Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Η εκστρατεία των καλών προθέσεων


Μόλις ο Obama διακήρυξε την διάθεση του για στρατιωτική επέμβαση στην Λιβύη, oι ανά την Ελλάδα σοσιαλφιλελεύθεροι πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων τον όποιο σκεπτικισμό για στρατιωτικές επεμβάσεις - έναν σκεπτικισμό που είχαν τόσο ακονίσει επί προεδρίας Bush.

Θα είναι σε όλους γνωστό πλέον ότι η επέμβαση στην Λιβύη δεν πάει και τόσο καλά. Προσφάτως, ο Amir Taheri, υπέρμαχος στην επέμβασης, υποστήριξε ότι αν δεν επεκταθεί ο πόλεμος η Λιβύη οδεύει προς σομαλοποιήση.

Ένας πόλεμος ανεξάρτητα από το πόσο δικαιολογημένος είναι ηθικά και πολιτικά μπορεί, φυσικά, να παρουσιάσει σημαντικές δυσκολίες και προβλήματα. Το θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τόσο το επιχειρησιακό μέρος - αν και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τα σημερινά επιχειρησιακά αδιέξοδα είναι αποτέλεσμα της θολούρας όσον αφορά την αιτιολόγηση και τους στόχους της όλης επιχείρησης - αλλά κατά πόσο όσοι τον υποστηρίζουν, μπορούν να υποστηρίξουν ότι βασίζεται σε ξεκάθαρες αρχές και αξίες. Ειδικά σε ότι αφορά τους λεγόμενους σοσιάλφιλελεύθερους.

Μερικά ερωτήματα:

- Εφόσον η επέμβαση στην Λιβύη ήταν δικαιολογημένη, να περιμένουμε μια άλλη επέμβαση στην Συρία; Το Ιράν; Αν όχι, γιατί;

- Αν οι λόγοι της επέμβασης ήταν ανθρωπιστικοί, στο Κονγκό τα τελευταία 15 χρόνια έχουν σκοτωθεί περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι (ο συνολικός πληθυσμός της Λιβύης είναι κοντά 6.5 εκ.), γιατί δεν έχουμε ακούσει τίποτα για ανθρωπιστική επέμβαση στο Κονγκό;

- Το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, στο οποίο μετέχουν δύο αυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα (Κίνα, Ρωσία), είναι φορέας της διεθνούς νομιμότητας;

- Είναι μήπως η γενική συνέλευση του ΟΗΕ ένας τέτοιος φορέας; Το κράτος της Λιβύης είχε εκλεγεί επανειλημμένως στην επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ΟΗΕ. Μάλιστα για ένα διάστημα είχε και την προεδρία της συγκεκριμένης επιτροπής.

- Το εθνικό συμφέρον πρέπει να λαμβάνεται υπ΄όψιν σε τέτοιες περιπτώσεις;
Συνέχεια

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Όταν η ελληνική Δεξιά επιλέγει την Πολιτεία έναντι του ατόμου



Aπό αγόρευση του μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου στη Βουλή το 1947 όταν ψηφιζόταν το άρθρο 14 του Συντάγματος του 1952 για την ελευθερία του λόγου. Ο Κ.Τσάτσος που είχε τότε πρωτοεκλεγεί βουλευτής, υποστηρίζει πρότασή του να εξαιρεθούν ο κινηματογράφος, τα δημόσια θεάματα ,η φωνογραφία , η ραδιοφωνία και τα άλλα "παρεμφερή μέσα μεταδόσεως λόγου ή παραστάσεως" από τις εγγυήσεις της ελευθεροτυπίας (πρόταση που έγινε τότε δεκτή) :

"...η βασική διαφωνία (μας) είναι πού θα έχωμεν μείζονα εμπιστοσύνην. Προς την Πολιτείαν ή προς το άτομο; Αυτή είναι η βασική διαφωνία. Η άποψις η ιδική μου είναι υπέρ της Πολιτείας. Εμπιστεύομαι περισσότερο εις αυτήν , παρά εις το άτομο έναντι της Πολιτείας. Και επειδή ελέχθη ότι επηρεαζόμεθα από τας κρατούσας πολιτικάς συνθήκας, σας επαναλαμβάνω ό,τι υποστήριξα απ'αρχής, δηλαδή ότι η όλη σκέψις βασίζεται ουχί επί των σημερινών εξαιρετικών περιστάσεων, αλλά επί μιας γενικής τροπής της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, η οποία είναι αδύνατον να χειραφετηθή από αυτόν τον αγώνα μεταξύ Πολιτείας και ατόμου. Είναι εν πρόβλημα το οποίον θα αποτελέση το κεντρικόν πρόβλημα του 20ου αιώνος. Και είναι το θέμα το πολιτικόν του άμεσου μέλλοντος."

[Πηγή : "Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη Νεοελληνική ιστορία 1800-2010" του συνταγματολόγου Νίκου Κ. Αλιβιζάτου, σελ. 371-2]
Συνέχεια

Η πρόταση Δοξιάδη


Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι πολλοί αξιόλογοι Έλληνες, εσωτερικού και εξωτερικού, έχουν στρέψει την προσοχή τους στην οικονομική παθογένεια της χώρας με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ενός σχετικά ποιοτικού δημόσιου διάλογου σε εξωθεσμικά κανάλια όπως το διαδίκτυο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόταση του Αρίστου Δοξιάδη για την ανάπτυξη της οικονομίας. Εάν δεν απατώμαι, οι βασικές ιδέες της πρότασής του πρωτοπαρουσιάστηκαν στο TEDxAcademy. Ακολούθησε μια πιο λεπτομερής ανάλυση πάνω στην ίδια ιδέα με συγκεκριμένες προτάσεις . Το σχετικό 20-σέλιδο pdf μπορεί να βρεθεί εδώ

Τα κύρια σημεία της πρότασης Δοξιάδη είναι τα εξής: Το εμπορικό έλλειμμα της χώρας οφείλεται κυρίως στην μετατόπιση του ανθρώπινου δυναμικού από τον εμπορεύσιμο (tradable) τομέα στον μη-εμπορεύσιμο (non-tradable). Η λύση για την οικονομική ανάπτυξη βρίσκεται στην μαζική αντιστροφή αυτής της τάσης με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Το μνημόνιο όμως δεν εστιάζει σε αυτήν την κατεύθυνση, για την οποία απαιτούνται επιπρόσθετα διαφορετικά μέτρα.

Έχω δύο γενικές παρατηρήσεις.

Η πρώτη παρατήρηση είναι μεθοδολογική. Ο συγγραφέας βασίζει όλη του την ανάλυση για τις τάσεις και τα προβλήματα της οικονομίας στην μετατόπιση του εργατικού δυναμικού μεταξύ του εμπορεύσιμου και μη-εμπορεύσιμου τομέα. Αυτή όμως η προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα αφού δεν υπολογίζει την όποια μεταβολή της παραγωγικότητας σε κάθε τομέα. Για παράδειγμα, η μείωση του αριθμού των αγροτών δεν σημαίνει απαραίτητα μείωση της παραγωγής αγροτικού προϊόντος , αφού καινούρια μηχανήματα και τεχνολογίες μπορούνε κάλλιστα να καλύψουν την μείωση των εργατικών χεριών. Πιο απλά, αυτό που μας ενδιαφέρει σαν οικονομία είναι το τελικό ΑΕΠ και όχι το πόσα εργατικά χέρια χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή του. Αυτό το πρόβλημα γίνεται προφανές όταν βλέπουμε ότι παρόμοια μετατόπιση εργατικού δυναμικού έχει γίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη (Annex, Table 2) και ότι στις αναπτυγμένες οικονομίες το τωρινό ποσοστό εργατών στον εμπορεύσιμο τομέα είναι ακόμα μικρότερο από ότι στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο ανάλυσης του Δοξιάδη, θα έπρεπε λοιπόν να δούμε πόσο έχει μεταβληθεί το ΑΕΠ του εμπορεύσιμου σε σχέση με τον μη-εμπορεύσιμο τομέα. Συνέπεια της παραπάνω παρατήρησης είναι ότι ακόμα και να είναι πραγματική η κατάρρευση του εμπορεύσιμου τομέα σε όρους ΑΕΠ, η ανάπτυξη του δεν σημαίνει απαραίτητα μετατόπιση εργατικού δυναμικού, αλλά κυρίως αυξημένη παραγωγικότητα.

Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με τα προτεινόμενα οικονομικά μέτρα στο τέλος του κειμένου. Εκτός από τα αρδευτικά έργα στην Κόρινθο, όλες οι άλλες προτάσεις είναι, προς μεγάλη μου χαρά, σαν να βγαίνουν από το μανιφέστο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας: απελευθέρωση και απορρύθμιση της οικονομίας, μείωση του φόρου εισοδήματος, περισσότερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, λιγότερη γραφειοκρατία. Παραδόξως όμως, η έρευνα τελειώνει με το διπλωματικό :
«In other words, the advice is: give the tradable sector maximum flexibility, and avoid direct intervention; and intervene to increase supply and competition in non-tradables that are essential to business.» (p. 16)

Η επέμβαση όμως στον μη-εμπορεύσιμο τομέα ορίζεται παραπάνω σαν ”privatization and competition”, δηλαδή κατάργηση των κρατικών επεμβάσεων. Όσο λοιπόν και να μην θέλει να το παραδεχτεί ο συγγραφέας, η ανάλυση του και οι προτάσεις του καταλήγουν και αυτές στην αναγκαιότητα για λιγότερο κράτος και μεγαλύτερη ελευθερία στην αγορά. Εδώ συμφωνούμε. Αντίθετα όμως με τον συγγραφέα, εμείς πιστεύουμε ότι κανένας γραφειοκράτης ή κρατικός σχεδιασμός για υποστήριξη του ενός ή του άλλου οικονομικού τομέα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την γνώση της ίδιας της αγοράς για την βέλτιστη κατανομή των πόρων της οικονομίας. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει το κράτος είναι να αποσυρθεί.
Συνέχεια

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Οι Έλληνες πολίτες ενάντια στην κρατική απαγόρευση των μετρητών



Τελικά, φαίνεται πως τόσες δεκαετίες του πιο εκχυδαϊσμένου κρατισμού δεν έχουν καταφέρει να αποκοιμίσουν εντελώς τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη συμπολίτες μας που παίρνουν πρωτοβουλίες για να διεκδικήσουν λιγότερο κράτος και περισσότερη οικονομική ελευθερία. Μια από τις πιο αυταρχικές αποφάσεις της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Παπανδρέου είναι η απαγόρευση των συναλλαγών με μετρητά για αγορές άνω των 3.000 ευρώ. Το μέτρο τέθηκε ήδη σε ισχύ από την 1η Απριλίου και από το 2012 θα επεκταθεί και στις συναλλαγές άνω των 1500 ευρώ. Να όμως που δυο Έλληνες πολίτες προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον του ανελεύθερου νόμου.

Όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ:

"Πρόκειται για έναν δικηγόρο κάτοικο Αθήνας και μια κάτοικο Βρυξελλών, που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση είναι αντίθετη στη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και το Σύνταγμα. Oι δύο πολίτες τονίζουν ότι σύμφωνα με το νέο μέτρο θα υποχρεωθούν να γίνουν κάτοχοι πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας, κάτι που προϋποθέτει την αναγκαστική σύναψη τραπεζικής σύμβασης, παρά τη θέλησή τους.Οι δύο πολίτες υπογραμμίζουν ότι το νέο μέτρο είναι αντίθετο στο συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της οικονομικής ζωής (άρθρο 5), καθώς υποχρεούνται να συνάπτουν παρά τη θέλησή τους συμβάσεις με τραπεζικά ιδρύματα, μόνο και μόνο για να εξοφλούν τις καταναλωτικές αγορές τους που είναι άνω των 1.500 ευρώ. Ακόμη, επισημαίνουν ότι υποχρεούνται να συνεργάζονται με Τράπεζες σε μία περίοδο που εκ της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης ενέχει κινδύνους, καθώς η Τράπεζα με την οποία θα συμβληθούν μπορεί να βρεθεί σε αδυναμία ή υπερημερία πληρωμής.Επισημαίνουν μάλιστα, ότι με τα νέα νομοθετήματα δεν θα μπορούν να οπισθογραφούν ούτε συναλλαγματικές.Όμως, παραβιάζεται και το πρώτο πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ, καθώς υποχρεώνονται να μεταβιβάζουν την κυριότητα των χρημάτων τους σε έναν τραπεζικό οργανισμό, αντικαθιστώντας έτσι το περιουσιακό τους δικαίωμα με ενοχικό δικαίωμα. Ο περιορισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση και με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό γιατί τα νομοθετικά μέτρα δεν επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι τα κεφάλαια από το Βέλγιο (που διαμένει ο ένας από τους δύο που έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη) προς την Ελλάδα. Επίσης, παραβιάζεται και το άρθρο 128 της εν λόγω Συνθήκης, καθώς όλες οι συναλλαγές είναι ελεύθερες εκτός εάν τα μέρη (πωλητής-αγοραστής) έχουν συμφωνήσει άλλα μέσα πληρωμής. Πολύ περισσότερο παραβιάζεται η Συνθήκη, καθώς το νέο νομοθετικό μέτρο επιβάλλει την αναγκαστική κυκλοφορία πιστωτικών μέσων για την εξόφληση συναλλαγών μεταξύ ιδιωτών."

Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι η μοναδική που απαγόρευσε τις συναλλαγές με μετρητά. Βρίσκεται όμως στην πρωτοπορία, αφού το συγκεκριμένο μέτρο ταιριάζει απόλυτα με την κρατικίστικη ιδεολογία της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ακολουθώντας τη διεθνή τάση για ολοένα και μεγαλύτερη παρέμβαση του κράτους στην οικονομική ζωή των πολιτών, παρόμοια μέτρα έχουν λάβει οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, του Μεξικό, καθώς και μια περιοχή στην Καλιφόρνια. Το πρόσχημα διαφέρει. Άλλοτε είναι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής (στην Ελλάδα και την Ιταλία), άλλοτε ο "πόλεμος κατά των ναρκωτικών" (στο Μεξικό) και άλλοτε ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" (στην Καλιφόρνια). Όμως το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Το κράτος αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες ως εν δυνάμει εγκληματίες και τους στερεί βασικές οικονομικές ελευθερίες καθώς και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα . Παράλληλα, το κράτος βάζει , με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, το νόμο στην υπηρεσία συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων που θέλει να ευνοήσει. Μετά τα δισεκατομμύρια ευρώ των πακέτων στήριξης, η απαγόρευση των συναλλαγών με μετρητά είναι ένα ακόμη "δωράκι" στο κρατικοδίαιτο τραπεζικό σύστημα. Το κράτος λειτουργεί ουσιαστικά σαν ατζέντης των τραπεζών και τους εξασφαλίζει πελατεία , αφού με τη δύναμη του νόμου υποχρεώνει τους πολίτες να συναλλάσονται μαζί τους.

Τελικά, φιλελευθερισμός δε σημαίνει ούτε υποστήριξη του Μνημονίου , ούτε αγωνία για τα κέρδη των τραπεζών, όπως θέλουν να μας πείσουν τελευταία κάποιοι. Είναι,πάνω απ'όλα, η υπεράσπιση της ελευθερίας του απλού πολίτη. Αυτό ακριβώς που κάνουν, ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους, οι δύο συμπατριώτες μας με την προσφυγη τους στο ΣτΕ. Και γι αυτό αξίζουν την υποστήριξη μας.
Συνέχεια

Μια φιλελεύθερη υπεράσπιση της βρετανικής μοναρχίας


"Οι θεωρητικοί της "Σχολής της Δημόσιας Επιλογής" όπως ο ,βραβευμένος με Νόμπελ, οικονομολόγος James Buchanan μας λένε πως οι επικεφαλής του κράτους έχουν το συνταγματικό τους ρόλο. Ένα κύριο ζήτημα είναι πως, κατά κάποιον τρόπο, εκπροσωπούν ολόκληρο τον πληθυσμό και επομένως ενεργούν σαν ανάχωμα όταν η πλειοψηφία χρησιμοποιεί την πολιτική της εξουσία για να εκμεταλλευτεί την μειοψηφία.

Σαν εστεμμένη κεφαλή της κυβέρνησης, του στρατού και του δικαστικού σώματος, η Βασίλισσα , θεωρητικά, έχει την εξουσία να εμποδίσει την διαστρέβλωση αυτών των θεσμών από αντιδημοκρατικούς τυράννους. Δεν είναι η εξουσία που η Βασίλισσα διαθέτει, αλλά η εξουσία που, στη θεωρία, αρνείται στους άλλους. Στην πραγματικότητα, η τωρινή Βασίλισσα δεν έχει κάνει αρκετά για να εμποδίσει τους πολιτικούς να υπερεπεκτείνουν τις εξουσίες τους. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, το σύστημα είχε σίγουρα θετική επίδραση.

Οι Αμερικάνοι είχαν το ίδιο στο μυαλό τους όταν έφτιαχναν το Σύνταγμά τους. Οι πρώτοι πρόεδροι έβλεπαν τους εαυτούς τους σαν σεβάσμιους statesmen, των οποίων ο ρόλος ήταν να μετριάσουν τις αποφάσεις των άλλων κλάδων της κυβέρνησης, εκ μέρους όλου του έθνους. Πολύ σύντομα όμως, οι πρόεδροι έγιναν ιδιαίτερα κομματικοί, κατί που σημαίνει πως η εξουσία που έχουν μπορεί ,στην πραγματικότητα, να ενισχύσει ,παρά να περιορίσει, τις υπερβολές του νομοθετικού σώματος.

Σαν φιλελεύθερος, έχω ιδεολογικά προβλήματα με τους κληρονομικούς επικεφαλής κρατών. Αλλά, τουλάχιστον, είναι, συνήθως ,σχετικά "αγαθοί" . Αντίθετα, οι εκλεγμένοι πρόεδροι έχουν πολιτικοποιηθεί ιδιαίτερα και έχουν χάσει επαφή με το ρόλο τους σαν το ανάχωμα του λαού. Περιέργως, είναι το σύστημα των εκλεγμένων ,και όχι των κληρονομικών ,"αρχόντων" που χρειάζεται την πιο επείγουσα μεταρρύθμιση."

[Eamonn Butler, σήμερα στο μπλογκ του "Adam Smith Institute". Διαβάστε επίσης "A Libertarian Defence of the Monarchy"]
Συνέχεια

Ο Πάγκαλος εναντίον των blogs


Με άρθρο του ο Θεόδωρος Πάγκαλος καλεί σε δημόσιο διάλογο (βλ. νομοθεσία/κανονισμούς) για τα blogs. Κατά κάποιο τρόπο τα blogs γενικά, και ειδικά τα ανώνυμα blogs, εισάγουν μια σειρά κακών στην κοινωνία μας από τα οποία ο κ. Πάγκαλος θέλει να μας σώσει.

Γράφει ο κ. Πάγκαλος:

Τα ανώνυμα blogs είναι σαν να γράφεις νύχτα στους τοίχους ένα καινούργιο σύνθημα κάθε 10 λεπτά, χωρίς να σε βλέπει κανείς και χωρίς, φυσικά, να υπογράφεις. Αυτή, ακριβώς, η ανωνυμία μετέτρεψε τα blogs από έμβλημα της ελευθερίας της έκφρασης και αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, στο απόλυτο σύμβολο του πιο ακραίου λαϊκισμού και συνωμοσιολογίας.”


Είναι εξαιρετικά υβριστικό τα blogs, έστω τα ανώνυμα blogs, να δέχονται μαθήματα περί λαϊκισμού και συνωμοσιολογίας από τον κ. Πάγκαλο, ένα κεντρικό εκπρόσωπο ενός κόμματος που μετέτρεψε τον λαϊκισμό και την συνωμοσιολογία στην νέα επίσημη θρησκεία της Ελλάδας.
Το ότι στα blogs υπάρχει μπόλικος λαϊκισμός και συνωμοσιολογία είναι αποτέλεσμα της γιγαντιαίας επιτυχίας του ΠΑΣΟΚ σε αυτούς του τομείς.

Πολλά blogs δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά αναπαράγουν την πολιτική κουλτούρα της χώρας όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Λάθος, σίγουρα ναι. Δικό τους δημιούργημα ή μια νέα μόδα; Σίγουρα όχι.

Συνεχίζει ο κ. Πάγκαλος:

“Η ανωνυμία των blogs δικαιολογείται με το επιχείρημα του φόβου: ο απλός πολίτης γράφει ανώνυμα γιατί (υποτίθεται ότι) η εξουσία καραδοκεί για να τον κυνηγήσει. Ετσι καλλιεργείται η ρουφιανιά και καθαγιάζεται η μαύρη κουκούλα. Οποιοσδήποτε μπορεί ανώνυμα να γράφει ό,τι θέλει χωρίς να έχει καμία ευθύνη ούτε γι’ αυτό που γράφει ούτε για τον τρόπο που το γράφει. Ο δημόσιος λόγος των blogs είναι ο χειρότερος βιαστής της ελληνικής γλώσσας.”


Η ανωνυμία των blogs δικαιολογείται ειδικά στην Ελλάδα που οι νόμοι που έχει φτιάξει η πολιτική τάξη για να προστατεύει τις ανομίες της είναι σκανδαλώδεις. Καταρχήν, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο τυποκτόνος νόμος περί «συκοφαντικής δυσφήμισης», ο έλεγχος της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική, και φυσικά η ειδική σχέση αρκετών ΜΜΕ και εξουσίας μέσων των κρατικών προμηθειών δεν αφήνουν και πάρα πολλές διόδους ελευθεροτυπίας. Η ανωνυμία είναι απαραίτητη και θεμιτή παρά τις παρενέργειές της.

“Ο Δούρειος Ιππος που οδηγεί στην καταστροφή εφημερίδων είναι η εσχάτως αποκτηθείσα συνήθεια, ειδικά νεαρών δημοσιογράφων, οι οποίοι αντιμέτωποι με τον τρόμο της λευκής σελίδας (ή, μάλλον, της λευκής οθόνης του υπολογιστή), καταφεύγουν στην άκριτη συρραφή «ειδήσεων» από τα blogs για να γράψουν το «άρθρο» τους”


Ο Δούρειος Ίππος για την καταστροφή των εφημερίδων είναι οι ίδιες και οι κακές συνήθειές τους. Καταρχήν καμία ελληνική εφημερίδα δεν έχει κάνει έστω και μια στοιχειωδώς σοβαρή προσπάθεια για να επιβιώσει στις νέες οικονομικές και τεχνολογικές συνθήκες.
Επίσης οι ελληνικές εφημερίδες για δεκαετίες τώρα έχουν ενστερνιστεί όλα αυτά για τα οποία ο κ. Πάγκαλος κατηγορεί τα blogs, δηλαδή λαϊκισμό, συνωμοσιολογία, κομματισμός, έλλειψη εγκυρότητας κτλ.

“Σήμερα, το καλύτερο δίκτυο blogs (πάντα ανώνυμο) το διαθέτουν διάφοροι εκβιαστές και οι ακροδεξιοί που δεν έχουν αποδεχθεί τα κοινοβουλευτικά πλαίσια. Και αυτό γίνεται στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης. Το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο δεν υποχρεώνει ούτε καν την αναγραφή του ονόματος του διαχειριστή ενός blog. Αν κάποιος κερδίζει τελικά από την ανωνυμία είναι οι εκβιαστές, όχι οι πολίτες. Τα ανώνυμα blogs δεν είναι «δημοσιογραφία των πολιτών», αλλά «δημοσιογραφία των εκβιαστών».”


Η πιο επικίνδυνη ελληνική ιστοσελίδα είναι αυτή του Athens Indymedia όπου στεγάζεται σε ελληνικό πανεπιστήμιο με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Εκεί, στοιχεία πολιτών με διευθύνσεις και όλα τα σχετικά δημοσιεύονται ώστε οι επιθέσεις του αριστερού παρακράτους να είναι στοχευμένες.

Η όλη επιχείρηση είναι δυνατή επειδή ο κ. Πάγκαλος και αρκετοί συνάδελφοι του ψήφισαν την δεκαετία του 80 τον περιβόητο νόμο περί πανεπιστημιακού ασύλου και μια σειρά άλλων νόμων που δημιούργησαν την υπάρχουσα κατάσταση.

Όσο για εκβιασμούς, αν μετά από τόσα χρόνια στην πολιτική δεν το έχει προσέξει ο ίδιος, θα τον παροτρύναμε να δώσει μια ματιά σε συγκεκριμένα πρωτοσέλιδα, για παράδειγμα, και να δει ποιος, πότε και από ποιον στοχοποιείται και ίσως τότε να έβγαζε μερικά συμπεράσματα περί εκβιασμών.

Αλλά ο κ. Πάγκαλος δεν μπορεί να μας δείξει καμία πρόοδο στην καταπολέμηση της διαφθοράς από δημόσιους λειτουργούς, καμία πρόοδο στην δημιουργία ενός υγιούς τομέα παραδοσιακών ΜΜΕ, καμία πρόοδο στις απλές λειτουργίες που θα περίμενε κάποιος από ένα δημόσιο τομέα.
Αλλά, τώρα, το κράτος που δεν μπορεί να μαζεύει τα σκουπίδια και να προστατεύει τα σύνορα θα επεκτείνει την εξουσία του αποφασίζοντας το τι είναι πρέπον για μας να διαβάζουμε διαδικτυακά.

Αυτό το κράτος που καθημερινά αναπαράγει τις σχέσεις διαφθοράς, λαϊκισμού και εκβιασμού, τώρα θα λογοκρίνει και το διαδίκτυο για να μας προστατεύσει από την διαφθορά, τον λαϊκισμό και τον εκβιασμό. Αυτά μόνο ένας Πάγκαλος θα μπορούσε να τα γράψει.
Συνέχεια

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

End The Fed?


"Οι κεντρικές τράπεζες είναι σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους πρόξενους βλαβών της εποχής μας.

Αυτές -και κυρίως η FED- ήταν υπεύθυνες για την καταστροφή του κανόνα χρυσού, ο οποίος αποτελούσε τροχοπέδη για τις πληθωριστικές πολιτικές, καθώς επίσης για την αντικατάστασή του το 1971 από ένα σύστημα αμιγούς χάρτινου χρήματος χωρίς αντίκρυσμα (fiat). Έκτοτε οι κεντρικές τράπεζες μπορούν και δημιουργούν χρήμα κυριολεκτικά εκ του μηδενός. Είναι όμως βέβαιο πως περισσότερο χάρτινο χρήμα δεν σημαίνει πλουσιότερη κοινωνία - μόνον περισσότερο τυπωμένο χαρτί είναι. Διότι εάν ήταν διαφορετικά, γιατί να υπάρχουν φτωχές χώρες και φτωχοί άνθρωποι ακόμα γύρω μας; Αλλ’ όμως η έκδοση περισσότερου χρήματος καθιστά τον μονοπωλιακό του παραγωγό (δηλαδή την κεντρική τράπεζα) καθώς και τους πρώτους αποδέκτες στη πυραμίδα (ήτοι την κυβέρνηση, τις συνδεδεμένες μ’ αυτήν μεγάλες τράπεζες και τους μεγαλο-πελάτες τους) κατά πολύ πλουσιότερους εις βάρος αυτών που είναι στη βάση της πυραμίδας και λαμβάνουν το πληθωρισμένο χρήμα τελευταίοι.

Χάρη στην απεριόριστη δυνατότητα των κεντρικών τραπεζών να τυπώνουν φρέσκο χρήμα, οι κυβερνήσεις μπορούν να συντηρούν συνεχώς ολοένα μεγαλύτερα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους και να συσσωρεύουν ολοένα περισσότερα χρέη για να χρηματοδοτούν τους -ουσιαστικά- ανέφικτους πολέμους -- θερμούς και ψυχρούς, εντός και εκτός των συνόρων -- και να ασχολούνται με ένα σωρό ατασθαλίες και περιπέτειες, και που διαφορετικά όλα αυτά θα ήταν μη πραγματοποιήσιμα.

Χάρη στις κεντρικές τράπεζες, οι περισσότεροι “νομισματικοί εμπειρογνώμονες” και οι “μεγάλοι μακρο-οικονομολόγοι” μπορούν και μετατρέπονται σε αμειβόμενους κυβερνητικούς προπαγανδιστές “εξηγώντας” --σαν άλλοι θαυματοποιοί αλχημιστές-- πώς η πέτρα (ή το χαρτί) μετατρέπονται σε άρτον (δηλαδή πλούτο).

Χάρη στις κεντρικές τράπεζες τα επιτόκια είναι δυνατόν να διατηρούνται τεχνητά χαμηλά, φτάνοντας ακόμα μέχρι και το μηδέν, ώστε να προωθούνται λανθασμένα οι πιστώσεις σε ολοένα χαμηλότερης πιστοληπτικής ικανότητας εγχειρήματα και άτομα (ενώ ταυτόχρονα θα εκτοπίζουν άλλα περισσότερο αξιόπιστα) και προκαλώντας έτσι ολοένα μεγαλύτερες επενδυτικές φούσκες ακολουθούμενες από ολοένα μεγαλύτερες και εντυπωσιακότερες υφέσεις.

Και τέλος, χάρη στις κεντρικές τράπεζες αντιμετωπίζουμε μια δραματικά αύξανόμενη πληθωριστική απειλή που θα ξεσπάσει όταν έρθει η ώρα του τελικού απολογισμού και της πληρωμής λογαριασμών."

[O οικονομολόγος και φιλόσοφος Hans Hermann Hoppe συνοψίζει, με τον καλύτερο τρόπο, τη φιλελεύθερη-"Αυστριακή" κριτική στις κεντρικές τράπεζες σε συνέντευξη που δίνει στο "Daily Bell". Ολόκληρη την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που καλύπτει μια σειρά από θέματα , μπορείτε να τη διαβάσετε , μεταφρασμένη στα ελληνικά , στο "Oikonomika Blog",
εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Ιδιωτικοποίηση της αστυνόμευσης : Η Κυρτώνη Φθιώτιδας δείχνει το δρόμο!


Και όμως, τουλάχιστον στο θέμα της ασφάλειας, η αναρχοφιλελεύθερη ουτοπία έγινε πράξη σε ένα μικρό χωριό της Φθιώτιδας, την Κυρτώνη, που ανέθεσε τη φύλαξη του σε εταιρεία security! Kαι μάλιστα, το πείραμα φαίνεται να αποδίδει!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το ημιορεινό χωριό με τους 400 κατοίκους, που υπάγεται στο Δήμο Αταλάντης, είχε πέσει θύμα πολλών κλοπών και διαρρήξεων στο παρελθόν , μιας και η θέση του το έκανε πέρασμα μετακινούμενων κακοποιών. Ως συνήθως, η αστυνομία αδυνατούσε να προστατεύσει τους κατοίκους, οι οποίοι ήταν αναγκασμένοι να οχυρώνουν τα σπίτια τους με σιδεριές και αμπαρωμένες πόρτες. Αυτό όμως που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν η δολοφονία του προέδρου του γειτονικού χωριού . Αμέσως, ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου Κυρτώνης, Δημήτρης Κυριαζής, συγκάλεσε συνέλευση των κατοίκων, όπου αποφασίστηκε η προσφυγή σε ιδιωτική εταιρεία σεκιούριτι. Από τότε, κάθε βράδυ από τις 11 μ.μ. μέχρι τις 6 π.μ.,ένα όχημα της εταιρείας με φάρο, διακριτικά και πλήρωμα δύο ένστολων ανδρών περιπολεί στο χωριό . Ταυτόχρονα, κάθε κάτοικος διαθέτει κι ένα τηλέφωνο άμεσης επικοινωνίας με την εταιρεία, σε περίπτωση που δει οτιδήποτε ύποπτο. Κάθε νοικοκυριό πληρώνει 21 ευρώ το μήνα ή 70 λεπτά την ημέρα. Σήμερα, δύο μήνες μετά, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Από τότε που η εταιρεία σεκιούριτι ανέλαβε τη φύλαξη του χωριού δεν έχει σημειωθεί ούτε ένα κρούσμα διάρρηξης σπιτιού ή κλοπής αυτοκινήτου, το αίσθημα της ασφάλειας έχει επανέλθει και οι κάτοικοι δηλώνουν ευχαριστημένοι. Την επιτυχία του παραδείγματος της Κυρτώνης αποδεικνύει το γεγονός πως πολλές κοινότητες της Φθιώτιδας είναι έτοιμες να ζητήσουν και αυτές προσφορές από ιδιωτικές εταιρίες για τη φύλαξή τους.

Σήμερα που , εξαιτίας της κρατικής ανικανότητας, η εγκληματικότητα είναι πια εκτός ελέγχου και η αστυνομία , παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων μεμονωμένων αστυνομικών, έχει την αποτελέσματικότητα μιας οποιασδήποτε δημόσιας υπηρεσίας , η αγορά δείχνει πως μπορεί και ξέρει να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες σε έναν τομέα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αδιαμφισβήτητο μονοπώλιο του κράτους. Το παράδειγμα της Κυρτώνης είναι ενθαρρυντικό, όχι μόνο λόγω της τελικής επιτυχίας του αλλά και για δύο ακόμη λόγους. Αποδεικνύει πως υπάρχουν ακόμη Έλληνες που ξέρουν να παίρνουν πρωτοβουλίες και δεν τα περιμένουν όλα από το κράτος και δείχνει πως αν η συμφωνία με την εταιρεία σεκιούριτι γίνει σε επίπεδο γειτονιάς ή χωριού, η τιμή μπορεί να είναι προσιτή για κάθε νοικοκυριό (και φυσικά η επιβάρυνση θα ήταν μηδαμινή αν το κράτος απάλλασσε τους κατοίκους του χωριού από τους φόρους που πληρώνουν για να έχουν τη-δήθεν-προστασία της αστυνομίας). Μήπως τελικά όλοι εμείς που ζούμε στο κέντρο της Αθήνας, αντί να εξακολουθούμε να πιστεύουμε στις υποσχέσεις των κυβερνώντων για μείωση της εγκληματικότητας, είναι καλύτερο να ακολουθήσουμε το δρόμο των κατοίκων της Κυρτώνης;
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Αναδιάρθρωση : Όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα;


Στο "ΜπλεΜήλο", εδώ και πολλούς μήνες, έχουμε υποστηρίξει τη θέση πως το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους είναι όχι μόνο ηθική αλλά και οικονομική αναγκαιότητα. Σήμερα, που τα ίδια λέει και η συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών, δημοσιογράφων και οικονομολόγων, διεθνώς, αρχίζουν σιγά σιγά να αντιλαμβάνονται τη σκληρή πραγματικότητα και οι εγχώριοι "εκσυγχρονιστές", που πίστεψαν με πάθος στις θαυματουργές ιδιότητες του Μνημονίου, αλλά πια βλέπουν τις υψηλές προσδοκίες τους να διαψεύδονται. Έτσι ενώ μέχρι πρόσφατα μας διαβεβαίωναν, κόντρα σε κάθε οικονομική λογική, πως ακόμη και με 160% χρέος το 2013 (όπως άλλωστε προβλέπει το Μνημόνιο), όλα θα πήγαιναν καλά , τελευταία αρχίζουν να δέχονται ,έστω και διστακτικά, πως κάποιας μορφής αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη. Όμως εξακολουθούν να ισχυρίζονται -σαν τελευταία γραμμή άμυνας ίσως- πως τυχόν ανδιάρθρωση μπορεί να γίνει μόνο όταν καταφέρουμε να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Στο χθεσινό άρθρο του στο "Bloomberg", ο έγκυρος δημοσιογράφος Matthew Lynn, εξηγεί, μεταξύ άλλων , γιατί περαιτέρω καθυστέρηση του "κουρέματος" θα φέρει μεγαλύτερο πόνο και θυσίες σε όλους.

Ο Lynn επισημαίνει πως οι αγορές παρουσιάζουν τη χρεωκοπία σαν κάτι καταστροφικό, επειδή οι τραπεζίτες και οι διαχειριστές κέφαλαίων χάνουν πολλά χρήματα. Στην πραγματικότητα όμως, χώρες συνέχεια αποτυγχάνουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το μέγεθος του "κουρέματος". Αυτή τη θέση επιβεβαιώνει μια έρευνα που παρουσιάστηκε αυτό το μήνα σε συνέδριο της "Royal Economic Society" στο Λονδίνο από τους Juan Cruces και Christoph Trebesch. Οι δύο οικονομολόγοι , αφού μελέτησαν όλες τις αναδιαρθρώσεις χρέους από το 1970 εώς σήμερα (συνολικά 202 περιπτώσεις σε 68 χώρες) κατέληξαν πως οι αναδιαρθρώσεις που έχουν μεγαλύτερο "κούρεμα" συνοδεύονται από σημαντικά υψηλότερο κόστος δανεισμού και μεγαλύτερες περιόδους αποκλεισμού των χωρών από τις αγορές κεφαλαίων. Και ο Lynn καταλήγει : «Η κατάσταση του χρέους στην Ελλάδα επιδεινώνεται. Η καθυστέρηση δεν αποτελεί επιλογή. Θα ήταν καλύτερα να επιβάλει ένα 40% ή 50% απώλεια για τους κατόχους ομολόγων αυτή τη χρονιά παρά ένα 70%ή 80% το 2013». Και αν θέλουμε να επεκτείνουμε το συλλογισμό του, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν η αναδιάρθρωση είχε γίνει πέρσι, που το χρέος ήταν ακόμη μικρότερο.

Τώρα , λοιπόν, που η διαμάχη δεν αφορά πια το αν θα γίνει αναδιάρθρωση αλλά το πότε, αυτοί που υποστηρίζουν τη λύση της καθυστέρησης , ίσως αξίζει να ρίξουν μια ματιά στην έρευνα που παρουσιάζει ο Lynn.

[Πάντως, πολύ φοβάμαι πως το πιθανότερο σενάριο που προβάλλεται, δηλαδή μια αναδιάρθρωση που θα συνοδεύεται από νέα δάνεια και νέα πακέτα στήριξης, δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα της Ελλάδας και της Ε.Ε. Διαβάστε εδώ]
Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Φιλελευθερισμός α λα Γκρεκ

Πριν μερικές μέρες στο Protagon.gr ο Μάνος Ματσαγγάνης, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγραψε ένα κείμενο για τα 10 πράγματα που κατά την γνώμη του πρέπει να αλλάξουν στην Ελλάδα. Την επόμενη μέρα στο facebook τρεις καθηγητές, οι Στάθης Καλύβας, Θέμης Λαζαρίδης και Κώστας Γέμενης, υπερθεμάτισαν του κειμένου θεωρώντας το περίπου μανιφέστο μιας σύγχρονης φιλελεύθερης άποψης για την Ελλάδα. Διαβάζοντας το κείμενο και τα σχόλια έμεινα ενεός από την προφανή αδυναμία να κατανοηθεί τι είναι σύγχρονο και τι φιλελεύθερο, τόσο γενικά, όσο και στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Τον κύριο Ματσαγγάνη δεν τον γνωρίζα πριν διαβάσω αυτό το κείμενο. Από το σύντομο βιογραφικό του που συνόδευε το κείμενο έμαθα πως πάντα ανήκε πολιτικά στην λεγόμενη ανανεωτική αριστερά. Επίσης αυτοπροσδιορίζεται ως «φιλελεύθερος αριστερός». Οι άλλοι καθηγητές , και να με συγχωρήσουν αν κάνω λάθος, αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι. Πριν προχωρήσω σε μιαν εξέταση των βασικών παρεξηγήσεων γύρω από τον φιλελευθερισμό, όπως εμφανίζονται στην παραπάνω συζήτηση, μπορούμε να δούμε εδώ τις 10 θέσεις του Ματσαγγάνη. Σε παρένθεση τα δικά μου σχόλια.

Πως από τα παραπάνω μπορεί να βγάλει κανείς το συμπέρασμα πως η σκέψη του Ματσαγγάνη προσεγγίζει τον φιλελευθερισμό και μάλιστα μπορεί να θεωρηθεί στρατηγικός σύμμαχος; Ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω. Ας γυρίσουμε στα βασικά. Ποιά είναι η βασική διαφοροποίηση του φιλελευθερισμού από τον σοσιαλισμό. Η θέση που παίρνουν σε δύο πράγματα: την σχέση ατομικού/συλλογικού και την ρύθμιση της κοινωνίας και οικονομίας από το κράτος. Ο φιλελευθερισμός δέχεται την απόλυτη προτεραιότητα του ατομικού έναντι του συλλογικού όπως αυτή εκφράζεται από τον σεβασμό των βασικών δικαιωμάτων: της ζωής, της ελευθερίας και της περιουσίας. Ακριβώς επειδή βάζει ως προτεραιότητα τον σεβασμό των βασικών ατομικών δεικαιωμάτων δεν μπορεί να δεχθεί ως ηθική την ρύθμιση από το κράτος πάνω στην κοινωνία και την οικονομία. Στην λειτουργία δηλαδή του ατόμου στην αγορά (με την έννοια την οικονομική, όσο και την πολιτικοκοινωνική.

Τα παραπάνω φυσικά έχουν σχέση με το μέγεθος του κράτους. Εδώ τίθεται από πολλούς, και στην συζήτηση στο fb, το θέμα του μεγέθους του κράτους σε σχέση με την αποτελεσματικότητα του. Ο Καλύβας πχ το έθεσε ως εξής: «το δίλημμα δεν είναι κράτος ή μη κράτος. Το ερώτημα είναι αποτελεσματικό ή αναποτελεσματικό κράτος. Και μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, η αποτελεσματικότητα του κράτους δεν έχει πάντα ευθύγραμμη σχέση με το μέγεθος του.»

Όμως το θέμα είναι το μέγεθος του κράτους. Αυτό είναι το θέμα που μετά τρομερής επιτάσεως τίθεται σήμερα στην χώρα μας. Το μεγάλο κράτος μας έφτασε εδώ που μας έφτασε, στην καταστροφή. Δεν υπάρχει αποτελεσματικό κράτος. Το κράτος δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό γιατί δεν ξέρει να μετράει. Το έχει πει ο Μίζες από το 1922 και η ιστορία του 20ου αι. το έχει αποδείξει περίτρανα. Γι' αυτό λέμε πως πρέπει να περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα.

Το άρθρο του Ματσαγγάνη έχει εμμονή με την ρύθμιση. Την ίδια εμμονή μοιράζεται η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό. Ακόμα και κάποιοι που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι. Να ρυθμίσουμε την αγορά εργασίας, να ρυθμίσουμε την επιχειρηματικότητα, να ρυθμίσουμε τα συνδικάτα, να ρυθμίσουμε τον δημόσιο χώρο, vis a vis τον ιδιωτικό φυσικά, να ρυθμίσουμε τους πολιτικούς τελικά. Όλα αυτά εμένα μου φέρνουν στο μυαλό τον σοσιαλισμό, καθαρά και ξάστερα. Δεν αφήνει περιθώριο για ελεύθερη έκφραση του ατόμου. Γιατί όσο ρυθμίζεις, επεκτείνωντας τον δημόσιο χώρο, τόσο μειώνεις την σφαίρα της ατομικής ελευθερίας, ζωής και περιουσίας.

Μέχρι ποιού σημείου είμαι διατεθειμένος να δεχθώ προσωπικά την ρύθμιση; Αν σας ενδιαφέρει η γνώμη μου, μέχρι την αστυνόμευση, την άμυνα της χώρας και την δικαστική επίλυση διαφορών στις ατομικές συμβάσεις. Κάθε άλλη ρύθμιση πέραν αυτών προσωπικά την θεωρώ επαχθή. Άρα μέχρις εκεί είμαι διατεθειμένος να δεχθώ το μέγεθος του κράτους. Το όποιο μεγαλύτερο μέγεθος είναι αποτέλεσμα καταναγκασμού όσον με αφορά.
Τα παραπάνω σε επίπεδο αρχής. Πρακτικά τώρα δεδομένων των συνθηκών της χώρας μας και της Ευρώπης. Κάθε μέτρο που συζητείται στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο είναι προς την κατεύθυνση της μείωσης του κράτους. Όχι να γίνει αποτελεσματικότερο, αλλά να μειωθεί. Να τα απαριθμήσω: άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, πώληση των ΔΕΚΟ, μείωση των ΔΥ, απλοποίηση των διαδικασιών ίδρυσης και λειτουργίας επιχειρήσεων, συγχώνευση μονάδων του κράτους, κατάργηση μονάδων.

Όλα τα παραπάνω μέτρα αποδέχονται ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό. Να το πω απλά; Το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί την ευμάρεια των πολιτών. Μόνο οι ίδιοι οι πολίτες μπορούν να φροντίσουν για την ατομική τους ευμάρεια. Γι' αυτό πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι να το κάνουν.

Μιλώντας για την αποτελεσματικότητα είναι σαφές πως όσο μεγαλώνει το κράτος τόσο μειώνεται η αποτελεσματικότητα. Η εμπειρία της ΕΣΣΔ είναι αποκαλυπτική σε αυτό. Ας φανταστούμε μιαν ουτοπική φιλελεύθερη κοινωνία όπου το κράτος αναλαμβάνει το απολύτως απαραίτητο, την ασφάλεια, την άμυνα/διπλωματία και τα δικαστήρια. Αρχίζει λοιπόν να προσλαμβάνει τους απαραίτητους αστυνομικούς. Μετά από λίγα χρόνια, αν αφεθούν οι πολιτικοί όταν δεν υπάρχει ένα σαφές κοινωνικό συμβόλαιο/σύνταγμα, θα τους αυξήσουν βρίσκοντας χιλιάδες δικαιολογίες, πάντα όμως για την υπεράσπιση των πολιτών. Και ούτω καθ' εξής. Μέχρι που η αστυνομία θα έχει χάσει τον προσανατολισμό της ως μια μονάδα υπεράσπισης της ζωής, ελευθερίας και περιουσίας των πολιτών και θα έχει γίνει (μέσα από καλές προθέσεις) ένα γραφειοκρατικό σώμα που δεν ξέρει τι του γίνεται και δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στο ρόλο του.

Τέλος, είναι πραγματικά παράδοξο πως άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι βρίσκουν κοινά σημεία με ανθρώπους που έχουν ένα σαφές σοσιαλιστικό όραμα. Αυτό δεν θα σταματήσει να με εκπλήττει.
Συνέχεια