Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Όταν η μείωση των κρατικών δαπανών πέφτει θύμα του πολέμου στη Λιβύη



Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση στην Λιβυή δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε πως "O πόλεμος είναι η υγεία του κράτους". Πως οι πολεμικές περιπέτειες οδηγούν σε αύξηση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Πως δε γίνεται να θέλεις να μειώσεις τις κρατικές δαπάνες και ταυτόχρονα να το παίζεις διεθνής cowboy και να διεξάγεις πολέμους (ανθρωπιστικούς και μη) ανα τον πλανήτη. Πως ο φιλελευθερισμός είναι απλά αταίριαστος με μια φιλοπόλεμη , επεμβατική εξωτερική πολιτική. Μόλις τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη της, η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη δείχνει ήδη πως δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

Όπως διαβάζω, ο Βρετανός πρωθυπουργός , Ντέιβιντ Κάμερον, εξετάζει το ενδεχόμενο να μην πραγματοποιηθούν τελικά οι προβλεπόμενες περικοπές στις αμυντικές δαπάνες της Βρετανίας λόγω της συμμετοχής της χώρας στους συμμαχικούς βομβαρδισμούς στη Λιβύη. Το ρεπορτάζ συνεχίζει πως "στη Λιβύη έχει χρησιμοποιηθεί αρκετό πολεμικό υλικό το οποίο ίσως χρειαστεί να αντικατασταθεί άμεσα με τον Βρετανό πρωθυπουργό να εξετάζει οικονομική υπέρβαση ύψους 800 εκατ. βρετανικών λιρών στους προϋπολογισμούς 2011 και 2012 για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων." Και όλα αυτά με λίγες εβδομάδες πολεμικών επιχειρήσεων. Άραγε αν ο πόλεμος διαρκέσει μήνες, ο Κάμερον είναι διατεθειμένος να τινάξει στον αέρα το ,τόσο απαραίτητο για την οικονομία, πρόγραμμα περικοπων που έχει εξαγγείλει;

Την ίδια ώρα η στρατιωτική επέμβαση πηγαίνει ...περίφημα. Ο πόλεμος από υπόθεση λίγων ημερών,έχει ήδη κρατήσει τρεις εβδομάδες, χωρίς ορατό τέλος , τα αεροπλάνα της Δυτικής Συμμαχίας βομβαρδίζουν τους... αντικαθεστωτικούς και ο Καντάφι παραμένει στη θέση του. Oh, what a lovely war!

[Παλαιότερα άρθρα του "ΜπλεΜήλου" για τους "ανθρωπιστικούς" πολέμους και την επέμβαση στη Λιβύη εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ]
.
Συνέχεια

Είναι η Νέα Δημοκρατία ένα αστικό κόμμα;


Κάποτε η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να αποφασίσει τι είναι. Η επιλογή μπορεί να μην είναι εύκολη (για κάποιους) αλλά είναι απλή. Η επιλογή είναι μεταξύ ενός σοβαρού αστικού κόμματος από τη μία, και ενός λαϊκίστικου και παρακμιακού σχηματισμού - ουρά της αριστεράς - από την άλλη.

Η κα Βόζεμπεργκ βρέθηκε κοντά στου καταληψίες του Δημαρχείου της Αθήνας έτοιμη για επαναστατική δράση έχοντας όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ, όπως για παράδειγμα τσάντα Louis Vuitton. Από κοντά βρέθηκε και ο γνωστός Γιάννης Μανώλης, πρώην βουλευτής και γραμματέας του συνδικαλιστικού της ΝΔ.

Αν θυμάστε καλά, κατά την διάρκεια των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή, ο κ. Μανώλης ήταν ο βουλευτής που ασταμάτητα διαμαρτυρόταν για ακόμα μεγαλύτερες δαπάνες και περισσότερο “φιλολαϊκή” πολιτική. Οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή σχεδόν διπλασίασαν το χρέος σε 5.5 χρόνια, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τον κ. Μανώλη.
Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, ο κ. Μανώλης δηλώνει δικαιωμένος...

Κορυφαία στελέχη και βουλευτές “όπως είναι οι κ. Μαρκόπουλος και Γιαννόπουλος, είχαν υποστηρίξει -με τη φυσική τους παρουσία μάλιστα- την κατάληψη αίθουσας του υπουργείου Υγείας από γιατρούς.”

Έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από την χειρότερη μεταπολεμική ήττα της δεξιάς και ακόμα δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται κανένας για τα αίτια αυτής της εκλογικής πανωλεθρίας.

Μερικά βασικά ερωτήματα:

- Οι πολιτικές των παροχών μπορούν να δημιουργήσουν διαρκή πολιτικά κέρδη;

- Αν η ΝΔ ως αντιπολίτευση λαϊκίζει, θα μπορέσει αν έρθει στην εξουσία να κυβερνήσει αποτελεσματικά;

- Ένα πολιτικό πρόγραμμα είναι μια σειρά πολιτικών που απαντούν σε καίρια ζητήματα για το μέλλον της χώρας, ή είναι λίστες παροχολογίας και μικροπολιτικών επιθυμιών;

- Θα μπορούσε η ΝΔ σήμερα να περάσει δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές όπως έκανε το 81 με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ;

- Συχνά λέγεται από στελέχη της ΝΔ ότι κατά την διάρκεια της “νέας διακυβέρνησης” δεν “έγιναν όλα τέλεια.” Υπάρχει η εντύπωση ότι το 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι που άφησαν την ΝΔ από το 2004 στο 2009, το έκαναν επειδή δεν βρήκαν αρκετές ομοιότητες της πενταετίας Καραμανλή με τον χρυσό αιώνα του Περικλή;

- Αυτό το 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι που έφυγαν, χωρίς να πάνε στο ΠΑΣΟΚ, δημιουργούν την υποψία ότι ίσως εγκατέλειψαν την ΝΔ γιατί την ήθελαν πιο δεξιά και πιο φιλελεύθερη;

- Η υπεράσπιση της ελεύθερης οικονομίας σταματά όταν αρχίζουν οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών και των κρατικοδίαιτων συμφερόντων;

- Θα μπορέσει ποτέ η ΝΔ να κυριαρχήσει πολιτικά αν πρώτα δεν αποκτήσει αυτοπεποίθηση για τις αρχές και αξίες που υποτίθεται ότι υπηρετεί;

- Η ΝΔ οφείλει να είναι ένα αστικό κόμμα αρχών και αξιών ή μια “πολυσυλλεκτική” οντότητα του κέντρου;

- Πετυχημένα κόμματα είναι αυτά που βρίσκουν το πολιτικό κέντρο ή αυτά που μετατοπίζουν το πολιτικό κέντρο προς την δικιά τους ιδεολογική κατεύθυνση;

- Η σχέση των στελεχών της ΝΔ με την αστική κουλτούρα πρέπει να εξαντλείται σε έναν χαζοχαρούμενο νεοπλουτισμό;

- Το μέλλον ανήκει στους πολιτικούς μηχανισμούς που δίνουν ιδεολογικές και πολιτικές μάχες ή στους πολιτικούς μηχανισμούς που προσαρμόζονται και ακολουθούν την πεπατημένη;

- Η ΝΔ σήμερα μοιάζει περισσότερο με την Ένωση Κέντρου της δεκαετίας του 70 ή με το βρετανικό Συντηρητικό κόμμα της ίδιας περιόδου;
Συνέχεια

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Το "Debtocracy", η Αριστερά και οι φιλελεύθεροι

Ο προσεκτικός θεατής του πολυσυζητημένου "Debtocracy" ίσως να πρόσεξε πως σε κάποιο σημείο (στο 22:10) προβάλλεται ένα απόσπασμα από ομιλία του Αμερικάνου βουλευτή από το Τέξας , Ρον Πολ , ο οποίος για να καταδείξει τον παραλογισμό του πρόγραμματος διάσωσης της Ελλάδας από το ΔΝΤ, επισημαίνει : "Η ειρωνία αυτής της υπόσχεσης είναι ότι στο νέο διακανονισμό, η Ελλάδα συμβάλλει με 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια στο αποθεματικό του ΔΝΤ. Νομίζω ότι παγκοσμίως μόνο ένα αυταρχικό νομισματικό σύστημα θα ανάγκαζε την Ελλάδα να διασώσει τον εαυτό της και ίσως και άλλες χώρες" . Όμως, τί δουλειά έχει ένας ακραιφνής φιλελεύθερος , όπως ο Ρον Πολ , σε ένα ντοκυμανταιρ της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στο πλάι του Μανόλη Γλέζου και του Σαμίρ Αμίν; Ίσως αυτή η περίεργη συνύπαρξη, να φωτίζει τη σύγχυση που υπάρχει τόσο στα επιχειρήματα των αριστερών υποστηρικτών του ντοκυμανταίρ, όσο και σε αυτά των φιλελεύθερων που επέλεξαν να αφορίσουν το "Debtocracy" σαν συνομωσιολογικό και λαϊκίστικο.

Οι συντελεστές του "Debtocracy" έχουν απόλυτο δίκιο όταν στο ντοκυμανταίρ τους ασκούν σκληρή κριτική στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Επίσης, ορθά, ζητάνε από την Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών. Όμως υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνουν. Αυτό το σύστημα που καταγγέλουν και το οποίο χαρακτηρίζουν πολλές φορές μέσα στο ντοκυμανταίρ ως "νεοφιλελεύθερο" (όρος που στη γλώσσα της Αριστεράς ταυτίζεται με τον αχαλίνωτο καπιταλισμό), στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με την ελεύθερη αγορά. Το σύστημα που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση , μπορείτε να το πείτε "κορπορατισμό", μπορείτε να το πείτε "κρατικό καπιταλισμό", μπορείτε να το πείτε "μικτή οικονομία". Laissez faire καπιταλισμός, πάντως δεν είναι είναι. Μάλιστα, οι περισσότεροι φιλελεύθεροι διανοουμένοι και οικονομολόγοι, παντού στον κόσμο, είναι από τους πιο σκληρούς επικριτές αυτής της κρατικοδίαιτης παγκόσμιας ελίτ .

Όπως μας δείχνει το ντοκυμανταιρ, οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να σπρώξουν τις χώρες που δέχτηκαν τη βοήθειά του, ακόμη πιο βαθιά μέσα στην κρίση. Και πράγματι, αυτή η εικόνα, λίγο πολύ , ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όμως το ΔΝΤ κάθε άλλο παρά εργαλείο του «νεοφιλελευθερισμού» και των δυνάμεων της αγοράς είναι, όπως πιστεύουν οι συντελεστές του "Debtocracy". Το κεϋνσιανής εμπνεύσεως ΔΝΤ, ήταν από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του, "μια απόπειρα πολιτικής απάντησης στην κυριαρχία των αγορών" και "ένας διακρατικός παρεμβατισμός στις αγορές". Διαχρονικά, το ΔΝΤ προκαλούσε... αλλεργία στους φίλους της ελεύθερης αγοράς. Όπως πιστεύουν, πρόκειται για έναν καθαρά πολιτικό οργανισμό, που παρέχει δάνεια με πολιτικά και όχι οικονομικά κριτήρια, ανάλογα με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των κρατών που τον χρηματοδοτούν. Σύμφωνα με τους φιλελεύθερους επικριτές του , τα δάνεια του ΔΝΤ όχι μόνο δε ωφελούν τους αποδέκτες τους, αλλά τελικά τους βλάπτουν ακόμη περισσότερο αφού βοηθούν τις ντόπιες κλεπτοκρατίες να παραμείνουν στην εξουσία και αναβάλουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , με ολέθριες συνέπειες για τους πληθυσμούς των κρατών(Διαβάστε σχετικά εδώ). Φιλελεύθεροι διαφορετικών οικονομικών σχολών, υπήρξαν από τους πιο σφοδρούς επικριτές των παρεμβάσεων του ΔΝΤ. Πιο συγκεκριμένα, για την περίπτωση της Αργεντινής , κατηγόρησαν το ΔΝΤ πως με την πολιτική συνεχούς δανεισμού προς τη χώρα (η Αργεντινή δανείζοταν από το ΔΝΤ τα 35 από τα 41 χρόνια που προηγήθηκαν της πτώχευσης του 2001), αφαίρεσαν κάθε κίνητρο από την κυβέρνηση για να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , ενώ και οι πολιτικές που πρότεινε οδήγησαν σε θεαματική αύξηση της φορολογίας, και επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.(Σχετικά άρθρα εδώ και εδώ)

Οι φιλελεύθεροι και ειδικά οι οικονομολόγοι της λεγόμενης "Αυστριακής Σχολής" ασκούν σήμερα την πιο σκληρή κριτική στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Όμως το πρόβλημα , και πάλι, δεν είναι η αχαλίνωτη ελεύθερη αγορά αλλά το γεγονός πως ο τραπεζικός κλάδος είναι ένας από τους πιο κρατικοδίαιτους κλάδους της οικονομίας (το "υιοθετημένο ξαδελφάκι του κράτους", όπως τον αποκάλεσε σκωπτικά ο Ιρλανδός δημοσιογράφος Kevin Myers ή όπως είπε ο Βρετανός βουλευτής των Συντηρητικών Steve Baker : "Αυτό που είναι λάθος με τον καπιταλισμό, είναι πως το τραπεζικό σύστημα είναι σοσιαλιστικό".) Η οργή των φιλελεύθερων δεν επικεντρώνεται μόνο στα τεράστια ποσά που έλαβε το τραπεζικό σύστημα από τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και οδήγησαν στην εκτόξευση του χρέους σε όλες τις δυτικές χώρες . Το πρόβλημα βρίσκεται στον ίδιο τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα το τραπεζικό σύστημα, που δε σέβεται καθόλου τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των καταθετών . Όπως έγραψε και ο Steve Baker : "Εαν δανειστείς το ζωγραφικό πίνακα ενός φίλου και του υποσχεθείς ότι θα του το δώσεις πίσω μόλις το ζητήσει, αλλά στο ενδιάμεσο το δανείζεις σε κάποιον άλλο, έχεις διαπράξει απάτη". Και όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει στις συναλλαγές μας με τις τράπεζες. Από τη στιγμή που καταθέτεις εκεί τα χρήματά σου, το κράτος δίνει το προνόμιο στις τράπεζες να μπορούν να τα διαθέσουν όπως θέλουν , χωρίς να σε ρωτήσουν και τους επιτρέπει να διατηρούν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό υποχρεωτικών ασφαλίσεων . Απο εκεί και πέρα, οι τραπεζίτες ελπίζουν πως οι καταθέτες δεν πρόκειται να κάνουν μαζικές αναλήψεις. Διαφορετικά, οι τράπεζες δεν θα μπορούν να τους εξυπηρετήσουν και θα πρέπει να κηρύξουν πτώχευση ή , όπως γίνεται συνήθως, να διασωθούν με τα χρήματα των φορολογουμένων. Επηρεασμένος από την Αυστριακή κριτική στο τραπεζικό σύστημα, ο βουλευτής των Βρετανών Συντηρητικών, Douglas Carswell υπέβαλε πριν λίγους μήνες νομοσχέδιο που προέβλεπε πως η τράπεζα θα μπορούσε να επενδύσει τα χρήματα του καταθέτη, μόνο αν είχε την άδειά του.

Στο στόχαστρο των φιλελεύθερων όμως έχουν μπει, ειδικά μετά την κρίση του 2008, και οι κρατικές Κεντρικές Τράπεζες .Στην Αμερική, ακολουθώντας τα διδάγματα της Αυστριακής Σχολής, ο βουλευτής Ρον Πολ ζητάει την κατάργηση της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας (FED). Σύμφωνα με την κριτική των Αυστριακών, η FED έδωσε φτηνό χρήμα στις τράπεζες κρατώντας τα επιτόκια σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα και αυτό δημιούργησε τη φούσκα των στεγαστικών δανείων. Η δυσπιστία απέναντι στη FED έχει περάσει πια στη mainstream πολιτική σκηνή, ολοένα και περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι συμμερίζονται την Αυστριακή ερμηνεία της κρίσης, ενώ όλη την προηγούμενη χρονιά, οι οπαδοί των Tea Parties διαδήλωναν κρατώντας πλακατ που έγραφαν : "End The Fed". Μάλιστα, το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο Ρον Πολ στο Κογκρέσσο και προτείνει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας υποστηρίζεται από 313 βουλευτές και των δύο κομμάτων . Ανάλογη κριτική αρχίζει πια να διατυπώνεται και εναντίον της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο Γερμανός φιλελεύθερος οικονομολόγος Philipp Bagus , στο βιβλίο του "The Tragedy of The Euro" επισημαίνει πως η πολιτική κοινών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) για κράτη με τελείως διαφορετικό επίπεδο αναπτυξης και οικονομικές επιδόσεις ,οδήγησε σε τεχνητά χαμηλά επιτόκια για τις χώρες της περιφέρειας και σε έκρηξη του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού. Η "φούσκα" που δημιουργήθηκε αναπόφευκτα έσκασε και οδήγησε στη σημερινή κρίση.

Πολλοί Έλληνες φιλελεύθεροι ειρωνεύτηκαν τον χαρακτηρισμό που ακούστηκε στο "Debtocracy" πως το δημόσιο χρέος είναι ανήθικο. Ίσως θα εκπλαγούν αν μάθουν πως ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του κλασσικού φιλελευθερισμού στον 20ο αιώνα, ο οικονομολόγος Murray Rothbard συμμερίζεται αυτή την άποψη. Σε άρθρο του,όπου καλεί τους συμπατριώτες του να αποκηρύξουν το δημόσιο χρέος, επισημαίνει πως το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται όπως το ιδιωτικό . Στο ιδιωτικο χρέος , πράγματι εαν ο οφειλέτης δεν επιστρέψει τα χρήματα στο δανειστή, έχει διαπράξει κλοπή στην ιδιοκτησία του δεύτερου. Αλλά όταν η κυβέρνηση δανείζεται χρήματα, δεν πρόκειται να πληρώσει με τα δικά της χρήματα αλλά με τα χρήματα των πολιτών. Και οι δυο πλευρές, και ο δανειστής και ο δανειζόμενος, στα δημόσια δάνεια, γνωρίζουν πως τα χρήματα δεν θα πληρωθούν από τις τσέπες των γραφειοκρατών και των πολιτικών, αλλά από τη φορολογία των άτυχων πολιτών . Έτσι, και οι δυο πλευρές ανήθικα συμφωνούν να συμμετέχουν στην παραβίαση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων ενός τρίτου μέρους, κάτι που δεν συμβαίνει με τις δανειστικές συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ των ιδιωτών. Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι μπορεί να μην πηγαίνουν τόσο μακριά όσο ο Rothbard, αλλά και αυτοί δεν φαίνεται να θεωρούν την πληρωμή των κρατικών δανείων, τόσο ιερή , όσο οι εν Ελλάδι ομοϊδεάτες τους. Ήδη από την προηγούμενη χρονιά, έκριναν πως η πτώχευση θα ήταν η λιγότερη κακή λύση για την Ελλάδα. Όχι όμως γιατί έτσι θα συνεχίσουμε τη σοσιαλιστική dolce vita, όπως πιστεύουν οι θαυμαστές του "Debtocracy". Αντίθετα, η πτώχευση σημαίνει πως κανένας δε θα μας δανείζει για κάποιο χρονικό διάστημα και έτσι η κυβέρνηση θα αναγκαστεί επιτέλους να προχωρήσει σε πραγματική μείωση των δαπανών και να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. (Διαβάστε σχετικά εδώ , εδώ και εδώ).

Το "Debtocracy" λοιπόν, σωστά , ασκεί κριτική στον τρόπο που λειτουργεί το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και σωστά ζητάει στάση πληρωμών. Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως με την Αριστερά, το κάνει για τους λάθους λόγους. Από την άλλη μεριά, οι φιλελεύθεροι επέλεξαν να απορρίψουν ασυζητητί το ντοκυμανταίρ σαν "λαϊκίστικο" και "συνωμοσιολογικό" και δεν ανέπτυξαν την εναλλακτική φιλελεύθερη επιχειρηματολογία εναντίον του συστήματος. Και αυτό είναι επόμενο, αφού τον τελευταίο χρόνο, στο όνομα ενός κακώς εννοούμενου πραγματισμού, επέλεξαν να ταυτιστούν με το Μνημόνιο και το ΔΝΤ και να γίνουν απολογητές των χειρότερων πολιτικών της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας. Δυστυχώς όμως , έχοντας αφήσει το μονοπώλιο της αμφισβήτησης στην Αριστερά, τώρα που η πολιτική του Μνημονίου δείχνει να καταρρέει, η μόνη αφήγηση για τα αίτια της αποτυχίας θα είναι αυτή του "Debtocracy".
Συνέχεια

Το δόγμα της πρωθυπουργικής αθωότητας


Στην Ελλάδα υπάρχει η συνήθεια να αναγνωρίζουμε την ανεπάρκεια συγκεκριμένων ατόμων, στην ουσιαστικά ύψιστη πολιτική θέση, αυτή του πρωθυπουργού, μετά την λήξη της θητείας τους. Είναι μια ιδιαίτερα κακή συνήθεια.

Είναι γνωστό για το πως γίνεται η δημοσιογραφική κάλυψη των πρώτων μηνών μιας κύβέρνησης. Στην αρχή υπάρχουν ελπίδες και ο πρωθυπουργός είναι κάτι σαν την πολιτική αυθεντία της χώρας.
Σύντομα όμως αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα γκρίζα σύννεφα. Υπάρχουν εμφανή σημάδια αποσυντονισμού, αναποτελεσματικότητας, εσωτερικής διαμάχης και στο τέλος μια εικόνα πλήρους διάλυσης.

Εν τω μεταξύ διαβάζουμε ότι ο πρωθυπουργός στην αρχή συσκέπτεται, μετά προβληματίζεται, μετά ανησυχεί και στο τέλος είναι πραγματικά... εξοργισμένος.

Μετά, όταν ο πρωθυπουργός έχει πάει σπίτι του, αρχίζουν να βγαίνουν στην δημοσιότητα ιστορίες για την έλλειψη στόχων και συντονισμού από μέρους του. Μαθαίνουμε για τον πρωθυπουργό που ουσιαστικά ενδιαφερόταν περισσότερο να προεδρεύει παρά να κυβερνά.

Σε πρόσφατο ρεπορτάζ της Καθημερινής διαβάζουμε ότι “Καθώς το έλλειμμα συντονισμού, ελέγχου ή ακόμη και συνεννόησης των υπουργείων τείνει να προσλάβει πρωτοφανείς διαστάσεις, η «Κ» αναλαμβάνει σήμερα μια μάλλον αυτονόητη δημοσιογραφική πρωτοβουλία: να καταγράψει συνοπτικά τις υποχρεώσεις κάθε υπουργείου από το Μνημόνιο και κυρίως να επισημάνει σε ποιες περιπτώσεις οι υπουργοί έχουν ήδη καθυστερήσει αναιτιολόγητα, με συνέπεια να επικρέμαται πάνω από τη χώρα ο κίνδυνος επιβολής νέων επαχθέστερων μέτρων.”
Ακολουθεί ένα πλούσιο ρεπορτάζ για τα απίστευτα κυβερνητικά κενά.

Την ίδια ημέρα στο Βήμα μαθαίναμε για τον κίνδυνο “να τιναχθεί στον αέρα εν τη γενέσει του το δημοσιονομικό πλαίσιο 2012-2015,” από “προσωπικές στρατηγικές υπουργών, πραγματικές αδυναμίες περικοπών, αλλά και το φόβο για το πολιτικό κόστος.”

Υπουργός θα δηλώσει στην εφημερίδα ότι “Βρισκόμαστε στο σημείο όπου η πολιτική ατολμία και η έλλειψη ομοψυχίας, μπορεί να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδο και σε πολιτική κρίση, με απρόβλεπτες εξελίξεις.”

Ο κ. Παπανδρέου έχει ξεκινήσει “κύκλο επαφών.”

Είμαστε ίσως η χειρότερη χώρα στο να κρίνουμε τις διοικητικές ικανότητες αυτών που πρόκειται να αναλάβουν τα ηνία ενός τεράστιου και εντελώς ανοργάνωτου κράτους.
Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε ακόμα και ο πιο ικανός μάνατζερ, με εξαιρετικά πολιτικά κριτήρια και ένστικτα, εμείς επιμένουμε να ‘διορίζουμε’ ανθρώπους χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες, που έχουν αναδειχθεί από ένα σύστημα δημοσίων σχέσεων και λαϊκισμού.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο κ. Παπανδρέου δεν κάνει για την δουλειά. Δεν αποκλείω καθόλου ότι ως άτομο θα μπορούσε να έχει αποκτήσει εξαιρετικές ικανότητες και ότι έχει τις καλύτερες προθέσεις. Αλλά δυστυχώς έχει γαλουχηθεί σε ένα σύστημα που τον έχει διδάξει ό,τι το χειρότερο για την υπάρχουσα κρίση.
Η κυβέρνηση του δεν παραπαίει παρά τις προσπάθειές του, αλλά εξαιτίας των αδυναμιών του.

Φυσικά δεν είναι μόνο ο κ. Παπανδρέου. Η κυβέρνηση, το κόμμα και γενικότερα το πολιτικό σύστημα συμπάσχουν.

Πολύ φοβάμαι ότι οι συχνές εξορμήσεις του κ. Παπανδρέου στο εξωτερικό προδίδουν την αμηχανία του και την άρνηση του να αποδεχτεί μια πραγματικότητα που, πριν ξεσπάσει η κρίση, την είχε φανταστεί εντελώς διαφορετικά.

Ο κ. Παπανδρέου είχε φανταστεί τον εαυτό του ως τον πρωθυπουργό της πράσινης ανάπτυξης (δλδ περισσότερος κρατισμός), των “ώριμων” μεταρρυθμίσεων (δλδ συμφωνία συνδικάτων = μηδέν μεταρρυθμίσεις), των νέων κοινωνικών πολιτικών (δλδ περισσότερες δαπάνες/κράτος νταντά), των πεφωτισμένων συνεδρίων Σύμης και των αφελών και άκαρπων διεθνών δράσεων τύπου Ολυμπιακή εκεχειρία.

Η πραγματικότητα όμως του επιφύλαξε μια τραγική έκπληξη. Τον καλεί να κυβερνήσει αντί να ξοδέψει, να πείσει αντί να κολακεύσει, να πάρει δύσκολες αποφάσεις και να συγκρουστεί με οργανωμένα συμφέροντα αντί να λαϊκίσει.
Δυστυχώς, ένας Παπανδρέου, κάνει ότι το δυνατόν για να αποφύγει αυτό το “ραντεβού με την ιστορία.”
Συνέχεια

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Η Βάσω Παπανδρέου θέλει να μας σώσει από τις κακές μας συνήθειες



Όλοι οι Έλληνες ήδη νιώθουμε απεριόριστη ευγνωμοσύνη προς τη βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Βάσω Παπανδρέου που αποφάσισε να αναλάβει το ρόλο της "Μητερούλας του Έθνους" και σκοπεύει να μας προστατεύσει από τις κακές συνήθειες και τα πάθη μας !

Όπως διαβάζω πριν λίγες ώρες, στη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου παρουσίαζε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα τυχερά παιχνίδια. Όμως, σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος αντέδρασε και ζήτησε από τον υπουργό να αποσύρει το νομοσχέδιο. Η βασική διαφωνία των βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι με τις διατάξεις σχετικά με την άρση του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ στον ηλεκτρονικό τζόγο και μάλιστα αρκετά από τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης ζήτησαν από τον υπουργό να δεσμευθεί για τη διατήρηση της εποπτείας του κράτους, σε ό,τι αφορά στους κανόνες διενέργειας των τυχερών παιγνίων. Μπροστάρισσα στον αγώνα τον καλό και τον δίκαιο, ήταν γι' άλλη μια φορά , η Βάσω Παπανδρέου η οποία διαμήνυσε στον Υπουργό, με το γνωστό αυστηρό ύφος της που όλοι αγαπήσαμε: «Αν είναι έτσι να νομιμοποιήσουμε τα ναρκωτικά και την πορνεία για να έχει έσοδα το κράτος». Και συμπλήρωσε : «Νομιμοποιούμε τον τζόγο, θα κάνουμε την Ελλάδα ένα απέραντο καζίνο. Ειλικρινά απορώ πώς φέρνουμε εμείς, ως ΠΑ.ΣΟ.Κ., ένα τέτοιο νομοσχέδιο προς ψήφιση στη Βουλή, τη στιγμή που, επί κυβερνήσεων Σημίτη, είχαμε χαρακτηρίσει με νόμο παράνομο τον ηλεκτρονικό τζόγο». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο βουλευτής Γιάννης Αμοιρίδης που είπε πως το εν λόγω νομοσχέδιο «δεν είναι ηθικό». Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου από την πλευρά του απάντησε στις αιτιάσεις των συναδέλφων του : «Ο τζόγος υπάρχει. Γιατί να μην εισπράττει το κράτος 700 εκ. ευρώ ετησίως; Τι θέλουμε να γίνουμε Βόρεια Κορέα, να τα απαγορεύσουμε όλα;»

Σε αυτό το σημείο αξίζει να θυμήσουμε στην κυρία Παπανδρέου πως το περιβόητο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σημίτη που απαγόρευσε τον ηλεκτρονικό τζόγο, για το οποίο τόσο υπερήφανη δείχνει, μας έκανε διεθνώς ρεζίλι αφού, για να αντιμετωπίσει τα «φρουτάκια» έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει μέχρι και τα παιχνίδια σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Επίσης μας στοίχισε εκατομμύρια ευρώ σε πρόστιμα από την Ε.Ε. αφού το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε πως εκτός της κοινής λογικής, ο νόμος παραβίαζε και την αρχή της ελευθερίας διακίνησης εμπορευμάτων και υπηρεσιών εντός της Ε.Ε. Ακόμη οφείλουμε να την ενημερώσουμε πως η πορνεία, παρά τους πολλούς περιορισμούς που θέτει το κράτος, είναι ακόμη- και ευτυχώς- νόμιμη στη χώρα μας, εκτός αν σκοπεύει η ίδια η κυρία Παπανδρέου να αρχίσει εκστρατεία για την ποινικοποίησή της . Τέλος, η νομιμοποίηση των καλλιέργειας μαριχουάνας σαν τρόπος για να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους, δεν είναι κάτι τόσο ασυνήθιστο. Μόλις πριν λίγους μήνες, έπεσε σαν ίδεα στην Καλιφόρνια και μάλιστα η πρόταση είχε την υποστήριξη του Ρεπουμπλικάνου κυβερνήτη Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Αλλά προφανώς εκεί έχουμε να κάνουμε με "αντιδραστικούς" και "θρησκόληπτους" Ρεπουμπλικάνους (έτσι δεν τους χαρακτηρίζουν εν χορώ τα ελληνικά Μ.Μ.Ε;), και όχι με βουλευτές του "προοδευτικού" ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Προσωπικά, δεν έχω διαβάσει το νομοσχέδιο και δε γνωρίζω αν πράγματι απελευθερώνει τον κλάδο των τυχερων παιχνιδιών στην Ελλάδα (αν κρίνω, από τις μέχρι τώρα επιδόσεις της κυβέρνησης σε κάθε είδους απελευθερώσεις, πολύ αμφιβάλλω). Επίσης, δε με ενδιαφέρει τί και πόσα θα εισπράττει το κράτος, όπως επιχειρηματολογεί ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, με ενδιαφέρει όμως να ζω σε μια κοινωνία που θα έχω ελευθερία επιλογών. Και οι δηλώσεις της Βάσως Παπανδρέου και των άλλων βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι χαρακτηριστικές για τη νοοτροπία που επικρατεί στο κυβερνών κόμμα σε θέματα ατομικών ελευθεριών . Στο μυαλό της Βάσως Παπανδρέου , εμείς οι πολίτες, είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια παιδική ηλικία που δεν έχει τέλος και θεωρούμαστε ανίκανοι να πάρουμε μόνοι μας τις σωστές αποφάσεις για τη ζωή μας . Το "προοδευτικό" κράτος-πατερούλης, που πάντα ξέρει ποιό είναι το καλό μας , πρέπει να βρίσκεται συνέχεια στο πλάι μας, από την κούνια μέχρι το τάφο, άγρυπνος φρουρός και φύλακας. Βέβαια, αυτή η αντίληψη δεν περιορίζεται μόνο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Πριν λίγους μήνες, η "προοδευτική" εφημερίδα "Αυγή" τα έβαλε και αυτή με τον τζόγο. Ο συγγραφέας του άρθρου, με γλώσσα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε φυλλάδια καταχητικού σχολείου και εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου , ζητάει από το κράτος να μας δείξει τον ορθό δρόμο και να μας επιβάλλει την αποχή από αυτό το... θανάσιμο αμάρτημα . Τελικά, οι "προοδευτικοί" πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν συνειδητοποιούν πως το μένος τους εναντίον της ελεύθερης αγοράς και ο φόβος τους απέναντι σε καθετί που δεν ελέγχεται από το κράτος (στη συγκεκριμένη περίπτωση η αντίθεση τους στην ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ και στην απελευθέρωση του τζόγου), τους οδηγεί αναπόφευκτα στον νεοπουριτανισμό, σε μια λογική απαγορεύσεων και σε λύσεις αυταρχικές και πατερναλιστικές.

Σε αυτό το σημείο , επιτρέψτε μου να ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη, αλλά θα πρέπει να ταράξω τις "προοδευτικές" ευαισθησίες των αναγνωστών του μπλογκ. Δε γίνεται όμως αλλιώς αφού συνειρμικά, διαβάζοντας τις σημερινές δηλώσεις της κυρίας Παπανδρέου, μου ήρθε στο μυαλό η αγόρευση του Μάκη Βορίδη στη Βουλή, πριν κάποιους μήνες, όταν συζητούνταν το νομοσχέδιο για τα διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια. Ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. αφού παραδέχτηκε πως μπορεί να καταστραφούν άνθρωποι με τη νομιμοποίηση του ηλεκτρονικού τζόγου, συνέχισε : "Άνθρωποι καταστρέφονται και από την κατάχρηση του αλκοολ. Άνθρωποι καταστρέφονται και από τον καπνό. Άνθρωποι καταστρέφονται , θα μου επιτρέψετε να σας πω, και γιατί έχουν μια έντονη ροπή στις σεξουαλικές καταχρήσεις. Άνθρωποι καταστρέφονται για χίλιους λόγους που έχουν να κάνουν με την κατάχρηση των παθών. Τί να κάνουμε; Δεν ξέρω αν εδώ μέσα στην αίθουσα επικρατεί η άποψη πως το ελληνικό Δημόσιο και το κράτος πρέπει να αποτελούν ένα είδος "μπαμπά" των ενηλικών. Εγώ είμαι στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι ενήλικοι θα κάνουν τις επιλογές τους και θα κοιτάξουν να περιορίσουν τα πάθη τους και τις αγωνίες τους. Αν τα καταφέρουν , τα κατάφεραν. Αν δεν τα καταφέρουν υπάρχει αυτή η λαμπρή έννοια μέσα στη φιλελεύθερη σκέψη που είναι η αρχή της ατομικής ευθύνης και θα πληρώσουν για τα σφάλματά τους."

Ας υποθέσουμε πως έρχεστε από μια άλλη χώρα και δεν έχετε ιδέα για τα πρόσωπα της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Ας υποθέσουμε πως σας δείχνουν τις παραπάνω δηλώσεις της Βάσως Παπανδρέου και του Μάκη Βορίδη και σας ζητάνε να βρείτε ποιός από τους δύο είναι βουλευτής ακροδεξιού κόμματος. Αλήθεια, τί απάντηση θα δίνατε;
Συνέχεια

Κάποιες σκέψεις για το debtocracy...

Το πρόβλημα είναι τόσο απλό που καταντάει περίπλοκο: τα έξοδα μας υπερβαίνουν τα τακτικά έσοδα. Άρα, χρειαζόμαστε δάνεια για να τα αποπληρώσουμε. Άρα, αν σταματήσουμε να δανειζόμαστε, χρεωκοπούμε. Κάπου εδώ αρχίζει το debtocracy που κατορθώνει να συμπτύξει, με όχι και τόσο θαυμαστή μαεστρία (ο Μουρ το κάνει καλύτερα στη δική του κατηγορία λαικισμού βαρέων βαρών), όλα τα στερεοτυπικά, αρχετυπικά, χιλιακουσμένα επιχειρήματα του γνωστού πλέον κινήματος «δεν πληρώνω».

Εν συντομία, το ντοκυμαντέρ, που σημειωτέον, κάνει θραύση στο ίντερνετ , περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, που απαιτεί η ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα (απ τον Πρέκα ως την Παπαρήγα) για να ριγήσει. Η ανηθικότης του χρέους. Oι ξένοι, που επελαύνουν, ως μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά. Το έργο, που «το 'χουμε ξαναδεί», κλασικά, σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, κατά προτίμηση της λατινικής αμερικής, η οποία φυσικά σώθηκε, εκλέγοντας μια ριζοσπαστική εκδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Η λύση, να μην πληρώσουμε, με την ταυτόχρονη προσπάθεια "απελευθέρωσης" του λαού απ το ηθικό άγος του «μπαταχτσή» : "δεν είναι τάχα ανηθικο να πληρωθεί ένα ανήθικο χρέος;"

Δύο από τους σχολιαστές στο ντοκυμαντέρ είναι γνωστοί για τις πολύ συγκεκριμένες θέσεις τους στη συστημική διαχείριση του χρέους.

Κώστας Λαπαβίτσας:

μαρξιστής οικονομολόγος ( σχήμα οξύμωρο αλλά μόλαταυτα ανεκτό στην κοινωνία που ζούμε) υπέρμαχος της εξόδου από το Ευρώ και των κάτωθι μέτρων:
«Δημόσιος έλεγχος και ιδιοκτησία στις τράπεζες και γενικότερα στα μέσα παραγωγής, όπως επίσης και στο διεθνές εμπόριο και την κίνηση κεφαλαίων.». Περαιτέρω, επαναφορά στη δραχμή , ώστε η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική να επανέρθει στα στιβαρά μπράτσα των ελληνικών κυβερνήσεων. Α η μικρή λεπτομέρεια, των τρομακτικών αναστατώσεων που θα προκαλέσει η άμεση υποτίμηση του νέου νομίσματος, δε συνιστά μη-αντιμετωπίσιμο πρόβλημα: η λύση της εθνικοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος , και γιατί όχι, της οικονομίας στο σύνολο της , θα δώσει φτερά στην εργατική τάξη.


Σαμίρ Αμίν:

Από συνέντευξή του: «Οι απαντήσεις των ευρωπαϊκών θεσμών στην “κρίση” (της Ελλάδας, για παράδειγμα), είναι γελοίες και μοιραία αποτυχημένες"
Και... «Η Ελλάδα και η Ισπανία θα μπορούσαν ν’ αποφασίσουν την έξοδο (προσωρινή) από το ευρώ, να κάνουν υποτίμηση, να εγκαθιδρύσουν τον έλεγχο στις συναλλαγές, τουλάχιστον σ’ όσες αφορούν τη δημοσιονομική ροή. Αυτές οι χώρες θα βρισκόταν τώρα ενισχυμένες, στ’ αλήθεια δυνατές για να διαπραγματευτούν τη διάταξη του χρέους…»

Ο Σαμίρ Αμίν είναι γνωστός στους παροικούντες την ακαδημαική Ιερουσαλήμ. Κλασικός μαρξιστής αρχικά, και μαοικός στη συνέχεια, αντιαποικιοκράτης μέγιστος και παλλικαράκι απ τα λίγα, ο κος Αμίν συνέτρεξε (;) με την οικονομική του τεχνογνωσία τις νεαρές τέως αποικιακές δημοκρατίες. Αν μη τι άλλο , ετούτοι οι άνθρωποι άξιζαν μιας ωραίας σοσιαλιστικής ανάτασης, μετά την εγκατάλειψή τους απ τους κεφαλαιοκράτες κερδοσκόπους. Έτσι, δεν παρέλειψε να μεταδώσει το μαρξικό φως στη δημοκρατία του Μαλί, η οικονομία του οποίου κατέρρευσε, λόγω φυσικά της πλέριας σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης. Eν κατακλείδει, ο Σαμίρ μας, απέκτησε ακαδημαική έδρα στον επίσημο τελικό προορισμό κάθε αποτυχημένου αριστερού οραματιστή: τη Γαλλία.

Οι κύριοι αυτοί συνιστούν: μην πληρώσετε. Στάση πληρωμών και έξοδος απ το Ευρώ. Οκ. Πάμε λοιπόν στη χιονοστιβάδα των γεγονότων που θα ακολουθήσουν: Οι παραπάνω «λύσεις» φυσικά θα προκαλέσουν αναπόφευκτα κατάρρευση των τραπεζών, άρα και ανάγκη κρατικοποίησής τους. Ακόμα καλύτερα μας απαντούν , ακόμα καλύτερα! Ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τους άπληστους τραπεζίτες. Αλλά εμείς, οι ενοχλητικοί τύποι, αναρωτιόμαστε πώς θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις των εθνικοποιημένων τραπεζών σε τρίτους, αν η Ελλάδα έχει αναστείλει τις πληρωμές της (άρα οι δανειστές της προφανώς δε θα στήνονται κιόλας στην ουρά για να της ξαναδανείσουν). Ας μην ικανοποιηθούν οι «υποχρεώσεις» μωρέ, πιθανώς να σκεφτεί ο βλαχοΈλλην επαναστάτης, αλλά ένα λεπτό εδώ, ένα λεπτό! Στις υποχρεώσεις των τραπεζών δεν ανήκει και η απαίτηση του καταθέτη για ανάληψη των καταθέσεων του; Το κράτος θα είναι ανίκανο με τις περιορισμένες δυνατότητές του να ικανοποιήσει τους πάντες. Και τώρα, τι γίνεται; Α ναι: ας κόψουμε κι άλλο νόμισμα αδερφέ! Τυπωθήτω! Με τη μικρή λεπτομέρεια, προσθέτουμε εμείς, πως οι συνέπειες της έκδοσης νέου νομίσματος θα είναι η αύξηση των τιμών στα εισαγόμενα προϊόντα (δηλαδή την πλειοψηφία των προιόντων που χρησιμοποιεί το μέσο νοικοκυριό) , αύξηση των τιμών στην ενέργεια κλπ. Άρα τα μεσοαστικά νοικοκυριά θα καταλήξουν νεόπτωχα και τα πτωχά θα εμφανίσουν σοβαρό πρόβλημα εφοδιασμού τους ακόμα και με είδη πρώτης ανάγκης. Ήτοι, φτώχεια αγαπητοί μου, και μάλιστα από τις πιο άγριες. Και όλα αυτά, στη μάλλον απίθανη περίπτωση, που οι δανειστές μας δε θα επιλέξουν να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους, να μας τραβήξουν το αυτί, κατά το κοινώς λεγόμενο, με κάθε λογής οικονομικά ή πολιτικά μέτρα, ικανά να μας εξασφαλίζουν μια γερή δόση δυστυχίας για τον επόμενο αιώνα.

Αυτή είναι η συνταγή των κ.κ. Λαπαβίτσα και Αμίν, των συντελεστών του debtocracy, του «δεν πληρώνω» και γενικά της αντιευρωπαϊκής και αντιμνημονιακής αριστεράς.

Εν τέλει, όσοι αναρτήσατε το εν λόγω ντοκυμαντέρ στη σελίδα σας ή στο f/b, όσοι το τιτιβίσατε στο twitter, όσοι το αποθεώσατε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις, τι θα λέγατε αν πηγαίνατε αύριο στην τράπεζα για να τραβήξετε λεφτά από το atm και σας πετούσε την κάρτα πίσω, λόγω στάσης πληρωμών;

Α ναι: θα έφταιγαν οι τραπεζίτες και το ΔΝΤ. Γιατί αν φταίξαν τώρα με την παρουσία τους, φανταστείτε πόσο πολύ θα φταίνε τότε για την απουσία τους!Η αποκριάτικη λογική της καύσης του αποδιοπομπαίου τράγου σε μια χώρα-καρναβάλι.

Πολύ ταιριαστό,δε βρίσκετε;
Συνέχεια

ΚΕΡΑΤΕΑ

"Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία αυτή καθεαυτή η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία'' (Δ. Πικιώνη, Γαίας Ατίμωσις, 1954).

Πολλά έχουν γραφτεί στις εφημερίδες και τα μπλογκ τον τελευταίο καιρό για τα γεγονότα της Κερατέας. Αυτό που διακρίνει τα γραπτά, εκτός εξαιρέσεων, είναι η επιδερμική γνώση των γεγονότων και η εύκολη κριτική από μακριά στη λογική ενός πλαισίου σεβασμού της νομιμότητας και της λειτουργίας του κράτους. Ας μου επιτραπεί εδώ μια αναφορά σε δεδομένα και ανάλυση της πολιτικής του κράτους στο συγκεκριμένο θέμα.

Η διεθνής εμπειρία για την χωροθέτηση τόπων διαχείρισης απορριμμάτων υποδεικνύει μια σειρά από καλές πρακτικές οι οποίες ακολουθήθηκαν σε όλες τις επιτυχημένες προσπάθειες χωροθέτησης. Αυτές είναι οι εξής.

■Ενεργό συμμετοχή του κοινού σε όλα τα στάδια χωροθέτησης.
■Ξεκάθαρη ανάδειξη της ανάγκης για τη συγκεκριμένη χωροθέτηση.
■Ανάπτυξη ενός σχεδίου επιμόρφωσης που θα ενημερώνει το κοινό για τις τεχνολογίες διαχείρισης απορριμμάτων και για τις μελλοντικές ανάγκες επεξεργασίας και ταφής.
■Αξιόπιστες τεχνικές πληροφορίες.
■Αληθινό ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια.
■Επίδειξη θέλησης από την μεριά των αξιωματούχων να ακούν και να διαπραγματεύονται με το κοινό τα κριτήρια επιλογής και τους χώρους.
■Ακριβής και ανοιχτή ενημέρωση για τους πιθανούς κινδύνους με ένα τρόπο κατανοητό στον καθένα.
■Θέληση να υπάρξουν σαφή αντισταθμιστικά οφέλη για τις θιγόμενες κοινότητες.

Τι από τα παραπάνω ισχύει στην περίπτωση της Κερατέας και του Γραμματικού, αλλά και της Φυλής; Τίποτα απολύτως. Το κεντρικό κράτος αποφάσισε τον περιφερειακό σχεδιασμό διαχείρισης απορριμμάτων, χωροθέτησε βασισμένο σε γελοίες μελέτες όπως κάθε σχετικός επιστήμονας βεβαιώνει και αρνήθηκε οποιονδήποτε ουσιαστικό διάλογο εδώ και δέκα χρόνια τουλάχιστον.

Από την άλλη η Τοπική Αυτοδιοίκηση της Ανατολικής Αττικής οργάνωσε ημερίδες, παρουσίασε μελέτες, συνομίλησε με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έθεσε το θέμα στα περιφερειακά συμβούλια Αττικής, κάλεσε σε διάλογο το κράτος τα τελευταία δέκα χρόνια. Το κράτος οχυρωμένο πίσω από μια λογική που λέει πως αυτοί που νατιδρούν είναι οι 1500 κάτοικοι του Γραμματικού και οι μερικές χιλιάδες της Κερατέας, ενώ από την άλλη τα εκατομμύρια του λεκανοπεδίου δεν έχουν καμμία αντίρρηση τα σκουπίδια τους να φύγουν από το σπίτι τους και να πάνε μακριά, μέτρησε το πολιτικό κόστος και το βρήκε μηδαμινό. Δεν συζητάει λοιπόν τίποτε άλλο εκτός της δημιουργίας ΧΥΤΑ στις δύο περιοχές.

Ο Περιφερειακός Σχεδιασμός προβλέπει τη κατασκευή 5 κεντρικών σταθμών μεταφόρτωσης μέσης δυναμικότητας 400 έως 1000 τόνων ανά ημέρα και 18 τοπικούς σταθμούς μεταφόρτωσης συνολικής δυναμικότητας 640 χιλιάδες τόνους ανά έτος. Σε ότι αφορά την υλοποίηση και λειτουργία τους σήμερα ισχύουν τα εξής:

ΣΜΑ ΣΧΙΣΤΟΥ είναι σε λειτουργία από το 1991 εξυπηρετεί 19 δήμους αλλά πρέπει να αναβαθμιστούν οι υποδομές του

ΣΜΑ ΕΛΑΙΩΝΑ θα εξυπηρετήσει την Αθήνα και 5 όμορους δήμους. Λόγω ακύρωσης των περιβαλλοντικών όρων από το ΣτΕ το 2005 ακυρώθηκε ο διαγωνισμός της κατασκευή του.

ΣΜΑ ΝΟΤΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ (περιοχές Ελληνικό, Γλυφάδα Αλίμου) εκκρεμεί η διαδικασία χωροθέτησής του

ΣΜΑ ΒΟΡΕΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ (ΒΙΠΑ Κηφισσιάς ΒΙΠΑ Χαμομηλίου) εκκρεμεί η διαδικασία χωροθέτησής του

ΣΜΑ ΥΜΗΤΤΟΥ (Γουδί Υμηττός Καισαριανή) εκκρεμεί η διαδικασία χωροθέτησή του

Άρα από τους 5 κεντρικούς σταθμούς που προβλέπονται στον Π.Σ σήμερα εκκρεμεί η λειτουργία των 4 και μόνο ένας αυτός στο Σχιστό λειτουργεί χωρίς να είναι σε θέση να όλους τους δήμους για τους οποίους προορίζεται. Από τους 18 τοπικούς ΣΜΑ μόνο 10 είναι υφιστάμενοι και σε λειτουργία.

Που θα γίνουν τα έργα σε Γραμματικό – Κερατέα

ΧΥΤΑ Γραμματικού

Το έργο έχει χωροθετηθεί σε οικόπεδο 520 στρεμμάτων στη θέση «Μαύρο Βουνό» Γραμματικού με έκταση ενεργού χώρου ταφής 150 στρέμματα και ετήσια δυναμικότητα 127.500 τόνους. Προβλέπονται, αλλά δεν έχουν δημοπρατηθεί, μια μονάδα βιολογικής ξήρανσης 127 χιλιάδων τόνων και να γίνει μια μονάδα προδιαλεγμένων οργανικών 40 χιλιάδων τόνων.

ΧΥΤΑ Κερατέας

Το έργο έχει χωροθετηθεί σε οικόπεδο 540 στρεμμάτων στη θέση «Ομβριόκαστρο» Κερατέας με έκταση ενεργού χώρου ταφής 154 στρέμματα και ετήσια δυναμικότητα 127.500 τόνους. Προβλέπονται, αλλά δεν έχουν δημοπρατηθεί, μια μονάδα βιολογικής ξήρανσης 127 χιλιάδων τόνων και να γίνει μια μονάδα προδιαλεγμένων οργανικών 40 χιλιάδων τόνων.

Επίσης προβλέπεται στον Περιφερειακό Σχεδιασμό η επέκταση του ΧΥΤΑ στη Φυλή και μια μικρή μονάδα προδιαλεγμένων οργανικών 80 χιλιάδων τόνων.

Έργα και μονάδες στη Φυλή – Άνω Λιόσια. Συγκεκριμένα θα δημιουργηθεί μια μεγάλη μονάδα βιολογικής ξήρανσης 700 χιλιάδων τόνων. Ένα δεύτερο Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης στη Φυλή. (Ήδη υπάρχει μια παλιά μονάδα 250 χιλιάδων τόνων) και προβλέπεται μια νέα 400 χιλιάδων τόνων. Προβλέπεται επίσης μια μονάδα αναερόβιας χώνευσης 67 χιλιάδων τόνων για να επεξεργάζεται τα οργανικά που βγαίνουν από το καινούργιο ΕΜΑΚ.

Τι δεν προβλέπει ο Περιφερειακός Σχεδιασμός

Τις σοβαρές παραλήψεις που διαπιστώνουν 4 οικολογικές οργανώσεις σε σχέση με τον Περιφερειακό Σχεδιασμό τις διατυπώνουν ως εξής:

1. Δεν προβλέπει δράσεις πρόληψης που υποτίθεται ότι είναι στη κορυφή της ιεραρχίας της Ευρωπαϊκής Πολιτικής.

2. Δεν προβλέπει και δεν επεκτείνει τη διαλογή στη πηγή. Δεν λεει κουβέντα για την ανακύκλωση που γίνεται τώρα στους μπλε κάδους.

3. Δεν λαμβάνει υπόψη τη δυναμική της ανακύκλωσης, εναλλακτικής διαχείρισης, η οποία αν αυξηθεί εκτρέπει ποσότητες και οι μονάδες οι οποίες σχεδιάζονται όπως η βιολογική ξήρανση που βγάζει καύσιμο υλικό αυτόματα διαφοροποιεί τα οικονομικά και ποσοτικά δεδομένα.

4. Επίσης ο Π.Σ δεν ασχολείται καθόλου με τις οικονομικές τεχνολογίες και μεθόδους που έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί και προταθεί. Όπως είναι η οικιακή κομποστοποίηση. (Να σημειωθεί ότι ένας κάδος που μπαίνει σʼ ένα σπίτι εκτρέπει μισό τόνο σκουπιδιών το χρόνο. Άρα αν μπουν 100 χιλιάδες κάδοι στην Αττική σημαίνει 50 χιλιάδες τόνοι εκτροπή από οργανικά. Άρα η μονάδα που πρέπει να σχεδιαστεί μετά πρέπει να είναι μικρότερη).

5. Δεν λαμβάνει υπόψη τους μηχανικούς κομποστοποιητές. Φανταστείτε ένα κοντέινερ το οποίο θα τοποθετηθεί μέσα στο χώρο ενός στρατοπέδου και όλα τα οργανικά από το μαγειρείο τα έκανε κομποστ και τα αξιοποιούσε. Τι κέρδος θα υπήρχε, όχι μόνο από τα στρατόπεδα αλλά και τα νοσοκομεία τα μεγάλα ξενοδοχεία μεγάλους χώρους εστίασης.

ΤΕΛΙΚΑ

Χωρίς κανέναν σοβαρό σχεδιασμό και χωρίς διάλογο το κράτος προσπαθεί να αναγκάσει τους κατοίκους της Κερατέας και του Γραμματικού να δεχθούν την δημιουργία χωματερής στην περιοχή τους. Όλα τα άλλα περί εργοστασίων επεξεργασίας, ανακύκλωσης, κοπμποστοποίησης, σταθμών μεταφόρτωσης είναι λόγια ή, στην καλύτερη περίπτωση, σχέδια. 10 χρόνια τουλάχιστον το κράτος δεν κάθεται να σκεφτεί σοβαρά και να μελετήσει το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική. Είναι περίεργο λοιπόν που αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν οι Κερατιώτες; Εσείς αν ερχόντουσαν στο σπίτι σας κοντά να κάνουν χωματερή πως θα αντιδρούσατε; Ιδίως αν αρνιόντουσαν να μιλήσουν μαζί σας και αν σας κορόιδευαν;

Από τα δόγματα Λαλιώτη περί ολοκληρωτικής άρνησης της καύσης μέχρι σήμερα που είμαστε στο απροχώρητο το κράτος δεν μπορεί να σκεφτεί, να μετρήσει, να σχεδιάσει και να διαλεχθεί. Αυτό το κράτος υπερασπίζονται όσοι, από όλο το πολιτικό φάσμα, λένε να εφαρμοστεί ο νόμος και η τάξη στην Κερατέα. Κι από την άλλη λοιδωρούν όσους λένε ο καθένας να διαχειριστεί κατά τον προσφορότερο τρόπο και με τις δυνατές συνεργασίες, τα απορρίμματα του.
Συνέχεια

Όταν η πολυπολιτισμικότητα κτυπά την καθώς πρέπει κοινωνία


Είναι από τις λίγες περιπτώσεις που δίνεται η ευκαιρία να ακούσουμε και μια διαφορετική άποψη για τα θέματα της πολυπολιτισμικότητας και της λαθρομετανάστευσης, όταν κάποιος γνωστός, ειδικότερα κάποιος επιφανής της αριστεράς, γίνεται παράπλευρη απώλεια των παραπάνω καταστρεπτικών πολιτικών.

Τον περασμένο Οκτώβριο ο γνωστός σκηνοθέτης, Νίκος Κούνδουρος, έπεσε θύμα ληστείας (για δεύτερη φορά) και ξυλοδαρμού που τον έστειλε στο νοσοκομείο. Στο Βήμα περιγράφει την εμπειρία του:


- Πριν από μερικούς μήνες ζήσατε ακόμη μία τρομερή περιπέτεια στην ούτως ή άλλως περιπετειώδη ζωή σας.Κατ΄ αρχάς,πώς αισθάνεστε σήμερα;

«Βράχος. Το συμβάν βέβαια έχει ακόμη την “ουρά” του γιατί τα άτιμα τα πλευρά θέλουν μήνες να κολλήσουν. Επτά-οκτώ μήνες. Κατά βάθος όμως οφείλω να πω ότι χαίρομαι που το πέρασα».

- Για ποιον λόγο μπορεί κάποιος να χαίρεται που παραλίγο να πεθάνει;


«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».


Το Βήμα είχε κάνει παλαιότερα ένα ρεπορτάζ για το πως διάφοροι επώνυμοι αντιμετώπιζαν την νέα κατάσταση στο κέντρο. Μεταξύ αυτών και η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου, που:

“μετακόμισε στον Κεραμεικό το 1998. «Ενιωθα τόσο ασφαλής που έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου στις δύο τα χαράματα!» θυμάται σήμερα για τα πρώτα χρόνια της στην περιοχή. «Σήμερα νιώθω διαρκώς ότι βρίσκομαι υπό απειλή. Εχω πέσει δύο φορές θύμα ληστείας στη Σοφοκλέους και από τον τρόμο που βίωσα έχω να περάσω έξι μήνες από εκεί. Μας αναγκάζουν να ζούμε σαν φυγάδες, να εφευρίσκουμε τρόπους να έχουμε κρυμμένα στα ρούχα μας τα λεφτά, το κινητό χωμένο στις τσέπες, να μη φοράμε ρούχα που προκαλούν» λέει εμφανώς τρομοκρατημένη. «Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται στον Κεραμεικό. Το πατρικό μου βρίσκεται στον Αγιο Παντελεήμονα και όσο ζούσε η μητέρα μου έτρεμα στην ιδέα ότι δεν θα έχει επιστρέψει σπίτι πριν από τις... έξι το απόγευμα. Εκεί ληστές έσυραν στενή μου φίλη από τον λαιμό προσπαθώντας να της κλέψουν την τσάντα και παρά τρίχα γλίτωσε τη ζωή της».”


Όταν παρόμοιες παρατηρήσεις και σχόλια προέρχονται από απλούς πολίτες (βλ. Άγιος Παντελεήμονας) το θέμα συνήθως του ρεπορτάζ είναι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός.
Ίσως μια πιο “δίκαιη ανακατανομή” της πολυπολιτισμικότητας, της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας, θα ευαισθητοποιούσε τα ελληνικά ΜΜΕ στις αγωνίες των ανώνυμων Αθηναίων, που δεν είναι μισαλλόδοξοι, αλλά απλά θέλουν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.
Συνέχεια

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Ο μύθος της μείωσης των κρατικών δαπανών , made in U.S.A.



Μόλις πριν μια εβδομάδα γράφαμε πως οι περιβόητες περικοπές των δημοσίων δαπανών στις χώρες της Ευρώπης , και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα και τη Μ. Βρετανία, είναι μάλλον ένας μύθος. Όπως το συνόψισε ο οικονομολόγος Daniel J. Mitchell : "Οι πολιτικοί μπορεί ,στην πραγματικότητα, να αυξάνουν τις δαπάνες, αλλά λένε πως τις μειώνουν επειδή θα μπορούσαν να είχαν αυξηθεί πολύ περισσότερο!". Αυτό επιβεβαιώνεται και από το οικονομικό σχέδιο που παρουσίασε χθες o Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Πολ Ράιαν και που θεωρείται η απάντηση του κόμματός του στο αντίστοιχο σχέδιο του Μπάρακ Ομπάμα. Γι' άλλη μια φορά, η Δεξιά πανηγυρίζει για το τέλος του "Μεγάλου Κράτους" ενώ η Αριστερά καταγγέλλει το ξήλωμα του κρατους πρόνοιας και θρηνεί για τους εκατομμύρια πεινασμένους και εξαθλιωμένους ανθρώπους , που , οσονούπω, θα γεμίσουν τους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων. Και γι άλλη μια φορά, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική.

Ας μιλήσουμε λοιπόν με ψυχρά νούμερα στα οποία δε χωράνε μεγάλα λόγια και ιδεολογικά φτιασίδια :

- Για τα επόμενα δέκα χρόνια, όπως δείχνει και ο παραπάνω πίνακας, το Σχέδιο Ομπάμα ζητάει , κατά μέσο όρο , αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 4,7% το χρόνο. Το σχέδιο Ράιαν προβλέπει και αυτό αύξηση των δαπανών , μόνο που θα είναι κάπως μικρότερη : 2,8% το χρόνο.

- Συνολικά, αν εφαρμοστεί το σχέδιο Ράιαν οι κρατικές δαπάνες θα αυξηθούν κατά 34% σε δέκα χρόνια, ενώ αν εφαρμοστεί το σχέδιο Ομπάμα θα αυξηθούν κατά 55%. Αυτό σημαίνει πως το 2021 με το σχέδιο των Ρεπουμπλικάνων οι δαπάνες θα είναι λιγότερες κατά 6,2 τρισεκατομμύρια δολλάρια και το δημόσιο χρέος μικρότερο κατά 4,4 τρισεκατομμύρια σε σχέση με το σχέδιο των Δημοκρατικών.

- Όμως, ακόμη και έτσι οι Ρεπουμπλικάνοι δεν θα πετύχουν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό πριν το... 2040 ενώ το χρέος θα αυξηθεί από τα 14 τρισεκατομμύρια σήμερα στα 23 τρισεκατομμύρια το 2021.

- Οι Ρεπουμπλικάνοι σκοπεύουν να ξοδέψουν την επόμενη δεκαετία συνολικά 40 τρισεκατομμύρια δολλάρια , δηλαδή κατά μέσο όρο, 4 τρισεκατομμύρια το χρόνο, όταν μέχρι το 2000 οι ετήσιες κρατικές δαπάνες δεν ξεπερνούσαν τα 1,8 τρισεκατομμύρια.

- Οι δημόσιες δαπάνες που σήμερα βρίσκονται στο 25% του ΑΕΠ , με το σχέδιο Ομπάμα θα παραμείνουν στο ίδιο επίπεδο σε δέκα χρόνια . Με το σχέδιο Ράιαν, το 2021 οι δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ θα μειωθούν και θα φτάσουν το 19,9% , νούμερο που ίσως δε θα μας φανεί τόσο εντυπωσιακό αν λάβουμε υπόψη μας πως και πάλι θα είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό του 2007, όταν κυβερνούσε ο πιο big spender μεταπολεμικός πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Τζόρτζ Μπους . Να σημειώσουμε πως το 2000, όταν ο Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντον εγκατέλειπε τον Λευκό Οικό, οι κρατικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 18,2%, ενώ το 1997 ήταν 19,5%.

Ναι, το σχέδιο που ανακοίνωσαν χτες οι Ρεπουμπλικάνοι είναι ένα θετικό βήμα . Ναι, είναι σαφώς καλύτερο από την κεϋνσιανή φρενίτιδα του Μπάρακ Ομπάμα. Όμως ,όπως συμβαίνει και στις χώρες της Ευρώπης , σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μείωση του κράτους ή με πραγματική μείωση των δαπανών. Τα μεγάλα λόγια των δήθεν μεταρρυθμιστών πολιτικών πολύ απλά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Οι λαοί της Δύσης, στην παρούσα φάση , έχουν να επιλέξουν μεταξύ μικρότερων ή μεγαλύτερων αυξήσεων στις δαπάνες του κράτους. Το ερώτημα όμως παραμένει: Tο σχέδιο Ράιαν , οι μεταρρυθμίσεις Κάμερον ή ακόμη και τα ημίμετρα Παπανδρέου μπορεί να ήταν ικανά να φέρουν την ανάπτυξη και να μας βγάλουν από την κρίση, αν εφαρμόζονταν τις πιο "ομαλές" δεκαετίες του '80 και του '90. Σήμερα όμως, με μια πρωτοφανή κρίση να πλήττει όλο και περισσότερες χώρες, με το δημόσιο χρέος να έχει φτάσει σε δυσθεώρητα επίπεδα και να απειλεί τη βιωσιμότητα ακόμη και ισχυρών οικονομιών, αρκούν άραγε τέτοιου είδους μέτρα;
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Φόροι και Ηθική



Ο οικονομολόγος και φιλόσοφος Hans Hermann Hoppe, ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της εποχής μας, δίνει συνέντευξη στο Γάλλο δημοσιογράφο Nicolas Cori για το γαλλικό περιοδικό "Philosophie" και εκθέτει τις ριζοσπαστικές του απόψεις για τη φορολογία. Μια συνέντευξη που σίγουρα θα σας κάνει να δείτε με διαφορετικό τρόπο το ζήτημα των φόρων. Πρωτοδημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο "Oikonomika Blog" και η μετάφραση έγινε από τον "Chrysotheras":

NC: Είναι συμβατοί οι φόροι με την ελευθερία και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα; Υπάρχει κάποιο επίπεδο φορολόγησης απ’ όπου αυτοί καθίστανται ασύμβατοι;

Hoppe: Οι φόροι από τη μία και η ατομική ελευθερία και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα από την άλλη δεν συμβιβάζονται ποτέ και σε κανένα επίπεδο. Οι φόροι αποτελούν κλοπή. Οι κλέφτες -το κράτος, οι λειτουργοί και σύμμαχοί του- μάταια κάνουν τα πάντα για να αποκρύψουν αυτό το γεγονός. Είναι σαφές ότι οι φόροι δεν αποτελούν φυσιολογικές και εκούσιες πληρωμές για αγαθά και υπηρεσίες, καθώς δεν σου επιτρέπεται να τις σταματήσεις εάν, παρ' ελπίδα δεν είσαι ικανοποιημένος από το παρεχόμενο προϊόν. Εάν π.χ. σταματήσεις να αγοράζεις αυτοκίνητα από τη Renault ή αρώματα Chanel δεν τιμωρείσαι, ωστόσο σε ρίχνουν φυλακή εάν σταματήσεις να πληρώνεις για τα δημόσια σχολεία ή πανεπιστήμια ή ακόμα για τις μεγαλοπρέπειες του κ. Sarkozy. Επίσης οι φόροι δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται φυσιολογικές μισθώσεις, καθώς αυτές πραγματοποιούνται μόνο από μισθωτή προς ιδιοκτήτη. Για να είναι όμως το Γαλλικό κράτος ο ιδιοκτήτης, θα έπρεπε να αποδείξει δύο πράγματα: πρώτον ότι το κράτος και κανένας άλλος κατέχει κάθε ίντσα της Γαλλίας, και δεύτερο ότι έχει συνάψει μισθωτήριο συμβόλαιο με κάθε Γάλλο χωριστά, όπου να αναφέρεται η χρήση και η τιμή χρήσης αυτής της ιδιοκτησίας. Δεν υπάρχει κράτος -ούτε Γαλλικό, ούτε Γερμανικό ούτε το Αμερικανικό ή όποιο άλλο- που να μπορεί να το τεκμηριώσει Δεν υπάρχουν κάποια σχετικά έγγραφα ούτε μπορούν να προσκομίσουν κανένα μισθωτήριο συμβόλαιο. Οπότε συνάγεται μόνο ένα συμπέρασμα: η φορολόγηση είναι κλοπή και ληστεία, από την οποία ένα τμήμα του πληθυσμού -η κυρίαρχη τάξη- πλουτίζει εις βάρος ενός άλλου τμήματος -των κυριαρχούμενων.

NC: Είναι αδικία να μην πληρώνει κανείς φόρους;

Hoppe: Όχι. Δεδομένου ότι οι φόροι είναι κλοπή -τουτέστιν ηθικά “άδικοι”- δεν μπορεί να είναι άδικο το να αρνηθείς να πληρώσεις κλέφτες ή να πείς ψέματα για τα εισοδήματα ή τα περιουσιακά σου στοιχεία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα είναι συνετή ή φρόνιμη πράξη να μην πληρώνεις φόρους - άλλωστε όπως είπε ο Nietzsche, το κράτος είναι το “ψυχρότερο όλων των τεράτων” και είναι ικανό να χαλάσει τη ζωή σου ή ακόμα και να σε καταστρέψει, εάν δεν υπακούς στις προσταγές του. Αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι δίκαιο να μην πληρώνεις φόρους.

NC: Πως αναγνωρίζουμε εάν ένας φόρος είναι δίκαιος; Υπάρχουν κάποια κριτήρια; Μία προοδευτική φορολόγηση είναι καλύτερη από ένα ενιαίο φόρο;

Hoppe: Γνωρίζουμε ότι κανένας φόρος δεν είναι δίκαιος, είτε αυτός είναι προοδευτικός, ενιαίος ή αναλογικός. Πώς μπορεί να είναι δίκαιη η κλοπή και η ληστεία; Ο “καλύτερος” φόρος θα είναι πάντα ο χαμηλότερος φόρος -αλλά ακόμη και ο χαμηλότερος φόρος δεν παύει να είναι φόρος. Ο “καλύτερος”, ως χαμηλός φόρος, είναι ο κεφαλικός, όπου κάθε άτομο καταβάλλει το ίδιο απόλυτο ποσό. Επειδή ακόμα και ο πλέον πτωχός θα πρέπει να μπορεί να καταβάλλει αυτό το ποσό, αυτό κατ΄ανάγκη πρέπει να είναι χαμηλό. Αλλά ακόμα και ο κεφαλικός φόρος δεν παύει να είναι κλοπή και δεν υπάρχει τίποτα το δίκαιο σ' αυτόν. Ο κεφαλικός φόρος δεν εφαρμόζεται ισότιμα σε όλους αλλά εγκαθιστά την “ ισότητα ενώπιον του νόμου”. Διότι συμβαίνει επίσης κάτι άλλο με το προϊόν του φόρου. Οι μισθοί όλων των κρατικών υπαλλήλων καθώς και οι απολαβές όλων των εξαρτημένων από το δημόσιο (π.χ. συντάξεις, επιδόματα πάσης φύσεως, κλπ.) προέρχονται από το προϊόν του φόρου. Κατά το μέτρο αυτό λοιπόν οι κρατικοί υπάλληλοι και λοιποί επιδοτούμενοι, δεν πληρώνουν φόρο. Τουναντίον δε, ολόκληρο το καθαρό τους εισόδημα (μετά τη πληρωμή του κεφαλικού φόρου) προέρχεται από τους φόρους, πράγμα που τους καθιστά (καθαρά) καταναλωτές-φόρων ζώντας με εισόδημα και πλούτο που εκλάπη από άλλους: τους παραγωγούς-φόρων. Είναι δίκαιο μία ομάδα ανθρώπων να ζει παρασιτικά, εις βάρος μιας άλλης ομάδας ανθρώπων;

NC: Συμφωνούν με αυτά όλοι οι φιλόσοφοι;

Hoppe: Όχι, δεν συμφωνούν. Αλλ΄αυτό δεν είναι απορίας άξιον. Σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες φιλόσοφοι σήμερα είναι καταναλωτές-φόρων. Δεν παράγουν κανένα αγαθό ή υπηρεσία που να πωλείται στην αγορά σε εκούσιους πιθανούς αγοραστές-καταναλωτές φιλοσοφίας. Στη πραγματικότητα, εάν κρίνουμε από την αληθινή καταναλωτική ζήτηση, το έργο των περισσοτέρων σύγχρονων φιλοσόφων θα πρέπει να θεωρείται άνευ αξίας. Εν τούτοις, σχεδόν όλοι οι φιλόσοφοι σήμερα πληρώνονται από τους φόρους. Ζούνε από τα χρήματα που έχουν κλαπεί ή κατασχεθεί από άλλους. Εάν η επιβίωσή σου εξαρτάται από τους φόρους τότε είναι πολύ πιθανότερο να μην αντιτίθεσαι στο θεσμό της επιβολής φόρων για λόγους ηθικής αρχής. Είναι φανερό ότι τούτο δεν ισχύει υποχρεωτικά. Η “συνείδησή” μας δεν καθορίζεται από το τί είμαστε όπως πίστευε ο Marx. Παρά ταύτα είναι μάλλον απίθανη οποιαδήποτε αντίσταση απ’ αυτούς. Πράγματι, όπως όλοι οι διανοούμενοι έτσι και οι φιλόσοφοι πάσχουν από υπερβολικά διογκωμένο εγώ. Πιστεύουν ότι επιτελούν μεγάλης σπουδαιότητας έργο και φέρουν βαρέως το γεγονός ότι η “κοινωνία” δεν τους ανταμείβει ανάλογα. Κατά συνέπεια, ή περιφρονούν και απαξιούν εντελώς το θέμα της φορολογίας, ή πρωτοστατούν σε μια διαστρεβλωμένη προσπάθεια υπεράσπισης των φόρων - μεταμφιέζοντας την κλοπή σε κάτι “καλό”- και ειδικότερα των φορο-χρηματοδοτούμενων μισθών τους.

NC: Μήπως θα έπρεπε οι φιλόσοφοι να μελετήσουν την οικονομική αποτελεσματικότητα των μεθόδων φορολόγησης παράλληλα με την ηθική της αξία;

Hoppe: Γα να μπορέσουμε να πούμε ότι μία πράξη είναι “αποτελεσματική” πρέπει πρώτα να ορίσουμε ένα “σκοπό”, δηλαδή ένα στόχο ή επιδίωξη. Κάτι μπορεί να θεωρηθεί σαν αποτελεσματικό ή μη μόνο υπό το πρίσμα συγκεκριμένου στόχου ο οποίος θεωρείται δεδομένος. Είναι έργο των οικονομολόγων και των καλουμένων “θετικών οικονομικών” να καθορίσουν ποιά μέτρα είναι αποτελεσματικά ή μη ώστε να επιτύχουν ένα δεδομένο στόχο. Επί παραδείγματι, εάν θέλεις να προκαλέσεις μαζική ανεργία τότε τα οικονομικά σου λένε ότι θα ήταν αποτελεσματική μια αύξηση του κατώτατου μισθού, ας πούμε στα 100 ευρώ την ώρα. Από την άλλη, εάν σκοπός σου είναι να ελαχιστοποιήσεις την ανεργία, τότε τα οικονομικά λένε πως θα πρέπει να καταργηθούν όλοι οι νόμοι περί κατώτατων ημερομισθίων. Αλλά οι οικονομολόγοι, σαν οικονομολόγοι, δεν έχουν να πουν τίποτα σχετικά με το επιτρεπτό ή το επιθυμητό αυτών των στόχων. Τούτο είναι το έργο των φιλοσόφων: να καθορίσουν ποιοί στόχοι είναι δίκαιοι και επιτρεπτοί, και ποιοί όχι. (Κατόπιν ο οικονομολόγος πληροφορεί τον φιλόσοφο ποιά μέσα είναι αποτελεσματικά ή μη, ώστε να επιτύχουν τέτοιους εύλογους στόχους) Αλλά όπως ήδη κατέδειξα: το φιλοσοφικό επάγγελμα απλώς δεν έκανε την δουλειά του. Οι φιλόσοφοι βέβαια παρέχουν απλόχερα συμβουλές για το πρακτέο ή μη, αλλά οι συμβουλές τους φέρουν λίγο ή καθόλου πνευματικό βάρος. Στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για απλή γνωμοδότηση: έκφραση προσωπικών προτιμήσεων και τίποτε περισσότερο. Εάν ερωτήσεις για τη “θεωρία του δικαίου” την οποία υποτίθεται ότι οι συστάσεις τους εφαρμόζουν, θα ανακαλύψεις ότι αυτή δεν υπάρχει. Το μόνο που μπορούν να παραθέσουν είναι μερικά απανθίσματα από ad hoc αξιακές γνώμες που δεν καλύπτουν ούτε τις ελάχιστες απαιτήσεις κάποιας εσωτερικής συνοχής και συνέπειας. Οποιαδήποτε θεωρία δικαίου αντάξια του ονόματός της θα πρέπει να αναγνωρίζει πρώτα την πιό θεμελιώδη πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής: την σπανιότητα των αγαθών, δηλαδή την απουσία υπεραφθονίας. Διότι είναι κυρίως εξ αιτίας της σπανιότητας που οδηγούνται οι άνθρωποι σε συγκρούσεις μεταξύ τους: εγώ θέλω να χρησιμοποιήσω ένα συγκεκριμένο σπάνιο αγαθό ή πόρο για να κάνω το x προϊόν ενώ εσύ θέλεις να κάνεις το y. Εάν δεν υπήρχαν οι συγκρούσεις δεν θα υπήρχε και η ανάγκη για κανονισμούς ή νόρμες. Άρα λοιπόν ο σκοπός των κανόνων είναι η αποφυγή συγκρούσεων. Αλλά λόγω απουσίας κάποιου είδους προϋπάρχουσας αρμονίας μεταξύ όλων των συμφερόντων, οι συγκρούσεις αποφεύγονται μόνο εφόσον όλοι οι σπάνιοι πόροι ευρίσκονται υπό ιδιωτική ιδιοκτησία, δηλαδή στην αποκλειστική κατοχή και νομή ενός συγκεκριμένου και ταυτοποιήσιμου ιδιοκτήτη, αποκλείοντας τυχόν τρίτους. Κατά συνέπεια για να αποφεύγαμε τις συγκρούσεις από καταβολής κόσμου φερ’ ειπείν, θα έπρεπε όποια θεωρία περί δικαίου υιοθετείτο να έχει σαν αφετηρία μια νόρμα διακανονισμού της πρωταρχικής και πρωτότυπης οικειοποίησης των σπάνιων πόρων υπό τη μορφή ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Ως επί το πλείστον η σύγχρονη (πολιτική) φιλοσοφία φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται τίποτα από αυτά. Πράγματι συχνά έχω την εντύπωση ότι ακόμα και το γεγονός αυτής καθ’ εαυτής της σπανιότητας δεν αναγνωρίζεται ούτε γίνεται αντιληπτό.

NC: Ποιός λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο στόχος μιας φορολογικής πολιτικής; Η αναδιανομή; Η ισότητα; Η μείωση της φτώχειας;

Hoppe: Εφόσον οι φόροι είναι κλοπή τότε, από τη σκοπιά της δικαιοσύνης, δεν θα πρέπει να υπάρχουν ούτε φόροι ούτε φορολογική πολιτική ολωσδιόλου. Κάθε συζήτηση περί στόχων φορολογικής πολιτικής και φορολογικής μεταρρύθμισης, είναι μια συζήτηση μεταξύ κλεπτών ή συνηγόρων της κλοπής που δεν ενδιαφέρονται για δικαιοσύνη. Τους ενδιαφέρει όμως η κλοπή. Γίνεται μεταξύ τους διάλογος και αντιλογία για το ποιόν να φορολογήσουν και πόσο, ή τι θα κάνουν τους φόρους, δηλαδή, ποιός θα καρπωθεί και πόσα από τη κλεμμένη λεία. Πλην όμως όλοι οι κλέφτες και όλοι οι δικαιούχοι ή ευεργετούμενοι από τη κλοπή τείνουν να συμφωνούν σε ένα πράγμα: όσο πιό μεγάλη είναι η λεία και χαμηλότερο το κόστος συλλογής της, τόσο το καλύτερο γι αυτούς. Στη πραγματικότητα, αυτό είναι που κάνουν στη πράξη όλες οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα: να επιλέγουν του φορολογικούς συντελεστές και τους τρόπους φορολόγησης που θα μεγιστοποιούν την πρόσοδο. Όλες οι τρέχουσες διαβουλεύσεις περί φορολογικής μεταρρύθμισης, στη Γαλλία, στη Γερμανία, τις ΗΠΑ ή όπου αλλού, είναι ακριβώς τούτο: συζητήσεις εάν κάποιες κατηγορίες φόρων όπως οι επί της περιουσίας και της κληρονομιάς πρέπει να θεσπιστούν ή να καταργηθούν. Εάν το εισόδημα πρέπει να φορολογείται προοδευτικά ή αναλογικά. Εάν τα κεφαλαιακά κέρδη πρέπει να φορολογούνται σαν εισόδημα ή όχι. Εάν πρέπει οι έμμεσοι φόροι, όπως το ΦΠΑ, να αντικατασταθούν με άμεσους ή όχι , κλπ, κλπ. Ή ακόμη εάν οι συντελεστές στους παραπάνω φόρους πρέπει να αυξηθούν ή να μειωθούν. Όμως δεν διαβουλεύονται για τη δικαιοσύνη. Δεν παρακινούνται από καμιά επί της αρχής αντίθεση στη φορολογία, πλήν της επιθυμίας να την καταστήσουν πλέον αποδοτική, ήτοι να μεγιστοποιήσουν την φορολογική πρόσοδο. Κάθε φορολογική μεταρρύθμιση που δεν είναι τουλάχιστο “ουδέτερη ως προς τη πρόσοδο” θεωρείται αποτυχούσα. Μόνο μεταρρυθμίσεις που αυξάνουν την φορολογική πρόσοδο θεωρούνται “επιτυχείς”. Οφείλω όμως να ερωτήσω και πάλι: πως είναι δυνατόν να θεωρηθεί “δίκαιο” κάτι τέτοιο ; Σίγουρα από τη σκοπιά των καταναλωτών-φόρων όλα τούτα φαίνονται “καλά”. Αλλά από τη σκοπιά των παραγωγών-φόρων, τουτέστιν αυτών που πραγματικά πληρώνουν φόρους, σίγουρα όχι μόνο δεν είναι τόσο “καλά”, είναι “χειρότερα κι από άσχημα”. Μία τελευταία παρατήρηση για τα οικονομικά αποτελέσματα της φορολογίας: κάθε φόρος αποτελεί αναδιανομή πλούτου και εισοδήματος. Το εισόδημα και ο πλούτος αφαιρούνται βιαίως από τους κατόχους ιδιοκτήτες και τους παραγωγούς και μεταβιβάζονται σε άτομα που δεν τους ανήκε αυτός ο πλούτος και που δεν παρήγαγαν αυτό το εισόδημα. Έτσι λοιπόν, η μελλοντική συσσώρευση πλούτου καθώς και η μελλοντική παραγωγή εισοδήματος από τη μια αποθαρρύνονται ενώ, από την άλλη, ενθαρρύνονται η ανάλωση του υπάρχοντος πλούτου και εισοδήματος. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κοινωνία ως σύνολο καθίσταται πτωχότερη. Ειδικότερα, για τις επιπτώσεις της αιώνια δημοφιλούς πρότασης περί ισότητας, δηλαδή να φορολογούνται οι “πλούσιοι” για να λαμβάνουν οι “πτωχοί”: τέτοια σενάρια όχι μόνο δεν μειώνουν ή απαλύνουν τη φτώχεια, τουναντίον την αυξάνουν. Μειώνουν τα κίνητρα για να γίνει ή να παραμείνει κανείς πλούσιος και παραγωγικός και ενδυναμώνουν τα κίνητρα για παραμείνει κανείς φτωχός ή να γίνει μη-παραγωγικός.

NC: Θα έπρεπε οι πλούσιοι να τυχαίνουν διαφορετικής μεταχείρισης από τους πτωχούς;

Hoppe: Κάθε άτομο, πλούσιο ή πτωχό, θα πρέπει να έχει την ίδια μεταχείριση ενώπιον του νόμου. Υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν πλούσιοι χωρίς να έχουν διαπράξει απάτες ή να έχουν κλέψει. Είναι πλούσιοι διότι εργάστηκαν σκληρά, αποταμίευσαν τακτικά, υπήρξαν παραγωγικοί, επέδειξαν επιχειρηματική εφευρετικότητα, και συχνά από πάππο προς πάππο. Τέτοιοι άνθρωποι όχι μόνο πρέπει απλά να αφήνονται στην ησυχία τους, αλλά επιπλέον θα έπρεπε να επαινούνται όπως οι ήρωες. Υπάρχουν όμως πλούσιοι, που προέρχονται από τις τάξεις των πολιτικών και ηγετικών στελεχών που ελέγχουν τη κρατική μηχανή, ή από τις κρατικές ελίτ με διασυνδέσεις προς μεγάλα τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, που έγιναν πλούσιοι επειδή έχουν άμεσα εμπλακεί ή έμμεσα ωφεληθεί από κατασχέσεις, κλοπές, ψεύδη και απάτες. Τέτοια άτομα δεν πρέπει να αφήνονται στην ησυχία τους, αλλά αντίθετα θα πρέπει να καταδικάζονται και να περιφρονούνται σαν κοινοί εγκληματίες. Το ίδιο ισχύει και για τους πτωχούς. Υπάρχουν πτωχοί και τίμιοι άνθρωποι που πρέπει να αφήνονται στην ησυχία τους. Μπορεί να μη τιμώνται σαν ήρωες αλλ’ όμως αξίζουν το σεβασμό μας. Υπάρχουν όμως πτωχοί που είναι απατεώνες και θα πρέπει να τυγχάνουν ανάλογης μεταχείρισης, ανεξάρτητα από τη φτώχεια τους.
Συνέχεια

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Προσοχή ! Τα καλιαρντά διεγείρουν "εχθροπάθεια"!



Διαβάζοντας τα "Καλιαρντά" του Ηλία Πετρόπουλου αναρωτιέμαι πώς η καυστική ελευθεροστομία των Ελλήνων ομοφυλόφιλων εκφυλίστηκε στη σημερινή κατάσταση , όπου το επίσημο gay κίνημα παρακαλάει το κράτος-πατερούλη να επιβάλλει τον comme-il- faut "προοδευτικό" καθωσπρεπισμό της πολιτικής ορθότητας.

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα καλιαρντά είναι η ιδιωματική διάλεκτος των ομοφυλόφιλων , που πρωτοεμφανίστηκε στα χρόνια του μεσοπολέμου. Δημιουργήθηκε από την ανάγκη των ομοφυλόφιλων για έναν κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους, χωρίς να τους αντιλαμβάνεται το εχθρικό περιβάλλον, που τότε επικρατούσε. Τα καλιαρντά αναπτύχθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν ελληνικές καταλήξεις και επηρεάστηκαν από την τουρκική, γαλλική και ιταλική γλώσσα. Παρότι αρκετές λέξεις έχουν περάσει σήμερα στην καθομιλουμένη, τα καλιαρντά τα χρησιμοποιούν πια μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι ομοφυλόφιλοι και τραβεστί.

Διαβάζοντας κανείς το λεξικό του Ηλία Πετρόπουλου, διαπιστώνει εύκολα πως αυτή η διάλεκτος των ομοφυλόφιλων περασμένων δεκαετιών, είναι ο απόλυτος εφιάλτης για την ιδεολογία της πολιτικής ορθότητας , που με τόσο ενθουσιασμό έχει ασπαστεί σήμερα το ελληνικό gay κίνημα! Ιδίωμα αναρχικό, ασεβές, με καυστικό χιούμορ και με λέξεις που στην "πολιτικά ορθή" εποχή μας θα χαρακτηρίζαμε ως και "ρατσιστικές" , τα καλιαρντά προσβάλλουν τις "προοδευτικές" ευαισθησίες πολλών σημερινών gay ακτιβιστών , αφού δεν χαρίζονται σε κανέναν. Ούτε καν στις ομάδες εκείνες οι οποίες έχουν πάρει τον τίτλο του "επίσημου θύματος" και πρέπει να μένουν στο απυρόβλητο . Έτσι, σε αυτή την ιδιόμορφη γλώσσα, η εκκλησία λέγεται "τραγοπουρότσαρδο" , ο δεσπότης "σκυλοτραγόπουρος" και το μοναστήρι "κηφηνότσαρδο" . Οι ομοφυλόφιλοι της εποχής δε φαίνεται να είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση ούτε την πολιτική εξουσία : "πρωτονταβάς" ο πρωθυπουργός, "Γιουδάδικο" το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (από το Γιούδας, δηλαδή Ιούδας, ρουφιάνος, χαφιές). Τα καλιαρντά δε σέβονται ούτε καν τις διεθνείς σχέσεις της χωρας μας και τους μεγάλους συμμάχους μας. "Πρεσβεία της Μεγάλης Βρετανίας" λέγονται τα ουρητήρια της πλατείας Συντάγματος (εξαιτίας του ξενοδοχείου "Μεγάλη Βρετανία" που βρίσκεται εκεί) και "Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών" τα ουρητήρια της πλατείας Ομόνοιας.

Και αν μέχρι εδώ οι "πολιτικά ορθοί" αναγνώστες μας χαμογελούν με την επινοητικότητα των ομοφυλόφιλων του περασμένου αιώνα , από εδώ και κάτω μάλλον θα τους κοπεί το χαμόγελο . Είναι πολύ πιθανό ο κύριος Δημητράς του ΕΠΣΕ να ζητήσει την εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου και πολύ φοβάμαι πως θα διαρραγούν οι άριστες σχέσεις του με την ΟΛΚΕ , όταν μάθει πως το σαπουνι λέγεται "όλιο-κοεν" , λέξη που προέρχεται από το ιταλικό όλιο που σημαίνει λάδι, ενώ το "κοέν" είναι υπαινιγμός για το σαπούνι, που έκαναν οι χιτλερικοί με το λίπος των Εβραίων. Ακόμη πιο προσβλητικές είναι οι λέξεις των καλιαρντών για το γυναικείο φύλο. Η γυναίκα λέγεται "παράταιρη", και το γυναικείο αιδοίο "μουτζό" (από τη μούτζα). Εαν δε κάποιος ξεστομίσει τη λέξη "μουτζοχέζω" που σημαίνει ..."γεννάω" , βλέπω τη Γενική Γραμματέα Ισότητας των Φύλων, Μαρία Στρατηγάκη να παθαίνει την ίδια σύγχυση που της προκάλεσε η περίφημη διαφήμιση με τις μπάμιες και να ζητάει την άμεση παρεμβαση των κρατικών αρχών!

Όταν κυκλοφόρησαν τα "Καλιαρντά" το 1971 ο Ηλίας Πετρόπουλος διώχθηκε με τις κατηγορίες της περιύβρισης δημοσίας αρχής και του βασιλικού εμβλήματος, της κακόβουλης περιύβρισης της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας και της κυκλοφορίας ασέμνων. Σήμερα που οι εποχές έχουν αλλάξει (;), και το ρόλο του λογοκριτή της χούντας έχουν αναλάβει οι προοδευτικές ΜΚΟ (μεταξύ αυτών και οι gay ακτιβιστές), o Ηλίας Πετρόπουλος θα μπορούσε να βρεθεί και πάλι στα δικαστήρια, αυτή τη φορά όμως με την κατηγορία πως διεγείρει την...εχθροπάθεια!
Συνέχεια

Τον λογαριασμό παρακαλώ


Οι περισσότεροι Έλληνες δηλώνουν άγνοια για το πως δημιουργήθηκε το τεράστιο χρέος (“που πήγαν τα λεφτά”) ή διαφορετικά έχουν την εντύπωση ότι απλά το χρέος προήλθε κατά κύριο λόγο από την διαφθορά ορισμένων γνωστών πολιτικών(“φέρτε πίσω τα κλεμμένα”). Θα ήταν πολλαπλά ωφέλιμο αν η κυβέρνηση μας έλεγε την αλήθεια.

Καταρχήν μια κίνηση που θα είχε στόχο να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες για το πως δημιουργήθηκε το χρέος θα ωφελούσε την κυβέρνηση αφού θα έκανε το έργο της ευκολότερο.
Η γενική άγνοια του προβλήματος που επικρατεί σήμερα δυσχεράνει τις όποιες προσπάθειες μεταρρύθμισης.

Καλό θα ήταν στα τέλη Ιανουαρίου κάθε χρόνο η κυβέρνηση να στέλνει σε όσους έχουν κάνει φορολογικές δηλώσεις μια αναφορά για τις δαπάνες του προηγούμενου έτους. Τίποτα περισσότερο από 2 με 3 σελίδες.

Σε αυτή την αναφορά θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε τις δαπάνες ανά κατηγορία (όπως γίνεται με τον πίνακα στο τέλος της ανάρτησης) αλλά και ανά υπουργείο. Επίσης θα έπρεπε να μπορούμε να δούμε και την ποσοστιαία αύξηση ή μείωση σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Επίσης στα στοιχεία θα έπρεπε να περιλαμβάνεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων με τυχόν αυξομοιώσεις .

Εκεί θα βλέπαμε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα από αυτά που υπονοεί το “που πήγαν τα λεφτά” και το “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”.
Δυστυχώς η πολιτική που μας οδήγησε στην χρεοκοπία (βλ. Μάιος 2010) είχε πλατιά λαϊκή αποδοχή και αποδοκιμασία.
Έχει έρθει ο καιρός να το καταλάβουμε αυτό όλοι, γιατί είναι σίγουρο ότι μπορεί να μην “τα φάγαμε μαζί”, αλλά μαζί κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε.

Από το υπουργείο Οικονομικών για το 2010.


Συνέχεια

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Ήταν πράγματι φιλελεύθερος ο Ελευθέριος Βενιζέλος;


Πάντου στον κόσμο, κάποιοι πολιτικοί ηγέτες του παρελθόντος φαίνεται να έχουν περάσει στο επίπεδο του μύθου, γεγονός που δυσκολεύει την αντικειμενική ιστορική αποτίμηση του έργου τους. Στην Ελλάδα το ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει η "Αγία Τριάδα των Μεγάλων Ηγετών" που περιλαμβάνει τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Χαρίλαο Τρικούπη και βέβαια τον Ελευθέριο Βενιζέλο . Δυστυχώς, ακόμη και πολλοί ιστορικοί φαίνεται να έχουν απολέσει τον παραδοσιακό σκεπτικισμό απέναντι στην πολιτική εξουσία που μας κληροδότησε ο Διαφωτισμός. Αντί να ερμηνεύουν κριτικά το παρελθόν, φετιχοποιούν την κρατική εξουσία και χάσκουν εκστασιασμένοι μπροστά στη μεσσιανική φιγούρα του πάνσοφου ηγέτη-σωτήρα που έχουν φιλοτεχνήσει , αποδεικνύοντας πως τελικά δεν έχουμε διανύσει και πολλά βήματα από την εποχή του Βασιλιά Ήλιου. Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός αιώνα από την είσοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στον δημόσιο βίο του ελληνικού κράτους , η "Καθημερινή" της Κυριακής δημοσιεύει μια ακόμη αγιογραφία του "Εθνάρχη" . Για μια διαφορετική, αναθεωρητική και κριτική ματιά στον Ελευθέριο Βενιζέλο, είναι χρήσιμο αυτό το παλαιότερό άρθρο μου, βελτιωμένο και εμπλουτισμένο με νέα στοιχεία :

"Eβδομήντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο Ελευθέριος Βενιζέλος εξακολουθεί να θεωρείται η κορυφαία πολιτική προσωπικότητα της νεώτερης Ελλάδας. Όλες οι πολιτικές παρατάξεις, με την εξαίρεση της δογματικής κομμουνιστικής Αριστεράς, έχουν κατά καιρούς διεκδικήσει την πολιτική κληρονομιά του «Εθνάρχη». Διαβάζοντας με πολύ προσοχή, την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιδρυτική πολιτική διακήρυξη της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας», διαπιστώνω πως και ο νεοπαγής πολιτικός σχηματισμός, προσπαθεί να προσεταιριστεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο σαν ένα πολιτικό που «εφάρμοσε τολμηρό φιλελεύθερο πρόγραμμα μεταρρύθμισης της ελληνικής κοινωνίας ανατρέποντας παγιωμένες καταστάσεις εκατονταετιών και προκαλώντας τις λυσσαλέες αντιδράσεις των συντηρητικών της εποχής.»

Αλλά μπορεί πράγματι ο Ελευθέριος Βενιζέλος να θεωρηθεί φιλελεύθερος; Η αλήθεια είναι πως ο όρος φιλελευθερισμός, έχει ταλαιπωρηθεί στο έπακρο τον τελευταίο αιώνα και έφτασε να χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ακόμη και σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές. Εδώ θα χρησιμοποιήσω τον όρο με την έννοια του κλασσικού φιλελευθερισμού, με κύρια χαρακτηριστικά το πρωτείο του ατόμου έναντι του κράτους , τον περιορισμένο ρόλο του κράτους στην οικονομική και κοινωνική ζωή, την αυστηρή διάκριση των εξουσιών και την προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Διαβάζοντας τη διακήρυξη της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας», μου δίνεται η εντύπωση πως και οι συγγραφείς της, έναν τέτοιο φιλελευθερισμό φιλοδοξούν να εκφράσουν. Στις επόμενες γραμμές, θα παραθέσω μια σειρά από γεγονότα που, νομίζω, δείχνουν πως ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν ανήκει σε αυτή τη φιλελεύθερη πολιτική παράδοση. Αντιθέτως, θα υποστήριζα πως οι πολιτικές του συνέβαλαν καθοριστικά στη συγκέντρωση ακόμη μεγαλύτερης εξουσίας στο παραδοσιακά συγκεντρωτικό και γραφειοκρατικό Ελληνικό κράτος.

Τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, πριν ακόμη ξεσπάσει η Βαλκανική κρίση, χαρακτηρίστηκαν από πολιτικές αποφάσεις που έδειχναν τις προθέσεις της κυβέρνησης για ένα πιο παρεμβατικό κράτος, ακολουθώντας τις τότε διεθνείς τάσεις. Η ίδρυση του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας το 1911, σηματοδοτεί τη θέληση του κράτους να παίξει πια έναν επιτελικό ρόλο στην οικονομία. Η συνταγματική κατοχύρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, εντάσσεται στο ίδιο πνεύμα ενίσχυσης και «εκσυγχρονισμού» της κρατικής γραφειοκρατίας. Επίσης την ίδια περίοδο έχουμε την υιοθέτηση φιλόδοξης εργατικής νομοθεσίας . Αξίζει όμως να σημειώσουμε πως η εργατική νομοθεσία δεν υιοθετήθηκε ύστερα από πιέσεις των κοινωνικών φορέων αλλά αντίθετα επεβλήθη εκ των άνω. Όπως παραδέχεται κάποια χρόνια μετά, ένας υποστηρικτής της εργατικής νομοθεσίας Βενιζέλου, ο Σπύρος Κορώνης : «Η εργατική πολιτική των ετών 1909-1918 ήτο πρωτοβουλίας κρατικής, χωρίς πραγματικόν στήριγμα εις τας επαγγελματικάς-εργατικάς οργανώσεις, διότι τότε όπως είδομεν, τοιαύται σοβαραί δεν υπήρχαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων». Ήταν ίσως επόμενο της πατερναλιστικής αυτής λογικής, το ότι η νομοθεσία αυτή συμπληρώθηκε από το 1914 και μετά, με νόμους που έθεταν σε ασφυκτικό κρατικό έλεγχο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Ένας νεωτερισμός όμως του Συντάγματος του 1911, που ψηφίστηκε με πρωτοβουλία του Βενιζέλου, έχει την ιδιαίτερη σημασία του. Το Σύνταγμα για πρώτη φορά παρείχε στην κυβέρνηση το δικαίωμα να κηρύξει τη χώρα σε κατάστασης πολιορκίας, δηλ. να επιβάλει τον στρατιωτικό νόμο για λόγους εξωτερικής ασφάλειας. Με την επιβολή του στρατιωτικού νόμου μπορούσαν να ανασταλούν βασικές συνταγματικές διατάξεις. Η κατάσταση πολιορκίας επιβλήθηκε πολλές φορές τα επόμενα χρόνια, αρχικά μόνο σε περιόδους που η χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση, από το 1922 και μετά όμως και για λόγους εσωτερικούς σκοπιμότητας .Ο «νεωτερισμός» αυτός άνοιξε το δρόμο για μια άνευ προηγουμένου παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων και για την αποδυνάμωση του συνταγματικού φιλελευθερισμού, στα πλαίσια του οποίου είχε κινηθεί, παρά τις παλινωδίες, το ελληνικό πολιτικό σύστημα στο μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του Γεωργίου Α΄. Επίσης, ο ρόλος του κοινοβουλίου αποδυναμώθηκε, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, με την πρακτική της κυβέρνησης Βενιζέλου να νομοθετεί με διατάγματα που επικυρώνονταν εκ των υστέρων από τη Βουλή, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την εκτελεστική εξουσία.

Με το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, όπως συνήθως συμβαίνει μετά από έναν νικηφόρο πόλεμο, ενισχύθηκε η πίστη της κοινής γνώμης και των ελίτ, στην αποτελεσματικότητα της κεντρικής εξουσίας. Έτσι, το 1914 αρχίζει η βαθμιαία κρατικοποίηση των ελληνικών σιδηροδρόμων και ιδρύεται το Υπουργείο Συγκοινωνιών. Την ίδια χρονιά ο πρωθυπουργός συγκρούεται με τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας επειδή η δεύτερη δεν του παρείχε κονδύλια για εξοπλισμούς. Η κυβέρνηση επικρατεί και επιβάλλει νέο διοικητή της αρεσκείας της , γεγονός που αποτελεί σύμφωνα με τον πρώην υπουργό του Βενιζέλου, Νικόλαο Δημητρακόπουλο, «την αρχή της εθνικοποίησης της Εθνικής». Επίσης, ο νέος ισχυροποιημένος ρόλος της κρατικής εξουσίας είχε αρνητικές συνέπειες για τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών. Τo 1914 εκτοπίζονται για δυόμισι χρόνια στη Νάξο , τα ηγετικά στελέχη του εργατικού σωματείου της Θεσσαλονίκης «Φεντερασιόν». Οι εκτοπίσεις αυτές αποτελούν τις πρώτες διοικητικές εκτοπίσεις για πολιτικούς λόγους στην ιστορία του ελληνικού κράτους.

Τα χρόνια 1917-1920 αποτελούν τη δεύτερη περίοδο πρωθυπουργίας του Βενιζέλου και χαρακτηρίστηκαν ως η «Γιακωβίνικη φάση» του Βενιζελικού καθεστώτος. Με πρωτοβουλία του Βενιζέλου η χώρα μπαίνει στον Α΄ ’Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, και ακολουθεί η Μικρασιατική Εκστρατεία. Η περίοδος αυτή επιβεβαιώνει πλήρως τη ρήση του Αμερικανού δημοσιογράφου Randolph Bourne πως "ο πόλεμος είναι η υγεία του κράτους". Η φιλοπόλεμη, επεκτατική εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου χρειάζεται εκ των πραγμάτων μια ισχυρή κρατική μηχανή για να πραγματοποιηθεί. Έτσι η κρατική γραφειοκρατία επεκτείνεται με την ίδρυση το 1917 δύο νέων υπουργείων, του Υπουργείο Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων και του Υπουργείου Περιθάλψεως. Οι κρατικές δαπάνες αυξάνονται σε πρωτόγνωρα επίπεδα (απο 317 εκατομμύρια δραχμές το 1917 στα 1.682,6 το 1920) ενώ επιβάλλονται και μια σειρά από νέοι φόροι. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις η φορολογία την περίοδο 1914-1920 αυξήθηκε γύρω στα 25%. Επιπλέον, εκδίδεται ολοένα και περισσότερο χρήμα για να καλυφθούν οι ανάγκες του πολέμου ενώ γίνονται τα πρώτα αποφασιστικά βήματα για την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς συναλλάγματος. Οι περιορισμοί αυτοί στην αγορά συναλλάγματος θα διατηρηθούν μέχρι το τέλος του αιώνα. Μια σειρά μέτρων όπως η φορολογία εκτάκτων κερδών, καθαρών προσόδων και κληρονομιών, η απαγόρευση πράξεων επί προθεσμία στο χρηματιστήριο, η αυστηρότερη νομοθεσία περί Α.Ε., η αρχική επιβολή του ενοικιοστασίου το 1912 και οι διαδοχικές του παρατάσεις μετά το 1917, η υπογραφή των διεθνών συμβάσεων για τις εργασιακές σχέσεις κ.α. οδηγεί ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής αστικής τάξης να κρατήσει τις αποστάσεις του από τη βενιζελική παράταξη.

Ο πόλεμος επιφέρει βαρύ πλήγμα και στα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Η περίοδος 1917-1920 είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του τόπου που θα έπρεπε να βρίσκεται δίπλα στις δικτατορίες του Μεταξά και των συνταγματαρχών στα βιβλία της ιστορίας. Αλλά η καθεστωτική ιστοριογραφία, συνεπικουρούμενη από την Αριστερά, δεν θα έκανε τίποτε που θα έπληττε το μύθο του μεγάλου Βενιζέλου. Βλέπετε, για όλους αυτούς, οι δικτάτορες ανήκουν μόνο στη Δεξιά και ποτέ στην..."προοδευτική παράταξη". Την περίοδο 1917-1920, ο στρατιωτικός νόμος επιβάλλεται για άλλη μια φορά. Κάθε έννοια του κράτους δικαίου καταλύεται. Η εκτελεστική εξουσία επεμβαίνει στη δικαστική, απολύοντας δικαστικούς λειτουργούς. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Βενιζέλου εκτοπίζονται. Στο Υπουργείο Εσωτερικών ιδρύεται επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας και Λογοκρισίας. Οι εφημερίδες λογοκρίνονται και πολλοί διευθυντές αντιπολιτευόμενων εφημερίδων οδηγούνται στη φυλακή. Μητροπολίτες που είχαν ταχθεί κατά του Βενιζέλου, με πρώτο τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο, χάνουν τη θέση τους. Η αστυνομία , και ειδικά τα σώματα που απαρτίζονται από Κρητικούς, είναι περιβόητη για την τρομοκρατία και τη βίαιη συμπεριφορά της έναντι των πολιτών. Το κοινοβούλιο λειτουργεί απλά σαν άλλοθι και σαν μανδύας για το δικτατορικό καθεστώς. Η Βουλή του 1915 (η περίφημη "Βουλή των Λαζάρων") νεκρανασταίνεται αντισυνταγματικά και η θητεία της παρατείνεται μέχρι το 1920 με εκτελεστικά διατάγματα. Τα περισσότερα νομοσχέδια περνούν με τη διαδικασία του επείγοντος, ακόμη και όταν ,στις πιο πολλές περιπτώσεις, κάτι τέτοιο δεν δικαιολογείται από το περιεχόμενο τους. Εργατικά συνδικάτα διαλύονται και επιβάλλεται ασφυκτικός κρατικός έλεγχος στην εσωτερική λειτουργία των σωματείων. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον μιλιταρισμό και εθνικισμό της περιόδου,δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τις ατομικές ελευθερίες. Η ήττα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1920 δεν ήταν, λοιπόν, ένδειξη αχαριστίας του ελληνικού λαού έναντι του "Σωτήρα" Βενιζέλου, όπως θέλει να μας πείσει η επίσημη ιστοριογραφία . Ήταν η φυσιολογική τιμωρία ενός πολιτικού ηγέτη που για να ικανοποίησει τα αλυτρωτικά του οράματα και τη μεγαλομανία του, οδήγουσε το έθνος, επί σχεδόν δέκα χρόνια, από τη μια πολεμική περιπέτεια στην άλλη και καταπάτησε βάναυσα όλες τις ελευθερίες του ελληνικού λαού.

Ο Βενιζέλος επανέρχεται στην εξουσία το 1928. Στην τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κρητικό πολιτικό, η τάση προς τον κρατικό παρεμβατισμό ήταν ακόμη πιο έντονη, κάτι που ευνοούσαν άλλωστε και οι διεθνείς συνθήκες μετά την κρίση του 1929. Έτσι έχουμε στροφή προς τον προστατευτισμό και σε πολιτικές αυτάρκειας, μεγαλύτερη ανάμιξη του κράτους στη γεωργία με την ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας, κατάργηση της ελεύθερης αγοράς συναλλάγματος. Στο μέτωπο των ατομικών δικαιωμάτων, το περίφημο «Ιδιώνυμο» ανοίγει το δρόμο για διώξεις εις βάρος της Αριστεράς. Μάλιστα, σύμφωνα με τον καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο στο τελευταίο του βιβλίο "Το Σύνταγμα και οι Εχθροί του", με το ιδιώνυμο "δεν διώκονταν η χρήση βίας, αλλά η προπαγάνδιση ιδεών οι οποίες κατά την κρίση της οικείας διωκτικής αρχής, απέβλεπαν στην ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος διά της βίας". Το 1929, πρώτη χρονιά εφαρμογής του μέτρου καταδικάσθηκαν 72 άτομα. Ο αριθμός αυτός εκτοξεύτηκε στους 410 το 1930, στους 518 το 1931 και στους 544 το 1932.

Αύξηση του παρεμβατικού ρόλου του κράτους στην οικονομία, ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων. Πώς συμβιβάζονται όλα αυτά με το φιλελεύθερο όραμα, όσο ελαστικά και αν το ερμηνεύσουμε, που υπερασπίζεται η «Συμμαχία»; Βέβαια μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως οι διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες ήταν τέτοιες εκείνη την εποχή που δε θα επέτρεπαν στο Βενιζέλο να ασκήσει μια διαφορετική πολιτική και χωράει πολύ συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα. Το γεγονός όμως παραμένει πως η πολιτική που ασκήθηκε κάθε άλλο παρά φιλελεύθερη ήταν. Και πιστεύω πως υποτιμούμε τον Βενιζέλο αν θεωρήσουμε πως απλά ακολουθούσε τις εξελίξεις. Ο ίδιος ήταν πρωταγωνιστής των εξελίξεων και σε μεγάλο βαθμό τις διαμόρφωνε. Ειδικά την δεκαετία του 1910, επεδίωξε με όλες του τις δυνάμεις τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, αποδεχόμενος προφανώς και τα επακόλουθα του στο εσωτερικό της χώρας.

Ο «εκσυγχρονισμός» που επιχείρησε ο Βενιζέλος , ήταν συμβατός με τις τάσεις ενίσχυσης της κρατικής εξουσίας σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Aν θέλαμε να κατατάξουμε ιδεολογικά κάπου τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αυτός είναι ο χώρος του «Νέου Φιλελευθερισμού» (New Liberalism), με μια δόση εθνικισμού (τουλάχιστον την περίοδο 1910-1920) και βαλκανικού αυταρχισμού. Στα πλαίσια της σημερινής κρατικίστικης συναίνεσης, είναι απόλυτα λογικό όλες οι παρατάξεις , να τον διεκδικούν και να τον προβάλουν σαν τον πολιτικό τους πρόδρομο, μιας και είναι ο πολιτικός που συνέβαλε καθοριστικά στο σημερινό κρατικίστικο περιβάλλον. Οι φιλελεύθεροι όμως;

Η Ελλάδα πράγματι έχει και αυτή τη φιλελεύθερη παράδοση της. Πολιτικούς, διανοούμενους, οικονομολόγους που άρθρωσαν έναν αξιόλογο φιλελεύθερο λόγο, εμπλουτίζοντας τον συχνά με στοιχεία από την ελληνική πραγματικότητα. Δυστυχώς η επιρροή τους παρέμεινε περιορισμένη και σχεδόν ποτέ δεν επηρέασαν καθοριστικά την κυβερνητική πολιτική (αν είχαν καταφέρει να το κάνουν, η σημερινή Ελλάδα θα ήταν πολύ διαφορετική). Όπως όμως πολύ σωστά επισημαίνεται στην ιδρυτική διακήρυξη της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας», είναι χρέος ενός σοβαρού φιλελεύθερου κινήματος να αναδείξει επιτέλους αυτή την παράδοση. Ας μην αναζητούμε όμως στο πρόσωπο του Ελευθέριου Βενιζέλου τον Έλληνα Gladstone. Θα απογοητευτούμε…"

[ΕΝΔΕIΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1) Gunnar Hering, ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1821-1936, Β’Τόμος
2) Ρήγος Άλκης, H Β΄ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 1924-1935: ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ
3) Αλιβιζάτος Nίκος, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΣΕ ΚΡΙΣΗ, 1922-1974: OΨΕΙΣ ΤΗΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ
4) Διαμαντόπουλος Θανάσης, Ο ΒΕΝΙΖΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ
5) Citromilides Paschalis ed. ELEFTHERIOS VENIZELOS: THE TRIALS OF
STATESMANSHIP
6) Κορώνης Σπύρος, Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1909-1918
7) Συλλογικό, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΕΘΝΟΥΣ
8)Χατζηιωσήφ Χρήστος επιμ., ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, Α΄ Τόμος
9)Γ.Β. Δερτιλής, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, Β' Τόμος]
Συνέχεια

Τι τρέχει με τους νέους;


Στο βιβλίο του «What’s the matter with Kansas?» (2004), ο αριστερός Thomas Frank παρατήρησε το παράδοξο ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Κάνσας, ενώ υποτίθεται πλήττονται από τις οικονομικές πολιτικές των Ρεπουμπλικάνων, είναι από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές τους. Η εξήγηση κατά τον ίδιο ήτανε ότι οι Ρεπουμπλικάνοι, στο πλαίσιο του “culture wars” είχανε δημιουργήσει ένα μόνιμο θυμό στους ψηφοφόρους υποστηρίζοντας συντηρητικά αιτήματα που ποτέ δεν θα εκπληρώνονταν (απαγόρευση εκτρώσεων, υποχρεωτική προσευχή στα σχολεία κλπ.) κατηγορώντας την παντοδυναμία του αριστερού αμερικανικού συστήματος.

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα παρόμοιο αλλά αντίστροφο παράδοξο στο εκλογικό σώμα. Στην χώρα που καταστράφηκε από τον κρατισμό, τα μαρξιστικά κόμματα-θιασώτες του μεγαλύτερου κράτους όχι απλά επιβιώνουν αλλά αυξάνουν την δύναμή τους.

Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη προκαλεί η ανάλυση των κομματικών προτιμήσεων ανά ηλικία. Θα περίμενε κανείς ότι οι κρατιστές θα έχουν την μεγαλύτερη υποστήριξη από τους συνταξιούχους, δηλαδή την πιο ωφελημένη γενιά που γλέντησε με τα δανεικά του κράτους και τώρα είναι εξασφαλισμένη με τις δημόσιες συντάξεις. Αντίθετα όμως, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουνε μεγαλύτερη απήχηση στην ομάδα που έχει και θα χτυπηθεί περισσότερο από τον κρατισμό, στους νέους. Η «χαμένη γενιά» που θα αντιμετωπίσει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα διαβίωσης των τελευταίων δεκαετιών και μαζική ανεργία είναι η πιο φανατική υπέρ του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τι τρέχει με τους νέους;

Υπάρχουνε κάποιες συμβατικές εξηγήσεις. Πρώτα, πολλοί από τους μαρξιστές νέους προέρχονται από μαρξιστικές οικογένειες και όπως τα παιδιά των χριστιανών συνήθως γίνονται και αυτά χριστιανοί, έτσι και αυτά τα παιδιά γίνονται κνίτες. Αυτοί είναι το captive market της μαρξιστικής αριστεράς. Μία άλλη προφανής εξήγηση είναι ανάλογη με την μαρξιστική «ψευδή συνείδηση». Οι νέοι διαλέγουν ιδεολογία ενάντια στα συμφέροντά τους επειδή είναι θύματα της κρατικής προπαγάνδας. Για παράδειγμα, θεσμοί του κράτους όπως τα δημόσια πανεπιστήμια, με όργανα τους κρατικοδίαιτους καθηγητές προπαγανδίζουν, τι άλλο, τον κρατισμό και την διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος. Και οι δύο όμως αυτές ερμηνείες πάσχουν σε ένα σημείο, δεν μπορούνε να εξηγήσουνε επαρκώς την μεγάλη ιδεολογική διαφορά μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων, εδικά την απήχηση της μαρξιστικής αριστεράς στους νέους.

Γνώμη μου είναι ότι υπαίτιος για αυτήν την απήχηση είναι ο συνδυασμός κάποιων χαρακτηριστικών της ανθρώπινης φύσης και του κατάλληλου μηνύματος. Είναι γεγονός ότι σε μια νεαρή περίοδο στην ζωή μας τείνουμε να δημιουργούμε την πολιτική ταυτότητα μας επιλέγοντας μια ιδεολογία που μας δίνει την αίσθηση ότι ανήκουμε σε μία ομάδα, και πιο κρίσιμα μια ιδεολογία που νοηματοδότει την ύπαρξη μας μέσω ενός σκοπού με κοινά αποδεκτές αγαθές προθέσεις, π.χ. να βελτιώσουμε τον κόσμο ή να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας.

Η μαρξιστική αριστερά παρέχει το τέλειο προϊόν για αυτήν την ανάγκη. Το μήνυμα της θα μπορούσε να συνοψιστεί στην πρόταση: «Mαζί αγωνιζόμαστε ενάντια στην κατεστημένη εκμετάλλευση των φτωχών από τους τύραννους κεφαλαιοκράτες». Το όλο μαρξιστικό οικοδόμημα είναι απόλυτα και εξόφθαλμα λανθασμένο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αισθηματικά ισχυρό μήνυμα που καλύπτει τις ψυχολογικές ανάγκες των νέων. Η μετέπειτα αποδοχή των λογικών κενών στον μαρξισμό έρχεται μέσω του rationalization, ενός γνωστού ψυχολογικού αμυντικού μηχανισμού.

Πάμε τώρα στην δική μας πλευρά, στον οικονομικό φιλελευθερισμό. Ποιο είναι το μήνυμα που προσλαμβάνει ο νέος; «Ο καθένας μόνος του, για να γίνει πραγματικότητα η βελτίωση των οικονομικών δεικτών». Right. Μαντέψτε τι θα διαλέξει ένας ανασφαλής ρομαντικός νέος μεταξύ της μαρξιστικής και της φιλελεύθερης πρότασης.

Συνέπεια της παραπάνω παρατήρησης είναι ότι εάν ο οικονομικός φιλελευθερισμός θέλει να έχει σημαντική απήχηση στους νέους πρέπει να αλλάξει το μήνυμα του. Λιγότερη βαρύτητα στην ατομικότητα και στην βελτίωση των οικονομικών δεικτών. Η έμφαση αντίθετα πρέπει να είναι στις αδικίες και ανισότητες που προκαλεί ο κρατισμός, και στην οικονομική δικαιοσύνη που φέρνει ο φιλελευθερισμός. Σύγκριση αμοιβών, εργατικότητας και προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων. Ενάντια στην οικονομική εξαθλίωση και εκμετάλλευση που επιβάλλει το διεφθαρμένο δημόσιο. Κάτι σαν: «Μαζί για την απελευθέρωση από το παρασιτικό κράτος δυνάστη που εξαθλιώνει τις μάζες για να ταΐζει τους διαπλεκόμενους». Καλύτερα, νομίζω.
Συνέχεια