Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Η άλλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα


Την Πέμπτη ήταν η 26η επέτειος από την νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985. Της εκλογικής νίκης είχε προηγηθεί η μεγάλη, με μέγα πλήθος και πάθος, συγκέντρωση μη αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα.

Θα είναι δύσκολο η ανθρωπότητα να δει ξανά τέτοια ποσότητα πλαστικού. Στις εκλογές του 85, όσο μικρός και να ήταν κάποιος, δύο πράγματα μένουν στο νου, τα πλαστικό και το πάθος. Κάθε Έλληνας εδικαιούτο ένα πλαστικό σημαιάκι του κόμματος, και κάθε Έλληνας ένιωθε την υποχρέωση να το κουνά με μέγα πάθος.

Στην Ελλάδα του 1985 το πάρτι έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του. Η Ελλάδας της Αλλάγης γίνεται, σιγά σιγά, πραγματικότητα. Μια κοινωνία με “ανθρώπινο πρόσωπο” όπου επιτέλους ανακαλύπτουμε ότι “πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.”

Οι αριθμοί που πίσω τους έχουν ανθρώπους θα συνεχίσουν να είναι αμείλικτοι όμως. Έτσι τα δάνεια που συνάπτει τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου έχουν ιδιαίτερα υψηλά επιτόκια τα οποία ο Έλληνας φορολογούμενος θα είναι υποχρεωμένος να πληρώνει τις επόμενες δεκαετίες. Ο αντιμνημιακός ιεροκήρυκας, καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, θα είναι τότε νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, αλλά, εκ παραδρομής πιστεύω, δεν θα συμβουλεύσει τον Ανδρέα Παπανδρέου για τον επερχόμενο κίνδυνο.

Το χρέος “Aπό 28,6% του AEΠ (σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης) το έτος 1980 (από τα χαμηλότερα τότε μεταξύ των χωρών-μελών της μετέπειτα E.E.-15 και 10 εκατ. μονάδες χαμηλότερο από τον μέσο όρο των χωρών αυτών) ανήλθε σε 54,7% του AEΠ το 1985. Δηλαδή, σε πέντε μόλις χρόνια, σχεδόν διπλασιάστηκε.”

Και πίσω από τέτοιους διπλασιασμούς αριθμών υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με πλαστικά σημαιάκια.

Τότε είναι επίσης η εποχή των σημαντικών κρατικών πυλώνων στον τραπεζικό τομέα. “Η Εθνική και η Εμπορική ελέγχονταν όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από τις μεγάλες βιομηχανίες και επιχειρήσεις που δανειοδοτούσαν, με αποτέλεσμα να μη δίνουν δάνεια στους ανταγωνιστές τους και να ορίζουν επιτόκια χαμηλά, κάτω του πληθωρισμού, για τους εκλεκτούς τους πελάτες. Τότε σπαταλήθηκαν τα αποθεματικά των ταμείων και τότε με την υπερδανειοδότηση με φθηνό χρήμα άρχισαν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση των προβληματικών επιχειρήσεων λίγα χρόνια αργότερα.”

Και σε αυτό το θέμα, δεν έχει καταγραφεί κάποια παρέμβαση του προστάτη της συνταγματικότητας και εθνικής ανεξαρτησίας, Γιώργο Κασιμάτη.

Ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, “ο Δημήτρης Χαλικιάς ήταν αυτός που ανέβηκε στο Καστρί τις παραμονές των εκλογών του ’85 και απεκάλυψε στον Ανδρέα ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας μόλις και επαρκούσαν για τις εισαγωγές λίγων μηνών και ότι η οικονομία βάδιζε ταχέως προς χρεωκοπία.”

Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα αφήσει τα μέτρα για τις “ακόμα καλύτερες μέρες” μετά τις εκλογές. Τον Ιούνιο του 85 θα λέμε ακόμα “ναι στην χαρά της Αλλαγής.”

Τον Ιούνη του 1985 το μέγα πλήθος μη αγανακτισμένων θα έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες στην πολιτική και τους πολιτικούς. Είκοσι έξη χρόνια μετά ένα άλλο πλήθος, αγανακτισμένων αυτή τη φορά, θα βρίθει κυνισμό και απαισιοδοξία.

Ο Γιώργος Κασιμάτης, θα είναι εκεί και με τους πριν και τους μετά, ως μια σταθερά και κέντρο αξιών της τριακονταετίας.

Συνέχεια

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Η απάτη του κεϋνσιανισμού


Θα θυμάστε εκείνη την σύντομη περίοδο στα τέλη του 2008 και στις αρχές του 2009, όταν σύσσωμη η πολιτική και οικονομική ελίτ παγκοσμίως είχε υποκύψει στη γοητεία του αναπαλαιωμένου κεϋνσιανισμού και υμνούσε τις αρετές της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Σήμερα , γνωρίζουμε πια πως η φρενίτιδα σπατάλης εκείνων των μηνών ήταν μια τραγική αποτυχία . Και δεν αναφέρομαι μόνο στην πρωτόγνωρη κρίση χρέους που μας κληρονόμησε . Δεν υπάρχει πιο ντροπιαστικός πίνακας για τους μαθητευόμενους μάγους του κεϋνσιανισμού, απ'αυτόν που δημοσίευσε σήμερα στο μπλογκ του ο αμερικάνος οικονομολόγος Daniel J. Mitchell . Ο πίνακας δείχνει την εξέλιξη του δείκτη ανεργίας των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια σε αντιπαραβολή με τις προβλέψεις που έκανε η κυβέρνηση Ομπάμα στην αρχή της θητείας της.

Όταν το Φεβρουάριο του 2009, ο Μεσσίας των απανταχού "προοδευτικών" Μπάρακ Ομπάμα, ψήφιζε το γιγαντίαιο πακέτο τόνωσης της αμερικάνικης οικονομίας ύψους 787 δις ευρώ. υπόσχοταν πως ,εξαιτίας αυτού του πακέτου, νέες δουλειές θα δημιουργούνταν και ο δείκτης της ανεργίας θα σημείωνε κάθετη πτώση. Έτσι, σύμφωνα με τις προβλέψεις του οικονομικού του επιτελείου, για τον προηγούμενο μήνα η ανεργία θα έπρεπε να είναι γύρω στο 6,5% . Φυσικά, αυτές οι υποσχέσεις αποδείχτηκαν μια απάτη .Μόλις σήμερα ανακοινώθηκε πως η ανεργία για το Μαϊο του 2011 βρίσκεται στα υψηλά επίπεδα του 9,1% (δηλαδή 2,5% πάνω από τις προβλέψεις Ομπάμα) και μάλιστα με ελαφρώς αυξητικές τάσεις.

Κατά τ'άλλα, οι περισσότεροι πολιτικοί σε όλον τον κόσμο εξακολουθούν να μας παραμυθιάζουν πως η αύξηση των κρατικών δαπανών θα φέρει τον επίγειο παράδεισο!
Συνέχεια

Ο Γιώργος και οι επτά νάνοι.


Η Λώρη Κέζα του Βήματος δεν είναι πάντοτε συμβατική στην αρθρογραφίας της, αλλά στις περιπτώσεις που αυτό συμβαίνει, θαρρείς πως προσπαθεί να επιτύχει κάποιο πλατωνικό ιδεώδες της συμβατικότητας. Κλασσικό παράδειγμα το άρθρο της για τον υπουργό Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δρούτσα.

Το συγκεκριμένο άρθρο ασχολείται με την δήλωση που έκανε ο κ. Δρούτσας περί περικοπής των προνομίων των βουλευτών και οι αντιδράσεις που αυτό είχε.

Γράφει η κ. Κέζα:

“Η αναρρίχηση στην πολιτική κρίνεται από ορισμένους ως καριέρα στο στρατό. Κάθε στάδιο ανέλιξης, κάθε στυρογγυλοκάθισμα σε καρέκλα, κάθε θητεία στη Βουλή αντιμετωπίζεται ως επίρραμα σε στολή. Οι γαλονάδες δικαιούνται να ομιλούν. Οι αποδέλοιποι οφείλουν να βγάζουν το σκασμό και να χειροκροτούν τη θυμοσοφία των αιρετών. Δεν εκπλήσσει λοιπόν κανέναν η αναστάτωση που προκλήθηκε από την τοποθέτηση του κ. Δημήτρη Δρούτσα σχετικά με τα προνόμια των βουλευτών.”


Ναι είναι αλήθεια αυτά που γράφει η κ. Κέζα για την κατά τα άλλα αξιότιμη κάστα των βουλευτών, αλλά πιστεύω η αντίδραση που καταγράφηκε είχε και μια ιδιαίτερη δόση περιφρόνησης μιας και οι βουλευτές ουσιαστικά έθεταν το ερώτημα: ποιος είναι ο κ. Δρούτσας; Προφανώς είναι ο φίλος και υπάλληλος πρωθυπουργού που έγινε υπουργός αλλά πέρα από αυτό τι;
Αν για παράδειγμα ο Λουκάς Παπαδήμος ήταν υπουργός και έκανε την ίδια δήλωση οι αντιδράσεις θα ήταν λιγότερες.

H κ. Κέζα:

“Ειπώθηκε για τον κ. Δρούτσα ότι ανήκει στη χορεία των «κηπουρών» του πρωθυπουργού. Το αποδεχόμαστε με μια απορία. Οι κατήγοροι δεν έχουν ακούσει κάτι περί διάκρισης των εξουσιών, δεν έχουν ακούσει το όνομα του Μοντεσκιέ;”


Μα ο κ. Δρούτσας δεν είναι έστω μια αποτυχημένη απόπειρα για διάκριση των εξουσιών αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ο κ. Δρούτσας και οι υπόλοιποι έξη υπουργοποιημένοι φίλοι του κ. Παπανδρέου (Παπακωνσταντίνου, Γερουλάνος, Μπιρµπίλη, Παµπούκης, Πανάρετος, Ραγκούσης) είναι προϊόν της μη διάκρισης των εξουσιών.

Η μη διάκριση των εξουσιών εγγυάται ότι ο κ. Παπανδρέου μπορεί να κάνει τέτοιους είδους επιλογές που σε άλλες χώρες θα θεωρούνταν μια σκανδαλώδη και ακραία έκφραση νεποτισμού. Ανεξάρτητα από την εκτελεστική εξουσία κοινοβούλια θα ξεκοκάλιζαν τέτοιου είδους διορισμούς. Αν ο Ομπάμα είχε αποπειραθεί να κάνει το ίδιο, η αμερικάνικη Γερουσία που έχει και την εξουσία να εγκρίνει το διορισμό των υπουργών του προέδρου, θα είχε στείλει τον κάθε Δρούτσα, Μπιρμπίλη κ.α. πίσω από εκεί που ήλθαν.

Σκεφτείτε την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και μετά αναλογισθείτε την επιλογή του κ. Παπανδρέου να διορίσει επτά φίλους του σε θέσεις κλειδιά της κυβέρνησης. Μέγα σκάνδαλο.

Το ότι αυτή η εξωφρενική περίπτωση έχει περάσει στα ψιλά αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει διαχωρισμός εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αλλά δεν υπάρχει και διαχωρισμός της τέταρτης εξουσίας με τις ανωτέρω.
Συνέχεια

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Η Αριστερά και οι σολομοί



Η πώληση του πρώτου γενετικά τροποποιημένου ζώου για ανθρώπινη κατανάλωση είναι πλέον γεγονός. Τον περασμένο Φεβρουάριο, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (Food and Drug Administration, FDA) αποφάσισε να δώσει το πράσινο φως στην πώληση του σολομού AquAdvantage, του πρώτου γενετικά τροποποιημένου είδους ζώου του οποίου η πώληση επιτρέπεται για ανθρώπινη κατανάλωση στον κόσμο ύστερα από την ιστορική απόφαση της ίδιας υπηρεσίας το 2008 πως τα γενετικά τροποποιημένα ζώα δεν αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Η νέα απόφαση του FDA είναι εξίσου ιστορικής σημασίας με αυτή του 2008, δεδομένου ότι οι εταιρείες που ειδικεύονται στην εξέλιξη ζωικών ειδών μπορούν πλέον να γνωρίζουν λεπτομερώς τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσουν προκειμένου τα προϊόντα τους να λάβουν άδεια για πώληση στο καταναλωτικό κοινό από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Οι ιχθυοκαλλιέργειες και η γενετική τροποποίηση ψαριών είναι οι απαντήσεις της ανθρώπινης Επιστήμης και της Τεχνολογίας τόσο στη σταδιακή μείωση της αλιευόμενης ποσότητας ψαριών όσο και στη δραματική αύξηση της κατανάλωσης θαλάσσιων προϊόντων παγκοσμίως. Σε μια έρευνα του ΟΗΕ του 2006, το “State of World Aquaculture,” αναφέρεται πως περίπου η μισή ποσότητα ψαριών που καταναλώνεται στον πλανήτη προέρχεται από ιχθυοκαλλιέργειες (έναντι μόλις 9% το 1980), αριθμός που αναμένεται να αυξηθεί δραματικά, τόσο εξαιτίας της αύξησης του ανθρώπινου πληθυσμού όσο και εξαιτίας της ανόδου του βιοτικού επιπέδου χωρών με μεγάλους πληθυσμούς όπως η Κίνα και η Ινδία. Ακριβώς αυτή την ανάγκη για περισσότερα και φθηνότερα ψάρια έρχεται να καλύψει η γενετική μηχανική με την ανάπτυξη γενετικά τροποποιημένων ψαριών όπως ο σολομός AquAdvantage.

Η ιδέα πίσω από τη δημιουργία του AquAdvantage βασίζεται στην τεχνητή είσοδο ενός growth hormone γονιδίου από ένα άλλο είδος σολομού, του Oncorhynchus tshawytscha στο σολομό Ατλαντικού (Atlantic salmon). Το αποτέλεσμα αυτής της γενετικής τροποποίησης είναι πως το AquAdvantage έχει μέγεθος μέχρι και τρεις φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο μέγεθος του σολομού Ατλαντικού (wildtype) χωρίς σημαντική αύξηση στο κόστος εκτροφής του νέου είδους σε συνθήκες ιχθυοκαλλιέργειας. Πρακτικά αυτό σημαίνει φτηνότερη πρωτεΐνη για περισσότερο κόσμο.

Φυσικά η Αριστερή συντήρηση δεν έχασε ευκαιρία να προβάλλει αντιρρήσεις και να ζητήσει επίμονα από το FDA να μη δεχτεί την έγκριση του νέου είδους σολομού. Όταν οι προσπάθειές της απέτυχαν, η Αριστερά αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στα κοινοβούλια των Αμερικανικών Πολιτειών φορώντας μάλιστα στον γνωστό παραλογισμό της την προβιά της λογικής. Συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ διάφορες οικολογικές οργανώσεις (eco-nazis) προσπαθούν να πείσουν πολιτειακούς γερουσιαστές να περάσουν νόμους που να υποχρεώνουν τις εταιρείες τροφίμων να αναγράφουν τυχόν χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων στις συσκευασίες των προϊόντων τους. Η απαίτηση αυτή φαίνεται λογικοφανής: ο καταναλωτής πρέπει να έχει το δικαίωμα (μάλιστα η Αριστερά έφτασε να εντάξει τον όρο «ελευθερία» στο λεξιλόγιό της για τη συγκεκριμένη περίπτωση) να γνωρίζει τι τρώει και να αποφασίζει από μόνος του αν θέλει να καταναλώσει γενετικά τροποποιημένα ζώα ή όχι. Είναι πιθανόν πολλοί φιλελεύθεροι να προστρέξουν και να υποστηρίξουν αυτό το αίτημα με την πεποίθηση πως έτσι προστατεύεται το δικαίωμα του καταναλωτή στην επιλογή.

Κατ αρχάς είναι σημαντικό να επισημάνουμε πως το δικαίωμα στην επιλογή δεν μπορεί να προστατευτεί με κρατική παρέμβαση. Αυτό αποτελεί έναν ακρογωνιαίο λίθο του φιλελευθερισμού και είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο διαφοροποίησης των φιλελεύθερων ιδεών από τον Αριστερό μανιχαϊσμό. Για να μείνουμε στο συγκεκριμένο παράδειγμα από τον χώρο των τροφίμων, αυτό το οποίο επιδιώκει η Αριστερά μέσω των εκτελεστικών της οργάνων που είναι οι διάφορες οικολογικές οργανώσεις (ένα είδος σύγχρονης ιερής εξέτασης) είναι να τοποθετήσει το νέο είδος σολομού σε μειονεκτική θέση στην αγορά με το να το διαχωρίζει από τον μη γενετικά τροποποιημένο. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επισήμανση της γενετικής τροποποίησης μόνο αρνητικά μπορεί να λειτουργήσει στο υποσυνείδητο ενός καταναλωτικού κοινού που καθημερινά βομβαρδίζεται από αριστερόστροφα τσιτάτα για το πόσο κακή είναι η γενετική μηχανική και η βιοτεχνολογία (κατ’ αντιστοιχία, ο θρησκευτικός μανιχαϊσμός του μεσαίωνα τον οποίο ευλαβικά ακολουθεί η σύγχρονη αριστερά θεωρούσε την τεχνολογική εξέλιξη όργανο του σατανά). Η φιλελεύθερη άποψη για το θέμα αντίθετα είναι σαφής και ξεκάθαρη: το Κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επεμβαίνει σε θέματα της αγοράς, υποχρεώνοντας εταιρείες και επιχειρηματίες να βάζουν τα προϊόντα τους σε μειονεκτική θέση τη στιγμή που σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα (αλλά και οι κρατικές υπηρεσίες όπως το FDA) έχουν ξεκάθαρα αποδείξει πως τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα δεν ενέχουν κανένα κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Αν μία εταιρεία επιθυμεί να το πράξει εθελοντικά θα πρέπει να είναι ελεύθερη να το κάνει. Αν πάλι μία άλλη εταιρεία που δεν χρησιμοποιεί γενετικά τροποποιημένα ζώα (GMO) πιστεύει πως αυτό της δίνει ένα πλεονέκτημα στην αγορά επειδή θα της επιτρέψει να προσελκύσει εκείνους τους καταναλωτές που δεν επιθυμούν να καταναλώσουν GMOs, θα πρέπει να είναι ελεύθερη να το διαφημίζει και να το επισημαίνει. Στο τέλος-τέλος το αόρατο χέρι της αγοράς θα είναι εκείνο που θα αποφασίσει, μέσα από μυριάδες παραμέτρους, αν τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα είναι εξέλιξη ή τροχοπέδη για τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Συνέχεια

Το Gay Pride, η πολυπόθητη αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και η αφόρητη κρατικολαγνεία της ελληνικής κοινωνίας


Η αιγίδα του Δήμου Αθηναίων υπήρξε για χρόνια διακαής πόθος και ανεκπλήρωτο όνειρο της οργανωτικής επιτροπής του Gay Pride της Αθήνας . Τί και αν έτρωγε τη μια απόρριψη μετά την άλλη, αυτή ήταν εκεί κάθε χρόνο να παρακαλάει ξανά και ξανά για την πολυπόθητη αιγίδα. Και να που φέτος ο νέος δήμαρχος της Αθήνας , Γιώργος Καμίνης, ενέδωσε . Το όνειρο έγινε πραγματικότητα, οι αγώνες τόσων χρόνων δικαιώθηκαν, οι gay ακτιβιστές μπορούν να πανηγυρίζουν ! Η θεία χάρις της Πολιτείας έδωσε την ευλογία της και στο Gay Pride!

Βέβαια, αυτό το γεγονός είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Οι gay οργανώσεις εμφορούνται από την ίδια κρατικίστικη νοοτροπία που χαρακτηρίζει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτές είναι κομμάτι της ίδιας ανάπηρης "κοινωνίας των πολιτών". Μια "κοινωνία των πολιτών", με κατ'ευφημισμόν "Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις" που εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από την κρατική χρηματοδότηση. Μια "κοινωνία των πολιτών" που αδιαφορεί για την ανεξαρτησία της έναντι του κράτους αλλά αντίθετα το βλέπει σαν "αγαθό πατερούλη" και επιζητά την προστασία του. Και βέβαια, οτιδήποτε διοργανώνει αυτή η ιδιότυπη "κοινωνία των πολιτών", είτε πρόκειται για τη γιορτή της σαρδέλας στα Νέα Μουδανιά, είτε το Gay Pride στην Πλατεία Κλαυθμώνος , νιώθει επιτακτική την ανάγκη να το θέτει υπό την αιγίδα κάποιου κρατικού φορέα. Bλέπετε, στην Ελλάδα μόνο έτσι η εκδήλωση δικαιώνεται και νομιμοποιείται.

Είμαι λοιπόν σίγουρος πως φέτος οι gay ακτιβιστές έκλαψαν από ευγνωμοσύνη που η πολιτεία άνοιξε επιτέλους τη στοργική αγκάλη της και γι αυτούς. Όσο για τους "προοδευτικούς" ψηφοφόρους του Γιώργου Καμίνη, πέριξ της Πλατείας Κολωνακίου, ρίγησαν από συγκίνηση όταν αναλογίστηκαν πόσο μοντέρνος και ανοιχτόμυαλος είναι, τέλος πάντων, ο νέος μας δήμαρχος! Επιτέλους, γίναμε Ευρώπη, βρε παιδί μου!
Συνέχεια

Που είναι η κεντροδεξιά;


Πολλές φορές έχουμε σημειώσει ότι η αδυναμία της αριστεράς να εκμεταλλευτεί την παρούσα κρίση για πολιτικά οφέλη είναι αποτέλεσμα της απαξίωσης της από την ελληνική κοινωνία. Αλλά μιας και η ήττα της Ελλάδας που ζούμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της μεταπολιτευτικής νίκης της αριστεράς, γιατί ο δεξιός ή φιλελεύθερος χώρος επίσης δεν έχει πολιτικά οφέλη;

Το ερώτημα είναι γιατί ο πολιτικός χώρος που ιδεολογικά αντιστρατεύεται το καθεστώς της μεταπολίτευσης δεν φαίνεται να μπορεί να σηκώσει κεφάλι τώρα που το μεταπολιτευτικό κράτος της αριστεράς καταρρέει.

Μέρος της απάντησης μπορεί να βρεθεί σε δύο πρόσφατα γεγονότα σε αυτό εδώ το χώρο.

1. Το Σάββατο σε μια ανάρτηση για την διαφορά μιας αριστερής και μιας δεξιάς αναδιάρθρωσης έβαλα και μια σύνδεση με την εξαιρετική ομιλία του Μάκη Βορίδη στην Βουλή που ήταν σχετική με το θέμα.

Η σύνδεση με την ομιλία Βορίδη πυροδότησε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση στο facebook. Εκεί μάθαμε ότι πλέον ο Βορίδης από πατριώτης έγινε προδότης γιατί στηρίζει την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και γιατί αφήνει την Ελλάδα στο έλεος των τοκογλύφων. Μπήκε στην Βουλή και χάθηκε η πατριωτική φωνή του.
Όταν ρωτήσαμε τι θα έκαναν τον Μάιο του 10 μας είπαν ότι πρόκειται για ψευτοδίλημμα. Εξάλλου “από τις χημειοθεραπείες δεν γλίτωσε κανείς, Οι κερδισμένοι είναι πάντα οι φαρμακευτικές εταιρείες!”

2. Την Κυριακή ο Δημητρης Ζεγγίνης είχε μια άλλη ανάρτηση που έκανε την φοβερή και τρομερή διαπίστωση ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν “είναι τέρας της αποκαλύψεως.” Το τι επακολούθησε μπορείτε να το δείτε στα σχόλια της συγκεκριμένης ανάρτησης. Περιττό να πω ότι οι “πεφωτισμένοι” και πλήρως “εξευρωπαϊσμένοι” φιλελεύθεροι μάλλον θεωρούν τον χαρακτηρισμό “τέρας της αποκαλύψεως” υπερβολικά κολακευτικό για τον Αντώνη Σαμαρά.

Οι αντιδράσεις σε αυτές τις δύο αναρτήσεις πιστεύω είναι μέρος της απάντησης γιατί αυτό που χονδρικά λέμε χώρος της κεντροδεξίας, πάσχει την ώρα που θα έπρεπε να μεγαλουργεί.
Στην περίπτωση της ανάρτησης με τον Βορίδη είχαμε μια έκρηξη της λαϊκιστικής δεξιάς. Στην άλλη περίπτωση με τον Σαμαρά είχαμε μια έκρηξη ενός ελιτίστικου φιλελευθερισμού που έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα.

Και οι δύο τάσεις είναι μια πάρα πολύ κακή απάντηση στη μεταπολιτευτική κυριαρχία της αριστεράς. Και οι δύο τάσεις είναι θλιβερά προϊόντα ενός ιδιότυπου πολιτικού ραγιαδισμού απέναντι στην αριστερά.

Η κάθε μία αντιγράφοντας το χαρακτηριστικό της αριστεράς που την κάλυπτε κοινωνικά προσπάθησε να κλέψει λίγο από την πολιτική γοητεία και παντοδυναμία της αριστεράς.

Η αριστερά δεν έχει πρόβλημα να φοράει και τα δύο προσωπεία ταυτοχρόνως. Έτσι η κ. Μπιρμπίλη αντιτίθεται στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, κλείνει την πόρτα στα μούτρα στην τρόικα και ταυτόχρονα υπερασπίζεται πολιτικές που θα επιβάλλουν στους ιθαγενείς τον τρόπο ζωής που επιτάσσει ο οικο-ταλιμπανισμός.
Ο δε Γιώργος λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου από την μια ρίχνει τα χάλια της Ελλάδας στο διεθνές κεφάλαιο που συνεχώς υποσκάπτει την μικρά πλην τίμια ελληνική σοσιαλιστική ουτοπία, από την άλλη είναι ένθερμος οπαδός της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Στο λεγόμενο χώρο της κεντροδεξιάς ή, τέλος πάντων, ότι βρίσκεται στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ η επιλογή κάποιου είναι μεταξύ μιας λαϊκιστικής δεξιάς και ενός ελιτίστικου φιλελευθερισμού.
Αυτό το ιδιαίτερα φτωχό φάσμα επιλογών εξηγεί σε ένα σημαντικό βαθμό ότι στην περίοδο που καταρρέει το οικοδόμημα της αριστεράς δεν κερδίζει ο χώρος της δεξιάς.

Γιατί οι Έλληνες πολίτες να επιλέξουν ένα πολιτικό χώρο που πάσχει από ανασφάλεια, κόμπλεξ κατωτερότητας, έλλειψη αυτοπεποίθησης, οράματος και που πάντα, με την μία ή άλλη εκδοχή, είναι ευχαριστημένος στο ρόλο του κομπάρσου στο θίασο της αριστεράς;

Μακάρι κάποτε να έχουμε μια Νέα Δεξιά που θα ξέρει τι θέλει και τι είναι, που θα θέλει να γκρεμίσει το μεταπολιτευτικό τερατούργημα και να οικοδομήσει μια νέα πολιτεία, που θα λέει τις σκληρές αλήθειες στους Έλληνες πολίτες και ταυτόχρονα δεν θα τους αντιμετωπίζει ως υπηκόους υπό την πεφωτισμένη δεσποτεία της, αλλά θα τους αντιμετωπίζει ως ελεύθερους Έλληνες πολίτες.

Τότε ο δρόμος δεν θα γίνει πιο εύκολος, αλλά επιτέλους θα έχει προορισμό.
Συνέχεια

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Η Ελλάς σώθηκε! Η κρίση χρέους θα αντιμετωπιστεί με ένα ακόμη δάνειο!


Kαι ξαφνικά εκεί που οδεύαμε προς το χείλος του γκρεμού, όλα άλλαξαν! Όπως φαίνεται οι αντιρρήσεις της Άγκελα Μέρκελ κάμφθηκαν και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πρόκειται να μας χορηγήσουν ένα ακόμη δάνειο ύψους 65 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το χρηματιστήριο έκανε άλμα 5,5%, η Όλγα Τρέμη στο δελτίο ειδήσεων του "Mega Channel", πάντα λυρική , μίλησε για μια "αχτίδα φωτός", ενώ ο Παύλος Τσίμας έκανε λόγο για "στροφή ρεαλισμού" της Γερμανίας. Τουλάχιστον προς το παρόν, η Ελλάς σώθηκε! Η κρίση χρέους θα αντιμετωπιστεί και αυτή με το μοναδικό τρόπο που έχουμε μάθει από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους : με ένα ακόμη δάνειο!

Αυτό που η εγχώρια καθεστωτική ελίτ αποκαλεί "στροφή ρεαλισμού" δεν είναι τίποτε αλλα παρά η συνέχιση της τακτικής του στρουθοκαμηλισμού, τόσο από την πλευρά των ευρωπαϊκών χωρών όσο και από την πλευρά της Ελλάδας. Αντί να δουν κατάματα την αλήθεια, οι Έλληνες προτιμούν να προσποιούνται πως το χρέος τους είναι βιώσιμο και οι Ευρωπαίοι πως το πείραμα του ευρώ πηγαίνει περίφημα . Έτσι γι άλλη μια φορά, το αναπόφευκτο "κούρεμα" του ελληνικού χρέους αναβάλλεται (με κίνδυνο, αυτή η καθυστέρηση να το κάνει τελικά ακόμη πιο επώδυνο) και η ευρωζώνη με τη σειρά της αποφεύγει τη δικιά της μέρα της κρίσης.

Όταν άλλοι πανηγύριζαν για το Μνημόνιο, γράφαμε πως μια κρίση χρέους δεν αντιμετωπίζεται με περισσότερα δάνεια και πως τελικά το πακέτο βοήθειας θα εμποδίσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις .Τα δάνεια , με χαμηλότερα της αγοράς επιτόκια, ενθαρρύνουν τις κυβερνήσεις να συμπεριφερθούν ανεύθυνα αφού κάποιος άλλος θα επωμιστεί το κόστος των πολιτικών τους. Χωρίς την πίεση της αγοράς , και με διαθέσιμο κεφάλαιο από το πακέτο στηρίξης, είναι επόμενο οι μεταρρυθμίσεις να καθυστερήσουν ή και να σταματήσουν . Τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου, με την εγκληματική αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης, φαίνεται δυστυχώς να μας επιβεβαιώνουν. Και για όσους πιστεύουν πως η αποτυχία του Μνημονίου είναι απλά μια ελληνική ιδιαιτερότητα, ας δούμε τί συνέβη προχτές στην Ιρλανδία, όπου ο Υπουργός Μεταφορών της χώρας, Λίο Βάραντκαρ, δήλωσε πως η επιστροφή της Ιρλανδίας στις αγορές ίσως να μην είναι εφικτή όχι μόνο το 2012 αλλά και το 2013, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ζητήσει το Δουβλίνο επιπλέον βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Βέβαια, η ιρλανδική κυβέρνηση απέκλεισε αμέσως μια τέτοια πιθανότητα, αλλά όλοι θυμόμαστε ποιά κατάληξη είχαν ανάλογες διαψεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης πριν λίγους μήνες.

Η εξέλιξη του πακέτου στήριξης προς την Ελλάδα θυμίζει πια όλο και περισσότερο την εξέλιξη του αντίστοιχου πακέτου που δόθηκε στη Ρωσία τη δεκαετία του '90. Από το 1992 εως το 1997 η Ρωσία έπαιρνε φτηνά δάνεια από το ΔΝΤ, που άγγιζαν ή και ξεπερνούσαν τα 20 δισεκατομμύρια δολλάρια το χρόνο, με τον όρο να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στην οικονομία . Όμως σε όλη τη δεκαετία η Ρωσία έμεινε πολύ πίσω σε σχέση με άλλες χώρες της Αν. Ευρώπης και η οικονομία διατήρησε , σε μεγάλο βαθμό , τις κρατικίστικες δομές της. Ήδη από το 1993 ο φιλελεύθερος πολιτικός Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι έλεγε πως "οι νέες δυτικές πιστώσεις δεν είναι πια θεραπεία για τη Ρωσία, αλλά ένα φάρμακο που βοηθάει να κρατηθεί στη ζωή ένα άρρωστο σύστημα." Το αξιοσημείωτο είναι πως κάποιες μεταρρυθμίσεις γίνοταν μόνο κατά τις περιόδους που το ΔΝΤ , για να ασκήσει πίεση στην ρωσική κυβέρνηση, σταματούσε τη βοήθεια. Δυστυχώς όμως, με τις πρώτες μεταρρυθμίσεις, το ΔΝΤ ξανάρχιζε να καταβάλει τις δόσεις των δανείων και έτσι ο μεταρρυθμιστικός οίστρος των Ρώσων κυβερνώντων έπεφτε ξανά σε ύπνωση. Ώσπου τελικά, το 1998 η ρωσική κυβέρνηση κήρυξε στάση πληρωμών.

Αν τολμούσαμε μια πρόβλεψη, φοβόμαστε πως κάπως έτσι θα εξελιχθούν οι επόμενες φάσεις της ελληνικής τραγωδίας. Κάθε φορά που πλησιάζουμε στην ημερομηνία καταβολής μιας νέας δόσης, η Τρόικα θα προσποιείται τη δυσαρεστημένη και θα επισημαίνει την αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης . Η κυβέρνηση, για να αποσπάσει τη νέα δόση, θα ψηφίζει ένα νέο φιλόδοξο πακέτο μέτρων και θα υπόσχεται πως από εδώ και μπρός θα αλλάξει. Βέβαια, μετά την καταβολή της , η κυβέρνηση θα επιστρέφει στους γνωστούς νωχελικούς ρυθμούς της. Από τα νέα μέτρα, θα εφαρμόζονται μόνο αυτά που δεν θίγουν τις δομές του κρατικοδίαιτου συστήματος, δηλαδή οι αυξήσεις των φόρων, με συνέπεια η ύφεση να βαθαίνει ακόμη περισσότερο . Όσο για τις σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποίησεις αυτές θα γίνουν- αν γίνουν- όπως ακριβώς έγινε και η περίφημη απελεύθερωση των επαγγελμάτων. Δηλαδή αποσπασματικά, με πολλές εξαιρέσεις και πολλούς αστερίσκους. Εκτός απροόπτου, αυτό το θέατρο του παραλόγου θα σταματήσει όταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις βεβαιωθούν πως μια ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας δεν απειλεί πια την ευρωζώνη και τις τράπεζες ή αν οι πιέσεις των αγανακτισμένων ψηφοφόρων των βόρειων χωρών ανατρέψουν το bail-out consensus . Μέχρι τότε η Τρόικα θα εξακολουθεί να δίνει χρήματα και η ελληνική κυβέρνηση θα εξακολουθεί να προσποιείται πως κάνει μεταρρυθμίσεις.

Και για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν πως το Μνημόνιο θα μας "σώσει" : Δεν πρόλαβαμε να εξασφαλίσουμε την επόμενη δόση και το νέο συμπληρωματικό δάνειο και ήδη η κυβέρνηση Παπανδρέου ξαναβρήκε τον παλιό, καλό της εαυτό . Όπως διαβάζω : "Ολοκληρώθηκε πριν λίγα λεπτά η Διυπουργική Γνωμοδοτική Επιτροπή για τη σύσταση, κατάργηση, αναδιάρθρωση και μετατροπή Υπηρεσιών, Συμβουλίων, Επιτροπών και Φορέων του Δημοσίου Τομέα,η οποία συνεδρίασε υπό τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Θεόδωρο Πάγκαλο. Ο κ. Πάγκαλος σε δηλώσεις του τόνισε ότι το μεγάλο πακέτο καταργήσεων και αναδιαρθρώσεων δημοσίων φορέων θα υλοποιηθεί τον προσεχή Οκτώβριο(σ.σ.:!!!)". Όταν αρχίσουν οι μεταρρυθμίσεις, ξυπνήστε με!
Συνέχεια

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Μια "λαμπρή" επέτειος, ένα προπαγανδιστικό αφιέρωμα και κάποιοι αμείλικτοι αριθμοί


Ας πούμε πως αποφάσιζα να κάνω μια έρευνα για το αν η Μότορ Όιλ μολύνει τον Σαρωνικό. Η έρευνα τελειώνει, δημοσιεύεται και στην πρώτη σελίδα σας ενημερώνω ,με μπόλικο θράσος, πως πραγματοποιήθηκε "με τη συνεργασία της Μότορ Όιλ". Άραγε , πόσο αξιόπιστο και αντικειμενικό θα με θεωρούσατε; Χθες λοιπόν, η "Καθημερινή" έκανε κάτι παρόμοιο. Μαζί με το κυριακάτικο φύλλο της, διένειμε και ένα ειδικό τεύχος με τον τρυφερό και αγαπησιάρικο τίτλο "Ελλάδα-Ευρωπαϊκή Ένωση , 30 χρόνια μαζί". Στο εξώφυλλο, εκεί όπου η ελληνική σημαία αγκαλιάζει περιπαθώς τη σημαία της Ε.Ε., μαθαίνουμε πως η έκδοση έγινε με τη συνεργασία της ...Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα. Και , όπως φαντάζεστε, στις σελίδες της δε θα βρείτε τις ευρωσκεπτικιστικές απόψεις του Nigel Farage, αλλά έναν ύμνο στην πάνσοφη γραφειοκρατία των Βρυξελλών!

Σε μια εντυπωσιακή επίδειξη του ευρωλαγνικού κονσένσους που χαρακτηρίζει τις ελληνικές ελίτ , οι πανεπιστημιακοί, πολιτικοί και γραφειοκράτες που συμμετέχουν στην έκδοση συμφωνούν πως η Ελλάδα θα πρέπει να νιώθει πολύ τυχερή για τη συμμετοχή της στην Ε.Ε. και πως όλα τα προβλήματά της θα λυθούν με -τί άλλο;- ακόμη περισσότερη Ευρώπη. Δυστυχώς όμως για τους cheerleaders του Λεβιάθαν των Βρυξελλών, υπάρχουν και οι σκληροί και αμείλικτοι αριθμοί, που πρέπει να δημοσιεύσει ακόμη και μια προπαγανδιστική έκδοση σαν και αυτή της "Καθημερινής". Και οι αριθμοί πολύ απλά δείχνουν πως όλοι οι οικονομικοί δείκτες της Ελλάδας μετά την είσοδό της στην Ε.Ε. έχουν επιδεινωθεί δραματικά . Βεβαια, και εδώ οι συγγραφείς της έκδοσης έχουν έτοιμη την απάντηση : γι'όλα φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις που δεν αξιοποίησαν τις ευκαιρίες και τον πακτωλό χρημάτων που μας πρόσφερε απλόχερα η καλοκάγαθη γραφειοκρατία της Ε.Ε. . Πίσω όμως από την ομοφωνία των "εκσυγχρονιστών", βρίσκεται η βαθιά κρατικίστικη λογική πως με μεταφορά πόρων από τη μια κυβέρνηση στην άλλη, μπορεί μια χώρα να πετύχει τον εκσυγχρονισμό της. Δεν περνάει καν από το μυαλό τους πως το πρόβλημα δεν ήταν η μη αξιοποίηση των χρημάτων αλλά τα ίδια τα χρήματα! Όπως μας έχει διδάξει η διεθνής εμπειρία, η διεθνής βοήθεια ήταν μια τραγική αποτυχία στις χώρες της Αφρικής, αφού τις έριξε ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια, ισχυροποίησε τις ντόπιες κλεπτοκρατίες , αύξησε τη διαφθορά και έκανε τους Αφρικανούς οικονομολόγους και διανοούμενους να απευθύνουν δραματική έκκληση στη Δύση: "Προς θεού, σταματήστε τη διεθνή βοήθεια!" . Ακόμη και στην Ευρώπη, όπου οι χώρες είχαν τους κατάλληλους θεσμούς για να απορροφήσουν τη βοήθεια, τα αποτελέσματα ήταν στην καλύτερη περίπτωση πενιχρά, όπως μας δείχνει η εμπειρία του Σχεδίου Μάρσαλ.

Έτσι έγινε και με τη μεταφορά χρημάτων από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων στις τσέπες των ελληνικών κυβερνήσεων. Ποτέ ξανά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η εγχώρια πολιτική τάξη δεν βρέθηκε με τόσα χρήματα στη διάθεσή της. Και όπως έχει δείξει η εμπειρία άλλων χωρών, όσο περισσότερα χρήματα δίνεις στους πολιτικούς, τόσο πιο σπάταλοι, αναποτελεσματικοί και διεφθαρμένοι γίνονται. Τα γενναιόδωρα ευρωπαϊκά πακέτα έκαναν εφικτό το κρατικίστικο μεταπολιτευτικό σύστημα που μας οδήγησε στη χρεωκοπία. Τα τεράστια ευρωπαϊκά ποσά που εισέρρευσαν στη χώρα μετά το 1981 έκαναν δυνατή την πραγματοποίηση των επικίνδυνων σοσιαλιστικών οραμάτων του Ανδρέα Παπανδρέου. Τα φτηνά δάνεια που μας εξασφάλισε η συμμετοχή στο ευρώ έκαναν δυνατή τη διαιώνιση του πασοκικού συστήματος από τον Κώστα Σημίτη και το όργιο σπατάλης του Κώστα Καραμανλή. Φυσικά, ούτε λόγος για μεταρρυθμίσεις , αφού υπήρχαν τα λεφτά των Βρυξελλών. Από τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. δεν επωφελήθηκε "το δημιουργικό και εξωστρεφές κομμάτι της αστικής ταξης", όπως γράφει το αφιέρωμα της "Καθημερινής" . Ευνοήθηκε η ντόπια παρασιτοκρατία, οι πολιτικοί μας που επέκτειναν την εξουσία τους , το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο που αποκόμισε τεράστια κέρδη, οι συντεχνίες του δημόσιου τομέα που απέκτησαν προκλητικά προνόμια και οι μεγαλοαγρότες που κυκλοφορούσαν με πανάκριβα τζιπ στους κάμπους της Θεσσαλίας.

Οι αριθμοί στην έκδοση της "Καθημερινής" είναι διαφωτιστικοί και επιβεβαιώνουν την παραπάνω εκτίμηση . Από τα 1,1 τρισεκατομμύρια ευρώ που διαχειρίστηκε το ελληνικό κράτος την περίοδο 1981-2010, τα 78 δις ήταν ευρωπαϊκά κονδύλια. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε αλλα 108 δις που προέρχονται από τους πόρους της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Τις δεκαετίες του '60 και του '70, οι ρυθμοί ανάπτυξης στη χώρα μας ήταν υπερδιπλάσιοι του μέσου όρου της τότε ΕΟΚ. Μετά την είσοδο μας , μόνο σε ελάχιστες χρονιές ήταν υψηλότεροι από τους αντίστοιχους κοινοτικούς. Πριν την είσοδο , ο πληθωρισμός βρίσκοταν περίπου στο μισό του μέσου όρου της τότε ΕΟΚ. Την περιοδο μετά το 1981 ήταν υπερτριπλάσιος. Η ανεργία από το 4% το 1981 ξεπέρασε το μέσο κοινοτικό όρο το 1998. Ως τα μέσα της δεκαετίας του '70, ο δανεισμός και το δημόσιο χρέος ήταν σχεδόν μηδενικά. Μάλιστα, από το 1961 εως το 1970 , όταν η ελληνική οικονομία στηρίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στους εθνικούς πόρους, όλοι σχεδόν οι κρατικοί προϋπολογισμοί ήταν πλεονασματικοί. Αντίθετα, τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος άρχισαν ένα τρελό ράλι ανόδου μετά το 1982 και ειδικά το χρέος ξεπέρασε το κοινοτικό μέσο όρο ήδη από το 1987. Τα φτηνά δάνεια που μας εξασφάλισε το ευρώ αύξησαν ακόμη περισσότερο το χρέος και έκαναν τους κυβερνώντες μας να σταματήσουν και τις λίγες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες των προηγούμενων ετών. Τα έσοδα από αποκρατικοποίησεις την τριετία 1998-2000 (δηλ. πριν μπούμε στο ευρώ) ήταν 7,9 δις ευρώ. Την πρώτη τριετία μετά τη συμμετοχή στο κοινό νόμισμα (2001-2003) τα έσοδα έπεσαν στα 7,5 δις. Την τριετία 2004-2006 κατέρρευσαν στα 4,6 δις και στο ίδιο επίπεδο παρέμειναν και τη διετία 2007-2008 (3,3 δις). Αντίθετα, τα δάνεια που πήρε η χώρα μας την ίδια περίοδο εκτοξεύτηκαν από τα 1,57 δις ευρώ το 2001 στα 41,8 δις το 2010! Και βέβαια, μπορεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα μας μπορεί να κατρακύλησαν σε νέα χαμηλά, αλλά, χάρη στα φτηνά δάνεια και τους κοινοτικούς πόρους, το εισόδημα και η κατανάλωση μας αυξήθηκαν εντυπωσιακά!

Αυτά τα 30 χρόνια οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών παρείχαν γενναιόδωρα όλους τους απαραίτητους πόρους για την οικοδόμηση και διαιώνιση της μεταπολιτευτικής ελληνικής παρασιτοκρατίας που σήμερα μας οδηγεί στη χρεωκοπία. Η Ε.Ε. είναι μέρος του ελληνικού προβλήματος. Γι αυτό και δεν μπορεί να είναι μέρος της λύσης του.
Συνέχεια

Περί απολύσεων στο Δημόσιο.

Στην δημόσια συζήτηση εδώ και πολλά χρόνια κυριαρχεί το θέμα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Πολλοί «φιλελεύθεροι» στο όνομα της μείωσης του κράτους θεωρούν πως μειώνοντας τους ΔΥ μειώνεται και το κράτος. Αυτό είναι μεθοδολογικά λάθος. Και θα εξηγήσω γιατί.

Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Έχουμε πολλούς ΔΥ επειδή έχουμε μεγάλο κράτος. Δηλαδή, ακριβώς επειδή πιστεύουμε στο μεγάλο κράτος δημιουργούμε κρατικές αρμοδιότητες, φορείς και υπηρεσίες, αφαιρώντας όλα αυτά από τον ιδιωτικό τομέα. Για να στελεχώσουμε όλες αυτές τις αρμοδιότητες και υπηρεσίες προσλαμβάνουμε ΔΥ. Με άλλα λόγια δημιουργούμε ανάγκες και τις εξυπηρετούμε προσλαμβάνοντας.

Ακόμα λοιπόν κι αν απολύσουμε, ας πούμε 30% των ΔΥ, σε λίγα χρόνια θα τους επαναπροσλάβουμε, τους ίδιους ή άλλους. Γιατί κάποιοι πρέπει να ασκήσουν τις διατηρούμενες αρμοδιότητες. Θα έλεγε κανείς πως η λύση είναι απλή. Χρειάζεται καλύτερη διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού. Με λιγότερους υπαλλήλους να εκτελέσουμε τις ίδιες αρμοδιότητες. Αυτό μπορεί να γίνει σε έναν οργανισμό που ξέρει και μπορεί να μετρήσει. Που έχει μια στοιχειώδη έννοια του κόστους-οφέλους μιας δράσης. Το κράτος δεν μπορεί να μετρήσει. Το ξέρουμε θεωρητικά και έχει αποδειχθεί στην πράξη. Αν δεν μας φθάνει η ελληνική εμπειρία, έχουμε την εμπειρία του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού.

Το ζήτημα λοιπόν είναι να αποφασίσουμε ποιες αρμοδιότητες του κράτους μπορεί και πρέπει να τις ασκεί ο ιδιωτικός τομέας. Πρέπει να ξεφορτώσουμε από το κράτος ότι περισσεύει. Αυτό φυσικά είναι μια μεγάλη συζήτηση. Σε μια χώρα εθισμένη να προσθέτει αρμοδιότητες στο κράτος είναι δύσκολο να αρχίσει να αφαιρεί. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα κλειστά επαγγέλματα. Η διαδικασία αδειοδότησης των επαγγελματιών που ανήκουν σε αυτά απαιτεί εκατοντάδες υπαλλήλους ανά την επικράτεια που ασχολούνται με αυτή, αλλά και τον έλεγχο των αδειοδοτημένων. Το άνοιγμα λοιπόν των κλειστών επαγγελμάτων δεν έχει ως αποτέλεσμα μόνο την απελευθέρωση δυνάμεων της αγοράς, αλλά και την ουσιαστική μείωση του κράτους.

Ας δούμε όμως τι κάνει η κυβέρνηση με το αναγγελθέν άνοιγμα 163 αν δεν κάνω λάθος επαγγελμάτων που ανακοινώθηκε την περασμένη βδομάδα. Καταργεί την υποβολή δικαιολογητικών για την απόκτηση αδείας, αλλά δεν καταργεί την άδεια αυτή καθ’ εαυτήν. Ουσιαστικά την μετατρέπει σε γνωστοποίηση στην αρμόδια υπηρεσία της έναρξης αντίστοιχης επαγγελματικής δραστηριότητας. Το ζητούμενο αυτής της ρύθμισης είναι σαφές. Δεν πρέπει να διαλύσουμε τις υπηρεσίες που ασχολούνται με τις αδειοδοτήσεις. Τι θα πει όμως γνωστοποίηση; Θα βγει μια εγκύκλιος που θα λέει για την γνωστοποίηση απαιτούνται τα εξής δικαιολογητικά. Κι άντε πάλι ξανάρθαμε εκεί που είμαστε πριν.

Η επόμενη φράση στην Ελλάδα ακούγεται τρομακτική. Δεν είναι δουλειά του κράτους να κρίνει αν έχω τα δικαιολογητικά για να είμαι τεχνικός ανελκυστήρα. Η αγορά θα το κρίνει. Ας θέσουμε αυτό το θέμα στους πολιτικούς μας (από τον Μάνο μέχρι την Παπαρήγα) και να δούμε τι θα μας απαντήσουν. Βλέπετε είναι εύκολο να λες απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Όταν όμως ερχόμαστε στο διά ταύτα κι αρχίζουν οι μανδαρίνοι της διοίκησης να σου λένε, ωραία ποιους να απολύσουμε; Μα αυτός κάνει αυτή την δουλειά, ο άλλος κάνει την άλλη, ο παρακάτω εκείνη. Θέλετε να καταργήσουμε αυτές τις δουλειές; Ποιος θα δίνει άδειες οικοδομής; Ποιος θα ελέγχει τους φοροφυγάδες; Ποιος θα ελέγχει τα διάφορα επαγγέλματα ώστε να είμαστε σίγουροι πως δεν είναι γεμάτα απατεώνες; Ποιος θα δίνει άδειες οδήγησης; Κλπ, κλπ, κλπ.

Μα, θα μου πει κάποιος, τα υπουργεία είναι γεμάτα από ΔΥ που κάθονται. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κάθομαι δεν σημαίνει δεν έχω αντικείμενο δουλειάς. Απλώς το εκτελώ σε απελπιστικά αργούς χρόνους. Το θέμα λοιπόν είναι να καταργήσουμε τα αντικείμενα.

Πρακτικά, με τους ρυθμούς συνταξιοδότησης των ΔΥ (80.000 το 2010) σε 5 χρόνια θα έχουμε πέσει στους μισούς (700 τόσες χιλιάδες είναι τώρα στον στενό δημόσιο τομέα) αν δεν αρχίσουμε να προσλαμβάνουμε άλλους. Αν δεν καταργήσουμε όμως αρμοδιότητες με αυτούς τους ρυθμούς μείωσης ΔΥ θα φανεί παράλληλα η ανάγκη άσκησης των αρμοδιοτήτων. Θα ανοίξει λοιπόν πάλι ο ασκός του Αιόλου της ανάγκης προσλήψεων.

Τελειώνοντας πρέπει να σημειώσω πως τα τακτικά μέτρα μείωσης των ΔΥ που προτείνονται (από Μάνο και ΝΔ) δεν με βρίσκουν αντίθετο. Δεν αντιμετωπίζουν όμως στην ουσία του το πρόβλημα. Άλλωστε με τους ρυθμούς συνταξιοδότησης και παγώματος των προσλήψεων, όπως προείπα, το θέμα θα λυθεί μόνο του τακτικά. Στρατηγικά όμως επιβάλλεται η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τον σκληρό πυρήνα του κράτους. Δεν αναφέρομαι στις ΔΕΚΟ γιατί εκεί το πρόβλημα είναι ευκολότερο. Τις πουλάς και τελειώνεις Επίσης εμμέσως αναφέρομαι στον τομέα της Υγείας, όπου και εκεί η άποψη μου είναι πως πρέπει να τελειώνουμε μιας δια παντός με την ιερή αγελάδα του ΕΣΥ που κείτεται ημιθανής και κανείς δεν την βγάζει από την μέση του δρόμου.
Συνέχεια

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Γιατί ο Ράτκο Μλάντιτς πρέπει να δικαστεί στη Βοσνία και όχι στη Χάγη


Ο Άγγλος ευρωβουλευτής Daniel Hannan έχει δίκιο. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης είναι μια παρωδία δικαστηρίου που δεν εγγυάται ούτε καν τους στοιχειώδεις κανόνες για μια δίκαιη δίκη:

"Μας λένε πως η ετοιμότητα της Σερβίας να εκδόσει τον Ράτκο Μλάντιτς στη Χάγη είναι απόδειξη της δημοκρατικής της ευρωστείας και θα φέρει πιο κοντά την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως το έθεσε ο Νικολά Σαρκοζί, "είναι ένα βήμα προς την ενσωμάτωση της Σερβίας στην Ε.Ε.".

Στην πραγματικότητα, το αντίθετο θα έπρεπε να είναι αλήθεια. Η Σερβία θα αποδείκνυε τη δημοκρατική της ευρωστεία όταν ένας άνθρωπος σαν τον Μλάντιτς θα περίμενε να βρει δικαιοσύνη στο Βελιγράδι. Δυστυχώς, είναι απίθανο να δικαστεί δίκαια από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Γιατί το λέω αυτό; Λοιπόν, ρίξτε μια ματιά στη πιο διάσημη υπόθεση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρόυ μέχρι τώρα : τη δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Όπως έγραψε ο σπουδαίος Theodore Dalrymple: "Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη δεν απέχει πολύ από ένα ψευτοδικαστήριο , χωρίς καν να έχει τα...πλεονεκτήματά του, δηλαδή ταχύτητα και οικονομία." Ακριβώς. Με ετήσιο προϋπολογισμό 200 εκατομμυρίων δολλαριων, το δικαστήριο ξόδευε το χρόνο του νωχελικά, ενώ ο Σλόμπο παρέμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή και η απόφαση δεν είχε βγει ούτε όταν τόσο ο δικαστής όσο και ο κατηγορούμενος ήταν...νεκροί!

Επιπλέον, όπως ο John Laughland έδειξε στη μνημειώδη μελέτη του για τη δίκη, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο παραβιάσε σχεδόν κάθε νομικό κανόνα, δεχτηκε φήμες για αποδεικτικά στοιχεία , έπεσε σε αντιφάσεις , άλλαξε τους κανόνες της διαδικασίας 22 φορές και όταν το γέρικο τέρας αποδείχτηκε απροσδόκητα εύγλωττο κατά την υπεράσπίσή του, πήρε την ασυνήθιστη απόφασή να του επιβάλλει συνήγορο.

Για πάνω από τρεις αιώνες, ο κόσμος λειτούργησε στην πραγματιστική και κατανοητή αρχή πως τα εγκλήματα είναι ευθύνη του κράτους, στο έδαφος του οποίου διεπράχθησαν-σε αυτή την περίπτωση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Τώρα, χωρίς διάλογο, και με ελάχιστη σκέψη, προχωράμε βιαστικά προς μια παγκόσμια δικαιοδοσία με πρωτοβουλία μιας κάστας παθιασμένων ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα που ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να πάρουν δημοκρατική εξουσιοδότηση για την ατζέντά τους.

Μα ο Μλάντιτς ήταν τελείως γουρούνι, θα μου πείτε. Πιθανόν. Και πάλι όμως και οι κακοί άνθρωποι-ίσως ειδικά αυτοί -αξίζουν δικαιοσύνης. Εάν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, τότε είμαστε εμείς οι υπόλοιποι που βγαίνουμε χαμένοι."

Συνέχεια

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Σαμαράς, το τέρας της αποκαλύψεως!

Διαβάζω από τότε που εξελέγη ο Σαμαράς Πρόεδρος της ΝΔ την αρθρογραφία στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο γι’αυτόν. Πέραν των φανατικών νεοδημοκρατών, κανένας δεν λέει καλόν λόγο. Θυμάμαι την ελληνική πολιτική σκηνή από το 1974. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν τόσο μισητός στους αντιπάλους του και σε μέρος της ευρύτερης παράταξης του (κεντροαριστερά). Για τον Ανδρέα κάπου μπορώ να καταλάβω τα ακραία συναισθήματα που προκαλούσε ως άνθρωπος. Ήταν ο ορισμός του λαϊκιστή και το φχαριστιόταν. Για τον Σαμαρά όμως; Ακόμα κι αν δεχτούμε πως μετέρχεται λαϊκιστικών μεθόδων ο δημόσιος λόγος του είναι ευπρεπής. Καμμία σχέση με τον Ανδρέα.

Επίσης ο Μητσοτάκης ήταν τόσο μισητός στους αντιπάλους του και στην ευρύτερη παράταξη του (κεντροαριστερά). Ο ίδιος δεν ήταν λαϊκιστής, αλλά είχε άλλα ελατώμματα που η ιστορία θα κρίνει. Ο Σαμαράς δεν τα έχει και γι’αυτό άλλωστε επελέγη από την παράταξη του απέναντι στην κόρη Μητσοτάκη. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η αποστασία του Σαμαρά το 1993 τον φέρνει στο ίδιο επίπεδο με τον Μητσοτάκη. Όλοι ξέρουμε όμως πως είναι διαφορετικής κοσμοθεωρίας άνθρωποι ακόμα κι αν η τακτική τους σε κάποια ιστορική στιγμή ταυτίστηκε.

Οι υπόλοιποι ηγέτες της μεταπολίτευσης (γέρος Καραμανλής, Σημίτης, νέος Καραμανλής, ΓΑΠ) δεν προκαλούσαν τα ίδια συναισθήματα. Είναι χαρακτηριστικό πως σήμερα που έχουμε έναν προφανώς ανίκανο και άβουλο Πρωθυπουργό, ο Σαμαράς κρίνεται με την ίδια αυστηρότητα και πολλές φορές μεγαλύτερη. Από την άλλη ο Σαμαράς ως άνθρωπος, στον βαθμό που μπορώ να κρίνω την εικόνα του από τα ΜΜΕ, αφού δεν τον γνωρίζω προσωπικά, δεν θα μπορούσε να περιγραφεί ως αντιπαθής. Είναι αστός, γόνος μιας από τις σημαντικότερες μεγαλοαστικές οικογένειες της χώρας εκ μητρός, ευγενής, καλλιεργημένος.

Ας δούμε αυτά που τον κάνουν αντιπαθή κατά τους αρθρογράφους.

Είναι εθνικιστής. Η αλήθεια είναι πως είναι ο μοναδικός ηγέτης ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης που αρθρώνει έναν παραδοσιακά πατριωτικό ή εθνικιστικό λόγο. Όμως κι ο Ανδρέας Παπανδρέου άρθρωνε την δεκαετία του 70 έναν αντίστοιχο λόγο από τα αριστερά, αλλά κανένας δεν τον κατηγόρησε γι’αυτό. Αντιθέτως, αυτός ο λόγος συνέβαλλε στην άνοδο του στην εξουσία το 1981.

Είναι καιροσκόπος. Έκανε ένα λάθος τακτικής το 1993 για το οποίο έχει πληρώσει με πολιτική έρημο για πολλά χρόνια, και εν πάσι περιπτώσει η ίδια του η παράταξη στην πλειοψηφία της, τον συγχώρησε γι’ αυτό. Ας αφήσουμε δε πως για πολλούς δεξιούς σαρξ εκ της σαρκός της παράταξης ήταν ο Σαμαράς κι όχι ο Μητσοτάκης.

Είναι λαϊκιστής. Ειλικρινά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ο χαρακτηρισμός αυτός όταν απευθύνεται στον Σαμαρά προκαλεί γέλιο. Μπροστά στον πολιτικό λόγο του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και του Μητσοτάκη της δεκαετίας του 80, του Σημίτη της Μεγάλης και Ισχυρής Ελλάδας και του ΓΑΠ του λεφτά υπάρχουν, ο πολιτικός λόγος του Σαμαρά είναι ηπιότατος. Δεν θυμάμαι να έχει πει ανάλογες λαϊκιστικές μπαρούφες. Ακόμα κι αν τις είπε την περίοδο της ΠΟΛΑΝ, να θυμίσω πως τότε ούτε εξουσία είχε, ούτε την διεκδικούσε σοβαρά.

Last but not least, είναι δεξιός. Αυτό το επιχείρημα που λιγότερο από τ’ άλλα προβάλλεται, νομίζω πως είναι το κυριότερο και τον διαφοροποιεί από τους Ανδρέα και Μητσοτάκη, αλλά και τους άλλους ηγέτες της αντιπολίτευσης. Με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Καραμανλή συνολικά, αλλά ο Σαμαράς διαφοροποιείται από τον Καραμανλή της δεύτερης οχταετίας της σοσιαλμανίας και των ενοχικών ανοιγμάτων στην κεντροαριστερά. Ο Σαμαράς προέρχεται από αυτό που ονομάζεται λαϊκή, εθνική, παράταξη κι εκεί ανήκει. Είναι μια παράταξιακή ιδεολογία που ξαφνικά από το 1974 βρέθηκε εν υπνώσει, στον ορυμαγδό της κυριαρχίας του αριστερού καθωσπρέπει λόγου. Δεν μπορώ, λόγω χώρου, εδώ να αναλύσω τις κύριες συνιστώσες αυτού του λόγου. Αλλά σίγουρα είναι ένας λόγος που το 1974 βρέθηκε στο περιθώριο.

Τέλος είναι ένας λόγος που δύσκολα γίνεται αποδεκτός κι από το σοδιαλδημοκρατικό φιλελεύθερο ακροατήριο. Το οποίο κατηγορεί τον Σαμαρά ως αντιφιλελεύθερο. Προσωπικά θα μπορούσα να πω πως δεν είναι επαρκώς φιλελεύθερος για τα γούστα μου, τα οποία στο θέμα αυτό είναι και λίγο ακραία! Αλλά δεν θα μπορούσα να κρίνω ως αντιφιλελεύθερο κάποιον ο οποίος επιμένει στην μείωση της φορολογίας με τον κίνδυνο της πολιτικής αυτοκτονίας θα έλεγαν κάποιοι, και στηρίζει όλες τις προσπάθειες για αποκρατικοποιήσεις.

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο Σαμαράς να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός σύντομα. Εν τέλει πρέπει να κρίνεται σε σχέση με τον βασικό του αντίπαλο, τον Παπανδρέου. Νομίζω πως αυτά τα δύο ορίζουν και το πλαίσιο της αξιολόγησης του ανδρός, αλλά και των απαιτήσεων που το εκλογικό σώμα θα έπρεπε να έχει από αυτόν ως εν δυνάμει πρωθυπουργό. Με άλλα λόγια, ο Σαμαράς παρουσίασε ένα σχέδιο οικονομικής πολιτικής με κάποιους βασικούς άξονες. Θα μπορούσε κάποιος να του πει με ποιούς θα το εφαρμόσεις μεγάλε; Με τους αποτυχημένους της κυβέρνησης 2004-09; Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα. Θα μπορούσε κάποιος να θέλει μια πιό φιλελεύθερη χροιά στα μέτρα. Αλλά σίγουρα δεν είναι κριτική αυτό που γενικώς προβάλεται ως τέτοια. Δηλαδή πως διαφοροποιείται εν μέρει από το μνημόνιο. Το μνημόνιο του οποίου η εφαρμογή έχει αποτύχει παταγωδώς. Λες και η διαφοροποίηση από το μνημόνιο ή ότι η Ευρώπη προστάζει αποτελεί έγκλημα. Ιδίως όταν απευθύνεται στην κατ' εξοχήν φιλοευρωπαϊκή και φιλοατλαντική παράταξη. Αλλά βέβαια σε μια χώρα που αγνοεί την έννοια και την πρακτική της διαπραγμάτευσης, αποτελεί έγκλημα. Δεν ξέρω αν ο Σαμαράς ενστερνίζεται τις δυτικές αρχές της διαπραγμάτευσης και της συμφωνίας σε απόλυτο βάθος. Αλλά αποτελεί αστειότητα να τον κατηγορούν ότι προσπαθεί να διαπραγματευθεί αυτοί που αγνοούν την έννοια.

Ο Σαμαράς είναι ένας δεξιός πολιτικός στο τέλος μιας εποχής που σηματοδοτήθηκε από την αντιδεξιά ρητορική. Ακόμα και στο τραγικό αυτό τέλος που παίρνει τον χαρακτήρα της οικονομικής καταστροφής, ακόμα και τώρα που πια τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, ο Σαμαράς κρίνεται με όρους της τελευταίας 35ετίας. Ίσως δεν είναι από το μέλλον όπως πολλοί θα ήθελαν τον σωτήρα. Αλλά η όλη αυτή αντίληψη της πολιτικής και της ιστορίας είναι που μας έφτασε εδώ που είμαστε. Οι ρητορικές, οι ιδεολογίες, οι ταμπέλες, οι σωτήρες και οι προδότες μας έφτασαν στην καταστροφή.

Οι αξίες της εργασίας, της εντιμότητας, της φιλοπατρίας, της οικογένειας, της προσπάθειας για ατομική καλλιέργεια και μέσω αυτής ατομικής ανέλιξης, λοιδωρήθηκαν και θεωρήθηκαν συντηρητικές, ντεμοντέ και εξοβελιστέες. Νομίζω πως αυτές οι αξίες θα μας βγάλουν από την κρίση. Όποιος τις εκφράσει ξεκάθαρα, επαρκώς, χωρίς φανατισμούς και υστερίες ανοίγει έναν δρόμο. Δεν ξέρω πόσοι θα συμπαραταχθούν. Ο κρατισμός είναι πολύ βαθύς.
Συνέχεια

Adele, libertarian icon!


Η διάσημη ποπ σταρ Αdele τα βάζει με το φορολογικό συντέλεστη 50% που ισχύει από το 2009 στην άλλοτε φιλελεύθερη Μ.Βρετανία και ήδη έχει οδηγήσει χιλιάδες εκατομμυριούχους να μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλες χώρες με μικρότερη φορολογία:

“Νιώθω ντροπή που πρέπει να πληρώσω το 50% (του εισοδήματός μου σε φόρους). (Ενώ) χρησιμοποιώ το Εθνικό Σύστημα Υγείας, δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω πια τις δημόσιες μεταφορές. Τα τρένα δεν έρχονται ποτέ στην ώρα τους, τα περισσότερα δημόσια σχολεία είναι σκατά, και για όλα αυτά πρέπει να δώσω 4.000.000 λίρες... Όταν πήρα το εκκαθαριστικό της εφορίας για το (άλμπουμ μου) "19", ήμουν έτοιμη να πάω να αγοράσω ένα όπλο και να αρχίζω να πυροβολώ στην τύχη!"

To αριστερό κατεστημένο ,που ελέγχει το χώρο της Τέχνης, μπορεί να συγχωρέσει πολλά πράγματα στους καλλιτέχνες- ακόμη και τον βιασμό, όπως έδειξε η υπόθεση Πολάνσκι. Όμως ποτέ μα ποτέ , όσα χρήματα, όσα σπίτια, όσα ιδιωτικά τζετ και αν έχουν, δεν πρέπει να απαρνηθούν τη σοσιαλιστική οικονομική ορθοδοξία και να αρχίσουν να μιλάνε για μείωση φόρων, ελεύθερη αγορά και άλλα τέτοια "αντιδραστικά". Από σήμερα λοιπόν, οι "προοδευτικοί" έχουν κάθε λόγο να απεχθάνονται την Adele. Ήδη την αρχή έκανε η ναυαρχίδα του αριστερού κομφορμισμού , ο πολύς "Guardian" και οι "κοινωνικά ευαίσθητοι" αναγνώστες του, που την αποκαλούν "άπληστη", "σκληρόκαρδη" και "μεγαλοκυρία των Τόρηδων".

Adele,κορίτσι μου, πολύ φοβάμαι πως αν δεν κάνεις επειγόντως μια συναυλία για τα παιδάκια της Αφρικής ή έστω για τη σωτηρία των κορμοράνων του Αμαζονίου, την έχεις βάψει!

[Διαβάστε επίσης "Όταν οι δημιουργοί πλούτου τιμωρούνται"]
Συνέχεια

Το ευρύ φιλελεύθερο μπλοκ και η σημασία της αξιοπιστίας


Τα καλά νέα είναι ότι εξαιτίας της κρίσης, για πρώτη φορά στην χώρα έχει αναδειχτεί ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό φιλελεύθερο μπλοκ που διαπερνά κόμματα (εκτός από την παλαιοαριστερά). Η άνοδος αυτού του μπλοκ διατυπώνεται σε opinion polls και τυπικά είναι υπέρ της απόσυρσης του κράτους από την οικονομία και υπέρ των δραστικών μειώσεων των δημοσίων δαπανών.

Τα κακά νέα είναι ότι εξαιτίας μιας μεγάλης σύγχυσης για δευτερεύοντα ζητήματα, υπάρχουν έριδες μέσα σε αυτό το μπλοκ που αποπροσανατολίζουν και είναι βαθιά αντιπαραγωγικές για την εφαρμογή των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων.

Εξηγούμαι.

Το πρωτεύον κρίσιμο ερώτημα για την χώρα είναι εάν πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις που θα οδηγήσουν στην ριζική μείωση του κράτους. Αυτό θα πρέπει να είναι το litmus test για το εάν κάποιος είναι φιλελεύθερος - εκσυγχρονιστής ή λαϊκιστής - παρασιτοκρατικός. Σε αυτό το ερώτημα, το φιλελεύθερο μπλοκ απαντάει θετικά.
Η μεγάλη σύγχυση έρχεται στα δευτερεύοντα ερωτήματα που ατυχώς προβάλλονται σαν πρωτεύοντα. Αυτά είναι (1) εάν θα πρέπει να κάνουμε κάποιας μορφής αναδιάρθρωση και (2) εάν θα πρέπει να βγούμε από το ευρώ. Και είναι δευτερεύοντα γιατί ότι και να απαντήσουμε σε αυτά, εάν το κράτος δεν μειώσει τις δαπάνες του και δεν αποσυρθεί από την οικονομία, κάνουμε μια τρύπα στο νερό.

Το πρόβλημα είναι ότι οι παρασιτοκράτες της αριστεράς απαντάνε «ναι» στην αναδιάρθρωση – στάση πληρωμών (την συνδέουν με την μη εφαρμογή του μνημονίου) και «ναι» στην έξοδο από το ευρώ, γιατί έτσι νομίζουν ότι θα αποφύγει η οικονομία τις μεταρρυθμίσεις. Αυτόματα λοιπόν, κάποια μερίδα του φιλελεύθερου μπλοκ απαντάει «όχι» στην αναδιάρθρωση και «όχι» στην έξοδο.

Υπάρχει όμως και η άλλη μερίδα φιλελεύθερων που κατανοεί ότι η αναδιάρθρωση και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος είναι ερωτήματα δευτερεύοντα, περισσότερο τεχνικής φύσεως και καταρχήν ανεξάρτητα από τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Σε αυτήν την μερίδα εντάσσεται σε μεγάλο βαθμό και το ΜπλεΜήλο.

Στο ερώτημα της αναδιάρθρωσης, πρώτοι μιλήσαμε για την μη-βιωσιμότητα του χρέους πριν ακόμα έρθει το ΔΝΤ. Μετά την έλευση της τρόικας υποστηρίζαμε ότι το Μνημόνιο σαν φορέας μεταρρυθμίσεων θα είναι αναποτελεσματικό και δεν θα μπορέσει να αποσοβήσει μία αναδιάρθρωση. Ένας λόγος είναι η ίδια δυναμική του χρέους που με ~8% επί του ΑΕΠ μόνο για τους τόκους σε περίοδο βαθιάς ύφεσης δεν αφήνει πολλά περιθώρια αποπληρωμής. Ένας άλλος εξίσου σημαντικός λόγος είναι ότι η τωρινή κυβέρνηση δεν μπορεί και δεν πολυθέλει να περάσει ριζοσπαστικές αλλαγές, ειδικά όταν μπορεί να συνεχίσει να κοροϊδεύει την ΕΕ και το ΔΝΤ. Η μόνη λύση, υποστηρίξαμε, είναι η εξορθολογιστική πίεση της αγοράς –και αυτός ο εξορθολογισμός συνεπάγεται ότι οι δανειστές θα πρέπει και αυτοί να υποστούν τις ζημιές από τις κακές τους επενδυτικές επιλογές. Πολλοί φιλελεύθεροι μας επιτεθήκαν τότε, θεωρώντας, κακώς, ότι αναδιάρθρωση σημαίνει αναβολή των μεταρρυθμίσεων. Σήμερα βέβαια δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σοβαρά μαζί μας. Το κρίσιμο είναι να κατανοήσουμε ότι μεταρρυθμίσεις μπορούν και μάλιστα είναι ευκολότερο να γίνουν όχι με το Μνημόνιο, αλλά με την καθαρκτική δύναμη της αγοράς.

Το δεύτερο ερώτημα είναι περί ευρώ και εθνικού νομίσματος. Παρόμοια, επειδή το παρασιτοκρατικό μπλοκ νομίζει ότι η έξοδος από το ευρώ θα τους γλιτώσει από τις μεταρρυθμίσεις, πολλοί φιλελεύθεροι πήραν αυτόματα την αντίθετη θέση, διανθίζοντας την και με κορώνες περί απειλής του ευρωπαϊκού χαρακτήρα της χώρας. Δεν είναι όμως έτσι. Καταρχάς ο ευρωπαϊκός χαρακτήρας της χώρας δεν αποδεικνύεται από το ευρώ, όπως αποδεικνύουν η Μεγάλη Βρετανία και η Σουηδία με τα εθνικά τους νομίσματα. Μετά τα προβλήματα που έχει προκαλέσει το ευρώ στην οικονομία της Ελλάδας είναι ένα καθαρά τεχνικό ζήτημα στο οποίο συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι ανεξαρτήτως ιδεολογίας.

Η βασική ιδέα είναι ότι η αγορά μέσω της διακύμανσης των τιμών δίνει σήματα και επιτρέπει την εύκολη αναπροσαρμογή της προσφοράς και της ζήτησης. Η έλλειψη αυτού του μηχανισμού προκαλεί δυσλειτουργίες, όπως ελλείψεις ή ανεργία. Αυτή η αρχή, όπως ισχύει για το ψωμί, ισχύει και για τα νομίσματα. Ειδικά στην περίπτωση της ΕΕ που λόγω μεγάλου κρατικού παρεμβατισμού και χαμηλής εργατικής κινητικότητας δεν είναι αυτό που οι οικονομολόγοι ονομάζουν optimum currency area τα διάφορα ασύμμετρα οικονομικά σοκ (που είναι αναπόφευκτα σε ένα δυναμικό καπιταλιστικό περιβάλλον), μπορούν να απορροφηθούν από τις οικονομίες της περιφέρειας πολύ ευκολότερα με διακυμαινόμενες ισοτιμίες και ξεχωριστή νομισματική πολιτική. Σε συνδυασμό με την πραγματική υπερτίμηση του ευρώ στην Ελλάδα (Krugman) αυτή η ανάλυση προσφέρει ένα πολύ δυνατό επιχείρημα για υιοθέτηση εθνικού νομίσματος. Σε αυτό συνηγορεί και η εμπειρία της Αργεντινής όπου η εμμονή στην σταθερή ισοτιμία με το δολάριο (corralito) διάλυσε την οικονομία. Προσωπικά είμαι της γνώμης ότι έξοδος από το ευρώ δεν μπορεί να γίνει για επιχειρησιακούς λόγους. Αλλά η αντίθεση στο εθνικό νόμισμα για οικονομικούς λόγους είναι απλά εσφαλμένη.

Ο μεγάλος κίνδυνος από την υιοθέτηση δογματικών θέσεων κάποιων φιλελεύθερων στα παραπάνω τεχνικά ζητήματα της αναδιάρθρωσης και του ευρώ, είναι ότι όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις θέσεις τους, τότε χάνουνε σε αξιοπιστία. Συνεπακόλουθα όμως χάνει και σε αξιοπιστία και απήχηση και το εγχείρημα των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα.
Συνέχεια