντίνου θα ήταν ίσως αντικείμενο γέλωτα πριν από μερικά χρόνια, αλλά τώρα, κοντά ένα χρόνο μετά από την ανεπίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας, προκαλεί απελπισία.
Η ύφεση πλησιάζει το 7%, η επίσημη ανεργία έχει ξεπεράσει το 15%, αλλά ο κ. Παπακωσταντίνου, κάτι σαν την ορχήστρα του Τιτανικού, συνεχίζει το μεταπολιτευτικό βιολί του. Αντίθετα από την ορχήστρα του Τιτανικού, ο κ. Παπακωσταντίνου δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι το καράβι βουλιάζει.
Συνέχεια

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Η αντιπολεμική παράδοση του κλασσικού φιλελευθερισμού

Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων φιλελεύθερων υποστηρίζει με πάθος την επέμβαση στη Λιβυή και μάλιστα προσπαθεί να μας πείσει πως πρόκειται για έναν πόλεμο που εξυπηρετεί φιλελεύθερα ιδανικά. Ίσως , λοιπόν, είναι ο καιρός να θυμηθούμε τις απόψεις των κυριότερων στοχαστών του κλασσικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα για την εξωτερική πολιτική, ώστε να διαλυθούν κάποιες παρανοήσεις.

Σήμερα, ιδέες όπως η αντίθεση σε μια επεμβατική εξωτερική πολιτική, η αντίθεση στον ιμπεριαλισμό, στο μιλιταρισμό και στην αποικιοκρατία, η υποστήριξη της εθνικής αυτοδιάθεσης και της ειρηνικής επίλυσης των διακρατικών διαφορών, έχουν ταυτιστεί λίγο ή πολύ με την Αριστερά. Όμως όλα αυτά πρωτοδιατυπώθηκαν ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα, από φιλελεύθερους διανοούμενους. Σε έναν κόσμο, όπου ο οικονομικός μερκαντιλισμός κυριαρχούσε και οι συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών επιβάρυναν την ανερχόμενη αστική τάξη , οι ιδέες των φιλελεύθερων διανοητών βασίστηκαν σε δύο πυλώνες : πρώτον, την πίστη πως το ελεύθερο εμπόριο μπορεί να συμβάλει στην παγκόσμια ειρήνη και δεύτερον, την αντίθεση σε μια επεμβατική εξωτερική πολιτική (τα καθήκοντα του κράτους περιορίζονταν στην αμύνα ενάντια στην ξένη επίθεση) και κατ'επέκταση στην αντίθεση στους μόνιμους στρατούς και στις υψηλές στρατιωτικές δαπάνες. Ήδη από το 1776, ο Adam Smith έγραψε πως το οικονομικό κόστος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας υπερβαίνει τα όποια οφέλη της (βλέπε Adam Smith "An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, ed. Edwin M. Cannan, Chicago University Press, 1976, Volume Two, Book IV, Chapter VIII, p. 180)

Αυτός όμως που συστηματοποίησε αυτές τις ιδέες ήταν ο Άγγλος έμπορος, πολιτικός και συγγραφέας Richard Cobden και η φιλελεύθερη "Σχολή του Μάντσεστερ". Ο Cobden είναι αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος κλασσικός φιλελεύθερος στοχαστής των διεθνών σχέσεων. Οι ιδεές του πάνω στην εξωτερική πολιτική μπορούν να συνοψιστούν με τρείς λέξεις : "Καθόλου εξωτερική πολιτική". Υποστήριζε με πάθος την αύξηση των εμπορικών και πολιτιστικών σχέσεων μεταξύ των λαών. Μάλιστα υπήρξε ο ιθύνων νους της ιστορικής "Συνθήκης Cobden-Chevalier" του 1860, χάρη στην οποία μειώθηκαν δραστικά οι εμπορικοί δασμοί μεταξύ της Μ.Βρετανίας και της Γαλλίας. Η Συνθήκη οδήγησε στη θεαματική αύξηση των εμπορίου μεταξύ των δύο χώρων και άλλαξε θεαματικά προς το καλύτερο τις σχέσεις των δύο κρατών που μέχρι τότε χαρακτηρίζονταν από τους συνεχείς πολέμους και την αμοιβαία καχυποψία . Ο Cobden, όμως, χωρίς να είναι πασιφιστής, αντιτάχθηκε σθεναρά στις στρατιωτικές επεμβάσεις και στους πολέμους (εκτός από τους καθαρά αμυντικούς). Ο Cobden θεωρούσε τον πόλεμο σαν κάτι τραγικό, όχι μόνο λόγω των ανθρώπινων απωλειών αλλά και επειδή σήμαινε δραματική αύξηση των δημοσίων δαπανών, των ελλειμμάτων και της φορολογίας και εν τέλει ισχυροποιούσε τη δύναμη του κράτους έναντι των πολιτών. Τα μέλη της "Σχολής του Μάντσεστερ" εναντιώθηκαν σε κάθε στρατιωτική επέμβαση της Μ. Βρετανίας και , ακολουθώντας την παράδοση του φιλελεύθερου σκεπτικισμού απέναντι στην κρατική εξουσία, ήταν σταθερά καχύποπτοι απέναντι στη ρητορική και στις δικαιολογίες που χρησιμοποιούσαν οι κυβερνήσεις για να σύρουν τη χώρα σε έναν ακόμη πόλεμο . Μάλιστα, η αντίθεση του Cobden στον αρχικά δημοφιλή Κριμαϊκό πόλεμο του στοίχισε την βουλευτική του έδρα.

Η "Σχολή του Μάντσεστερ" ήταν το ίδιο εχθρική και προς την Βρετανική Αυτοκρατορία. O στενός φίλος και συνεργάτης του Richard Cobden, ο πολιτικός John Bright πίστευε πως η Αυτοκρατορία δεν ήταν "τίποτε περισσότερο παρά ένα γιγαντιαίο σύστημα κρατικής πρόνοιας” για την αριστοκρατία. Τα μέλης της ήταν που γίνονταν στρατηγοί και κυβερνήτες αυτής της τεράστιας αυτοκρατορίας. Αντίθετα, όπως πίστευε ο Cobden, "η μεσαία τάξη της Αγγλίας δεν έχει κανένα άλλο συμφέρον παρά τη διατήρηση της ειρήνης. Οι τιμές, η δόξα και τα λάφυρα του πολέμου δεν ανήκουν σε αυτούς. Το πεδίο της μάχης είναι χωράφι της αριστοκρατίας, ποτισμένο με το αίμα της ειρήνης." Ο Cobden ζητούσε τη διάλυση της Αυτοκρατορίας επειδή πίστευε πως έμπλεκε την Αγγλία σε μια σειρά από γελοίους πολέμους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης , προκαλούσε δυσβάστακτη φορολογία και καθυστερούσε τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Για να ενισχύσει τη θέση του, τόνιζε πως η Βρετανία μπορεί να έχασε τις αμερικάνικες αποικίες, αλλά οι ΗΠΑ έγιναν έναν σπουδαίος εμπορικός εταίρος, και έτσι τελικά και τα δύο έθνη ωφελήθηκαν. Μάλιστα, τώρα οι δεσμοί μεταξύ τους ήταν πιο ισχυροί επειδή ήταν εθελοντικοί.

Οι ιδέες του Cobden επηρέασαν μια σειρά από φιλελεύθερους διανοούμενους και πολιτικούς σε όλη την Ευρώπη. Οι κλασσικοί φιλελεύθεροι του 19ου αιώνα, είχαν συνειδητοποιήσει πως "Ο Πόλεμος είναι η Υγεία του Κράτους" πολλά χρόνια πριν τον Randolph Bourne. Ο Alexis De Tocqueville προβληματισμένος για τις συνέπειες του πολέμου στο εσωτερικό μιας χώρας, έγραψε στο μνημειώδες έργο του "Η Δημοκρατία στην Αμερική" : «Όλοι εκείνοι που επιζητούν να καταστρέψουν τις ελευθερίες ενός δημοκρατικού έθνους, πρέπει να ξέρουν πως ο πόλεμος είναι ο πιο σίγουρος και σύντομος δρόμος για να το πετύχουν». Ο σπουδαίος φιλελεύθερος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Herbert Spencer συμμερίζοταν τις ανησυχίες του Tocqueville και γι αυτό ήταν σταθερά αντίθετος με τις ιμπεριαλιστικές περιπέτειες της χώρας του . Στο άρθρο του "Imperialism and Slavery" διατυπώνει την άποψη πως ο ιμπεριαλισμός σημαίνει σκλαβιά. Όχι μόνο ενισχύει ανεπίτρεπτα την εκτελεστική εξουσία και αποδυναμώνει το κοινοβούλιο, αλλά , λόγω της φορολογίας που απαιτεί, αναγκάζει τον Βρετανό πολίτη να δουλεύει 13,5 μέρες το χρόνο για το Κράτος, χωρίς να πληρώνεται(σε περιόδους πολέμων, οι μέρες φτάνουν και τις 36). Όπως ακριβώς ένας σκλάβος. Και καταλήγει : "Όσοι συνεχίζουν να κατακτούν άλλους λαούς, και να τους κρατάνε σε υποδούλωση, θα παραδίδουν πρόθυμα τις προσωπικές τους ελευθερίες στην κρατική εξουσία και θα αποδέχονται τη συνεπακόλουθη σκλαβιά".

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στην περίπτωση των ΗΠΑ. Η πολιτική της μη εμπλοκής στις ευρωπαϊκές υποθέσεις , που διατυπώθηκε από τους Ιδρυτές Πατέρες, δεν παρακινήθηκε μόνο από γεωπολιτικούς λόγους και την ανάγκη επιβίωσης της νεαρής, τότε, Δημοκρατίας . Η επιρροή του κλασσικού φιλελευθερισμού έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Για τους "Ιδρυτές Πατέρες", που είχαν επηρεαστεί από τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής, η Ευρώπη ήταν ο Παλαιός Κόσμος, όπου ο πολεμος, ο μιλιταρισμός, ο κρατισμός και ο δεσποτισμός κυριαρχούσαν. Ένας από τους κύριους σκοπούς της Αμερικάνικης Επανάστασης ήταν η απεμπλοκή από όλα αυτά τα δεινά. Η επέμβαση των ΗΠΑ στις ευρωπαϊκές υποθέσεις δε θα σήμαινε κάτι άλλο παρά τη μετατροπή της Δημοκρατίας σε ένα ακόμη ευρωπαϊκό κράτος και θα οδηγούσε στην αποδυνάμωση των φιλελεύθερων αξιών μέσα στις ΗΠΑ. Οι Ιδρυτές Πατέρες μπορεί μεν να ήθελαν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με τους ατελείωτους πολέμου της ευρωπαϊκής ηπείρου, αλλά επιβεβαιώνοντας τις κοσμοπολίτικες, φιλελεύθερες αρχές της Επανάστασης, ήθελαν παράλληλα να ενδυναμώσουν τις εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού . Ο Thomas Jefferson ήταν σαφής: "Ειρήνη , εμπόριο και φιλία με όλα τα έθνη, δεσμευτικές συμμαχίες με κανένα". Όταν το 1821, ζητήθηκε από την αμερικάνικη κυβέρνηση να βοήθησει τους επαναστατημένους Έλληνες , ο τότε Υπουργός Εξωτερικών John Quincy Adams εξέφρασε τη συμπάθειά του στον αγώνα τους αλλά ταυτόχρονα διατύπωσε , με τον καλύτερο τρόπο, την κλασσική φιλελεύθερη αντίθεση στις στρατιωτικές επεμβάσεις : "Η Αμερική δεν πηγαίνει στο εξωτερικό, με σκοπό να βρει τέρατα για να τα καταστρέψει. Εύχεται την ελευθερία και την ανεξαρτησία όλων. Αλλά είναι ο υπερασπιστής μόνο της δικιάς της ελευθερίας . Θα επαινέσει τον γενικό σκοπό με τη στήριξη της φωνής της και τη συμπαράσταση που δίνει το παράδειγμά της. Γνωρίζει όμως καλά πως από τη στιγμή που θα στρατευτεί κάτω από άλλες σημαίες, θα εμπλακεί σε όλους τους πολέμους του συμφέροντος , της ίντριγκας, της πλεονεξίας, του φθόνου και της φιλοδοξίας, που παίρνουν τη μορφή και σφετερίζονται το λάβαρο της ελευθερίας. Χωρίς να το καταλάβει, η θεμελιώδης αρχή της πολιτικής της θα αλλάξει από την ελευθερία στη δύναμη. Θα γίνει ο δυνάστης του κόσμου. Αλλά δεν θα είναι πια ο κυβερνήτης του πνεύματός της." Όταν στα τέλη του 19ου αιώνα, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. μπήκε στο παιχνίδι του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, οι φιλελεύθεροι ήταν οι πρώτοι που αντέδρασαν. Ακολουθώντας τα διδάγματα του Cobden και των "Ιδρυτών Πατέρων", προσωπικότητες όπως ο κοινωνιολόγος William Graham Sumner και ο έμπορος Edward Atkinson εναντιώθηκαν στον Ισπανοαμερικάνικο πόλεμο του 1898 και στην αμερικάνικη κατοχή των Φιλιππίνων και ίδρυσαν την "Αντι-Ιμπεριαλιστική Λίγκα".

Όπως είναι φανερό, η δυσπιστία του φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα σε ένα ενεργητικό και πανταχού παρόν κράτος εκτείνεται και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Άλλωστε η πολιτική της μη επέμβασης με τις χαμηλές στρατιωτικές δαπάνες που απαιτούσε είναι απολύτως συμβατή με τη φιλελεύθερη πεποίθηση πως οι κρατικές δαπάνες πρέπει να διατηρούνται σε χαμηλό επίπεδο. Οι δυνάμεις της αγοράς και ειδικά το ελεύθερο εμπόριο θεωρούνταν πιο αποτελεσματικό μέσο για την επίλυση των διεθνών συγκρούσεων. Οι ιδέες αυτές είχαν και αποτελέσματα: κάτω από την επιρροή των αρχών του οικονομικού φιλελευθερισμού, του ελεύθερου εμπορίου και των ολοένα πιο χαμηλών στρατιωτικών δαπανών , η περίοδος από τη λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων ως το ξεκίνημα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1815-1914) θεωρείται μια από τις πιο ειρηνικές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δυστυχώς , από το 1875 και μετά ο φιλελευθερισμός μπαίνει αργά αλλά σταθερά σε μια μακρά περίοδο παρακμής. Ολοένα και περισσότερο πια, κερδίζουν έδαφος ιδέες, όπως ο σοσιαλισμός, ο προστατευτισμός, ο ιμπεριαλισμός και ο εθνικισμός, ιδέες που δίνουν έμφαση στη χρησιμότητα ενός ισχυρού κράτους για την επίτευξη των στόχων τους. Το 1914 η Μ. Βρετανία μπαίνει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και η Χρυσή Εποχή του Κλασσικού Φιλελευθερισμού ανήκει πια οριστικά στο παρελθόν. Ένας από τους τελευταίους υποστηρικτές της "Σχολής του Μάντσεστερ", ο John Morley διαφωνεί και παραιτείται από την κυβερνητική του θέση. Αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του αντιπολεμικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα.

Σήμερα, σχεδόν 100 χρόνια μετά την παραίτηση του Morley, οι ιδέες του κλασσικού φιλελευθερισμού είναι ξανά ζωντανές και μαζί τους αναβίωσε και η αντιεπεμβατική του παράδοση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η παράδοση σκέψης,μπορεί να μην καθορίζει την εξωτερική πολιτική των κρατών, αλλά η φωνή της είναι ιδιαίτερα δυναμική και ακούγεται όλο και περισσότερο. Η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικάνων libertarians έχουν αντιταχθεί σε όλους τους πολέμους των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες. Σταθερά αντιεπεμβατικές θέσεις παίρνουν think tanks όπως το "Cato Institute" και το "Ludwig Von Mises Institute" , πολιτικοί όπως ο Ron Paul και ο Gary Johnson. Και πολλοί συντηρητικοί όμως συμμερίζονται τις φιλελεύθερες επιφυλάξεις σε μια επεμβατική εξωτερική πολιτική (πχ ο δημοσιογράφος George Will, ο πολιτικός Pat Buchanan , ο κύκλος γύρω από το περιοδικό "The American Conservative" κτλ). Στη Μ.Βρετανία, συχνά δημοσιεύονται άρθρα στην παράδοση της σκέψης του Cobden σε έντυπα ευρείας κυκλοφορίας όπως ο "Spectator" και η "Daily Telegraph" ενώ ο κλασσικός φιλελεύθερος αντιεπεμβατισμός αντικατοπτρίζεται ακόμη και σήμερα στην εξωτερική πολιτική χωρών, όπως η Ελβετία.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, οι ιδέες αυτές είναι σχεδόν άγνωστες. Στις διμερείς σχέσεις με τους γείτονες μας, οι Έλληνες φιλελεύθεροι σε γενικές γράμμες έχουν υιοθετήσει την αντιμιλιταριστική, αντιεπεμβατική λογική του κλασσικού φιλελευθερισμού (και εδώ όμως, πολλές φορές αδυνατούν να κάνουν τη δική τους προσέγγιση διακριτή από εκείνη της Αριστεράς ή του καθεστωτικού φιλοευρωπαϊσμού. Αυτό όμως είναι θέμα για άλλο άρθρο). Εξαιτίας όμως ενός κακώς εννοούμενου φιλοδυτικισμού και φιλοαμερικανισμού, υποστηρίζουν με πάθος σχεδόν κάθε στρατιωτική επέμβαση της Δύσης , όπως δείχνει και η στάση τους στον πρόσφατο πόλεμο της Λιβυής . Η πλειοψηφία των Ελλήνων φιλελεύθερων φαίνεται να έχει μπερδέψει τον κλασσικό φιλελευθερισμό με τον κεντροαριστερό "Ουϊλσονισμό" , ή τον μιλιταριστικό , με τροτσκιστικές ρίζες, "νεοσυντηρητισμό". Έτσι όμως, μιας και η ελληνική κοινή γνώμη είναι αντίθετη σε τέτοιου είδους επεμβάσεις, επωμίζονται ένα δυσβάστακτο πολιτικό κόστος και περιθωριοποιούνται, μόνο και μόνο για να υποστηρίξουν μια πολιτική που δεν έχει καμιά σχέση με την ιδεολογία τους. Οι κλασσικοί φιλελεύθεροι ήξεραν ήδη από τον 19ο αιώνα πως ο πόλεμος και η επεμβατική εξωτερική πολιτική μπορούν να καταστρέψουν τις φιλελεύθερες κατακτήσεις ενός έθνους. Μήπως ήρθε ο καιρός να το συνειδητοποιήσουν και οι Έλληνες φιλελεύθεροι, αντί να φέρονται σαν cheerleaders του εκάστοτε αμερικανού προέδρου που αποφασίζει να παίξει το ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα;
Συνέχεια

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Ο μύθος της μείωσης των κρατικών δαπανών

Τους τελευταίους μήνες, ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη και στοιχειώνει τις συζητήσεις όλων μας : το φάντασμα των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες . Επειδή όμως τα φαντάσματα δεν υπάρχουν, μήπως συμβαίνει το ίδιο και με τις περιβόητες περικοπές ;

Με αφορμή την ογκώδη διαδήλωση και τα επεισόδια στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα , η Αριστερά βρήκε ξανά την ευκαιρία για να μας προειδοποιήσει πως η μείωση των δημοσίων δαπανών , εκτός από φτώχεια , θα φέρει χάος και κοινωνική αναταραχή. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της δημοσιονομικής πειθαρχίας , επαίνεσαν την αποφασιστικότητα του Ντείβιντ Κάμερον, τόνισαν πως η μείωση των κρατικών δαπανών είναι απαραίτητη στις τωρινές οικονομικές συνθήκες και κάλεσαν το Βρετανό πρωθυπουργό να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Όμως αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τα νούμερα που δίνει η ίδια η βρετανική κυβέρνηση, θα διαπιστώσουμε πως και οι δύο πλευρές συζητούν μάλλον για ένα..."πουκάμισο αδειανό".

Σύμφωνα με τις προβλέψεις της βρετανικής κυβέρνησης, μετά την εφαρμογή του πενταετούς προγράμματος περικοπών, που μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως το πιο τολμηρό από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, απλά θα γυρίσουν στα επίπεδα του 2007, όταν δηλαδή ο Γκόρντον Μπράουν αναλάμβανε την πρωθυπουργία της χώρας. Μάλιστα , σε πραγματικούς αριθμούς, οι δαπάνες θα …αυξηθούν από τις 637 δισεκατομμύρια λίρες το 2010-2011,στα 711 δισεκατομμύρια το 2015-2016 . Έτσι, οι περιβόητες περικοπές δεν είναι τόσο μείωση δαπανών, αλλά μάλλον περιορισμός των αυξήσεων που είχαν σχεδιαστεί για το μέλλον. Όμως ακόμη και αυτά τα ,όχι και τόσο ενθαρρυντικά,νούμερα, είναι απλά προβλέψεις και μάλιστα υπερβολικά αισιόδοξες. Η μέχρι τώρα πραγματικότητα δείχνει πως στους επτά πρώτους μήνες της "φιλελεύθερης" κυβέρνησης Κάμερον, οι δαπάνες .αυξήθηκαν κατά 7% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, όταν στην εξουσία βρίσκοταν ο "κρατικιστής" Γκόρντον Μπράουν. Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη αυτά τα στοιχεία, ποιές είναι τέλος πάντων αυτές οι "δρακόντειες περικοπές" για τις οποίες οδύρεται η Αριστερά και πανηγυρίζει η Δεξιά;

Και στην Ελλάδα όμως, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Ακόμη και αν πιστέψουμε τις αισιόδοξες προβλέψεις της κυβέρνησης(και κρίνοντας από τη μέχρι τώρα πορεία της, μάλλον δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε), το 2013 οι δημόσιες δαπάνες θα βρίσκονται στο 47,9% του ΑΕΠ, δηλαδή θα είναι υψηλότερες ακόμη και από τις δαπάνες του 2007. Και έτσι, ενώ εδώ και τόσους μήνες, η Αριστερά μας προειδοποιεί πως με τα μέτρα της κυβέρνησης θα χαθούν κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών και οι υποστηρικτές του Μνημονίου μας υπόσχονται πως μετά το 2013 θα ζούμε σε μια Ελλάδα με μικρό κράτος και ελεύθερη οικονομία, τελικά αποδεικνύεται πως οι περιβοήτες περικοπές, για τις οποίες όλοι μιλάμε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιστροφή των κρατικών δαπανών στα επίπεδα που είχαν, όταν στην εξουσία βρίσκοταν ο πιο big spender πρωθυπουργος της Μεταπολίτευσης, ο Κώστας Καραμανλής!

Σίγουρα είναι θετικό το γεγονός πως οι κρατικές δαπάνες δε θα αυξάνονται με τον ιλλιγγιώδη ρυθμό των τελευταίων χρόνων. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να πιστεύουμε πως οι ευρωπαίκές κυβερνήσεις παίρνουν ριζοσπαστικά μέτρα που αλλάζουν εκ βάθρων το αποτυχημένο κρατικίστικο μόντελο της Γηραιάς Ηπείρου . Είτε πιστεύουμε είτε όχι στην ανάγκη περικοπών, θα βρεθούμε πιο κοντά στην αλήθεια αν μάθουμε να κρίνουμε τις κυβερνήσεις γι αυτά που πραγματικά κάνουν και όχι γι αυτά που θα θέλαμε ή που φοβόμαστε οτι κάνουν.

Στα δύσκολα χρόνια που έρχονται, ας έχουμε στο μυαλό μας μια διαπίστωση του think tank, "Adam Smith Institute" που δείχνει τα όρια των τωρινών μεταρρυθμίσεων και την αδυναμία του κρατικοδίαιτου πολιτικού προσωπικού να αντιμετωπίσει την κρίση. Μια πικρή διαπίστωση που αν και έγινε για τη Μ.Βρετανία, ισχύει για ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο, και πολύ περισσότερο για την Ελλάδα : «Κανείς στο κυβερνητικό κατεστημένο της Μ. Βρετανίας-οι πολιτικοί, οι γραφειοκράτες, οι επιχορηγούμενοι οργανισμοί- δεν έχει εμπειρία στην περικοπή δαπανών . Κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες.»
Συνέχεια

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Οι συγχωνεύσεις των σχολείων και ο συγκεντρωτισμός του εκπαιδευτικού μας συστήματος

Πριν λίγους μήνες, γράφαμε στο μπλογκ πως τόσο η "κοσμοπολίτισσα" και "προοδευτική" Θάλεια Δραγώνα όσο και οι "εθνικιστές" και "συντηρητικοί" αντίπαλοί της , στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Και οι δυο πλευρές, χρησιμοποιώντας το συγκεντρωτικό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και την κρατική εξουσία, θέλουν απλά να επιβάλλουν τη δικιά τους κοσμοθεωρία και τις δικιές τους αξίες σε όλους τους Έλληνες, ανεξάρτητα με το αν συμφωνούν ή όχι μαζί τους. Παρακολουθώντας τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει για τις συγχωνεύσεις σχολείων, καταλήγω πως και αυτή τη φορά αναπαράγεται η ίδια παθογένεια του ελληνικής εκπαιδευσης. Δυο αντιμαχόμενες πλευρές που φαινομενικά τις χωρίζει άβυσσος και όμως οι λύσεις που προτείνουν και οι δύο δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη συγκεντρωτική λογική του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Από τη μια πλευρά έχουμε το Υπουργείο Παιδείας που αποφάσισε επιτέλους να περιορίσει τις δαπάνες του. Όμως, οι γραφειοκράτες του Υπουργείου Παιδείας πιστεύουν ακράδαντα πως αυτοί πρέπει να ορίζουν κάθε λεπτομέρεια της εκπαίδευσης των Ελλήνων μαθητών. Αυτοί θα αποφασίσουν από την Αθήνα, για το αν μια γειτονιά ή ένα χωριό στη Φθιώτιδα πρέπει να έχει σχολείο, για το πόσα σχολεία χρειάζεται ο νομός Πέλλας , για το πόσοι μαθητές χωράνε στη Γ' τάξη του Α΄Δημοτικού Φλώρινας κ.ο.κ. Και μάλιστα είναι αποφασισμένοι να επιβάλλουν το πλάνο τους στους γονείς των μαθητών, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν λόγο στην εκπαίδευση των παιδιών τους, ειδικά όταν την ακριβοπληρώνουν μέσω των φόρων τους . Κάποιοι πάλι υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων του υπουργείου, όπως ο Πάπας του trendy σοσιαλφιλευθερισμού, Φώτης Γεωργελές , πηγαίνουν ακόμη πιο πέρα τη λογική του "πεφωτισμένου συγκεντρωτισμού". Για τον κ. Γεωργελέ, οι λόγοι που πρέπει να γίνουν οι συγχωνεύσεις των σχολείων, δεν είναι τόσο οικονομικοί, όσο πολιτισμικοί. Όλοι αυτοί οι σοσιαλφιλελεύθεροι της Εκάλης (που βέβαια στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία) ανασηκώνουν το φρύδι με υπεροψία και αντιμετωπίζουν με έκδηλο σνομπισμό όλους αυτούς τους ...χωριάτες και στενόμυαλους τοπικιστές που τολμούν να αμφισβητήσουν τη σοφία των συγκεντρωτικών λύσεων και , άκουσον άκουσον, έχουν την παράλογη και ανήκουστη επιθυμία, να θέλουν τα παιδιά τους να πηγαίνουν σχολείο κοντά στο σπίτι τους! Για τον κ. Γεωργελέ και τους ομοίους του, το να πηγαίνει ένα παιδί σχολείο στο οπισθοδρομικό και καθυστερημένο χωριό του, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα θλιβερό "κατάλοιπο της δεκαετίας του ’50". Στο κλειστό περιβάλλον του σχολείου του χωριού τα παιδιά δεν «κοινωνικοποιούνται" και "μεγαλώνουν λειψά" . Έτσι, οι σοφοί γραφειοκρατες του Υπουργείου έχουν το καθήκον να ανοίξουν τα μυαλά των μαθητών , να τους κοινωνικοποιήσουν και να τους απομακρύνουν από τη βλαβερή επιρροή των μικρών, οπισθοδρομικών κοινωνικών συνόλων, όπως η οικογένεια και το χωριό (εννοείται, πως όλα αυτά θα γίνουν χωρίς να ζητηθεί η γνώμη των γονιών τους).

Από την άλλη πλευρά, έχουμε τις τοπικές κοινωνίες και τους γονείς που , πράγματι, θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν πού και πώς θα μορφώνουν τα παιδιά τους . Όμως, και αυτοί δεν αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του Υπουργείου Παιδείας. Απλά Θέλουν το κράτος να λειτουργεί σχολεία σε κάθε χωριό, γειτονιά και ραχούλα της Ελλάδας και βέβαια να εξακολουθεί να πληρώνει για όλα αυτά ο ταλαίπωρος Έλληνας φορολογούμενος!

Όμως, οι συγκεντρωτικές λύσεις σημαίνουν πως όποιος κερδίσει θα επιβάλλει την άποψη του στους άλλους. Θα υπάρχουν πάντα νικητές και ηττημένοι και οι διαμάχες δε θα έχουν τέλος. Μόνο μια λύση που θα βασίζεται στη ριζική αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος, μπορεί να λάβει υπόψη και τα χρήματα των φορολογούμενων και να δώσει λόγο στους γονείς για τη μόρφωση των παιδιών τους. Αυτή η αποκέντρωση μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους και προϋποθέτει μεγάλες αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί το ελληνικό κράτος τα τελευταία 180 χρόνια. Η αρμοδιότητα της εκπαίδευσης μπορεί να μεταφερθεί από το κεντρικό κράτος στις τοπικές κοινωνίες, που ξέρουν καλύτερα τις ανάγκες της περιοχής από τους γραφειοκράτες του Υπουργείου. Ο Δήμος (ή ακόμη καλύτερα, τα δημοτικά διαμερίσματα) μπορούν να αναλάβουν τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία των σχολείων τους. Όμως αυτά τα έξοδα δε θα πληρώνονται από την κεντρική εξουσία (δηλαδή από το σύνολο των φορολογουμένων της χώρας), αλλά από τα χρήματα των άμεσα ενδιαφερόμενων, δηλαδή των δημοτών . Αν το αντέχουν οικονομικά , ας επιλέξουν να έχουν ένα σχολείο κάθε 100 μέτρα. Εξάλλου, η τοπική κοινωνία θα είναι αυτή που θα επιβαρύνεται και όχι ολόκληρη η Ελλάδα, όπως συμβαίνει τώρα.

Επίσης, οι γονείς που διαμαρτύρονται , και απλά περιμένουν από το κοινωνικό σύνολο να χρηματοδοτήσει το ...δημοκρατικό τους δικαίωμα να έχουν ένα σχολείο έξω από την πόρτα τους, θα μπορούσαν να πάρουν οι ίδιοι την κατάσταση στα χέρια τους, ιδρύοντας με δικά τους χρήματα ένα σχολείο στην περιοχή τους. Το κράτος θα πρεπει να άρει τα πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια που βάζει σε παρόμοιες κινήσεις και βέβαια να μειώσει τη φορολογία για όσους γονείς διαλέγουν αυτό το δρόμο. Και βέβαια η πιο ριζοσπαστική λύση είναι αυτή της "εκπαίδευσης στο σπίτι" ("homeschooling"), που έχει θεαματικά αποτελέσματα όπου εφαρμόζεται και δυστυχώς στην Ελλάδα του παρωχημένου κρατισμού , δεν θα μπορούσε παρά να απαγορεύεται.

Τις τελευταίες δεκαετίες, τα ονόματα όλων των Υπουργών Παιδείας έχουν συνδεθεί με αλλεπάλληλες, φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις που όμως δεν έλυσαν κανένα από τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης, αφού κινούνται στην ίδια λογική του συγκεντρωτισμού και της πεποίθησης πως το κεντρικό κράτος ξέρει καλύτερα. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με τις συγχωνεύσεις σχολείων που αποφάσισε η Άννα Διαμαντοπούλου. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε κάτι τελείως διαφορετικό; Μήπως ήρθε η ώρα της ριζικής αποκέντρωσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος;
Συνέχεια