Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

"Μια Εκκλησία όσο πιο αποδεσμευμένη είναι από το κράτος, τόσο πιο Εκκλησία είναι."


Παρότι δηλώνω αγνωστικιστής , πιστεύω πως ,ειδικά σήμερα που το κρατικίστικο μοντέλο της μεταπολίτευσης καταρρέει , η Εκκλησία θα μπορούσε να επιτελέσει πολύ πιο αποτελεσματικό και ουσιαστικό κοινωνικό έργο από το διεφθαρμένο και ανίκανο ελληνικό κράτος. Αρκεί βέβαια να πάψει να είναι μια ακόμη δημόσια υπηρεσία και οι ιερείς δημόσιοι υπάλληλοι που περιμένουν την 1η του μηνός για να πληρωθούν από το δημόσιο Ταμείο . Eυτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι φωτισμένοι ιεράρχες που συνειδητοποιούν πως η Εκκλησία μπορεί να επιτελέσει το έργο της και να ανακτήσει τη ζωτικότητά της , μόνο αν χωρίσει τους δρόμους της με το κράτος. Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Nικόλαος είπε κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στην Κατερίνα Μπακογιάννη στο σημερινό "Κ" της "Καθημερινής" :

-"Γιατί δώσατε πίσω το μισθό σας στο ελληνικό κράτος;

-Το ενδιαφέρον είναι ότι το κράτος είναι ανίκανο και το μισθό να μας κόψει. Πληρώνομαι ακόμη και πηγαίνει σε ιδρύματα. Μακάρι να μου έκοβε τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα. Δεν θέλω να είμαι δημόσιος υπάλληλος.

-Ενώ πολλοί γίνονται παπάδες για το μισθό του Δημοσίου;

-Νομίζω ένας μεγάλος αριθμός. Εγώ θα ήθελα να μην πληρωνόμαστε από το κράτος.

-Άρα είστε υπέρ του διαχωρισμού κράτους-Εκκλησίας;

-Ναι. Μια Εκκλησία όσο πιο αποδεσμευμένη είναι από το κράτος, τόσο πιο Εκκλησία είναι. Είναι πιο κοντά στο μήνυμά της. Αυτήν τη στιγμή, όντας μέρος του πολιτικού συστήματος, καταρρέει μαζί με αυτό.

-Και πώς θα ζούσαν οι ιερείς;

-Πολύ καλύτερα. Η φορολόγηση της Εκκλησίας είναι αντιλαϊκό μέτρο. Ο κόσμος δίνει λίγο-λίγο στα παγκάρια και μαζεύονται χρήματα.Εάν η Εκκλησία της Ελλάδος ταϊζει σήμερα 50.000, όπως είπε τις προάλλες η Σύνοδος, και φορολογηθεί με 20%, πρέπει κάποιος να βρει πού θα φάνε οι 10.000."


Τελικά, σκέφτομαι πως ο λόγος του Νικόλαου είναι πολύ πιο ουσιαστικά φιλελεύθερος σε σχέση με το λόγο κάποιων που έχουν μπερδέψει το φιλελευθερισμό με τον αντικληρικαλισμό και που ζητούν την αύξηση των φορολογικών βαρών για την Εκκλησία αντί να υποστηρίζουν τη γενική μείωση της φορολογίας για όλους. Μόνο έτσι, οι πολίτες, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, η Εκκλησία θα έχουν περισσότερα χρήματα στη διάθεση τους για να αναλάβουν έναν πιο έντονο κοινωνικό ρόλο και να βοήθησουν τους συνανθρώπους τους.

[Διαβάστε επίσης το εξαιρετικό άρθρο του Μητροπολίτη Μεσογαίας για την "εικαζόμενη συναίνεση" στη δωρέα οργάνων, όπου, μεταξύ άλλων, γράφει: "Εξ ορισμού, συναίνεση είναι κάτι που εκφράζεται και όχι κάτι που εικάζεται, μάλιστα από τρίτους. Πώς να το κάνουμε; Είναι άλλο πράγμα το «δίνω κάτι δικό μου» και άλλο το «μου παίρνουν αυτό που μου ανήκει». Είναι άλλο πράγμα οι μεταμοσχεύσεις να στηρίζονται σε αισθήματα δωρεάς και σεβασμού και άλλο σε μικρονοϊκά νομοθετικά τεχνάσματα αρπακτικής λογικής. Αυτά, μαζί με τα τελευταία ψήγματα ανθρωπιάς και ιδεολογίας, θα αποτελειώσουν και τις μεταμοσχεύσεις στον τόπο μας."]
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Η Κούβα αλλάζει, η Ελλάδα διαβουλεύεται


Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια το συναίσθημα της έκπληξης δεν έρχεται όσο εύκολα όσο πριν. Αλλά ότι η Κούβα θα δίνει μαθήματα φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα της ΕΕ, αυτό είναι κάπως δύσκολο να χωνευθεί.

Στην Κούβα στο “6ο συνέδριο του Κουβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος ενέκρινε το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και ανοίγματος που προτάθηκε από τον πρόεδρο Ραούλ Κάστρο.”
“Η ολομέλεια των 1.000 συνέδρων ψήφισε το πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 300 μέτρα που αφορούν το άνοιγμα του ιδιωτικού τομέα, μειώσεις των θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα, μειώσεις των κρατικών επιδοτήσεων, μορφές αυτοδιαχείρισης στις επιχειρήσεις, τους φόρους και την αποκέντρωση του κρατικού μηχανισμού.”

Την ίδια ώρα στην Ελλάδα, o Comandante Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, έστελνε SMS στους συντρόφους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ:

“Σύντροφέ μας με απόλυτο σεβασμό, με όλη την εκτίμηση για τις μάχες που δώσαμε όλα αυτά τα χρόνια, στη βάση των αγώνων μας και όλων όσων μας συνδέουν, σε καλούμε να υπερασπιστείς την τελευταία μεγάλη επιχείρηση του ελληνικού λαού. Η ΔΕΗ είναι εθνικό κεφάλαιο, το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό. Ας δείξουμε ως κυβέρνηση ότι έχουμε αντιστάσεις, ας δείξουμε ότι έχουμε κόκκινες γραμμές. Ας δείξουμε ότι δεν παραδίνουμε ότι μας ζητάνε. Εκτός των άλλων (που είναι η ουσία) αυτό στα μάτια του λαού μας θα μας κρατήσει ψηλά. Με τα παραπάνω λόγια δεν έχω πρόθεση να προσβάλλω κανέναν σας και κυρίως τον Πρόεδρο μας. Όμως αν δώσουμε και την ΔΕΗ αύριο ως κράτος δεν θα έχουμε κανένα εργαλείο στα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική”


Στην Κούβα ο Ραούλ Κάστρο θα πει “Καμία χώρα ή κανένας δεν μπορεί να ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα έχει. Δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Ποτέ πέντε, πόσω μάλλον έξι ή επτά, όπως μερικές φορές προσποιούμασταν ότι κάνουν”

Τώρα αν κάποιος μπορεί να το πει αυτό, με ακόμα πιο απλό τρόπο, στον Γιώργο λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου για να το καταλάβει, θα τον ανακηρύξουμε σε εθνικό ήρωα.

Στο δελτίο της ΝΕΤ ο Νίκος Σοφιανός του ΚΚΕ θα δηλώσει:

“Βλέπουμε με ανησυχία της αλλαγές στην Κούβα γιατί εισάγουν στην βάση της σοσιαλιστικής οικονομίας νόμους και κανόνες της αγοράς, και επειδή έχουμε βγάλει συμπεράσματα από τις ανατροπές που ζήσαμε στον 20ο αιώνα θεωρούμε ότι υπάρχουν κίνδυνοι για την προοπτική του σοσιαλισμού στην Κούβα”


Μην φοβάσαι σύντροφε Σοφιανέ. Μπορεί να έπεσε το τοίχος του Βερολίνου, να χάσατε την ανατολική Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα και λοιπούς, τώρα και Κούβα, και ίσως να πάρει και η Βόρεια Κορέα σειρά, αλλά, πάντα θα έχετε την Ελλάδα. Εδώ κυβερνά ο Comandante Φωτόπουλος.
Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Η ξεχασμένη ιστορία της αμερικάνικης αντιπολεμικής Δεξιάς





Και ενώ η επέμβαση στη Λιβύη οδηγείται σε αδιέξοδο, όπως παραδέχονται πια ακόμη και οι ίδιοι οι εμπνευστές της, ο Brian Doherty του Reason, μας θυμίζει ,σε αυτό το εξαιρετικό βίντεο, την άγνωστη , σε πολλούς, ιστορία της αμερικάνικης αντιπολεμικής Δεξιάς.

[Διαβάστε επίσης : "H αντιπολεμική παράδοση του κλασσικού φιλελευθερισμού"]

Συνέχεια

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Πώς ο κρατισμός κατέστρεψε τους δεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης μεταξύ των Ελλήνων




Στη γκρίζα Ελλάδα του 2011, η παρακάτω ειδησούλα πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων. Και όμως, δείχνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ηθική χρεωκοπία της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας . Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στις αυστραλιανές εφημερίδες, εμείς οι Έλληνες κατέχουμε τον τίτλο του λιγότερο γενναιόδωρου λαού του κόσμου, δεδομένου ότι μόνο το 13% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έκαναν κάτι για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους. Τριαντά πέντε χρόνια κρατισμού και σοσιαλιστικών πειραμάτων στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης , οδήγησαν τελικά στο να έχουμε απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον περισσότερο από ποτέ.

Το φαινομενικά παράδοξο στοιχείο της έρευνας είναι πως αυτοί που αφιερώνουν περισσότερο χρόνο σε εθελοντικές οργανώσεις και δείχνουν υψηλότερο αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης, είναι οι Αμερικάνοι, οι Ιρλανδοί και οι Αυστραλοί, δηλαδή λαοί οι οποίοι κατοικούν σε χώρες με σχετικά μικρή και περιορισμένη κρατική εξουσία. Σε μια παρόμοια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2010, τα ευρήματα είναι παρόμοια. Η Ελλάδα μπορεί να μην πιάνει πάτο, αλλά βρίσκεται στη διόλου τιμητική 147η θέση (μεταξύ 153 χωρών). Στην πρώτη θέση βρίσκονται η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, στη δεύτερη ο Καναδάς και η Ιρλανδία, ενώ την τρίτη θέση μοιράζονται οι Η.Π.Α. και η Ελβετία. Και στις έξι χώρες , το μέγεθος του κράτους είναι πιο μικρό συγκριτικά με τον υπόλοιπο πλανήτη. Και οι έξι χώρες, βρίσκονται μεταξύ των δέκα πιο οικονομικά φιλελεύθερων χωρών, γεγονός που θα έπρεπε να κάνει τους κατοίκους τους, αν πιστεύαμε την αριστερή μυθολογία, ατομιστές και απομακρυσμένους μεταξύ τους.

Είναι όμως λάθος να πιστεύει κανείς πως οι χώρες με μικρό κράτος είναι κοινωνίες ανάλγητες , όπου δεν νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Στην πραγματικότητα, ο κρατισμός είναι αυτός που βλάπτει καίρια την αρχή εκείνη την οποία υποτίθεται πως θέλει να υπηρετήσει , δηλαδή την κοινωνική αλληλεγγύη. Ο γνωστός Άγγλος συγγραφέας Theodore Darlymple συνόψισε με τον καλύτερο τρόπο τις συνέπειες του "Μεγάλου Κράτους" στην αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών : "...όταν παραδίδουμε όλες τις ευθύνες στο Κράτος, κάτι τέτοιο σκληραίνει τις καρδιές μας: φτάνουμε να πιστεύουμε πως, έχοντας πληρώσει τους φόρους μας, έχουμε ξεπληρώσει το χρέος μας στην κοινωνία. Όταν έχουμε ξοδέψει σχεδόν το μισό μας χρόνο, δουλεύοντας για το κράτος(όπως κάνουμε ακόμη και εμείς που δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα) , έπειτα δεν νιώθουμε ιδιαίτερη διάθεση να βοήθησουμε ακόμη και αυτούς που βρίσκονται κοντά μας. Όταν το κράτος φροντίζει για όλους μας, αυτό έχει σαν συνέπεια να απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον … Στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης, μεταβληθήκαμε σε ένα μοναχικό πλήθος."

Σήμερα, βέβαια το κράτος έχει επεκταθεί υπερβολικά ακόμη και στις πιο φιλελεύθερες κοινωνίες. Όμως, ακόμη και τώρα, στις χώρες όπου το κράτος είναι πιο περιορισμένο είναι πιθανότερο να συναντήσεις κοινωνίες με αυξημένο το αίσθημα της αυθόρμητης συνεργασίας. Το γεγονός πως οι ενδιάμεσοι κοινωνικοί θεσμοί μεταξύ του κράτους και του ατόμου - δηλαδή η οικογένεια, η εκκλησία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις κτλ - διατηρούν ακόμη μέρος της ζωτικότητας και της αυτονομίας τους και δεν έχουν απορροφηθεί από την κυβέρνηση, είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να υπάρχουν κοινωνίες συνεκτικές, δυναμικές και ζωντανές, όπου οι πολίτες αναλαμβάνουν οι ίδιοι πρωτοβουλίες και δεν εξαρτώνται από το κράτος. Σε αυτές τις κοινωνίες η αλληλεγγύη είναι πολύ πιο ουσιαστική αφού γίνεται εθελοντικά και συνειδητά. Αποτελεί έτσι υπόθεση όλων των πολιτών και όχι δουλειά κάποιας απρόσωπης γραφειοκρατίας και όσοι λαμβάνουν βοήθεια θεωρούνται άνθρωποι με ανάγκες και όχι απλά κάποιοι αριθμοί στις καρτέλες των υπουργείων .

Ο καλύτερος τρόπος, λοιπόν, για να αφυπνισθεί και να διατηρηθεί το αίσθημα αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών δεν είναι η ενίσχυση του κράτους , που συνήθως έχει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει, αλλά η αποχώρηση του από δραστηριότητες που μονοπωλεί εδώ και δεκαετίες. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση πρέπει να μειώσει τη φορολογία ώστε οι πολίτες να έχουν περισσότερα χρήματα στη διάθεση τους για να αναλάβουν έναν πιο έντονο κοινωνικό ρόλο και να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους. Όπως τόνισε και ο Daniel Johnson στο περιοδικό «Standpoint : «Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει μια μελλοντική κυβέρνηση για να δημιουργήσει ένας έθνος Καλών Σαμαρειτών, είναι να αφήσει τους πολίτες να κρατήσουν περισσότερα από τα κέρδη τους και μετά απλά να βγει από το δρόμο τους»

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, παρότι δεν έχουμε τόσο ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος, όσο σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ο κρατισμός είναι κυρίαρχος . Έτσι, τα αποτελέσματα των παραπάνω ερευνών δε θα πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη. Οι πολίτες έχουν μάθει να τα περιμένουν όλα από την κυβέρνηση . «Πού είναι το κράτος;» αναρωτιούνται οι περισσότεροι Έλληνες κάθε φορά που ανακύπτει ένα πρόβλημα, μικρό ή μεγάλο. Οι ενδιάμεσοι κοινωνικοί θεσμοί, ούτως ή άλλως, δεν ήταν ποτέ ισχυροί λόγω του συγκεντρωτικού τρόπου με τον οποίο οικοδομήθηκε το ελληνικό κράτος . Όμως τις τελευταίες δεκαετίες, με την εξαίρεση της οικογένειας, φαίνεται να έχουν απορροφηθεί πλήρως από την κρατική εξουσία. Η ελληνική «κοινωνία των πολιτών» είναι γέννημα του κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού μας συστήματος και αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι της ελληνικής παθογένειας: εξαρτημένη από την κρατική εξουσία, χωρίς ζωτικότητα, ανίκανη να κάνει οτιδήποτε δίχως κρατική βοήθεια, διεφθαρμένη, ένα θλιβερό παρακλάδι του πολιτικού παιχνιδιού.

Οι εφοπλιστές και μεγαλέμποροι του 19ου αιώνα που έχτισαν με δικά τους έξοδα τα σημαντικότερα ιδρύματα, νοσοκομεία και κτίρια των ελληνικών πόλεων, έχουν πια αντικατασταθεί από δισεκατομμυριούχους της νέας μεταπολιτευτικής κοπής, που μοστράρουν στον Τύπο σαν "εθνικοί ευεργέτες", ενώ ζητούν κρατικά χρήματα για να κάνουν πράξη τα μεγαλεπήβολα φιλάνθρωπα οράματα τους. Η Εκκλησία , που θα μπορούσε να επιτελέσει τεράστιο κοινωνικό έργο και να αποτελέσει αντίβαρο απέναντι στην κρατική εξουσία, είναι μια ακόμη δημόσια υπηρεσία και οι ιερείς τίποτε άλλο παρά δημόσιοι υπάλληλοι που περιμένουν κάθε 1η του μήνα για να εισπράξουν το μισθό τους από το δημόσιο ταμείο. Όσο για τις κατ'ευφημισμόν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, χρηματοδοτούνται κατά 70% από το κράτος και αντί να είναι εστίες ουσιαστικής αλληλεγγύης , είναι παραμάγαζα διαφθοράς και πολιτικών παιχνιδιών .

Σήμερα , βλέπουμε πια τις ολέθριες συνέπειες αυτής της νοοτροπίας . Το "Μεγάλο Κράτος" δε βύθισε μόνο την ελληνική οικονομία, αλλά καταστρέψε και τους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ των Ελλήνων και μάλιστα τη στιγμή που μας είναι πιο απαραίτητοι από ποτέ. Για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του Theodore Darlymple , στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης, ο κρατισμός μας απομάκρυνε τον έναν από τον άλλο και μας μετέτρεψε σε ένα μοναχικό πλήθος. Αν η κρίση αποτελέσει την αφορμή ώστε να ξεφύγουμε από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του κράτους, δε θα σώσουμε μόνο την οικονομία μας. Ίσως έτσι οι ξεχασμένες, αλλά τόσο απαραίτητες, έννοιες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας αποκτήσουν ένα νέο και πιο ουσιαστικό νόημα για όλους μας.
Συνέχεια

Τι σημαίνει δημόσιος έλεγχος σε στρατηγικής σηµασίας δηµόσιες επιχειρήσεις;


Αν είχατε κάποιες αμφιβολίες ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ διαφέρει ουσιαστικά από το ΠΑΣΟΚ του χθες, δεν έχετε παρά να διαβάσετε την συνέντευξη της Μιλενάς Αποστολάκη στα Νέα.

Στα συμβατικά ΜΜΕ όποιος από το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δασύτριχος και άπλυτος μουστακαλής από την δεκαετία του 80 θεωρείται εκσυγχρονιστής. Αυτή είναι και η περίπτωση της Μιλένας Αποστολάκη. Ο πολιτικός της λόγος συχνά στερείται πολιτικού περιεχομένου αλλά επειδή έχει φράσεις κλειδιά που ικανοποιούν ένα μέρος της κοινωνίας που θέλει να θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό, χωρίς να ταυτόχρονα να αισθάνεται λαϊκιστικό, έχει περάσει στα ΜΜΕ ως ένα πρόσωπο με σύγχρονη σκέψη και άποψη.

Έτσι στην συνέντευξη της στα Νέα η κ. Αποστολάκη μας αποκαλύπτει ότι “∆εν µπορούµε πλέον, να βασιζόµαστε στα δανεικά. Είµαστε υποχρεωµένοι να προσπαθήσουµε µόνοι µας. Αυτό το νόηµα έχουν η φορολογική δικαιοσύνη, η περικοπή της σπατάλης, η αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας. Λέω ναι σε ένα µικρότερο και καλύτερο κράτος. Λέω ναι στην αντιµετώπιση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Λέω ναι σε µια οικονοµία που θα απελευθερώσει τους πολίτες και τις παραγωγικές τους ικανότητες. Λέω ναι στην κατάργηση του κράτους της διαµεσολάβησης. ∆εν πάει άλλο.”

Βέβαια όλα αυτά είναι λίγο παράξενα για όσους τα διαβάζαμε, γιατί εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ξεκάθαρη σε κάτι, αυτό είναι η αυτοκαταστροφική εμμονή της να διατηρήσει ακριβώς αυτό το φαύλο κράτος ως έχει, έστω και αν καταστραφεί η Ελλάδα.

Όταν η κ. Αποστολάκη καλείται να πάρει θέση σε συγκεκριμένα θέματα εκεί το εκσυχρονιστικό μπρίο αρχίζει να υποχωρεί ατάκτως. Διαβάζουμε στην συνέντευξη “ ότι η διατήρηση του δηµόσιου ελέγχου σε στρατηγικής σηµασίας δηµόσιες επιχειρήσεις ταυτίζεται µε το δηµόσιο συµφέρον.”

Τι σημαίνει όμως δημόσιος έλεγχος σε στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις;

- Σημαίνει ότι εξασφαλίζουμε την χρηματοδότηση των κομμάτων εξουσίας. Ας μην ξεχνάμε ότι από τις “δωρεές” που έκανε η Siemens για τις προμήθειες του ΟΤΕ, μόνο ένα μικρό μέρος κατέληγε σε πρόσωπα. Η πλειοψηφία των “δωρεών” πήγαινε στα ταμεία των κομμάτων.

- Σημαίνει ότι δημιουργούμε νέες θέσεις εργασίας, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των εκλογών. Έτσι στο “πόρισμα του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή” “ ένας από τους βασικούς λόγους για τα άσχημα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας (Αττικό Μετρό) είναι το αυξημένο κόστος μισθοδοσίας, το οποίο το 2009, με έτος βάσης το 2001, αυξήθηκε κατά 700% περίπου», αφού από 1.139 άτομα που απασχολούνταν την 31/3/2004, έφθασαν τα 1.688 άτομα στις 21/10/2009, αύξηση δηλαδή κατά 50%. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι το 50% των προσλήψεων έγιναν το 2009 και συγκεκριμένα σε διάστημα μόλις 23 ημερών, από 12/08/2009 έως 04/09/2009 προσελήφθησαν συνολικά 210 άτομα.”

- Σημαίνει ότι δίνουμε την δυνατότητα σε μια χούφτα συνδικαλιστών να εκβιάζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Έτσι όταν πέρυσι τον Αύγουστο η κυβέρνηση θα σκεφτεί να απελευθερώσει τον τομέα της ενέργειας διαβάζαμε ότι “Οι συνδικαλιστές προειδοποιούν ανοιχτά την κυβέρνηση να μην σκεφτεί καν αυτήν την λύση γιατί θα βυθίσουν την χώρα στο σκοτάδι.”

- Σημαίνει ότι σε αυτά λαμπρά συνδικαλιστικά παλικάρια, λόγω της μεγάλης κοινωφελούς προσφοράς τους προς το έθνος, διαθέτουμε μεγάλα ποσά για την άψογη συνδικαλιστική τους δράση. Έτσι η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ έλαβε από την ΔΕΗ 25 εκατομμύρια ευρώ από το 1992 μέχρι το 2010 σε χορηγίες, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, ήταν παράνομες.

- Σημαίνει ότι τα κόμματα εκτός από “δωρεές” έχουν ακόμα και την δυνατότητα να παίρνουν θαλασσοδάνεια. Δεν είναι τυχαίο που η κρατική Αγροτική τράπεζα έχει την μερίδα του λέοντος στον δανεισμό χρεοκοπημένων οργανισμών όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ χρωστά 96.9 εκ. και η ΝΔ 105 εκ. στην Αγροτική. Και όπως δήλωνε η τότε αρμόδια υπουργός “Η Αγροτική δεν πωλείται.” (Δείτε τα χάλια της Αγροτικής εδώ)

- Σημαίνει ότι μικρές ομάδες λόγω της προνομιακής σχέσης τους με το πολιτικό σύστημα έχουν την δυνατότητα να έχουν μισθούς και προνόμια που όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι - δηλαδή αυτοί που τους πληρώνουν - ούτε που θα μπορούσαν να τα φανταστούν. “Διπλάσιο από τον μέσο μισθό του ιδιωτικού τομέα και μιάμιση φορά μεγαλύτερο από αυτόν του υπόλοιπου Δημοσίου απολάμβαναν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ το 2008, ενώ το 2009 δέχθηκαν και αύξηση 2.435 ευρώ κατά μέσο όρο, με αποτέλεσμα ο ετήσιος μισθός τους να ανέλθει στα 40.772 ευρώ τον χρόνο.”

Και φυσικά εξαιρετικά επιδόματα:
~ Προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ)
~ Πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ)
~ Κεραίας (ΗΣΑΠ)
~ Παραλαβής - παράδοσης λεωφορείων.
~ Έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ)
~ Φαξ (ΔΕΗ)
~ Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου (σ.σ. το φαΐ στα εστιατόρια τους είναι δωρεάν). (Όμιλος Ελλ. Πετρελαίων)

Βέβαια για όλα αυτά υπάρχουν αντισταθμιστικά οφέλη για τον καταναλωτή και φορολογούμενο, όπως, απεργίες, πορείες, ουρές, υψηλοί λογαριασμοί και φόροι.

Επομένως η θέση της κας Αποστολάκη για την σημασία του δημόσιου έλεγχου σε στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις φαίνεται και δικαιολογημένη και ιστορικά δικαιωμένη.

Παρά τις διαφωνίες μας με την κα Αποστολάκη για αυτό το θέμα οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι από την θέση της ως υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να βγει η Ελλαδα από την κρίση. Έτσι σε πρόσφατο νομοσχέδιο της “προβλέπεται για πρώτη φορά η απαγόρευση συµµετοχής κάθε είδους ζώου σε τσίρκο.”

Κακοήθεις άνθρωποι, χαμηλοτάτου επιπέδου, θα σχολίαζαν ότι αν απαγορευτεί η συμμετοχή κάθε είδους ζώου σε τσίρκο, μετά την ψήφιση του νόμου, δεν θα είναι δυνατή η σύγκληση υπουργικού συμβουλίου.

Φυσικά, μακριά από εμάς τέτοια σχόλια.
Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Πετάξτε το κράτος έξω από το θεσμό του γάμου!



Πριν λίγες μέρες, εκτυλίχθηκε ένα ακόμη επεισόδιο στο σήριαλ της αναγνώρισης του gay γάμου στην Ελλάδα. Όπως διαβάζω οι γάμοι των δύο ομόφυλων ζευγαριών που τελέστηκαν στην Τήλο το καλοκαίρι του 2008, θεωρούνται πια και επισήμως άκυροι καθώς το Πολιτικό Εφετείο Δωδεκανήσου απέρριψε τις δύο εφέσεις που κατέθεσαν τα ζευγάρια . Έτσι και στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, το ζήτημα αυτό χαρακτηρίζεται από συγκρούσεις, πόλωση και δικαστικές αποφάσεις επί δικαστικών αποφάσεων. Όμως μεταξύ αυτών που είναι υπέρ του gay γάμου και αυτών που είναι εναντίον , υπάρχει και μια τρίτη άποψη : Μήπως ήρθε η ώρα να πετάξουμε το κράτος έξω από το θεσμό του γάμου;

Και αυτοί που ζητάνε την απαγόρευση των gay γάμων αλλά και όσοι ζητούν την κρατική αναγνώρισή τους, στην πραγματικότητα δε διαφέρουν και πολύ και ,χωρίς να το καταλαβαίνουν, μοιράζονται τον ίδιο κρατικίστικο τρόπο σκέψης . Και οι δύο αναγνωρίζουν πως η κυβέρνηση και μόνο αυτή έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το ποιοί πρέπει να παντρεύονται και ποιοί όχι. Έτσι, όμως, εκ των πραγμάτων, το ζήτημα γίνεται εξόχως πολιτικό και οι συγκρούσεις αναπόφευκτες. Πόσα προβλήματα, αλήθεια, θα είχαν λυθεί, αν απλά ιδιωτικοποιούσαμε το θεσμό του γάμου ; Ο γάμος θα μπορούσε να είναι ένα ιδιωτικό συμβόλαιο που γίνεται στο συμβολαιογράφο, όπου τα μέρη μπορούν να καθορίσουν ελεύθερα το περιεχόμενο και τις υποχρεώσεις τους, ανάλογα με τις προτιμήσεις τους . Το κράτος δεν θα έχει δικαίωμα να καθορίσει ποιό θα είναι το φύλο των συμβαλλομένων , ούτε φυσικά τον αριθμό τους και επιπλέον θα σταματήσει να παρέχει προνόμια, φοροαπαλλαγές και επιδόματα στους παντρεμένους εις βάρος των υπόλοιπων πολιτών. Έτσι, ο γάμος γίνεται ένα καθαρά ιδιωτικό ζήτημα και αποφεύγουμε την έντονη πολιτικοποίηση του. Και αν θεωρείτε πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, αφού το κράτος πάντα ήταν το ...τρίτο πρόσωπο σε έναν γάμο, λάβετε υπόψη σας πως η κρατικοποίηση του θεσμού έγινε πραγματικότητα, στς περισσότερες χώρες του κόσμου, μόλις τον 19ο αιώνα.

Τα τελευταία χρόνια, ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές που ζητούν την ιδιωτικοποίηση του γάμου. Οι φωνές αυτές δεν περιορίζονται μόνο στο φιλελεύθερο χώρο αλλά βρίσκονται και στην κεντροαριστερά καθώς και στο χώρο της Εκκλησίας. Η αποκρατικοποίηση του γάμου, σε αντίθεση με τις δυο άλλες εναλλακτικές επιλογές, διευρύνει τα δικαιώματα επιλογής όλων μας, είτε gay είτε straight, και μας απαλλάσσει από την ολέθρια κρατική παρέμβαση στις συναινετικές σχέσεις των ενηλίκων (παρέμβαση που, μην ξεχνάμε, τόσο έχει βλάψει τους ομοφυλόφιλους). Δυστυχώς γι'άλλη μια φορά το επίσημο gay κίνημα , παρακαλώντας το κράτος να ...ευλογήσει τις ενώσεις των ομοφυλόφιλων, δειχνεί πως αντί να ενδιαφέρεται για την ελευθερία, νοιάζεται περισσότερο για το πώς θα τσιμπήσει κι αυτό κάτι από την πίτα των κρατικών επιδομάτων και φοροαπαλλαγών!
Συνέχεια

Μπορούν οι κρατιστές να μας σώσουν από τον κρατισμό;


Εξ αρχής το στοίχημα με την κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν πολύ απλό, αν δηλαδή οι επί δεκαετίες κρατιστές θα μπορούσαν να μας σώσουν από το κρατισμό. Δύσκολο πράγμα ναι, αλλά νομίζαμε ότι η κρισιμότητα της κατάστασης ίσως να τους ξύπναγε από τον τριακονταετή μεταπολιτευτικό λήθαργο. Αμ δε.

Ίσως η πιο εύστοχη δήλωση της εποχής ανήκει στον Μίμη Ανδρουλάκη που είπε “Τι κυβέρνηση προσωπικοτήτων μου λένε; Η αστική τάξη της χώρας δεν μπορεί να σώσει τον Παναθηναϊκό· θα σώσει την χώρα;” Η δήλωση αυτή εμπεριέχει τόση μεγάλη δόση αλήθειας που είναι δύσκολο για όποιον προσπαθήσει να αντιπαρατεθεί να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο.

Είναι τα πράγματα τόσο απαισιόδοξα; Για την ώρα η σωστή απάντηση είναι ναι. Η κυβέρνηση Παπανδρέου απλά αρνείται να δει την πραγματικότητα. Αρνείται να δει ότι κρατισμός στην Ελλάδα έχει φάει τα ψωμιά του και από εδώ και μπρος θα τρώει τα παιδιά του. Με πρώτους και καλύτερους τους κρατούντες.

Ο εκλογολόγος Ηλίας Νικολακόπουλος σε συνέντευξη στο Βήμα:

“Αυτό που εντυπωσιάζει σήμερα είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό ηλικιακό φαινόμενο, το οποίο φαίνεται σιγά σιγά να απομειώνεται με την ένταξη των νέων στην παραγωγική διαδικασία, αλλά με μια κρίση του κομματικού φαινομένου στις παραγωγικά ενεργές ηλικιακές ομάδες, δηλαδή στον κορμό των ενεργών πολιτών”

“Η πτώση της δημοτικότητας των πολιτικών αρχηγών- και αναφερόμαστε κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα- είναι εντυπωσιακή. Με βάση τα πρόσφατα στοιχεία της Μetron Αnalysis μέσα σε 15 μήνες, δηλαδή από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Μάρτιο του 2011, η δημοτικότητα του Πρωθυπουργού μειώθηκε κατά 26 ποσοστιαίες μονάδες και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά 18 ποσοστιαίες μονάδες”

“Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες αφορούν πρόσωπα που δεν έχουν ασκήσει υπουργικά καθήκοντα είτε με το ΠαΣοΚ είτε με τη ΝΔ, όλες οι άλλες γνωστές πολιτικές προσωπικότητες βρίσκονται στο πεδίο της αρνητικής αξιολόγησης, δηλαδή οι δημοφιλέστεροι μετά βίας προσεγγίζουν το 40% των θετικών κρίσεων, με τις αρνητικές να ξεπερνούν το 50%. Στην πραγματικότητα δεν μιλούμε για δημοφιλία αλλά για σχετικώς περιορισμένη απόρριψη».”


Αναρωτιέμαι αν ποτέ ο κ. Παπανδρέου βλέπει αυτές τις δημοσκοπήσεις. Αναρωτιέμαι εάν όλο αυτό τον καιρό καταλαβαίνει ότι το παιχνίδι που παίζει εξ αρχής, δηλαδή το παιχνίδι της πεπατημένης, δεν τραβάει πλέον. Συνεχώς οι εξελίξεις τον διαψεύδουν αλλά αυτός συνεχίζει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Είναι σαν να νομίζει ότι όλα είναι ένα κακό όνειρο από το οποίο θα ξυπνήσουμε κάποια στιγμή και όλα θα επιστρέψουν στους κανονικούς μεταπολιτευτικούς ρυθμούς.

Έτσι συνεχίζει να μιλάει προς όλους τους Έλληνες με το ίδιο τρόπο που μιλάει στους κομματικούς χειροκροτητές του. Ευτυχώς, όμως, Ελλάδα είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο και δυνατό από αυτό που λέμε βαθύ ΠΑΣΟΚ. Ήλπιζα ότι θα είχε μεγαλύτερες προσδοκίες από το μέσο Έλληνα, αλλά φοβάμαι ότι συνεχίζει να τον βλέπει ως το ον απόλυτα εθισμένο στον λαϊκισμό.

Εάν ο κ. Παπανδρέου δεν δει ο ίδιος και αν δεν πιστέψει σε έναν καλύτερο Έλληνα, θα είναι σχεδόν αδύνατον ένας τέτοιος Έλληνας να του εμφανισθεί από το πουθενά.

Εάν ο κ. Παπανδρέου δεν αλλάξει πρώτα ο ίδιος, τότε δεν έχει κανένα λόγο να περιμένει ότι όλοι οι άλλοι θα αλλάξουν και θα σοβαρευτούν. Το τι περιμένει από εμάς θα πρέπει πρώτα να το δείξει με το τι ο ίδιος είναι διατεθειμένος να κάνει και να υποστεί. Τίποτα δεν θα συμβεί αυτομάτως, τίποτα που να κάνει το έργο που έχει μπροστά του ευκολότερο.
Οι από μηχανής θεοί δεν υπάρχουν πια, και κυρίως δεν κατάγονται από τις Βρυξέλλες.
Το πρόβλημα είναι εδώ και η λύση είναι εδώ.

Η μέχρι τώρα πορεία του ως πρωθυπουργού θα έπρεπε να τον είχε διδάξει ότι πλέον τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι διάσπαρτη με ερείπια κρατών και χωρών. Αυτή την στιγμή οδηγούμαστε σταθερά από την χρεοκοπία στην κατάρρευση. Θα πρέπει να επιλέξει τι θα υπερασπιστεί, τον κρατισμό ή την Ελλάδα.
Μπορεί, ο κ. Παπανδρέου, να μείνει στην ιστορία ως η προσωποποίηση του χειρότερου ή του καλύτερου μας εαυτού. Η επιλογή είναι δική του.
Συνέχεια

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Οι μεγαλύτερες περικοπές δαπανών στην αμερικανική ιστορία ;

Ο παραπάνω πίνακας από το "Cato Institute" ( εδώ και το σχετικό βιντεάκι) μας δείχνει πως οι μείωσεις των κρατικών δαπανών κατά 38 δισεκατομμύρια δολλάρια , στις οποίες συμφώνησαν Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι για το 2011, και που ο πρόεδρος Ομπάμα αποκάλεσε ως τις "μεγαλύτερες περικοπές δαπανών μέσα σε μια χρονιά στην αμερικάνικη ιστορία" , οδηγούν, κατά ένα μαγικό τρόπο, σε ...αύξηση των δαπανών κατά 177 δις (από 3,46 τρισεκατομμύρια το 2010 σε 3,63 τρισεκατομμύρια το 2011). Τελικά, παρά την κρισιμότητα των περιστάσεων, τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στις υπόλοιπες δυτικές χώρες η διαμάχη των κομμάτων δεν αφορά το "εαν θα μειωθεί το κράτος, αλλά για το πόσο θα μεγαλώσει"!
Συνέχεια

Watson, αντιδράσεις και φασισμός



O Dr Watson δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις στους αναγνώστες του ΜπλεΜήλου. Σε ηλικία 27 ετών ανακάλυψε την δομή του DNA που του χάρισε ένα Νόμπελ και όρισε μια νέα εποχή στην ανθρωπότητα. Ο Νεύτωνας της εποχής μας σε ηλικία 83 χρόνων επισκέφτηκε την Ελλάδα και η συνέχεια είναι γνωστή. Σε αυτό το άρθρο όμως, δεν θα σχολιάσουμε το επεισόδιο καθεαυτό, αλλά τις άμεσες αντιδράσεις.
Πρώτα η άμεση αντίδραση των παρευρισκομένων. Δεν παρακολουθούμε όλες τις «παρεμβάσεις» των ταλιμπάν της αριστεράς, αλλά έχουμε την εντύπωση ότι συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις κανείς δεν αντιδρά. Καθηγητές και προσκαλεσμένοι κάθονται και πολύ προοδευτικά τρώνε αυγά, ξύλοφορτώνονται , ενώ τα μπουμπούκια των ελληνικών πανεπιστημίων φεύγουν πάντα άθικτοι. Λοιπόν, αυτή την φορά ήτανε διαφορετικά. Η είσοδος των ταλιμπάν απαντήθηκε με έντονες αποδοκιμασίες. Όταν προσπάθησαν να προχωρήσουν, φάγανε και μερικές ψιλές από το κοινό. Ο μάγκας με το κοντάρι ειδικά πρέπει να «ένιωσε» αρκετά τα αισθήματα της αίθουσας. Μέσα σε 30 δευτερόλεπτα το κοινό είχε πετάξει τους ταλιμπάν έξω από την αίθουσα. Ήτανε μια καλή αρχή.

Η δεύτερη αντίδραση έχει να κάνει με τις αυτόματες αντιδράσεις των «αλληλέγγυων» του internet. Άτομα που δεν είμαι σίγουρος ότι ούτε καν γνωρίζανε τον Dr Watson πριν, τρέξανε στην Wikipedia να βρούνε υλικό να τον κατηγορήσουνε και να μας πούνε πάνω-κάτω ότι «ε, φταίει και ο φασίστας Watson».

Καταφέρανε να βρούνε δύο δηλώσεις του. Πριν τις συζητήσουμε, πρέπει να τονίσουμε ότι δεν είναι έκπληξη ότι κάποιος με το επιστημονικό ανάστημα του Dr Watson, κάποιος που έγραψε το βιβλίο «Avoiding boring people”, είναι αυτό που λέμε character, έχει ιδιαίτερες απόψεις και δεν διστάζει να τις διατυπώνει δημόσια και έντονα χωρίς να σκέφτεται πολύ-πολύ τις κοινωνικές συμβάσεις.

Η πρώτη δήλωση είναι από μια συνέντευξη στον Sunday Telegraph. Η εφημερίδα αφού του πήρε συνέντευξη απομόνωσε μια φράση του: "If you could find the gene which determines sexuality and a woman decides she doesn't want a homosexual child, well, let her." και την έβαλε προκλητικό τίτλο όλης της συνέντευξης: "Abort babies with gay genes, says Nobel winner."

Η αλήθεια όπως μπορεί να υποπτευθεί κάποιος είναι διαφορετική. Ο Watson απλώς υπερασπιζόταν το δικαίωμα της κάθε γυναίκας στην έκτρωση, για όποιο λόγο αυτή θεωρεί σημαντικό, ακόμα και εάν οι υπόλοιποι δεν συμφωνούμε. Εδώ είναι το απόσπασμα από σχετικό επεξηγηματικό άρθρο του Independent:

In an interview with The Independent, Dr James Watson said "there could be 1,000 different reasons" why women might want to abort a child, "many of them absurd", but society should do nothing to stop them. …
He said last night that he intended to sue the newspaper for giving the impression that he advocated aborting babies if future advances in science led to testing for a gay gene, whereas he simply believes that mothers should have the right to abort foetuses for any reason.

Η δεύτερη κατηγορία εναντίον του Dr Watson είναι περισσότερη αξιόπιστη και χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή και ανάλυση. Εδώ είναι η περίφημη παράγραφος από μία συνέντευξη του στους Sunday Times:

He says that he is “inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”, and I know that this “hot potato” is going to be difficult to address. His hope is that everyone is equal, but he counters that “people who have to deal with black employees find this not true”. He says that you should not discriminate on the basis of colour, because “there are many people of colour who are very talented, but don’t promote them when they haven’t succeeded at the lower level”. He writes that “there is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically. Our wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so”.

Οι παραπάνω δηλώσεις προκάλεσαν μεγάλη κατακραυγή, πιστεύω για τρεις λόγους. Πρώτα, επειδή η κοινωνική αλληλεγγύη, οι εκπαιδευτικές μας πολιτικές, το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα, όλα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην υπόθεση των παρόμοιων εγγενών ικανοτήτων μεταξύ ατόμων. Μετά, αντίθετα με άλλα χαρακτηριστικά όπως το ύψος ή το χρώμα των ματιών όπου προτιμήσεις είναι σχετικές, η ευφυΐα είναι απόλυτη με την έννοια ότι όλοι προτιμούν και θαυμάζουν την περισσότερη ευφυΐα (σε αυτό βοηθάει και η σχετικότητα στην αξιολόγηση της, έτσι ώστε ο καθένας μπορεί να πιστεύει και να δηλώνει πολύ έξυπνος). Τέλος, η φρικώδης πρόσφατη εμπειρία του ναζισμού έχει αποκλείσει οποιαδήποτε συζήτηση για φυλετικές διαφορές. Όλα τα παραπάνω είναι θεμιτά.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Όπως είχε πει ο John Adams: “facts are very stubborn things”. Και το πρώτο stubborn γεγονός είναι ότι όλες οι μετρήσεις σε όλο τον κόσμο δείχνουν διαφορές στην ευφυΐα διαφορετικών εθνικών ή φυλετικών ομάδων. Οι ανατολικοασιάτες έχουνε μεγαλύτερο IQ από τους λευκούς. Ακόμα πιο ψηλά βρίσκονται οι Ασκενάζι εβραίοι. Πιο κάτω από τους λευκούς βρίσκονται μεταξύ άλλων οι εθνότητες αφρικανικής καταγωγής. Αυτές τις μετρήσεις τις αποδέχονται όλοι οι επιστήμονες. Η πραγματική κουβέντα μεταξύ των ειδικών είναι περί του τι μετράνε αυτά τα τεστ και ποια είναι η πραγματική αιτία για αυτές τις διαφορές (περιβάλλον ή κάποιοι γενετικοί παράγοντες).

Το δεύτερο γεγονός είναι ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει αποδειχτεί ξανά και ξανά ότι η ευφυΐα έχει ισχυρή γενετική βάση. Τα πιο γνωστά και αξιόπιστα πειράματα είναι με δίδυμα που έχουν χωριστεί στην γέννα και έχουνε μεγαλώσει σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Όταν μετράνε το IQ αυτών των διδύμων μετά από χρόνια, συμπεραίνεται ότι ο πιο καθοριστικός παράγοντας είναι η κληρονομικότητα, παρά το περιβάλλον. Η επίδραση του γενετικού παράγοντα συνήθως εκτιμάται σε 50-80% όλης της διαφοροποίησης της ευφυΐας.

Με βάση λοιπόν τα δύο παραπάνω γεγονότα, θα μπορούσε κανείς θεωρητικά να υποθέσει την πιθανότητα να υπάρχει κάποιος γενετικός παράγοντας στις διαφορές μεταξύ εθνικών ή φυλετικών ομάδων. Είναι πράγματι ένα δύσκολο ζήτημα και πρέπει να χειριστούμε με προσοχή τις κοινωνικές και πολιτικές του συνέπειες. Κατανοώ επίσης τους λόγους για τους οποίους πάρα πολλοί ερευνητές απέχουν από παρόμοιες έρευνες. Αλλά είναι άλλο να απέχουμε από σχετικές έρευνες (θεμιτό), άλλο να πιστεύουμε δογματικά ότι δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ φυλετικών ομάδων και τελείως άλλο να κατηγορούμε για φασισμό έναν νομπελίστα επειδή τείνει προς την αντίθετη άποψη. Πρέπει να έχουμε την ωριμότητα να διαχωρίζουμε τον επιστημονικό διάλογο από τα θέσφατα της ιδεολογίας μας.
Συνέχεια