Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Ο Γιώργος δεν αλλάζει και βουλιάζει


Στην Βουλή χθες ο Πρωθυπουργός είπε ότι θα μιλούσε λίγο διαφορετικά, “αν θέλετε κάπως συναισθηματικά.” Μετά από αυτό άρχισε να διαβάζει λέξη προς λέξη το γραπτό κείμενο. Ο τόνος και η ροή άλλαζαν λίγο όταν γύριζε τη σελίδα.

Την ίδια ημέρα σε διάγγελμά έκανε “Νέα έκκληση στις ηγεσίες των κομμάτων για συνεργασία ώστε η Ελλαδα να βρεθεί ισχυρή στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής” και ζήτησε την “υπέρβαση των κομματικών τειχών”.

Το σενάριο που θα βασίζεται στην έλλειψη συναίνεσης είτε για αφορμή για εκλογές ή για την κυρίαρχη δικαιολογία αποτυχίας είναι ήδη σε εξέλιξη. Το έργο το έχουμε ξαναδεί, προσφάτως, με την πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.

Ο κ. Καραμανλής διατείνεται, σε όποιον έχει την υπομονή να τον ακούσει, ότι ο ίδιος ήθελε να κάνει μεταρρυθμίσεις αλλά δεν τον άφησε η αντιπολίτευση. Συχνά οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μια επαγγελματική σχέση με την παραπολιτική αλλά μια ερασιτεχνική σχέση με την πολιτική και τα πολιτικά.

Η λεγόμενη συναίνεση δεν θα έρθει από το πουθενά - δεν χαρίζεται. Μια κυβέρνηση οφείλει πρώτα να καταφέρει μερικά πράγματα. Βασιζόμενη σε κάποιες πρώτες επιτυχίες μπορεί αργότερα να αποκτήσει το πολιτικό κεφάλαιο που να της επιτρέψει να προχωρήσει σε άλλες τομές. Έτσι αποκτάται η πλατιά κοινωνική συναίνεση και έτσι αυξάνεται το πολιτικό κόστος της άρνησης για την αντιπολίτευση.

Σήμερα ποιος πολιτικός αρχηγός μπορεί να πάρει το ρίσκο να υποστηρίξει τον κ. Παπανδρέου; Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί μια κυβέρνηση που σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα δεν παρουσιάζει μια στοιχειώδη συνοχή;

Μίλησε χθες στην Βουλή ο κ. Παπανδρέου για “λαίλαπα αγορών” (ψέμα), “δεν έχουμε χρεοκοπήσει” (ψέμα), “έχουμε περάσει όλα τα τεστ” (ψέμα).

Μέχρι στιγμής ο κ. Παπανδρέου: δεν έχει πει την αλήθεια για το πως φτάσαμε εδώ και ακολουθεί μια πολιτική που δυσφημίζει την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό, υπονομεύει την αξιοπιστία της Ελλάδας με τις ηγεσίες άλλων χωρών και εξοργίζει τους ψηφοφόρους τους. Δεν τορπιλίζει μόνο τις δικές του προσπάθειες, αλλά ταυτόχρονα υπονομεύει τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το χθεσινό διάγγελμα, ψυχρό και άχρωμο, θα μπορούσε να ήταν ένα διάγγελμα μιας οποιαδήποτε κυβέρνησης που απλώς αντιμετωπίζει κάποια κοινά και τρέχοντα προβλήματα. Ο κ. Παπανδρέου δεν είναι μόνος ένας κακός ηγέτης, αλλά επίσης και ένας κακός πολιτικάντης - έχει την συναισθηματική νοημοσύνη μιας μεταχειρισμένης κονσέρβας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές λένε "ναι" στις σπατάλες της Ε.Ε.


Μπορεί παντού στην Ευρώπη, οι περικοπές να είναι πια μια πραγματικότητα , στις Βρυξέλλες όμως οι υπεροπτικές και καλοπληρωμένες ελιτ της Ε.Ε. εξακολουθούν να ζουν στο δικό τους παραμυθένιο κόσμο και συνεχίζουν να αυξάνουν τις δαπάνες τους! Μόλις χθες σε μια επίδειξη προκλητικότητας εις βάρος των λαών της Ευρώπης και αψηφώντας τις αντιρρήσεις πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, , το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έκρινε με μεγαλη πλειοψηφία (468 υπερ, 134 κατά) πως ο μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός της Ε.Ε. για τα έτη 2014-2020 πρέπει να αυξηθει κατά 5% τουλάχιστον σε σχέση με το 2013. Μάλιστα, η απόφαση του Κοινοβουλίου περιλαμβάνει και τη θέσπιση ενός πανευρωπαϊκού φόρου που θα επιβάλλεται απευθείας τους πολίτες των κρατών-μελών για να χρηματοδοτηθεί ο προϋπολογισμός της Ε.Ε.

"Η μείωση του προϋπολογισμού δεν είναι μια βιώσιμη επιλογή επειδή θα οδηγήσει σε εγκατάλειψη πολιτικών" , δήλωσαν με μπόλικο θράσος οι ευρωβουλευτές. Αν δεν το έχουν καταλάβει, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τον τελευταίο χρόνο δέχτηκαν να εγκαταλείψουν πολλές πολιτικές τους για να μειώσουν τις δαπάνες τους . Τί το ιδιαίτερο έχουν οι δράσεις της Ε.Ε. και πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν "ιερές αγελάδες" και μάλιστα σε τόσο δύσκολους καιρούς ; Όμως, για τη σπάταλη και ανεξέλεγκτη νομενκλατούρα των Βρυξελλών, που κατά τ'άλλα φιλοδοξεί να βάλει σε τάξη τα οικονομικά των κρατών-μελών, οι περικοπές είναι κάτι αδιανόητο. Ο ευρω-Λεβιάθαν πρεπει να αυξάνει συνέχεια τον προϋπολογισμό του ώστε να μπορεί να αναλαμβάνει όλο και περισσότερες αρμοδιότητες. Όπως έγραψε και ο Thomas Ludwig της γερμανικής Handelsblatt : "Οι ευρωβουλευτές αντιδρούν όπως το σκυλάκι στο πείραμα του Παβλώφ. Όταν η συζήτηση φτάνει στα λεφτά, μόνο η λέξη "πιο πολλά" μπορεί να ακουστεί από το στόμα τους".

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το πως ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές. Οι μόνοι που ψήφισαν εναντίον ήταν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ Χαράλαμπος Αγγουράκης και Γεώργιος Τούσσας και του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Νικόλαος Χουντής. Όλοι οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, είπαν ναι στον προκλητικό προϋπολογισμό. Ανάμεσα τους και ονομαστοί "εκσυγχρονιστές", όπως η Μαριέτα Γιαννάκου ή ο Θεόδωρος Σκυλακάκης, τους οποίους θα ακούσετε πολλές φορές να φωναζουν για περικοπές στο εσωτερικό της Ελλάδας, αλλά φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τις σπατάλες της Ε.Ε.

Τελικά, η Ντόρα Μπακογιάννη είχε δίκιο όταν χαρακτηρίσε χυδαία την περιβόητη φωτογραφία από τη διαδήλωση των Αγανακτισμένων, όπου η σημαία της Ε.Ε απεικονίζεται με έναν αγκυλωτό σταυρό στη μέση. Στην τερατώδη και εκτός πραγματικότητας γραφειοκρατία των Βρυξελλων θα ταίριαζε περισσότερο μια σημαία με το σοβιετικό σφυροδρέπανο.
Συνέχεια

Πόσο Ευρωπαίοι είναι οι Ευρωκράτες;


Εάν υπάρχει κάτι που συνεχώς αυξάνεται στην Ευρώπη αυτό είναι ο αριθμός των γεγονότων που πιστοποιούν την αντι-δυτική κουλτούρα της Ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης.

Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την δυτική κοινωνία από μια ανατολική; Μέχρι πριν από μερικά χρόνια θα μπορούσαμε να πούμε η μεγάλη διαφορά στην τεχνολογία και το βιοτικό επίπεδο. Ακόμα και τότε αυτή η απάντηση δεν θα ήταν η καλύτερη.

Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει τις δυτικές κοινωνίες από όλες τις άλλες είναι η ανακάλυψη και καλλιέργεια των δημοκρατικών ηθών και θεσμών, η κυριαρχία του λόγου και η ισότητα απέναντι στο νόμο. Η δημιουργία αυτού του πολιτισμικού περιβάλλοντος επέτρεψε στους δουλοπάροικους της Ευρώπης να γίνουν πολίτες.

Μέσα σε αυτή την κουλτούρα δημιουργήθηκε και η εικόνα του μέσου Ευρωπαίου πολιτικού. Σοβαρός, μετρημένος, λιτός, δεν θα μπορούσε κανείς δύσκολα να καταλάβει ότι, σε ένα σημαντικό βαθμό, η σχέση που είχε ο πολίτης με έναν τέτοιο πολιτικό ήταν σαν αυτή του εργοδότη και εργαζόμενου.

Μιας και οι συνήθειες των Βρυξελλών είναι κάπως διαφορετικές από αυτό που θα αναγνωρίζαμε ως ευρωπαϊκή δημοκρατική κουλτούρα είναι φυσικό να δημιουργεί νέα πρότυπα.

Ο Guardian μας ενημερώνει για τα έργα και ημέρες τους προέδρου της ευρωπαϊκής επιτροπής José Manuel Barroso.

- 28.000 ευρώ για πολυτελές ξενοδοχείο στην Νέα Υόρκη
- 75.000 ευρώ για κοκτέιλ πάρτι
- 300.000 ευρώ για άλλα πάρτι
- 20.000 ευρώ για δώρα
- Περισσότερα από 42 εκ. ευρώ για άτομα τα έτη 2007-09, των οποίων τα ονόματα η επιτροπή δεν αποκαλύπτει.

Η λίστα συνεχίζεται αλλά έχετε πάρει μια πάρα πολύ καλή ιδέα για το τι γίνεται. Χλιδή και μυστικότητα δεν είναι ακριβώς τα χαρακτηριστικά που θα αναγνώριζε κάποιος ως ευρωπαϊκά. Αν κάποιος σας διάβαζε την παραπάνω λίστα χωρίς να σας πει από που προέρχεται, θα νομίζατε ότι θα είχε να κάνει με την οικογένεια Μουμπάρακ ή Καντάφι.

Τα παραπάνω δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη. Οι Ευρωκράτες που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια δημοψηφίσματα, που προσπαθούν να ελέγξουν από το τι καταναλώνει μέχρι και τι σκέφτεται ο πολίτης, είναι φυσικό να αποκτούν την ανατολίτικη νοοτροπία σε όλες της τις εκφάνσεις.

Τελικά, ο ευρωσκεπτικισμός είναι το πιο ευρωπαϊκό κίνημα της εποχής.
Συνέχεια

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Η ...λιρέτα Εξαρχείων και η αποκρατικοποίηση του νομίσματος


Η Κατερίνα Γώγου και ο Λεωνίδας Χρηστάκης δεν είχαν φανταστεί ποτέ πως θα έβλεπαν τα πρόσωπά τους πάνω σε χαρτονόμισμα! Και όμως ίσως κάτι τέτοιο συμβεί , αφού στη γειτονιά μου τα Εξάρχεια ετοιμάζομαστε να εκδώσουμε τη δικιά μας νομισματική μονάδα!.

Χθες προχωρώντας κοντά στην πλατεία Εξαρχείων μια αφίσα ,κάπως διαφορετική από τις συνηθισμένες , τράβηξε την προσοχή μου . Απεικόνιζε ένα χαρτονόμισμα. Πάνω του έγραφε "εκατο Λιρέτες Εξαρχείων" και είχε τη μορφή της ποιήτριας και ηθοποιού Κατερίνας Γώγου. Η λεζάντα έγραφε "Το 2001, μετά τη χρεοκοπία του κράτους της Αργεντινής, η πτώση της εμπιστοσύνης τόσο στο εθνικό νόμισμα όσο και στο τραπεζικό σύστημα της χώρας οδήγησαν σε μεγάλη πτώση την προσφορά χρήματος. Την ίδια περίοδο, πολλές επαρχίες τύπωσαν δικά τους νομίσματα, τα οποία κυκλοφορούσαν παράλληλα με το πέσο. Υπολογίζεται ότι 15%-20% του πληθυσμού χρησιμοποιούσε πλην του πέσο και άλλα (δευτερογενή) νομίσματα. Μόνο στο Μπουένος Άϊρες κυκλοφόρησαν 17 διαφορετικά νομίσματα.Η ΛΙΡΕΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ : Το 2011, και ενώ περιμένουμε την επίσημη δήλωση χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους, τα Εξάρχεια ετοιμάζονται να τυπώσουν το δικό τους νόμισμα. Το νέο νόμισμα αναμένεται να τονώσει την παραγωγική δραστηριότητα, να μειώσει την ανεργία και να βοηθήσει την ομαλή μετάβαση στον αντιπραγματισμό." Πιο δίπλα, υπήρχε μια ακόμη αφίσα με ένα χαρτονόμισμα των 1000 λιρετών, αυτή τη φορά, που απεικόνιζε το πρόσωπο του συγγραφέα Λεωνίδα Χρηστάκη.

Όσο και αν ακούγεται περίεργο, οι πρώτοι που θα υπεράσπιζαν αυτή την πρωτοβουλία των αναρχικών των Εξαρχείων θα ήταν οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι της "Αυστριακής Σχολής", όπως ο νομπελίστας Φρίντριχ Φον Χάγιεκ και ο Μάρεϊ Ρόθμπαρντ , οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια είχαν μιλήσει υπέρ της αποκρατικοποίησης της δημιουργίας χρήματος. Πρόσφατα, ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Ρον Πολ, επηρεασμένος από τους Αυστριακούς οικονομολόγους, κατέθεσε νομοσχέδιο που θα επέτρεπε σε τράπεζες, εταιρίες, κοινότητες , ακόμη και ιδιώτες να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα . Παρόμοιες απόψεις είχε και ο δικός μας Αριστείδης Οικονόμος που κατά τον 19ο αιώνα μίλησε με δριμύτητα ενάντια στο κρατικό προνόμιο έκδοσης χρήματος που είχε τότε η Εθνική Τραπεζα και υποστήριζε τον ελεύθερο ανταγωνισμό και σε αυτό τον τομέα.



Για τους Αυστριακούς , δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελεύθερη αγορά, όταν το κράτος κρατάει το μονοπώλιο στο νόμισμα . Η μέχρι τώρα εμπειρία μας δείχνει πως το κρατικό μονοπώλιο , ιδίως μετα την εισαγωγή του νομίσματος χωρίς μεταλλική βάση ("fiat money") και την ίδρυση των Κεντρικών Τραπεζών, επέτρεψε στην κυβέρνηση να πληθωρίσει το χρήμα και να υποτιμήσει την αξία του ώστε να καλύψει τις ολοένα μεγαλύτερες δαπάνες της. Η επιλογή και ο ελεύθερος ανταγωνισμός όπως λειτούργει σε κάθε άλλον τομέα της οικονομίας, μπορεί να λειτουργήσει και εδώ. Ας μπορεί ο καθένας να εκδίδει το δικό του νόμισμα και η αγορά ,δηλαδή οι πολίτες, θα αποφασίσουν σε ποιά νομισματική μονάδα θα δείξουν περισσότερη εμπιστοσύνη για να κάνουν τις συναλλαγές τους. Επίσης, ο ελεύθερος ανταγωνισμός μπορεί να λειτουργήσει σαν χαλινάρι στην κυβέρνηση, που πια θα διστάζει να πληθωρίζει ανεξέλεγκτα το κρατικό νόμισμα, αφού ο πολίτης θα έχει τη δυνατότητα να το εγκαταλείπει και να στρέφεται σε κάποια από τα ιδιωτικά νομίσματα. Σε καιρούς κρίσης σαν και αυτούς που περνάμε, ας μην θεωρούμε ένα τέτοιο σενάριο ουτοπικό. Η αναγκαιότητα συμπληρωματικών και ανταγωνιστικών νομίσματων θα γίνει ακόμη πιο εμφανής, όπως έδειξε το παράδειγμα της Αργεντινής, σε περίπτωση που καταρρεύσει το επίσημο κρατικό νόμισμα. Αυτά τα νομίσματα, είτε λέγονται ...λιρέτες Εξαρχείων, είτε ...φοίνικες Κολωνακίου, μπορούν να απαλύνουν τις αρνητικές επιπτώσεις απο το χάος που θα δημιουργηθεί αφού θα επιτρέψουν τη συνέχιση του εμπορίου και των συναλλαγών.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως το χαρτονόμισμα με την Κατερίνα Γώγου, όταν και αν κυκλοφορήσει, θα κερδίσει αυτόματα και την εμπιστοσύνη του κόσμου (και μεταξύ μας, η επιλογή της ονομασίας λιρέτα, δηλαδή του πιο υποτιμημένου νομίσματος της μεταπολεμικής Ευρώπης δεν είναι και τόσο ενθαρρυντική). Όμως ανοίγει το δρόμο για τον ελεύθερο ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών νομισμάτων. Και ποιός ξέρει, ίσως ακόμη και οι αναρχικοί των Εξαρχείων,με την πίεση του ανταγωνισμού, αποδειχτούν καλύτεροι διαχειριστές του νομίσματος από την ελληνική κυβέρνηση ή τη γραφειοκρατία της ΕΕ.
Συνέχεια

Το δίπολο του αδιεξόδου


Σε πρόσφατο άρθρο στην Athens Voice o Φώτης Γεωργελές μιλάει για την ύπαρξη δύο Ελλάδων. Μπορεί να υπάρχουν οι δύο Ελλάδες, αλλά δυστυχώς, η κατεύθυνση που μας οδηγούν και οι δύο είναι η ίδια.

Τη μία Ελλάδα την είδα στην διαδικτυακή δημοσκόπηση του Ελεύθερου Τύπου. Ερωτά η κατ΄όνομα δεξιά εφημερίδα, “Mετά το μπαράζ, περί κινδύνου χρεοκοπίας καi επιστροφής στη δραχμή, πιστεύετε ότι:”

“Αποκλείεται να μας διώξουν από το ευρώ, τους συμφέρει να μας δίνουν δάνεια και να μας "ξεζουμίζουν" :36.73%”

Πως γίνεται και η απαράδεκτα γελοία απάντηση να συγκεντρώνει το 36.73% των αναγνωστών μιας ‘δεξιάς’ εφημερίδας; Μα προφανώς γιατί την διαβάζουν.

Βέβαια, κανείς από όλους αυτούς που νομίζουν ότι η υπόθεση του μνημονίου είναι μια πλεκτάνη για να ξεζουμιστεί η Ελλάδα δεν μας εξηγεί γιατί οι Έλληνες πολίτες δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι την χρηματοδότηση του κράτους τους. Αν είναι πράγματι μια κερδοφόρα δραστηριότητα, αντί τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου να τρέχει για 100 δις ευρώ στην Ευρώπη, ας αναλάβουν οι Έλληνες να καλύψουν το συγκεκριμένο ποσό.

Αντίθετα όμως, οι ίδιοι άνθρωποι που διαμαρτύρονται για την ξένη εκμετάλλευση και δεν δανείζουν το κράτος τους, είναι οι ίδιοι που σε χρόνο ρεκόρ στέλνουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό στο άκουσμα μιας φήμης, όσο γελοίας και ας είναι.

Είναι η Ελλάδα του άκρατου μεταπολιτευτικού λαϊκισμού, των εύκολων λύσεων, της συνομωσιολογίας και των μεγάλων αντιφάσεων.

Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα.

Αυτή η άλλη Ελλάδα έχει συνειδητοποιήσει για πιο λόγο βρισκόμαστε στη σημερινή πολύ δύσκολη θέση. Αυτή η Ελλάδα δεν λαϊκίζει ούτε αναπαράγει πλεκτάνες και συνωμοσίες. Έχει όμως ένα βασικό ελάττωμα που στην υπάρχουσα κρίση μπορεί να αποβεί μοιραίο. Έχει σχεδόν θεοποιήσει τους ευρωκράτες.

Επειδή η Ελλάδα είναι η πιο σοσιαλιστική χώρα της Ευρώπης αυτό δεν σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη διακατέχεται από φιλελεύθερες ιδέες. Επειδή Παπαρήγα και Τσίπρας νυχθημερόν κατηγορούν τις Βρυξέλλες για νεοφιλελευθερισμό, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Βρυξέλλες είναι νεοφιλελεύθερες. (hint: Παπαρήγα και Τσίπρας λένε τα ίδια για Παπανδρέου).

Ναι το μνημόνιο δεν έχει εφαρμοστεί, αλλά ένας σοβαρός φιλελεύθερος, πόσες πιθανότητες επιτυχίας μπορεί να δώσει σε ένα πρόγραμμα που σε συνθήκες πρωτοφανούς ύφεσης επιβάλλει μεγάλες αυξήσεις φόρων; Σε αυτό το πρόγραμμα οι ευρωκράτες, με ή χωρίς την πίεση της κυβέρνησης Παπανδρέου, έχουν συμφωνήσει.

Έτσι οδηγούμαστε στο σήμερα όπου διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι η ανεργία έχει φτάσει το 16,2%.

Η κατανόηση της κατάστασης, οι καλές προθέσεις, τα σωστά κίνητρα, μπορεί να είναι αναγκαία συστατικά μιας πολιτικής πρότασης αλλά δεν είναι αρκετά. Η συνταγή συγκεκριμένων οικονομικών μέτρων μπορεί να είναι τόσο ατελέσφορη ή καταστροφική, που η αποτυχία της μπορεί να συμπαρασύρει μαζί της στο κενό και τις προθέσεις και τα κίνητρα και την κατά τα άλλα πολλά υποσχόμενη ιδεολογία.

Μέχρι στιγμής και οι δύο Ελλάδες είναι μέρος του προβλήματος.
Συνέχεια

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας


Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στην αντιμετώπιση (;) της ευρωπαϊκής κρίσης δεν έχει αναλυθεί επαρκώς. Γι αυτό το λόγο είναι πολύ χρήσιμη η έρευνα που δημοσίευσε αυτές τις μέρες το ινστιτούτο "Open Europe".

Ως γνωστόν, από την αρχή της κρίσης η ΕΚΤ αγοράζει σωρηδόν κρατικά ομόλογα από τις προβληματικες οικονομίες του Νότου και την Ιρλανδία. Παράλληλα, παρέχει φτηνές πιστώσεις στις δοκιμαζόμενες τράπεζες των χωρών αυτών ενώ τους επιτρέπει να μεταφέρουν επικίνδυνες υποχρεώσεις τους στα βιβλία της ΕΚΤ. Σαν αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η ΕΚΤ είναι σήμερα εκτεθειμένη σε αυτές τις οικονομίες με ποσά ύψους 444 δισεκατομμυριών ευρώ, δηλαδή ίσα με το ΑΕΠ της Φινλανδίας και της Αυστρίας μαζί. Γι άλλη μια φορά, έχουμε την τιμητική μας αφού τα 190 δις αφορούν ελληνικά κρατικά ομόλογα και δάνεια σε ελληνικές τράπεζες. Βέβαια, με μια πρώτη ματιά όλο αυτό ακούγεται υπέροχο. Η ΕΚΤ μοιράζει λεφτά και σώζει την ευρωπαϊκή οικονομία και μάλιστα χωρίς κόστος για τους φορολογούμενους. Όμως, ως συνήθως, τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα όσο μας τα παρουσιάζουν οι μαθητευόμενοι μάγοι της Ε.Ε. και τα παπαγαλάκια τους.

Δεν είναι μόνο πως με τα φτηνά δάνεια και την αγορά των κρατικών ομολόγων μειώθηκε η αξιοπιστία της ΕΚΤ αλλά και του ευρώ. Σήμερα όλοι θεωρούν σχεδον σίγουρη μια αναδιάρθρωση του ελληνικού-τουλάχιστον- χρέους, ακόμη και αν η Ελλάδα πάρει και το δεύτερο πακέτο διάσωσης. Εαν όμως γίνει ένα "κούρεμα" του ελληνικού χρέους κατά 50%, ποσοστό που οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές θεωρούν πως είναι απαραίτητο αν θέλουμε να φέρουμε το χρέος σε βιώσιμα επίπεδα, τότε η ΕΚΤ θα αντιμετωπίσει ζημιές μεταξύ 44,5 δις και 65,8 δις ευρώ . Θα χρειαστεί οπωσδήποτε ανακεφαλαιοποίηση . Για να γίνει αυτό είτε θα πρεπει να αρχίσει να τυπώνει χρήμα είτε να ζητήσει από τις κυβερνήσεις των κρατών της ευρωζώνης και άλλα κεφάλαια , μέσω των εθνικών κεντρικών τραπεζών . Η πρώτη επιλογή θα προκαλέσει πληθωρισμό, κάτι που δεν γίνεται δεκτό από την Γερμανία και που επιπλέον μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για τις εύθραυστες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η δεύτερη επιλογή σημαίνει πως για μια ακόμη φορά οι ήδη εξαγριωμένοι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν το δυσβάστακτο κόστος.

Από την άλλη, η επιμονή της ΕΚΤ στην ίδια πολιτική κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα και επιτείνει τα αδιέξοδα της ευρωζώνης. Το φτηνό χρήμα έχει λειτουργήσει σαν αντικίνητρο για την εξυγιάνση των τράπεζων , αφού δεν προχώρησαν στις απαραίτητες ανακεφαλαιοποίησεις και δεν περιόρισαν την έκθεση τους σε τοξικά ομόλογα . Με τα φτηνά δάνεια της ΕΚΤ, οι τράπεζες συνεχίζουν να παίρνουν ρίσκα και να αγοράζουν ομόλογα των υπερχρεωμένων ευρωπαϊκών κρατών. Από τη στιγμή που οι τράπεζες εξακολουθούν να αγοράζουν τα ομόλογα τους με λεφτά της ΕΚΤ , αυτό εφησυχάζει τις κυβερνήσεις των προβληματικών οικονομιών και έτσι δεν προχωρούν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Έτσι η παρέμβαση της ΕΚΤ όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τα αίτια της κρίσης αλλά τη βαθαίνει ακόμη περισσότερο. Μπορεί βραχυπρόθεσμα να αναβάλλει την αντιμετώπιση των προβλημάτων, μακροπρόθεσμα όμως η Ευρώπη θα αναγκαστεί να τα αντιμετωπίσει, και μάλιστα λόγω και της παρέμβασης της ΕΚΤ, σε πολύ πιο οξυμένη μορφή. "Η ΕΚΤ έχει βυθιστεί σε μια τρύπα και τώρα διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει εύκολος δρόμος διαφυγής",διαπιστώνει ο διευθυντής του "Open Europe" Mats Persson.

H έρευνα του ινστιτούτου μας φανερώνει τα αδιέξοδα στα οποία μας έχει οδηγήσει η πολιτική των ευρωπαϊκών ελιτ και η τυφλή πίστη τους στο bail-out consensus . Όσοι στην Ελλάδα έχουν εναποθέσει τις ελπιδες τους για τη σωτηρία της χώρας στη σοφή καθοδήγηση της ευρωγραφειοκρατίας και στις μαγικές ιδιότητες της ευρωζώνης , ίσως είναι καλύτερο να το ξανασκεφτούν.
Συνέχεια

Δουλεύουμε 163 μέρες το χρόνο μόνο και μόνο για να ταϊζουμε το αδηφάγο ελληνικό κράτος!


Ίσως σας απογοητεύσω, αλλά είναι καιρός να μάθετε πως από την 1η Ιανουαρίου του 2011 μέχρι και σήμερα, δεν έχετε δουλέψει ούτε ένα λεπτό για τον εαυτό σας. Υποστήκατε το αβάστακτο πρωϊνό ξύπνημα, τις φωνές του αφεντικού σας και όλες αυτές τις ατέλειωτες ώρες στη δουλειά, μόνο και μόνο για να ταϊσετε το αδηφάγο ελληνικό κράτος.

Σύμφωνα, με πανευρωπαϊκή έρευνα του New Direction Foundation και του Institut Economique Molinari , για το 2011 εμείς οι Έλληνες θα δουλέψουμε 163 μέρες το χρόνο (δηλ. μέχρι την 12η Ιουνίου) απλά για να πληρώσουμε τους φόρους μας. Μια κάποια παρηγοριά αποτελεί το γεγονός πως υπάρχουν και χειρότερα. Η Ελλάδα βρίσκεται κάπου στη μέση της σχετικής λίστας. Ο μέσος Γερμανός εργαζόμενος απελευθερώνεται από την υποχρέωση να εργάζεται για να πληρώνει τους φόρους του την 11η Ιουλίου, ο Γάλλος την 26η Ιουλίου, ενώ ο Βέλγος την 4η Αυγούστου. Πιο τυχεροί οι Κύπριοι "αδελφοί" μας που πρέπει να δουλεύουν για το κράτος μόνο μέχρι την 13η Μαρτίου. Στις Η.Π.Α. πάλι, η φετινή Tax Freedom Day "γιορτάστηκε" την 12η Απριλίου, τρείς μέρες αργότερα από το 2010.

Όσο για τις ημέρες που μας απομένουν; E, τότε πια, οφείλουμε να ευγνωμονούμε το ελληνικό κράτος-Λεβιάθαν αφού, σαν το φεουδάρχη του μεσαίωνα, δείχνει τη μεγαλοθυμία του, επιτρέποντας σε μας τους δουλοπάροικούς του(κατ'ευφημισμόν πολίτες) να εργαστούμε και για τον εαυτό μας.
Συνέχεια

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Μην χαρίζετε τους Αγανακτισμένους στην Αριστερά !


Η αντίδραση των εγχώριων φιλελεύθερων απέναντι στο κίνημα των Αγανακτισμένων εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο για ποιό λόγο ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα παραμένει υπόθεση κάποιων μειοψηφικών ελιτ, με μηδαμινό έρεισμα στα λαϊκά στρώματα, μόνιμα περιχαρακωμένος στα σαλόνια του Κολωνακίου και στα γραφεία κάποιων εφημεριδών.

Από την πρώτη στιγμή, οι Έλληνες φιλελεύθεροι παίζοντας το ρόλο της Μανταμ Σουσού της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ανασήκωσαν το φρύδι με υπεροψία και έσπευσαν να απαξιώσουν και να ειρωνευτούν τον αμαθή λαουτζίκο που πλημμύρισε τους δρόμους και τις πλατείες των ελληνικών πόλεων. Σύμφωνα, με τη φιλελεύθερη ανάλυση οι Αγανακτισμένοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δράκα από λαϊκιστές και κρατικιστές , που νοσταλγούν τη dolce vita της μεταπολιτευτικής Ελλάδας ενώ δεν αποκλείεται να επιθυμούν και την κατάργηση του ...κοινοβουλευτισμού! Βέβαια, στην πραγματικότητα το Κίνημα των Αγανακτισμένων είναι πολύ πιο σύνθετο από αυτή την καρικατούρα που συναντάς σε φιλελεύθερα και "εκσυγχρονιστικά" μπλογκς. Οι Αγανακτισμένοι είναι ένα άμορφο, πολυσυλλεκτικό κίνημα χωρίς μια ενιαία ιδεολογία και κοινές λύσεις για τα προβλήματα του τόπου, με ανθρώπους από όλους τους πολιτικούς χώρους, τις ηλικίες , τα κοινωνικά στρώματα και τα επαγγέλματα. Αυτούς τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους τους χωρίζουν πολλά αλλά τους ενώνει η οργή απέναντι σε ένα ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία.

Βέβαια, η ευαίσθητη ψυχοσύνθεση των Ελλήνων φιλελευθέρων δεν άντεξε τα συνθήματα των διαδηλώσεων και ιδίως αυτά που στρέφονται εναντίον του πολυαγαπημένου τους Μνημονίου, το οποίο, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, θεωρούν σαν το απάυγασμα του φιλελεύθερισμού και σαν μόνη ελπίδα σωτηρίας για τη χώρα . Όμως οι φιλελεύθεροι κάνουν ένα ακόμη τραγικό λάθος όταν χωρίζουν το λαό ,απλοϊκα και μανιχαϊστικά, σε δύο στρατόπεδα : σε αυτούς που είναι υπέρ και σε αυτούς που είναι κατά του Μνημονίου, με τους πρώτους να έχουν το ρόλο του "καλού" και τους δεύτερους να θεωρούνται αυτόματα πως είναι εναντίον των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων . Στην πραγματικότητα, πολλοί Αγανακτισμένοι, αν και είναι εναντίον του Μνημονίου είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Αν θεωρήσουμε πως οι Αγανακτισμένοι είναι ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι καθόλου περίεργο που απεχθάνονται το Μνημόνιο. Σύμφωνα, με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο ελληνικός λαός είναι εναντίον του Μνημονίου με ποσοστά που κυμαίνονται πάνω από το 60%. Όμως την ίδια στιγμή, ο ίδιος λαός, που με τόση ευκολία λοιδωρούν οι φιλελεύθεροι, υποστηρίζει με σαρωτικά ποσοστά μεταξύ 74% και 88% τις ιδιωτικοποίησεις , ενώ και το ποσοστό αυτών που τάσσονται υπέρ της άρσης της μονιμότητας στο Δημόσιο φτάνει το πολύ υψηλό 58% . Δεν νομίζω πως θα βρεις τέτοια νούμερα σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Μάλιστα, σε χθεσινή εκπομπή της ΝΕΤ, μέχρι και ο λάβρος αντιμνημονιακός μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης υποστήριξε, όσο και αν δεν το πιστεύετε, τη δραστική μείωση του κράτους ενώ η αριστερή ηθοποιός Άννα Βαγενά μίλησε για ένα "κράτος-τέρας".

Η υποστήριξη των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και η αντίθεση στο Μνημόνιο δεν είναι λοιπόν αντίφαση, όπως τελείως αυθαίρετα πιστεύει η φιλελεύθερη ιντελιγκέντσια . Μπορεί , οι Αγανακτισμένοι και ο ελληνικός λαός να μην έχουν ασχοληθεί με τη θεωρία του "ηθικού κινδύνου", που εξηγεί γιατί το Μνημόνιο είναι εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις. Όμως οι Έλληνες πολίτες , ενστικτωδώς και από την εμπειρία τους, γνωρίζουν δύο τρία πράγματα για το Μνημόνιο που δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν οι εστετ του φιλελεύθερου χώρου. Πρώτον, είτε μας αρέσει είτε όχι , στον ελληνικό λαό, όπως και σε κάθε άλλο λαό σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν του αρέσει να του επιβάλλουν ξένοι τί θα κάνει στη χώρα του, πόσο μάλλον όταν αυτοί οι ξένοι είναι μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες, τους οποίους δεν μπορεί να ελέγξει με την ψήφο του. Οι Αμερικάνοι, που τόσο θαυμάζουν οι εγχώριοι φιλελεύθεροι αλλά δυστυχώς με πολύ επιφανειακό τρόπο, θα είχαν πάρει τα όπλα αν γίνονταν κάτι ανάλογο στη χώρα τους (ευτυχώς η οπλοκατοχή στις Η.Π.Α. δεν απαγορεύεται όπως εδώ). Δευτερον, οι Έλληνες καταλαβαίνουν πως το Μνημόνιο δεν μας βγάζει από το φαύλο κύκλο του χρέους , αλλά μας βυθίζει ακόμη πιο πολύ μέσα σε αυτό. Τρίτον, αυτό που έχουν νιώσει οι Έλληνες πολίτες από το Μνημόνιο δεν είναι η , ούτως ή άλλως, ανύπαρκτη μείωση του κράτους αλλά η χειρότερη φορομπηχτική καταιγίδα που έχει ζήσει αυτός ο τόπος από την σύσταση του ελληνικού κράτους. Έχουν άδικο λοιπόν οι Αγανακτισμένοι να φωνάζουν "Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από εδώ";

Με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, γράφαμε πως στο όνομα ενός ,κακώς εννούμενου, πραγματισμού και μιας αφελούς πιστής πως ότι μας έρχεται από τη Δύση είναι αυτόματα "καλό" και "φιλελεύθερο", οι εγχώριοι φιλελεύθεροι βρέθηκαν να υποστηρίζουν τις χειρότερες πλευρές του σημερινού διεθνούς οικονομικού συστήματος, με αποτέλεσμα ο φιλελευθερισμός στα μάτια των Ελλήνων να ταυτιστεί με πολιτικές που καμιά σχέση δεν έχουν με την ιδεολογία του. Το ίδιο λάθος εκαναν οι Έλληνες φιλελεύθεροι και αυτή τη φορά . Με αφορμή την ελληνική κρίση, στήριξαν με πάθος το κεϋνσιανής εμπνεύσεως ΔΝΤ, τα τεράστια πακέτα διάσωσης, το μεγαλεπήβολο σχέδιο του ευρώ, την τερατώδη γραφειοκρατία της ΕΕ και τη διάσωση των κρατικοδίαιτων τραπεζών με λεφτά των φορολογουμένων. Όταν λοιπόν, τα επόμενα χρόνια οι Έλληνες θα ακούνε "φιλελευθερισμό" και θα το βάζουν στα πόδια, δεν θα φταίει μόνο η δαιμονοποίηση των φιλελεύθερων ιδεών από τους αντιπάλους τους . Θα φταίνε και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι που ταύτισαν τις ιδέες της ελεύθερης αγοράς με τον πιο ξεδιάντροπο κορπορατισμό, την καθεστωτική σοσιαλδημοκρατία και τον παγκόσμιο κρατικό καπιταλισμό. Που μετέτρεψαν μια ιδεολογία κατεξοχήν αντισυστημική, ριζοσπαστική και ανατρεπτική σε απολογητή του συστήματος και κομμάτι του παλιού κόσμου που καταρρέει.

Αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους της μεσοαστικής τάξης που κάθε βράδυ γεμίζουν τις πλατείες της χώρας, που οι περισσότεροι δεν έχουν σαφή ιδεολογική κατεύθυνση και δεν έχουν συμμετάσχει σε άλλες διαδηλώσεις αλλά είναι εξαγριωμένοι με το σύστημα και ψάχνουν να βρουν απαντήσεις και λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα, θα μπορούσαν να είναι προνομιακό κοινό για τους φιλελεύθερους της χώρας. Όμως, οι τελευταίοι δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναπτύξουν την εναλλακτική φιλελεύθερη επιχειρηματολογία εναντίον του συστήματος. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να εξήγησουν πως ούτε σε μας αρέσει το σημερινό σύστημα και θέλουμε να το αλλάξουμε ριζικά. Όχι όμως ,όπως προτείνει η Αριστερά, με περισσότερο κράτος και περισσότερη γραφειοκρατία, αλλά με δραστικά λιγότερο κράτος και περισσότερη ελευθερία. Αντίθετα, οι Έλληνες φιλελεύθεροι σαν άλλες Μαρίες Αντουανέτες ειρωνεύτηκαν και χλεύασαν τις αγωνίες των πολιτών ενώ στη συνείδηση του κόσμου έχουν ταυτιστεί απόλυτα με την αποτυχημένη πολιτική του Μνημονίου. Με την Αριστερά να απομένει η μόνη δύναμη αμφισβήτησης , ας μη μας προξενεί εντύπωση που οι Αγανακτισμένοι, κάθε πολιτικής απόχρωσης, άρχισαν ήδη να αναζητούν λύσεις στον αχαλίνωτο κεϋνσιανισμό του Βαρουφάκη, στο λατινοαμερικάνικο τριτοκοσμικό σοσιαλισμό του "Debtocracy" και στα παραληρήματα του Θεοδωράκη και του Πελεγρίνη.
Συνέχεια

Mitt Romney for President?


Πριν λίγες μέρες, ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης Μίτ Ρόμνεϋ ανακοίνωσε και επίσημα την υποψηφιότητά του για το χρίσμα του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος στις προσεχείς προεδρικές εκλογές. Μάλιστα, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να προηγείται έναντι των αντιπάλων του. Όμως μια προεδρική θητεία του Μιτ Ρόμνεϋ δεν θα αποτελέσει τίποτε άλλο παρά μια συνέχεια των καταστροφικών προεδριών Μπους και Ομπάμα που εκτόξευσαν στα ύψη τις ομοσπονδιακές δαπάνες και το δημόσιο χρέος.

Ο Ρόμνεϋ φημίζεται τόσο για τη...σταθερότητα των απόψεων του που όταν σε ένα debate το 2008 ζήτησε από τον επίσης Ρεπουμπλικάνο Μαϊκ Χάκαμπι να μη διαστρεβλώνει τις θέσεις του, ο Χάκαμπι απάντησε "Ποιά απ'όλες;". Παρότι σήμερα τάσσεται εναντίον του συστήματος υγείας Ομπάμα, σαν κυβερνήτης Μασσαχουσέτης ο Μιτ Ρόμνεϋ ψήφισε το 2006, με τη στήριξη του Δημοκρατικού γερουσιαστή Έντουαρντ Κένεντυ, ένα σύστημα υποχρεωτικής ασφάλισης που δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτό του νυν Προέδρου των Η.Π.Α. Στα πέντε χρόνια της εφαρμογής του, το RοmneyCare χειροτέρεψε τις παρεχόμενες υπηρεσίες , δημιουργώντας τεράστιες λίστες αναμονής ενώ οι δαπάνες του έχουν ήδη ξεφύγει κατά πολύ από τους αρχικούς στόχους, αποτελώντας μια πραγματική ωρολογιακή βόμβα για τον προϋπολογισμό της πολιτείας(εδώ και εδώ). Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Μιτ Ρόμνεϋ αύξησε τους φόρους κατά 500 εκατομμύρια δολάρια. Οι δαπάνες της πολιτείας της Μασσαχουσέτης, ενώ βρίσκοταν στα 22,7 δις δολλάρια το 2003 που ο Ρόμνεϋ ανέλαβε τη θέση του κυβερνήτη, στο τέλος της θητείας του το 2007 έφτασαν τα 25,7 δισ. , χωρίς να υπολογίσουμε τα 2,2 δις ,που με διάφορα λογιστικά τρικ , δεν καταγράφηκαν στον προϋπολογισμό.

Το 2008, στον αποτυχημένο προεκλογικό του αγώνα για τη διεκδίκηση του ρεπουμπλικάνικου προεδρικού χρίσματος ο Ρόμνεϋ δεν πρότεινε την κατάργηση ούτε ενός κυβερνητικού προγράμματος, ενώ υποστήριξε την αύξηση των ομοσπονδιακών δαπανών στην Άμυνα, στην εκπαίδευση και στην έρευνα. Επίσης, τάχθηκε υπέρ της αύξησης των αγροτικών επιδοτήσεων (παρότι το 1994 ζητούσε τη μείωσή τους) και ζητούσε ακόμη μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης για την αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία. Υπολογίστηκε πως αν οι προτάσεις του εφαρμόζονταν θα ανέβαζαν τις ομοσπονδιακές δαπάνες κατά 19,5 δις δολλάρια. Θα λέγαμε λοιπόν πως ο δισεκατομμυριούχος Μίτ Ρόμνεϋ είναι ένας τυπικός Ρεπουμπλικάνος της Ανατολικής Ακτής από αυτούς που δεν διαφέρουν σχεδόν σε τίποτε από τους μετριοπαθείς Δημοκρατικούς συναδέλφους τους και υπηρετούν πιστά τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που ωφελούνται από το κρατικίστικο consensus που επικράτησε στις Η.Π.Α. μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βέβαια, σήμερα που η μεγάλη πλειοψηφία του αμερικάνικου λαού ζητάει τον περιορισμό του Λεβιάθαν της Ουάσινγκτον, ο Ρόμνεϋ , σε μια επίδειξη οπορτουνισμού, από αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί ανά τον κόσμο , προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους πως πάντα ήταν οικονομικά φιλελεύθερος και υπέρ ενός μικρού κράτους . Όμως, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, με την κρίση χρέους να απειλεί την αμερικάνικη όσο και την παγκόσμια οικονομία, η μέχρι τώρα σταδιοδρομία του Μιτ Ρόμνεϋ δεν πείθει πως είναι ικανός να πάρει τις τολμηρές αποφάσεις που θα χρειαστεί η χώρα του και ο πλανήτης τα επόμενα χρόνια. Στην πραγματικότητα, σε μια εκλογική αναμετρηση μεταξύ Ομπάμα και Ρόμνεϋ, ο αμερικανός ψηφοφόρος θα έχει απλά να επιλέξει μεταξύ δυο παραλλαγών του ίδιου αποτυχημένου κρατισμού.
Συνέχεια