Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Γιατί η σκληροπυρηνική Αριστερά έχει απόλυτο δίκιο για τα πακέτα διάσωσης




Όταν ένας υποστηρικτής του οικονομικού φιλελευθερισμού συμφωνεί με την σκληροπυρηνική μαρξιστική Αριστερά, χωρίς μάλιστα να αλλάξει ούτε μια λέξη από τα πιστεύω του . Ο Άγγλος ευρωβουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος, Daniel Hannan, είναι γι'άλλη μια φορά εξαιρετικός:

"... Έξω από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο γίνεται μια διαδήλωση με εκατοντάδες θυμωμένους νεαρούς αριστεριστές- δεν μπορώ να τους αποκαλέσω αναρχικούς αφού οι περισσότεροι από αυτούς εξαρτώνται από το κράτος για τα προς το ζην- οι οποίοι φωνάζουν και κάνουν θορύβους σαν να είναι πληγωμένοι πίθηκοι. "Η απάντηση της Ε.Ε. στην ελληνική κρίση ήταν ντροπή" , ούρλιαζαν. "Οι εργάτες της Ευρώπης θυσιάστηκαν για να εξευμενίσουν τους κερδοσκόπους!" Και ξέρετε κάτι; Έχουν δίκιο.

Όταν το πιστωτικό κραχ ξέσπασε το 2008, οι κυβερνήσεις ανα τον κόσμο, στράφηκαν προς τους ανθρώπους εκείνους που, εξ ορισμού, δεν μπορούσαν να τους δώσουν μια αμερόληπτη και αντικειμενική συμβουλή , δηλαδή τους τραπεζίτες. Όπως θα μπορούσατε να προβλέψετε , οι τραπεζίτες με κάθε σοβαρότητα βεβαίωναν τους υπουργούς πως, αν δεν λάμβαναν κολοσσιαία ποσά, ολόκληρη η οικονομια θα κατέρρεε. Είμαι σίγουρος πως εαν οι κυβερνήσεις παραχωρούσαν την πολιτική για τις επιδοτήσεις των φούρνων στους φουρνάρηδες και αυτοί επίσης θα έλεγαν ότι οι επιδοτήσεις είναι ζωτικής σημασίας. Και ίσως να το μισοπίστευαν και οι ίδιοι. Αλλά θα έκαναν λάθος, ακριβώς όπως εκαναν λάθος και οι τραπεζίτες . Η απόδειξη για το πόσο λάθος έκαναν , μπορεί να βρεθεί στην Ισλανδία , η οποία δεν μπορούσε να αναλάβει τις ζημιές των ιδιωτικών τραπεζών και έτσι- παρότι χτυπήθηκε χειρότερα απο το κραχ από καθε άλλο κράτος της ΕΕ- είναι τώρα σε καλύτερη κατάσταση από πολλές χώρες της ευρωζώνης. Και δεν το λέω μόνο εγώ : ακόμη και ο Paul Krugman, ο γκουρού των απανταχού κρατιστών και Κεϋνσιανών, το έχει παρατηρήσει.

Ο πρώτος γύρος των πακέτων διάσωσης το 2008 απέτυχε θεαματικά όσον αφορά το δηλωμένο στόχο του, δηλαδή να εμποδίσει την ύφεση. Η Μ. Βρετανία, οι Η.Π.Α. και άλλες Δυτικές χώρες έδωσαν ανευ προηγούμενου ποσότητες χρημάτων στις τράπεζές τους. Ξέρουμε από που ήρθαν αυτά τα χρήματα αλλά ύστερα από τρια χρόνια ξέρουμε πολύ λίγα για το πού ή σε ποιόν πήγαν. Φαίνεται πως κάποιοι από τους πολιτικούς μας ηγέτες πήραν μια κακή απόφαση σε καθεστώς πανικού. Και όμως, είτε το πιστεύετε , είτε όχι , τώρα προτείνουν να επαναλάβουν το ίδιο λάθος.

Κατά μια έννοια, και τα bailouts της ευρωζώνης είναι άλλη μια μεταφορά πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους. Όπως αυτό το μπλογκ δεν έχει κουραστεί να επισημαίνει, τα χρήματα των πακέτων διάσωσης δεν πηγαίνουν στο λαό της Ελλάδας, της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας. Πηγαίνουν στους τραπεζίτες και στους κατόχους ομολόγων που έκαναν κακές επενδύσεις. Η αποπληρωμή όμως θα γίνει από τους λαούς αυτών των δυστυχισμένων χωρών. Δεν αποτελεί , λοιπόν, έκπληξη που βρίσκονται στους δρόμους.

Οι αριστεροί είναι λάθος για ενα σωρό πράγματα. Η άρνησή τους να καταλάβουν πως οι υπερβολικές δαπάνες και ο δανεισμός ήταν η αιτία αυτής της κρίσης και δεν μπορεί να είναι η λύση της, είναι σχεδόν ηρωϊκή μέσα στο πείσμα της . Αλλά έχουν απολύτως δίκιο για ένα πράγμα : οι πολιτικές που ακολουθούνται από τους ηγέτες της ΕΕ είναι ένα είδος ταξικού πολέμου ενάντια στους εργαζόμενους, αν όχι από πρόθεση, τουλάχιστον σαν συνέπεια . Όπως λέει ο Brian Denny στη μαρξιστική εφημερίδα της Μ. Βρετανίας, "The Morning Star":

" Δοκιμαζόμενες χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, και η Πορτογαλία μπαίνουν πιο βαθιά μέσα στην κρίση εξαιτίας των πολιτικών της Ε.Ε. Κανένα πακέτο στήριξης και κανένα δάνειο δεν θα σταματήσει αυτή την πορεία αν δεν μπορέσουν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους που είναι εγκλωβισμένα μέσα στην ευρωζώνη."

Έπεσες διάνα, σύντροφε...Δεν χρειάζεται να είσαι Μαρξιστής για να καταλάβεις πως η μαρξιστική κριτική στην ΕΕ- πως είναι ένα εκ φύσεως καταπιεστικό σύστημα που παίρνει από τους πολλούς για να δώσει στους λίγους – είναι ακριβής . Αργά ή γρήγορα , η επανάσταση θα έρθει."
Συνέχεια

Το αστρολογικό τέλος του καπιταλισμού


Αναζητώντας την αλήθεια ανακαλύψαμε βίντεο-ντοκουμέντο που ρίχνει φως για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η Λίτσα Πατέρα αποκαλύπτει ότι έρχεται το τέλος του καπιταλισμού. Συγκλονιστική είδηση που αν επιβεβαιωθεί σημαίνει ότι ο αριθμός των σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη θα ξεπεράσει το αριθμό 1 (Ελλάδα).

Μας ενημερώνει η γνωστή αστρολόγος Λίτσα Πατέρα ότι “ο κομμουνισμός που σαν πλανήτη του ευεργέτη έχει τον Ποσειδώνα, ο οποίος μπαίνει σε άλλο ζώδιο τώρα, ενδεχομένως να έχει κάποια αναδιάρθρωση και επέκταση.”

Η αλήθεια είναι ότι και η προσωπική μου αστρολόγος, η Αλέκα Παπαρήγα, κάνει αυτή την πρόβλεψη από γεννησιμιού της, αλλά τώρα που η Λίτσα Πατέρα την επιβεβαιώνει, πιστεύω ότι η υπόθεση έχει κλείσει. Επιτέλους, ένας ανάδρομος Ποσειδώνας θα ολοκληρώσει το κοινωνικοοικονομικό προτσές που θα οδηγήσει σε μια δικαιότερη κοινωνία.

Βέβαια τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ πιο γρήγορα αν αυτός ο οπορτουνιστής Άρης δεν είχε μπει εμπόδιο στον οργανωμένο εργατικό - λαϊκό αγώνα που έρχεται σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αλλά ο σεχταρισμός φτάνει στο ζωδιακό του τέλος μετά από τις εκλείψεις του Ιουνίου.

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος που η Λίτσα Πατέρα προσχωρεί στον επαναστατικό αγώνα. Πάντα πίστευα πως μια άλλη αστρολογία είναι εφικτή - μια αστρολογία που θα κάνει ακριβώς τις ίδιες προβλέψεις για όλα τα ζώδια. Γιατί ένας Τοξότης να έχει επαγγελματική και προσωπική επιτυχία ενώ ένας Αιγόκερως θα αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα το τελευταίο τέταρτο της Σελήνης;

Θα περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία τις μελλοντικές προβλέψεις της κας Πατέρα στο επόμενο τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης.

Συνέχεια

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

ΔΝΤ προς Αλβανία : Αυξήστε -τί άλλο;-τους φόρους!


Ομολογώ πως οι προτάσεις του ΔΝΤ δεν διακρίνονται για την ιδιαίτερη πρωτοτυπία τους...

Ο απεσταλμένος του οργανισμού πέρασε μια βόλτα από τη γειτονική μας Αλβανία και συμβουλεύσε την κυβέρνηση της χώρας για το πώς θα μειώσει το δημόσιο χρέος της(το οποιο παρεπιπτόντως είναι 59,7% του ΑΕΠ ). Αν δεν το έχετε ήδη μαντέψει, ο κομισάριος του ΔΝΤ ζήτησε -έκπληξη, έκπληξη!-την αύξηση του χαμηλού ενιαίου φορολογικού συντελεστή της χώρας από το 10% στο 12-15%. O χαμηλός flat tax είναι ενας από τους βασικούς λόγους για την ιλιγγιώδη οικονομική ανάπτυξη της Αλβανίας τα τελευταία χρόνια.

Για όσους πιστεύουν ακόμη εδώ στην Ελλάδα πως η φορολογία μπορεί να μειωθεί μέσα στα πλαίσια του Μνημονίου...

[Γιατί η αύξηση της φορολογίας πάει χέρι χέρι με την Τρόικα; Διαβάστε εδώ]
Συνέχεια

Μήπως η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει τον "Κανόνα του Χρυσού";


H συζήτηση για το νομισματικό μέλλον της Ελλάδας, τόσο εδώ, όσο και στο εξωτερικό διεξάγεται κυρίως μεταξύ των υποστηρικτών της παραμονής μας στο ευρώ και των υποστηρικτών της επιστροφής στη δραχμή. Ο Detlev Schlichter προτείνει στο μπλογκ του Paper Money Collapse μια τρίτη λύση : ούτε ευρώ, ούτε δραχμή. Η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει τον "Κανόνα του Χρυσού".

Για τον Schlichter, η επιλογή μεταξύ ευρώ και δραχμής είναι ένα ψευτοδίλημμα. Στην πραγματικότητα και οι δυο νομισματικές μονάδες κουβαλάνε τις αμαρτίες του συστήματος του "fiat money" (δηλαδή του νομίσματος χωρίς μεταλλική βάση που η αξία του βασίζεται απλά στα κυβερνητικά διατάγματα). Με την επιστροφή στη δραχμή, λένε οι υποστηρικτές της, η κυβέρνηση θα μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμα και έτσι η χώρα θα ξαναγινει ανταγωνιστική και θα επανέλθει στο δρόμο της ευημερίας. Ο Schlichter πιστεύει πως με τη δραχμή, η κυβέρνηση θα μπορεί να τυπώνει όλο και περισσότερο χρήμα, γεγονός που θα αυξήσει τον πληθωρισμό. Όμως ακόμη και η υποτίμηση θα έχει μόνο βραχυπρόθεσμα οφέλη, που μάλιστα θα περιορίζονται στον εξαγωγικό τομέα της οικονομίας. Κατα κάποιο τρόπο , ένα υποτιμημένο νόμισμα ειναι ένας φόρος σε αυτούς που εισάγουν για να επιδοτηθούν αυτοί που εξάγουν. Η υποτίμηση όμως ποτέ δεν συντελεί στην ευημερία του συνόλου του πληθυσμού. Τα κέρδη των εξαγωγών θα αντισταθμιστούν σύντομα από τις απώλειες των εισαγωγέων. Ο ελληνικός πληθυσμός θα γίνει αμέσως φτωχότερος, μιας και θα δυσκολέψει η πρόσβαση του σε διεθνή προϊοντα και υπηρεσίες . Επίσης, ένα αδύναμο, ελαστικό νόμισμα είναι ενα είδος επιδότησης στις τράπεζες και στους δανειζόμενους και ένας de-facto φόρους στους αποταμιευτές , οι οποίοι θα χάσουν την αγοραστική τους δύναμη μέσω των τεχνητά χαμηλών επιτοκίων , της υποτίμησης και του αυξανόμενου πληθωρισμό. Όμως η αποταμίευση και η συσσώρευση πραγματικού κεφαλαίου είναι η ραχοκοκκαλιά της οικονομίας και ο μόνος τρόπος για αυξηση της παραγωγής και δημιουργία ουσιαστικής ανάπτυξης με διάρκεια. Έτσι, ο συνολικός πλούτος θα ελαττωθεί και λόγω της μειωμένης συσσώρευσης κεφαλαίων.

Για τον Schlichter, το πρόβλημα με το ευρώ δεν είναι πως διαφορετικές χώρες δεν μπορούν να μοιραστούν το ίδιο νόμισμα. Κάτι τέτοιο έγινε την εποχή του "κανόνα του χρυσού" κατά τον 19ο αιώνα και δημιούργησε πρωτοφανή σταθερότητα και ευημερία για όλους. Το πρόβλημα με το ευρώ δεν είναι καν πως πρόκειται για ένα σκληρό, ισχυρό νόμισμα, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Το ευρώ δεν είναι ο "ζουρλομανδύας", δεν είναι ο νέος "Κανόνας του Χρυσού", όπως πιστεύουν πολλοί, που επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία στα κράτη-μέλη. Αντίθετα , ενθάρρυνε τη σπατάλη. Τα τεχνητά χαμηλά επιτόκια του ευρώ επέτρεψαν στις χώρες του Νότου να δανείζονται υπερβολικά, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ασκεί ήδη μια επεκτατική νομισματική πολιτική, είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος του ελληνικού δημόσιου χρέους και χρηματοδοτεί γενναιόδωρα όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες , και ιδίως τις ελληνικές. Στο άμεσο μέλλον, η προσπάθεια της ΕΚΤ να κρατήσει στη ζωή τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες και να αποτρέψει την αναπόφευκτη χρεωκοπία των κρατών-μελών θα την οδηγήσει στο να τυπώσει τρισεκατομμύρια νέα ευρώ. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα να χάνει όλο και περισσότερο την αξία του. Εαν λοιπόν, οι Έλληνες θέλουν αδύναμο νόμισμα, δεν χρειάζεται να επιστρέψουν στη δραχμή. Μπορούν κάλλιστα να μείνουν στο ευρώ.

Ο Schlichter πιστεύει πως η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει αλλά θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ε.Ε. . Το γεγονός πως είμαστε οι πρώτοι που θα αγγίξουμε πάτο, μας κάνει και τους πρώτους που θα πρέπει να σκεφτούμε νέους, ριζοσπαστικούς τρόπους για να βγούμε από την βαθιά κρίση. Άραγε προτιμάμε ένα δυνατό νόμισμα που συγκρατεί τις κρατικές δαπάνες και δημιουργεί εμπιστοσύνη ή ένα ακόμη fiat money, με το κράτος να μπορεί να τυπώνει νέο χρήμα χωρίς όρια ; Ο Schlichter προτείνει να πτωχεύσουμε, να βγούμε από το ευρώ και να είμαστε οι πρώτοι που θα υιοθετήσουμε τον Κανόνα του Χρυσού. Αυτό θα δώσει αμέσως στη χώρα μας την αξιοπιστία που τόσο χρειάζεται. Ο "Κανόνας του Χρυσού" θα καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε το ευρώ και θα βάλει χαλινάρι στις κρατικές δαπάνες. Ταυτόχρονα, θα εμποδίσει την κυβέρνηση να τυπώνει νέο χρήμα και να δημιουργεί πληθωρισμό. Επίπλεον, το νέο σύστημα όχι μόνο θα κρατήσει τις ελληνικές καταθέσεις στη χώρα, αλλά θα προσελκύσει και καταθέσεις από ολόκληρο τον κόσμο, κάνοντας την Ελλάδα ένα μαγνήτη για τους αποταμιευτές , οι οποίοι είναι όλο και περισσότερο ανήσυχοι με τις παρενέργειες της επιθετικής νομισματικής πολιτικής που ακολουθούν οι δυτικές κυβερνήσεις και ψάχνουν απεγνωσμένα για ασφαλή μέρη να τοποθετήσουν τα χρήματά τους. Η μετάβαση από την επίπλαστη dolce vita του fiat money στην πειθαρχία του "Χρυσού Κανόνα" θα είναι επώδυνη, αλλά πια δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις. Βέβαια ο Schlichter παρότι πιστεύει πως η πρότασή του είναι η καλύτερη για την Ελλάδα, θεωρεί σχεδόν απίθανο να εφαρμοστεί άμεσα. Το κρατος και οι τράπεζες ωφελούνται από το σύστημα του fiat money, έχουν εθιστεί στο φτηνό χρήμα και δεν πρόκειται να το εγκαταλείψουν εύκολα. Εν τω μεταξύ , τα νομίσματα θα χάνουν όλο και περισσότερη από την αξία τους.

Συμφωνείς ή διαφωνείς με το περιεχόμενό του , το άρθρο του Schlichter δίνει τροφή για σκέψη. Προσωπικά, αν και αναγνωρίζω τη σχέση του "Κανόνα του Χρυσού" με την οικονομική ελεύθερία, θα προτιμούσα η επικράτησή του να γίνει μέσω της κατάργησης του κρατικού μονοπωλίου στην έκδοση χρήματος και του ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ των νομισμάτων. Και βέβαια μένει να εξετάσουμε πόσο εύκολη είναι η μετάβαση από τεχνικής απόψεως. Αλλά ας μη μας φαίνονται όλα αυτά ουτοπικά . Το σύστημα του fiat money και των Κεντρικών Τραπεζών οδηγεί τις οικονομίες από τη μια κρίση στην άλλη, επειδή επέτρεψε στην κυβέρνηση να πληθωρίσει το χρήμα και να υποτιμήσει την αξία του ώστε να καλύψει τις ολοένα μεγαλύτερες δαπάνες της . Στις ΗΠΑ η συζήτηση για τον "Κανόνα του Χρυσού" έχει μπει πια στο mainstream πολιτικό διάλογο, μέσω του υποψήφιου για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, Ρον Πολ, ενώ μέχρι και ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ πρότεινε την επαναφορά αυτού που ο Κεϊνς είχε αποκαλέσει πριν πολλές δεκαετίες "βάρβαρο απομεινάρι".

Ίσως λοιπόν πράγματι να ζούμε το λυκόφως του fiat money,όπως υποστηρίζει ο Schlichter; Άγνωστο. Το μόνο σίγουρο είναι πως στους κρίσιμους καιρούς που ζούμε, πρέπει να σκεφτόμαστε πέρα από στεγανά και να προτείνουμε ριζοσπαστικές λύσεις μακριά από τη λογική του συστήματος που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Και ποιός ξέρει ; Ίσως η Ελλάδα, που πρώτη βιώνει την κατάρρευση του παλιού συστήματος να είναι και η πρώτη που θα δειξει το δρόμο για το καινούργιο.

[Διαβάστε το κλασσικό κείμενο του Άλαν Γκρίνσπαν, "Χρυσός και Οικονομική Ελευθερία", μεταφρασμένο στα ελληνικά]
Συνέχεια

Όποιος σπέρνει κρατισμό, θερίζει έκτακτες εισφορές


Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, αλλά είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έκπληξη.

- Μια πολιτική τάξη που γαλουχήθηκε στο να ξοδεύει χρήματα χωρίς φόβο και με πολύ πάθος είναι φυσικό να μην μπορεί να διανοηθεί ότι πρέπει να προχωρήσει στην δραστική μείωση δαπανών - έστω και αν η συγκεκριμένη αδυναμία οδηγήσει την πατρίδα σε κατάρρευση.

- Μια ευρωπαϊκή γραφειοκρατεία που δεν έχει σχέση με την παραγωγή και τον ιδιωτικό τομέα είναι φυσικό να μην την ενδιαφέρει για το πως η ελληνική κυβέρνηση προγραμματίζει να πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους.

- Μια κοινωνία που εκπαιδεύτηκε στο πως να διεκδικεί και όχι στο πως να παράγει και να δημιουργεί είναι φυσικό να βλέπει την το τέλος του τζάμπα και της δημοσιοϋπαλληλίας ως το πρόβλημα και όχι ως την αιτία του προβλήματος.

Και οι τρεις πρωταγωνιστές του δράματος θα συνεχίσουν να παίζουν του ρόλους που έχουν μάθει να παίζουν έστω και αν οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν σήμερα είναι ριζικά διαφορετικές και επιβάλλουν εντελώς διαφορετικές δράσεις και συμπεριφορές.

Όταν πολλές φορές αναλογιζόμαστε κάποιο ιστορικό γεγονός και αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν κανείς να μην βλέπει την επερχόμενη καταστροφή, νομίζουμε ότι οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής δεν ήταν όσο πεφωτισμένοι, λογικοί και ενημερωμένοι όπως εμείς.

Δυστυχώς, όμως, όπως πολύ σωστά έχουν επισημάνει πολλοί συντηρητικοί διανοητές, η ανθρώπινη φύση είναι σταθερή και με όλες τις αντινομίες, περιορισμούς και αδυναμίες της δημιουργεί κατά περιόδους μεγάλες κρίσεις.

Τι κρίμα που δεν είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε για την σημερινή κρίση σε κάποιο βιβλίο - θα γελάγαμε με το πόσο μικροί φαίνονται πολλές φορές οι άνθρωποι.
Συνέχεια

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Μια καλή ημέρα για την ελευθερία του λόγου


Η σημερινή είναι μια πραγματικά καλή ημέρα για τους φίλους της ελευθερίας της έκφρασης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Ολλανδός πολιτικός Γκέρτ Βίλντερς αθωώθηκε από δικαστήριο του Άμστερνταμ για τις κατηγορίες της υποκίνησης φυλετικού και θρησκευτικού μίσους και διακρίσεων σε βάρος μουσουλμάνων. Ο Βίλντερς είχε συγκρίνει το Κοράνι με το βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ «Ο Αγών μου» και χαρακτηρίσε το Ισλάμ συνώνυμο του φασισμού και της τρομοκρατίας.

Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή όχι με τις απόψεις του Βίλντερς. Προσωπικά αν και πιστεύω πως η κρατικά επιβαλλόμενη πολυπολιτισμικότητα μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις ατομικές μας ελευθερίες , βρίσκω κάποιες από τις θέσεις του Βίλντερς υπερβολικές (πχ όταν συγκρίνει το Κοράνι με το "Αγών μου") και κάποιες άλλες τελείως λάθος (πχ την πρότασή του να απαγορευτεί το Κοράνι στην Ολλανδία). Όμως αυτό που διακυβεύοταν σε αυτή τη δίκη ήταν το δικαίωμα όλων μας να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας ή ,αν θέλετε, και τις προκαταλήψεις μας , χωρίς να έχουμε έναν "πολιτικά ορθό" κομισάριο πάνω από το κεφάλι μας που θα μας υπαγορεύει τί θα λέμε και τί θα γράφουμε. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, μια λογοκρισία νέου τύπου, με "προοδευτικό" μανδύα αυτή τη φορά και με πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων, έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την ελευθερία του λόγου σε ολόκληρη την Ευρώπη . Αυτή η νομοθεσία απειλεί (αν δεν τα έχει καταφέρει ήδη) να μετατρέψει τις άλλοτε ανεκτικές κοινωνίες μας σε κοινωνίες καταπιεστικές και αποστειρωμένες, όπου δεν επιτρέπεται ο ελεύθερος διάλογος και η αντίθετη γνώμη και όπου όλοι φοβούνται μήπως με το λόγο τους προσβάλουν μια θρησκευτική ή εθνική ομάδα.

Βέβαια, η αθώωση του Βίλντερς δεν σημαίνει πως οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου κέρδισαν τον πόλεμο. Οι ανελεύθεροι νόμοι της "πολιτικής ορθότητας" εξακολουθούν να βρίσκονται στη θέση τους και εξαιτίας τους πολλοί αθώοι άνθρωποι πρόκειται να συρθούν στα δικαστηρία στο μέλλον , μόνο και μόνο επειδή θα εκφράσουν την άποψη τους. Μάλιστα, άλλες χώρες , όπως η Ελλάδα, δείχνουν να μην έχουν διδαχτεί τίποτε από την εμπειρία της υπόλοιπης Ευρώπης και ετοιμάζονται και αυτές να γευτούν τους καρπούς του ..."πολιτικά ορθού" παραδείσου. Όμως η σημερινή απόφαση του ολλανδικού δικαστηρίου δείχνει πως ακόμη και στις ,λοβοτομημένες από την προοδευτική "Αστυνομία της Σκέψης", κοινωνίες μας , κάτι έχει μείνει ζωντανό από το πνεύμα του Διαφωτισμού, κάτι έχει μείνει ζωντανό από τη μεγαλύτερη κατάκτηση του Δυτικού πολιτισμού, την ελευθερία του λόγου. Και αυτό μας κάνει να ελπίζουμε για το μέλλον.
Συνέχεια

Γιατί θα αποτύχουν τα σχέδια των ιδιωτικοποιήσεων




Να ξεκαθαρίσω κάτι: υπήρξα, πάντα και παντού (σχεδόν φανατικός) υπέρμαχος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δε νομίζω τα τελευταία χρόνια να υπήρξε έστω και μία φορά που να υποστήριξα την κρατικοποίηση ιδιωτικών οργανισμών ή τη διατήρησή Δημόσιων επιχειρήσεων στα χέρια του κράτους. Ναι, το πιστεύω ακράδαντα πως ο ιδιωτικός τομέας είναι η σωστή λύση στο 70-80% των προβλημάτων μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Αλλά όχι, δεν είμαι ηλίθιος.

Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της κυβέρνησης δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις. Και είναι πραγματικά ευχάριστο, το συναίσθημα που νιώθει ο Έλληνας φιλελεύθερος όταν βλέπει ξεσκολισμένους σοσιαλιστές να υπερασπίζονται τη μείωση του κράτους και την εξάλειψη του κρατισμού. Έχει πλάκα να παρατηρείς τη στροφή 180 μοιρών στους οπαδούς της Αλλαγής, που μέχρι χτες θεωρούσαν τη λέξη ιδιώτης συνώνυμη του "μαυραγορίτη".

Αλλά δεν έχει πλάκα να τους αναθέτεις ένα καθήκον που κατά βάθος ποτέ δεν πίστεψαν.

Θα πρέπει όμως να υποκλιθούμε μπροστά στο μαξιμαλισμό των κυβερνητικών πλάνων. To σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων είναι απλά εκθαμβωτικό σε κλίμακα και μέγεθος. Καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν αποπειράθηκε, ούτε καν τόλμησε να φανταστεί πως θα μπορούσε να αποκρατικοποιήσει τόσες πολλές επιχειρήσεις του δημοσίου σε τόσο μικρό χρόνο. Για την ακρίβεια, δε νομίζω ότι υπήρξαν ιδιαίτερα πολλές κυβερνήσεις στον κόσμο που να έτρεφαν ποτέ τέτοιες ελπίδες.

Κοιτάξτε λίγο αυτόν τον πίνακα:



Είναι προφανές ότι ελληνική ατζέντα των ιδιωτικοποιήσεων έχει ξεπεράσει ακόμα και τις μαζικές πωλήσεις ΔΕΚΟ από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ το ’90. Για την ακρίβεια, τηρουμένων των αναλογιών μεταξύ των οικονομιών της ανατολικής Ευρώπης, και της Ελλάδας, μπορούμε να συμπεράνουμε με ασφάλεια πως το πλάνο ιδιωτικοποιήσεων του ΠΑΣΟΚ θα υπερβεί την γιγάντιας κλίμακας φιλελευθεροποίηση του σοβιετικού μπλοκ!

Επίσης η θεωρία του μεσοπρόθεσμου, λέει ότι αφού οι ημέτεροι σοσιαλιστές συναγωνιστούν (και κερδίσουν) σε φιλελεύθερο πάθος τα εξ ανατολής ξαδέρφια τους, θα καταφέρουν να σωρεύσουν αρκετά κεφάλαια για να ξεπληρώσουν τις δόσεις των δανείων.

Οπότε, η κυβερνητική προπαγάνδα ισχυρίζεται, πως το ΠΑΣΟΚ που παραλύει μπροστά στο Φωτόπουλο, το ΠΑΣΟΚ , που απέτυχε να πουλήσει μέχρι και το 16% του ΟΤΕ (πούλησε μόνο το 10%), το ΠΑΣΟΚ, που εν τέλει πέρασε δύο χρόνια στους υπουργικούς θώκους δίχως να επιτελέσει ούτε μία (αριθμός 1) ιδιωτικοποίηση , αυτό εν τέλει, το ανάπηρο μισοσοσιαλιστικό , μισοφιλελεύθερο και σίγουρα σαστισμένο ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να μετατρέψει τη χώρα σε παράδεισο της ελεύθερης αγοράς μέσα σε 3,5 χρόνια.

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό, και συνάμα προσβλητικό: Οι άνθρωποι, ή είναι αφελείς, ή μας περνούνε για ηλίθιους.

Παρόλα αυτά, και δρώντας καλοπροαίρετα, εμείς θα βοηθήσουμε λιγάκι τους φίλους μας τους σοσιαλιστές, που για πρώτη φορά μπλέκονται στα περίεργα δίκτυα της ελεύθερης αγοράς:

1ο δεδομένο: είναι αδύνατο να ιδιωτικοποιήσετε με εξασφαλισμένη συναίνεση του εργατικού δυναμικού των υπό ιδιωτικοποίηση οργανισμών. Συνεπώς χρειάζεστε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση των μαζικών απεργιών και των βίαιων εκδηλώσεων ώστε να κερδίσετε την κοινή γνώμη δίχως να καταλύσετε το κράτος-δικαίου. Για να μην βρεθούμε μπροστά σε κινδύνους εκφασισμού του καθεστώτος σας , είναι νομίζω καλή η στιγμή να οργανώσετε τις κρίσιμες μέρες των ιδιωτικοποιήσεων που σχεδιάζετε: προσωπικά ασφαλείας στις υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεις, οργάνωση της αστυνομίας, και κυρίως, ατσάλινη θέληση και διάθεση ρήξεων. Μόνο αν φέρετε τους απεργούς του αύριο σε σύγκρουση με την κοινωνία , έχετε ελπίδες να κερδίσετε τη μάχη. Μην έχετε καμιά αμφιβολία πως πρόκειται για πόλεμο. Πόλεμο ιδεών και πάλη συμφερόντων.

2. Είναι αδύνατο να εισπράξετε τα ποσά που περιμένετε από τις ιδιωτικοποιήσεις που σχεδιάζετε. Όταν μαζικοποιείται η προσφορά των αγαθών, τότε η ζήτηση χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Συνεπώς, αν περιμένετε πως θα ξοφλήσετε τους δανειστές μας με τα υποτιθέμενα "300 δις" της κρατικής περιουσίας, κάνατε λάθος. Πίσω στο μαυροπίνακα κατά το κοινώς λεγόμενο.

3.Η ιδιωτικοποίηση μονοπωλιακών οργανισμών θα πρέπει απαραίτητα να συμπληρωθεί με τη διαμόρφωση αποδοτικού πλαισίου για την απελευθέρωση του ανταγωνισμού. Αλλιώς θα κατηγορηθείτε πως ξεπουληθήκατε στους ιδιώτες (και σημειωτέον, δικαίως θα κατηγορηθείτε) ενώ τα κέρδη από την προσδωκόμενη διεύρυνση της αγοράς θα είναι πενιχρά.

4. Θυσιαστείτε για το κοινό καλό. Το άτομο που θα αποφασίσει να αποκόψει μια προσοδοθηρική κοινωνία από τις πηγές προσόδων της θα στιγματιστεί στους αιώνες των αιώνων ως Εχθρός του λαού (χαρακτηριστικό παράδειγμα). Το καθήκον που σας ανατέθηκε δεν υποστηρίζεται από την πλειοψηφία του πληθυσμού, η οποία πάντοτε ήταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων, αρκεί να μην έθιγαν τα δικά της μικροσυμφέροντα. Σε μία χώρα που κάθε οικογένεια διαθέτει και από έναν δημόσιο υπάλληλο, το να ελπίζετε ότι θα κερδίσετε μετά από τις ιδιωτικοποιήσεις τη λαική εντολή, είναι φρούδα ελπίδα. Άλλωστε, αν ετοιμαστείτε να δεχτείτε το κόστος των επιλογών σας, δε θα δειλιάσετε την κρίσιμη στιγμή, ούτε θα υποχωρήσετε μπροστά σε αυτά που πρέπει να γίνουν.

Δίχως αυτές τις οδηγίες,αγαπητοί μου, θα πνιγείτε μέσα στην κουταλιά νερού που αποκαλείτε σχέδιο διάσωσης , μεσοπρόθεσμο κλπ, το οποίο και θα αποδειχτεί η μεγαλύτερη πολιτική απάτη του αιώνα. Περιττό να πω, πως δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρετε.

Και το χειρότερο είναι ότι η μοναδική ελπίδα περιορισμού του δημόσιου τομέα κρέμεται αυτή τη στιγμή από ανθρώπους που ανδρώθηκαν επαναλαμβάνοντας το μάντρα του "κράτους-πατερούλη".

Η κατάσταση γενικά είναι τραγική από κάθε άποψη.


Συνέχεια

Εδώ είναι Ελλάδα και κυβερνά ο κυρ Φωτόπουλος


Αν δυσκολευόμουν να βρω ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο, θα χρησιμοποιούσα τις ώρες σκότους που θα μας προσφέρει η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για περισυλλογή και στοχασμό.

Πριν από μερικούς μήνες όταν είχε ανακύψει το θέμα της μισθοδοσίας στις ΔΕΚΟ, ο κ. Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είχε πει ότι η ΔΕΗ είναι μια εισηγμένη στο χρηματιστήριο εταιρία, οπότε τι θέλει η κυβέρνηση και η τρόικα να ασχολείται με το θέμα. Δηλαδή, η ΔΕΗ είναι μια ιδιωτική εταιρία, γιατί θέλει επομένως το κράτος να καθορίσει ποιος παίρνει τι;
Τώρα το ίδιο άτομο, ο κ. Φωτόπουλος, κηρύσσει απεργίες, διακοπές ρεύματος και καταλήψεις για να μην ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία που λέγεται ΔΕΗ.

Φυσικά τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με τις αντιφάσεις του κ. Φωτόπουλου, κάτι τέτοιο θα τραυμάτιζε το αριστερό τους προφίλ.

Επίσης δεν ασχολούνται και πάρα πολύ με τα οικονομικά της συγκεκριμένης περίπτωσης. Για παράδειγμα στο προϋπολογισμό του 2011 ο Έλληνας φορολογούμενος θα πληρώσει 600 εκατομμύρια ευρώ για τον Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού της ΔΕΗ. Το 2010 ο Έλληνας φορολογούμενος είχε πληρώσει 604 εκ. ευρώ. Αυτή η περίφημη συμφωνία όπου “το Κράτος αναλαμβάνει την πλήρη κάλυψη με τις αναγκαίες καταβολές,... όλων των αναγκών του νέου ασφαλιστικού φορέα, καθώς και των εν γένει υποχρεώσεών του” είχε κλείσει από τον ιδιαίτερα κουβαρντά εκ μέρους μας, και νυν σωτήρα από την οικονομική κρίση, κ. Ευάγγελο Βενιζέλο...

Η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με το δάκτυλο στον διακόπτη δημιουργήθηκε, όπως θα έλεγε ο κ. Πάγκαλος, κατά την πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση της Ελλάδας, αυτή του ΠΑΣΟΚ του 81, και από τότε ο ελληνικός λαός και η πολιτική τάξη, ελεύθερα και δημοκρατικά, υπομένουν τους εκβιασμούς και την αφαίμαξη των συνδικαλιστών της ΔΕΗ. Ήταν, ας πούμε, μια άλλου είδους ηλεκτρονική διακυβέρνηση που μας έδωσε ένας άλλος Παπανδρέου.

Για το ποιος πραγματικά κυβερνά αυτό τον τόπο θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η κρίση που πέρασε προσφάτως η κυβέρνηση Παπανδρέου προήλθε από την αδυναμία της να περικόψει δαπάνες όπως αυτή παραπάνω των 600 εκατομμυρίων ευρώ.

Ενώ ο κ. Παπακωσταντίνου δεν τοποθετήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών γιατί αντιδρούσαν οι υπάλληλοι του υπουργείου. Οι ανασχηματισμοί είναι προνόμιο του πρωθυπουργού και... της γραφειοκρατίας.

Γενικά, η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος της. Τα κόμματα και οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται αλλά οι Φωτόπουλοι μένουν. Η ΟΜΕ-ΟΤΕ είναι έτοιμη για αγωνιστικές κινητοποιήσεις γιατί υπάρχει η πιθανότητα οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ να αρχίσουν να εργάζονται 8ωρο - δηλαδή μιλάμε για εργασιακό μεσαίωνα! Σε μια χώρα όπου η ανεργία έχει ξεπεράσει το 16% μόνο μια κυβερνώσα συντεχνία θα κατέβαινε σε απεργία με τέτοιου είδους αίτημα.

Το σύστημα της διαρκούς συντεχνιακής διακυβέρνησης είναι το πραγματικό πολίτευμα της χώρας και αυτό για το οποίο περηφανεύτηκε ο κ. Παγκαλος προχθές στην Βουλή.
Συνέχεια

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Πόσο διαφορετικό είναι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα της "Δημοκρατικής Συμμαχίας" ;


Αυτές τις ημέρες, η πρόεδρος της "Δημοκρατικής Συμμαχίας" Ντόρα Μπακογιάννη παρουσίασε το εναλλακτικό Μεσοπρόθεσμo Πρόγραμμα του κόμματός της. Ίσως είναι μια από τις ελάχιστες φορές στην ελληνική πολιτική ιστορία που ένα κόμμα της αντιπολίτευσης μπήκε στον κόπο να παρουσιάσει ένα τόσο αναλυτικό πρόγραμμα, με συγκεκριμένες προτάσεις, νούμερα και χρονοδιαγράμματα. Και μόνο γι αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στη "Δημοκρατική Συμμαχία". Όμως, παρόλα αυτά, έχω πολλές αμφιβολίες για το αν το πρόγραμμα που παρουσίασε η Ντόρα Μπακογιάννη διαφέρει ουσιαστικά από το Μεσοπρόθεσμο της κυβέρνησης και αν είναι ικανό να βγάλει την Ελλάδα από τα σημερινά της αδιέξοδα.

Σίγουρα στις προτάσεις της ΔΗ.ΣΥ. υπάρχουν αρκετά θετικά σημεία, ιδίως στο σκέλος της μείωσης δαπανών και των διαρθρωτικών αλλαγών. Ίσως αυτά τα βήματα θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο τολμηρά αλλά δεν θα σταθώ εδώ. Το πρόβλημα είναι πως ακόμη και οι λελογισμένες μεταρρυθμίσεις που προτείνει η ΔΗ.ΣΥ. είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστούν μέσα στα πλαίσια ενός γενναιόδωρου πακέτου στήριξης, το οποίο με τόση θέρμη υπερασπίζεται η κυρία Μπακογιάννη. Όπως έχουμε ξαναγράψει , είναι αφέλεια να πιστεύουμε πως η εγχώρια πολιτική τάξη θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που ουσιαστικά την αυτοκαταργούνε, την ίδια στιγμή που επιδοτείται με τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ του Μνημονίου. Και δυστυχώς, η απροθυμία της κυβέρνησης τον τελευταίο χρόνο να προχωρήσει ακόμη και τις πιο απλές αλλαγές φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτή τη θεση. Τελικά, τα φτηνά δάνεια της Δύσης, που υποστηρίζουν τόσο η κυβέρνηση όσο και η ΔΗ. ΣΥ. ,αντί να βάζουν την Ελλάδα στο δρόμο της ανάπτυξης και των μεταρρυθμίσεων, μας οδηγούν στην εξάρτηση και την καλαβριοποίηση.

Όμως αυτή η καταστροφική εξάρτηση από την "καλωσύνη των ξένων" γίνεται ακόμη πιο έντονη αν εφαρμοστούν κάποιες άλλες προτάσεις του Μεσοπρόθεσμου της ΔΗ.ΣΥ. Η Ντόρα Μπακογιάννη, ζηλεύοντας προφανώς τη δόξα του κύριου Βαρουφάκη, προτείνει ένα ευρωπαϊκό "Σχεδίο Μάρσαλ" για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, ζητάει από την Ε.Ε. να χρηματοδοτήσει ένα πρόγραμμα ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ για επενδύσεις . Επιπλέον , προτείνει να δοθούν εγγυήσεις από την ευρωπαϊκή πλευρά, ενδεχομένως από την ευρωπαϊκή Investment Bank, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η πραγματοποίηση επενδύσεων στην Ελλάδα. Η Ντόρα Μπακογιάννη μπορεί να μας διαβεβαιώνει πως έχει διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος, αλλά εδώ φαίνεται να νοσταλγεί το κούφιο μοντέλο "ανάπτυξης" της μεταπολιτευτικής Ελλάδας . Ένα μοντέλο Σοβιετικού τύπου που βασίστηκε στα μεγάλα δημόσια έργα που γίνονταν με τα λεφτά της ΕΕ. Ένα μοντέλο με σαθρές βάσεις που εξέθρεψε τη διαφθορά και τα κρατικοδίαιτα λαμόγια. Η επίπλαστη ευημερία που μας εξασφάλιζε εφησύχαζε τις κυβερνήσεις και τις έκανε να μην προχωρούν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Το ίδιο έγινε άλλωστε και με το αρχικό "Σχέδιο Μάρσαλ". Οι πραγματικές αλλαγές που έθεσαν τις βάσεις για τη φρενήρη ανάπτυξη των δεκαετιών του '50 και του '60, πραγματοποιήθηκαν μόνο όταν τα χρήματα της αμερικάνικης βοήθειας άρχισαν να στερεύουν. Όπως γράφει ο καθηγητής Πάνος Καζάκος (τον οποίο κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει για αντιδυτικές εμμονές) στο βιβλίο του "Ανάμεσα σε Κράτος και Αγορά" : "Ίσως...η προοπτική διακοπής της βοήθειας ή έστω δραστικής μείωσής της στις αρχές της δεκαετίας του '50, να επηρέασε τις αποφάσεις για τον αναπροσανατολισμό της πολιτικής πρώτα με υπεύθυνο τον Γ. Καρτάλη το 1952 (περιοριστική πολιτική) και μετά με τον Σπύρο Μαρκεζίνη το 1953."

Όμως, τα στελέχη της ΔΗ.ΣΥ. ισχυρίζονται πως το δυνατό σημείο του προγράμματός τους και αυτό που τους διαφοροποιεί ουσιαστικά από την κυβέρνηση είναι η "μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης του ιδιωτικού τομέα και των Φυσικών Προσώπων". Όμως , αν ρίξουμε μια ματιά στους αριθμούς, διαπιστώνουμε πως η συνολική φορολογία τελικά δεν μειώνεται. Όπως μας ενημέρωσε η Ντόρα Μπακογιάννη στη συνέντευξη τύπου το πρόγραμμα "στηρίζεται κυρίως στη μείωση των δαπανών και όχι στην αβέβαιη αύξηση των φορολογικών εσόδων. Η σχέση δαπανών –εσόδων είναι 63% με 37% αντί για 52% με 48% που προβλέπει το κυβερνητικό πρόγραμμα." Όμως αυτό σημαίνει πως και πάλι, κάποια δισεκατομμύρια ευρώ πρέπει να βρεθούν με επιπλέον φορολογία ή με αύξηση της υπάρχουσας. Μπορεί λοιπόν το πρόγραμμα της ΔΗ.ΣΥ. να μειώνει (και ορθά) την φορολογία των επιχειρήσεων κατά 800 εκατομμύρια ευρώ και να καταργεί την έκτακτη εισφορά, όμως φροντίζει να πάρει τα χρήματα πίσω μέσω άλλων φόρων. Έτσι, η φορολογία στην ακίνητη περιουσία θα αυξηθεί και άλλο σε σχέση με τα σημερινά πολύ υψηλά επίπεδα , απλά η αύξηση θα είναι μικρότερη κατά 815 εκατομμύρια ευρώ σε σχέση με τις αυξήσεις που θα ψηφίσει η κυβέρνηση με το μεσοπρόθεσμο . Επίσης ο συντελεστής του ΦΠΑ στην εστίαση θα αυξηθεί και αυτός . Δεν θα φτάσει μεν στο 23% όπως ζητάει η κυβέρνηση αλλά θα αγγίξει το 18% (σε σχέση με το σημερινό 13%). Και φυσικά, ούτε κουβέντα για μείωση της δυσβάστακτης φορολογίας που έχουμε υποστεί τον τελευταίο χρόνο. Οπότε, το σωστό είναι πως το πρόγραμμα της ΔΗ.ΣΥ. δεν μειώνει τη φορολογική επιβάρυνση, όπως ισχυρίζεται, αλλά απλά περιορίζει τις αυξήσεις που προτείνει η κυβέρνηση με το δικό της Μεσοπρόθεσμο. Όμως σε μια Ελλάδα που χρειάζεται ένα πραγματικό φιλελεύθερο σοκ για να ξυπνήσει και με τους ανταγωνιστές μας να έχουν φορολογικούς συντελεστές της τάξης του 10%,είναι άραγε αρκετό κάτι τέτοιο;

Το πρόγραμμα που παρουσιάσε η Ντόρα Μπακογιάννη αυτή την εβδομάδα είναι μεν κάπως καλύτερο από το κυβερνητικό πρόγραμμα αλλά δε φαίνεται να διαφοροποιείται ουσιαστικά από αυτό. Και εδώ, η ήδη υψηλή φορολογία αυξάνεται και άλλο (έστω και σε μικρότερο ποσοστό) ενώ η εξάρτηση μας από τα χρήματα της Ε.Ε. μεγαλώνει . Παρά τη φιλελεύθερη ρητορική της, η Ντόρα Μπακογιάννη δεν φαίνεται διατεθειμένη να αμφισβητήσει τον παπανδρεϊκό "σοσιαλισμό της επαιτείας".
Συνέχεια

Ο Πάγκαλος και η δημοκρατία του 81


Εάν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν θα μιλούσα για τις εκλογές της Αλλαγής. Αν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν θα μιλούσα για το 81. Δεν θα έβαζα στο στόμα μου το 81, τους αριθμούς 8 και 1, μαζί ή χώρια. Αν κάποτε στην εξοχή ευρισκόμενος συναντούσα μια πινακίδα με χιλιομετρική απόσταση 81, πίσω θα γύριζα, εάν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος.

Γιατί η επάρατη δεξιά, ή Νέα Δημοκρατία, ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε, έχει στο ιστορικό της πολλά λάθη, πολλά αμαρτήματα, πολλά, πολλές φορές, ανεξήγητα λάθη και αμαρτήματα, αλλά παρόλα αυτά έχει ένα προτέρημα, δεν είναι το ΠΑΣΟΚ.

Εάν το ΠΑΣΟΚ το 81 είχε αφήσει τα πράγματα εκεί που τα βρήκε, χθες στην Βουλή δεν θα συζητούσαν πως θα καταφέρουμε να πάρουμε την επόμενη δόση για να επιζήσουμε μέχρι το φθινόπωρο, αλλά εάν θα έπρεπε να εγκρίνουμε την δόση για κάποια άλλη χώρα που θα την θεωρούσαμε ανοργάνωτη και σπάταλη. Ίσως, το ΠΑΣΟΚ σε μια τέτοια περίπτωση να πίστευε ακόμα το “η Ελλάδα στους Έλληνες” και δεν θα έδειχνε την απαραίτητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ψηφίζοντας όχι στον δανεισμό.

Αλλά το 81 ήρθε, ο λαός ήθελε, το ΠΑΣΟΚ μπορούσε, και έτσι ακολούθησαν τα τριάντα χρόνια του δανειακού σοσιαλισμού. Το ρουσφέτι έγινε κοινωνικό κεκτημένο, το ίδιο και η διαφθορά, η δημόσια ‘δωρεάν’ παιδεία του αναλφαβητισμού, το κράτος των συντεχνιών και το πανεπιστημιακό άσυλο με προσφορά μπόνους τους μπαχαλάκιδες.

Θυμάμαι μερικά χρόνια πριν τον κ. Πάγκαλο σε τηλεοπτική συζήτηση να εξηγεί την προσφορά του ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του 80. Ανέβηκε το βιωτικό επίπεδο το Ελλήνων απάντησε, μετά έγινε πιο συγκεκριμένος, οι Έλληνες είπε, αγόρασαν τηλεοράσεις και ψυγεία.
Πάντως, αν ήμουν σοσιαλιστής και η προσφορά μου στην κοινωνία ακουγόταν σαν μια ραδιοφωνική διαφήμιση του Praktiker θα μου γεννιόντουσαν κάποιες αμφιβολίες. Γενικά, θα απέφευγα το θέμα 1981.

Θα το απόφευγα ακόμα περισσότερο αν αυτό το 81 ήταν η αρχή μιας πορείας που οδήγησε την χώρα μου στην χρεοκοπία και την καταστροφή. Θα το απόφευγα, γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχω έχει επιδείξει απίστευτη ανικανότητα στην αντιμετώπιση της κρίσης που η ίδια δημιούργησε αρχίζοντας θριαμβευτικά το 1981.

Αν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν θα έβαζα το 81 ούτε σε πρόταση, ούτε σε παράγραφο, ούτε και σελίδα. Τώρα που το κράτος του 81 καταρρέει, να το ξεχάσω θα ‘θελα - και οι υπόλοιποι να ξεχάσουν εμένα.
Συνέχεια

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Ποιός θυμάται τη Λιβύη;


Ήταν πριν από τρεις μήνες όταν οι Δυτικές κυβερνήσεις ετοιμάζονταν για έναν "υπέροχο, σύντομο πόλεμο" στην Λιβύη. Έναν πόλεμο που θα γινόταν για καλό σκοπό, θα κρατούσε λίγες μέρες ή το πολύ λίγες εβδομάδες, δεν θα είχε θύματα μεταξύ των αμάχων και θα απάλλασσε μια για πάντα το λαό της Λιβυής από το Μουαμάρ Καντάφι . Πρόθυμα παπαγαλάκια της κυβερνητικής προπαγάνδας ήταν μια ιδιότυπη συμμαχία "ανθρωπιστών" φιλελεύθερων, εκσυγχρονιστών σοσιαλδημοκρατών και "ευαίσθητων" αριστερών του σαλονιού, που συνήθως απεχθάνονται τους πολέμους, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους καθαγιάζουν και να τους χειροκροτούν όταν ντύνονται με ανθρωπιστικό μανδύα.

Σήμερα , και ενώ ακόμη ηχούν τα μεγάλα λόγια και οι κούφιες υποσχέσεις των "ανθρωπιστών", η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική :

-Ο πολεμος δεν έχει κρατήσει λίγες εβδομάδες όπως μας έλεγαν αλλά ήδη συμπλήρωσε 3 μήνες, χωρίς μάλιστα να διαφαίνεται ορατό τέλος στον ορίζοντα.

-O Kαντάφι παραμένει στην εξουσία.

-Η επέμβαση της Δύσης υποτίθεται πως έγινε για την προστασία των αμάχων, αλλά μόνο την τελευταία εβδομάδα το ΝΑΤΟ παραδέχτηκε πως εξαιτίας των αεροπορικών επιδρομών του σκοτώθηκαν 24 άμαχοι .

-Λίβυοι μετανάστες εξακολουθούν να συνωστίζονται στις ιταλικές ακτές.

- Γι άλλη μια φορά, αποδεικνύεται πως "ο πόλεμος είναι η υγεία του κράτους". Το κόστος των πολεμικών επιχειρήσεων όλο και αυξάνεται. Σύμφωνα με την ίδια την αμερικανική κυβέρνηση μέχρι τις αρχές Ιουνίου το κόστος έφτασε τα 700 εκατομμύρια δολάρια και ως το Σεπτέμβριο θα ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο. Και όλα αυτά, τη στιγμή που ο Δυτικός κόσμος αντιμετωπίζει τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, στο εσωτερικό των ΗΠΑ, οι πολεμικές επιχειρήσεις τραυματίζουν το "κράτος δικαίου" και ενισχύουν ακόμη περισσότερο την εκτελεστική εξουσία . Ο, κατά τ'άλλα, βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Μπάρακ Ομπάμα, τσαλαπάταει την αμερικάνικη νομοθεσία και με φτηνές δικαιολογίες συνεχίζει να διεξάγει έναν πόλεμο που δεν έχει την έγκριση του Κογκρέσου .

Βέβαια, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες για τους επαγγελματίες "ανθρωπιστές με την γκιλοτίνα". Εξάλλου, γι αυτούς η Λιβύη είναι ήδη παρελθόν. Οι ευαίσθητες καρδιές τους αγωνιούν για το πώς θα σώσουν και άλλους λαούς που υποφέρουν ανά τον πλανήτη και ήδη καταστρώνουν καινούργια μεγαλεπήβολα πολεμικά σχέδια επί χάρτου. Ο επόμενος στόχος του "ανθρωπισμού" τους ίσως είναι η Συρία, ίσως η Υεμένη, ίσως το Ιράν... Το μέρος δεν έχει καμιά σημασία και φυσικά ούτε αυτή τη φορά θα μπουν στον κόπο να εξετάσουν αν οι επεμβάσεις θα έχουν κάποια αποτελέσματα ή θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα. Αυτό που μετράει είναι να επιδείξουν τα "ανθρωπιστικά" διαπιστευτήρία τους και να ικανοποίησουν τις κούφιες ιδεοληψίες τους.

[Τί γράφαμε στο "ΜπλεΜήλο" πριν αρχίσει η επέμβαση στη Λιβύη, εδώ και εδώ]
Συνέχεια

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Γιατί η έξοδος απο το ευρώ είναι απολύτως βέβαιη


Toυ Στέλιου Καλτσούνη

Όταν ξέσπασε η κρίση στην Αμερική η εκτίμηση ήταν οτι προήλθε απο τα περίφημα "δευτεροκλασάτα" ομόλογα με εγγυήσεις στεγαστικά δάνεια που είχαν σε όχι και τόσο φερέγγυους δανειζόμενους. Τα ομόλογα αυτά, λόγω του "υψηλού" ρίσκου τους είχαν υψηλότερες αποδόσεις και οι τράπεζες "όρμηξαν στον πατσά" συλλογιζόμενες ότι σε μια αγορά ακινήτων που διαρκώς ανεβαίνει το να μην μπορεί να πληρώσει ο δανειολήπτης το δάνειό του δεν είναι και πολύ κακό αφού σου μένει το σπίτι το οποίο πουλάς ακριβότερα απο το ποσό που δανείστηκε ο "ατυχήσας" δανειολήπτης. Έτσι οι (ξένες) τράπεζες εκτέθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στα δάνεια αυτά. Η κατάρρευση ωστόσο της αξίας των ακινήτων οδήγησε σε κατάρρευση της αξίας των ομολόγων αυτών. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Εάν αυτό ήταν πράγματι το αίτιο της κρίσης τότε δεν υπήρχε κανένας λόγος ανησυχίας στην Ελλάδα: Οι τράπεζές μας, απο μια τυχαία συγκυρία, όσο περίσσευμα ρευστότητας διέθεταν το έστελναν στις επενδύσεις τους στην Aνατολική Ευρώπη. Δεν είχαν "σκελετούς" στα ντουλάπια τους παρα μόνο ελληνικά ομόλογα (που να ήξεραν!) που ήταν απαραίτητα για την κεφαλαιακή του επάρκεια.

Το αίτιο της κρίσης ήταν πράγματι αυτό (τα subprimes) αλλά συνέβη κάτι απρόβλεπτο: Η κρίση όχι μόνο έφτασε στην Ελλάδα αλλά την χτύπησε και με την μεγαλύτερη δύναμη απο όλα τα κράτη παγκοσμίως (τα ελληνικά ομόλογα έχουν αυτή τη στιγμή τη χειρότερη βαθμολογία παγκοσμίως). Οπωσδήποτε έπρεπε να αναλυθούν τα αίτια αυτής της μεταφοράς και της αυξημένης δύναμης της κρίσης. Η ανάλυση των αιτιών ωστόσο οδήγησε σε ένα ίσως απροσδόκητο συμπάρασμα: Ο ένοχος ήταν το ευρώ. Η έξοδος απο το ευρώ είναι ο μόνος τρόπος όχι για να μην μας ξαναχτυπήσει η κρίση απλώς, αλλά για να συνεχίσει να υπάρχει η Ελλάδα ως κράτος.

Ας κάνουμε λίγο γενικότερη τη θεωρία μας: Ένα κράτος τη χρονική στιγμή t βρίσκεται στην οικονομική κατάσταση Χ σε ισορροπία εσόδων-εξόδων. Κάποιο αίτιο, (π.χ.ανατίμηση του νομίσματος ή αύξηση των τοπικών μισθών πάνω απο την αύξηση της παραγωγικότητας ή αύξηση των φόρων, ή μια παγκόσμια κρίση ή όλα τα παραπάνω) προκαλεί μια αύξηση του κόστους των προϊόντων και και αυτά με τη σειρά τους μια μείωση των εξαγωγών και μια μείωση των τουριστικών εισπράξεων δηλαδή μια μείωση του ΑΕΠ. Αυτό έχει φυσικά άμεσο αντίκτυπο στα κρατικά έσοδα κατά Υ οικονομικές μονάδες. Εάν το κράτος δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να συμμαζέψει τα έξοδά του κατά το ίδιο ποσό Υ τότε έχει τρεις επιλογές: Είτε να τυπώσει χρήμα και να υποτιμήσει το νόμισμά του κατά το ίδιο ποσοστό, είτε να προχωρήσει σε δανεισμό, είτε να αυξήσει τους φόρους (ή όλα τα παρπάνω φυσικά!).

Εάν τυπώσει χρήμα και υποτιμήσει το νόμισμα το πράγμα σταματάει εκεί. Οι επιχειρήσεις ανακτούν τη χαμένη ανταγωνιστικότητα και το κράτος μειώνει τα έξοδά του δια της υποτιμήσως. Πληρώνει το ίδιο ποσό χρημάτων αλλά πλέον μειωμένης αξίας. Αυτό που στην πραγματικότητα γίνεται δια της υποτιμήσεως είναι οτι όλοι γινόμαστε "φτωχώτεροι" κατα το ποσοστό ακριβώς που βρεθήκαμε αδικαιολόγητα πλουσιότεροι.

Εάν απλώς προχωρήσει σε δάνεια το πράγμα είναι δυσκολότερο: Οι επιχειρήσεις ΔΕΝ μπορούν να ανακτήσουν τη χαμένη τους ανταγωνιστικότητα διότι απαγορεύεται. Ναί, όπως ακριβώς το διαβάσατε: Η ονομαστική μείωση μισθών απαγορεύεται δια νόμου. Όσες λοιπόν επιχειρήσεις ήταν οριακά ανταγωνιστικές κλείνουν και δεν αντικαθίστανται απο νέες αφού και οι νέες θα έχουν το ίδιο πρόβλημα: Υψηλούς μισθούς. Προκαλείται λοιπόν μια αύξηση της ανεργίας η οποία αυξάνει την πίεση προς το κράτος για νέες προσλήψεις ή επιδόματα. Το κράτος χειρίζεται με την κατάσταση δανειζόμενο πλέον ένα ποσό όχι ίσο με την απώλεια των εσόδων του αλλά ακόμη μεγαλύτερο για να καταφέρει να καλύψει την εμφανιζόμενη ανεργία. Και όσο μπορεί να δανείζεται το πράγμα κρύβεται κάτω απο το χαλί. Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι μια ωρολογιακή βόμβα: Μείωση των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και αύξηση των εισοδηματιών του δημόσιου τομέα.

Υπάρχει όμως η περίπτωση το κράτος αντί για τύπωμα ή/και δανεισμό να προχωρήσει σε νέους φόρους. Αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας μπορεί να γίνει για ένα μόνο λόγο: Δεν της δανείζει κανείς. Είτε γιατί "τρέχει" μια παγκόσμια κρίση και όλοι προσπαθούν να καλύψουν τα δικά τους ανοίγματα (το αρχικό αίτιο), είτε γιατί έχει δανειστεί τόσα πολλά που βάσει των εισοδημάτων της αποκλείεται να τα επιστρέψει (το τωρινό αλλά μόνιμο πλέον αίτιο). Τί συμβαίνει τότε;

Η αύξηση των φόρων οδηγεί σε νέα μείωση των εσόδων των επιχειρήσεων. Κάποιες αυτές που είναι "στο όριο" κλείνουν και προκαλούν ανέργους δηλαδή νέα μείωση της ζήτησης. Η νέα μείωση της ζήτησης προκαλεί περισσότερα προβλήματα στις επιχειρήσεις και κλείνουν ακόμη περισσότερες δημιουργώντας ακόμη περισσότερους ανέργους. Η νέα αυτή μείωση του ΑΕΠ προκαλεί νέα μείωση των εσόδων του κράτους το οποίο με τη σειρά του αυξάνει τους φόρους για να ανακτήσει το επίπεδο των εσόδων του. Οι νέοι αυτοί φόροι οδηγούν σε νέα "λουκέτα" και ακόμη μεγαλύτερη ανεργία κ.ο.κ. Το σπιράλ δεν μπορεί να σταματήσει παρά μόνο όταν φτάσουμε στην πλήρη κατάρρευση: Απίστευτα ποσοστά ανεργίας και πενιχρά πλέον κρατικά έσοδα αφού το "μουλάρι" θα έχει ψοφήσει. Ο τρόπος να σπάσει το σπιράλ του αργού θανάτου είναι να μειώσει τα έξοδά του το κράτος. Αλλά και αυτό απαγορεύεται. Απαγορεύεται να απολύσει και "απαγορεύεται" να μειώσει μισθούς. Άρα ο θάνατος είναι βέβαιος.

Ο μόνος τρόπος να μην πεθάνουν αρχικά οι επιχειρήσεις και τελικά το κράτος είναι να μειώσουν όλοι τα κόστη τους. Και αφού απαγορεύται να μειωθούν οι ονομαστικοί μισθοί τότε ο μόνος τρόπος να μειωθούν οι πραγματικοί μισθοί είναι η υποτίμηση. Δηλαδή έξοδος απο το ευρώ.

Συμπεράσματα

Ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε στο ευρώ, ή ένα σκληρό νόμισμα γενικότερα (π.χ.κανόνας χρυσού) είναι

• Η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς σε επίπεδο μισθών και απολύσεων. Να επιτραπούν ελεύθερες διαπραγματεύσεις σε ατόμικό επίπεδο με τους εργαζόμενους που δεν θα απαγορεύουν οποιαδήποτε μείωση μισθού

• Ο συνταγματικός περιορισμός των εσόδων του κράτους. Σε περιόδους κρίσης το κράτος δεν θα μπορεί να επιβάλει νέους φόρους αλλά θα είναι υποχρεωμένο να μειώνει τα έξοδά του στο επίπεδο των εσόδων του είτε με απολύσεις είτε με μειώσεις μισθών είτε και με τα δύο.

Επειδή εύκολα μπορείτε να καταλάβετε οτι αυτά τα δύο δεν πρόκειται να γίνουν όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σε κανένα κράτος του κόσμου μπορείτε επίσης εύκολα να καταλάβετε γιατί στο παρελθόν όλα τα κράτη εγκατέλειψαν τελικά τον κανόνα του χρυσού και γιατί στο μέλλον όλα τα κράτη θα εγκαταλείψουν τελικά το Ευρώ.
Συνέχεια

Τι οικονομική πολιτική θέλουμε επιτέλους οι φιλελεύθεροι, συντηρητικοί και λοιποί κεντροδεξιοί;


Στο σημερινό άρθρο της στην Καθημερινή η Μιράντα Ξαφά τάσσεται υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους στην εξής κατεύθυνση: Όχι άλλοι φόροι, μείωση δαπανών στο δημόσιο, εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας, πώληση ΔΕΚΟ και κλείσιμο άχρηστων οργανισμών, απλοποίηση διαδικασιών για την ίδρυση και λειτουργία επιχειρήσεων. Θα πρόσθετα σε αυτά και το μέτρο της θέσης σε ανενεργή υπηρεσία των Δημοσίων Υπαλλήλων για τρία χρόνια με 70% του μισθού, το οποίο έχει προτείνει ο κύριος Μάνος.

Η κυρία Ξαφά ανήκει σε αυτό τον χώρο που εγώ ονομάζω ανανεωτική δεξιά. Αυτός ο χώρος είναι ο συντριπτικά μικρότερος της κεντροδεξιάς. Είναι δε αποδεκτή και από μέρος του ευρύτερου εκσυγχρονιστικού χώρου. Δεν είναι αποδεκτή από μέρος της λαϊκής δεξιάς, όπως και οι Μάνος, Ανδριανόπουλος, αν και δεν τους θεωρούν ξένους. Η κυρία Ξαφά φυσικά δεν είναι αποδεκτή από τον ελληνικό κρατισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Ο Σαμαράς από την άλλη είναι αποδεκτός από την λαϊκή δεξιά, έως τις παρυφές της άκρας δεξιάς. Αυτός ο χώρος είναι ο συντριπτικά μεγαλύτερος της κεντροδεξιάς. Δεν είναι αποδεκτός από την ανανεωτική δεξιά, αν και δεν τον θεωρεί παντελώς ξένο, και φυσικά από κανέναν χώρο πέραν της κεντροδεξιάς. Έχει δηλαδή την ακριβώς αντίθετη αποδοχή από ότι η Μιράντα Ξαφά. Οι της ανανεωτικής δεξιάς θα έβλεπαν με μεγάλη ευχαρίστηση την κυρία Ξαφά στην θέση του Υπ. Οικονομικών, αλλά αποκρούουν μετά βδελυγμίας την ιδέα του Σαμαρά πρωθυπουργού.

Ποιές είναι η διαφορές όμως στην οικονομική πολιτική που θα εφάρμοζαν οι δύο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το τι δηλώνουν σήμερα; Μόνο μία, επουσιώδης. Η κυρία Ξαφά μιλάει για όχι άλλους φόρους ενώ ο Σαμαράς για μείωση και των υπαρχόντων. Είμαι σίγουρος πως δεν θα διαφωνούσαν πάντως για πολύ επ‘ αυτού. Σε όλα τ’ άλλα λένε τα ίδια πράγματα με αξιοσημείωτη μάλιστα ομοιότητα. Θα μου επιτρέψετε δε να υπενθυμίσω πως την απλοποίηση διαδικασιών για την ίδρυση και λειτουργία επιχειρήσεων την είχε εφαρμόσει με νόμο ο Σιούφας, νόμο βέβαια που δεν είχε το θάρρος να τον εφαρμόσει στην πράξη υποκύπτωντας στις αντιδράσεις του ΤΕΕ και των συνδικάτων του Δημοσίου, αλλά ακόμα τυπικά ισχύει.

Είναι δε χαρακτηριστικό πως για επαναδιαπραγμάτευση του μεσοπροθέσμου μιλάνε πολλοί από την Ξαφά μέχρι τον Πρετεντέρη κι από τον ΓΑΠ μέχρι τον Βενιζέλο, αλλά μόνο όταν το λέει ο Σαμαράς γελάνε τα ΜΜΕ και τα μπλογκ.

Έχουμε λοιπόν δύο ανθρώπους που λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, αλλά έχουν αποδοχή από διαφορετικά κοινά. Ένα συμπέρασμα μπορώ να βγάλω από αυτό. Ότι ο έλληνας πολίτης, ο έλληνας ψηφοφόρος δεν αποφασίζει για την υποστήριξη του προς τον έναν ή τον άλλο πολιτικό ή κόμμα, με βάση τις θέσεις τους στα βασικά θέματα οικονομικής πολιτικής που επηρεάζουν άμεσα την ζωή του (ιδίως στην σημερινή εποχή της κρίσης). Αποφασίζει στην βάση μιας διαδικασίας ταύτισης (identification) ή μη με τον πολιτικό. Αυτή η διαδικασία, όπως γνωρίζουμε από την πολιτική επιστήμη, είναι κυρίαρχη στον λαϊκιστικό πολιτικό λόγο και στις περιόδους και χώρες όπου αυτός κυριαρχεί. Είναι δε βασικό στοιχείο υπανάπτυξης του πολιτικού συστήματος.

Βέβαια μια διαδικασία ταύτισης ή μη με μιαν παράταξη ή έναν ηγέτη είναι λογική και συμβαίνει εν μέρει και σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης και της Αμερικής όπου τα κριτήρια είναι βασικά υποσχόμενης πολιτικής και της επίδρασης της στα ατομικά συμφέροντα του καθενός. Από την άλλη και στις χώρες όπου κυριαρχεί ο λαϊκισμός (πχ Λατινική Αμερική, πρώην ΕΣΣΔ) σίγουρα η υποσχόμενη οικονομική πολιτική δεν είναι παντελώς αδιάφορη, αλλά παίζει μικρό ρόλο.

Να προσθέσω και κάτι άλλο. Το κύριο αίτημα της εκσυγχρονιστικής δεξιάς είναι ο εξορθολογισμός του πολιτικού συστήματος, ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας και ο εξευρωπαϊσμός των Ελλήνων. Πως αυτά τα αιτήματα μπορούν να ταιριάζουν με μιαν αντίληψη του πολιτικού στην οποία κυριαρχούν τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες και η ιστορία τους; Τα πρόσωπα δε όχι ως φορείς ιδεών και πολιτικών της στιγμής που κρίνονται, αλλά ως φορείς ενός συλλογικού φαντασιακού πέρα και έξω από κριτήρια ορθού λόγου. Ο Σαμαράς λοιπόν για την λαϊκή δεξιά είναι φορέας μιας εθνικής ιδεολογίας με σπέρματα αλυτρωτισμού και γι’αυτό ταυτίζονται μαζί του, ενώ η ανανεωτική δεξιά αδυνατεί να ταυτιστεί μαζί του για τους ίδιους λόγους. Και οι δύο δεν εξετάζουν σοβαρά την οικονομική του πολιτική και τις επιπτώσεις που αυτή θα έχει στα ατομικά τους συμφέροντα. Δεν τους ενδιαφέρει. Κι όμως, ισχυρίζομαι πως θα έπρεπε.

Το ίδιο ισχύει για την Μιράντα Ξαφά και τον Μάνο, για τους εντελώς αντίθετους όμως λόγους. Εδώ όμως θα μου επιτρέψετε να πω πως υπάρχει μια λογική. Η λαϊκή δεξιά δυσπιστεί στην συρρίκνωση του κράτους γιατί φοβάται πως ένα αδύναμο κράτος σημαίνει και αδύναμο έθνος. Η ανανεωτική δεξιά το έχει λύσει το θέμα. Θεωρεί πως η συμμετοχή στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς μας ισχυροποιεί έτσι κι αλλιώς. Γνώμη μου είναι όμως πως επί της ουσίας δεν διαφοροποιούνται στην αντίληψη του έθνους και των κινδύνων του. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Ποιά είναι η λογική στην περίπτωση του του Σαμαρά; Σοβαροί άνθρωποι μου λένε δεν πρόκειται να υποστηρίξω Σαμαρά ότι και να λέει γιατί έριξε μια κυβέρνηση, την καλύτερη της μεταπολίτευσης. Άρα δεν του έχω εμπιστοσύνη. Ορθώς ή λάθος η διάσταση της εμπιστοσύνης είναι σημαντική, έτσι όπως τίθεται. Είναι όμως ορθολογική; Η έννοια της πίστης (credit) στην αγορά είναι σημαντική. Είναι όμως το στοιχείο πέραν του ορθού λόγου στην αγορά εξ’ ορισμού. Είναι κάτι που δεν αντιπροσωπεύεται με νούμερα, αλλά παρ’ όλα αυτά γίνεται σεβαστό. Μπορεί όμως να υπερβαίνει τα πραγματικά στοιχεία και να γίνεται κυρίαρχο όταν τα άλλα στοιχεία είναι ίδια, και σε ποιό βαθμό; Σε αυτό μόνο η πολιτική αγορά μπορεί να απαντήσει στην παρούσα συγκυρία.

Το ερώτημα λοιπόν στην σημερινή εποχή της κρίσης και της κατάρρευσης του οικονομικού και του πολιτικού συστήματος μπαίνει αμείλικτο: τι οικονομική πολιτική θέλουμε επιτέλους οι φιλελεύθεροι, συντηρητικοί κλπ κεντροδεξιοί; Ο καθένας μας ατομικά, ποιά νομίζει πως είναι η ενδεδειγμένη πολιτική που θα προασπίσει τα ατομικά του συμφέροντα και θα οδηγήσει στο ξεπέρασμα της κρίσης και στην προσδοκία ευημερίας; Μπορεί αυτή την πολιτική να την εκφράσει ο ΓΑΠ και οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ; Ο χώρος της κεντροδεξιάς μπορεί να την εκφράσει και πως; Ας απαντήσουμε απλά, ορθολογικά και με όρους πραγματικότητας λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων;
Συνέχεια

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Ισχυρά νομίσματα μαζικής καταστροφής


1985-1987, ιαπωνικό γιεν. Η άνοδος της ιαπωνικής οικονομίας τις τελευταίες δεκαετίες έχει προκαλέσει στις ΗΠΑ τον φόβο ότι οι Ιάπωνες θα καταλάβουν οικονομικά όλη την χώρα. Μετά από πίεση της Δύσης, η ευνουχισμένη πολιτική ηγεσία της Ιαπωνίας συμφωνεί με την περίφημη Plaza Accord (Σεπτέμβριος 1985) σε συγχρονισμένη επέμβαση των δυτικών κεντρικών τραπεζών για να υποτιμηθεί το δολάριο έναντι του γιεν. Στο επόμενο διάστημα, το «δυνατό» πια γιεν ακριβαίνει τα ιαπωνικά προϊόντα και συντελεί στο κραχ του ΝΙΚΚΕΙ. Από τότε, η οικονομία για να σταθεροποιηθεί χρειάζεται μία διόρθωση, μια υποτίμηση του γιεν, που όμως εμποδίζεται από τις κεντρικές τράπεζες. Ελλείψει αυτής της υποτίμησης η ιαπωνική οικονομία παρουσιάζει μια αργή «εσωτερική υποτίμηση», δηλ. αποπληθωρισμό και στασιμότητα για δύο δεκαετίες.

Καλωσήρθατε στα ισχυρά νομίσματα μαζικής καταστροφής.

Ο μηχανισμός της επιρροής της νομισματικής ισοτιμίας στην οικονομία είναι απλός, ευρέως αποδεκτός και ιδεολογικά ανεξάρτητος. Το υποτιμημένο νόμισμα ακριβαίνει τα εισαγόμενα προϊόντα και φθηναίνει τις εξαγωγές με αποτέλεσμα την βελτίωση της παραγωγικής δραστηριότητας. Η υποτίμηση δεν είναι παρά μια φυσική αντίδραση της αγοράς στα προβλήματα μιας μη-ανταγωνιστικής οικονομίας και προσφέρει την δυνατότητα ανταγωνισμού μέσω φθηνότερων τιμών. Κρατικές παρεμβάσεις στις ισοτιμίες της αγοράς στο όνομα ενός «ισχυρού» νομίσματος, συνήθως έχουνε καταστροφικά αποτελέσματα, όπως δείχνουνε τα παρακάτω περιστατικά.

1992, βρετανική λίρα. Τα προηγούμενα δύο χρόνια, η λίρα έχει σχετικά σταθερή ισοτιμία με το γερμανικό μάρκο στο πλαίσιο του ECU. Όμως, τα σχετικά υψηλά γερμανικά επιτόκια και η υποτίμηση του δολαρίου προκαλούνε μεγάλη πίεση στην βρετανική οικονομία. Η απλή λύση της αγοράς, δηλαδή διολίσθηση της λίρας εμποδίζεται από τον μηχανισμό του ECU. Η αγορά με τους «κερδοσκόπους» κατανοεί αυτό που δεν βλέπουν οι πολιτικοί, ότι η βρετανική οικονομία δε μπορεί να αντέξει ένα τεχνητά ανατιμημένο νόμισμα. Η μάχη μεταξύ αγοράς και κράτους κορυφώνεται, με την κεντρική τράπεζα να ρίχνει δις αποθεματικών γα να ανεβάσει την τιμή της λίρας. Η λογική τελικά επικρατεί, η λίρα αποσύρεται από το σύστημα σταθερών ισοτιμιών και υποτιμάται. Από τότε οι βρετανοί αρνούνται την συμμετοχή σε παρόμοιο σύστημα σταθερών ισοτιμιών.

2001-2002, πεσό αργεντινής. Η σταθερή ισοτιμία με το δολάριο που θεσπίστηκε στο πλαίσιο δημιουργίας ισχυρού εθνικού νομίσματος έχει τσακίσει την οικονομία, προκαλώντας συνολική ύφεση 20%. Τρία χρόνια ύφεσης χωρίς προοπτική ανάπτυξης δημιουργούνε μια νέα μάχη μεταξύ αγοράς και κράτους. Αυτήν την φορά οι «κερδοσκόποι» της αγοράς είναι οι απλοί πολίτες της Αργεντινής που διαπιστώνουν ότι η σταθερή ισοτιμία με το δολάριο δεν είναι βιώσιμη και αρχίζουνε σιγά-σιγά να μετατρέπουνε τα πεσό τους σε δολάρια προκαλώντας μεγάλη πίεση στα αποθεματικά του κράτους. Το κράτος απαντά με το περίφημο corralito που απαγορεύει την πρόσβαση των πολιτών στις ίδιες τις αποταμιεύσεις τους. Μετά από σκληρή, πραγματική μάχη, η αγορά ξανακερδίζει. Η νέα κυβέρνηση αναγκάζεται να υποτιμήσει το πεσό 75% και να κηρύξει de facto στάση πληρωμών. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια η οικονομία κατάφερε να κάλυψε όλο το χαμένο έδαφος και από τότε η οικονομία της Αργεντινής αυξάνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό 7.4%!

Ποια είναι τα μαθήματα από τα παραπάνω επεισόδια; Πρώτα ότι το λεγόμενο ισχυρό νόμισμα, συνήθως δεν είναι καλό για την οικονομία, αλλά το αντίθετο , επιδεινώνει το εμπορικό ισοζύγιο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ μετά την πρόσφατη κρίση έχουν επίσημη πολιτική την υποτίμηση του δολαρίου. Δεύτερον, οι σταθερές ισοτιμίες έρχονται με πολλά αρνητικά, ειδικά μεταξύ χωρών με ανομοιογενείς οικονομίες. Αντίθετα, η διακύμανση στις τιμές των νομισμάτων εξασφαλίζει ομαλή προσαρμογή των οικονομιών σε εξωγενείς παράγοντες. Παράδειγμα η Μεγάλη Βρετανία που με την ραγδαία υποτίμηση της λίρας έχει καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση σχετικά ανώδυνα. Τρίτον, η αγορά ξέρει καλύτερα από το κράτος. Οι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν τις πιο αγαθές προθέσεις, αλλά εάν η αγορά πιστεύει ότι ένα νόμισμα είναι ανατιμημένο, θα έχει δίκιο. Και η οικονομία θα είναι καλύτερα εάν ακολουθήσει την αγορά.

Είχαμε μιλήσει πρόσφατα για την σημασία της αξιοπιστίας στο φιλελεύθερο μπλοκ. Το ζήτημα του μη βιώσιμου χρέους κι η αποτυχία της εφαρμογής του μνημονίου (θέματα στα οποία το ΜΜ είχε έγκαιρα τοποθετηθεί σωστά), καλώς ή κακώς έχουνε ήδη πλήξει την αξιοπιστία πολλών φιλελεύθερων. Θα είναι ένα ακόμα λάθος να τασσόμαστε αλόγιστα υπέρ του ευρώ, επειδή το ΚΚΕ είναι αντίθετο. Η αλήθεια είναι ότι εάν είχαμε εθνικό νόμισμα θα ήμασταν αυτήν την στιγμή σε πολύ καλύτερη κατάσταση και οι μεταρρυθμίσεις θα γινόταν πολύ πιο εύκολα. Πράγματι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι τώρα επιχειρησιακά αδύνατη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η παραμονή στο ευρώ είναι καλή. Το ισχυρό ευρώ μας οδηγεί σε αργό οικονομικό θάνατο, μαζική μετανάστευση και μία χαμένη γενιά Ελλήνων.
Συνέχεια