Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Το Μεγαλείο της Μεταπολίτευσης


“«Εάν δεν στηρίξετε την Ελλάδα, θα πάθετε αυτά που πάθατε στην Κρήτη», είπε η βουλευτής Ηρακλείου του ΠαΣοΚ κυρία Μαρία Σκραφνάκη σε μία ομάδα Γερμανών βουλευτών, μέλη της ομάδας φιλίας Γερμανίας-Ελλάδας, που επισκέφθηκαν το Κοινοβούλιο.” Αλήθεια, πως λένε την αλαζονεία του βλαμμένου στα γερμανικά;

Η κ. Μαρία Σκραφνάκη θα αρχίσει να εργάζεται στα 27, αλλά μόλις φτάσει 31 θα έχει μεταπηδήσει στην πολιτική. Είναι γέννημα θρέμμα του συστήματος, τόσα ξέρει τόσα λέει. Επίσης η κα Σκραφνάκη “ζήτησε από τους Γερμανούς βουλευτές να στέλνουν τουρίστες στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία.”

Γερμανός βουλευτής “απαντώντας στην κυρία Σκραφνάκη την ρώτησε ποιες εγγυήσεις έχει ένας τουρίστας όταν έρχεται στην Ελλάδα, αφού δεν γνωρίζει (λόγω απεργιών) πότε θα φύγει, πότε θα ταξιδέψει με πλοίο ή με λεωφορείο.”

Η μόνη εγγύηση αγαπητέ για να φτάσετε στην ώρα σας σε τουριστικό προορισμό στην Ελλάδα, είναι να την κάνετε όπως στην Μάχη της Κρήτης, δηλαδή με αλεξίπτωτο. Η αρχική σπόντα της κας Σκραφνάκη δεν ήταν καθόλου τυχαία. Willkommen Herr Deutsch!

Βέβαια τα πράγματα σοβάρεψαν μετά το παραλήρημα της κας Σκραφνάκη. Το λόγο πήρε ένας άλλος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Χρήστος Μαγκούφης, ο οποίος ζήτησε “να αναθεωρήσουν τη πολύ σκληρή τους στάση έναντι της χώρας μας και παράλληλα να θωρακίσουν το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων.”

Πράγματι, οι κερδοσκοπικές επιθέσεις είναι ανελέητες. Ας μην ξεχνάμε ότι λόγω των κερδοσκοπικών επιθέσεων σε μόλις πέντε χρόνια διπλασιάστηκαν οι πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου. Άλλες κερδοσκοπικές επιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα να φτάσει “το κόστος ανά φοιτητή των 42.000 ευρώ σε περιφερειακό ΤΕΙ.” Αντίθετα στο ξεφτίλα, ρόδα-τσάντα-και κοπάνα Χάρβαρντ το κόστος είναι 32.000 ευρώ. Αμερικανάκια τι περιμένεις.

Στην ίδια συνάντηση ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος είπε πως «εδώ γίνεται μία τεράστια προσπάθεια». Έτσι εξηγείται και το γεγονός “ ότι υπάρχουν πολλοί «φιλεύσπλαχνοι» υπουργοί που ό, τι περιέκοψε το Μνημόνιο το έδωσαν σε υπερωρίες και οδοιπορικά.”

Αυτό που πραγματικά κάνει την υπάρχουσα κρίση τόσο επικίνδυνη δεν είναι τα χρηματοοικονομικά νούμερα αλλά τα άλλα νούμερα που έχουν αναλάβει να την αντιμετωπίσουν. Θα πρέπει κάποιος να συγκρίνει την Ελλάδα με χώρες του τρίτου κόσμου για να βρει μια πολιτική τάξη του ίδιου χαμηλού πνευματικού επιπέδου. Η Ελλάδα δεν θα καταρρεύσει λόγω χρέους αλλά λόγω βλακείας.

Η κα Σκραφνάκη έβαλε το κερασάκι στην τούρτα “λέγοντάς τους (στους Γερμανούς) ότι εάν καταρρεύσει η Ελλάδα, θα καταρρεύσει όλη η Ευρώπη και η Γερμανία αφού «το μεγαλύτερο ποσοστό των ελληνικών εξοπλισμών είναι από τη Γερμανία, υπάρχουν τόσες πολλές Μερτσέντες στην Ελλάδα»”

Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση πιστεύω θα πρέπει να είναι από ψηφοφόρο της κας Σκραφνάκη. Ο οποίος θα συμφωνεί με τις “αλήθειες” της κας Σκραφνάκη και ταυτόχρονα θα αναρωτιέται εναγωνίως που πήγαν τα λεφτά.

Λένε ότι ορισμένες φωτογραφίες αξίζουν όσο χίλιες λέξεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μια φωτογραφία που αξίζει 350 δις ευρώ χρέος.
Συνέχεια

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Τί σχέση έχουν οι διαδηλωτές στην Ισπανία με τη ...Βουλή των Εφήβων;


Η είδηση μου κίνησε από την αρχή το ενδιαφέρον : εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι , χωρίς να είναι καθοδηγούμενοι από κάποιο κόμμα , κατακλύζουν τις τελευταίες μέρες τους δρόμους των ισπανικών πόλεων για να διαμαρτυρηθούν για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα . Βρε μπας και γεννιέται κάτι νέο στην Ισπανία της κρίσης, αναρωτήθηκα και άρχισα να ψάχνω για τις θέσεις και τα αιτήματα αυτού του αυθόρμητου κινήματος . Η αλήθεια ήταν πως τα ρεπορταζ στη τηλεόραση και στις εφημερίδες δεν με βοήθησαν ιδιαίτερα . Οι διαδηλώτες εξέφραζαν τη δυσαρέσκεια τους για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το δικομματισμό και την οικονομική κρίση . Καλά όλα αυτά αλλά καθόλου διαφωτιστικά για τη φυσιογνωμία του κινήματος . Ποιός άνθρωπος , είτε ψηφίζει "Χρυσή Αυγη" είτε "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" είτε Έλενα Ράπτη δεν είναι δυσαρεστημένος με την τωρινή κατάσταση; Το μόνο ξεκάθαρο αίτημα ήταν η συμμετοχική δημοκρατία, που δεν θα έλεγα πως με βρίσκει αντίθετο αλλά και πάλι εξαρτάται με το τί γεμίζεις αυτόν τον εύηχο και βολικό όρο. Έτσι εξακολουθούσα να τελώ σε κατάσταση σύγχυσης μέχρι που χτες έπεσε στα χέρια μου το μανιφέστο της κίνησης "Πραγματική Δημοκρατία Τώρα" που οργανώνει τις διαδηλώσεις.

Πάντα έλεγα πως, εδώ στην Ελλάδα, τη γενιά μας την έχουν καταστρέψει τα εκθεσιολόγια που παπαγαλίζαμε στο Λύκειο στην απεγνωσμένη μας προσπάθεια να πάρουμε έναν καλό βαθμό στις Πανελλήνιες. Τα θυμάστε, φαντάζομαι... Παπανούτσος , Πλωρίτης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος , ο "αιώνιος έφηβος" Αντώνης Σαμαρακης... Αφόρητες κοινοτοπίες, ακατάσχετη ηθικολογία, ατέλειωτα χασμουρητά, γλυκερά τσιτάτα ..."Η αποξένωση στις μεγαλουπόλεις", "το σπίτι μας η Γη", "τα δεινά του καταναλωτισμού" και "γιατί μαμά ενώ οι στέγες των σπιτιών είναι τόσο κοντά, οι καρδιές των ανθρώπων είναι τόσο μακρυά;". Αν μπορούσες να κατατάξεις κάπου ιδεολογικά όλον αυτόν τον αχταρμά, θα ήταν μάλλον στην "πολιτικά ορθή", "κοινωνικά ευαίσθητη", χαμογελαστή και light κεντροαριστερά. Kάπως σαν το ιδεολογικό consensus που αναπτύχθηκε μετά τη μεταπολίτευση και μας οδήγησε στα σημερινά χάλια.

Αλλά τελικά δεν ήταν μόνο στην Ελλάδα όπου διαμορφωθήκαμε ιδεολογικά από τα λυσσάρια του μαθήματος της έκθεσης . Φαίνεται πως και οι νέοι της Ισπανίας είχαν το ίδιο πρόβλημα. Το μανιφέστο της Ισπανών διαδηλωτών μου θύμισε, στα καλύτερα σημεία του, λόγο μαθητή πρώτης Λυκείου στη Βουλή των Εφήβων και στα χειρότερα, ομιλία του "global thinker" Γιώργου Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή. Ρεσιταλ ανόητων κλισέ με το πιο βαθυστόχαστο και σοβαροφανές ύφος , βαρύγδουπη ηθικολογία, παπαγαλία των πιο απλοϊκών αριστερών τσιτάτων αλλά με στρογγυλεμένο τρόπο για να μην τρομάξουν οι απολιτίκ ψηφοφόροι που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις, λίγη οικολογία που είναι και της μόδας, λίγα κηρύγματα εναντίον του καταναλωτισμού, "η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη","δημοκρατία", "ισότητα", "το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή", "οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι", "χρειάζεται μια ηθική επανάσταση", "είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά". Αναρωτιέμαι εαν υπάρχουν σοβαροί αριστεροί (έχει απομείνει κανένας;) που ένιωσαν ενθουσιασμό με αυτή τη βαρετή συρραφή κοινοτοπίων. Να φανταστείτε πως εγώ ο ακραιφνής φιλελεύθερος, ύστερα από την υπνηλία που μου προκάλεσε η ανάγνωση του μανιφέστου, νοσταλγησα πραγματικά μια λανθασμένη αλλά στιβαρή μαρξιστική ανάλυση της κρίσης, τις εμπρηστικές αλλά διόλου βαρετές μπροσούρες των αναρχικών στη γειτονιά μου τα Εξάρχεια ή έστω μια ξύλινη αλλά ξεκάθαρη ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα!

Αν αυτό είναι το καινούργιο που γεννιέται στην Ισπανία, τη βλέπω να ακολουθεί σύντομα το δρόμο της Ελλάδας.
Συνέχεια

Το Βήμα και η “λαϊκίστρια” Μέρκελ


“Λαϊκιστικό ξέσπασμα της Μέρκελ” ήταν ο τίτλος της για τα ελληνικά δεδομένα έγκυρης εφημερίδας Το Βήμα. Τι είπε η Άνγκελα Μέρκελ που θα μπορούσε να δικαιολογήσει έναν τέτοιο τίτλο;

Η φοβερή και τρομερή δήλωση της Άνγκελας Μέρκελ που το Βήμα βρήκε τόσο λαϊκιστική:

“Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία να μην συνταξιοδοτούνται οι εργαζόμενοι πιο νωρίς από εκείνους στη Γερμανία. Θα πρέπει όλοι να καταβάλλουν λίγη προσπάθεια και αυτό είναι σημαντικό”

και

“Δεν μπορούμε να έχουμε ένα νόμισμα και ο ένας να κάνει πολλές διακοπές και ο άλλος πολύ λίγες. Αυτό δεν μπορεί να γίνεται στο διηνεκές”

Δηλαδή όπως λέμε “Τσοβόλα δώστα όλα” και “λεφτά υπάρχουν.”

Τι είναι αυτό που κάνει την συγκεκριμένη δήλωση της Μέρκελ λαϊκιστική; Προφανώς ήταν μια δημοφιλής δήλωση στην Γερμανία, αλλά η δημοφιλία μιας δήλωσης μπορεί να είναι αναγκαίο συστατικό λαϊκισμού αλλά δεν μπορεί να είναι το μόνο. Ο λαϊκισμός συνήθως συνδυάζει τρία στοιχεία, την δημοφιλία, την κολακεία και το κύριο συστατικό την αναλήθεια.

Το Βήμα δεν μας λέει γιατί η δήλωση της Μέρκελ ήταν λαϊκιστική, αλλά μας παραθέτει αρκετά σχόλια που χαρακτηρίζουν την συγκεκριμένη δήλωση λαϊκιστική:

“«Η κυρία Μέρκελ ξαναρχίζει το βιολί των λαϊκίστικων συνθημάτων» δήλωσε ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Σίγκμαρ Γκάμπριελ. «Είναι ντροπή να εξευτελίζει τόσο αβασάνιστα την ευρωπαϊκή ιδέα, μόνο και μόνο για να αποσπάσει το φτηνό χειροκρότημα του λαϊκίστικου τύπου. Έτσι υποδαυλίζει τις αντιευρωπαϊκές προκαταλήψεις, αντί να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της για το σύνολο της Ευρώπης».”

“Οι Έλληνες και οι Πορτογάλοι δουλεύουν εξ ίσου σκληρά, ή χαλαρά, με τους Γερμανούς, πρόσθεσε ο γαλλογερμανός ευρωβουλευτής των Πράσινων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.”

“Οι δηλώσεις της Μέρκελ δίνουν τροφή σε αντιευρωπαϊκές προκαταλήψεις, πρόσθεσε ο πρόεδρος του κόμματος Αριστερά Κλάους Ερνστ.”

“Υπό τον τίτλο «Το παραμύθι της Μέρκελ» η εβδομαδιαία «Die Zeit» ζητά από την καγκελάριο να σταματήσει να συντηρεί «το μύθο του έλληνα και πορτογάλου τεμπέλη».”

Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία προφανώς δεν έχει επισκεφτεί μια ελληνική δημόσια υπηρεσία.
Για το Βήμα ότι δεν ακολουθεί τα θέσφατα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας είναι στην καλύτερη περίπτωση λαϊκισμός. Έτσι το να δίνεις συντάξεις στα 55 είναι κοινωνική πολιτική, ενώ η κριτική αυτού που καλείτε να τις πληρώσει είναι λαϊκισμός.

Αυτές οι ανοησίες μόνο στην Ευρώπη λέγονται και έτσι εξηγείτε και η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Συνέχεια

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Το πρόβλημα δεν είναι ο Στρος Καν, αλλά το ίδιο το ΔΝΤ


"O επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, βρίσκεται σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Έχει δικαίωμα στο τεκμήριο της αθώοτητας- αλλά οι κατηγορίες βιασμού εναντίον του , στην πραγματικότητα συμβολίζουν το ίδιο το ΔΝΤ : ένας θεσμός με πολλά προνόμια που συνηθίζει να δρα εναντίον των αδυνάμων.

Ο ιδρυτικός σκοπός του ΔΝΤ έπαψε να υπάρχει, όταν το σύστημα των σταθερών ισοτιμιών κατέρρευσε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Αλλά αντί το μαγαζί να κλείσει(σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, δε θα υπήρχαν δουλειές για τους διεθνείς γραφειοκράτες!), το ΔΝΤ άλλαξε ρόλο και άρχισε να προωθεί την ανάπτυξη. Δηλαδή, μετατράπηκε σε ένα πρόγραμμα πρόνοιας για τις κυβερνήσεις του Τρίτου Κοσμου (και πιο πρόσφατα για τις κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας)

Το ΔΝΤ ξόδεψε δεκαετίες επιδοτώντας τις οικονομικά αποτυχημένες χώρες. Αν όχι καμία, ελάχιστες προχώρησαν μπροστά εξαιτίας των προγραμμάτων του.

Ακόμη χειρότερα, παρότι τα δανεια δεν είχαν αποτέλεσμα, έπρεπε ακόμη να ξεπληρωθούν- και το ΔΝΤ συνήθως επέβαλε αυστηρά σχέδια λιτότητας στις δανειζόμενες κυβέρνησεις για να εξασφαλίσει την αποπληρωμή των δανείων, προκαλώντας έτσι ταραχές σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Στη θεωρία βέβαια , το ΔΝΤ απλά βοηθούσε κυβερνήσεις που εφάρμοζαν συνετές πολιτικές να προοδεύσουν και να αναπτυχθούν οικονομικά - αλλά το Ταμείο εκλάμβανε συχνά λάθος τον όρο "συνετός". Πολλές φορές επικεντρώθηκε σε στενά λογιστικά δεδομένα, με ολέθριες συνέπειες - αναγκάζοντας π.χ. τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τους φόρους αντί να μειώσουν τις δαπάνες.

Ακόμη και όταν το ΔΝΤ, προωθούσε λογικές μεταρρυθμίσεις, σπάνια ήταν ένας αποτελεσματικός και σκληρός επιβλέπων. Νέα δανεια συνήθως ακολουθούσαν τα παλιά αποτυχημένα. Για παράδειγμα, το Περού διαπραγματεύτηκε 17 διαφορετικά προγράμματα σε μια περίοδο επτά ετών.

Πριν χρόνια, ο οικονομολόγος John Williamson επισήμανε πως το πρόβλημα του ΔΝΤ ήταν πως ένιωθε πίεση "να δανείσει λεφτά για να δικαιολογήσει το ότι τα είχε". Πράγματι, το ΔΝΤ μοίαζει να μετράει την επιτυχία με το πόσα δανεια συνάπτει.

Σαν αποτέλεσμα, το χρήματα του ΔΝΤ συχνά λειτούργησαν σαν επιδότηση για κολλεκτιβίστικες οικονομικές πολιτικές.( Κάποτε ο Williamson υπερασπίστηκε τον οργανισμό ενάντια στην κριτική πως ήταν προσανατολισμένος σε λύσεις αγοράς, τονίζοντας τα δάνεια που έδωσε σε διαφόρες κομμουνιστικές χώρες)

Πράγματι, το Ταμείο με υπερηφάνεια απέρριψε κάθε προκατάληψη εναντίον των κολλεκτιβίστικων συστημάτων, τονίζοντας πως συμμετείχε σε "προγράμματα για οικονομίες κάθε τύπου" που "ενσωμάτωναν πολιτικές όπως έλεγχοι παραγωγής, κρατικά επιβαλλόμενες τιμές και επιδοτήσεις".

Κάποιες φορές το Ταμείο μοιάζει να ευνοεί τις πιο ολέθριες πολιτικές . Για παραδειγμα, στα πρώτα 40 χρόνια του ΔΝΤ , η Ινδία συγκέντρωσε περισσότερα χρήματα από αυτό απ'ότι κάθε άλλο αναπτυσσόμενο κράτος- σε μια εποχή που η Ινδία εφαρμοζε ένα πρόγραμμα βιομηχανοποίησης Σοβιετικού τύπου.

Σήμερα, οι επιδόσεις του οργανισμού φαίνονται λιγότερο κακές απλά γιατί υπάρχουν λιγότερα τέτοια καθεστώτα για να δανείσει αφότου ο κομμουνισμός κατέρρευσε. Αλλά το Ταμείο έγινε ο βασιλιάς των "πακέτων διάσωσης" στη Λατινική Αμερική, στην Ασία και τώρα στην Ευρώπη.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη πιο σοβαρό πρόβλημα . Τα δάνεια του ΔΝΤ συχνά αναβάλλουν τις μεταρρυθμίσεις- αφού επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να συνεχίζουν την ίδια πολιτική, χωρίς να κάνουν τις σκληρές αλλαγές που οδηγούν στη μακροπρόθεσμη αναπτυξη.

Αυτο φαίνεται να συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα- όπου το Ταμείο ετοιμάζεται για νέα δάνεια και ένα ακόμη μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης(προς μεγαλη σύγχυση της Γερμανίας, που πληρώνει μεγαλο μέρος του λογαριασμού).

Ο Στρος Καν μπορεί τελικά να έχει προσφέρει μεγάλη υπηρεσία , στρέφοντας την προσοχή όλων στο ΔΝΤ. Με την Αμερική να βουλιάζει στα χρέη , η Ουάσινγκτον πρεπει να σταματήσει να πετάει τόσο απαραίτητα χρήματα σε αυτό τον καταστροφικό θεσμό."

[Doug Bandow από το "Cato Institute" . Διαβάστε επίσης "To ΔΝΤ, ο "ηθικός κίνδυνος" και η καθυστέρηση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων"]
Συνέχεια

Με ποιον ακριβώς πρέπει να συναινέσει ο Αντώνης Σαμαράς;


Οι Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και Όλι Ρεν θέλουν από την Νέα Δημοκρατία συναίνεση. Ταυτόχρονα διαβάζουμε ότι “Ανεβάζει το πολιτικό της ποντάρισμα στο στοίχημα της συναίνεσης η κυβέρνηση.” Αλλά συναίνεση σε τι και με ποιον;

Η αξίωση για συναίνεση από την ΝΔ είναι η μόδα της εβδομάδας. Η συγκεκριμένη αξίωση αποκτά ακόμα περισσότερη ισχύ μιας και την απαιτούν οι μη εκλεγμένοι Ευρωκράτες των Βρυξελλών. Ο Όλι Ρεν μίλησε για “ζήτημα θεμελιώδους πολιτικής υπευθυνότητας.”

Φαίνεται ότι έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη εβδομάδα όπου το θέμα ήταν η έλλειψη συναίνεσης και ομοψυχίας μέσα στην κυβέρνηση. Φαίνεται ότι ήδη ξεχάσαμε τις δηλώσεις Λοβέρδου που είχαν φέρει τόσο πολύ αναστάτωση.

Στο Υπουργικό Συμβούλιο ο κ. Λοβέρδος ήταν λίγο πιο συγκεκριμένος. “... Ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό και τους συναδέλφους του ότι στο πλαίσιο της προσπάθειας εξοικονόμησης πόρων μείωσε τις δαπάνες του υπουργείου του όχι κατά 650 εκατ. ευρώ, όπως είχε ζητήσει το υπουργείο Οικονομικών, αλλά κατά 800 εκατ. ευρώ. «Εσείς τι κάνετε;» φέρεται να ρώτησε τους παρισταμένους.”

Βέβαια το “εσείς τι κάνετε” θα μπορούσε να ήταν το ερώτημα και για τον πρωθυπουργό. Και εδώ είναι το ερώτημα για την ζητούμενη συναίνεση από Σαμαρά, σε τι ακριβώς να συναινέσει;

Να συναινέσει στα διαρκώς ανακοινωθέντα σχέδια που ποτέ δεν εφαρμόζονται; Να συναινέσει στην πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει ο κ. Λοβέρδος ή στις πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίες Κατσέλη και Μπιρμπίλη;

Να συναινέσει σε αυτά που λέει ο πρωθυπουργός στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό; Να συναινέσει σε ένα Μνημόνιο 2 από μια κυβέρνηση που ποτέ δεν ήθελε και ποτέ δεν εφάρμοσε το Μνημόνιο 1;

Θα μπορούσαμε να κριτικάρουμε τον Αντώνη Σαμαρά για πολλά θέματα - ας πούμε για την εμμονή του να αντιπολιτεύεται λες και είναι 2004. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση για συναίνεση με μια κυβέρνηση που αρνείται μετά μανίας να εφαρμόσει το πρόγραμμα που η ίδια ψήφισε ως νόμο.

Στην πιο κρίσιμη περίοδο για την πορεία της χώρας η κυβέρνηση δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση και μείωση του δημοσίου τομέα. Το υπουργικό συμβούλιο μοιάζει με λέσχη λογομαχίας και στο μόνο που μπορούν να συμφωνήσουν είναι στις διαφωνίες τους. Ο πρωθυπουργός φαίνεται χαμένος και ανίκανος να επιβάλλει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση με συγκεκριμένους στόχους. Αλλά το πρόβλημα μας είναι η συναίνεση του Αντώνη Σαμαρά.
Σε αυτό το συμπέρασμα μόνο Ευρωπαίοι γραφειοκράτες θα μπορούσαν να καταλήξουν.
Συνέχεια

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Στρος Καν - Μπερλουσκόνι : Δύο μέτρα, δύο σταθμά


Όπως διαπίστωσα τις τελευταίες μέρες, ο Ντομινίκ Στρος Καν μπορεί να μην έχει αρκετούς υποστηρικτές μεταξύ των Ελλήνων πολιτών αλλά σίγουρα είναι πολύ δημοφιλής στο μικρό κύκλο των "εκσυγχρονιστών" κεντροαριστερών , οι οποίοι συνήθως δουλεύουν στα ΜΜΕ και πίνουν το καφέ τους στη Βαλαωρίτου. Αυτοί οι "σοσιαλφιλελεύθεροι της σαμπάνιας", οι οποίοι εδώ και ένα χρόνο προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν πως το Μνημόνιο είναι η μόνη σωτηρία για τον τόπο, αποφάσισαν πως η επόμενη μεγάλη τους μάχη για τον εξευρωπαϊσμό και εκσυγχρονισμό της πατρίδας μας περνάει μέσα από την αθώωση του Ντομινίκ!

Βέβαια για να πετύχουν το σκοπό τους, αναγκάζονται να καταφεύγουν σε επιχειρήματα , που οι ίδιοι συνηθίζουν να γελοιοποιούν όταν τα χρησιμοποιούν οι ιδεολογικοί τους αντίπαλοι. Έτσι, οι ίδιοι άνθρωποι που χαρακτηρίζουν "επαρχιώτες" όσους διακρίνουν τους ξένους πολιτικούς σε "φιλέλληνες και "ανθέλληνες", τώρα έχουν γεμίσει τον Τύπο με άρθρα που εγκωμιάζουν τα "φιλελληνικά αισθήματα" του Στρος Καν. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούν για οπαδό του Λιακόπουλου όποιον τολμάει να υπαινιχθεί πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας τα λένε οι κυβερνώντες , τώρα, για χάρη του Ντομινίκ, ανακάλυψαν όψιμα τη κρυφή γοητεία των θεωριών συνωμοσίας. Το πιο σοβαρό τους επιχείρημα αφορά την εξευτελιστική, όπως λένε, μεταχείριση του Στρος Καν από τις αμερικάνικες αρχές και την καταπάτηση του τεκμηρίου της αθωότητας του κατηγορουμένου(ας σημειώσουμε βέβαια πως στην Ελλάδα αυτή η λογική εχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον για να διαιωνίσει την ατιμωρησία των ισχυρών) .Μάλιστα οι πιο διανοούμενοι των σοσιαλφιλελευθέρων, όπως ο Νίκος Δήμου, παρουσιάζουν τον Στρος-Καν ως θεματοφύλακα της "ευρωπαϊκής κουλτούρας ανοχής" κόντρα στον "αμερικάνικο πουριτανισμό". Λες και χρειάζεται να είσαι πουριτανός, για να αποδοκιμάζεις τον βιασμό...

Δε θα σχολιάσω εδώ επί της ουσίας αυτά τα επιχειρήματα.(Προσωπικά, με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό το τελευταίο άρθρο του Ναπολέοντα Λιναρδάτου). Για να εκτιμήσουμε όμως την ειλικρίνεια και τη συνέπεια των τωρινών υποστηρικτών του Ντομινίκ, αξίζει να θυμηθούμε ποιά ήταν η συμπεριφορά όλων αυτών σε ένα άλλο σεξουαλικό σκάνδαλο που εξακολουθεί να απασχολεί την κοινή γνώμη, αυτό του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Ιταλός πρωθυπουργός είναι πταίσματα μπροστά στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Στρος Καν . Ποτέ κανείς δεν ισχυρίστηκε πως ο Μπερλουσκόνι εξανάγκασε κάποια κοπέλα σε σεξουαλική επαφή μαζί του . Μάλιστα τον πρώτο χρόνο του σκανδάλου, η υποθεση δεν απασχόλησε καν τη δικαιοσύνη , αφού τα μόνα "εγκλήματα" του Ιταλού πρωθυπουργού , για τα οποία γινόνταν τόσος σάλος, ήταν πως πήγαινε με πόρνες και απατούσε τη γυναίκα του . Με τον "τυφώνα Ρούμπυ", τα πραγματα σοβάρεψαν αλλά και πάλι κανείς δεν ισχυρίστηκε πως ο Σίλβιο αποπλάνησε τη 17χρονη Μαροκινή. Στην υπόθεση Μπερλουσκόνι, σε αντίθεση με την υπόθεση Στρος Καν, θύμα δεν υπάρχει.

Και όμως , οι ίδιοι "προοδευτικοί" αρθρογράφοι, με τις τόσο ελευθεριακές απόψεις περί σεξ, που σήμερα προσπαθούν να βρουν χίλιες δυο δικαιολογίες για τον Στρος Καν όχι μόνο δεν έγραψαν ούτε μια γραμμή για να υπερασπίσουν το δικαίωμα του Σίλβιο στην προσωπική του ζωή αλλά συχνά είχαν το ρόλο του κατήγορου, ηθικολογώντας ακατάπαυστα και με πολιτικό λόγο που θυμίζε περισσότερο τα κηρύγματα των ηγετών της αμερικάνικης υπερσυντηρητικής Θρησκευτικής Δεξιάς, Τζέρυ Φαλγουελ και Πατ Ρόμπερτσον . Αυτοί που σήμερα μάχονται για τα ατομικά δικαιώματα του κατηγορούμενου και μιλούν για το τεκμήριο αθωότητας, δεν έδειχναν να έχουν κανένα πρόβλημα , όταν "σοβαρά" αριστερά έντυπα , όπως ο περιοδικό L’ Εspresso, η Republicca , η El Pais και ο Guardian συναγωνίζονταν σε κιτρινισμό τα χειρότερα ταμπλόιντς και δημοσιευαν κάθε λεπτομέρεια της σεξουαλικής ζωής του Ιταλού πρωθυπουργού! Και φυσικά, στις εμβριθείς αναλύσεις τους, ο Μπερλουσκόνι δεν ήταν έμβλημα της "κουλτούρας ανοχής" των Ιταλών, αλλά ένας άθλιος σεξιστής και σωβινιστής!

Η εξήγηση γι αυτό είναι απλή. Ο Μπερλουσκόνι δεν είναι δικός τους. Ανήκει στη Δεξιά, είναι πολιτικός αντίπαλος και μάλιστα από τους πιο αντιπαθείς και συν τοις άλλοις το λαϊκό, χοντροκομμένο του χιούμορ δεν ταιριάζει με τα ...υψηλά αισθητικά πρότυπα των "προοδευτικών του σαλονιού". Αντιθετα , ο Ντομινίκ Στρος Καν, όπως και ο Κλίντον παλαιότερα, αξίζει της υποστηρίξής τους ,ότι και αν κάνει, αφού είναι ένας από αυτούς, ένας κοσμοπολίτης πεφωτισμένος σοσιαλδημοκράτης.

Δυο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν, με τα κριτήρια να καθορίζονται αποκλειστικά από τις πολιτικές συμπάθειες. Όλα τα υπόλοιπα επιχείρηματα είναι απλές προφάσεις.
Συνέχεια

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Μαζική μετανάστευση και κοινωνιακή ασφάλεια


Η μαζική μετανάστευση εκτός των αρνητικών της επιπτώσεων στην οικονομία, χαρακτηρίζεται και για την υποβάθμιση ενός άλλου μεγέθους, της κοινωνιακής ασφάλειας (societal security). Η έννοια αυτή αναπτύχθηκε στην επιστημονική βιβλιογραφία από τον Δανό Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Ole Waever, εκπρόσωπο της Σχολής Διεθνών Σχέσεων της Κοπεγχάγης (Copenhagen School of International Relations). Πρόκειται περί ενός μεγέθους συμπληρωματικού στην έννοια της εθνικής ασφάλειας, το οποίο επικεντρώνεται σε δεδομένα πολιτισμικής και κοινωνικής υφής. Σύμφωνα με τον ορισμό της κοινωνιακής ασφάλειας, αυτή αφορά στην «ικανότητα ενός κοινωνικού συνόλου να διατηρεί τον ουσιώδη χαρακτήρα του υπό μεταβαλλόμενες συνθήκες και πιθανές ή πραγματικές απειλές», σχετίζεται δε με την «ικανότητα διατήρησης, εντός ενός πλαισίου αποδεκτών συνθηκών εξέλιξης, των παραδοσιακών προτύπων της γλώσσας, της κουλτούρας, της συνεργασίας και της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας και των εθίμων.

Ο Barry Buzan θεωρεί ακριβώς ότι "η μετανάστευση απειλεί την κοινοτική και την πολιτιστική ταυτότητα ενός έθνους, καθώς μεταβάλλει την εθνοτική, πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσολογική σύνθεση του πληθυσμού". Η μετανάστευση, πράγματι, όταν χαρακτηρίζεται από έναν υψηλό βαθμό μεταναστευτικής ροής και όταν δεν αφορά εξειδικευμένο προσωπικό, είναι δυνατόν να προκαλέσει μεταβολή της ισχύουσας σχέσης στο εσωτερικό του κράτους υποδοχής, όσον αφορά στους εξής δομικούς παράγοντες:

α. στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας υποδοχής

β. στην πολιτιστική αναφορά της χώρας υποδοχής

γ. στην θρησκευτική αναλογία του πληθυσμού, μετατρέποντας λ.χ. μία χώρα από χριστιανική σε ισλαμική

δ. στην γλωσσολογική σύνθεση του πληθυσμού, αλλοιώνοντας και προκαλώντας διγλωσσία ή πολυγλωσσία

Σε μία συγκριτική επισκόπηση των δύο ανωτέρω εννοιών, της εθνικής και της κοινωνιακής ασφάλειας, διαπιστώνεται ότι η μεν έννοια της εθνικής ασφάλειας αφορά στην έννοια της κυριαρχίας, η δε έννοια της κοινωνιακής ασφάλειας εστιάζει κυρίως στην ταυτότητα ενός κοινωνικού συνόλου.

Η μείζων απειλή για το μέγεθος της κοινωνιακής ασφάλειας προέρχεται πλέον στο ασταθές και μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον από τη μετανάστευση, καθώς οι μεταναστευτικές ροές δημιουργούν ένα πολυπληθές μεταναστευτικό απόθεμα, η διαχείριση του οποίου εντός των ορίων του κράτους προκαλεί μία σειρά προβλημάτων όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά κυρίως για τους γηγενείς και το κοινωνικό σύνολο, το οποίο οι τελευταίοι είχαν ήδη διαμορφώσει.

Υφίστανται τρεις λειτουργικές επιλογές αντίδρασης στην απειλή, την οποία αντιμετωπίζει το μέγεθος της κοινωνιακής ασφάλειας και τρεις αντίστοιχοι τρόποι αντιμετώπισης του μεταναστευτικού φαινόμενου. Οι επιλογές αυτές είναι οι κάτωθι:

1. ελάχιστη ή μηδενική μετανάστευση

2. μετανάστευση με δημιουργική ενσωμάτωση/αφομοίωση

3. μετανάστευση χωρίς ενσωμάτωση.

Η πρώτη επιλογή, αυτή της ελάχιστης ή μηδενικής μετανάστευσης, ουσιαστικά αφορά στον έλεγχο και τον ποσοτικό περιορισμό των διεθνών μεταναστευτικών ροών, οι οποίες κατευθύνονται προς την εδαφική επικράτεια ενός κράτους. Ο περιορισμός αυτός είναι δυνατόν να επιτευχθεί με πολλαπλούς τρόπους και με μία επαρκώς επεξεργασμένη μεθοδολογία διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Συγκεκριμένα είναι δυνατόν να περιοριστούν από ποσοτικής άποψης οι διεθνείς μεταναστευτικές ροές με τις εξής πρωτοβουλίες:

1α. Με την καθιέρωση ανώτατου κλειστού αριθμού (numerus clausus), δηλαδή ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου εισδοχής μεταναστών στην εδαφική επικράτεια ενός κυρίαρχου κράτους.

1β. Με την θέσπιση συγκεκριμένων κριτηρίων για την αποδοχή της εισδοχής των μεταναστών. Τα κριτήρια αυτά είναι δυνατόν να αφορούν στην επαγγελματική και εργασιακή εξειδίκευση των μεταναστών, στο μορφωτικό επίπεδο και στην χώρα προέλευσης τους επί τη βάσει της αρχής της πολιτισμικής συνάφειας ανάμεσα στην χώρα προέλευσης και στην χώρα υποδοχής.

1γ. Με την ενθάρρυνση της κυκλικής μετανάστευσης, δηλαδή την εισδοχή μεταναστών για την παροχή εργασίας για περιορισμένο χρονικό διάστημα επί τη βάσει προγραμμάτων απασχόλησης σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομικής παραγωγής.

Η δεύτερη επιλογή, αυτή της μετανάστευσης με δημιουργική ενσωμάτωση, αφορά στο εθνοτικό και το ρεπουμπλικανικό πρότυπο μεταναστευτικής πολιτικής, οι αρχές των οποίων προσδιορίστηκαν ανωτέρω.

Η τρίτη επιλογή, αυτή της μετανάστευσης χωρίς συνακόλουθης ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό και πολιτιστικό ιστό της χώρας υποδοχής, ουσιαστικά ταυτίζεται με το ιδεολόγημα της μαξιμαλιστικής πολυπολιτισμικότητας. Η επιλογή αυτή είναι κοντόφθαλμη, καθώς αδυνατεί να ανταποκριθεί στην παράταση και την ανατροφοδότηση των διεθνών μεταναστευτικών ροών και όπως είναι αυτονόητο δεν είναι δυνατόν να παρατείνεται επ’ άπειρον, αλλά έχει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Συνεπώς δεν ενδείκνυται από άποψης λειτουργικότητας η επιλογή της εξ αρχής.

[Ο Ιωάννης Κωτούλας είναι ιστορικός, υπ.Δρ.Φ.. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί σύντομα η μελέτη του "Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα"]

Συνέχεια

Αμερικάνικη και Ελληνική Δικαιοσύνη


Φανταστείτε ότι είμαστε πίσω στο 2005, τότε πολύ πριν από τα μνημόνια, τότε που η ελληνική οικονομία ήταν “δυνατή” και “θωρακισμένη”, τότε που δεν είχαμε ανάγκη κανέναν. Φαντασθείτε ότι ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ που βρισκόταν σε ένα Αθηναϊκό ξενοδοχείο είχε πραγματικά κάνει αυτά για τα οποία κατηγορείται τώρα ο Στρος Καν. Θα το είχαμε μάθει ποτέ;

Η πικρή αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα είναι αδύνατον να καταδικασθεί ένα άτομο που κατέχει υψηλή θέση. Ή για να είμαι πιο ακριβής, ένα άτομο που έστω κατείχε κάποτε μια υψηλή θέση.

Προσφάτως, είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε για άλλη μια φορά τον κ. Τσοχατζόπουλο να αγορεύει από το βήμα του κοινοβουλίου. Ο κ. Τσοχατζόπουλος μιλούσε για το σκάνδαλο των υποβρυχίων και αυτό που ήταν ευδιάκριτο από την παρουσίασή του ήταν ότι εδώ μιλούσε ένας άνθρωπος που ήταν σίγουρος ότι δεν πρόκειται να δει το εσωτερικό μιας φυλακής.

Ο Κώστας Καραμανλής είχε κατηγορήσει τον προκάτοχο του ως “αρχιερέα της διαπλοκής.” Ο κ. Καραμανλής τότε, πριν γίνει πρωθυπουργός, μιλούσε για μια χώρα όπου σύμφωνα μα τα λεγόμενα του η κυβερνώσα πολιτική παράταξη δεν έκανε τίποτε άλλο από το να δημιουργεί νέα σκάνδαλα. Όταν ήρθε στην εξουσία όμως ο κ. Καραμανλής δεν έστειλε ούτε έναν υπουργό των απίστευτα διεφθαρμένων κυβερνήσεων στην δικαιοσύνη.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα με την κυβέρνηση Παπανδρέου όπου δεν πρόκειται να στείλει στην δικαιοσύνη υπουργό της ΝΔ - εκτός βέβαια αν είναι σίγουροι ότι το αδίκημα έχει παραγραφεί.

Επομένως είναι φυσικό για την πολιτική και δημοσιογραφική τάξη της Ελλάδας να είναι σοκαρισμένη με την εικόνα ενός Στρος Καν με χειροπέδες. (Το ίδιο ισχύει για τους συναδέλφους στην Γαλλία.)

Για να ξαναγυρίσουμε στο αρχικό μας παράδειγμα, αν το ίδιο περιστατικό είχε συμβεί εδώ, το πιο πιθανό σενάριο θα ήταν ότι ποτέ δεν θα είχαμε μάθει τίποτε. Οι επιχειρησιακοί παράγοντες με την καθοδήγηση της πολιτικής ηγεσίας θα είχαν τακτοποιήσει ή αρχειοθετήσει την υπόθεση. Η ελληνική δημοσιογραφία θα σφύριζε κλέφτικα. Και αν το θύμα ήταν μια αφρικανή καμαριέρα, όπως στην περίπτωση Στρος Καν, τότε θα μπορούσαμε να ήμαστε σίγουροι ότι θα ήταν η πρώτη και μοναδική μετανάστρια που το ελληνικό κράτος θα είχε αποφασίσει και επιβάλλει την απέλαση της.
Συνέχεια

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Ο Ντομινικ Στρος Καν και η αλαζονεία της κρατικοδίαιτης παγκόσμιας ελίτ


Ποιός φανταζόταν πως θα έβλεπε ποτέ μια τέτοια φωτογραφία στο διεθνή Τύπο: ο ,μέχρι χθες, πανίσχυρος Ντομινίκ Στρος Καν σκυθρωπός , καταβεβλημένος , με χειροπέδες, να οδηγείται από άντρες της αμερικάνικης αστυνομίας στο κρατητήριο. Ομολογώ όμως πως και εγώ ,όπως και εκατομμύρια ακόμη άνθρωποι στην Έλλαδα και σε όλο τον κόσμο, ένιωσα ιδιαίτερη ικανοποίηση , βλέποντας αυτή την εικόνα . Όχι, αυτό το αίσθημα δεν έχει να κάνει με φθόνο, ούτε με διαθεση για ηθικολογία, ούτε με την ικανοποίηση των συμπλεγμάτων κατωτερότητας του Νεοέλληνα. Είναι η απόλυτα υγιής αντίδραση των απλών πολιτών στη θέα της πτώσης ενός αλαζονικού εκπροσώπου της εξουσίας, ο οποίος έκανε "dolce vita" και το έπαιζε μεγάλος εραστής με τα δικά μας χρήματα . Και ακόμη χειρότερα , ένιωθε πως δεν χρειάζονταν να δίνει λογαριασμό σε κάνεναν, αφού, όπως τον είχε διδάξει από την εμπειρία του, οι νόμοι ίσχυαν μόνο για το πόπολο και όχι για την εξοχότητά του.

Δεν θα σταθώ τόσο στο αν αληθεύουν ή όχι οι κατηγορίες για βιασμό που του αποδίδονται. Έχουμε γράψει και στο παρελθόν πως με την άνοδο της "πολιτικής ορθότητας" και του "αριστερίστικου φεμινισμού" , όλοι οι άνδρες θεωρούνται πια εν δυνάμει βιαστές ενώ οι γυναίκες τα μόνιμα θύματα της επάρατης "πατριαρχικής και σεξιστικής κοινωνίας". Ετσι, οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή μπορεί να θεωρηθεί βιασμός και πολλές τέτοιες υποθέσεις ,τα τελευταία χρόνια, αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας. Τελευταίο παράδειγμα η περίπτωση του Julian Assange, όπου τα υποτιθέμενα θύματα θυμήθηκαν ξαφνικά μετά από μια εβδομάδα πως τελικά δεν ήθελαν να κανουν σεξ χωρίς προφυλακτικό με τον ιδρυτή των Wikileaks και έτσι τον κατηγόρησαν πως τις διακόρευσε. Η περίπτωση όμως του Στρως Καν , από τα μέχρι τώρα στοιχεία, φαίνεται πως προσεγγίζει περισσότερο μια υπόθεση βιασμού με την παραδοσιακή έννοια του όρου και όχι με την "πολιτικά ορθή" ξεχειλωμένη εκδοχή του .

Υπάρχει όμως κάτι πέρα από αυτό. Η ολη συμπεριφορά του Γάλλου πολιτικού είναι απλά μια πιο πιπεράτη version της συμπεριφοράς που χαρακτηρίζει μια ολοένα και πιο αλαζονική παγκόσμια ελιτ , που μοιάζει πια όλο και πιο αποκομμένη από τους απλούς πολίτες. Ο Ρούσσος Βρανάς γράφει σήμερα στα "Νέα" πως η υποθεση Στρος-Καν είναι παρεπόμενο της απόλυτης υποταγής των σοσιαλιστών στην "ολιγαρχία του χρήματος", στο "νεοφιλελευθερισμό" και στον "καπιταλισμό" . Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη. Ο Ντομινικ Στρος Καν είναι χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατίας, που αποδείχτηκε ο καλύτερος εκφραστής των συμφερόντων του συστήματος που κυριάρχησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε ολόκληρο το Δυτικό Κόσμο . Και αυτό το σύστημα δεν έχει καμιά σχέση με τον "αχαλίνωτο φιλελευθερισμό" ή την ελεύθερη αγορά, όπως πιστεύει ο Βρανάς και άλλοι αριστεροί. Αντίθετα, έχουμε να κάνουμε με τον πιο κυνικό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό και τον πιο ξεδιάντροπο κορπορατισμό . Εξάλλου, η σοσιαλδημοκρατία με την πίστη της στον ελιτίστικο φαβιανισμό και στον κρατισμό ήταν ιδανική για να παίξει αυτό το ρόλο.

Η ηγετική τάξη του συστήματος αποτελείται από πολιτικούς όλων των κομμάτων εξουσίας, γραφειοκράτες, καθηγητές πανεπιστημίου, δημοσιογράφους σε παραδοσιακά ΜΜΕ, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και τραπεζίτες, μέλη ΜΚΟ και μη κερδοσκοπικών οργανώσεων .Τα μέλη της είναι στενά συνδεδεμένα με την κρατική μηχανή, η εξουσία και τα κέρδη τους εξαρτώνται από το κράτος, μιλάνε την ίδια κρατικίστικη γλώσσα και υπηρετούν την ίδια πολιτική. Και βέβαια, με χαρακτηριστικό ελιτισμό, διακατέχονται από την ακράδαντη πεποίθηση πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια , την οποία και θέλουν να επιβάλλουν μέσω της κρατικής εξουσίας στους… υπηκόους τους, στην ανάγκη και χωρίς τη γνώμη τους . Τρανό παράδειγμα της πολιτικής τους είναι η σχεδόν ομόφωνη υποστήριξη που παρείχαν τα τελευταία χρόνια στα πακέτα στήριξης τρισεκατομμυρίων ευρώ για εταιρείες αλλά και ολόκληρες χώρες, παρά την αντίθεση της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Σε αυτό το σύστημα εξουσίας, διεθνείς οργανισμοι όπως το ΔΝΤ, κατέχουν μια ξεχωριστή θέση. Η "πεφωτισμένη" ηγετική τάξη προτιμάει την ενίσχυση αυτών των οργανισμών και κάποιας μορφής παγκόσμια διακυβέρνηση, αφού έτσι θα βρίσκονται ακόμη πιο μακριά από τον ενοχλητικό έλεγχο των πολιτών και θα μπορούν απερίσπαστοι να πραγματοποιήσουν τα μεγαλεπήβολα οράματά τους που ο "αδαής λαουτζίκος" δείχνει να μην καταλαβαίνει.

Η προκλητικότητα και τα προνόμια αυτής της κρατικοδίαιτης παγκόσμιας ελίτ θυμίζουν ανησυχητικά τις μέρες των βασιλικών αυλών του 18ου αιώνα. Τα μέλη της οδηγούν πανακριβα αυτοκίνητα (με πόρσε εθεάθη τις προάλλες ο Ντομινικ Στρος Καν) , ταξιδεύουν πάντα business class ή με κρατικά τζετ, διαμένουν στα καλύτερα και πιο ακριβά ξενοδοχεία (2.500 ευρώ τη βραδιά κόστιζε η σουίτα του σκανδάλου), παίρνουν τεράστιους αφορολόγητους μισθούς (461.000 δολλάρια είναι οι ετήσιες απολαβές του Στρος Καν ). Και φυσικά ο λογαριασμός της "dolce vita" πηγαίνει στους ατυχείς φορολογούμενους. Ταυτόχρονα -όσο προκλητικό και αν ακούγεται- οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν να επιβληθούν στους πολίτες μέτρα λιτότητας και αύξησης των φόρων . Όπως έγραψε ο "Economist" σε χθεσινό του σχόλιο, ο Στρος Καν και το ΔΝΤ σε κάνουν να θέλεις να γίνεις μέλος στο tea party! Όπως καταλαβαίνετε, μέσα σε όλα αυτά τα προνόμια που απολαμβάνει η αριστοκρατία των γραφειοκρατών και πολιτικών μας με έξοδα των άλλων , είναι απόλυτα φυσικό να πιστεύουν πως οι ταπεινές καμαριέρες των ξενοδοχείων είναι υποχρεωμένες να τους προσφέρουν και τις σεξουαλικές υπηρεσίες τους!

Φυσικά, το σύστημα δεν πρόκειται να καταρρεύσει επειδή γελοιοποιήθηκε ένας κορυφαίος εκπρόσωπος του! Αλλά να, μόνο και μόνο για την ικανοποίηση που προκάλεσε σε εκατομμύρια ανθρώπους η δημοσίευση της φωτογραφίας του Στρος Καν με χειροπέδες, νομίζω πως η όλη ιστορία τελικά άξιζε τον κόπο!
Συνέχεια

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Καλως ήρθατε στη χώρα όπου ακόμη και οι αναρχικοί είναι κρατιστές!


Στο χθεσινό της φύλλο, η "Washington Post" δημοσιεύει ένα άρθρο για τους Έλληνες αναρχικούς . Αλλά τί σόι αναρχικοί είναι αυτοί που θρηνούν για τη μείωση του κράτους, αναρωτιέται ο David Boaz του "Cato Institute";

Οι αναρχικές ομάδες, τόσο στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αντιδρούν στις (πραγματικές ή υποτιθέμενες) περικοπές των κρατικών δαπανών στις οποιές προχωρούν οι κυβέρνησεις για να αντιμετωπίσουν το ολοένα και πιο απειλητικό δημόσιο χρέος. Δηλαδή, όπως παρατηρεί ο Boaz, οι Έλληνες αναρχικοί καίνε την Αθήνα επειδή το κράτος μειώνει το μέγεθος και την εξουσία του! Αυτό το παράδοξο επισήμανε πέρυσι και ο αμερικάνος δημοσιογράφος George Will : "...στους δρόμους της Αθήνας... έχουν ξεχυθεί αυτoί που τα ΜΜΕ περιέγραψαν σαν "αντικυβερνητικά πλήθη". "Αντικυβερνητικά πλήθη" που όμως αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από κυβερνητικούς υπαλλήλους εξαγριωμένους επειδή απειλούνται τα κεκτημένα τους!"

Tην προσοχή του Boaz τραβούν και οι δηλώσεις των αυτοπακολούμενων "αναρχικών", όπως αυτές φιλοξενούνται στο άρθρο της "Washington Post". "Μας τα παίρνουν όλα", λέει ο 19χρονος φοιτητής Νομικής Νικόλας Γανιάρης, ο οποίος αν και αναρχικός φαίνεται να ανησυχεί λιγότερο για το μέλλον της ελευθερίας και περισσότερο για την κρατική συνταξη που θα πάρει στα γεράματά του! "Τί θα συμβεί όταν τελειώσω τη σχολή; Θα καταλήξω να βγάζω φωτοτυπίες ; Θα χρειαστεί να δουλεύω μέχρι τα 70 για να συνταξιοδοτηθώ ; Θα πάρω σύνταξη μόνο λίγες εκατοντάδες ευρώ; Τί μέλλον θα έχω; ", είναι η κραυγή αγωνίας του Έλληνα αναρχικού που σίγουρα θα κάνει τα κόκκαλα του Προυντόν να τρίζουν. Ο 20χρονος Νίκος Γαλανός , πάλι, αποφάσισε να συμμετάσχει στο αναρχικό κίνημα επειδή οργίστηκε που η μητέρα του έχασε τη δουλειά της στο ...Δημόσιο και επειδή ο μισθός του πατέρα του, που είναι κι αυτός δημόσιος υπάλληλος, μειώθηκε κατά 15%. "Δεν υποστηρίζω τη βία για τη βία, αλλά η βία είναι η απάντηση στη βία που η κυβέρνηση ασκεί εναντια στην κοινωνία", λέει ο Γαλανός, για τον οποίον, προφανώς, η πεμπτουσία του αναρχισμού βρίσκεται στους διορισμούς στο Δημόσιο. Περίεργοι αναρχικοί, αλήθεια!

Και καταλήγει ο David Boaz : "Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση ασκεί βία εναντίον της κοινωνίας εδώ και δεκαετίες, φορολογώντας τους πολίτες, επιβάλλοντας πληθώρα νόμων στις επιχειρήσεις και ξοδεύοντας χρήματα που δεν έχει. Δεν είναι να απορείς που η ανεργία των νέων βρίσκεται στο 35%...Οι πραγματικοί αναρχικοί , είτε αναρχοκαπιταλιστές είτε υποστηρικτές της "αμοιβαιότητας", θα είχαν να πουν κάποια χρήσιμα πράγματα στους Έλληνες για το τωρινό τους κατάντημα. Αλλα αυτοί οι δυσαρεστημένοι νεαροί , που αρνούνται το τέλος ενός κοινωνικού κράτους που δεν μπορεί να διατηρηθεί , δεν είναι αναρχικοί με καμιά σοβαρή έννοια του όρου. Είναι απλά θυμωμένα παιδιά που δεν είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Αλλά η πραγματικότητα έχει τον τρόπο της να επιβάλλεται, είτε είσαι έτοιμος να την αντιμετωπίσεις είτε όχι.".

Τελικά, στη χώρα όπου ο κρατισμός είναι η μόνη ιδεολογία που ενώνει όλους τους πολιτικούς χώρους, ίσως ήρθε ο καιρός ,εκτός από πραγματικούς φιλελεύθερους, συντηρητικούς και αριστερούς, να αποκτήσουμε και σωστούς αναρχικούς!
Συνέχεια

Ο δρόμος προς την Καλαβρία είναι στρωμένος με τις καλύτερες επιδοτήσεις

Οι εγχώριοι κρατιστές κατηγορούν για ατολμία τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή δεν καλύπτουνε πλήρως την Ελλάδα και την αφήνουνε "έρμαιο στις ορέξεις της αγοράς". Θα συμφωνήσω στο πρώτο σκέλος. Οι ηγέτες της ΕΕ είναι τραγικά άτολμοι, όχι όμως επειδή δεν καλύπτουνε την Ελλάδα, αλλά επειδή δεν την αφήνουνε να εξυγιανθεί μέσω της αγοράς.

Η κρίση από μόνη της έχει δυνάμει θετικό χαρακτήρα. Χωρίς παρεμβάσεις, λειτουργεί σαν καθαρτικό από τις παρασιτικές διαδικασίες. Η ανάγκη επιβάλλει την οικονομική δικαιοσύνη της αγοράς: ο καθένας πληρώνεται ότι προσφέρει, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Η κρατική παρέμβαση όμως μέσω του μνημονίου λειτούργησε ανασταλτικά. Ένα χρόνο μετά, δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική κάθαρση. Την ίδια στιγμή έχουμε γίνει μάρτυρες της μεγαλύτερης κοινωνικής αδικίας στην ιστορία της χώρας. 300.000 παραγωγικοί υπάλληλοι έχουνε χάσει την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα εξαιτίας της χρεοκοπίας του δημοσίου. Αντίθετα, στον χρεοκοπημένο δημόσιο τομέα όπου οι υπάλληλοι υπερπληρώνονται για να μην παράγουν, δεν έχει χάσει την δουλειά του κανείς.

Μετά την αποτυχία του μνημονίου, υπάρχουνε δύο επιλογές μπροστά. Η μία είναι η λύση της αγοράς. Κομμένες οι επιδοτήσεις από την ΕΕ. Το χρεοκοπημένο δημόσιο θα πρέπει επιτέλους να έρθει σε συμφωνία με τους οφειλέτες του όπως θα έκανε κάθε επιχείρηση στην ίδια θέση. Το πρωτογενές έλλειμμα εγγυάται ότι άμεσα θα κοπεί κάποιο λίπος από τις δαπάνες. Μακροπρόθεσμα, εάν το δημόσιο θέλει να ξαναπάρει δανεικά, θα πρέπει να συμμαζέψει τα οικονομικά του. Το μεγάλο πρόβλημα της κεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών που κρατάνε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου μπορεί να αντιμετωπιστεί με λύσεις της αγοράς, όπως η πρόταση Μάκκα.

Ο άλλος δρόμος είναι οι όλο και μεγαλύτερες επιδοτήσεις στο χρεοκοπημένο δημόσιο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συμφωνούμε όλοι ότι δεν υπάρχει καμία οικονομική λογική σε αυτό το σχήμα Ponzi. Η εξήγηση για αυτήν την επιλογή είναι διαφορετική. Οι ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται οποιαδήποτε αναταραχή στις αγορές γιατί δεν έχουνε τα κότσια να πάρουνε δύσκολες αποφάσεις ή να παραδεχτούνε ότι το ευρώ ίσως και να μην ήτανε πολύ καλή ιδέα για κάποιες χώρες. Παράλληλα, ο Τρισέ της ΕΚΤ θέλει ηρεμία μέχρι να τελειώσει η θητεία του τον Οκτώβριο. Σαν αποτέλεσμα, υπάρχει η περίπτωση η Ελλάδα να συνεχίσει να χρηματοδοτείται όχι μόνο μέχρι το 2012, αλλά και μετά από αυτό, ίσως μέσω της έκδοσης ευρωπαϊκών ομολόγων.

Αυτή η προοπτική της ολοκληρωτικής οικονομικής ένωσης της Ευρώπης, θα οδηγήσει την Ελλάδα στην τελική καλαβριοποίηση της. Θυμίζουμε ότι η Καλαβρία είναι περιοχή στον νότο της Ιταλίας, όπου δεκαετίες επιδοτήσεων από την κεντρική κυβέρνηση είχαν σαν αποτέλεσμα την εξαφάνιση των υγιών οικονομικών δυνάμεων και συντελέσαν στην οικονομική κατάρρευση της περιοχής. Έτσι και στην Ελλάδα, η διατήρηση του σημερινού καθεστώτος μέσω ευρωπαικών επιδοτήσεων θα στραγγαλίσει κάθε οικονομική προοπτική, οδηγώντας σε έξοδο από την χώρα των όποιων παραγωγικών δυνάμεων.

Υπήρχε μια περίοδος που όλοι οι Έλληνες, αριστεροί και δεξιοί, ήμασταν περήφανοι για την χώρα μας. Έλληνες παίρνανε Νόμπελ, η ελληνική κουλτούρα έχαιρε εκτίμησης σε όλο τον κόσμο, η οικονομία μας παρουσίαζε τέτοια ανάπτυξη που οι Ευρωπαίοι μας έβαλαν στην ΕΟΚ, πολλά χρόνια πριν την Ισπανία. Μετά όμως από τρεις δεκαετίες κρατισμού, έχουμε καταντήσει σαν τους χειρότερους αφροαμερικάνους της Ευρώπης. Ελάχιστη παραγωγικότητα, υψηλή εγκληματικότητα, γκρινιάζουμε για υποτιθέμενες αδικίες από τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Και αντί να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και να αρχίσουμε να δουλεύουμε, περιμένουμε να την βγάλουμε με επιδοτήσεις. Είναι ντροπή.
Συνέχεια