Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Πολυπολιτισμικά εικονογραφημένα


Την Δευτέρα με αφορμή τις προτάσεις που γίνονται στην Ευρώπη για να μείνει η Ελλάδα έξω από την συνθήκη Σένγκεν, λόγο της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης, σημειώσαμε ότι έρχονται φυλετικές συγκρούσεις. Την Τρίτη δολοφονείται ο Μανόλης Καντάρης. Την Πέμπτη φυλετικές συγκρούσεις.

Δεκαπέντε τραυματίες μεταφέρθηκαν σύμφωνα με το ΕΚΑΒ στα νοσοκομεία από τα επεισόδια μεταξύ ακροδεξιών και αλλοδαπών στο κέντρο της Αθήνας.”

“Η πλειοψηφία αυτών είναι αλλοδαποί ενώ ανάμεσά τους είναι και ένας Έλληνας ο οποίος δέχθηκε επίθεση στην πλατεία Βικτωρίας από ομάδα αλλοδαπών και αντεξουσιαστών επειδή φορούσε ένα καπελάκι με την ελληνική σημαία, οι οποίοι τον χτύπησαν με ξύλα με αποτέλεσμα να πάθει διάσειση. Από τα συγκεκριμένα επεισόδια προσήχθησαν 47 άτομα από τους οποίους 40 είναι Έλληνες και 7 αλλοδαποί ενώ συνελήφθη και ένας αλλοδαπός για σωματική βλάβη και φθορές.”

Τα παραπάνω είναι ένα μόνο ένα στιγμιότυπο από ότι συνέβη χθες στην Αθήνα. Η πολυπολιτισμική Αθήνα αρχίζει να βρίσκει τους ρυθμούς καθημερινής και διαρκώς αυξανόμενης βαρβαρότητας. Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο κάποια στιγμή η Αθήνα να είναι διαχωρισμένη σε περιοχές που θα ελέγχονται από διαφορετικές συμμορίες. Από εδώ οι Μαροκινοί πολέμαρχοι, από εκεί της Χρυσής Αυγής και πιο πέρα οι συνοικίες των Αντιεξουσιαστών.

Στην Αθήνα επιστρέφει ο πρωτογονισμός. Μετά από αιώνες προόδου επιστρέφουμε σε καταστάσεις που είχαμε την εντύπωση ότι άνηκαν στην ιστορία. Η πολυπολιτισμικότητα δεν θα μας φέρει σε επαφή μόνο με άλλους πολιτισμούς, αλλά κυρίως με άλλες εποχές.

Τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε διάφορες δικαιολογίες για την υπάρχουσα κατάσταση.

1. Η πολιτεία έχει εγκαταλείψει το κέντρο.

Εδώ κάποιος θα πρέπει να μας υπενθυμίσει ποια ήταν η περίοδος όπου το κράτος με πολύ στοργή και αφοσίωση αντιμετώπιζε τα προβλήματα του Αθηναϊκού κέντρου. Εάν κάτι χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος διαχρονικά είναι η ανικανότητα του. Το κέντρο της Αθήνας δεν έχει υποβαθμιστεί γιατί κάποια στιγμή εγκαταλείφθηκε από το κράτος. Αν κάτι έχει αλλάξει δεν είναι η προσοχή του κράτους αλλά τα προβλήματα και οι συνθήκες.

2. Το πρόβλημα είναι η φτώχεια και η κρίση.

Φτωχοί ήμασταν και το 50 αλλά δεν δολοφονούσαμε ο ένας τον άλλο. Μάλιστα, τότε ήμασταν πολύ φτωχότεροι από ότι είμαστε σήμερα αλλά είχαμε πολύ λιγότερη εγκληματικότητα. Η πολιτισμική συνοχή και ομοιογένεια δημιουργούσε ένα πολιτισμένο περιβάλλον έστω και αν οι οικονομικές συνθήκες ήταν αντίξοες.


3. Το πρόβλημα είναι η έλλειψη υποδομών για την υποδοχή και ένταξη των μεταναστών.


Ίσως το κράτος που έχει ανεργία που πλησιάζει το 16% θα έπρεπε εξετάσει την ένταξη των ημεδαπών στην ελληνική κοινωνία πρώτα. Βέβαια, τα προβλήματα των Ελλήνων είναι ολίγον τι passé για τους απανταχού προοδευτικούς.

Έτσι, μέσα στην χειρότερη οικονομική μας κρίση των τελευταίων δεκαετιών, η Ελλάδα (δεν μας έχουν πει από που προέρχεται αυτή υποχρέωση) έχει de facto αναγνωρίσει το δικαίωμα σε όποιον θέλει, να έρθει όποτε θέλει και όπως θέλει. Φυσικά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το βλέπουν κάπως διαφορετικά το θέμα, για αυτό και είναι έτοιμοι να μας πετάξουν έξω από την Σένγκεν. Αλλά, προφανώς, αγνοούν τις απεριόριστες δυνατότητες που έχει η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων να σώσει του πληθυσμούς της Ασίας και Αφρικής από την φτώχεια και την εξαθλίωση. Λίγες ακόμα υποδομές και το λύσαμε το πρόβλημα.

Συνέχεια

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Το Μνημόνιο πέθανε! Ζήτω το Μνημόνιο!


Για τους κρατιστές κάθε πολιτικής απόχρωσης η λύση στις αποτυχίες του κρατικού παρεμβατισμού, είναι το ακόμη μεγαλύτερο κράτος. Έτσι και οι οπαδοί των "bailouts", σαν καλοί κρατιστές που είναι, θεωρούν πως η λύση στις αποτυχίες των πακέτων διάσωσης είναι ακόμη μεγαλύτερα πακέτα και ακόμη περισσότερα χρήματα . Μια ακόμη, λοιπόν, από τις διαδεδομένες ψευδαισθήσεις του κρατισμού πρόκειται να εφαρμοστεί στη χώρα μας τους προσεχείς μήνες αφού το ΔΝΤ και η ΕΕ ετοιμάζονται να μας χορηγήσουν ένα ακόμη δάνειο κάποιων δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ. Ένα δάνειο που θα βυθίσει την ελληνική οικονομία ακόμη πιο βαθιά μέσα στα αδιέξοδά της και θα αναβάλλει ,γι άλλη μια φορά, την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση , κάνοντάς την , όταν τελικά γίνει, ακόμη πιο επώδυνη για τους Έλληνες πολίτες.

Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2010 είχαμε εκφράσει επιφυλάξεις για τη διαφαινόμενη λύση της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ . Οι ίδιες ενστάσεις ισχύουν και τώρα, που η ίδια πολιτική θα συνεχιστεί, παρά την προφανή αποτυχία της . Δεν βοηθάς έναν αλκοολικό δίνοντας του κι άλλο αλκοολ. Δεν λύνεις μια κρίση χρέους με ακόμη μεγαλύτερο χρέος. Εάν με δημόσιο χρεος 120% βρεθήκαμε εκτος αγορών , γιατί πιστεύουμε πως θα επανέλθουμε σε αυτές, όταν το χρέος λόγω των δανείων από την Τρόικα θα έχει ξεπεράσει το 160%; Πολλοί υποστηρίζουν πως δε φταίει το Μνημόνιο για τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση , αλλά η κυβέρνηση που δεν το εφάρμοσε. Όμως, την πολυτελεια να μην το εφαρμόσει της την έδωσε το ίδιο το Μνημόνιο. Μια σοσιαλιστική κυβέρνηση που δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις (κάτι που ισχύει και για ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, άλλωστε), που ο λόγος της ύπαρξής της και των εκλογικών της επιτυχιών είναι το Μεγάλο Κράτος, βρέθηκε ξαφνικά με το μεγαλύτερο δάνειο που εχει δοθεί ποτέ σε χώρα-μέλος του ΔΝΤ. Γιατί περιμέναμε πως θα αποφάσιζε να αυτοκτονήσει πολιτικά και θα διέλυε εθελοντικά το κρατικίστικο σύστημα που την κρατά τόσα χρόνια στην εξουσία, όταν μάλιστα έχει πια τα μέσα για το διατηρήσει στη ζωή ; Γιατί πιστεύουμε ακόμη και τώρα πως κάτι μαγικό θα συμβεί και τα καινούργια χρήματα θα χρησιμοποιηθούν διαφορετικά; Ψευδαίσθηση αποτελεί και η πεποίθηση ορισμένων πως η , δήθεν, αυστηρή επιτήρηση της Τρόικας θα επιβάλλει τα μέτρα (αλήθεια γιατί δεν το έκανε μέχρι τώρα ;). Εξετάζοντας όμως παλαιότερες περιπτώσεις χωρών που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση με την Ελλάδα , διαπιστώνουμε ότι η θέση πως τα δάνεια μπορούν να "αγοράσουν" μεταρρυθμίσεις συνήθως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα . Και εαν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα , η εμπειρία του τελευταίου χρόνου δείχνει πως σίγουρα η Ελλάδα δεν ανήκει σε αυτές .

Όμως η συνέχιση των δανείων στην Ελλάδα, επιτείνει τον "ηθικό κίνδυνο" , όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο εξωτερικό. Με αυτόν τον τρόπο η ΕΕ εγγυάται την απρόσκοπτη εισροή φτηνού χρήματος σε μια χώρα που τα έκανε "θάλασσα" με τα οικονομικά της γι άλλη μια φορά. Γίνεται έτσι σαφής η θέση της ΕΕ πως δεν πρόκειται να αφήσει καμιά χώρα-μέλος της να πτωχεύσει. Αυτό όμως σημαίνει πως ένα σημάντικο κίνητρο για τα κράτη-μέλη να ασκήσουν υπεύθυνη οικονομική πολιτική (δηλαδή ο φόβος της χρεωκοπίας) παύει να υπάρχει. Η εδραίωση αυτης της πεποίθησης μπορεί να αποδειχθεί δυναμίτης για τα ήδη ασθενή θεμέλια της ευρωπαϊκής οικονομίας, να επιτείνει την αστάθεια και εν τέλει να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τις προοπτικές της χώρας μας.

Bέβαια, παρ'όλα αυτά στην Ελλάδα, η πολιτική και δημοσιογραφική ελίτ εξακολουθεί να μας λέει πως η μόνη λύση για τη χώρα είναι η "καλωσύνη των ξένων". Στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ την προηγούμενη Παρασκευή, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου μας είπε πως "Οι Γερμανοί πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη", ενω και αντίπαλοι του Μνημονίου, όπως ο καθηγητής Βαρουφάκης, υποστηρίζουν πως η Ευρώπη πρέπει να μας δίνει χρήματα , όχι όμως με τη μορφή δανείων αλλά μέσω γιγαντιαίων προγραμμάτων "παραγωγικών επενδύσεων" .Και οι δυο μιλάνε για κοινοτική αλληλεγγύη, όταν, στην πραγματικότητα, με τέτοιες προτάσεις, οδηγούν τη χώρα στη μόνιμη εξάρτηση. Οδηγούν σε μια Ελλάδα του μέλλοντος που θα κρατιέται παρασιτικά στη ζωή εις βάρος των Ευρωπαίων φορολογουμένων, μια χώρα που θα σέρνεται, χωρίς κίνητρο για μεταρρυθμίσεις και με νεκρή επιχειρηματικότητα.

Αν δεν ενσκήψουν απρόβλεπτες διεθνές εξέλιξεις που θα ανατρέψουν αυτά τα σχέδια(όπως αντιδράσεις των λαων της Ευρωπης στα πακέτα στήριξης, επιδείνωση της κρίσης χρέους ή της κρίσης του ευρώ), το παραπάνω θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τις ελληνικές κρατικοδίαιτες ελιτ, αφού μπορεί να μετέτρεπε την Ελλάδα σε Καλαβρία της Ευρώπης αλλά θα εξασφάλιζε την επιβίωση του σάπιου εγχώριου συστήματος εξουσίας με τις μικρότερες δυνατές αλλαγές. Είναι όμως αυτό το μέλλον που οι Έλληνες πολίτες θέλουμε για τη χώρα μας ;
Συνέχεια

Μπαμπά μην τρέχεις



Επίσης, μπαμπά, να αποφεύγεις το κέντρο της πόλης σου όσο το δυνατόν πιο πολύ. Και όταν τυγχάνει να είσαι εκεί, να μην φοράς ή κουβαλάς αντικείμενο αξίας. Πάνω από όλα, μην σκεφτείς να ζήσεις και να κάνεις οικογένεια στο κέντρο της πατρίδας σου.

“Καιρό τώρα ο Μανόλης µού έλεγε πως ήθελε να φύγει από αυτή την περιοχή. Απ’ αυτό το πεντάρι διαµέρισµα όπου ζούσε στο Κέντρο, στην οδό Ηπείρου. Εβλεπε ότι στη γειτονιά του λιγόστευαν οι Ελληνες. Προσπαθούσε να το πουλήσει για να φύγει, έστω να το νοικιάσει για να µην πάει χαµένο αυτό το σπίτι. Ηταν αγανακτισµένος που, παρά την αγγελία που έβαλε στον Τύπο, δεν κατάφερνε ναβρει αγοραστή. Ηθελε πολύ να φύγει από εκεί, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε…”

Αυτά είπε στα Νέα ο Γιάννης Βογιατζής, κουµπάρος του άτυχου Μανόλη Καντάρη. Δυστηχώς, ο κ. Καντάρης δεν ζει πια και δεν έχει την ευκαιρία να μάθει ότι η ανησυχία για το “Εβλεπε ότι στη γειτονιά του λιγόστευαν οι Ελληνες” ήταν, τουλάχιστον υποσυνείδητα, μια ρατσιστική ιδέα εκ μέρους του, όπως θα τον συμβούλευαν οι Καμίνης, Τσίπρας και η κα Νταλάρα.

Μέχρι τώρα δεν ξέρουμε ποιοι ήταν οι τρεις δολοφόνοι του κ. Καντάρη. Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν κάπως πιο συγκεκριμένοι στις περιγραφές τους, αλλά εδώ να πούμε ότι ορθώς τα ΜΜΕ χρησιμοποιούν τον όρο άγνωστοι όταν μιλούν για τους τρεις δράστες. Επίσης, να σημειώσουμε ότι μετά από την δολοφονία, υπήρξαν συμπλοκές όπου ομάδες αγνώστων επιτέθηκαν σε άλλες ομάδες αγνώστων.

“«Σε αυτό το κοµµάτι της Αθήνας οι άνθρωποι είναι αναλώσιµοι...»: φωνή απόγνωσης και ταυτόχρονα έκκληση για βοήθεια, ακούστηκε πολλές φορές από πολλούς πολίτες χθες το πρωί στην οδό 3ης Σεπτεµβρίου.”

Όταν πριν από κάποιο καιρό μερικοί μετανάστες που παρανόμως βρισκόντουσαν στην χώρα, παρανόμως μεταβιβάστηκαν σε πλοίο από την Κρήτη για Αθήνα και παρανόμως εγκαταστάθηκαν στην Νομική των Αθηνών, επιτροπή υπουργών τους επισκέφθηκε σε χώρο της αρεσκείας του για να τους λύσει το “πρόβλημα” και το έλυσε.

Όσο για τους εναπομείναντες Έλληνες κατοίκους του Αθηναϊκού κέντρου, παλαιότερα μέρος της ελληνικής επικράτειας, ίδωμεν...
Συνέχεια

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν ήταν και τόσο "πολιτικά ορθός"...


Aν ο μεγάλος φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης ζούσε ακόμη , είναι σίγουρο πως οι οπαδοί της "πολιτικής ορθότητας" και του "πολιτισμικού σχετικισμού" θα τον στόλιζαν με χαρακτηρισμούς του τύπου "ακροδεξιός", "ρατσιστής" και "φασίστας":

"Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ­εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.­ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.

Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος - 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή - συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.

Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.

Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση -αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα."


[Ευχαριστώ πολύ την Πάολα Ρεβενιώτη , η οποία αγωνίστηκε για τις ατομικές ελευθερίες σε εποχές δύσκολες και που σήμερα από τη σελίδα της στο facebook μας επισήμανε αυτό το εξαιρετικό απόσπασμα από το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη]
Συνέχεια

Γιατί δεν εφαρμόζεται το Μνημόνιο;

Ένα χρόνο μετά την επικύρωση της μνημονιακής σύμβασης, οι μόνοι που έχουν εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν είναι οι ξένοι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν προχώρησε σε καμία απολύτως ουσιαστική μεταρρύθμιση απ’ όσες περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο. Οι «διαρθρωτικές» αλλαγές έμειναν στα χαρτιά και στα νομοθετήματα. Οι ιδιωτικοποιήσεις λάμπουν διά της απουσίας τους. Οι μόνες αλλαγές που είδαμε στις εργασιακές σχέσεις είναι οι αθρόες απολύσεις από εταιρίες γονατισμένες, χάρη στους φόρους και τις υπέρμετρες εισφορές προς όφελος του ελληνικού κράτους.


Τελικά οι ιστορικοί ηγήτορες του ελληνικού λαού, Τρικούπηδες, Βενιζέλοι, Παπανδρέου και Καραμανλήδες κατάφεραν όλο κι όλο ένα πράγμα, αλλά θεμελιώδες: να εντάσσουν την Ελλάδα στο εκάστοτε κυρίαρχο πλέγμα εξουσίας, υποχρεώνοντάς έτσι το διεθνές πολιτικό κατεστημένο να της παρέχει απόλυτη στήριξη σε κάθε μικρή ή μεγάλη κρίση. Πείσαμε τους ξένους πως το ελληνικό κρατίδιο είναι απαραίτητο ανάχωμα της ασιατικής επέκτασης προς τη δύση, και εξανάγκασαν έτσι την Τουρκία να μας επιτρέψει να υπάρχουμε μετά το όνειδος του 1897. Τους καταφέραμε να θεωρούν την Ελλάδα κομμάτι του περιβόητου «ντόμινο», που δεν έπρεπε επ’ουδενί να γκρεμιστεί στον ψυχρό πόλεμο απ τον κομμουνιστικό εχθρό. Oι κρουνοί του σχεδίου Μάρσαλ άνοιξαν και πακτωλοί δολλαρίων χύθηκαν στα κεφάλια μας ως μάννα εξ’ουρανού. Και φυσικά, τους πείσαμε να μας εντάξουν στην ευρωπαϊκή κοινότητα, καθότι πιστοί σύμμαχοι της Δύσης και «λίκνο της Δημοκρατίας». Μετά από τέτοια κατορθώματα, το να πείσεις τους Ευρωπαίους πως η πτώχευση θα εξελιχτεί σε καταστροφή της Ενωμένης Ευρώπης φαντάζει παιχνιδάκι. Το πετύχαμε λοιπόν κι αυτό με σχετική ευκολία.

Το ερώτημα τώρα είναι γιατί οι πιστωτές μας συνεχίζουν να μας παρέχουν χρήμα παρόλο που αγνοούμε επιδεικτικά τις παροτρύνσεις τους για μεταρρυθμίσεις. Η απάντηση είναι απλή: επειδή έχουν πειστεί ότι η κατάρρευση τις Ελλάδας θα οδηγήσει σε καταλυτικές οικονομικοπολιτικές συνέπειες στην Ευρώπη. Το συμπέρασμά τους τουλάχιστο ως προς το οικονομικό σκέλος, είναι οφθαλμοφανώς εσφαλμένο. Οι εκτεθειμένες τράπεζές τους μοιραία θα ανακεφαλαιοποιηθούν. Η θεωρία πως η κατάρρευση θα εξαπλωθεί και σε άλλους ευρωπαϊους ασθενείς (Πορτογαλία,Ιρλανδία) δεν είναι απαραίτητο να επιβεβαιωθεί: ίσα ίσα, που θα πείσει τις χώρες αυτές να πειθαρχήσουν περισσότερο στους όρους των συμφωνιών τους με τη διεθνή κοινότητα, και οι αγορές θα αξιολογήσουν κατάλληλα τη συμπεριφορά αυτή (να ‘στε βέβαιοι, η αγορά μακροπρόθεσμα δεν κάνει ποτέ λάθος). Η τάχα αναπόφευκτη "κρίση του ευρώ" μπορεί άνετα να αποσοβηθεί: πετάξτε έξω την Ελλάδα απ’ την ευρωζώνη και έχετε ένα μπελά λιγότερο στο κεφάλι σας.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της ευρωγραφειοκρατίας και του ΔΝΤ είναι πολιτικό. Η ξοφλημένη Ελλάδα είναι η ζωντανή απόδειξη της αποτυχίας μιας ευρείας γκάμας πολιτικών πειραματισμών που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια. Μια πολιτική πτώχευση του πειράματος της ευρωζώνης, της συνθήκης του Μάαστριχτ κλπ δεν είναι διαχειρίσιμη. Ο ευρωσκεπτικισμός θα σηκώσει κεφάλι και οι αμφισβητίες του status-quo των Βρυξελλών θα αναζητήσουν τους υπεύθυνους για όλο αυτό το φιάσκο. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει ζωντανή λοιπόν, ώστε το υπάρχον πολιτικό οικοδόμημα της Ε.Ε. να παραμείνει άθικτο. Είπαμε: έχουμε πείσει τους πάντες (και τους ίδιους μας τους εαυτούς) ότι είμαστε αναπόσπαστο μέρος του υφιστάμενου πλέγματος εξουσίας. Η θεωρία του ντόμινο revisited.

Δεν είναι ιδιαίτερα παρήγορο να ξέρει κανείς ότι επιβιώνει επειδή κάποιοι άλλοι τον βοηθούν, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Αυτό όμως είναι το πρώτο στάδιο για να αντιληφθούμε το λόγο που ο μηχανισμός στήριξης λειτουργεί μονομερώς και η κοινότητα δείχνει τέτοια τραγική ανοχή στην ωμή παραβίαση των όρων του Μνημονίου απ την Αθήνα.

Όσο όμως η ανοχή συνεχίζεται, τόσο η ελληνική κυβέρνηση θα αποφεύγει να προχωρήσει σε ριζικές τομές. Οι τομές αυτές ξεπερνούν τον ορίζοντα του πολιτικού κύκλου, και η εξουσία που θα τις επιτελέσει κατά πάσα πιθανότητα θα εισπράξει μόνο το πολιτικό κόστος, ανοίγοντας το δρόμο στην ίδια της την ανατροπή. Αυτό, συνιστά μια απαραίτητη θυσία ,που όμως κανένας Έλληνας πολιτικός δεν είναι πρόθυμος να κάνει, εκτός αν "εκβιαστεί" ότι η εναλλακτική λύση είναι η παύση της χρηματοδότησης και η συνεπακόλουθη πτώχευση. Αλλά το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης φοβάται να ρισκάρει έναν τέτοιο εκβιασμό.

Αν ζούσαμε σε κάποια άλλη ήπειρο θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε : ας πρόσεχαν. Τώρα όμως, ως Έλληνες και Ευρωπαίοι, είμαστε υποχρεωμένοι να ελπίζουμε σε αυστηρότερη επιτήρηση, περισσότερη πίεση προς τη ράθυμη κυβέρνηση των Αθηνών και κυρίως: στην προκαταβολική εκπλήρωση των κριτηρίων του πρώτου Μνημονίου προτού έρθει το (αναμενόμενο) δεύτερο.

Αλλιώς η Ελλάδα θα εξελιχθεί σε βαρέλι δίχως πάτο. Αν δεν έχει ήδη εξελιχθεί δηλαδή…
Συνέχεια

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

"Ο Λοβέρδος μεταρρυθμιστής" και άλλες εύθυμες ιστορίες


Αίσθηση προκάλεσε στους αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους η είδηση πως ο μεγάλος μας πρωταγωνιστής Ανδρέας Λοβέρδος αποφάσισε να εγκαταλείψει το ρόλο του Νίκου Ξανθόπουλου, με τον οποίο κέρδισε την αγάπη του φιλοθεάμονος κοινού για ολόκληρη την περσινή σεζόν. Όμως ο εκλεκτός μας ηθοποιός, εχμ, θέλω να πω, υπουργός, δεν πρόκειται να μείνει άπραγος. Η νέα παράσταση που ανεβάζει έχει τον τίτλο "Ο Λοβέρδος Μεταρρυθμιστής" και φυσικά πρόκειται να κρατήσει τον ομώνυμο ρόλο.

Η ικανότητα του Ανδρέα Λοβέρδου να προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε εποχής είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη . Στο ξεκίνημά του , στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, σαν φέρελπις Κνίτης υμνούσε τις αρετές του συντρόφου Μπρέζνιεφ και διέπρεπε στο φοιτητητικό συνδικαλισμό . Ακολούθησε μια μακρά περίοδος αποχής από τα πολιτικά δρώμενα, για να αφοσιωθεί στις σπουδές του. Και να που στα μέσα της δεκαετίας του '90, είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει στην πολιτική, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από ποτέ . Μόνο που πια δεν ανήκει στο ΚΚΕ αλλά στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη. Αχ, τα ανέμελα χρόνια του ύστερου σημιτισμού! Η Ελλάδα έχει μπει στην ΟΝΕ με το σπαθί της (ή σχεδόν) , οι τράπεζες δίνουν φτηνά δάνεια σε όλους και οι Ολυμπιακοί Αγώνες μας δίνουν την ψευδαίσθηση της ισχυρής Ελλάδας . Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι νέος, μορφωμένος , με ευρωπαϊκό αέρα και μοντέρνος . Αυτά τα προσόντα είναι αρκετά για να του δώσουν την ανώδυνη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών σε μια κυβέρνηση επιφανειακά εκσυγχρονιστική, που όμως ,στην ουσία της πολιτικής της , δεν διαφέρει και πολύ από το παλιό , λαϊκίστικό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80. Εκείνη την εποχή, ο Ανδρέας Λοβέρδος αναλαμβάνει τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο της πολιτικής του καριέρας . "Ο Λοβερδος εκσυγχρονιστής" συνεχίζεται για αρκετά χρόνια, ακόμη και όταν στο διπλανό θέατρο ο θίασος της ΝΔ σπάει τα ταμεία με τη φαρσοκωμωδία "Ο Καραμανλής πρωθυπουργός".

Στην Ελλάδα του Μνημονίου όμως, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει πια αναλάβει κρίσιμα υπουργεία και χρειάζεται να πάρει σκληρές αποφάσεις. Την ίδια στιγμή όμως δεν θέλει να χάσει την εκλογική του πελατεία. Νιώθει λοιπόν την ανάγκη να επανεφεύρει τον εαυτό του σε ενα ρόλο που θα δείχνει πως είναι κοντά στο λαό και συμπάσχει μαζί του. Αυτή τη φορά αποφασίζει να δείξει μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου του και ερμήνευει μια μεταμοντέρνα εκδοχή του λαϊκού ινδάλματος της δεκαετίας του '60, του Νίκου Ξανθόπουλου. Η μεστή του ερμηνεία, το σπάσιμο της φωνής στα κατάλληλα σημεία, οι δραματικές παύσεις και το θλιμμένο του βλέμμα επιστρατεύονται σχεδόν κάθε βράδυ στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων και η ανταπόκριση του κοινού είναι μάλλον θετική. Η δημοτικότητά του δείχνει να διατηρείται σε αξιοπρεπή επίπεδα, παρά το γενικό ναυάγιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ . Μπορεί ο συγκεκριμένος ρόλος του να παραπέμπει στο μελόδραμα, όμως οι μεταρρυθμίσεις που επιχειρεί ως υπουργός θυμίζουν μάλλον φαρσοκωμωδία, ειδικά αν θυμηθεί κανείς την περιβοήτη απελευθέρωση ,στα χαρτιά, του επαγγέλματος του φαρμακοποιού . Βέβαια, συγκριτικά με άλλους υπουργούς δεν είναι ο χειρότερος, αλλά όταν έχεις δίπλα σου τον Χρήστο Παπουτσή και το Δημήτρη Ρέππα, ο ανταγωνισμός είναι μάλλον εύκολος.

Όπως είπαμε, ο Ανδρέας Λοβέρδος ξέρει να προσαρμόζεται. Τώρα που το πλοίο της κυβέρνησης Παπανδρέου βουλιάζει και το μεταπολιτευτικό σύστημα, του οποίου είναι αναπόσπαστο μέρος, καταρρέει είναι αποφασισμένος να διασωθεί και να αφήσει παρακαταθήκες για το μέλλον. Τέρμα λοιπόν οι ανώδυνες κομεντί και τα φτηνά μελοδράματα. Τη φετινή σεζόν σκοπεύει να ανεβάσει τη μεγαλύτερη και πιο φιλόδοξη παράσταση της καριέρας του. Από χτες, ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει αναλάβει το ρόλο του αποφασιστικού μεταρρυθμιστή, έτοιμου να συγκρουστεί με όλους, έτοιμου να κάνει υποδείξεις ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό όταν νιώσει πως οι τόσο απαραίτητες αλλαγές καθυστερούν. Τώρα, για το αν ο όψιμος μεταρρυθμιστικός οίστρος του Υπουργού Υγείας βρει επιτέλους εφαρμογή και στον τομέα ευθύνης του, επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου.

Απο κομμουνιστής στο ΚΚΕ του Φλωράκη , εκσυγχρονιστής στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη , κατόπι μεταμοντέρνος Νίκος Ξανθόπουλος στην Ελλάδα του Μνημονίου και τώρα λάβρος μεταρρυθμιστής στην Ελλάδα της κατάρρευσης . Και αυτός ο τελευταίος ρόλος του Ανδρέα Λοβέρδου θα μπορούσε να έχει απήχηση. Έλα όμως που το κοινό φαίνεται να έχει κουραστεί και προτιμάει πια να μένει σπίτι. Όλο και περισσότεροι έχουν την εντύπωση πως εδώ και σαράντα χρόνια βλέπουν το ίδιο έργο σε διάφορες παραλλαγές και τους ίδιους ηθοποιούς σε διαφορετικούς ρόλους . Ακόμη και στη τελευταία θεατρική υπερπαραγωγή με τίτλο "Η Ντόρα φιλελεύθερη", παρά τη διαφήμιση και τις εξαιρετικές ερμηνείες , δεν πάτησε ψυχή.
Συνέχεια

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Για την "Ημέρα της Ευρώπης"...


"(Η Hμέρα της Ευρώπης) είναι ένα ακόμη τούβλο στον τοίχο των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κατασκευάσει μια "ευρωπαϊκή" ταυτότητα. Άλλα παραδείγματα είναι ο ευρωπαϊκός "εθνικός ύμνος" (πώς μπορεί ένα μη-έθνος να έχει εθνικό ύμνο;)και η ευρωπαϊκή σημαία που πρέπει να ανεμίζει έξω από τα κυβερνητικά κτίρια των κρατών-μελών της Ε.Ε.

Οι υποστηρικτές της συχνά ισχυρίζονται πως η Ε.Ε. είναι ένα "μετα-εθνικό" σώμα. Τότε γιατί η Ε.Ε. ασχολείται τόσο πολύ με τα σύμβολα της εθνικότητας- σημαίες, νομίσματα, ύμνοι και γιορτές ; Μοιάζει σαν ένα "μετα-εθνικό" σώμα που προσπαθεί να επινοήσει ένα νέο έθνος για τον εαυτό του. Και αυτό είναι το πρόβλημα : όπως οι άλλες "αυθόρμητες τάξεις" , έτσι και η εθνικότητα είναι δύσκολο να κατασκευαστεί εκ των άνω , χωρίς αρνητικές και απρόβλεπτες συνέπειες. Σαν ένα παράδειγμα , δείτε την αποτυχία του γιουγκοσλαβικού σχεδίου καθώς και πολλών μετα-αποικιακών αφρικανικών κράτων, όπως η Δημοκρατία του Κογκό, τα προβλήματα των οποίων είναι, σε μεγάλο μέρος, συνέπειες των διαδοχικών κυβερνητικών προσπαθειών να κατασκευασουν εκεί εθνικές ταυτότητες.

Ευτυχώς, οι αποτυχίες της Ε.Ε. σε αυτό τον τομέα δε θα είναι τόσο ολέθριες, αλλά θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι είναι κακή ιδέα για τα κράτη να προσπαθούν να φτιάξουν ένα έθνος από το τίποτε. Προσωπικά, δεν ανησυχώ για μπαμπούλες από τις Βρυξέλλες που κρύβονται κάτω από το κρεβάτι μου, αλλά ο άνωθεν κοινωνικός σχεδιασμός είναι το ίδιο αλαζονικός και κοντόφθαλμος με τον άνωθεν οικονομικό σχεδιασμό."

[Sam Bowman στο μπλογκ του "Adam Smith Institute"]
Συνέχεια

Το γηροκομείο των αποτυχημένων ιδεών


Η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία έρχονται να πεθάνουν οι χρεοκοπημένες ιδεολογίες. Από τον κρατισμό μέχρι την πολυπολιτισμικότητα, τα έχουμε κάνει όλα, και ακόμη χειρότερα, επιμένουμε σε όλα.

Ο κ. Αλέκος Αλαβάνος σε τηλεοπτική εκπομπή είχε παραδεχθεί ότι οι μετανάστες στην Ελλάδα είναι περισσότεροι από όσους μπορεί να αντέξει η χώρα. Εδώ, να σημειώσουμε ότι αυτή η θέση του κ. Αλαβάνου είναι καλύτερη από αυτά που υποστηρίζουν πολλοί σοσιαλφιλελεύθεροι, που πιστεύουν ότι η Ελλάδα χωράει ακόμη αρκετά εκατομμύρια ξένων.

Η λύση του κ. Αλαβάνου ήταν να νομιμοποιήσουμε όλους του λαθρομετανάστες. Μιας και βασική επιδίωξη τους είναι η βόρεια και δυτική Ευρώπη με αυτό τον τρόπο αυτομάτως θα λύναμε το πρόβλημα μας. Με ελληνικά χαρτιά θα μπορούσαν να παν όπου ήθελαν στην ΕΕ.

Βέβαια όπως οτιδήποτε αριστερό ακούγεται εύκολο και ανώδυνο. Επίσης, όπως οτιδήποτε αριστερό είναι εξωπραγματικό. Καταρχήν, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι τα άτομα που θέλουν να μεταναστεύσουν στον ανεπτυγμένο κόσμο ανέρχονται σε 1 με 2 δις ανθρώπους, η νομιμοποίηση του κ. Αλαβάνου δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά μια ανοικτή και επίσημη πρόσκληση σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Αντί να μειώναμε τα προβλήματα από την λαθρομετανάστευση θα τα αυξάναμε. Όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που έγινε περισσότερο εμφανής τις προηγούμενες μέρες:

“Επιστρέφοντας 15 χρόνια πίσω, οι Ελληνες πολίτες ενδέχεται στο εγγύς μέλλον να υποχρεώνονται εκ νέου σε έλεγχο των διαβατηρίων τους όταν επισκέπτονται τις ευρωπαϊκές χώρες. Η προοπτική αυτή είναι πλέον εξαιρετικά πιθανή μετά τη σημερινή πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περί προσωρινής αναστολής του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων για τις χώρες του Σέγκεν που δεν μπορούν να ελέγξουν αποτελεσματικά τα εξωτερικά σύνορά τους.”


Για πιο λόγο ίσως να γίνει αυτή η αλλαγή:

“Με βάση την πρόταση της Επιτροπής η επαναφορά των ελέγχων στα σύνορα θα μπορεί εφεξής να εφαρμόζεται, υπό την ευλογία των Βρυξελλών, σε άλλες δύο ακόμη περιπτώσεις: Όταν μια χώρα αντιμετωπίζει αιφνίδια κύματα μεταναστών, (όπως π.χ. ισχυρίζεται η Ιταλία, λόγω της κρίσης στη Λιβύη και την Τυνησία) και όταν αδυνατεί να ελέγξει αποτελεσματικά τα εξωτερικά της σύνορα (όπως ισχυρίσθηκε η Ελλάδα, καλώντας την FRONTEX).”


Δηλαδή κινδυνεύουμε να μείνουμε εκτός Σέγκεν γιατί αδυνατούμε να ελέγξουμε τα εξωτερικά μας σύνορα. Επίσης η συμφωνία Σέγκεν απαγορεύει τις μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών.
Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ξεπεράσει ή ξεπερνούν τις αγκυλώσεις τύπου πολυπολιτισμικότητα, και παρόλο που έχουν πολύ μικρότερο πρόβλημα λαθρομετανάστευσης σε σχέση με μας, παίρνουν αυστηρότερα μέτρα για την καταπολέμηση της.

Εμείς στην Ελλάδα αδυνατούμε να αμφισβητήσουμε τα αριστερά θέσφατα, όσο καταστροφικά και αν είναι. Κάνουμε ακριβώς το ίδιο στα οικονομικά και οι εταίροι μας ήδη σκέφτονται να μας πετάξουν έξω από το ευρώ.

Όπως πηγαίνουμε είναι πιθανόν πλέον να μετατραπούμε σε μια ακόμα τριτοκοσμική χώρα με μια δραχμή υπό συνεχή υποτίμηση, μια κατεστραμμένη οικονομία, ένα χρεοκοπημένο κράτος και σε όλα αυτά θα προσθέσουμε φυλετικές συγκρούσεις και ισλαμικό φονταμενταλισμό.
Μετά από τριάντα χρόνια αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας εκεί οδηγούμαστε.

Κάποτε ήμασταν μια βαλκανική χώρα που ήθελε να γίνει Ευρώπη. Τώρα ήμαστε μια βαλκανική χώρα που ίσως γίνει Μέση Ανατολή.
Συνέχεια

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Υπέρ ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού III: Αρχές ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού


Η πληρέστερη απάντηση στα ποικίλα προβλήματα, τα οποία προκαλεί το φαινόμενο της μετανάστευσης και η συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στο εσωτερικό ενός κρατικού σχηματισμού, φαίνεται, επομένως ότι είναι ένας εθνικός ρεπουμπλικανισμός, ο συνδυασμός της πολιτισμικής ομοιογένειας στο εσωτερικό ενός κράτους, ως εφαρμογής του αισθήματος συλλογικής ταυτότητας, αλλά και της αξίωσης της αναγκαίας λειτουργικής συνοχής της μεταβιομηχανικής κοινωνίας, με την αρχή της πολιτικής συμμετοχής των ατόμων στη συλλογικότητα του πολιτικού σώματος.

Ο εθνικός ρεπουμπλικανισμός εδράζεται στην ενεργητική πολιτική συμμετοχή των αυτόνομων ατόμων εντός ενός κοινωνικού συνόλου, όπου επικρατεί μία ισχυρή ενιαία εθνική συνείδηση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο εθνικός ρεπουμπλικανισμός αποφεύγει τόσο τις ατομιστικές παρεκκλίσεις του φιλελευθερισμού όσο και τις καταναγκαστικές συλλογικές αναπαραστάσεις της πολυπολιτισμικότητας, ενώ αποδίδει την πρέπουσα σημασία και αξία στην έννοια της πολιτισμικής ομοιογένειας, υπερβαίνοντας την ελλιπή ανάγνωση του τυπικού ρεπουμπλικανισμού. Σε υπερεθνικό ευρωπαϊκό δε επίπεδο ο εθνικός ρεπουμπλικανισμός αναδεικνύει την υπαρκτή ενότητα του δυτικού πολιτισμού, τον οποίον αντιπαραθέτει σε προνεωτερικούς μη ευρωπαϊκούς πολιτισμούς, όπως λ.χ. ο ισλαμικός.

Ποια είναι δυνατόν να είναι τα στοιχεία αυτής της κοινής εθνικής ταυτότητας των πολιτών στο εσωτερικό του κράτους; Ποια είναι δυνατόν να είναι τα χαρακτηριστικά του ανωτέρω προσδιορισθέντος εθνικού ρεπουμπλικανισμού;

Παράμετροι της εθνικής ταυτότητας του κοινωνικού συνόλου είναι δυνατόν να αποτελούν οι εξής παράγοντες:
α. Η αίσθηση κοινής ιστορικής προέλευσης, ιστορικής συνέχειας και κοινής αντίληψης περί ιστορικής προοπτικής
β. Η ύπαρξη μίας κοινής εδαφικής περιοχής
γ. Η χρήση κοινής γλώσσας στη δημόσια σφαίρα
δ. Η ύπαρξη κοινών κοινωνικών και πολιτικών θεσμών, οι οποίοι αξιοποιούν την κοινή γλώσσα
ε. Η πολιτισμική ομοιογένεια του κοινωνικού συνόλου
στ. Η ανατροφοδότηση της εθνικής ταυτότητας.

Η αίσθηση της κοινής ιστορικής προέλευσης είναι θεμελιώδης για την αυτοκατανόηση του πολιτικού σώματος ως ομάδας με κοινή εθνική ταυτότητα, ενώ επίσης συμβάλλει στην ανάπτυξη και την διατήρηση μίας προοπτικής κοινής ιστορικής πορείας και στο μέλλον. Συναφής με τις δύο ανωτέρω έννοιες είναι και αυτή της ιστορικής συνέχειας, η οποία αφορά στην διασύνδεση ανάμεσα στο μέγεθος του ιστορικού παρελθόντος και σε αυτό της μελλοντικής προοπτικής. Η κοινή ιστορική συνέχεια της εθνικής κοινότητας εδράζεται, εκτός εάν πρόκειται για έθνη νομάδων, στην ύπαρξη μίας κοινής εδαφικής περιοχής, η οποία χρησιμεύει ως γεωγραφική εστία της ιστορικά διαμορφωμένης πολιτικής κοινότητας.

Η χρήση της κοινής γλώσσας είναι αυτονόητη για τη σύγχρονη διαβουλευτική δημοκρατία και απαραίτητη προϋπόθεση για την ευρυθμία των κοινών κοινωνικών και πολιτικών θεσμών, οι οποίοι ενισχύουν την πολιτική αντίληψη της εθνικής κοινότητας. Οι κοινοί θεσμοί, άλλωστε, συνιστούν την πολιτική και διοικητική έκφραση της κοινής ιστορίας ενός κοινωνικού συνόλου και προϊόν της ιδιαίτερης ιστορικής παράδοσης της εθνικής κοινότητας. Η γλωσσική και θεσμική ενότητα στο εσωτερικό ενός κράτους, του μεγέθους εκείνου, το οποίο ο Kymlicka αποκαλεί ‘κοινωνιακό πολιτισμό’ (societal culture), είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής σταθερότητας, καθώς η γλωσσσική και θεσμική ενότητα συντελούν στην ισότητα των ευκαιριών μεταξύ των ατόμων, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στην εμπιστοσύνη και στην εν γένει επιτυχία της διαβουλευτικής δημοκρατίας. Ο κοινωνιακός πολιτισμός εντός ενός κοινωνικού συνόλου, τα όρια του οποίου ταυτίζονται με τα όρια του κράτους, πρέπει να είναι μοναδικός, συνεχής και ενιαίος, ώστε να ευνοείται η συνοχή του κοινωνικού συνόλου, η συνεργατικότητα των πολιτών και η εμπέδωση της κοινής εθνικής ταυτότητας. Κατά συνέπεια εντός ενός κράτους η αποκλειστικότητα του εθνικού κοινωνιακού πολιτισμού συνεπάγεται την ύπαρξη εθνικής παιδείας, ελεγχόμενης από το Κράτος, δομική ενσωμάτωση των μεταναστών στο κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο, όχι την δημιουργία ενός διακριτού, μη συμβατού με την κοινωνία, μειονοτικού κοινωνιακού πολιτισμού.

Η διάσταση της πολιτισμικής ομοιογένειας αφορά στη λειτουργική συνοχή του δημοκρατικού πολιτεύματος και στην αποτροπή της κατάτμησης του κοινωνικού συνόλου σε επιμέρους μειονοτικές εθνοτικές και πολιτισμικές συσσωματώσεις, όπως επιδιώκεται με την πολυπολιτισμική θεωρία. Η ανατροφοδότηση της εθνικής ταυτότητας συνιστά προτεραιότητα της κρατικής πολιτικής, καθώς η επίταση των διεθνών μεταναστευτικών ροών αναμένεται ότι θα επιφέρει έντονες ανακατατάξεις στο εσωτερικό των κρατών της Δύσης κατά τον 21ο αιώνα. Η διευρυνόμενη κοινωνική ένταση, η οποία θα προκύψει τόσο λόγω της επίτασης των μεταναστευτικών ροών όσο και λόγω της αποδόμησης του συστήματος παροχών κοινωνικής πρόνοιας, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με την εμπέδωση ενός αισθήματος κοινής εθνικής ταυτότητας των πολιτών μέσω θεσμικών παρεμβάσεων. Άλλωστε η πρακτική της εθνικής οικοδόμησης είναι η νόρμα σε όλες τις φιλελεύθερες δημοκρατίες στον βαθμό που αυτές προωθούν μία κοινή γλώσσα και έναν κοινό πολιτισμό.

Σε τελική ανάλυση η διαδικασία της ενσωμάτωσης των μεταναστών, ιδίως στην εκδοχή της δημιουργικής εξομοιωτικής ενσωμάτωσης, αποσκοπεί ακριβώς στην ένταξη των αλλοδαπών μεταναστών στον ενιαίο, αδιάσπαστο, σύγχρονο κοινωνιακό πολιτισμό της χώρας υποδοχής, όπου υφίστανται κοινοί πολιτικοί θεσμοί, κοινές οικονομικές δομές, κοινά ακαδημαϊκά προγράμματα, κοινές πολιτισμικές αναφορές, κοινή αίσθηση της ιστορικής προέλευσης και κοινή αντίληψη της ιστορικής προοπτικής.

Αντιθέτως, η πολυπολιτισμική θεωρία δεν δέχεται κανέναν από αυτούς τους παράγοντες και αυτό είναι που την καθιστά τόσο οπισθοδρομική, συντηρητική και μη λειτουργική επιλογή για ένα κοινωνικό σύνολο, το οποίο επιθυμεί να διατηρήσει την συνοχή του και την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών του. Η πολυπολιτισμική θεωρία εν γένει υπονομεύει τις πολιτειακές αρετές, την ίδια την έννοια της ταυτότητας και τις κοινωνικές εκείνες πρακτικές, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή μίας υγιούς και συνεκτικής δημοκρατίας.

Η ιδέα της εθνικότητας ως βάσης του κράτους αποτελεί σημαντική βάση για την επιτυχία των φιλελεύθερης προέλευσης ιδεωδών της ελευθερίας, της αυτονομίας και της δικαιοσύνης. Όπως παρατηρείται, μέχρι σήμερα «η εθνικότητα έχει αποδειχθεί η σταθερότερη βάση για την προαγωγή της κοινοτικής εμπιστοσύνης και της αλληλεγγύης, χωρίς να περιορίζει την ελευθερία των ατόμων να διαμορφώνουν και να αναθεωρούν τις αντιλήψεις τους περί αγαθού». Η αρχή της πολιτισμικής ομοιογένειας αποτελούσε από ιστορικής άποψης έννοια θεμελιώδη για την ανάπτυξη της δημοκρατίας και πλέον στον 21ο αιώνα αρχή άκρως απαραίτητη για τη λειτουργική συνοχή της δημοκρατίας.

Η έννοια του κράτους και το μέγεθος της εθνότητας του ιστορικού φορέα του κράτους-έθνους, του λαού, πρέπει να τελούν σε σχέση εγγενούς σύνδεσης, ώστε να αποφευχθεί η προοπτική ένα αποεθνικοποιημένου κράτους, το οποίο μεσοπρόθεσμα θα εκφυλιστεί σε ομοσπονδία εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων και μακροπρόθεσμα θα διαλυθεί, αντικαθιστάμενο από μικρότερα κράτη, οργανωμένα περί την εκάστοτε εθνοτική, πρώην μειονοτική, διακριτή ομάδα. Το κράτος πρέπει να εδράζεται στην εθνικότητα της κυρίαρχης εθνότητας, η οποία ταυτίζεται με τον ιστορικό φορέα του κράτους, και η κοινωνία πρέπει να αρθρώνεται περί την κυρίαρχη εθνική κουλτούρα της ιστορικής αυτής εθνότητας, ώστε να επιτυγχάνεται η διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας και του πολιτισμού του κοινωνικού συνόλου στην ιστορική της συνέχεια και προοπτική.

[Aυτό είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος του άρθρου του Ιωάννη Κωτούλα, "Υπέρ ενός εθνικού ρεπουμπλικανισμού". Για τα δύο προηγούμενα μέρη, διαβάστε εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Ας μιλήσουμε για εβραίους: αντισημιτισμός και καθυστέρηση


Η ιστορία με τον Μίκη Θεοδωράκη μας θυμίζει ότι ο αντισημιτισμός κάνει θραύση στην δημαγωγική αριστερά. Όχι τυχαία. Γιατί οι λόγοι που οδηγούν στον αντισημιτισμό είναι παρόμοιοι με τους λόγους που οδηγούν στην συνομωσιολογία, στον αντιαμερικανισμό και την αγοραφοβία. Είναι η άγνοια της λειτουργίας των αγορών και της πολιτικής διαδικασίας, φθόνος για την επιτυχία των άλλων που εκφράζεται με ένα σύνδρομο Γαλατίας και μια μεγάλη παρανόηση για την σημασία της εθνικής ταυτότητας.

Εδώ είναι οι βασικές παρανοήσεις που κυκλοφορούν.

«Είναι σε ηγετικές θέσεις της αντίπαλης ιδεολογίας». Αυτό παράδοξα το λένε ακροδεξιοί αλλά και αριστεροί. Για παράδειγμα, ο Leo Strauss, ο διανοούμενος πατέρας των νεοσυντηρητικών στις ΗΠΑ και κόκκινο πανί για τους απανταχού αντιαμερικάνους. είναι εβραϊκής καταγωγής. Εβραϊκής καταγωγής όμως είναι και ο Noam Chomsky, ο διανοούμενος σύμβολο της ακροαριστεράς. Το ίδιο είναι οι Karl Marx, Leon Trotsky αλλά και οι Ayn Rand, Milton Friedman. Συμπέρασμα: υπάρχουν πρωτοπόροι εβραίοι σε όλο το ιδεολογικό φάσμα, χωρίς προτιμήσεις.

«Είναι εθνικιστές και βοηθάνε το Ισραήλ». Στην χώρα μας, όπου η λέξη έθνος είναι μίασμα, αυτή είναι μια βαριά κατηγορία. Η έμφυτη ανθρώπινη ανάγκη για ταύτιση και δημιουργία δεσμών με μια ιστορική ομάδα έχει απαγορευτεί εκ ροπάλου στην Ελλάδα. Σε άλλες όμως «υπανάπτυκτες» χώρες όπως η Αμερική, ο πρόεδρος αναφέρεται συχνά στην ιδιαιτερότητα του έθνους και οι σημαίες δεν υπάρχουν για να καίγονται. Παρόμοια, οι διάφορες εθνικές ομάδες (Εβραίοι, Αρμένιοι, Ιρλανδοί, Έλληνες) έχουνε τα δικά τους λόμπι με τα οποία προωθούνε τις προτιμήσεις τους. Απλώς κάποια λόμπι κάνουνε καλύτερη δουλειά από κάποια άλλα. Και να μην ξεχνάμε ότι σε κάθε περίπτωση, υπάρχουνε πολλοί εβραίοι που είτε είναι αδιάφοροι, είτε εναντιώνονται ανοιχτά στο Ισραήλ (πχ J Street)

«Το Ισραήλ είναι φασιστικό κράτος». Υπάρχουνε πράγματι οι έποικοι στο Ισραήλ που δίνουν μία πολύ κακή εικόνα της χώρας προς τα έξω. Όμως αυτοί δεν είναι η πλειοψηφία. Η υπόλοιπη χώρα απλώς έχει το σθένος και την αξιοπρέπεια να κάνει το πρέπον. Βάζει μια κόκκινη γραμμή και λέει στους γείτονες: «εώς εδώ, εάν παραβιάσεις αυτήν την γραμμή και εάν πειράξεις τους πολίτες της χώρας θα σε πολεμήσουμε με κάθε κόστος». Προσωπικά, αυτό το σέβομαι. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να ταυτίζουμε τους εβραίους με το Ισραήλ.

«Δεν συμπαθούν τους Έλληνες». Θα είχανε πράγματι πολλούς λόγους να μην συμπαθούν τους Έλληνες. Μην ξεχνάμε την αδράνεια του ελληνικού πληθυσμού στην ολοκληρωτική καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας στην Θεσσαλονίκη. Από την προσωπική μου όμως εμπειρία στο εξωτερικό, όχι μόνο δεν υπάρχει αντιπάθεια, αλλά αντίθετα υπάρχει το ενδιαφέρον και η συμπάθεια που μόνο μεταξύ ιστορικών λαών μπορεί να αναπτυχθεί. Παρεμπιπτόντως, η μοναδική σοβαρή αντίδραση στο ανεκδιήγητο βιβλίο «Μαύρη Αθηνά» του Martin Bernal ήτανε από την Mary Lefkowiz και τον Jacques Berlinerblau -και οι δύο εβραίοι.

Η επικράτηση ενός νέου ιδεολογικού παραδείγματος στην χώρα θα καταπολεμήσει αυτόματα και τον αντισημιτισμό. Ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο και είναι μοναχικά εκεί έξω. Η χώρα μας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα-δυο φιλίες με άλλα ανεπτυγμένα έθνη.

Συνέχεια