Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Υπέρ ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού II: Η ρεπουμπλικανική θεωρία


Ο ρεπουμπλικανισμός, αντιθέτως, δεν περιορίζεται σε μία νομολογική ανάγνωση του πολιτικού σώματος, αλλά λαμβάνει υπ’ όψιν του τα πολιτισμικά δεδομένα, αξιοποιώντας τις θεσμοθετημένες αναπαραστάσεις της πολιτισμικής ιδιοτυπίας του γηγενούς λαού, ήτοι της κυρίαρχης εθνικής πλειονότητας, ώστε να επικυρώσει την πολιτική συμμετοχή των ενεργών πολιτών και να διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή. Ο ρεπουμπλικανισμός προκρίνει την αναγκαιότητα ύπαρξης μίας γενικής βούλησης (general will) και ενός γενικού συμφέροντος (general interest), έννοιες, οι οποίες ταυτίζονται με την κυριαρχία του νόμου και της κεντρικής εξουσίας του κράτους.

Ο ρεπουμπλικανισμός υπερβαίνει την αρχή της κρατικής ουδετερότητας έναντι των ποικίλων αντιλήψεων περί αγαθού, οι οποίες είναι δυνατόν να υπάρχουν στο εσωτερικό ενός κοινωνικού συνόλου, αποφεύγοντας τον αξιολογικό σχετικισμό και τον μηδενισμό της πολιτικής δράσης. Ένα κοινωνικό σύνολο είναι δυνατόν να μετατραπεί σε μία κοινωνία με ρεπουμπλικανικές αρχές, όταν καταστεί εφικτή η εξάλειψη της αμοιβαίας αδιαφορίας για τις αντιλήψεις περί αγαθού, η οποία χαρακτηρίζει τον φιλελευθερισμό, τόσο τον πολιτικό όσο και τον περιεκτικό. Οι εκπρόσωποι της θεωρίας του ρεπουμπλικανισμού επεξεργάστηκαν μία πληρέστερη σε σχέση με τον φιλελευθερισμό ιδιότητα του πολίτη, η οποία απέδιδε έμφαση στην ενεργητική πολιτική συμμετοχή και όχι στην απλή αποδοχή του πλαισίου της δικαιοσύνης, όπως συμβαίνει στη θεωρία του φιλελευθερισμού.

Από αυτήν την άποψη ο ρεπουμπλικανισμός προσεγγίζει το θέμα της μετανάστευσης αποτελεσματικότερα σε σχέση αφενός με τον φιλελευθερισμό, τόσο στην εκδοχή του πολιτικού όσο και σε αυτήν του περιεκτικού φιλελευθερισμού, αφετέρου παρουσιάζει δομικές ομοιότητες με τον κοινοτισμό. Και αυτό διότι ο ρεπουμπλικανισμός καθιστά την πολιτική συμμετοχή έννοια με ουσιαστικό περιεχόμενο, στον βαθμό που την συνδέει με τα ουσιώδη εγγενή χαρακτηριστικά της ιδιότητας του πολίτη, όχι απλώς εργαλειακή αρετή του πολίτη, όπως ισχύει στο θεωρητικό υπόδειγμα του φιλελευθερισμού. Μία τέτοια οπτική είναι φυσικό ότι διευκολύνει την διαδικασία της δημιουργικής ενσωμάτωσης των αλλοδαπών μεταναστών στο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της χώρας υποδοχής των μεταναστευτικών ροών.

Ωστόσο η δυσανάλογη έμφαση, την οποία αποδίδει η ρεπουμπλικανική πολιτική θεωρία στην ιδέα της πολιτικής συνείδησης και της πολιτικής συμμετοχής ως πολιτειακής αρετής σε σχέση με την αρχή της πολιτισμικής ομοιογένειας, εν γένει λειτουργεί υπονομευτικά για τις αρχικές θετικές προθέσεις του εγχειρήματος κοινωνικής συνοχής, το οποίο φαινόταν ότι διαρθρώνεται με βάση τις ιδεολογικές αρχές του ρεπουμπλικανισμού. Ο ρεπουμπλικανισμός αντιλαμβάνεται την έννοια της κοινωνικής συνοχής ως σχεδόν αποκλειστικά βασιζόμενης στην κοινή πολιτική συλλογική ταυτότητα, παραβλέποντας σε σημαντικό βαθμό την διάσταση της πολιτισμικής αναφοράς.

Δεδομένου δε ότι η δημοκρατία, ιδίως στην σύγχρονη, αναβαθμισμένη διαβουλευτική εκδοχή της (deliberative democracy), εδράζεται στην αντίληψη του κράτους ως μίας «επικοινωνιακής κοινότητας», ως ενός δυναμικού πεδίου δημόσιας διαβούλευσης και αλληλεπίδρασης, είναι αυτονόητο ότι η επιτυχία της διαβουλευτικής δημοκρατίας προϋποθέτει την ύπαρξη και εκτεταμένη χρήση ενός κοινού, αποκλειστικού γλωσσικού οργάνου. Η ύπαρξη κοινής γλώσσας με τη σειρά της αφορά στην ύπαρξη μίας κοινής εθνικής ταυτότητας, ενός κοινού εθνικού αισθήματος. Η ύπαρξη, ακριβώς, μίας κοινής εθνικής συνείδησης, ενός κοινού αισθήματος εθνικής ταυτότητας μεταξύ των πολιτών ενός κοινωνικού συνόλου, «είναι προϋπόθεση για την επίτευξη πολιτικών σκοπών, όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και η διαβουλευτική δημοκρατία».

Η ταύτιση εθνικών συνόρων και εθνικής ταυτότητας, κράτους και ιστορικής κοινότητας, διοίκησης και εθνικής γλώσσας, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης και της πολιτικής σταθερότητας στο εσωτερικό ενός κοινωνικού συνόλου. Η υπέρβαση του φιλελεύθερου ιδεολογήματος περί ουδετερότητας, το οποίο προεκτεινόμενο απολήγει τελικά σε ένα αποεθνικοποιημένο κράτος, δηλαδή ουσιαστικά σε ένα θεσμικό και ιδεολογικό προστάδιο της πολυπολιτισμικής διάρθρωσης της κοινωνίας, συνιστά βασική παράμετρο μίας εργαλειακής αποτελεσματικής θεώρησης. Η εμφύσηση εκ μέρους του κράτους ενός αισθήματος εθνικής ταυτότητας στους πολίτες και η αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας από τις συσσωματώσεις της κοινωνίας των πολιτών διασφαλίζει ότι τα όρια του κράτους ταυτίζονται πλέον με τα όρια της ηθικής κοινότητας, ενισχύοντας την κοινωνική αλληλεγγύη, την αφοσίωση των πολιτών προς το κράτος και την διατήρηση των αρχών της φιλελεύθερης δικαιοσύνης.

[ Διαβάστε το πρώτο μέρος του άρθρου του Ιωάννη Κωτούλα : "Υπέρ ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού I: Πολιτικός και περιεκτικός φιλελευθερισμός"]
Συνέχεια

Η πραγματική αποκάλυψη


Μπορεί να διψάμε για συνωμοσιολογία και ίντριγκα, αλλά το θέμα με τις αποκαλύψεις για τις μυστικές διαβουλεύσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου με ΔΝΤ είναι το πως αυτές οι ‘αποκαλύψεις’ κάνουν τις πολιτικές που ακολούθησε η κυβέρνηση περισσότερο εξηγήσιμες.

Το ότι θα καταλήγαμε σε κάποιο μηχανισμό διάσωσης δεν ήταν μυστικό. Είχε λεχθεί από αρκετούς υπεύθυνους, ή λιγότερο ανεύθυνους, πολιτικούς τα τελευταία χρόνια. Αυτό, όπως και πολλές άλλες ορθές παρατηρήσεις, δεν θα θέλαμε ως πολίτες να ακούσουμε.
Έτσι τον Οκτώβρη του 2009 θα εκλέξουμε τον πολιτικό που μας έλεγε ότι ακριβώς θέλαμε να ακούσουμε τις τελευταίες δεκαετίες: “λεφτά υπάρχουν.”

Το θέμα με τον κ. Παπανδρέου δεν είναι οι μυστικές του διαβουλεύσεις, αλλά οι δημόσιες τοποθετήσεις του και οι πολιτικές που εφαρμόζει. Οι μυστικές διαβουλεύσεις προδίδουν μια κατά κάποιο τρόπο αναγνώριση της άθλιας πραγματικότητας. Οι πολιτικές του μια εμμονή στα δόγματα των 80s.

Την εβδομάδα που πέρασε ο κ. Παπανδρέου δέχθηκε σκληρή κριτική από όλους αυτούς που νομίζουν ότι υπάρχει ένας εύκολος και τζάμπα δρόμος να βγούμε από την κρίση. Δεν θέλω να τους πληγώσω, αλλά και ο κ. Παπανδρέου στην ίδια κατεύθυνση κινείται, μόνο που είναι κάπως πιο ρεαλιστής. Για να βγούμε εύκολα και τζάμπα πρέπει πρώτα να βρούμε τα κορόιδα που θα πληρώνουν, δηλαδή ΔΝΤ και ΕΕ. Και θα μας πληρώνουν για να προσποιούμαστε ότι αλλάζουμε. (Δείτε το Το ΔΝΤ , ο "ηθικός κίνδυνος" και η καθυστέρηση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων)

Ουσιαστικά, και κρίνοντας από την πολιτική που έχει ακολουθήσει μέχρι τώρα ο κ. Παπανδρέου, δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική αντίθεση ή αντίφαση σε αυτά που κάνει δημοσίως και μη. Ως ένας καλός κρατιστής, υπογείως, άρχισε διαπραγματεύσεις ώστε το μεγάλο και σπάταλο κράτος που τον ανέδειξε να συνεχίσει να χρηματοδοτείται ακόμα και στην περίπτωση που οι αγορές χάσουν εντελώς την εμπιστοσύνη τους στην Ελλάδα.

Ο κ. Παπανδρέου και οι από τα αριστερά επικριτές του μοιράζονται τις ίδιες βασικές αυταπάτες για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ναι έχουμε τις ατέλειες μας, αλλά βασικά μας φταίει η άτιμη διεθνής “κενωνία”.

Την Παρασκευή οι Times της Νέας Υόρκης είχαν άρθρο με τίτλο “Η αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας”, ενώ το γερμανικό περιοδικό Spiegel, είχε άρθρο με τίτλο “Η Ελλάδα εξετάζει έξοδο από την Ευρωζώνη.” Εάν συνεχίσουμε ως έχει, η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων του κ. Παπανδρέου, των ομοϊδεατών του, και φυσικά και της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη. Τα παραπάνω άρθρα μαρτυρούν ίσως ότι αυτή η στιγμή θα έρθει νωρίτερα από ότι το φανταζομαστε.
Συνέχεια

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Η νομιμοποίηση της ηρωϊνης σαν "άσκηση ελευθερίας" και η "παλαβή" Δεξιά που θέλουμε!


Στο χθεσινό debate των υποψηφίων για το προεδρικό χρίσμα του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος, την παράσταση έκλεψε ο βουλευτής από το Τέξας Ρον Πολ και η τολμηρή θέση του υπέρ της νομιμοποίησης της...ηρωϊνης! Συνήθως, η δήθεν προχωρημένη "προοδευτική" Αριστερά υποστηρίζει μόνο τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας, επικαλούμενη μάλιστα όχι το επιχείρημα της ελευθερίας του ατόμου αλλά το ότι δεν είναι βλαβέρη για τον ανθρώπινο οργανισμό . Αντίθετα, ένας 75 χρονος συντηρητικός οικογενειάρχης και παππούς, ο Ρον Πολ, ο οποίος όχι μόνο δεν έχει δοκιμάσει αλλά δεν έχει καν δει μαριχουάνα στη ζωή του, μενει συνεπής στη πάγια φιλελεύθερη θέση του πως η κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να μας επιβάλλει τί πρέπει να τρώμε ή να πίνουμε και τολμάει να υποστηρίξει τη νομιμοποίηση ακόμη και των πιο "σκληρών" ναρκωτικών, όπως η ηρωϊνη.

Όταν χτες ο Ρόν Πολ ρωτήθηκε από το δημοσιόγραφο Μαϊκ Ουάλας για ποιόν λόγο να τον υποστηρίξουν οι συντηρητικοί ψηφοφόροι της Νότιας Καρολίνας, όπου διεξάγοταν το debate, όταν εκφράζει τέτοιες θέσεις, αυτός απάντησε πως η υπεράσπιση της ελευθερίας πρέπει να επεκτείνεται σε όλο το φάσμα των δικαιώματων. Η ελευθερία περιλαμβάνει και το δικαίωμα των συντηρητικών να προσεύχονται και να ακολουθούν τον τρόπο ζωής που αυτοί θέλουν (τρόπο ζωής που ακολουθεί και ο ίδιος ο Πολ, άλλωστε), ταυτόχρονα όμως, περιλαμβάνει και τα πιο αμφιλέγομενα δικαιώματα , όπως την πορνεία ή τη χρήση ναρκωτικών. Επιτρέποντας στο κράτος να απαγορεύσει τα δεύτερα , του δίνεις την εξουσία στο μέλλον να επιτεθεί και στα πρώτα. Για το βουλευτή από το Τέξας, οι ατομικές ελευθερίες δεν υπάρχουν μόνο για να προστατεύουν δικαιώματα στα οποία όλοι συμφωνούμε. Όπως επισήμανε στο χθεσινό debate: "Δεν έχουμε το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, ωστε να μπορούμε να μιλάμε για τον...καιρό".

Ο Ουάλας όμως επέμεινε στο ερώτημά του: “Θέλετε να πείτε πως η ηρωϊνη και η πορνεία είναι μια ασκηση ελευθερίας;". O Ρον Πολ δε δίστασε να απαντήσει θετικά και τόνισε πως οι ναρκωτικές ουσίες ήταν νόμιμες μέχρι τον προηγούμενο αίωνα. Αρνήθηκε το επιχείρημα των υποστηρικτών της απαγόρευσης πως η νομιμοποίηση θα οδηγήσει σε σημαντική αύξηση της χρήσης, ρωτώντας ευθέως το κοινό του debate : "Πόσοι από σας που βρίσκονται εδώ θα έκαναν χρήση ηρωϊνης εαν ήταν νόμιμη;". Και τελείωσε την απάντηση του αστειεύομενος : "Α, ναι χρειάζομαι την κυβέρνηση να με φροντίζει. Δε θέλω να πάρω ηρωϊνη και γι αυτό χρειάζομαι τους νόμους εναντίον των ναρκωτικών". Το κοινό χειροκρότησε ενθουσιάσμενο, ζητωκραυγάζοντας τον Ρον Πόλ, γεγονός που έκανε τον Μαϊκ Ουάλας να αναφωνήσει : "Ποτέ δεν πίστευα πως η ηρωϊνη θα επαιρνε ενα τέτοιο χειροκρότημα στη Νότια Καρολίνα!". (Δείτε εδώ όλο το σχετικό απόσπασμα). Μάλιστα , στη συνέχεια της συζήτησης και δεύτερος Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος , ο πρώην κυβερνήτης του Νέου Μεξικού, Γκάρυ Τζόνσον, μίλησε υπέρ της νομιμοποίησης της μαριχουάνας. Και αν νομίζετε πως ο Ρον Πολ είναι ένας περιθωριακός υποψήφιος, λάβετε υπόψη σας πως τα τελευταία γκάλοπ, τον φέρνουν να αποσπά το καλύτερο ποσοστό από όλους τους Ρεπουμπλικάνους σε μια ανάμετρηση με τον Μπάρακ Ομπάμα το 2012.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι, κάθε πολιτικής απόχρωσης προσπαθούν, απεγνωσμένα να παρουσιάσουν την Αμερικάνικη Δεξιά σαν ένα μονολιθικό κίνημα που αποτελείται από ένα μάτσο υπερσυντηρητικούς και ακροδεξιούς θρησκευόμενους. Ας αναρωτηθούμε όμως πόσο πιθανό είναι να γινόταν ποτέ μια τέτοια συζήτηση σαν τη χθεσινή σε ένα οποιαδήποτε ελληνικό κόμμα, ακόμη και στο πιο "προοδευτικό". Μήπως τελικά η κατάσταση στην πολιτική σκηνή των Η.Π.Α. απέχει πολύ από το απλοϊκό παραμύθι με καλούς και κακούς, που μας πλασάρουν τα αριστερόστροφα ελληνικά ΜΜΕ ; Αν, λοιπόν, ο Ρον Πολ είναι μια "εξέχουσα μορφή της παλαβής Δεξιάς των ΗΠΑ", όπως τον χαρακτήρισε ειρωνικά τις προάλλες ο Πάσχος Μανδραβέλης, τότε, ναι, αυτή είναι η "παλαβή" Δεξιά που θέλουμε!

[Διαβάστε επίσης "Το πρόβλημα με την αριστερή προσέγγιση στο ζήτημα των ναρκωτικών: Γιατί όχι νομιμοποίηση και του εμπορίου;"]
Συνέχεια

Ελευθερία και Δημοκρατία: μια παράξενη σχέση




Τόσο η εθνική δεξιά , όσο και η κολλεκτιβιστική αριστερά έχουν αποδυθεί τελευταία σε μία προσπάθεια να επαναφέρουν στο δημόσιο διάλογο τo "φλέγον" ζήτημα των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού που ως συνήθως κινδυνεύουν απ'τον "ξένο παράγοντα". Αφορμές υπάρχουν πολλές, από την «επιβολή» του Μνημονίου μέχρι την πολιτιστική «υπονόμευση» της χώρας εξαιτίας διαφόρων μειοψηφιών (μεταναστών, φορέων άλλων θρησκευτικών ή πολιτισμικών αντιλήψεων κλπ). Ας σταθούμε όμως στον όρο "δημοκρατικές ελευθερίες". Ασφαλώς δεν εννοούνται εδώ μόνο τα "πολιτικά δικαιώματα" αλλά το σύνολο των ελευθεριών που υποτίθεται ότι εγγυάται το φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα. Και ασφαλώς εξυπονοείται πως, τυχόν περιορισμός της κυριαρχίας της πλειοψηφίας (πολιτικής, πολιτιστικής,"φυλετικής") ισοδυναμεί με την εξαϋλωση της ελευθερίας.



Είναι προφανές ότι για τις κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η δημοκρατία και η ελευθερία είναι ένα και το αυτό, δίδυμοι αδερφοί,καρποί της ίδιας πολιτικής μήτρας. Είναι όμως πράγματι έτσι; Με άλλα λόγια, αποτελεί η υπόκλιση στην αρχή της πλειοψηφίας απαραίτητο στοιχείο του Φιλελευθερισμού;

Η απάντηση είναι καταρχάς αρνητική. Και αυτό γιατί η ελευθερία και η δημοκρατία ανήκουν σε δύο -μέχρις ενός σημείου- διαφορετικές παραδόσεις: Ο φιλελευθερισμός επικεντρώνεται στην άμυνα του ατόμου ενάντια στην εξουσία. Η δημοκρατία απαντά στο ερώτημα «ποιος» ασκεί την εξουσία αυτή στο κοινωνικό σώμα, δίχως να τοποθετεί εκ προοιμίου φραγμούς στα όρια της.

Με την επιμονή του στην καθολικότητα της εφαρμογής του Νόμου και στην ισότητα έναντι αυτού, ο φιλελευθερισμός συμμάχησε αναπόδραστα με τη δημοκρατία. Στον αγώνα για μια συνταγματική και δημοκρατική διακυβέρνηση, φιλελεύθεροι και δημοκράτες του 18ου αιώνα ήταν πραγματικά αδιαχώριστοι. Με το πέρασμα όμως του χρόνου, και την είσοδο νέων κινημάτων στο προσκήνιο της ιστορίας, οι διαφορετικοί ρόλοι φιλελευθερισμού και δημοκρατίας έγιναν ολοένα και πιο καθαροί.

Ο φιλελευθερισμός είναι ασυμβίβαστος με την απεριόριστη δημοκρατία, όπως ακριβώς είναι ασυμβίβαστος με οποιαδήποτε μορφή απεριόριστης διακυβέρνησης. Έτσι, ενώ η συνεπής εφαρμογή των φιλελεύθερων αρχών οδηγεί τελικά στη δημοκρατία, η δημοκρατία κατά Χάγιεκ θα διατηρήσει άθικτο το φιλελευθερισμό μόνο «στο βαθμό που η πλειοψηφία απέχει από τη χρήση των δυνάμεων της για να προσφέρει στους υποστηρικτές της ειδικά προνόμια που δε μπορούν να παραχωρηθούν στο σύνολο των πολιτών».

Η ορθή εξισορρόπηση της δημοκρατικής με τη φιλελεύθερη αρχή μπορεί να λάβει χώρα μόνο σε ένα αντιπροσωπευτικό σώμα του οποίου οι εξουσίες περιορίζονται στην ψήφιση νόμων καθολικής ισχύος. Σε αντίθετη περίπτωση η εξουσία θα εκπέσει σε εργαλείο ικανοποίησης προνομιούχων συμφερόντων, και τελικά μέσα από το ανεξέλεγκτο της λειτουργίας της θα εγκαταλείψει τις φιλελεύθερες αρχές της προς όφελος συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, που τυχαίνει να βρίσκονται κοντύτερα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Αυτή όμως η αναπόφευκτη γραφειοκρατικοποίηση της δημοκρατίας, οδηγεί παραδόξως στην υπονόμευση του ίδιου του πολιτεύματος.

Όταν το ανεξέλεγκτο δημοκρατικό κράτος αναλαμβάνει την εκπλήρωση σκοπών υπερβολικά εκτεταμένων και περίπλοκων για να ελέγχονται ευχερώς από το πολιτικό σώμα, τότε σχεδόν μοιραία η εξουσία υπεξαιρείται από τους κυβερνώντες.Αυτός ο εγγενής κίνδυνος της δημοκρατικής διακυβέρνησης είναι και ο λόγος που ο Μάντισον παρατηρούσε ότι οι δημοκρατίες υπήρξαν «τόσο σύντομες στη ζωή τους όσο και βίαιες στο θάνατό τους»

Στην πραγματικότητα, η κύρια ωφέλεια του φιλελευθερισμού από τη δημοκρατία είναι όπως σημειώνει ο Ludwig Von Mises ότι επιτρέπει την ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας, σύμφωνα με τις προτιμήσεις της εκάστοτε πλειοψηφίας, δίχως βίαιες συγκρούσεις και λουτρά αίματος. Προαπαιτεί δηλαδή ένα μίνιμουμ ειρηνικής συνύπαρξης μέσα στο οποίο μπορούν να συντηρηθούν οι φιλελεύθερες αρχές πολύ αποδοτικότερα απ’ό,τι σε συνθήκες δεσποτείας.

Πέραν αυτού του σημείου όμως, η απεριόριστη δημοκρατία, νοούμενη ως ανεξέλεγκτη αρχή της πλειοψηφίας (πλειονοκρατία) , αδυνατεί να εγγυηθεί την κατοχύρωση του φιλελευθερισμού, πολιτικού και οικονομικού. Η αρχή της πλειοψηφίας αποδεικνύεται συχνά ασύμβατη με τις φιλελεύθερες αρχές και αυτό καθιστά αναγκαία την αναγνώρισή των τελευταίων από μια συνταγματική χάρτα δικαιωμάτων του πολίτη και υποχρεώσεων της πολιτείας.

Στη χώρα μας δυστυχώς, η συνταγματική χάρτα αποτυγχάνει να κατοχυρώσει κατά απόλυτο τρόπο τα ατομικά δικαιώματα και τις κρατικές υποχρεώσεις για την προάσπισή τους. Ένα σύνταγμα δειλό και σοσιαλδημοκρατικό, μαλθακό και υποταγμένο στις «επιφυλάξεις υπέρ του νόμου», είναι καταδικασμένο να ζει στη σκιά της εκτελεστικής εξουσίας (που κατά γενική ομολογία έχει απορροφήσει de facto την νομοθετική).

Όσο παράδοξο λοιπόν και αν ακούγεται σήμερα, το πρόβλημα μας δεν είναι το έλλειμμα δημοκρατίας αλλά το έλλειμμα ελευθερίας. Και δυστυχώς, αυτό και μόνο, είναι η πηγή των δεινών μας.
Συνέχεια

Υπέρ ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού I: Πολιτικός και περιεκτικός φιλελευθερισμός


Ο πολιτικός φιλελευθερισμός ως πολιτική ιδεολογία και πρακτική δεν εδράζεται στην ενότητα του πολιτισμικού πλαισίου του κοινωνικού συνόλου, θεμελιώνεται απλώς στην πολιτική ενσωμάτωση των αλλοδαπών μεταναστών και των μειονοτικών εθνοτικών ομάδων στην πολιτική ιδεολογία της κοινωνίας, καθώς θεωρεί την ύπαρξη κοινής πολιτικής ιδεολογίας ως σημαντικότερο συνεκτικό παράγοντα σε σχέση με την ύπαρξη κοινής πολιτισμικής παραδοχής, η οποία, άλλωστε, θεωρείται αντιφατική με τις αρχές του φιλελευθερισμού. Ο Rawls θεωρεί ότι το φιλελεύθερο κράτος είναι ουδέτερο απέναντι στις παραλλασσόμενες αντιλήψεις περί του αγαθού.

Η ουδετερότητα αυτή του φιλελεύθερου κράτους ισχύει «όχι με την έννοια ότι υπάρχει ένα συμφωνημένο δημόσιο μέτρο εγγενούς αξίας ή ικανοποίησης, στη βάση του οποίου διακριβώνεται η ισοδυναμία ανάμεσα σε όλες αυτές τις αντιλήψεις, αλλά με την έννοια ότι δεν αξιολογούνται καθόλου». Η ιδέα της φιλελεύθερης ουδετερότητας θεωρεί ότι το κράτος δεν πρέπει να προβαίνει σε ιεράρχηση της αξίας διαφορετικών αντιλήψεων περί αγαθού βίου, απλώς να επιλέγει κάποια αντίληψη με σημείο αναφοράς την εκάστοτε λειτουργική ισχύ της, ώστε να εξασφαλίζεται η σταθερότητα και η στο διηνεκές λειτουργικότητα των κοινωνικών θεσμών.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός, μάλιστα, διαφοροποιείται από τον περιεκτικό φιλελευθερισμό του John Mill (1806-1873), ο οποίος επικαλείται ως θεμελιώδη ιδεολογική του αρχή την ιδέα της αυτονομίας. Ο περιεκτικός φιλελευθερισμός του Mill βασιζόταν στην αρχή του ορθολογικού αναστοχασμού, στην αρχή της ορθολογικής αναθεωρησιμότητας (rational revisability). Η ορθολογική αναθεωρησιμότητα συνίσταται στην δυνατότητα να μεταβληθεί η αντίληψη περί του αγαθού εκ μέρους του ατόμου, το οποίο διατυπώνει την κρίση. Η αρχή αυτή αποτελεί εννοιολογική προέκταση της φιλελεύθερης αρχής της αυτονομίας. Τα άτομα, δηλαδή, πρέπει να είναι ελεύθερα να προβαίνουν σε μία ορθολογική αποτίμηση των δεδομένων σκοπών τους και ενδεχομένως να αναθεωρούν τους σκοπούς αυτούς, σε περίπτωση που κρίνουν σκόπιμη και αποδοτική μία τέτοια ενέργεια.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός, αντιθέτως, προβαίνει σε σαφείς υποχωρήσεις έναντι της θεωρίας του κοινοτισμού και έναντι της πολυπολιτισμικής θεωρίας, υποβαθμίζοντας την αρχή της αυτονομίας και υιοθετώντας την αρχή της διαφοράς. Αποδεχόμενος, δηλαδή, την εγκυρότητα της πολλαπλότητας αντιλήψεων περί αγαθού εντός ενός κοινωνικού συνόλου, αντιλήψεων, όμως, οι οποίες θεωρούνται δεδομένες, αναλλοίωτες και μη υποκείμενες σε ορθολογική αναθεώρηση –όπως ακριβώς πρεσβεύει τόσο ο κοινοτισμός όσο και η μαξιμαλιστική πολυπολιτισμική θεωρία-, ο πολιτικός φιλελευθερισμός ολισθαίνει στην κατάλυση της αρχής της αυτονομίας. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός, επομένως, συνιστά μία λειτουργική αναπροσαρμογή της φιλελεύθερης θεωρίας προς την κατεύθυνση του συμβιβασμού με τις μαξιμαλιστικές αξιώσεις της πολυπολιτισμικής θεωρίας.

Η πρόσληψη των θρησκευτικών απόψεων μίας κοινοτιστικής ομάδας ως μη αναθεωρητέων αντιφάσκει με την επιβεβαίωση της αρχής της αυτονομίας και παραβλέπει τα ιστορικά δεδομένα, καθώς και την περίπτωση μία κοινοτιστική ομάδα να θεωρεί τις ιδιαίτερες παραδοσιακές της πρακτικές μη αναθεωρητέες και αντιστοίχως να πράττει τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο βίο. Σε συνδυασμό δε με το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας, η οποία αναπαράγει σε θεσμικό επίπεδο τις ιδιαίτερες αυτές πρακτικές, καταδεικνύεται ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός ουσιαστικά λειτουργεί ως προμετωπίδα μίας ήπιας μορφής πολυπολιτισμικότητας, στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί ένα προστάδιο αυτής. Άλλωστε οι κοινοτιστικές ομάδες, όπως οι ισλαμικές κοινότητες στην Ευρώπη ή οι χριστιανικές σέκτες στις Ηνωμένες Πολιτείες, απορρίπτουν τόσο τον περιεκτικό όσο και τον πολιτικό φιλελευθερισμό, καθώς αντιτίθενται πλήρως στην ιδέα της αυτονομίας και συνεπώς στις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας ή διατηρούν πολιτισμικά έθιμα μη συμβατά με τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, προκαλώντας σοβαρούς κλυδωνισμούς, ιδεολογικούς και θεσμικούς, στο εσωτερικό των δυτικών δημοκρατιών.

Βασική συνεκτική αρχή μίας διαφοροποιημένης κοινωνίας είναι η ειλικρινής αφοσίωση στις δημοκρατικές αρχές και το Σύνταγμα. Οι εκπρόσωποι, όμως, τόσο του πολιτικού όσο και του περιεκτικού φιλελευθερισμού υποπίπτουν σε μία εννοιολογική ταυτολογία, αφού απλώς προτάσσουν ως επιλογή των ατόμων μία αυτονόητη προϋπόθεση σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία, δηλαδή την τήρηση των νόμων και την αποδοχή του πολιτικού πλαισίου, χωρίς να θέτουν στις εθνοτικές κοινότητες των μεταναστών κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις κατάδειξης της επιθυμίας ομαλής συνύπαρξης στο πλαίσιο της κοινωνίας υποδοχής και της βούλησης προσαρμογής στο πολιτισμικό πλαίσιο αυτής. Η θεωρία του φιλελευθερισμού, τόσο στην εκδοχή όσο του περιεκτικού όσο και, ιδίως δε σε αυτήν, του πολιτικού φιλελευθερισμού χαρακτηρίζεται από έναν βαθμό αφέλειας ή έστω καλοπροαίρετης ευμένειας, καθώς θεωρείται ότι η αλληλεγγύη των ατόμων εντός ενός κοινωνικού συνόλου είναι δυνατόν να πηγάζει από μία απλή κοινότητα πεποιθήσεων σχετικά με τις αρχές της δικαιοσύνης.

Το αυτό ισχύει και για τους κοινοτιστές, στον βαθμό που οι εκπρόσωποι της κοινοτιστικής προσέγγισης τείνουν να συγχέουν την επιτυχία των μικρής έκτασης πόλεων-κρατών της αρχαιότητας, οι οποίες ήταν μονοεθνικές και μονοπολιτισμικές, με το εγχείρημα μίας τοπικής οργάνωσης, όπου όμως είναι δυνατόν να υφίστανται και σημαντικές εθνοτικές ή πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των μελών της κοινότητας.
Συνέχεια

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Οι μη παράπλευρες απώλειες


Πριν από ένα χρόνο δολοφονήθηκαν οι Αγγελική Παπαθανασοπούλου (32 ετών), Επαμεινώνδας Τσακάλης (36 ετών) και Παρασκευή Ζούλια (35 ετών). Η δολοφονία τους δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε συμπτωματική ούτε απλά το αποτέλεσμα της πράξης κάποιων ανεγκέφαλων του περιθωρίου.

Τα μέλη της «πρωτοβουλίας αναρχικής αλληλεγγύης», αναφερόμενοι στα τότε γεγονότα, μιλούν για “φασιστοειδή που αμαύρωσαν την πορεία.”

Καλό θα ήταν αυτά τα φασιστοειδή να καταγγέλλονται κάθε φορά όταν ενεργούν φασιστικά και όχι σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Όταν για παράδειγμα σπάνε βιτρίνες ή όταν επιτίθενται σε αστυνομικούς ή όταν καταλαμβάνουν κτίρια ή όταν ξυλοκοπούν αντιφρονούντες στα πανεπιστήμια.

Γιατί αν περιμένουμε κάθε φορά να δούμε το εύρος της καταστροφής και μετά να αποφασίσουμε για το αν θα καταδικάσουμε την φασιστοειδή συμπεριφορά ή όχι, τότε η όλη μας συμπεριφορά μπορεί πολύ σωστά να κατανοηθεί ως οπορτουνιστική, κυνική, υποκριτική και εν τέλη κρυπτοφασιστική.

Περιμένουμε να δούμε αν αυτό που καταλαβαίνουμε ως μπάχαλο μας “συμφέρει” πολιτικά, και αν όχι, μετά βγάζουμε ανακοινώσεις περί προβοκάτσιας, φασιστοειδούς συμπεριφοράς και όλα τα σχετικά.

Η αριστερά ποτέ δεν ευθύνεται ούτε για την ρητορική ούτε και για τις πράξεις της. Εάν οι πράξεις τους ξεπεράσουν ακόμα και τα δικά τους ακραία όρια, τότε αυτοί που ευθύνονται δεν είναι αυτοί που διαπράττουν το έγκλημα, αλλά αυτοί που επωφελούνται πολιτικά από την δημοσιοποίηση του - δηλαδή οι πολιτικοί τους αντίπαλοι.

Αυτού του είδους η λογική έχει πέραση μόνο στην Ελλάδα όπου όλο το έθνος, κατά κάποιο τρόπο, οφείλει να αισθάνεται μια απέραντη και χωρίς τέλος ενοχή για το γεγονός ότι από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά δεν καταφέραμε να γίνουμε ένας κομουνιστικός παράδεισος τύπου Αλβανίας.

Έτσι στα χρόνια της μεταπολίτευσης θα βυθιστούμε σε αυτό το συναίσθημα ενοχής και σταδιακά η κοσμοθεωρία της αριστεράς θα γίνει κυρίαρχη. Οι θεσμοί, οι αξίες, οι συνήθειες που συνδέονται με την αστική κουλτούρα και πολιτισμό θα ενοχοποιηθούν.

Για αυτό και οι δολοφονίες της Αγγελικής, του Επαμεινώνδα και της Παρασκευής δεν ήταν τυχαίες. Οι συνθήκες υπό τις οποίες η δολοφονία τους έγινε εφικτή είχαν καλλιεργηθεί επί δεκαετίες. Δεν ήταν παράπλευρες απώλειες, αλλά ο εκ προμελέτης στόχος.

Την επομένη της δολοφονίας τους θα διαβάζουμε στις εφημερίδες “Στο μικρό μπαλκόνι στην πρόσοψη του νεοκλασικού στριμώχθηκαν τέσσερις ή πέντε εργαζόμενοι προσπαθώντας να αναπνεύσουν, ενώ άλλοι που δεν χώρεσαν εκεί άνοιξαν διάπλατα τις μπαλκονόπορτες. Οι αντιδράσεις των διαδηλωτών κλιμακώθηκαν. Εκείνοι που νωρίτερα έκαναν χειρονομίες, τώρα χλεύαζαν τους υπαλλήλους φωνάζοντας «να καείτε ζωντανοί, ρε!», ενώ άλλοι τους καλούσαν ειρωνικά να πηδήσουν στο κενό.”

Μερικές μέρες μετά από την δολοφονία τους η Ελλάδα θα έχει οικονομικά χρεοκοπήσει. Το ότι ένας αρκετά μεγάλος αριθμός των Ελλήνων δεν έχει καταλάβει ότι χρεοκοπήσαμε οικονομικά οφείλετε στο ότι επίσης δεν συνειδητοποίησε την ηθική χρεοκοπία που επισφραγίσθηκε με την δολοφονία των τριών της Marfin.
Συνέχεια

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Πλαφόν στη λογική : O Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και η τιμή της βενζίνης


Ομολογουμένως είναι πολλοί αυτοί που διαγωνίζονται για τον τίτλο του χειρότερου υπουργού στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Όταν έχεις να κάνεις με πολιτικούς του διαμετρήματος μιας Τίνας Μπιρμπίλη ή μιας Λούκας Κατσέλη, η επιλογή είναι πραγματικά δύσκολη. Όμως, ισχυρή υποψηφιότητα βάζει και ένα , μέχρι πρότινος, outsider: ο Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Στη μέχρι τώρα πολιτική πορεία του, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έδειχνε πως τουλάχιστον είχε τον κοινό νου, πράγμα που όσο και αν μας φαίνεται αυτονόητο είναι προσόν σπάνιο για έναν πολιτικό . Όμως, με το που ανέλαβε οικονομικό υπουργείο, ο "εκσυγχρονιστής" κύριος Χρυσοχοϊδης απέδειξε πως δεν διαφέρει σε τίποτε από τους πιο δογματικούς παλαιοσοσιαλιστές που ευδοκιμούν, άλλωστε, στο χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τελευταίο του επίτευγμα η απόφασή του να επιβάλει πλαφόν στην τιμή της βενζίνης σε 13 νομούς της χώρας, για "όσο διάστημα κριθεί απαραίτητο", όπως δήλωσε και ο ίδιος.

Η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τα λαϊκίστικα ΜΜΕ , προσπαθεί να μας πείσει πως η υψηλή τιμή της βενζίνης είναι μια ακόμη αποτυχία της ελεύθερης αγοράς. Το στιβαρό χέρι του κράτους πρέπει να παρέμβει για να τιμωρήσει τους "κακούς" κερδοσκόπους και να επαναφέρει την ομαλότητα στην αγορά καυσιμών. Όμως, η τιμή της βενζίνης δεν πρόκειται να μειωθεί με μέτρα που είναι μεν ταιριαστά με τη σοσιαλιστική κοσμοθεωρία του κυβερνώντος κόμματος , θεωρούνται όμως διεθνώς αναποτελεσματικά και φέρνουν στο νου τις ένδοξες ημέρες της παλαι ποτε Σοβιετικής Ένωσης. Το πρόβλημα θα λυθεί με την άρση των στρεβλώσεων που δημιουργεί το ίδιο το κράτος στην αγορά καυσιμών.

Πρώτα απ'όλα, σχεδόν το 60% της τιμής της βενζίνης που πληρώνει σήμερα ο καταναλωτής είναι φόροι και δασμοί που επιβάλλει το κράτος . Τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο με τη φορολογική λαίλαπα που ακολούθησε την υπογραφή του Μνημονίου, και έτσι σήμερα ο Έλληνας καταναλωτής πληρώνει τη δεύτερη πιο ακριβή βενζίνη σε όλη την Ευρώπη. Αν το κράτος καταργούσε τη φορολογία στη βενζίνη, η τιμή της θα έπεφτε, έτσι απλά, χωρίς κανένα άλλο μέτρο, από 1,7 ευρώ το λίτρο στα...0,7 ευρώ! Βέβαια ως γνήσιο παιδί του κρατικοδίαιτου μεταπολιτευτικού συστήματος ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης έκοψε κάθε κουβέντα για μείωση της φορολογίας αφου, όπως είπε, η "αύξηση των ειδικών φόρων, αποσκοπεί στην ενίσχυση των εσόδων του κράτους και την έξοδο της χώρας από την κρίση". Και αν νομίζετε πως τα λεφτά θα μπορούσαν να βρεθούν με μείωση των κρατικών δαπανών, κάνετε λάθος. Όπως δήλωσε μόλις σήμερα ο κ. Χρυσοχοϊδης , "περιθώριο για περαιτέρω μείωση δαπανών δεν υπάρχει" . Αυτό λοιπόν που μας λέει ο υπουργός είναι πως ο Έλληνας πολίτης θα εξακολουθεί να πληρώνει υψηλούς φόρους και ακριβή βενζίνη , μόνο και μόνο για να παραμείνει αλώβητο το μεγάλο και σπάταλο κράτος και να συνεχίσει το πάρτυ ο κομματικός στρατός του κ. Χρυσοχοϊδη και των συντρόφων του.

Η τιμή της βενζίνης θα μπορούσε να μειωθεί και άλλο. Η υψηλή φορολογία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίον επεμβαίνει το κράτος στην αγορά των καυσίμων. Σύμφωνα, με πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού το 2007, με την νομοθεσία που ισχύει δεν επιτρέπεται η είσοδος νέων χονδρεμπόρων στην αγορά, υπάρχουν περιορισμοί για την είσοδο μεγάλων ανταγωνιστών στην αγορά λιανικής καθώς και την έκδοση νέων αδειών κυκλοφορίας I. X. βυτιοφόρων και βέβαια δεν επιτρέπεται η πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου στα πρατήρια. Η κυβέρνηση στη μέχρι τώρα θήτεία της μπορεί να έχει αποδείξει πως είναι πρόθυμη να αυξάνει τη φορολογία σε όλο και πιο υψηλά επίπεδα, δε δείχνει όμως καθόλου διατεθειμένη να απελευθερώσει πραγματικά την αγορά των καυσίμων, προφανώς για να μη δυσαρεστήσει τα μικρά και μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα που πλουτίζουν, με τις κρατικές πλάτες, εις βάρος του Έλληνα καταναλωτή.

Kαι αν περίμενετε πως η φιλελεύθερη αντιπολίτευση θα αντιδρούσε σε ένα μέτρο, τόσο κρατικίστικο και ξεπερασμένο, όπως το πλαφόν , μάλλον είστε γελασμένοι. Ο κρατισμός βρίσκεται βαθιά στο DNA ολόκληρου του πολιτικού μας συστήματος. Αρκεί να διαβάσετε τη δήλωση του Ελευθέριου Αυγενάκη, βουλευτή Ηρακλείου της "Δημοκρατικής Συμμαχίας", ενός κόμματος που υποτίθεται πως φιλοδοξεί να εκφράσει πολιτικά το γενικό αίτημα για μείωση του κράτους . Ο βουλευτής όχι μόνο προτείνει επέκταση των ελεγχων των τιμών σε όλα τα στάδια παραγωγής, επεξεργασίας, διανομής, αποθήκευσης, χονδρικής πώλησης και μεταπώλησης, αλλά διαμαρτύρεται επειδή το πλαφόν επιβλήθηκε μόνο στο Λασίθι και στο Ρέθυμνο και όχι και στο Ηράκλειο και τα Χανιά! Όταν έχεις τέτοιους "φιλελεύθερους", τί να τους κάνεις τους σοσιαλιστές!
Συνέχεια

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εναντίον της ... βαλεριάνας


Τα ελληνικά mainstream Μ.Μ.Ε. δεν συνηθίζουν να γράφουν εναντίον των σοφών γραφειοκρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οπότε, όπως ήταν επόμενο, η παρακάτω είδηση πέρασε μάλλον απαρατήρητη. Όμως από τις 30 Απριλίου , σύμφωνα με οδηγία της Ε.Ε. πολλά φαρμακευτικά προϊόντα φυτικής προέλευσης απαγορεύονται ενώ τα υπόλοιπα θα υπόκεινται σε νέους πιο αυστηρούς ελέγχους.

Ο γραφειοκρατικός Λεβιάθαν της Ε.Ε. έχει δείξει και στο παρελθόν μια ιδιαίτερη εμμονή στο να ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας. Αφού λοιπόν οι "ειδικοί" των Βρυξελλών ασχολήθηκαν με το τί σχήμα πρέπει έχουν τα αγγούρια, τί μέγεθος το σήμα "Μην Καπνίζετε" και πότε οι αγρότες μπορούν να οδηγούν τα τρακτέρ στα χωράφια τους, τώρα ήρθε και η σειρά των φαρμακευτικών βοτάνων. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν τέτοια προϊόντα εδώ και εκατοντάδες χρόνια, χωρίς παρενέργειες . Κάποιοι θεωρούν ότι είναι σωτήρια, κάποιοι άλλοι ότι δεν κάνουν απολύτως τίποτε. Όμως δεν έχει αποδειχθεί ότι βλάπτουν την υγεία. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Ο ευρωπαϊκός "πατερούλης" ξέρει καλύτερα από μας ποιό είναι το καλό μας και είναι αποφασισμένος να μας επιβάλλει τί πρέπει να καταναλώνουμε και τί όχι.

Στην πραγματικότητα , κάτω από το πρόσχημα της δημόσιας υγείας βρίσκεται ο πιο κυνικός και ξεδιάντροπος κορπορατισμός. Οι μεγάλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο χώρο των βοτανικών φαρμάκων υποστήριξαν και προώθησαν ανοικτά την υιοθέτηση της συγκεκριμένης οδηγίας από την Ε.Ε.. Μόνο αυτές έχουν τα οικονομικά μέσα για να αντέξουν το τεράστιο κόστος εφαρμογής της νέας αυστηρής νομοθεσίας, ενώ οι μικρότεροι ανταγωνιστές τους θα αναγκαστούν να βγουν εκτός αγοράς. Όπως επισημαίνει και ο Βρετανός ευρωβουλευτής Daniel Hannan, ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν πιο δύσκολο να περάσει από τα εθνικά κοινοβούλια. Οι βουλευτές θα είχαν κατακλυστεί από χιλιάδες γραμματα διαμαρτυρίας των ψηφοφόρων τους που θα θεωρούσαν πως η απαγόρευση θα έβαζε σε κίνδυνο την υγεία τους. Αντίθετα, το απομακρυσμένο Ευρωκοινοβούλιο βρίσκεται πολύ μακριά από την πίεση της κοινής γνώμης . Αυτοί που μπορούν να έχουν πρόσβαση εκεί είναι μόνο οι λομπίστες των μεγάλων εταιριών, οι οποίοι άλλωστε και στην περίπτωση μας, από την αρχή επικέντρωσαν τις πιέσεις τους στο ευρωπαϊκό και όχι στα εθνικά κοινοβούλια.

Τελικά, από αυτή την υπόθεση, δεν θα είναι η υγεία των πολιτών που θα βγει κερδισμένη. Μόνοι κερδισμένοι θα είναι το πατερναλιστικό υπερκράτος των Βρυξελλών και οι μεγάλες εταιρείες. Χαμένοι , γι άλλη μια φορά, το δικαίωμα επιλογής του καταναλωτή και η ελεύθερη αγορά. Και δυστυχώς, αν αναλογιστεί κανείς πως στα γραφεία της ΕΕ στοιβάζονται 45.000 υπάλληλοι που ,για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους και τον υπέρογκο μισθό τους, ψάχνουν συνέχεια νέες αφορμές για να νομοθετήσουν, τότε μάλλον τα φαρμακευτικά βότανα δεν θα είναι τα τελευταία θύματα του ρυθμιστικού αμόκ των Βρυξελλών.
Συνέχεια

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είναι νεκρός. Και λοιπόν ;


Για να απαλλαγεί από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν , η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρειάστηκε 10 χρόνια, άρχισε 2 πολέμους που στοίχισαν τη ζωή σε σχεδόν 1.000.000 ανθρώπους, ξόδεψε πάνω από 1 τρισεκατομμύρια δολλάρια και στέρησε βασικές ατομικές ελευθερίες από τους αμερικάνους πολίτες . Αν τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν την είχε αναλάβει η Μαφία ή έστω μια οποιαδήποτε εταιρία πληρωμένων δολοφόνων, η δουλειά θα γινόταν πολύ πιο γρήγορα , πιο αθόρυβα , πιο οικονομικά και χωρίς τόσες παράπλευρες απώλειες!

Πρώτα απ'όλα , να ξεκαθαρίσω πως θεωρώ τον Οσάμα Μπιν Λάντεν ένα κάθαρμα, έναν αδίστακτο εγκληματία, υπεύθυνο για την απώλεια της ζωής χιλιάδων αθώων ανθρώπων. Θα προτιμούσα βέβαια να δικαστεί και να λογοδοτήσει για τις πράξεις του , αλλά δεν θα τα βάψω και μαύρα επειδή -έστω και με κάποια βοήθεια- εγκατέλειψε τα εγκόσμια για να βρει τις 72 παρθένες που τον περιμένουν στο μουσουλμανικό παράδεισο. Όμως, αν σήμερα, λόγω της ευφορίας που επικρατεί εξαιτίας της δολοφονίας του , κάποιοι άρχισαν ήδη να υποστηρίζουν πως ο "πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας" δικαιώνεται, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το βαρύ τίμημα που πληρώσαμε μέχρι τώρα γι αυτό τον πόλεμο και που απ'ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε και στο μέλλον.

Εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι, κυρίως Ιρακινοί και Αφγανοί, έχασαν τη ζωή τους και ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους, μετά την έναρξη των πολέμων που άρχισε η πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Χιλιάδες δυτικοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης. Η κρατική εξουσία στο εσωτερικό των δυτικών χωρών ισχυροποιήθηκε σε πρωτόγνωρο βαθμό εις βάρος του πολίτη και των ελευθεριών του. Η κρατική γραφειοκρατία επεκτάθηκε και οι κρατικές δαπάνες (όχι μόνο οι στρατιωτικές) έφτασαν σε ιλιγγιώδη επίπεδα για να επιτευχθεί η πολυπόθητη νίκη εναντίον της τρομοκρατίας . Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που δημιούργησε ο πόλεμος και τους φόβους ενός ,ολοένα πιο ανήσυχου, πληθυσμού και εφάρμοσαν μια σειρά από μέτρα που έπληξαν καίρια βασικά ατομικά δικαιώματα, αναπόσπαστα δεμένα με το κράτος δικαίου και σεβαστά ,ειδικά στον αγγλοσαξονικό κόσμο, από την εποχή της Μάγκνα Κάρτα. Σήμερα ,παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις του Μπάρακ Ομπάμα, το Γκουαντάναμο εξακολουθεί να είναι ανοικτό και τα αντιτρομοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης Μπους είναι ακόμη σε ισχύ.

Παρότι οι ζωές και τα χρήματα που χάθηκαν δεν γυρίζουν πίσω, ακόμη και τώρα, ο θάνατος του Μπιν Λάντεν θα μπορούσε να έχει κάποιο νόημα, αν σήμαινε το τέλος του πόλεμου, αν σήμαινε πως δεν πρόκειται να θρηνήσουμε και άλλους νεκρούς, να στερηθούμε και άλλες ελευθερίες, να χάσουμε και άλλα χρήματα. Αλλά όμως ,όπως έσπευσε ήδη να μας διαβεβαίωσει ο Μπάρακ Ομπάμα στο σημερινό διάγγελμά του αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. "Ο θάνατός του δε σηματοδοτεί το τέλος των προσπαθειών μας", δήλωσε ο αμερικανός Πρόεδρος. Οι κίνδυνοι δεν έχουν τελειώσει, ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας συνεχίζεται. Κάτι τέτοιο ήταν βέβαια αναμενόμενο. Σε αντίθεση με τους πολέμους παλαιότερων εποχών που είχαν ένα συγκεκριμένο στόχο (πχ την ήττα του Ναπολέοντα ή την ήττα της χιτλερικής Γερμανίας) και λάμβαναν τέλος μόλις αυτός εκπληρώνοταν, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν πόλεμο χωρίς ημερομηνία λήξης, αφού ο στόχος του είναι νεφελώδης, ασαφής και απροσδιόριστος και στρέφεται εναντίον ενός φαινόμενου που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" έχει τόσες πιθανότητες να τελειώσει όσο και ο διαβόητος "πόλεμος κατά των ναρκωτικών".

Ναι μεν σήμερα αποδόθηκε ένα είδος δικαιοσύνης για τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου , όμως η δολοφονία του Μπιν Λάντεν δεν πρόκειται να αλλάξει πολλά πράγματα στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής .Οι κυβερνήσεις της Δύσης, και κυρίως των Η.Π.Α., θα εξακολουθούν να διεξάγουν έναν "συνεχή πόλεμο για να επιτύχουν τη συνεχή ειρήνη" και να θυσιάζουν, μάταια, ανθρώπινες ζωές, ελευθερίες και πόρους. Όσοι πάλι από μας δεν εκστασιαζόμαστε με τα διαγγέλματα των σύγχρονων αμερικανών προέδρων, αλλά προτιμούμε τις αρχές που πρωτοδιατύπωσαν οι ιδρυτές του αμερικάνικου κράτους, όσοι δηλαδή πιστεύουμε στην ιερότητα "της ανθρωπινης ζωής , της ελευθερίας και της αναζήτησης της ευτυχίας" δεν έχουμε και πολλούς λόγους να πανηγυρίζουμε τη σημερινή ημέρα.
Συνέχεια

Η κυβέρνηση που δεν χάνει ευκαιρία να χάνει ευκαιρία


Εάν υπάρχει κάτι που η κυβέρνηση Παπανδρέου ξοδεύει πιο γρήγορα από τα χρήματα του Έλληνα και Ευρωπαίου φορολογουμένου αυτό θα πρέπει να είναι το πολιτικό της κεφάλαιο.
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Καθημερινής αποκαλύπτει το εύρος “σπατάλης”.

Μπορεί ως λαός να έχουμε αρκετά μειονεκτήματα, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο, δεν είμαστε όσοι κακοί όσο αυτοί που μας κυβερνούν. Δείτε περιληπτικά μερικά από τα αποτελέσματα της χθεσινής δημοσκόπησης της Public Issue:

- “Πάνω από επτά στους δέκα Ελληνες (74%) θεωρούν ότι πλέον οι ιδιωτικοποιήσεις είναι «σίγουρα» ή «μάλλον» αναγκαίες”

- “Το 41% των ερωτηθέντων απάντησε στη σχετική ερώτηση ότι «σίγουρα» είναι αναγκαίες οι αποκρατικοποιήσεις”

- “Το 58% των ερωτηθέντων έχει πλέον θετική άποψη για τις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, άλλο ένα 58% θεωρεί ότι (σίγουρα ή μάλλον) δεν πρέπει να υπάρχει μονιμότητα στο Δημόσιο.”

- “Το 69% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι για την επιστροφή της χώρας σε αναπτυξιακή τροχιά θα πρέπει να ενισχυθεί ο ιδιωτικός τομέας, τον οποίο αξιολογεί θετικά το 58% των ερωτηθέντων έναντι 18% που έχουν αρνητική άποψη. Αντίστροφη είναι η εικόνα για τον δημόσιο τομέα με το 59% των πολιτών να τον αξιολογεί αρνητικά και μόλις το 17% θετικά. Η εικόνα του Δημοσίου έχει επιδεινωθεί ραγδαία, καθώς αντίστοιχη δημοσκόπηση του 2009 κατέγραφε θετική κρίση για τον δημόσιο τομέα σε ποσοστό 40% και αρνητική άποψη σε ποσοστό 35%. Tο 63% των ερωτηθέντων αξιολογεί θετικά τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, ενώ για τους δημοσίους υπάλληλους η θετική κρίση είναι μόλις στο 24%”

- “Η μεγάλη πλειοψηφία, άνω του 60%, συμφωνεί με την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, των καζίνο και του ΟΠΑΠ. Ισχυρό ποσοστό, άνω του 50%, βλέπει θετικά την ιδιωτικοποίηση των ΟΑΣΕ/ΕΘΕΛ/ΗΛΠΑΠ, της Τράπεζας Αττικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου”


Φαντασθείτε τι θα μπορούσε να επιτευχθεί, αν αντί του Γιώργου λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου και της κυβέρνησης του είχαμε μια άλλη κυβέρνηση, αποφασισμένη να σώσει την Ελλάδα από την επερχόμενη κατάρρευση και έτοιμη επιχειρησιακά και επικοινωνιακά να προωθήσει όλες τις μεγάλες και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Τα πράγματα δεν θα ήταν δραματικά ευκολότερα αλλά θα είχαμε ότι δεν έχουμε τώρα, ελπίδα.

Επίσης, ας λάβουμε υπ΄ όψιν, ότι οι παραπάνω αριθμοί βγαίνουν μετά από καθημερινούς βομβαρδισμούς λαϊκισμού από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών και των ΜΜΕ, και από μια μακρόχρονη πορεία, όπου ο μέσος Έλληνας διδάσκεται νυχθημερόν, από το σχολείο μέχρι και την τηλεόραση, τα δόγματα του αριστερού κατεστημένου.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μια έστω μειοψηφική αλλά σημαντική μερίδα των πολιτικών και των ΜΜΕ έλεγαν την αλήθεια. Ποτέ δεν είναι αργά.
Συνέχεια

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Χρεοκρατία και παρασιτοκρατία


Οι συντελεστές του ΜπλεΜήλου είχαν κάνει από νωρίς δύο προβλέψεις, μία οικονομική και μία πολιτική. Η οικονομική πρόβλεψη (Μάρτιος 2010) ήτανε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, δηλ. η Ελλάδα δεν θα μπορούσε από μόνη της να το αποπληρώσει. Η πολιτική πρόβλεψη ήτανε ότι υπό την αιγίδα της ΕΕ και του ΔΝΤ, η κυβέρνηση δεν θα έκανε σημαντικές αλλαγές και το χρέος θα χειροτέρευε. Σήμερα δεν νομίζω κανείς να διαφωνεί σοβαρά με καμία από τις δύο προβλέψεις.

Παραδόξως όμως, η συνέπεια των δύο αυτών προβλέψεων μας φέρνει κοντά με το ΚΚΕ και την λεγόμενη παλαβή αριστερά, αφού και εμείς και αυτοί πιστεύουμε ότι κάποιου τύπου στάση πληρωμών είναι θετική για την χώρα. Υπάρχει όμως μια πολύ κρίσιμη διαφορά. Εμείς πιστεύουμε ότι η αναδιάρθρωση (με όρους αγοράς) και η επακόλουθη πειθαρχία που θα φέρει η ίδια η αγορά είναι ο μοναδικός δρόμος για σοβαρές μεταρρυθμίσεις στην χώρα. Αντίθετα οι κρατιστές βλέπουν την στάση πληρωμών σαν μέσο για να μην αλλάξει τίποτα στην παρασιτοκρατία που νέμεται την χώρα.

Πιο συγκεριμένα η δημοφιλής άποψη της αντίπερα όχθης υποστηρίζει πως η χώρα πρέπει να κηρύξει το χρέος ως επαχθές και να σταματήσει τελείως τις πληρωμές του χρέους ώστε να μην χρειαστεί να γίνουν άλλες μειώσεις δαπανών. Δύο προφανή προβλήματα σε αυτήν την άποψη είναι ότι:
- Η ανακήρυξη του χρέους σαν επαχθές είναι τελείως αδικαιολόγητη, αφού τα δάνεια αποφασίσθηκαν από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις για την σίτιση του δημόσιου τομέα.
- Η χώρα παρουσιάζει ακόμα πρωτογενές έλλειμμα, που σημαίνει ότι χωρίς δανεικά το υπάρχον σύστημα δαπανών δεν στέκει. Δεδομένου ότι τα έσοδα δεν μπορούν πια να αυξηθούν περαιτέρω (λόγω Laffer Curve), η μείωση των δαπανών θα πρέπει να γίνει έτσι κιαλλιώς, με ή χωρίς αποπληρωμή του χρέους.

Αξίζει όμως να σχολιάσουμε την εμμονή τους με μία μόνο κατηγορία δαπανών, τα τοκοχρεολύσια. Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, αυτά τα τοκοχρεολύσια είναι λιγότερο από το 20% των συνολικών κρατικών δαπανών. Με το υπόλοιπο 80% τι κάνουμε; Είναι όλες αυτές οι δαπάνες ανελαστικές και δίκαιες;

Δεν νομίζω.

Ας κοιτάξουμε τα δύο μεγαλύτερα κονδύλια του προϋπολογισμού για το 2010 που μαζί αποτελούν το 75% των συνολικών φορολογικών εσόδων.

Το πρώτο είναι οι «αποδοχές και συντάξεις» για τον στενό δημόσιο τομέα και είναι περίπου 20 δις για το 2010. Υποθέτοντας 700 χιλιάδες υπαλλήλους, φαίνεται πως ο μέσος ετήσιος μισθός είναι 25 με 30 χιλιάδες ευρώ. Αυτό που είναι παράλογο σε αυτήν την κατηγορία είναι όχι τόσο το ύψος των μισθών αλλά το πλήθος των εργαζομένων και η χαμηλή παραγωγικότητα τους. Δεν νομίζω να έχει κανείς αμφιβολία ότι το ίδιο έργο θα μπορούσε άνετα να παραχθεί ακόμα και εάν γινόταν μία μείωση 30% του προσωπικού.

Το δεύτερο κονδύλι είναι οι «Μεταβιβαστικές πληρωμές πλην εξόφλησης χρεών νοσηλ. ιδρυμάτων ΠΟΕ» και είναι και αυτό περίπου 20 δις. Είμαι της γνώμης ότι η ονομασία αυτής της κατηγορίας είναι εσκεμμένα γενική για να αποκρύψει αυτό που πραγματικά είναι: Ζημιογόνες ΔΕΚΟ και ασφαλιστικά ταμεία.

ΔΕΚΟ: Στις ΔΕΚΟ γίνεται μισθολογικό πανηγύρι. Το πρόβλημα εδώ είναι όπως στον στενό δημόσιο τομέα το πλήθος των εργαζομένων, η χαμηλή παραγωγικότητα τους, αλλά επίσης και το ύψος των μισθών. Για παράδειγμα, η μέση ετήσια αμοιβή εργαζομένου στον ζημιογόνο ΗΣΑΠ είναι 56 χιλιάδες, δηλ. υψηλότερη από την ετήσια αμοιβή πρύτανη ΑΕΙ. Σε πέντε από τις έντεκα ΔΕΚΟ το συνολικό μισθολογικό κόστος ξεπερνάει τα έσοδα. Το λιγότερο που θα πρέπει να γίνει είναι να επανέλθουν οι μισθοί στα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα και να μηδενιστούν οι ζημιές. Ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η άμεση ιδιωτικοποίηση τους.

Ασφαλιστικά ταμεία: Το άλλο, μεγαλύτερο , σκέλος στο κονδύλι των μεταβιβαστικών πληρωμών είναι οι επιχορηγήσεις στις μαύρες τρύπες των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή κυρίως συντάξεις και περίθαλψη. Μια προσεκτική ματιά εδώ μας οδηγεί στην καρδιά της παθογένειας της ελληνικής οικονομίας. Ο λόγος που το κράτος επιδοτεί τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ότι απλούστατα τα ταμεία δεν έχουνε αρκετά έσοδα για να στηρίξουν τις υποχρεώσεις τους. Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Το σύνολο των συντάξεων σε όλα τα ταμεία (1) είναι 2,7 εκατομμύρια. Εάν προσθέσουμε και τους ανέργους, έχουμε ουσιαστικά 3,5 εκατομμύρια συντάξεις και επιδόματα (2), που θα πρέπει να πληρώνονται από τους 4,5 εκατομμύρια εργαζόμενους. Ακόμα χειρότερα, εάν υποθέσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία της εργασίας στο δημόσιο δεν προσφέρει στην πραγματική οικονομία, τότε ουσιαστικά έχουμε 3,7 εκατομμύρια εργαζομένους να συντηρούν 4,2 εκατομμύρια μισθούς και συντάξεις. Αυτό ονομάζεται παρασιτοκρατία και οδηγεί στην χρεοκοπία.

Από τα παραπάνω νομίζω γίνεται προφανές ότι το χρέος είναι ενδογενές. Δεν προήλθε ούτε από τα δημόσια έργα, ούτε από την παγκόσμια κρίση (που για κάποιο λόγο δεν επηρέασε άλλες χώρες με συμμαζεμένα δημοσιονομικά). Η κρίση του χρέους είναι αναπόδραστο αποτέλεσμα της παρασιτικής οργάνωσης της οικονομίας στην Ελλάδα όπου ομάδες του πληθυσμού συντηρούνται από το κράτος μέσω φορολογίας και δανεισμού.

Μία μείωση 30% στις δαπάνες των παραπάνω κονδυλίων σε συνδυασμό με μία αναδιάρθρωση με όρους της αγοράς, θα ήτανε αρκετή για την εξυπηρέτηση των τοκοχρεολυσίων κάθε χρόνο. Οι εναλλακτικές είναι είτε η καλαβριοποίηση της Ελλάδας μέσω μόνιμων επιδοτήσεων από τον ευρωπαϊκό βορρά, είτε η αλβανοποίηση με μια κομμουνιστική επανάσταση. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

__________________________________________________
(1) Σχετικό άρθρο στην Καθημερινή εδώ. Σε αυτό το νούμερο προσθέτουμε και τις 400 χιλιάδες συντάξεις που πληρώνει απευθείας το δημόσιο
(2) Πιθανά υπάρχουν πολλοί που παίρνουν παραπάνω από μία σύνταξη, οπότε για τους σκοπούς αυτής της ανάλυσης μετράμε αριθμό συντάξεων και όχι συνταξιούχων



Τα περισσότερα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στο post προέρχονται από σχετική ανάλυση μελών του facebook group "Parasitocracy"
Συνέχεια

Απ'το κακό στο χειρότερο...




Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι, αλλά και κεντροδεξιοί ή κεντροαριστεροί, που καταφέρνουν να διατηρούν τη λογική τους στο απέραντο φρενοκομείο της Ελλάδος έχουν καταλήξει ότι οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξαν το πολιτικό ισοδύναμο μιας πυρηνικής έκρηξης στην οικονομία της χώρας. Ο ιστορικός του μέλλοντος, αναντίρρητα, θα γράψει τόμους ολόκληρους, με τη συνδρομή ντοκουμέντων και μαρτυριών, για την καταστροφή που έφερε στην πατρίδα μας αυτή η παρανοϊκή όσο και θνησιγενής μορφή κρατικού σοσιαλισμού. Είμαστε σχεδόν σίγουροι πως η κόλαση, αν υπάρχει, θα μοιάζει με δημόσια υπηρεσία της δεκαετίας του '80.


Αυτό που ελάχιστοι παραδέχονται ανοιχτά είναι ότι στο μέλλον, οι κυβερνήσεις των αμαρτωλών ‘80ς, θα μας φαίνονται υποδείγματα δημοσιονομικής διαχείρισης, μπροστά στο χάος που βιώνουμε τα τελευταία 8 χρόνια.

Από τα μέχρι τώρα στοιχεία λοιπόν, προκύπτει με σαφήνεια ότι τα τελευταία 10 χρόνια το δημόσιο χρέος μας διογκώθηκε όσο δεν είχε αυξηθεί την εικοσαετία 1981-2000. (324 δις ευρώ έναντι 132 δις ευρώ). Παρόμοια αυξητικούς ρυθμούς παρουσιάζει και η φορολόγηση, με τους φορολογουμένους να επιβαρύνονται με περισσότερους φόρους την τελευταία δεκαετία απ ό,τι την προηγούμενη εικοσαετία.

Μέσα σε μία μόλις εξαετία, η φιλελευ-χμμμ– δεξιά κυβέρνηση Καραμανλή διαχειρίστηκε 435 δις ευρώ (από φόρους, πόρους , έσοδα αποκρατικοποιήσεων κλπ). Μόνο το μήνα Σεπτέμβριο του 2008 με μια εφιαλτική φοροεισπρακτική «καταιγίδα» εισέπραξε 5,1 δις ευρώ! Σε αυτό λοιπόν, ο Γ.Α.Π. είχε δίκιο: λεφτά υπήρχαν.

Η ανταμοιβή των θυσιών του ελληνικού λαού ήταν η αύξηση του ελείμματος από 7,4% το 2004 στο 15,4% το 2009 (!) και του χρέους από το 108,5% του ΑΕΠ το 2004 στο 126,8% το 2009.

Eν συνεχεία, τη σκυτάλη έλαβε επάξια ο Γ.Α.Π. που χάρη στο σχέδιο της διεθνούς κοινότητας άντλησε νέα κεφάλαια μαζί με την εντολή να επαναφέρει την Ελλάδα στο μονοπάτι της ανάπτυξης. Και τα έκανε θάλασσα.

Μέσα σε δύο χρόνια, το ΠΑΣΟΚ έχει σπάσει έξι αρνητικά ρεκόρ στην ελληνική οικονομία.
1. Υψηλότερη ανεργία των τελευταίων πενήντα ετών
2. Υψηλότερο αρνητικό ΑΕΠ των τελευταίων 40 ετών
3. Υψηλότερη μείωση πραγματικού μισθού των τελευταίων πενήντα ετών
4. Υψηλότερο δημόσιο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, των τελευταίων πενήντα ετών
5. Υψηλότερος πληθωρισμός μετά το 1998
6. Υψηλότερος δανεισμός μετά το 1961

Ναι καλά το καταλάβατε : η Ελλάδα πέρασε διά πυρός και σιδήρου, από μετεμφυλιακές τρομοκρατίες, χούντες, κυπριακά, μεταπολιτεύσεις,σοσιαλμανίες, και τον τυφώνα «Ανδρέα Παπανδρέου», για να δει εν σωτηρίω έτει 2011, σε συνθήκες απόλυτης ομαλότητας, το ΑΕΠ της να καταβαρθρώνεται και την ανεργία να καλπάζει. Τι άλλο να προσθέσει κανείς πέραν φυσικά του κλασικού "bravo Giorgos";

Έτσι λοιπόν, στο ερώτημα ποια είναι η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, η καλύτερη απάντηση για τον πολίτη αυτής της χώρας μάλλον θα πρέπει να συνοψίζεται στο: "περιμένετε μέχρι να δούμε την...επόμενη"

Συνέχεια