Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Ο (όχι και τόσο) μακρύς δρόμος προς την κατάρρευση




Καθώς η πολιτική σκηνή του τόπου αναλώνεται στις δικές τις χρόνιες παθογένειες η κρίση βαθαίνει και διευρύνεται. Οι τράπεζες αδειάζουν από ρευστό και αυτό είναι ένα ζήτημα που περνάει απαρατήρητο από τα ΜΜΕ. Μέσα στο τετράμηνο Ιανουαρίου – Απριλίου 2011 απομακρύνθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες περίπου 13 δις ευρώ , νούμερο τρομακτικό αν σκεφτείτε ότι όλο τον περσινό χρόνο είχαν απομακρυνθεί 28 δις.


Αυτό το φαινόμενο μοιραία αναγκάζει τις τράπεζες να καταφύγουν στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα για να διατηρούν έναν επαρκή βαθμό ρευστότητας, δίνοντας ως αντίκρυσμα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Έτσι, η ΕΚΤ αναβιβάζεται σε προνομιακό παράγοντα στο σενάριο μιας ενδεχόμενης ρύθμισης του ελληνικού χρέους: συγκεκριμένα, καθίσταται ικανή να εμποδίζει ένα ανερχόμενο consensus αναδιάρθρωσης, θέτοντας επιτακτικά όρους και απειλώντας ότι θα κλείσει τις στρόφιγγες προς τις ελληνικές τράπεζες αν δεν τηρηθούν οι επιταγές της.

Φυσικά, δεν είναι αρμοδιότητα της ΕΚΤ να επεμβαίνει σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής των κρατών-μελών. Αλλά η χρυσή ευκαιρία, της δόθηκε μέσα από μια ανίκανη πολιτική τάξη που οδηγεί τη χώρα σε κατάσταση χάους. Οι καταθέτες αποσύρονται από το παιγνίδι χρησιμοποιώντας τις καταθέσεις τους για άμεσες ανάγκες ή βγάζοντας τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Έτσι οι Τράπεζες επιστρέφουν στη μητρική αγκαλιά της ΕΚΤ για να αναζητήσουν κεφάλαια. Η πολιτικοποίηση του ρόλου της ΕΚΤ μετά από αυτήν την εξέλιξη είναι απλά αυτονόητη.

Πέρα όμως από τις πολιτικές προεκτάσεις, είναι γεγονός πως φτάνουμε με ταχύτατους ρυθμούς μπροστά σε μια νέα έκφανση της κρίσης. Η απόσυρση των καταθέσεων ακολουθεί το μοτίβο της Αργεντινής. Βάσει αυτού του γραφήματος, μπορούμε να προβλέψουμε με αρκετή ακρίβεια το μέλλον που επιφυλάσσεται σε όλους μας, ενώ ο Γιωργάκης και ο Αντωνάκης ασχολούνται με τη σύνθεση της «νέας» κυβέρνησης.



Είναι προφανές ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Η περίφημη "πολιτική λύση" που ζητούνε διακαώς οι επιτελείς μας στο πρόβλημα του χρέους δε μπορεί να πραγματωθεί, αν δεν επανέλθει η ηρεμία στις αγορές και την κοινωνία. Δίχως μεταρρυθμίσεις, οι ανασχηματισμοί-καρικατούρες θα επιταχύνουν τις εξελίξεις προς μία πλήρη δημοσιονομική απορρόφηση της Ελλάδος από κάποιον υπερκρατικό μηχανισμό. Αλλά αυτό θα το εξετάσουμε σε επόμενό μας άρθρο.



Συνέχεια

Λιάνα Κανέλλη είμαι, ότι θέλω λέω


Είναι δύσκολο να βρεις άλλη προσωπικότητα που να χαίρει τον τηλεοπτικό σεβασμό και προσοχή που πλουσιοπάροχα δίδεται στην μούσα του λαϊκισμού, Λίανα Κανέλλη.

Στο Mega η κα Κανέλλη είχε να απαντήσει σε λίγο πιο δύσκολα ερωτήματα από ότι είναι το σύνηθες. Όταν ο Παύλος Τσίμας επισήμανε ότι και αν αποφασίσουμε να “αρνηθούμε το χρέος” υπάρχει ακόμα ένα πρωτογενές έλλειμμα των 7 δις και πως θα το καλύψουμε, η κ. Κανέλλη σάστισε λίγο. Δεν είχε απάντηση γι’ αυτό. “Δεν υπάρχουν πηγές;” απάντησε.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής ούτε η κα Κανέλλη ούτε και το ΚΚΕ έχουν βγάλει μια ανακοίνωση με τις περικοπές ή αυξήσεις φόρων αξίας 7 δις που θα είναι αναγκαίες όταν θα κάνουμε στάση πληρωμών.

Βέβαια το πρωτογενές έλλειμμα των 7 δις ευρώ είναι τα χρήματα που μας λείπουν σήμερα. Μετά από μια στάση πληρωμών τα δημοσιονομικά θα έχουν μεταβληθεί δραματικά. Η στάση πληρωμών είναι ένα δραματικό γεγονός. Τα έσοδα του κράτους δεν θα είναι τα ίδια πριν και μετά από την στάση πληρωμών - θα υπάρχει μια περαιτέρω δραστική μείωση των εσόδων του κράτους. Η οικονομική δραστηριότητα δεν είναι κάτι στατικό.

Την ίδια στιγμή θα αυξηθούν οι δαπάνες του κράτους γιατί θα πρέπει να καλύψει μια σειρά κοινωνικών αναγκών που θα έχουν αυξηθεί μετά από ένα τέτοιο οικονομικό γεγονός.
Οπότε το αρχικό πρωτογενές έλλειμμα των 7 δις που αντιμετωπίζουμε σήμερα θα είναι μόνο η αρχή. Σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορεί να έχει διπλασιαστεί και ακόμα τριπλασιαστεί λίγο αργότερα.

Σε όλα αυτά δεν έχουμε προσθέσει ακόμα τις χαμένες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και κονδύλια που προφανώς δεν θα συνεχίσουν να μας τα στέλνουν μιας και θα τους έχουμε κάνει στάση πληρωμών.

Όταν η κα Κανέλλη και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις έχουν κλείσει αυτές τις τρύπες, ή μάλλον καλύτερα, ταυτόχρονα, θα πρέπει να ασχοληθούν και με το εμπορικό έλλειμμα των 25 δις ευρώ. Αν έχει μεσολαβήσει κάποιο θαύμα και δεν έχουμε ήδη μια πολλάκις υποτιμημένη δραχμή, η φιλολαϊκή κυβέρνηση της κας Κανέλλη θα μας βγάλει από το ευρώ ελπίζοντας σε μια αύξηση της ανταγωνιστικότητάς μας με μια αρκετά υποτιμημένη δραχμή.

Το μόνο πρόβλημα εδώ είναι ότι η Ελλάδα δεν παράγει και πάρα πολλά πράγματα σήμερα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Ελλάδας σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα αντιμετώπιζε ελλείψεις σε βασικά είδη διατροφής. Το 1980 η Ελλάδα παρήγαγε το 80% των τροφίμων που κατανάλωνε, σήμερα, μετά από το “όλα τα κυλά όλα τα λεφτά,” παράγουμε μόλις το 20%.

Δεν θα είχαμε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια βαθιά ύφεση αλλά μια ανθρωπιστική κρίση - σαν αυτές που βλέπαμε μέχρι προσφάτως από τις τηλεοράσεις μας (ούτε τηλεοράσεις παράγουμε.) Μετά από μια στάση πληρωμών μπορεί να μην ασχολούνται μαζί μας η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, αλλά θα μας αναλάβουν άλλοι διεθνής οργανισμοί, όπως ο Ερυθρός Σταυρός και η Unicef.

Οπότε την επόμενη φορά που θα βρεθεί η κα Κανέλλη στην τηλεόραση ας αρχίσει να δίνει και κάποιες απαντήσεις και για αυτά τα ζητήματα. Ίσως το ύφος του τσάμπα μάγκα που παρατηρούμε τώρα, να περιοριστεί λίγο.
Συνέχεια

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κερδίσει τη μάχη των ιδεών


Στην χθεσινή του ομιλία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν , όσο και αν δεν το πιστεύετε , ξεκάθαρος. Σκιαγράφησε με σαφήνεια το όραμα του για την Ελλάδα του μέλλοντος και περιέγραψε τους πυλώνες του νέου...ελληνικού θαύματος.

Φυσικά, πρωταρχική θέση θα έχουν τα φτηνά δάνεια τα οποία με ιδιαίτερη υπερηφάνεια, χαρακτήρισε "πρόγραμμα μαμουθ που παρόμοιο του ποτέ στην ιστορία του πλανήτη μας δεν έχει υπάρξει". Τα δάνεια πλαισιώνουν τα αναπόφευκτα ΕΣΠΑ καθώς και νέα μεγαλα αναπτυξιακά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από την ΕΕ και τις ευρωπαϊκές Τράπεζες , ειδικά προγράμματα για προστασία και στηριξη ανέργων και φτωχότερων στρωμάτων και ειδικό χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα της ΕΕ για μεταφορά τεχνογνωσιας σε τομείς όπως η δημόσια διοίκηση , υγεία , παιδεία. Και αν το νέο μοντέλο σας θυμίζει απελπιστικά το παλιό, δεν έχετε άδικο. Ο "σοσιαλισμός της επαιτείας" του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετεξέλιξη και το ανώτερο στάδιο της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, γι αυτό και θα έχει την ίδια τύχη με αυτή. Αλλά το πιο λυπηρό είναι πως δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να αμφισβητεί αυτές τις βασικές επιλογές.

Τους τελευταίους μήνες είναι πολύ της μόδας να ασκούμε όλοι μας σκληρή κριτική στον Γιώργο Παπανδρέου. Κάτω από άλλες συνθήκες, κάτι τέτοιο θα το έβρισκα απόλυτα υγιές γιατί πράγματι ο πρωθυπουργός είναι όχι μόνο ανεπαρκέστατος αλλά και επικίνδυνος για τον τόπο. Όμως αυτή η κριτική δεν έχει καμιά ιδιαίτερη αξία αφού στην πραγματικότητα, σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα καθώς και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ασπάζονται τις βασικές πολιτικές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου. Όσο και αν δεν το συνειδητοποιούμε, τον τελευταίο χρόνο ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κερδίσει απόλυτα τη μάχη των ιδέων μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Στις αρχές του 2010, το ανίκανο και διεφθαρμένο κρατικίστικο σύστημα της Μεταπολίτευσης βρίσκοταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης . Τα αγαπημένα παιδιά του συστήματος, δηλαδή οι πολιτικοί, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι συνδικαλιστές του Δημοσίου ένιωθαν πως τα προνόμια τους βρίσκονταν σε θανάσιμο κίνδυνο. Και όμως ο Παπανδρέου κατάφερε να δώσει το φιλί της ζωής στην ετοιμοθάνατη ελληνική κλεπτοκρατία. Και φυσικά, το φιλί της ζωής δεν ήταν άλλο από τα τεράστια πακέτα στήριξης που κατάφερε να εξασφαλίσει από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ . Σύντομα, θα ακολουθήσει ο Μονιμός Μηχανισμός Στήριξης και τα ευρωομολόγα που θα εξασφαλίσουν τη χρηματοδότηση για αρκετά ακόμη χρόνια. Το μεγάλο όμως επίτευγμα του Γιώργου Παπανδρέου είναι πως κατάφερε να μετατρέψει αυτόν τον ιδιόμορφο "σοσιαλισμό της επαιτείας" στη νέα Μεγάλη Ιδέα του Έθνους. Είναι ψέμα πως δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των κομμάτων, όπως κλαψουρίζουν διάφοροι. Ο "σοσιαλισμός της επαιτείας" του Έλληνα πρωθυπουργού, η ιδέα πως από εδώ και μπρος θα ζούμε ολοκληρωτικά εις βάρος του ατυχή Ευρωπαίου φορολογούμενου έχει κερδίσει την ομόθυμη υποστήριξη όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, με την εξαίρεση του ΚΚΕ, που είναι πιο προωθημένο και επιθυμεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε Βόρεια Κορέα των Βαλκανίων . Η Νέα Δημοκρατία, παρά τις υποκριτικές κραυγές της για μείωση της φορολογίας, υποστηρίζει με πάθος την αναγκαιότητα των πακέτων στήριξης. Το ίδιο και ο ΛΑΟΣ . Η "ανανεωτική" Αριστερά, αντί για τα φτηνά δάνεια του Μνημονίου θα προτιμούσε ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ, δηλαδή τελείως δωρεάν βοήθεια, αλλά και αυτή παραμένει στη γραμμή σκέψης του πρωθυπουργού . Όσο για τους Έλληνες φιλελεύθερους, αν και γνωρίζουν τις καταστροφικές συνέπειες που έχουν τέτοια εγχειρήματα, παρ'όλα αυτά είναι οι πιο φανατικοί θιασώτες της ..."κοινοτικής αλληλεγγύης".

Φυσικά, όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως σε αυτό το μπλογκ και όπως έχει δειξει η ίδια η πραγματικότητα το τελευταίο χρόνο , λύσεις τύπου Μνημονίου εμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις, αφού επιδοτούν το υπάρχον κρατικίστικο σύστημα. Εν τέλει, τέτοιες λύσεις μας μετατρέπουν σε Καλαβρία της Ευρώπης, μια χώρα-junkie, παρασιτική και απόλυτα εξαρτημένη από τις δόσεις των δανείων. Μια χώρα που θα σέρνεται, υπο μόνιμη κηδεμονία και με νεκρή επιχειρηματικότητα. Έτσι βέβαια η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να δει ανάπτυξη , αλλά αυτό καθόλου δεν ενδιαφέρει το πολιτικό μας σύστημα. Αυτό που έχει σημασία γι αυτούς είναι πως βρέθηκε ο τρόπος ώστε οι κρατικοδίαιτες ελιτ της Μεταπολίτευσης να παραμείνουν αλώβητες. Και η χώρα ας βουλιάξει...

Ας συγκρατήσουν λοιπόν την οργή τους οι όψιμοι επικριτές του Γιώργου Παπανδρέου και ας του αποδώσουν τις τιμές που του αξίζουν. Ο πρωθυπουργός, τιμώντας τον τίτλο του global thinker που του έδωσε αμερικάνικο περιοδικό πριν λίγους μήνες, εμπνεύστηκε, οραματίστηκε και άρχισε να εφαρμόζει το νέο (;) αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας για τα επόμενα χρόνια. Ακόμη και αν χάσει την εξουσία μικρή σημασία θα έχει, αφού όποιος και αν τον διαδεχτεί θα συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.
Συνέχεια

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Ο ξεχασμένος αρμόδιος...


Τον Αρμόδιο Ζουγανέλη δεν τον θυμάται πια κανένας. Η σύντομη πρωθυπουργία του στα χρόνια του Μεσοπολέμου, αποτελεί μια υποσημείωση στα βιβλία της νεότερης ελληνικής ιστορίας .Και όμως, η κυβέρνηση του ήταν η μοναδική , από τη γέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες και να μειώσει το μέγεθος του κράτους.

Ο Αρμόδιος Ζουγανέλης δεν ήταν αυτό που λέμε "μεγάλος άνδρας", ούτε θα τον δείτε να φιγουράρει στις λίστες με τους Μεγάλους Έλληνες. Δεν ήταν ο δεινός ρήτορας, ούτε ο χαρισματικός ηγέτης που κάνει τα πλήθη να παραληρούν απλά και μόνο με την παρουσία του. Ο Αρμόδιος Ζουγανέλης, δεν ήταν τίποτε παραπάνω παρά ο "ιδανικός τύπος του νοικοκύρη της μεσαίας τάξης", πιστός στις αρχές της , τόσο συκοφαντημένης στους καιρούς μας, αστικής ηθικής . Τριάντα χρόνια σε θέσεις εξουσίας και κανείς δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει πως πλούτισε . Ζούσε μόνος του σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μαζί με μια γριά υπηρέτρια. Δούλευε πολύ και ακατάπαυστα, ενώ στο λιγοστό του ελεύθερο χρόνο καθόταν στο πιάνο του και έπαιζε Σούμαν, Σούμπερτ και Μότσαρτ.

Η Ελλάδα ήταν και τότε , όπως και τώρα, σε βαθιά κρίση. Το εθνικό νόμισμα κλυδωνιζόταν, η αξία των δημόσιων χρεωγράφων κατρακυλούσε , όλο και περισσότεροι έμποροι χρεωκοπούσαν, η ανεργία αυξανόταν. Περιγράφοντας το κλίμα της εποχής, ένας συγγραφέας έγραψε : "Μια βαριά ατμόσφαιρα γενικής νευρικότητας και ανησυχίας πλάκωνε την πρωτεύουσα. Ο κοσμάκης αδημονούσε , μουρμούριζε, βλαστημούσε , ζητούσε τριγύρω του να αρπαχτεί από κάπου, μα δεν εύρισκε τίποτε. " Ο Αρμόδιος Ζουγανέλης δεν ήταν άνθρωπος των μεγάλων και αφηρημένων ιδεών, γνώριζε απλά πως δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Για να αντιμετωπίσει την κρίση, έκανε αυτό που θα έκανε κάθε οικογενειάρχης όταν έβλεπε πως οι δαπάνες του σπιτικού του ξεπερνούσαν κατά πολύ τα έσοδά του : οικονομίες. Ψαλίδισε όλες τις δαπάνες του προϋπολογισμού, παραγωγικές και πολεμικές, συγχώνευσε υπουργεία και υπηρεσίες, κατήργησε δικαστήρια και σχολεία . Μέχρι και τα υπουργικά αυτοκίνητα κατήργησε και πήγαινε στο πρωθυπουργικό γραφείο με το λεωφορείο. Μα , όπως είπε και ένας δημοσιογράφος της εποχής , «κάθε Έλληνας πολίτης απαιτεί οικονομίες, που να θίγουν όλους τους άλλους εξόν απ' αυτόν» . Έτσι οι περικοπές του κ. Ζουγανέλη γρήγορα προκάλεσαν τη γενική δυσαρέσκεια. Οι γελοιογραφίες τον παρίσταναν μ' ένα τεράστιο ψαλίδι στο χέρι, να ψαλιδίζει συνεχώς ότι έβρισκε μπροστά του ! Οι τεράστιοι τίτλοι των εφημερίδων ούρλιαζαν: “Κάτω ο μέγας θεομπαίχτης! Ζουγανέλη, φύγε προτού σε κατασπαράξει η λαϊκή λαίλαψ!"

Και ο Αρμόδιος Ζουγανέλης έφυγε… Έφυγε την ώρα που ξεσπούσαν στρατιωτικά κινήματα και ο λαός στρεφόταν σε ισχυρούς, χαρισματικούς πολιτικούς με μαγικές, εύκολες λύσεις. Παρέδωσε την εξουσία του κόμματός του και έφυγε στο εξωτερικό . Μετά από χρόνια , οι πιο παρατηρητικοί διάβασαν στα ψιλά των εφημερίδων πως πέθανε πάμφτωχος σε μια μικρή πανσιόν της Λωζάνης.

Θυμήθηκα τη θλιβερή ιστορία του Αρμόδιου Ζουγανέλη, κάνοντας έναν απολογισμό της θητείας του παραπαίοντος πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου . Παρά τα μεγάλα λόγια και τη ψευτομεταρρυθμιστική ρητορική, η κυβέρνηση Παπανδρέου αύξησε τις κρατικές δαπάνες ,τη φορολογία και το χρέος, δεν ιδιωτικοποίησε ούτε μια επιχείρηση, δεν μείωσε τον αριθμό των δημοσιών υπαλλήλων. Παρότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, ο Γιώργος Παπανδρέου απλά συνέχισε το ίδιο αποτυχημένο κρατικίστικο μοντέλο οικονομικής οργάνωσης που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από την Ελλάδα. Και το μεγάλο, παρασιτικό κράτος να παραμένει αλώβητο, να επεκτείνεται ολοένα και περισσότερο, να ελέγχει όλο και περισσότερους τομείς της οικονομίας, να συσσωρεύει όλο και μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη ,να πνίγει την παραγωγική οικονομία.

Όσο για τον Αρμόδιο Ζουγανέλη… Θα μπορούσε να ήταν μια μοναχική μορφή που πήγε ενάντια στο ρεύμα και η πολιτική του για ουσιαστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών , μια σύντομη παρένθεση που έκλεισε άδοξα .Τί κρίμα όμως που ακόμη κι αυτός δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο στη φαντασία του Γιώργου Θεοτοκά και στις σελίδες του μυθιστορήματός του , «Αργώ» …

[Αυτό το κείμενο το έγραψα λίγο πριν τις εκλογές του 2009. Σήμερα, δύο σχεδόν χρόνια μετά και παρότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, δεν έχει αλλάξει δυστυχώς τίποτε.]
Συνέχεια

Αυτή είναι η μεταπολίτευση


Μέσα σε 20 μήνες δύο διαφορετικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες έχουν παραδώσει τα όπλα αδυνατώντας να τιθασεύσουν το τέρας που εξέθρεψαν - το τέρας της μεταπολίτευσης, το ελληνικό κράτος.

- Το ιδιαίτερα εκρηκτικό κλίμα άρχισε να ισχυροποιείται όταν ο βουλευτής Λιάνης αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί και ο Αθανασιάδης να μην ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο. Είναι γνωστές οι “ευαισθησίες” και των δύο αυτών βουλευτών για την ΔΕΗ. Η κυβέρνηση έφτασε σε οριακό σημείο. Μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μπορεί να αντέξει πολλά, αλλά να χάσει την δεδηλωμένη των συντεχνιών πάει πολύ.

- Αγανακτισμένοι πολίτες αποφάσισαν να περικυκλώσουν την Βουλή. Δεν θα μπορούσαμε να τους αδικήσουμε, εξάλλου, σύμφωνα με την μεταπολιτευτική θεώρηση των πραγμάτων, η δημοκρατία σήμερα καταστρατηγείται αρχίζοντας με την παραβίαση βασικών δικαιωμάτων, όπως, ο διορισμός, η επιδότηση, η πρόωρη συνταξιοδότηση και άλλα κεκτημένα.
Αυτή δεν είναι η δημοκρατία μας; Το ελληνικό όνειρο το οποίο αν οι Ευρωπαίοι συνεχίσουν να το χρηματοδοτούν το κάνουν για τοκογλυφικούς λόγους, και αν όχι, το κάνουν για εθνικιστικούς και ξενοφοβικούς λόγους;

- Βέβαια τα πράγματα πήραν μια πιο ξεκάθαρη κατεύθυνση όταν η αριστερά και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις αποφάσισαν να δώσουν το δυναμικό παρόν και να δημιουργήσουν μια ωραία τριτοκοσμική κατάσταση στο Σύνταγμα. Καλή η τριτοκοσμική οικονομία αλλά δεν λέει και πολλά χωρίς το τριτοκοσμικό φολκλόρ στοιχείο των αστικών ταραχών.

- Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο υπεύθυνος πρωθυπουργός, Γιώργος λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου, αποφάσισε να μπλοφάρει, στην αρχή παραιτούμενος αλλά λίγο αργότερα παραιτούμενος της παραιτήσεως. Μια πρωτοφανή κρίση σαν αυτή που περνάει τώρα η Ελλάδα χρειάζεται και το στοιχείο της γελοιότητας το οποίο ο πρωθυπουργός είναι διατεθειμένος να παράσχει.
Την Τετάρτη δεν μπορούσε και χρειάζονταν την αντιπολίτευση. Την Πέμπτη μπορεί και την Κυριακή θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης.


- Μέσα σε 20 μήνες δύο διαφορετικά κόμματα έχουν ανοικτά δηλώσει την αδυναμία τους να κυβερνήσουν την χώρα. Πίσω και από τις δύο περιπτώσεις η ίδια αιτία, κανείς μέχρι τώρα δεν μπορεί να θέσει υπό έλεγχο το μεγάλο και αδηφάγο ελληνικό κράτος. Είναι ο πυρήνας της υπάρχουσας κρίσης και κανείς, εντός ή εκτός πολιτικού συστήματος, δεν φαίνεται ικανός ή διατεθειμένος να το ελέγξει. Το τέρας που δημιούργησε η μεταπολίτευση μέχρι στιγμής νικά και τους πολιτικούς και την πολιτική με κίνδυνο σύντομα να οδηγήσει την Ελλάδα σε κατάρρευση.
Συνέχεια

Mind the G.A.P.


Πριν μερικές μέρες διαβάζοντας αυτό το άρθρο, έγραψα πως θα επανέλθω στο Μπλε Μήλο με κάποιες σκέψεις για τον Παπανδρέου. Στο μεταξύ το άφησα, αλλά η σημερινή βραδιά μου το θύμισε. Θα μιλήσω λοιπόν με μια παραβολή από το ποδόσφαιρο. Οι πραγματικές μεγάλες ομάδες και οι πραγματικά μεγάλοι ποδοσφαιράνθρωποι χαρακτηρίζονται από μιαν βασική ιεραρχία συναισθημάτων. Πάνω απ’όλα βάζουν το άθλημα αυτό καθ’ εαυτό. Μετά βάζουν την ομάδα. Τρίτους βάζουν του παίκτες και το τεχνικό team που απαρτίζουν το αγωνιστικό τμήμα της ομάδας. Τελευταίους βάζουν τους παράγοντες. Όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ή άλλο ομαδικό και μαζικό άθλημα καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Αντίστοιχα στην πολιτική ένας πραγματικός ευπατρίδης και true statesman πάνω απ’ όλα θα πρέπει να βάζει την πολιτεία, την διακυβέρνηση ως τέχνη και προσφορά προς την κοινωνία. Δεύτερο βάζει το κόμμα από το οποίο προέρχεται ως έκφραση μιας κοσμοθεωρίας. Τρίτοι έρχονται τα στελέχη του κόμματος, οι brothers in arms. Τέταρτοι έρχονται οι ασκούντες την εξουσία, οι παράγοντες, οι Γκρούεζες επί το ελληνικότερο. Αυτή η ιεραρχία αξιών πρέπει, κατά την γνώμη μου να διακρίνει όποιον ασχολείται με τα κοινά ως διαχειριστή της εξουσίας. Κι αυτή η ιεραρχία είναι απαραίτητη για να μην φτάνει είτε στην διαφθορά ή στην φαυλότητα.

Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου παρουσιάζει μιαν πλήρη αντιστροφή των παραπάνω αξιών. Η σημερινή του στάση το επιβεβαιώνει πέραν πάσης αμφιβολίας. Για τον ΓΑΠ η άσκηση της εξουσίας είναι η υπέρτατη αξία. Η συνολική του τακτική, με κορύφωση την σημερινή ημέρα, αποδεικνύει περίτρανα πως ενδιαφέρεται μόνο να παραμείνει στην εξουσία με κάθε κόστος. Αντιλαμβανόμενος την κατάρρευση της κυβέρνησης του και του ιδίου προσωπικά προσπαθεί να εφευρίσκει τεχνάσματα μαζί με την παρέα του των μικρών νάνων, που θα παρατείνουν την παραμονή του(ς) στην εξουσία.

Δυστυχώς γι’αυτούς όλα αυτά αποτελούν σχεδιασμούς που αναδεικνύουν το κενό. Το κενό σκέψης, το κενό αδυναμίας αντίληψης της πραγματικότητας, το κενό ως έμφυτο χαρακτηριστικό του ΓΑΠ. Η χώρα βυθίζεται συνεχώς στην καταστροφή. Μέσα σε 20 μήνες οι μαθητευόμενοι μάγοι της κυβέρνησης ΓΑΠ, οι μικροί νάνοι φίλοι του, κατάφεραν να διαλύσουν την οικονομία με την αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας και με την ατολμία τους, κατάφεραν να διαλύσουν το όποιο κράτος με τους πειραματισμούς Καλλικράτη. Ήταν στραβό το κλήμα (η ελληνική οικονομία και διοίκηση) το έφαγε κι ο γάιδαρος (η κυβέρνηση ΓΑΠ). Ότι συνεχίζει να λειτουργεί σε αυτή την χώρα οφείλεται σε κάποιες λογιστικές τεχνικές της τρόικας που έγιναν αποδεκτές από την γραφειοκρατία. Απλές τεχνικές που προσπαθούν να εξορθολογίσουν την εφαρμογή του μπακαλοτέφτερου που λέγεται προϋπολογισμός του ελληνικού κράτους. Πέραν τούτου ουδέν. Το ελληνικό κράτος μας τέλειωσε. Η οικονομία και η κοινωνία ακολουθούν ολοταχώς.

Αυτά δεν αφορούν τον ΓΑΠ, δεν τα αντιλαμβάνεται κιόλας. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να παίζει με τους φίλους του παιχνίδια εξουσίας.
Συνέχεια

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ζητείται ο Έλληνας Λούντβιχ Έρχαρντ


Μέσα στο ζοφερό και παρακμιακό κλίμα των ημερών, ψάχνω στο ίντερνετ και στον Τύπο μήπως βρω κάποιες φρέσκες ιδέες που θα σηματοδοτούν το καινούργιο που έρχεται. Όμως και εκεί όλα περιστρέφονται γύρω από τη άγονη διαμάχη Μνημονιακών και Αντιμνημονιακών, όπου οι μεν πρώτοι πιστεύουν πως η ελληνική οικονομία θα σωθεί με ακόμη περισσότερα δάνεια, ενώ οι δεύτεροι οραματίζονται έναν σοσιαλιστικό παράδεισο, την ώρα που ακόμη και ο Φιντέλ Κάστρο έχει πάψει να πιστεύει σ'αυτόν. Μέσα σε αυτό το άνυδρο ιδεολογικό τοπίο, ο εκδοτη του Forbes Magazine Στιβ Φόρμπς ήρθε στην Αθήνα όπου έδωσε μια ομιλία και είχε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να μας πει.

Ο Φόρμπς τάχθηκε υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους σε συνδυασμό και με διαρθρωτικές κινήσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας: ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα της οικονομίας, αξιοποίηση κρατικής περιουσίας, εξυγίανση και σμίκρυνση του δημόσιου τομέα κλπ., ώστε η οικονομία να ξαναγίνει δυναμική. Η πρόταση όμως που προκάλεσε περισσότερη αίσθηση ήταν αυτή για ένα ενιαίο, χαμηλό φορολογικό συντελεστή για φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις. "Είναι τρελό να αυξάνονται οι φόροι σ΄ αυτό το περιβάλλον", είπε ο Φόρμπς και πρόσθεσε : "Οι Βρυξέλλες θα σας πουν πως είναι ανεύθυνο, αλλά όπου εφαρμόστηκε τέτοια φορολογική πολιτική οι εισπράξεις διπλασιάστηκαν". Υπερφαλαγγίζοντας τις αντίστοιχες προτάσεις του Αντώνη Σαμαρά, ο Φορμπς επισήμανε πως ο ελληνικός ενιαίος συντελεστής θα πρέπει να είναι πιο χαμηλός από αυτόν των γειτονικών μας χωρών , αν θέλουμε να έχουμε το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, αφού η Βουλγαρία εφάρμοσε 11%, εμείς πρέπει να έχουμε 10%! Μάλιστα, ο αμερικάνος εκδότης συνέστησε στον Έλληνα πρωθυπουργό να θυμίσει στην Καγκελάριο Μέρκελ την οικονομική πολιτική της χώρας της μετά το 1949 και πώς ανέκαμψε η Γερμανία. Αλήθεια όμως, πώς ανέκαμψε η Γερμανία μετά τον πόλεμο;

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η σημερινή οικονομική υπερδύναμη ήταν κυριολεκτικά κατεστραμμένη. Η παραγωγή σε καθίζηση , τα ράφια των μαγαζιών άδεια από προϊόντα ενώ πολλές συναλλαγές γίνονταν στα πλαίσια μιας ανταλλακτικής οικονομίας. Με λίγα λόγια, η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη από την Ελλάδα του 2011. Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, μια Επιτροπή των Συμμαχικών Δυνάμεων διοικούσε την οικονομία της χώρας . Επηρεασμένη από την κρατικίστικη φιλοσοφία του New Deal που τότε κυριαρχούσε, η Επιτροπή διατήρησε τους οικονομικούς ελέγχους της ναζιστικής περιόδου και μάλιστα αύξησε τους φόρους κατά 50%(σας θυμίζει κάτι;). Φυσικά, η ανάκαμψη δεν ερχόταν και η κατάσταση της γερμανικής οικονομίας εξακολουθούσε να είναι απελπιστική . Εκείνη την περίοδο, Υπουργός Οικονομικών της αγγλοαμερικανικής Ζώνης είχε διοριστεί ο Γερμανός οικονομολόγος Λούντβιχ Έρχαρντ. Ο Έρχαρντ, επηρεασμένος από τον καθηγητή του στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, οικονομολόγο της "Αυστριακής Σχολής", Wilhelm Ropke, δε συμφωνούσε με την οικονομική προσέγγιση των Συμμάχων την οποία θεωρούσε κολλεκτιβίστικη.

Την Κυριακή 20 Ιουνίου 1948 , ο Έρχαρντ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός πως οι Αγγλοαμερικάνοι κομμισσάριοι έλειπαν από τα γραφεία τους και ,χωρίς να τους ειδοποιήσει, άρχισε το ξήλωμα του κρατικίστικου οικονομικού συστήματος της χώρας . Πηγαίνοντας κόντρα τόσο στους Συμμάχους όσο και στη γερμανική ιντελιγκέντσια της εποχής που επιζητούσε ακόμη μεγαλύτερο κρατικό παρεμβατισμό, ανακοίνωσε με ραδιοφωνικό μήνυμά του την άμεση κατάργηση όλων των κρατικών ελέγχων σε μισθούς και τιμές. Ακολουθώς, μαζί με τον Ropke που πια ήταν οικονομικός του σύμβουλος, εισήγαγε ένα νέο νόμισμα το Deutschemark, το οποίο ανταλλάχτηκε με 10 παλιά μαρκά και έτσι η κυκλοφορία του χρήματος έπεσε κατά 90% και επιπλέον μείωσε δραστικά τους φόρους επιχειρήσεων και ιδιωτών. Η ανάκαμψη ήταν άμεση και εντυπωσιακή, η παραγωγή εκτοξεύτηκε, ο υπερπληθωρισμός καταπολεμήθηκε, τα μαγαζιά γέμισαν ξανά με αγαθά. Οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Έρχαρντ έθεσαν τις βάσεις για το γερμανικό οικονομικό θαύμα των επόμενων δεκαετιών. Για όσους πιστεύουν στις θαυματουργές ιδιότητες της διεθνούς βοήθειας , αξίζει να σημειώσουμε πως η ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας δεν οφείλεται στο Σχέδιο Μάρσαλ αλλά στις μεταρρυθμίσεις του 1948, που έγιναν πριν αρχίσει να καταφτάνει η αμερικάνικη βοήθεια . Μάλιστα, ο μέντορας του Έρχαρντ , ο Wilhelm Ropke πίστευε πως το Σχέδιο Μάρσαλ θα έχει αρνητικές συνέπειες στην απελεύθερωση της ευρωπαϊκής οικονομίας αφού θα επιδοτήσει και θα ενισχύσει το υπάρχον κρατικίστικο σύστημα.

Στην Ελλάδα του 2011, οι οπαδοί του Μνημονίου μας καλούν να ακολουθήσουμε τις επιταγές της Τρόικας σαν λύση για να βγούμε από τα οικονομικά μας αδιέξοδα . Όμως , ακόμη και αν δεχτούμε το αμφίβολο σενάριο πως οι προτάσεις του Μνημονίου θα εφαρμοστούν, αυτές στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας δειλός εξορθολογισμός του ίδιου αποτυχημένου κρατικίστικού μοντέλου, σε συνδυασμό μάλιστα με μια καταστροφική υπερφορολόγηση. Αν ο Έρχαρντ είχε ακολουθήσει τις οδηγίες της δικής του Τρόικας, το γερμανικό οικονομικό θαύμα δε θα γίνοταν ποτέ πραγματικότητα. Αν εμείς ακολουθήσουμε τις οδηγίες των γραφειοκρατών του ΔΝΤ και της ΕΕ, είναι σχεδόν σίγουρο πως η ανάκαμψη της οικονομίας μας θα παραμείνει μια χίμαιρα .

Ο Στιβ Φόρμπς έδωσε μια αισιόδοξη νότα στην ομιλία του λέγοντας πως "Η Ελλάδα μπορεί να γίνει το Χονγκ Κονγκ ή η Νέα Ζηλανδία των Βαλκανίων". Και πράγματι, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Όμως αυτό δε θα γίνει με φορολογικές επιδρομές και με τη διαχείριση του υπάρχοντος μοντέλου, αλλά με μέτρα πραγματικά ριζοσπαστικά εντελώς έξω από τη λογική του Μνημονίου. Σε μια εποχή όμως που η εναρμόνιση των οικονομικών πολιτικών των κρατών-μελών αποτελεί το νέο όραμα των μανδαρίνων της ΕΕ, ο συγκεντρωτικός Λεβιάθαν των Βρυξελλών ποτέ δεν θα ανεχτεί ένα υπερφιλελεύθερο Χόνγκ Κόνγκ στους κόλπους του. Ζητείται λοιπόν ο Έλληνας Λούντβιχ Έρχαρντ που θα έχει το θάρρος να έρθει σε σύγκρουση με το ελληνικό κρατικίστικο κατέστημενο, αλλά ταυτόχρονα, δεν θα νοιάζεται να το παίξει "καλό παιδί" ή μήπως στενοχωρήσει τον ...Όλι Ρεν και θα τολμήσει να τα βάλει και με τη φορομπηχτική λογική της Τρόικας. Τί κρίμα όμως που κανένας από το τωρινό πολιτικό σύστημα δε φαίνεται ικανός να αναλάβει αυτό το ρόλο!
Συνέχεια

Τα χαρακτηριστικά των ευρωπαϊκών αντιμεταναστευτικών κομμάτων


Η συζήτηση για τα χαρακτηριστικά των αντιμεταναστευτικών σχηματισμών στην Ευρώπη ενίοτε κατατρύχεται από τον ανεπαρκή συγχρονισμό της βιβλιογραφίας με τις νέες ιδεολογικές εξελίξεις στο εσωτερικό των πολιτικών αυτών σχηματισμών. Τα ευρωπαϊκά κόμματα, τα οποία αντιτίθενται στη μαζική μετανάστευση και χαρακτηρίζονται από την προσήλωση στις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του πολιτισμικού ευρωπαϊσμού, δεν είναι ορθό από μεθοδολογικής άποψης να κατηγοριοποιούνται συλλήβδην πλέον στην άκρα Δεξιά, καθώς ο όρος αυτός πλέον κρίνεται παρωχημένος και μη λειτουργικός.

Στην άκρα Δεξιά είναι δυνατόν να τοποθετηθούν κόμματα, όπως το γερμανικό "NPD", το ουγγρικό "Jobbik", και γενικώς οι αντισημιτικοί/αντι-ισραηλινοί ακροδεξιοί σχηματισμοί ανά την Ευρώπη, οι οποίοι αντιτίθενται στις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στην δυτική Ευρώπη, όμως, κατά κανόνα, τα αντιμεταναστευτικά κόμματα είναι πλέον κόμματα νέου τύπου, με αφετηρίες οπωσδήποτε στον ευρύτερο κεντροδεξιό/δεξιό χώρο, τα οποία, όμως παρουσιάζουν σαφή νεωτερικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, σε σχέση με αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς του παρελθόντος:

α. εκφράζουν τον πολιτισμικό ευρωπαϊσμό

β. είναι φιλελεύθερα/συντηρητικά κόμματα

γ. είναι αντι-ισλαμιστικά κόμματα

δ. είναι φιλο-ισραηλινά κόμματα.

Ουσιαστικά τα κόμματα αυτά, τα οποία προσδιορίζουμε εδώ ως "κόμματα της ταυτότητας", εκφράζουν εν πολλοίς έναν πρώιμο "ευρωπαϊκό αυτοχθονισμό" και αξιοποιούν ή εκμεταλλεύονται το μεταναστευτικό ζήτημα, το οποίο έως πρόσφατα θεωρείτο θέμα-ταμπού σε πολλές δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος. Κοινό χαρακτηριστικό των κομμάτων της ταυτότητας –το οποίο απαντά με αυξανόμενη συχνότητα και στα συντηρητικά κεντροδεξιά κόμματα- είναι η αντίθεση στον ισλαμισμό και στη μεταβολή των δημογραφικών και πολιτισμικών δεδομένων στον ευρωπαϊκό χώρο. Κατά συνέπεια μία ακριβής περιγραφή των κομμάτων αυτών θα τα κατέτασσε σε ένα γενικό πλαίσιο κομμάτων της ταυτότητας, ενός ευρωπαϊκού αυτοχθονισμού και αντι-ισλαμισμού. Σε επίπεδο πολιτικής ισχύος και ιδεολογικής αναφοράς τα κόμματα της ταυτότητας έχουν αντικαταστήσει την Αριστερά ως τρίτο πόλο, η πολιτική επιρροή της οποίας έχει συρρικνωθεί τα τελευταία έτη, καθώς η λογική της μετανεωτερικότητας έχει εξαντλήσει την χρησιμότητά της στο νέο πλαίσιο του 21ου αιώνα.

Η αντίθεση στη μαζική μετανάστευση και στη ριζική μεταβολή των πολιτισμικών ισορροπιών στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν αφορά τόσο οικονομικής υφής κίνητρα εκ μέρους των αντιδρώντων γηγενών όσο την επιθυμία διατήρησης του υφισταμένου πολιτισμικού πλαισίου, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από τη μακραίωνη ιστορική εμπειρία. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από εμπειρικά δεδομένα και μελέτες του αυτοχθονισμού, βάσει των οποίων το πρωτεύον κίνητρο των πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι αντιδρούν στη μαζική μη ευρωπαϊκή μετανάστευση, είναι η πολιτισμική αντιπαράθεση, η οποία προκύπτει στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών.

Κατά συνέπεια η αντίθεση στη μαζική μη ευρωπαϊκή μετανάστευση συνιστά για τους οπαδούς των σχηματισμών αυτών: α) ένα εγχείρημα διατήρησης της πολιτισμικής ενότητας του δημόσιου χώρου των δημοκρατικών κοινωνιών και της κοινωνικής συνοχής των δημοκρατιών, β) απόπειρα συγκρότησης μίας διακριτής ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας, γ) απόπειρα υπεράσπισης της ελευθερίας λόγου απέναντι στους σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης νόμους περί λογοκρισίας και περί εχθροπάθειας.

Το εθνοτικό και το πολιτισμικό-ευρωπαϊκό κριτήριο έχει αποκτήσει εξέχουσα σημασία για τους γηγενείς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, υπερκαλύπτοντας και ενίοτε αντικαθιστώντας τις ταξικές και άλλες ιεραρχικές κοινωνικές αναφορές προς την κατεύθυνση της ιδεολογικής ομογενοποίησης και της πολιτικής κινητοποίησης του πληθυσμού των γηγενών.Η εθνότητα και η πολιτισμική αναφορά των γηγενών εκτιμάται ότι θα καταστεί επαρκές κριτήριο κοινωνικής συσπείρωσης και αλληλεγγύης, καθώς θα συμβάλει στην ανάπτυξη διαταξικών δικτύων κοινωνικής αναφοράς δομημένων με βάση την ιστορική και πολιτισμική εθνική ταυτότητα. Η μαζική μετανάστευση και η πολυπολιτισμικότητα δεν αναδεικνύουν μόνο την διαφορετικότητα των μεταναστών, αλλά και την ιδιαιτερότητα της ταυτότητας των γηγενών.

Στα κράτη, στα οποία η Κεντροδεξιά αντιλήφθηκε την ανωτέρω μεταστροφή του πολιτικού σώματος και έλαβε υπ’ όψιν της την τάση του πολιτικού σώματος να προασπίσει την ευρωπαϊκή πολιτισμική ιδιοσυστασία και τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, τα ποσοστά της αυξήθηκαν σε σημαντικό βαθμό και εδραιώθηκε η πολιτική και ιδεολογική της κυριαρχία.Η γόνιμη και επιλεκτική προσοικείωση βασικών αρχών ενός πολιτισμικού ευρωπαϊσμού εκ μέρους των κεντροδεξιών κομμάτων είναι δυνατόν να συμβάλει στην αποτροπή ενδεχόμενων ακραίων εκδηλώσεων, στην διαφύλαξη του δημοκρατικού πλαισίου της Ευρώπης, στην επίταση της πολιτικής αυτοσυνειδητοποίησης της Ευρώπης, καθώς και στην πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία της Κεντροδεξιάς, μετασχηματισμένης με άξονα τον πολιτισμικό ευρωπαϊσμό, στον ευρωπαϊκό χώρο κατά τον 21ο αιώνα.
Συνέχεια

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Ο Λάφερ και η ομελέττα

Οι εξελίξεις κινούνται με φρενήρεις ρυθμούς . Το μεσοπρόθεσμο περνάει αύριο από τη βουλή . Οι αγανακτισμένοι σχεδιάζουν την περικύκλωσή της . Τα CDS εκτινάσσονται σε ανεπανάληπτα ύψη. Οι Γερμανοί προσπαθούν να ντύσουν τον Έλληνα ασθενή με τα κουρέλια μιας ντροπαλής αναδιάρθρωσης ενώ ο Τρισέ εγείρει σοβαρές ενστάσεις.


Μέσα σε όλο αυτόν τον κυκλώνα των γεγονότων η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως ούτε τώρα μπορεί να εφαρμόσει μια στοιχειώδη οικονομική λογική. Τα τελευταία νούμερα, που αποδεικνύουν την αύξηση του ελλείμματος και των δαπανών παρά την εφαρμοζόμενη λιτότητα, είναι ο καλύτερος δείκτης της κυβερνητικής ανικανότητας. Η αποτυχία σε όλα τα επίπεδα δεν οφείλεται σε κακές προθέσεις. Αντίθετα, θα λέγαμε πως στηρίζεται σε μια εντελώς λανθασμένη πολιτική φιλοσοφία και ακόμα χειρότερα: μια λαθεμένη πολιτική φιλοσοφία με καταστροφικές οικονομικές συνέπειες.

Επιστροφή λοιπόν στα βασικά: το έλλειμμα μίας κυβέρνησης ελαττώνεται με δύο τρόπους, με περικοπές δαπανών και αύξηση των εσόδων. Αυτά τα δύο εργαλεία δεν είναι ισοβαρή,oύτε οι πιθανότητες να ευδοκιμήσουν είναι ίδιες. Αν θέλουμε να ρίξουμε άμεσα το έλλειμμα, η περικοπή των δαπανών είναι πιο ασφαλής λύση: αποκρατικοποιήστε αύριο το πρωί τον Ο.Σ.Ε. και η κυβέρνηση θα ελαφρώσει από δραματικές δαπάνες. Μόνο για το έτος 2010 η πολιτεία εγγυήθηκε 685 εκατομμύρια ευρώ κοινοπρακτικό δάνειο και άλλα 115 εκ. ευρώ δάνειο του οργανισμού από την Αγροτική. Αν τον είχαμε πωλήσει ή εκκαθαρίσει , θα γλυτώναμε 800 εκατομμύρια μόνο για ένα έτος.

Αν όμως αυτά τα 800 εκ. αποφασίσουμε να τα εισπράξουμε από τους φορολογούμενους, γιατί πχ δε θέλουμε να δυσαρεστήσουμε τους 7.700 εργαζομένους του ΟΣΕ, ρισκάρουμε κάτι αυτονόητο: να μη μας τα δώσουν. Πέστε το φοροδιαφυγή ή φοροαποφυγή, το αποτέλεσμα όμως θα είναι το ίδιο: υστέρηση φορολογικών εσόδων. Συνεπώς, λογικά, θα χρειαστεί να ενισχύσουμε τις φορολογικές αρχές με πόρους και υπαλληλικό προσωπικό (που ισούται με περαιτέρω έξοδα) για να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες, και φυσικά θα κλείσουμε το έτος μας με ούτως ή άλλως λιγότερα έσοδα από τα αναμενόμενα. Άρα, δε θα μπορέσουμε να ελαττώσουμε το έλλειμμα. Συνεπώς, θα αποτύχουμε.

Όταν όμως το κράτος στηρίζεται σε συνδικάτα, επιδοτούμενες ομάδες προσώπων, ψηφοφόρους-πελάτες κλπ, οι περικοπές ενέχουν πολιτικό κόστος. Μπορεί οι 26.000 εργαζόμενοι της ΔΕΗ να βγούνε στο δρόμο, εάν η κυβέρνηση αποφασίσει να κόψει τη ΔΕΗ σε κομμάτια και να την πωλήσει. Έτσι, για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο, η κυβέρνηση προτιμά, αντί των ιδιωτικοποιήσεων, να αυξήσει τους φόρους, γεγονός που, δίχως να το αναμένουν οι υπουργοί μας, εν τέλει βγάζει στο δρόμο 100.000 ανθρώπους .Μια λαθεμένη πολιτική θεωρία οδηγεί σε λανθασμένες οικονομικές πολιτικές και τελικά καταλήγει να λειτουργήσει ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: φοβούμενη μη δει συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού στους δρόμους, η κυβέρνηση κατόρθωσε να έχει όλο τον πληθυσμό στο δρόμο-και με άγριες διαθέσεις.

Ταυτόχρονα, αυξάνοντας τους φόρους, όπως επιχειρεί με το μεσοπρόθεσμο, οδηγεί χιλιάδες πολίτες και με ραγδαίους ρυθμούς στη φοροδιαφυγή. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων, γεγονός που ο κος Λάφερ το ήξερε πολύ καλά όταν σχεδίαζε την περίφημη καμπύλη του.

Ποιο είναι το νόημα αγαπητοί μου; Ότι ισχύει στην περίπτωσή μας, αυτό που είχε γράψει εκείνος ο καταραμένος μακαρίτης, ο Λένιν : αν δε σπάσεις αυγά δεν φτιάχνεις ομελέτα. Αν δε δυσαρεστήσεις κόσμο δε διορθώνεις μια τόσο εφιαλτικά στρεβλωμένη κατάσταση. Η αποτυχία σου να προκαλέσεις ρήξεις, λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, οδηγώντας το σύστημα σε σημείο εκρηκτικό. Διστάζοντας να αποδομήσεις το κράτος, αποδομείς την κοινωνία. Από μια αμυχή λοιπόν, που έλεγε ο Τρότσκι (βρε τι πάθαμε σήμερα, θα στριφογυρίζουν στους τάφους τους οι μακαρίτες), στον κίνδυνο της γάγγραινας.

Η κρίση, εν τέλει, καθιστά σήμερα αυτονόητη επιλογή, αυτό που μέχρι χτες θεωρούνταν αδιανόητο. Ο Πρωτόπαππας πρόσφατα δήλωσε πως η εναλλακτική του (εγγυημένα αποτυχημένου) Μεσοπρόθεσμου θα ήταν να απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι, υπονοώντας πως η τελευταία επιλογή είναι τραγική-άρα το μεσοπρόθεσμο πρέπει να ψηφιστεί. Ε λοιπόν, αν μια τέτοια επιλογή θεωρείται τραγική, φίλε Πρωτόπαππα , τότε απλά περίμενε να δεις αυτό που έρχεται.


Συνέχεια

Είναι πράγματι ακροδεξιός ο Γκέρτ Βίλντερς ;


Την Παρασκευή που μας πέρασε ο Ολλανδός πολιτικός Γκερτ Βίλντερς, ο οποίος αντιδρά στη συμμετοχή της χώρας του στο νέο ευρωπαϊκό πακέτο στήριξης της Ελλάδας, μετέβη μπροστά από την ελληνική πρεσβεία στη Χάγη, και κρατώντας ένα μεγεθυμένο χαρτονόμισμα των 1.000 δραχμών, ζήτησε να βγει η Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ. Μάλιστα, εξήγησε γιατί η λύση της δραχμής είναι προς το συμφέρον και της χώρας μας. Η κίνηση αυτή του Βίλντερς έθιξε βαθύτατα τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ που τον περιποιήθηκαν δεόντως, στόλιζοντάς τον με χαρακτηρισμούς όπως "ακροδεξιός" και "ακραίος εθνικιστής". Μετά την πρωθυπουργό της Σλοβακίας Ιβέτα Ραντιτσόβα και τον αρχηγό του φινλανδικού κόμματος "Πραγματικοί Φινλανδοί", οι εγχώριες εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων ανακάλυψαν στο πρόσωπο του Βίλντερς το νέο ορκισμένο εχθρό του ελληνισμού που θέλει να στερήσει από την ηρωϊκή πατρίδα μας, τα χρήματα που… δικαιούται. Στις μέρες μας, κάποιοι πολιτικοί όροι έχουν χάσει το νόημα τους, αξίζει όμως να δούμε αν πράγματι ο Βίλντερς είναι αυτός ο επικίνδυνος ακροδεξιός, για τον οποίο μιλούν τα ελληνικά ΜΜΕ.

Όπως γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής της Πολιτικής Επιστήμης, ο κρατισμός στην οικονομία είναι συστατικό στοιχείο του προγράμματος όλων των φασιστικών και νεοναζιστικών κομμάτων. Όμως ο Γκέρτ Βίλντερς είναι φιλελεύθερος σε οικονομικά θέματα. Υποστηρίζει τη δραστική μείωση των φόρων και των κρατικών ρυθμίσεων στην οικονομία, την κατάργηση του κατώτατου μισθού, τον περιορισμό των κρατικών επιδομάτων και επιδοτήσεων. Μεσα στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού του , αρνείται να πληρώσουν οι Ολλανδοί φορολογούμενοι τα ανοίγματα των ευρωπαϊκών τραπεζών στην Ελλάδα αλλά αντίθετα ζητάει να αναλάβουν οι ίδιες οι τράπεζες το κόστος των κακών επενδυτικών επιλογών τους. Επίσης ο Βίλντερς υποστηρίζει τη μεγαλύτερή δυνατή αποκέντρωση και συνεπώς επικρίνει το συγκεντρωτισμό και το γραφειοκρατικό Λεβιάθαν της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ο ίδιος λέει, πρότυπά του δεν είναι ο Λεπέν και ο Χάιντερ, αλλά η πρώην πρωθυπουργός της Μ.Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Βίλντερς είναι πράγματι εναντίον της μετανάστευσης από μουσουλμανικές χώρες, αυτή η θέση όμως δεν αρκεί για να τον χαρακτηρίσει ακροδεξιό. Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να είναι ακροδεξιοί το 80% των Ευρωπαίων πολιτών και σχεδόν το σύνολο των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων που υποστηρίζουν πια παρόμοιες απόψεις . Ο ίδιος λέει πως δεν έχει πρόβλημα με τους Μουσουλμάνους αλλά με τη Ισλαμική θρησκεία, κουλτούρα και ιδεολογία. Ο Βίλντερς, ακολουθώντας τα βήματα του Pim Fortuyn , αντιτίθεται στη μουσουλμανική μετανάστευση, επειδή θεωρεί πως η έλευση στην Ολλανδία εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων, που φέρνουν μαζί τους τις υπερβολικά συντηρητικές απόψεις τους σε κοινωνικά θέματα και μάλιστα με διάθεση να τις επιβάλουν , αποτελεί απειλή για το φιλελεύθερο και ανεκτικό μοντέλο της χώρας του. Τις συνιστώσες αυτού του μοντέλου (δηλαδή την ελευθερία του λόγου, τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλόφιλων) είναι που υπερασπίζεται ο , κατά τ 'άλλα, ακροδεξιός Βίλντερς. Βέβαια, στο πρόγραμμά του δεν λείπουν και οι αυταρχικές θέσεις (όπως πχ η απαγόρευση του Κορανίου), αλλά σε γενικές γραμμές οι προτάσεις του δεν έρχονται σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών.(πχ στο ζήτημα της μετανάστευσης προτείνει μορατόριουμ πέντε ετών στην είσοδο των μη Δυτικών ξένων που σκοπεύουν να μείνουν μόνιμα στην Ολλάνδία). Τέλος, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, υποστηρίζει-τί περιέργο για έναν ακροδεξιό!- τις πολιτικές του ισραηλινού κράτους. (Για τις πολιτικές απόψεις του Γκέρτ Βίλντερς και του κόμματός του, διαβάστε εδώ και εδώ)

Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς σε πολλά με τον Γκέρτ Βίλντερς (και προσωπικά, είμαι επιφυλακτικός με αρκετές από τις θέσεις του), δύσκολα όμως μπορείς να τον χαρακτηρίσεις ακροδεξιό. Πιο πολύ θα του ταίριαζε ο χαρακτηρισμός "φιλελεύθερος συντηρητικός με μια ροπή προς τον λαϊκισμό". Όμως στην Ευρώπη , τα καθεστωτικά ΜΜΕ θα κολλήσουν κατευθείαν την ρετσινιά του ακροδεξιού σε οποιονδήποτε πολιτικό αμφισβητεί δυναμικά τις βάσεις του κυρίαρχου σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου ( δηλαδή το κοινωνικό κράτος, τον κρατικά επιβαλλόμενο πολυπολιτισμό, το ευρώ ή πιο πρόσφατα το bail-out consensus ). Έτσι σύνθετα πολιτικά φαινόμενα με τοπικές ιδιαιτερότητες και κόμματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους (όπως το μάλλον κρατικίστικο "Εθνικό Μέτωπο" της Γαλλίας με το οικονομικά υπερφιλελεύθερο "Κόμμα Προόδου" της Νορβηγίας) τσουβαλιάζονται όλα μαζί κάτω από την ταμπέλα της "ακροδεξιάς" με προφανή σκοπό τη δαιμονοποίηση και εξουδετέρωσή τους . Και φυσικά, τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ δεν θα μπορούσαν να μην παίζουν αυτό το παιχνίδι. Πόσο μάλλον όταν από τη συνέχιση των πακέτων στήριξης εξαρτάται η επιβίωση της ντόπιας κλεπτοκρατίας, της οποίας αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι.
Συνέχεια

Ο επαρχιωτισμός της εγχώριας "εκσυγχρονιστικής" σκέψης


Η ομάδα των σοσιαλδημοκρατών , ευρωπαϊστών, φιλελεύθερων και λοιπών "εκσυγχρονιστικών" δυνάμεων που υποστηρίζουν με πάθος το Μνημόνιο, συνηθίζουν να επαίρονται για τον κοσμοπολιτισμό της σκέψης τους και τη διεθνή διάσταση των λύσεων που προτείνουν για την ελληνική οικονομική κρίση. Μάλιστα, κατηγορούν τους "εθνικιστές" και "λαϊκιστές" της άλλης πλευράς για στενόμυαλο επαρχιωτισμό. Τελικά όμως και οι θιασώτες του "εκσυγχρονισμού" δεν φαίνεται να ξεφεύγουν και πολύ από τα επαρχιώτικα συμπλέγματα για τα οποία κατηγορούν τους αντιπάλους τους . Η σταθερά σε όλες τις προτάσεις που κάνουν είναι πως η σωτηρία για την Ελλάδα θα έρθει με τη διεθνή και κυρίως την ευρωπαϊκή βοήθεια. Όμως στα μεγαλεπήβολα πλάνα τους, ξεχνάνε πως η Ελλάδα δεν είναι μόνη της σε αυτή την κρίση. Μιλάνε για Μνημόνια, Μόνιμους Μηχανισμούς Στήριξης και ευρωομόλογα και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αναρωτηθούν για πόσο καιρό ακόμη η Δύση και η Ευρώπη θα έχουν χρήματα για να μας δανείζουν. Εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους για το μέλλον της χώρας στο ευρώ και δεν προβληματίζονται καν για το αν η ευρωζώνη θα υπάρχει τα επόμενα χρόνια.

Πριν από λίγους μήνες ο γνωστός Σουηδός συγγραφέας Johan Nordberg έγραψε : "Στην πρωτότυπη ταινία του "Superman" , ο ήρωας σώζει την Lois Lane ενώ αυτή πέφτει από έναν ουρανοξύστη. "Μην ανησυχείτε, κυρία μου, σας κρατάω", της λέει, ενώ βρίσκονται στον αέρα. Και εκείνη του απαντάει: "Με κρατάς; Και εσένα ποιός σε κρατάει;". Αυτή είναι η ερώτηση που κανένας δεν κάνει στις μέρες μας. Αν η Κίνα δανείζει σε μας, ποιός δανείζει την Κίνα ; Αν οι κυβερνήσεις διασώζουν τις τράπεζες, ποιός θα διασώσει τις κυβερνήσεις; Και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει το δίχτυ ασφαλείας, ποιός θα βρεθεί για να διασώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση;" Αυτή είναι η ερώτηση που δεν κάνουν και οι δικοί μας "εκσυγχρονιστές" . Μιλάνε για την ελληνική κρίση σαν να πρόκειται για την ιδιομορφία μιας σπάταλης χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κορυφή του παγόβουνου . Από τη Μ. Βρετανία μέχρι την Ιταλία και από τις Η.Π.Α. μέχρι την Ιαπωνία , το πρόβλημα, αν και διαφέρει σε μέγεθος, είναι παντού το ίδιο : το υψηλό δημόσιο χρέος. Αναλυτές που ξεκινάνε από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, από φιλελεύθερους οικονομολόγους μέχρι τον Nouriel Rubini και τον συντηρητικό ιστορικό Niall Ferguson, μιλάνε ήδη για την επικείμενη κρίση του δημόσιου χρέους. Μια κρίση, που δεν πρόκειται να περιοριστεί μόνο στις αδύναμες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά, σε μια ειρωνεία της ιστορίας , θα επεκταθεί από την κοιτίδα του Δυτικού πολιτισμού, την Ελλάδα, σε ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο. Μια κρίση χειρότερη από ότι έχουμε δει μέχρι τώρα.

Στην ευρωζώνη, το δημόσιο χρέος καλπάζει. Για το 2010, ξεπέρασε το 85% του ΑΕΠ από 79,3% που ήταν πέρυσι και θα συνεχίσει να αυξάνει. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα φτάσει το 2014 το 100%. Στις Η.Π.Α. τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Με το δημόσιο χρέος να αγγίζει το ιλιγγιώδες ποσό των 15 τρις δολλάριων και τα κόμματα ανίκανα να περικόψουν τις δημόσιες δαπάνες , οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης κάνουν αυτό που ήταν αδιάνοητο πριν λίγα χρόνια και για πρώτη φορά υποβαθμίζουν τις προοπτικές της αμερικάνικης οικονομίας .«Οι Η.Π.Α. είναι ασφαλές καταφύγιο, με τον ίδιο τρόπο που ήταν ασφαλές καταφύγιο και το Περλ Χάρμπορ το 1941» , σχολίασε σκωπτικά ο Niall Ferguson πέρυσι και φαίνεται να επιβεβαιώνεται.

Με τη σειρά του και το ευρώ φαίνεται να στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια. Το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα επέτρεψε στα πιο αδύναμα οικονομικά κράτη-μέλη να διατηρήσουν τεχνητά χαμηλά επιτόκια που οδήγησαν σε μια φρενίτιδα δανεισμού. Και όμως, οι Ευρωκράτες αποφάσισαν πως η λύση του προβλήματος βρίσκεται στα πακέτα στήριξης και στα ακόμη μεγαλύτερα χρέη , βυθίζοντας έτσι την ευρωζώνη σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Όλο και περισσότερα δημοσιεύματα του διεθνή Τύπου κάνουν πια λόγο ανοιχτά για διάλυση της ευρωζώνης με τη μορφή που έχει σήμερα.

Και όμως για τους δικούς μας κατ'όνομα εκσυγχρονιστές, η παγκόσμια κρίση του δημόσιου χρέους και η κρίση του ευρώ δεν υπάρχουν καν. Όλες οι λύσεις που προτείνουν για την ελληνική κρίση βασίζονται σε δύο παραδοχές που είναι πολύ πιθανό στο άμεσο μέλλον να μην ισχύουν: πως η Δύση θα έχει την ικανότητα να χρηματοδοτεί αιωνίως την Ελλάδα και πως το ευρώ θα βρίσκεται για πάντα στη θέση του. Έτσι όμως και αυτοί, όπως και οι "λαϊκιστές" αντίπαλοι τους, τελικά παραβλέπουν τη διεθνή διάσταση της κρίσης και καλλιεργούν την επαρχιώτικη ψευδαίσθηση πως η Ελλάδα είναι ο ...ομφαλός της Γης. Βλέπετε, οι εκσυγχρονιστές μας, παρά τις φαινομενικά βαθυστόχαστες αναλύσεις τους, δεν μπήκαν καν στον κόπο να κάνουν την απλή αλλά τόσο λογική ερώτηση της Lois Lane στον Σούπερμαν: "Και εσένα ποιός σε κρατάει;"
Συνέχεια

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Ο μύθος της εσωτερικής υποτίμησης: Ένας παραμύθι για μας πιάσουν ξανά κορόιδα


Του Στέλιου Καλτσούνη

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο που – όπως εξηγήσαμε σε προηγούμενο άρθρο – η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας έχει μειωθεί κατά 25%. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι: Είναι κακό αυτό; Τί είναι τέλος πάντων η ανταγωνιστικότητα; Και αν είναι κακή η μείωσή της, πως μπορεί να αντιμετωπιστεί; Με μια κουβέντα, ανταγωνιστικότητα σημαίνει πόσα ζητάει η Α παραγωγός για το Χ προϊόν και πόσα ο Β για το ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόν π.χ. ένα σακί τσιμέντο ή ένα κιλό ντομάτες. Εάν ο Α ζητά 25% περισσότερα χρήματα τότε έχει μειωμένη ανταγωνιστικότητα και προφανώς δεν θα πουλήσει κανένα προϊόν άρα θα μείνει άνεργος. Αλλά ποιός είναι τόσο ηλίθιος ώστε να θέλει μείνει άνεργος; Κανένας. Συμφωνούμε λοιπόν οτι η μειωμένη ανταγωνιστικότητα δεν συμφέρει κανέναν άλλον εκτός από τους ανταγωνιστές μας. Άρα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Φυσικά αν όλα τα προϊόντα ήταν ίδια τότε κανείς δεν θα αγόραζε από την Ελλάδα και όλοι θα ήμασταν άνεργοι. (δηλαδή τι όλοι, μόνο αυτοί που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα) Στον πραγματικό κόσμο ωστόσο λίγα είναι τα προϊόντα που είναι ακριβώς ίδια. Συνήθως έχουν διαφορετική τιμή διότι έχουν διαφορετική ποιότητα. Έτσι, όταν τα κρατικά δάνεια ρίχνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας κάποιες επιχειρήσεις για να καταφέρουν να παραμείνουν ανταγωνιστικές βελτιώνουν την ποιότητα ή κάνοντας οικονομίες ρίχνουν τις τιμές. Η μείωση της ανταγωνιστικότητας δεν τις επηρεάζει αφού ανεβαίνουν μεν οι τιμές (λόγω ενίσχυσης του ευρώ ΚΑΙ πληθωρισμού)(!!!) αλλά αυτές θωρακίζονται με βελτίωση της ποιότητας και οικονομίες. Οι εργαζόμενοι αυτής της επιχείρησης δεν θα μείνουν άνεργοι. Δυστυχώς όμως αυτές οι επιχειρήσεις είναι ένα μικρό μόνο ποσοστό. Η πλειοψηφία της οικονομίας αρκείται να απολαμβάνει την χωρίς κόπο αύξηση της ζήτησης (με τα κρατικά δάνεια) που βέβαια οδηγεί σε αύξηση του τζίρου και των κερδών τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για αδράνεια απο το ανεβαίνουν τα κέρδη σου χωρίς να κάνεις το παραμικρό. Αυτές οι επιχειρήσεις είναι έκθετες, και αν δεν μειώσουν το κόστος θα κλείσουν. Οι τρόποι να μειώσεις το κόστος είναι δύο: Αν έχεις δικό σου νόμισμα το υποτιμάς οπότε αυτόματα μειώνονται κατά το ίδιο ποσοστό το κόστος όλων των παραγωγικών συντελεστών (πλην των εισαγόμενων), αν έχεις σκληρό νόμισμα πρέπει να μειώσεις τις ονομαστικές τιμές των παραγωγικών συντελεστών. Και εδώ αρχίζει το παραμύθι.

Ποιοί είναι παραγωγικοί συντελεστές μιας επιχείρησης και πώς μπορεί να μειωθεί το κόστος τους; Ας πάρουμε ένα μικρό παράδειγμα. Μια μικρή επιχείρηση που παράγει γλυκά. Ασφαλώς δύο εύκολα διακρινόμενα κόστη είναι το ενοίκιο των εγκαταστάσεων και οι μισθοί. Μπορούν να μειωθούν τα ονομαστικά κόστη; Όχι. Το κράτος τα "προστατεύει". Εδώ η πραγματική οικονομία, οι εμπλεκόμενοι άνθρωποι, μπορούν να αντιδράσουν με δύο τρόπους: Ο ιδιοκτήτης να μην δεχθεί μείωση του ενοικίου και η επιχείρηση να κλείσει και το "μαγαζί" να μείνει άδειο. Ή, εθελοντικά, να δεχθεί μείωση του ενοικίου και να συνεχίσει να εισπράττειει. Με τους εργαζόμενους τα πράγματα είναι πολύ δυσκολότερα. Ακόμη και αν δεχθούν μείωση των μισθών για να μην κλείσει η επιχείρηση ο επιχειρηματίας κινδυνεύει με φυλάκιση αφού η μείωση αυτή απαγορεύεται. Έτσι, για να μειώσει το κόστος θα προτιμήσει να κάνει απολύσεις και να ζητήσει από τους εργαζόμενους υπερωρίες (απλήρωτες). Αν δεν δεχθούν και πάλι η επιχείρηση κλείνει.

Αλλά αυτές είναι δυο "καλές" περιπτώσεις, όπου έστω και εθελοντικά ή ψιλοπαράνομα τα κόστη μιας επιχείρησης είναι εφικτό να μειωθούν. Τί γίνεται με τα άλλα κόστη, και ποιοί τελικά πιάνονται κορόιδα; Για να έχουμε μια εποπτική εικόνα ας κάνουμε ένα πίνακα.


Νομίζω οτι απλή ανάγνωση του πίνακα αναδυκνύει τα μεγάλα κορόιδα της υπόθεσης "εσωτερική υποτίμηση".Πολλοί μεν ιδιοκτήτες και τράπεζες μειώνουν "εθελοντικά" (υπο τον κίνδυνο του "λουκέτου") τις αξιώσεις τους. Αλλά το κράτος (ΔΕΚΟ, φόροι, εισφορές) όχι μόνο δεν τις μειώνει αλλά τις αυξάνει! Ποιός λοπόν μένει να μειώσει τις αποδοχές του, όχι πλέον κατα 25% αλλά πολύ περισσότερο (γιατί πρέπει να καλύψει και την μείωση που θα έπρεπε να κάνει το κράτος);
Ε Δημητράκη;

Συμπεράσματα:
• Η εσωτερική υποτίμηση είναι ένα τρίκ για να φορτωθούν το κόστος τα συνήθη κορόιδα και να μείνει ο κρατικός παρασιτισμός στο απυρόβλητο.
• Το σκληρό νόμισμα συμφέρει μόνο όσους εργάζονται για το κράτος και μέσω της απειλής χρήσης βίας μπορούν και αρνούνται την καταβολή του "μερτικού" τους στη μείωση του κόστους
• Εάν επιμείνουμε στην "εσωτερική υποτίμηση" αυτό θα προκαλέσει τεράστια απώλεια εισοδήματος και ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.
Συνέχεια

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Πόλεμος γενεών

Από τον Γιάννη Αφούρα

Σήμερα θα κάνουμε υπεραπλουστεύσεις.
Μπόλικες.

Και αυτό όχι επειδή έτσι θέλω, αλλά επειδή θα ασχοληθούμε με σενάρια. Kαι όπως έχει πει πολύ πριν από μένα και ο μέγας Techie Chan, «Όλα τα σενάρια, όλων των σεναριολόγων είναι ασκήσεις επί χάρτου. Όποιος σας λέει το αντίθετο, πιθανότατα σας λέει ψέματα ή απλά θέλει να σας πουλήσει κάτι. ... Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από έναν τύπο που παίρνει διάφορες πληροφορίες και τις χειραγωγεί για να φτιάξει ένα χαρμάνι. Όποιος ψάχνει την αλήθεια, ας ψωνίσει από κάπου αλλού, υπάρχουν δεκάδες τριγύρω που την πουλάνε.”

Φαίαρ ινάφ?
Ωραία.

Υπόθεση 1η:
Η παρτίδα χάθηκε. Η βάρκα έκατσε, το πλοίο βούλιαξε, η ελπίδα πέθανε. Η καταστροφή είναι αναπόφευκτη.

Πριν από ένα περίπου χρόνο, ο αγνός ρομαντισμός της νιότης μου επέτρεπε τη διατύπωση μιας σειράς αφελέστατων σκέψεων :
«δεν είναι σωστό να μην αποπληρώσουμε τα δάνειά μας», «οι μάγκες οι σωστοί φροντίζουν τις υποχρεώσεις τους», «όσοι έχουν κάκαλα τιμούν τις δεσμεύσεις τους» και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Σήμερα, έχω πλέον αποδεχτεί το γεγονός ότι δεν υπάρχουν και πολλά που να μπορούμε να κάνουμε ως λαός για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της χώρας μας. Η πολιτική μας ηγεσία είχε αρκετό χρόνο για να μας αποδείξει περίτρανα ότι ακόμα και αν εμείς λέγαμε «θα σφίξουμε τα δόντια, θα υπομείνουμε δυσκολίες με σκοπό να διασώσουμε την αξιοπρέπεια του τόπου, αυτοί θα εκμεταλλεύονταν τις όποιες αυτές θυσίες για τη (κατά δύναμιν) διατήρηση κεκτημένων συγκεκριμένων ομάδων, οι οποίες τους ανέβασαν και οι οποίες ελπίζουν ότι και θα τους διατηρήσουν στην εξουσία.
Θλιβερή πραγματικότης, το πολιτικό κατεστημένο πολύ απλά δεν ενδιαφέρεται για τη σωτηρία της χώρας... Η αποτυχία είναι δεδομένη. Δρόμο, αγνέ ρομαντισμέ της νιότης..

Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα πτωχεύσουμε ή όχι. Το θέμα είναι πότε θα πτωχεύσουμε.
Και επί τούτου, δύο είναι τα πιθανά σενάρια.

Σενάριο 1ο) «Κρατάμε» όσο μπορούμε. Δημόσια περιουσία συνεχίζει να εκποιείται για να πληρώνονται τόκοι, ο δημόσιος τομέας και μερικές ακόμα προνομιούχες ομάδες ψηφοφόρων εξακολουθούν να αγγίζονται από τα μέτρα όσο γίνεται λιγότερο, ο μέσος όρος του βιωτικού επιπέδου των πολιτών συνεχίζει να πέφτει αργά αλλά σταθερά, μπαίνουμε γενικώς σε slow death mode. Αυτή η ιστορία μπορεί να κρατήσει και δεκαετίες.

Σενάριο 2ο) Βαράμε κανόνι το συντομότερο δυνατόν (καλά θα ήταν να κρατήσουμε ακόμα κανένα χρόνο ωστόσο, να ολοκληρώσει η Ευρώπη τη θωράκισή της απέναντι στα κατορθώματά μας), περνάμε σε άμεση και κατακόρυφη υποβάθμιση του βιωτικού μας επιπέδου, κατά πολύ μεγαλύτερη αυτής που θα είχαμε ακόμα και σε 20 χρόνια με το 1ο σενάριο, ελπίζουμε όμως ότι μέσα στη γενικευμένη καταστροφή θα καταστραφούν και οι δομές αυτές που συντηρούν το λαβύρινθο πελατειακών σχέσεων που κυβερνάει τον τόπο και μαζί με αυτόν και οι σάπιες νοοτροπίες που βοήθησαν στην οικοδόμησή του.
Ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα ακόμα και μετά από καιρό δε μας το εγγυάται κανείς, υπάρχει ωστόσο η ελπίδα να φανεί σχετικά σύντομα φως στην άκρη του τούνελ. Πάρτε και ένα πανέμορφο αποσπασματάκι επί τούτου.


Το θέμα τώρα με τα δύο παραπάνω σενάρια, είναι ότι δεν μας συμφέρουν όλους το ίδιο. Και φτάνουμε κάπως έτσι, στο κεντρικό θέμα του άρθου μας, το οποίο δεν είναι άλλο από τον ΠΟΛΕΜΟ (γιέα).
Πόλεμος ως γνωστόν, προκύπτει όταν εμφανίζονται αντικρουώμενα συμφέροντα μεταξύ δύο ή περισσότερων εθνικών/κοινωνικών/ποδοσφαιρικών ομάδων.
Για τη ψευδαίσθηση της μεθοδολογίας λοιπόν, θα πρέπει να ορίσουμε τα αντίπαλα στρατόπεδα. Αυτά θα είναι, για σήμερα τουλάχιστον, η γενιά των 18 - 35 ετών και η γενιά των 50 - φεύγα ετών. Οι 35 - 50 δεν ξέρω τι έγιναν, δε με ενδιαφέρει, να πάτε να τους ψάξετε αλλού (μη γκρινιάζετε, σας προειδοποίησα) ..

Το θέμα που έχουμε λοιπόν με τις δύο αυτές διακριτές ηλικιακές ομάδες, είναι ότι θα ισχυριστώ ότι έχουν κάθε λόγο να παίξουν μπάτσες. Και όχι, αυτό δεν είναι επειδή οι πρώτοι έχουν δυσσαρεστηθεί που τους έχουν καταχρεώσει οι δεύτεροι, αυτό είναι η απλοϊκή ανάγνωση της κατάστασης.
Ο πόλεμος είναι θέμα καθαρά συμφεροντολογικό και σχετικό με το τι θα γίνει από εδώ και πέρα, έχει να κάνει με τα «κεφάλαια» που έχει η κάθε μία γενιά στη διάθεσή της, τον τύπο των εφοδίων που θα της δημιουργήσουν διαφορετικά στρατηγικά πλεονεκτήματα για την επιβίωση της σε κάθε ένα από τα 2 διακριτά σενάρια που περιγράφηκαν παραπάνω.

Ξεκινάμε από την οπτική των πρεσβυτέρων..
Αυτοί, λόγω ηλικίας, είχαν τη τύχη να ζήσουν από πρώτο χέρι τις χρυσές Παπανδρεϊκές εποχές, τους τιμημένους αυτούς καιρούς όπου το δανεικό χρήμα έτρεχε άφθονο από ευρωπαϊκές και υπερατλαντικές κάνουλες. Οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν δρομολογήσει προ πολλού τις ζωές τους, πολλοί έχουν σκοτώσει οικειοθελώς τα όνειρά τους, και αφού συμμετείχαν (εκούσια ή ακούσια) στο μεγαλύτερο πάρτυ της μεταπολεμικής Ελλάδας, λογικό είναι να θέλουν να προχωρήσει η όλη κατάσταση με τον χαμηλότερο δυνατό βαθμό ρίσκου για τη καθημερινότητα και τις περιουσίες τους.
Σε ακραίες καταστάσεις, αποφάσεις λαμβάνονται βάση κυρίως του τι φοβάσαι να χάσεις, όχι βάση του τι προσμένεις να κερδίσεις. Και αυτοί, έχουν να χάσουν τα περισσότερα. Το σενάριο υπ’ αριθμόν 1, αναμφισβήτητα βρίσκεται πλησιέστερα στις προτιμήσεις τους.

Οι νεότεροι από την άλλη, στο 1ο σενάριο βλέπουν μία 30ετία ζοφερή, καμία σχεδόν προοπτική εξέλιξης ή δημιουργίας, στη κυριολεξία σχεδόν, μία ζωή χαμένη. Tο ενδεχόμενο να γίνει μία μεγάλη έκρηξη, να ζοριστούν χοντρά για καμιά 5ετία, διατηρώντας όμως την ελπίδα να δουν καλύτερες εποχές όσο ακόμα βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία, είναι πολύ λογικό να φαντάζει στα μάτια τους ελκυστικότερο.
Έχουν όμως συνειδητοποιήσει το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής που συνεπάγεται μία πτώχευση; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Αλλά εδώ έρχεται το ωραίο της όλης υπόθεσης για αυτούς.. Δεν τους ενδιαφέρει! Μπορεί άλλωστε να μιλάμε για την πιο καλομαθημένη γενιά της μεταπολίτευσης, είναι όμως νέοι, δυνατοί, και ενστικτωδώς ίσως γνωρίζουν ότι άμα φάνε 1-2 γερές σφαλιάρες, θα στρώσουν.
Αλλά κυρίως, δεν έχουν τίποτα να χάσουν και έχουν τη δυνατότητα να φύγουν ανά πάσα στιγμή αν τα πράγματα ζορίσουν υπερβολικά. Βλέπουμε με λίγα λόγια μία γενιά η οποία σύντομα θα αρχίσει να καλοβλέπει το σενάριο: «Τα διαλύω όλα, κάθομαι λίγο να δω αν τα πράγματα είναι υποφερτά, αν ναι μένω, αν όχι την κάνω και αφήνω τους υπόλοιπους να λουστούν τις συνέπειες της καταστροφής.».
Τώρα πολλοί θα υποστηρίξουν ότι μία τέτοια στάση από πλευράς των νέων είναι ανεύθυνη. Ειδικά απέναντι στους μεγαλύτερους, οι οποίοι δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες να προσαρμοστούν σε ενδεχόμενη καταστροφή. Ναι, είναι μία άποψη αυτή. Να σας πω όμως και την άλλη άποψη;

ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥΣ !

Υπάρχει μία σχεδόν ποιητική αίσθηση δικαιοσύνης σε μία νέα γενιά που αποτελειώνει το καταστροφικό έργο της προηγούμενης και μετά σηκώνεται και φεύγει, αφήνοντάς την να λουστεί μόνη της τις συνέπειες των πράξεών της.

Θα μου πείτε επίσης ότι δεν είναι ομοιογενές σώμα μία γενιά. Και εδώ θα έχετε δίκιο. Δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο, δεν αναγνωρίζουν όλοι τις ίδιες προτεραιότητες και δεν βλέπουν όλοι τους ίδιους κινδύνους. Και ούτε φυσικά έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες ή τη διάθεση να φύγουν από τη χώρα αν τα πράγματα πάνε πολύ στραβά. Η κάθε γενιά θα έχει κατά κανόνα κάποιους ανθρώπους λίγο πιο έξυπνους από το μέσο όρο, θα έχει κάποιους λιγότερο, θα έχει (αναπόφευκτα) και μερικά ΠΑΟΚια. Δε λέω ότι οι πιο έξυπνοι και διορατικοί θα σπρώξουν προς τη καταστροφή της χώρας επειδή αγνοούν τις συνέπειες μίας τέτοιας εξέλιξης, αλλά δεδομένου ότι αυτοί έχουν και τη μεγαλύτερη άνεση να φύγουν, δε θα σκοτιστούν και ιδιαίτερα να εμποδίσουν τα ΠΑΟΚια από το να τα κάνουν όλα ρημαδιό. Σημασία έχει με άλλα λόγια η συνισταμένη των τάσεων που εκδηλώνει η κάθε γενιά.

Πριν από ένα χρόνο, στο «Γιατί η Ελλάδα θα αποτύχει», υποστήριζα ότι το καλύτερο που θα μπορούσε να είχε συμβεί σε αυτή τη χώρα τον Απρίλη του ’10, θα ήταν να είχε αφεθεί να χρεοκωπήσει. Κάποιοι φυσικά εξωτερικοί παράγοντες, για να προστατέψουν τα δικά τους συμφέροντα, δεν επέτρεψαν κάτι τέτοιο. Τώρα, πιστεύω ότι όσο περνάει ο καιρός, είναι πολύ πιθανόν να εμφανιστεί μία συγκροτημένη μερίδα της κοινωνίας και δη μία γενιά ολόκληρη, που όχι απλά θα βλέπει θετικά το ενδεχόμενο χρεοκωπίας, αλλά θα επιδιώκει συνειδητά τη (ταχύτερη δυνατή) καταστροφή της χώρας της. Και όχι απαραίτητα επειδή θα πιστεύουν ότι αυτό θα είναι το καλύτερο για αυτούς, αλλά επειδή θα νιώθουν όλο και πιο έντονα ότι δε χάνουν και τίποτα να το προσπαθήσουν.
Θέματα ηθικού χρέους απέναντι σε άλλες, πιο ευπαθείς γενιές, όσο περνάει ο καιρός και τα όνειρα πεθαίνουν, θα φαντάζουν όλο και πιο άσχετα της συνολικής αφήγησης.

Αφιλότιμο; Σαφώς. Ανεύθυνο; Βεβαίως. Άδικο; Καθόλου.

Το μήλο άλλωστε, κάτω από τη μηλιά θα πέσει.

Η μηλιά ας πρόσεχε.
Συνέχεια