Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

Το καθεστώς εναντίον της Eλληνικής Aστυνομίας


Ήταν μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική εβδομάδα όπου για μια ακόμα φορά το ελληνικό κατεστημένο ξεσπάθωσε εναντίον των νέων των ΜΑΤ των χιλίων ευρώ - άλλη μια εικόνα από μια κοινωνία σε κατάρρευση.

Ήταν η εβδομάδα όπου το κυβερνών κόμμα ψήφιζε στην Βουλή ένα σχέδιο το οποίο πίστευε ότι δεν μπορούσε να πετύχει - αυτό ισχύει για τα περισσότερα νομοσχέδια ούτως ή άλλως - και το οποίο είχε δημιουργήσει σφοδρές αντιδράσεις από τον όχλο των νυν και εν δυνάμει πελατών του συστήματος στην πλατεία Συντάγματος.

Τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς όταν οι γνωστοί-άγνωστοι που ως ενός σημείου είναι απελπισμένοι πολίτες, από ένα σημείο και μετά μεταβάλλονται σε προβοκάτορες και μετά από τυχόν σύλληψη τους μεταβάλλονται σε πολιτικούς κρατούμενους, έδωσαν το γνωστό ‘αγωνιστικό’ παρόν.

Τριάντα τόνους μπάζα - μάρμαρα, πέτρες, τζάμια - απομάκρυναν χθες τα συνεργεία του δήμου της Αθήνας από την περιοχή της Πλατείας Συντάγματος. Την επόμενη ημέρα των εκτεταμένων επεισοδίων η πόλη μοιάζει με βομβαρδισμένη, οι καταστηματάρχες μαζεύουν άλλοι συντρίμμια και άλλοι αποκαΐδια στα καταστήματά τους και οι πολίτες ανασαίνουν με δυσκολία λόγω της έντονης οσμής των χημικών που κάλυπτε ακόμη την ατμόσφαιρα.”

Τις δύο ημέρες, 28 και 29 Ιουνίου, 131 αστυνομικοί διεκομίσθησαν στο 401 Γ.Σ.Ν. Αθηνών. Αυτά έχουν οι συναναστροφές με ειρηνικούς διαδηλωτές.

Η Αθήνα για πολλοστή φορά μετατράπηκε σε μια τριτοκοσμική πόλη. Την επόμενη των επεισοδίων το κατεστημένο ανακάλυψε ποιο ήταν το πρόβλημα: η αστυνομική βία.
Όχι το πρόβλημα δεν είναι οι ομάδες μπαχαλάκηδων που θέλουν να ασκήσουν βία αλλά οι άνδρες των ΜΑΤ που προσπαθούν να την ελέγξουν.

Δεν θέλω να πω ότι δεν υπήρξαν αστυνομικοί αυτές τις μέρες που δεν παραβίασαν το καθήκον τους. Από την άλλη προσπαθώ να θυμηθώ έστω και μία άλλη χώρα στον κόσμο όπου οι αστυνομικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες κάθε τρεις και λίγο να αντιμετωπίζουν τέτοια απίστευτη βία εναντίων τους. Κατά κάποιο τρόπο στην Ελλάδα θεωρείται φυσιολογικό ότι ένας άνδρας των ΜΑΤ, ανά ιδιαίτερα τακτά διαστήματα, θα είναι στόχος καδρονιών, μολότοφ, μαρμάρου και πέτρας. Αμφιβάλω αν υπάρχουν αστυνομικοί σε άλλες χώρες που περνάνε κατά την διάρκεια της καριέρας τους αυτά που περνούν οι άνδρες των ΜΑΤ ανά εξάμηνο.

Και όμως αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα θεωρείται φυσιολογική. Επίσης θεωρείται εφικτό ότι άνθρωποι, υπό αυτές τις συνθήκες, θα διατηρούν πάντα το αυτοέλεγχο τους, επαγγελματίες δεν είναι; Εδώ πάλι θα προκαλούσα τον οιονδήποτε να φέρει στην Ελλάδα την πιο οργανωμένη, καταρτισμένη και πειθαρχημένη ξένη ομάδα ΜΑΤ στον κόσμο για να αντιμετωπίσει την υπάρχουσα κατάσταση. Αμφιβάλω αν θα είχε περάσει μια εβδομάδα επεισοδίων προτού αρχίσουν να συμπεριφέρονται πολύ χειρότερα από ότι οι χειρότεροι άνδρες των ελληνικών ΜΑΤ. Η συχνότητα και ο αριθμός των συμβάντων βίας δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Η συνθήκες κάτω από οποίες ενεργούν τα ελληνικά ΜΑΤ μπορεί να συγκριθούν μόνο με συνθήκες πολέμου - και όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει στους στρατιώτες που δίνουν συχνές μάχες σε ένα πολυετή πόλεμο.

Μόλις τελείωσαν τα ΜΑΤ με τους κουκουλοφόρους είχαν να αντιμετωπίσουν μια άλλη, εξίσου ύπουλη επίθεση, την επίθεση των ελληνικού κατεστημένου. Δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, ο Ιατρικός σύλλογος, η Διεθνής Αμνηστία και φυσικά ο κ. Ραγκούσης που ζήτησε “κατεπείγουσα διερεύνηση των καταγγελλομένων και την παραδειγματική τιμωρία με την κίνηση άμεσης διαδικασίας πειθαρχικού ελέγχου σε βάρος των τυχόν υπαιτίων για τα χθεσινά έκτροπα έξω από τη Βουλή.”

Μεταξύ των κατηγόρων και ο γνωστός μεγαλοδημοσιογράφος της μεταπολίτευσης, Γιώργος Τράγκας. Γνωστός ως έμπορος ενός χυδαίου λαϊκισμού ήταν αναπόφευκτο να συνδράμει όσο τον δυνατόν στο ηθικό λιντσάρισμα της Eλληνικής Aστυνομίας.

Ως γνήσιο τέκνο του συστήματος της μεταπολίτευσης ο κ. Τράγκας είχε καταφέρει κατά την διάρκεια της Νέας Διακυβέρνησης η εφημερίδα του, “ «Χώρα της Κυριακής» κυκλοφορίας 2.400 φύλλων να παίρνει σχεδόν διπλάσια κρατική διαφήμιση από την εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» κυκλοφορίας 193.470 φύλλων.” Αυτή η κρατική διαφήμιση τότε ανερχόταν στα 1,8 εκατ. ευρώ, δηλαδή 750 ευρώ ανά αναγνώστη! Ήταν οι καλές εποχές όπου το χρήμα έρεε άφθονα από τα δανεικά και τις επιδοτήσεις της Ευρώπης. Τότε ο κ. Τράγκας δεν είχε λόγο να δείξει τα υπερήφανα αχαμνά του στην ‘Αγκελα Μέρκελ.

Είναι φυσικό ο κ. Τράγκας και το υπόλοιπο κατεστημένο να επιτίθενται στην Eλληνική Aστυνομία. Οι κρίσεις φωτίζουν τις διαχωριστικές γραμμές. Από την μια οι άνδρες των ΜΑΤ που πρέπει να αντιμετωπίζουν τους μπαχαλάκιδες, από την άλλη το κατεστημένο που τους εξέθρεψε. Από την μια οι άνδρες των ΜΑΤ που προστατεύουν την Eλληνική Δημοκρατία, από την άλλη το κατεστημένο που την εκμεταλλεύεται.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι που τους χωρίζουν πάρα πολλά. Ένα διεφθαρμένο πολιτικά και ηθικά κατεστημένο που μας έφερε στην σημερινή κρίση από την μια μεριά, στην άλλη απλοί καθημερινοί Έλληνες, όπως χιλιάδες άλλοι, που είναι και η μόνη ελπίδα για την έξοδο από την υπάρχουσα κρίση.
Συνέχεια

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Σταδιακή ή βίαιη προσαρμογή;


Tου Δημήτρη Καρυδάκη

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μιας απίστευτης δυστοκίας της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος γενικότερα, να λάβει και να εφαρμόσει τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους που περνά η χώρα.Παράλληλα ένα όργιο παραπληροφόρησης που κατευθύνεται από ειδικούς και μη έχει δημιουργήσει ένα ζοφερό κλίμα συνομωσιολογίας, αποκρύπτοντας την αλήθεια από τον ελληνικό λαό.Το αυτονόητο και η κοινή λογική έχουν εξοστρακιστεί δίνοντας χώρο στην λαϊκιστική αριστερά και δεξιά να βυσσοδομούν.

Η τρόικα επέλεξε τον δρόμο της σταδιακής προσαρμογής της χώρας, ο οποίος απαιτεί μακρύ δρόμο, κόπο , θυσίες καθώς και σταθερή θέληση και στιβαρή διακυβέρνηση.Με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και την διάταξη του πολιτικού συστήματος, καθώς και με τους συσχετισμούς δυνάμεων στην κοινωνία μια τέτοια μακρά προσπάθεια είναι αμφίβολο αν μπορεί να ευοδωθεί.Το πιο πιθανό είναι να περνάμε από κρίση σε κρίση, με μικρά διαλείμματα ηρεμίας, όπου η κυβέρνηση θα πέφτει σε κατάσταση απάθειας, ανίκανη να προχωρήσει τις όποιες αλλαγές.Το πρόσφατο παρελθόν άλλωστε απέδειξε του λόγου το αληθές. Θα παρομοίαζα την χώρα με ένα τοξικοεξαρτημένο άτομο, το οποίο πρέπει να απεξαρτηθεί και να σταθεί στα πόδια του χρησιμοποιώντας τις δικές του δυνάμεις. Υπάρχουν δύο σχολές σκέψης:α)εκείνη που πρεσβεύει την σταδιακή απεξάρτηση, χορηγώντας μικρότερες ποσότητες του εξαρτησιογόνου ή διαφοροποιώντας το και β) εκείνοι που προτιμούν την απότομη διακοπή και το σοκ, που αυτή προκαλεί ελπίζοντας στην αντίδραση που προκαλεί η βίαιη δράση.

Στην περίπτωση της χώρας μας τα νέα δάνεια της τρόικας πηγαίνουν σε δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι η εξυπηρέτηση των τόκων και των ομολόγων που λήγουν και η δεύτερη η κάλυψη του πρωτογενούς ελλείμματος του προυπολογισμού, το οποίο οι κυβερνήσεις αδυνατούν να μειώσουν δραστικά, περικόπτοντας κρατικές δαπάνες. Αντιθέτως προσπαθούν να το μειώσουν αυξάνοντας τους φόρους.Ακόμα όμως και να κατάφερναν να εισπράξουν τους υπέρογκους φόρους καταστρέφοντας τον ιδιωτικό τομέα, πάλι εικονική και προσωρνή θα ήταν η μείωση, εφόσον η γενεσιουργός αιτία του ελλείμματος παραμένει σε ισχύ.Ετσι ανακυκλώνεται το πρόβλημα, το βαρέλι δεν έχει πάτο και το ένα πακέτο βοήθειας θα διαδέχεται το άλλο χωρίς ελπίδα.Είναι σαν το μαρτύριο της σταγόνας .Αυτά λοιπόν είναι τα δεδομένα μέχρι σήμερα με την υπάρχουσα κατάσταση και το συγκεκριμένο πολιτικό δυναμικό.Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά στις νοοτροπίες, τις αντιλήψεις και το γενικότερο στάτους, η συγκεκριμένη συνταγή θα καρκινοβατεί, και για πολλά χρόνια η κρίση θα σοβεί.

Υπάρχει όμως και η άλλη λύση (την οποία προσωπικώς θα επέλεγα) και δεν είναι άλλη από το" ελεγχόμενο" σόκ. Τι εννοώ με αυτό : Η τρόικα χωρίς μεγάλη βλάβη του τραπεζικού συστήματος εγχώριου και ξένου, θα μπορούσε να περιορίσει την χρηματοδότηση μόνο στη εξυπηρέτηση των τόκων και των ομολόγων που λήγουν.Δεδομένης της αδυναμίας της κυβέρνησης να βγεί στις αγορές, η περαιτέρω διατήρηση του ελλείμματος θα ήταν αδύνατη.Αυτό θα επέφερε ένα σοκ στην ελληνική κοινωνία και μια βίαιη προσαρμογή της χώρας στα πραγματικά μεγέθη της οικονομίας. Θα ήταν πιο αποτελεσματικό ή θα οδηγούσε σε ανατροπές προς την λάθος κατεύθυνση; Προσωπικώς πιστεύω ότι οι Ελληνες αντιδρούν καλύτερα μετά από μια βίαιη και τραυματική εμπειρία.Η ιστορία μας άλλωστε είναι γεμάτη από τραυματικά γεγονότα τα οποία ακολούθησαν περίοδοι εθνικής και οικονομικής ανάτασης.Το ένστικτο αυτοσυντήρησης άλλωστε, πάντα σε οδηγεί να αναζητήσεις στις δυνάμεις σου την σωτηρία που δεν σου εξασφαλίζουν οι άλλοι.Το ένστικτο δε αυτοσυντήρησης του Έλληνα ειναι πολύ ισχυρό αποδεδειγμένα. Δεν θα είχαμε δα 2500 χρόνων ιστορία αν συνέβαινε το αντίθετο!
Συνέχεια

Ποιός θα αναλάβει τις ζημιές;


Ο Philipp Bagus ,καθηγητής στο Universidad Rey Juan Carlos της Μαδρίτης μας έχει δώσει ίσως το καλύτερο βιβλίο για τα αίτια της αποτυχίας του ευρώ. Χθες το "Adam Smith Institute" δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του για την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση:

"Αστυνομία και διαδηλωτές συγκρούονται στους δρόμους της Αθήνας ενώ η ελληνική κυβέρνηση εγκρίνει και άλλα μέτρα λιτότητας. Στην πραγματικότητα , συγκρούσεις για τα μέτρα λιτότητας συμβαίνουν σε όλη την Ευρώπη. Στη ρίζα τους βρίσκεται ένα παρεμβατικό τραπεζικό σύστημα , η πιστωτική επέκταση και η διεστραμμένη λογική του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος οπως περιγράφεται στο βιβλίο μου "The Tragedy of the Euro".

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 τα τεχνητά χαμηλά επιτόκια οδηγήσαν σε μια εντυπωσιακή αλλά τεχνητή οικονομική άνοδο, σε φούσκες στην τιμή των περιουσιακών στοιχείων και σε κακές επενδύσεις. Πραγματικά κεφάλαια ξοδεύτηκαν στην κατασκευή σπιτιών που κανείς δεν ήθελε σε τιμές φούσκας , στην υπερεπέκταση συγκεκριμένων βιομηχανιών και σε χώρες όπως η Ελλάδα στη διατήρηση και επέκταση ενός τεράστιου δημόσιου τομέα.

Όταν η Lehman Brothers κατέρρευσε οι κυβερνήσεις ήρθαν προς διάσωση βιομηχανιών όπως των αυτοκινήτων και φυσικά, των τραπεζών . Οι ζημιές τους μεταφέρθηκαν εν μέρει στις κυβερνήσεις. Τα κυβερνητικά ελλείμματα και τα χρέη εκτινάχτηκαν . Το αποτέλεσμα είναι η κρίση του δημόσιου χρέους.

Τώρα, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως η ελληνική βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Εαν η Ελλάδα αφήνονταν να πτωχεύσει, οι τράπεζες που κρατάνε ομόλογα της ελληνικής κυβέρνησης και βιώνουν μια φυγή κεφαλαίων θα χρεωκοπούσαν. Σε μια ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση, οι γαλλικές, γερμανικές και βρετανικές τράπεζες θα γινόνταν αφερέγγυες.

Ενώ γενικά η κοινωνία είναι ήδη φτωχότερη εξαιτίας των κακών επενδύσεων της τεχνητής ανάπτυξης, το βάρος των ζημιών δεν έχει τελικά επιμεριστεί. Και οι ζημιές δεν έχουν εξαφανιστεί. Εν μέρει μετακινήθηκαν από τις τράπεζες και τις εταιρείες στις κυβερνήσεις.

Ποιός θα είναι αυτός που θα επωμιστεί τελικά τις παλιές ζημιές ; Θα είναι οι τράπεζες ...που αγόρασαν κυβερνητικά ομόλογα ; Θα είναι οι κυβερνήσεις ...που θα αναγκαστούν να πουλήσουν δημόσια περιουσία και να μειώσουν τις δαπάνες τους ; Ή θα είναι οι φορολογούμενοι; Και τελικά, οι φορολογούμενοι ποιών χωρών; Μια μεγάλη μάχη έχει αρχίσει στην περιφέρεια και στην καρδιά της ευρωζώνης για το πώς θα επιμεριστούν οι ζημιές μεταξύ των κυβερνήσεων, των τραπεζών και των φορολογούμενων.

Η πιο γρήγορη και πιο καθαρή λύση θα ήταν να αναλάβουν το κόστος αυτοί που είναι υπεύθυνοι : οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες . Θα έπρεπε να χρεωκοπήσουν . Οι τράπεζες εχουν δανείσει σε ανεύθυνες κυβερνήσεις ή έδωσαν δάνεια που πήγαν σε φούσκες. Οι μέτοχοί τους θα έχαναν τα πάντα . Χωρίς να μας προκαλεί έκπληξη , οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες λένε πως αυτό θα οδήγησει σε χάος και θα προκαλέσει μια μακροχρόνια ύφεση. Έτσι θέλουν να πληρώσουν τον λογαριασμό οι φορολογούμενοι , τουλάχιστον εν μέρει.

Όμως , σε περίπτωση μη παρέμβασης, δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου. Πιο ρεαλιστικά, θα υπάρξει μια σύντομη και απότομη κρίση και μια γρήγορη προσαρμογή . Μοντέλα επιχειρήσεων που δεν μπορούν να διατηρηθούν οικονομικά θα εξαφανιστούν . Πιο υγιείς τράπεζες θα μπορούσαν να βρούν νέα κεφάλαια και οι πιστώτες θα μπορούσαν να συμφωνήσουν την ανταλλαγή χρέους με μετοχικό κεφάλαιο εαν το επιχειρησιακό μοντέλο της τράπεζας κρίνονταν αξιόπιστο.

Η εναλλακτική λύση είναι πως οι προηγούμενες ζημιές δεν ρευστοποιούνται αμέσως αλλά επεκτείνονται διαμέσου μιας μακράς κρίσης και φορτώνονται στους ώμους αυτών που δεν έχουν καμιά ευθύνη . Οι τράπεζες θα διατηρηθούν στη ζωή με ζημιές που δεν έχουν ρευστοποιηθεί σαν τις ιαπωνικές τράπεζες-ζόμπι. Οι φορολογούμενοι και οι χρήστες του κοινού νομίσματος θα αναλάβουν τις απώλειες . Η ευρωζώνη θα μείνει στάσιμη για χρόνια .

Με τη διάσωση των ανεύθυνων τραπεζών και κυβερνήσεων, ενθαρρύνεται η ανεύθυνη συμπεροφορά. Οι παλιές κακές επενδύσεις δεν αποσυντίθενται αλλά προσθέτονται καινούργιες. Ένα πακέτο διάσωσης χρηματοδοτούμενο από τον φορολογούμενο μειώνει την πίεση στην ελληνική κυβέρνηση να πουλήσει την περιουσία της και να περικόψει τις δαπάνες της- δηλαδή οι κακές επενδύσεις δεν ρευστοποιούνται και συνεχίζονται . Ομοίως, οι τράπεζες μπορούν να συνεχίσουν την υποστήριξη σε ανεύθυνες κυβερνήσεις και να εμποδίσουν τη γρήγορη ρευστοποίηση των κακών επενδύσεων όπως τα σπίτια που δεν έχουν πωληθεί . Οι απλοί άνθρωποι στην ευρωζώνη θα υποφέρουν με πληθωρισμό και μεγαλύτερους φόρους καθώς και μια μακροχρόνια κρίση .

Αντίθετα, οι απλοί Ευρωπαίοι θα ωφεληθούν πολύ από μια ρευστοποίηση των κακών επενδύσεων που θα ακολουθήσει την ελληνική στάση πληρωμών και την ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση. Αυτό δεν θα είναι το τέλος του κόσμου αλλά το ξεκίνημα μιας σύντομης, αποτελεσματικής διαδικασίας προσαρμογής και της δίκαιης κατανομής του βάρους των ζημιών."
Συνέχεια

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Και εντέλει, τι καταφέραμε μετά από τόσα χρόνια σοσιαλισμού;





Μια και οι μελλοθάνατοι έχουν όλο τον χρόνο του κόσμου να αναλογιστούν το αμαρτωλό παρελθόν τους, είναι ίσως καλή η στιγμή, περιμένοντας στο κελί του μεσοπρόθεσμου, να σκεφτούμε επιτέλους, πού ήμασταν και πού φτάσαμε.




Η αρχή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας, για κάποιους ανάγεται στο 1981. Εγώ θα διαφωνήσω. Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα ως ιδεολογικό ρεύμα αντίρροπο στον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό, μπήκε για πρώτη φορά στην ημερήσια διάταξη της κυβέρνησης, το 1974.

Ήτανε τότε που οι θεσμοί και τα σχήματα της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας , μόλις που αχνοφαίνονταν στον καμβά της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Τα Σύμβολα και τα Σημεία της νέας εποχής δεν είχαν ακόμα αρχίσει να παράγονται μαζικά από την ιδεολογική βιομηχανία της προοδευτικής αριστεράς. Από τη μία πλευρά, οι εξοργισμένοι αντιεξουσιαστές πολιορκούσαν την αμερικανική πρεσβεία. Από την άλλη πλευρά, η δεξιά πελαγοδρομούσε ανάμεσα στην ντροπαλή νοσταλγία για το αστυνομικό κράτος του παρελθόντος και τα αβέβαια βήματα προς ένα σκοτεινό μέλλον –ένα μέλλον χωρίς αρχές και ιδεολογία.

Κάπου στη μέση, η νεοπαγής πολιτική τάξη, προσπαθούσε να κατοχυρώσει τα προνόμιά της, στο μονοπώλιο της εξουσίας, παράγοντας μια νέα ισορροπία. Για τις σοφές κεφαλές της μεταπολίτευσης, το αστυνομικό κράτος του παρελθόντος έπρεπε να μετασχηματιστεί σε ένα κοινωνικό κράτος , εξίσου ογκώδες αλλά λιγότερο κατασταλτικό, και σαφώς περισσότερο προνοιακό.

Κάπως έτσι ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του ελληνικού σοσιαλισμού. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ήταν η πλήρης εξάρτηση της ανάπτυξης του από την πολιτεία, μέσα από την κρατική απορρόφηση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η συσπείρωση των επαγγελματικών ομάδων γύρω από το νομοθετικό σώμα, με την τόνωση του συντεχνιασμού και την κατοχύρωση αισχρών προνομίων. Και φυσικά, η (κατά)χρήση των εργαλείων της αστικής δημοκρατίας για την ενίσχυση της προσοδοθηρίας από τους πρωταγωνιστές του εξελισσόμενου δράματος.

Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ επένδυσε την κρατική εξάπλωση με το γοητευτικό μανδύα της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας. Μια ευρεία στρατιά δημοσίων υπαλλήλων μετατράπηκαν στην ιδεολογική σωματοφυλακή του νέου μοντέλου κρατικής οργάνωσης. Αυτό που έχει γραφεί για το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα ίσχυσε για το σύνολο της πολιτικής τάξης με ελάχιστες (αλλά λαμπρές) εξαιρέσεις: Ο στρατηγικός στόχος των κομματικών κατεστημένων για την Ελλάδα, αποσκοπούσε σε μια χώρα τύπου Αλβανίας του Ενβέρ Χότζα, όπου «οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», όλοι τους πλέον δημόσιοι υπάλληλοι, θα αναγκάζονται να υμνούν τη σοφή σκέψη των ντόπιων κομματαρχών και να βρίζουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για την πείνα τους.

Αλλά το σύστημα έλιωσε ανάμεσα στις ίδιες του τις αυτοκαταστροφικές τάσεις και τους αμετάλλακτους και αιώνιους νόμους της οικονομικής επιστήμης. Η επίμονη ομφαλοσκόπηση της ελληνικής οικονομίας, τροφοδοτούμενη με ξένο χρήμα βρήκε επανειλημμένα τη νέμεσι της στην ίδια της την υπερβολή. Μέχρι το σημείο μηδέν όμως, που βιώνουμε σήμερα, μας περίμενε μακρύς και επίπονος δρόμος.

Πρώτο θύμα φυσικά ήταν η εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας. Μαζί με τη Σομαλία, το Μαρόκκο και άλλες εξίσου…πρωτοπόρες οικονομίες, η χώρα μας παρουσίασε τη μεγαλύτερη μείωση στους συντελεστές οικονομικής ελευθερίας κατά την περίοδο 1975-1990. Αλλά είπαμε. Είχαμε σοσιαλισμό: έπρεπε να τα περιμένουμε αυτά τα πράγματα.

Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα, έστω και στην ελεεινή μορφή που εφαρμόστηκε, απαιτούσε έσοδα, για να ικανοποιήσει την ακόρεστη πείνα του Λεβιάθαν. Ένα μέρος από τα έσοδα ήρθαν μέσα από τους φόρους. Στη διάρκεια των κρίσιμων ετών (1974-1990) όλες οι επαγγελματικές ομάδες είδαν τους φορολογικούς συντελεστές που τους αφορούσαν να ανεβαίνουν.




Παρά τις απίστευτες κοινοτικές ενισχύσεις, παρά τις αντίθετες τάσεις μέχρι το 1970, παρά εν τέλει τα έσοδα 1,1 τρις (!) ευρώ που διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις μέχρι το 2010, από την περίοδο που εξετάζουμε και έπειτα, οι προϋπολογισμοί μας άρχισαν να γίνονται σταθερά ελλειμματικοί: Το έλλειμμα, από 11,7 το 1985, αυξήθηκε στο 14.6% το 1989, για να φτάσει στο τρομακτικό 16,1% το 1990.

Θα μπορούσε φυσικά κάποιος να πει, ότι όλες αυτές οι θυσίες ειδικά την περίοδο 1974-1990, ήταν απαραίτητες για να μπορέσει να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα. Αλλά , ακόμα και αυτή η ακροτελεύτια όσο και απελπισμένη καταφυγή των απολογητών του στάτους κβο, δεν έχει βάση: Το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας ως ποσοστό του μέσου ευρωπαϊκού όρου από 43,6% το 1960 διαμορφώθηκε σε 70,8% το 1973, ενώ το 1978 έφθασε στο υψηλότερο ποσοστό (71,7%). Από τότε άρχισε η καθοδική πορεία του, φτάνοντας το τραγικό 58,4% το 1990, το έτος δηλαδή που η πρώτη σοσιαλιστική..."επίθεση" έλαβε τέλος.

Μια από τις λίγες πρωτιές των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα ήταν η σταθερή παρουσία μας στις πρώτες σε κατανάλωση αλκοόλ χώρες. Το 1966 μόλις το 8% των αλκοολικών στη χώρα μας ήταν γυναίκες. Το 2000 είχε φτάσει στο 35%. Ένα βαρύ hangover λοιπόν και το φουσκωμένο εκκαθαριστικό της εφορίας στο χέρι: αυτά όλα κι όλα περίσσεψαν στους Έλληνες, μετά από 35 χρόνια σοσιαλισμού.
Συνέχεια

Νόμος και Τάξη


Πραγματικά είναι εκπληκτικά τα όσα έχουν γραφτεί και λεχθεί τις τελευταίες ημέρες από δεξιές ή υποτίθεται δεξιές εφημερίδες, ιστοσελίδες και σχολιαστές. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει είναι ο γενικός τίτλος. Ποιος περίμενε ότι οι δεξιοί θα τα βρουν με τους μπαχαλάκιδες.

Τρεις τίτλοι από το Antinews “Τελικά τα “τάνκς” του Πάγκαλου κατέλυσαν την μεταπολιτευτική “Δημοκρατία”’, “Τα κόμματα άφησαν τον λαό στο έλεος των ΜΑΤ” και “Δεν θα περάσει ο φασισμός (φωτορεπορτάζ)”.

Δεν έχει γίνει λάθος, οι τίτλοι δεν είναι ούτε από την Αυγή ούτε από τον Ριζοσπάστη. Είναι από μια ειδικού τύπου δεξιά που κυριαρχεί στα παλαιά και νέα μέσα επικοινωνίας. Αυτή η ειδικού τύπου δεξιά κάνει την υπόθεση ότι αν ακούγεται σαν την αριστερά, αν συμπεριφέρεται σαν την αριστερά, αν δημαγωγεί όπως η αριστερά, κάποια μέρα θα έχει την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της αριστεράς.

Το πρόβλημα εδώ είναι το να προσπαθήσει κάποιος να ανατρέψει την μεταπολιτευτική κυριαρχία της αριστεράς λειτουργώντας κάτι σαν ο αντίλαλος της είναι μάταιο. Δυστυχώς για την λαϊκιστική δεξιά, η αλλαγή της μεταπολιτευτικής πραγματικότητας απαιτεί πολιτικές ιδέες, προτάσεις, όραμα που δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθούν από έναν φτηνό μιμητισμό της αριστεράς.

Όταν εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα, το 1974, δεχτήκαμε ότι θα πρέπει να σεβόμαστε τον νόμο και την τάξη και αυτό θα γίνεται ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην εξουσία. Ούτε εμένα μου αρέσει ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτούς εξέλεξαν οι Έλληνες πολίτες. Μέγα λάθος αλλά και σαφές γεγονός που οφείλουμε να σεβασθούμε. Έχουμε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουμε όλα τα νόμιμα μέσα για να αντισταθούμε στις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ, αλλά το δικαίωμα βίαια να επιβάλουμε αυτή την αντίθεση δεν έχουμε.
Αυτές είναι η αρχές τις αστικής δημοκρατίας, αυτής του 74.

Υπάρχουν και οι συνήθειες που άρχισαν να επικρατούν αργότερα, μετά το 81, όπου αν αισθάνεσαι αδικημένος ή αρκετά αριστερός, αποκτάς αυτομάτως το δικαίωμα είτε να επιτεθείς στην αστυνομία είτε να τρομοκρατήσεις τους συμπολίτες σου. Αλλά αυτά τα ήθη και έθιμα διόλου δημοκρατικά δεν είναι, είναι οι αγκυλώσεις που ο κ. Πάγκαλος εξύμνησε ως πραγματική δημοκρατία προσφάτως στην Βουλή.

Εάν επικρατήσει η βία και η αναρχία κανείς, εκτός ίσως των μπαχαλάκιδων, δεν θα έχει κερδίσει. Στην εποχή της κατάρρευσης θα έχουμε χάσει όλοι. Άλλο η αντίθεση και η διαδήλωση ενάντια στις πολιτικές του Παπανδρέου, άλλο ο νόμος και η τάξη.

Ο νόμος και η τάξη δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, είναι ένα από τα κορυφαία δικαιώματά μας - και όταν αρχίζουν να γίνονται σεβαστά, τότε θα έχουμε γυρίσει την θλιβερή σελίδα που λέγεται μεταπολίτευση.
Συνέχεια

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης + Νίκος Φωτόπουλος = L.F.E.


Πολλοί εξεπλάγησαν με το εγκώμιο-κοινώς "γλύψιμο"-του Υπουργού Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοϊδη προς τον Εξοχότατο πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Νίκο Φωτόπουλο. Βλέπετε, ο εξ Ημαθίας ορμώμενος πολιτικός κυκλοφορεί στην πολιτική ζωή του τόπου με το σινιέ κουστούμι του "εκσυγχρονιστή", που του έραψαν επιμελώς τα καθεστωτικά ΜΜΕ . Αντίθετα ο εργατοπατέρας Φωτόπουλος είναι ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της συνδικαλιστικής μαφίας που μας κληροδότησε το παλιό, βαθύ ΠΑΣΟΚ, ένας μεταμοντέρνος Ανδρέας Κολλάς για την Ελλάδα της πτώχευσης. Όμως παρότι φαίνεται να ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους, στην πραγματικότητα τίποτε δεν χωρίζει τους δύο άνδρες.

Το τσαρουχικό "Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις" μοιάζει να ειπώθηκε για τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Αν ξύσεις λίγο το "εκσυγχρονιστικό" λούστρο του Υπουργού Ανάπτυξης, από κάτω θα βρείς τον ίδιο αντιδραστικό κρατισμό που εκφράζει και ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και που μας οδήγησε στη χρεωκοπία. Και οι δύο έρχονται από τα σπλάχνα του συστήματος ΠΑΣΟΚ, μοιράζονται τις ιδέες και τις πρακτικές του και έχουν κάθε συμφέρον να αγωνίζονται για τη διαιώνιση του. Και αν αυτό δεν είναι τόσο εμφανές για τον προβεβλημένο Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην τωρινή υπουργική του θητεία . Ο υπουργός μας μοιάζει να πιστεύει ακράδαντα πως η ανάκαμψη θα γίνει πραγματικότητα με τα φθαρμένα υλικά της μεταπολίτευσης. Έτσι, στο μυαλό του η ανάπτυξη θα έρθει με κρατικό χρήμα, oι -σοβιετικής εμπνεύσεως- ελέγχοι τιμών είναι η λύση για την ακρίβεια ενώ, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, "περιθώριο για περαιτέρω μείωση δαπανών δεν υπάρχει". Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τον τόπο, ο Υπουργός Ανάπτυξης φαίνεται να νομίζει πως ζει ακόμη κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80 και εξακολουθεί να εφαρμόζει την πολιτική εκείνη που εξέθρεψε φαινόμενα τύπου Φωτοπουλου.

Γιατι λοιπόν οι δύο άντρες να φείδονται κολακειών όταν τους ενώνουν τόσα πολλά ;
Συνέχεια

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Φοροδιαφυγής εγκώμιο


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης στη διαδικτυακή Βίβλο του trendy σοσιαλφιλελευθερισμού protagon.gr : "Αν πληρώναμε τους φόρους μας δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Αν οι φοροφυγάδες αποφάσιζαν να γίνουν συνεπείς φορολογούμενοι το πρόβλημα θα ήταν μικρότερο και διαχειρίσιμο. Αν διατηρούσαμε ειλικρινή σχέση με την Εφορία μας έπαιρνε να ξανακάνουμε Ολυμπιακούς, έργα, μέχρι και που θα συντηρούσαμε το ίδιο υψηλό επίπεδο διαφθοράς. Αλλά δεν θα ζούσαμε την τραγωδία."

Προφανώς στο μυαλό του κ. Γιαννακίδη, και άλλων κρατιστών, κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή με ένα και μοναδικό προορισμό : να δουλεύει για να θρέφει το αδηφάγο κράτος . Η κύρια ευθύνη για την κρίση δεν ανήκει στη διεφθαρμένη και σπάταλη κρατική μηχανή που διόγκωσε τις δαπάνες της αλλά στους πολίτες που αρνήθηκαν να την ταϊσουν με ακόμη περισσότερα χρήματα! Αν όμως δούμε τα νούμερα , διαπιστώνουμε πως η οικονομική κρίση δεν οφείλεται στην κατάρρευση των κρατικών εσόδων αλλά στην εκτόξευση των δαπανών. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000, τα έσοδα έμειναν σταθερά γύρω στο 40% του ΑΕΠ , ενώ οι δαπάνες από το 42,5% το 2006, ξεπέρασαν το 50% το 2009. Με την απλοϊκή λογική του κύριου Γιαννακίδη, το πρόβλημα θα λύνονταν αν καταπολεμούσαμε τη φοροδιαφυγή και έτσι τα έσοδα ανέβαιναν στο 50%. Ας προσπεράσουμε τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο στην ιδιωτική οικονομία και ας σταθούμε στην ευρέως διαδεδομένη ψευδαίσθηση πως τα μεγαλύτερα έσοδα προάγουν την οικονομική υπευθυνότητα του κράτους και σημαίνουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μικρότερο δημόσιο χρέος . Όμως, όλα τα κράτη του Δυτικού Κόσμου αύξησαν σημαντικά τα έσοδα τους τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά παρόλα αυτά κάτι τέτοιο δεν οδήγησε σε μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία αλλά σε μεγαλύτερο κράτος, μεγαλύτερα ελλείμματα και ένα δημόσιο χρεος που έχει ξεφυγει από κάθε έλεγχο. Όπως είπε ο οικονομολόγος Daniel J. Mitchell, "όπως δεν θεραπεύεις έναν αλκοολικό, δίνοντας του τα κλειδιά της γειτονικής κάβας, έτσι δεν προωθείς και την οικονομική υπευθυνότητα, δίνοντας στην κυβέρνηση μια νέα πηγή εσόδων". Τα νέα χρήματα που θα εξασφάλιζε η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής στους Μανδαρίνους της εξουσίας δεν θα απέτρεπαν την κρίση. Αντίθετα έτσι θα είχαμε ακόμη πιο ακριβούς Ολυμπιακούς αγωνες, ακόμη περισσότερους Φωτόπουλους, ακόμη περισσότερα Βατοπαίδια και Ζίμενς, ακόμη περισσότερους ΟΣΕ.

Σήμερα στην Ελλάδα, ο φορολογούμενος πληρώνει όλο και περισσότερα αυθαίρετα χαράτσια για να κρατά στη ζωή ένα τεράστιο Δημόσιο και τα πολιτικά, συνδικαλιστικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που πλουτίζουν από αυτό. Και όλα αυτά την ώρα που οι υπηρεσίες που παρέχει το κράτος στους πολίτες είναι τριτοκοσμικού επιπέδου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως έχουμε από τις υψηλότερες ιδιωτικές δαπάνες στο Δυτικό Κόσμο, για τους τομείς της υγείας και παιδείας .Σε αυτό το παρασιτικό και τεράστιο κράτος, ζητάνε από τον Έλληνα φορολογούμενο οι κυβερνώντες να δώσει ως και το 40% του εισοδήματος του. Αυτό το διεφθαρμένο, σπάταλο και αναποτελεσματικό Δημόσιο μπαίνει με το έτσι θέλω συνέταιρος στα όποια κέρδη του σκληρά εργαζόμενου Έλληνα πολίτη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η φοροδιαφυγή είναι η απόλυτα λογική αντίδραση και τελευταία γραμμή άμυνας των πολιτών απέναντι σε ένα κράτος που επιβάλλει όλο και υψηλότερους φόρους και παρέχει όλο και χειρότερες υπηρεσίες. Μάλιστα, η φοροδιαφυγή στερώντας έσοδα από την κυβέρνηση , βάζει ένα χαλινάρι στις κρατικές σπατάλες και συμβάλλει κατά κάποιον τρόπο ώστε να μην οδηγηθούμε στην πλήρη σοβιετοποίηση της ελληνικής οικονομίας .

Η δήθεν καταπολέμηση της φοροδιαφυγής , με μέτρα όπως η θέσπιση τεκμηρίων και η αυστηρότητα των ελέγχων, το μόνο που πετυχαίνει είναι να οδηγεί σε κλείσιμο χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, που ήδη πλήττονται από την οικονομική κρίση και να αφαιρεί χρήματα από την παραγωγική οικονομία, την ώρα που τόσο τα χρειάζεται, μόνο και μόνο για να γεμίσουν οι τσέπες κρατικοδίαιτων κηφήνων . Το ζητούμενο και αυτό που θα δώσει κίνητρα για να μειωθεί η φοροδιαφυγή, είναι η δραστική μείωση της φορολογίας για όλα τα εισοδήματα και ο ουσιαστικός περιορισμός του μεγέθους του κράτους. Διαφορετικά, οι Έλληνες πολίτες , απόλυτα δικαιολογημένα, θα εξακολουθούν να εφαρμόζουν στις συναλλαγές τους με την εφορία τον τίτλο του θεατρικού έργου του Ντάριο Φο : «Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω!»
Συνέχεια

ΜπλεΜήλο - αμερικάνικη έκδοση


Αντίθετα με τον νυν πρωθυπουργό, στο ΜπλεΜήλο, ότι λέμε στο εσωτερικό λέμε και στο εξωτερικό.

Εδώ μια σύντομη αναδρομή για το πως η Ελλάδα έφτασε στην υπάρχουσα κρίση στην National Review, The Greek Way of Sorrow

Εδώ μια ανασκόπηση την κατάστασης αυτό τον καιρό στο FrumForum, Turning A Crisis Into A Greek Tragedy.
Συνέχεια

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Ο καθηγητής Βαρουφάκης και οι Έλληνες φιλελεύθεροι


Αγαπητοί φιλελεύθεροι αναγνώστες του "ΜπλεΜήλου", αν περιμένετε αν διαβάσετε ένα άρθρο όπου θα περνάω τον καθηγητή Βαρουφάκη γενεές δεκατέσσερις και θα τον αποκαλώ με το προσωνύμιο "Μπαρουφάκης" , μάλλον θα απογοητευτείτε. Στην πραγματικότητα, θα ήθελα να εξετάσω ποιά είναι τέλος πάντων αυτά τα φοβερά και τρομερά που λέει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει συγκέντρωσει την οργή και το μένος του Μνημονιακού μπλοκ και ιδιαίτερα της φιλελεύθερης παραφυάδας του.

Πολύ διαφωτιστική είναι η συνέντευξη που έδωσε ο καθηγήτης Βαρουφάκης στην τηλεοπτική εκπομπή "Κουτί της Πανδώρας" και την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ. Ακολουθούν κάποια πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα:

-"(Τα Μνημόνια) αγοράζουν χρόνο. Τα μνημόνια αυτά δεν είχαν καμία άλλη χρήση παρά μόνο να δώσουν στη Γερμανία και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα περιθώριο χρόνου μέχρι να αποφασίσουν πως θέλουν να αντιμετωπίσουν το συστημικό πρόβλημα της ευρωζώνης.Το λάθος εδώ έγκειται, στο ότι αυτός ο χρόνος εξαγοράστηκε εις βάρος της βιωσιμότητας του χρέους των χωρών στις οποίες προέκυψε το πρόβλημα χρέους και της βιωσιμότητας του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης στο σύνολο της.
Γιατί; Ο λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανήκουμε σε ένα ευρωσύστημα, που όπως είπα και προηγουμένως, ήταν σχεδιασμένο λες και στόχος του ήταν, με την πρώτη κρίση να αρχίσει να καταρρέει."


-"Αν πίστευε ότι υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να μπορούμε στα επόμενα χρόνια να πληρώνουμε τους μισθούς και τις συντάξεις με την πολιτική που ασκούμε σήμερα, χωρίς να γίνει στάση πληρωμών, χωρίς να υπάρξει ένα μεγάλο συστημικό σοκ και στην Ελλάδα αλλά και εκτός Ελλάδας, θα έλεγα προχωρήστε. Θα υποστήριζα την κυβερνητική προσπάθεια.Θεωρώ όμως ότι η στάση πληρωμών θα γίνει, ας το πούμε αναδιάρθρωση χρέους, ξέρετε κάποιον άλλο ευφημισμό θα βρουν. Τώρα έχουμε roll over, έχουμε μετακυλήσεις, έχουμε… Η ουσία είναι η εξής. Η ουσία είναι ότι οι δανειστές κάποια στιγμή θα πάρουν το μήνυμα ότι ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων που έχουν να λάβουν δεν θα το πάρουν. Αυτό θα γίνει. Και θα γίνει γιατί ο όγκος του χρέους είναι τόσο πολύ μεγάλος."

-"Όταν είναι να κάνεις μια στάση πληρωμών, όταν είναι να δηλώσεις πτώχευση του Δημοσίου, δηλαδή ανικανότητα αποπληρωμής, αν είναι να γίνει, μια πολύ βασική αρχή της λογικής είναι ότι όσο πιο γρήγορα γίνει, τόσο καλύτερα. Γιατί να σας το πω διαφορετικά;Ο κύριος Παπανδρέου μπορεί να πει ότι κερδίσαμε αυτόν το χρόνο με το μνημόνιο που πήραμε. Λοιπόν θα σας πω ότι δεν κερδίσαμε τίποτα για τον απλούστατο λόγο ότι οι αγορές, οι επενδυτές, ξέρανε όλο αυτό τον καιρό, ότι απλώς αγοράσαμε χρόνια, είναι σαν κάποιος να μας έδωσε μια ακριβή πιστωτική κάρτα να τραβάμε ρευστό για να μην πτωχεύσουμε τυπικά. Την ώρα που εσύ τραβάς από αυτή την πιστωτική κάρτα δεν σε εμπιστεύεται κανένας γιατί ξέρει ότι κάποια στιγμή θα σου τελειώσει η πιστωτική κάρτα και θα βαρέσεις κανόνι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ένα χρόνο τώρα στην Ελλάδα δεν γίνεται καμία επένδυση. Οπότε όλη αυτή την χρονιά δεν κερδίσαμε χρόνο για να κάνουμε κάτι καλό, κερδίσαμε χρόνο για να αποσαθρωθεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας. Και όταν θα γίνει λοιπόν το μπαμ, θα έχουμε μικρότερο παραγωγικό ιστό, θα έχουμε μικρότερο ΑΕΠ για να πληρώσουμε μεγαλύτερα χρέη.
Οπότε η απάντηση στο ερώτημα σας είναι, αν είναι να γίνει στάση πληρωμών, ας γίνει νωρίτερα, παρά αργότερα."


-"Αυτά τα χρήματα του δανείου δεν πηγαίνουν για εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος χρέους;

Βεβαίως. Ναι, αλλά αυτά κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως τελείωσαν το 2011 και για αυτό μιλάμε για μια νέα δανειακή σύμβαση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να αποπληρώνουμε το 2012. Αλλά αυτό θυμίζει τον τζογαδόρο που επιστρέφει στο καζίνο, χάνει όλο και περισσότερα χρήματα, δανείζεται όλο και περισσότερα χρήματα με στόχο μπας και ρεφάρει. Ξέρετε, ο τζογαδόρος μπορεί να ρεφάρει, γιατί μπίλια είναι αυτή στο καζίνο, στην ρουλέτα, μπορεί να κάτσει. Μια χώρα δεν μπορεί να ρεφάρει. Γιατί η παραγωγική διαδικασία δεν είναι σαν την λοταρία. Εδώ είναι κουκιά μετρημένα. Όταν μειώνονται οι επενδύσεις, και μειώνεται η βιομηχανική παραγωγή και ο κύριος Παπακωνσταντίνου αναγκάζεται λόγω αστοχιών της πολιτικής του και της τρόικας να αυξάνει όλο και περισσότερο τους φόρους, γονατίζει όλο και περισσότερο την οικονομία και με μαθηματική ακρίβεια το ΑΕΠ θα μειώνεται και το χρέος θα αυξάνεται.
Τώρα αυτό το πράγμα συνεχίζεται, γιατί μας δανείζουν οι πλεονασματικοί της Ευρώπης. Κάποια στιγμή η κυρία Μέρκελ, θα πάει στη Βουλή να ζητήσει και άλλα δάνεια για εμάς και η Βουλή δεν θα της τα δώσει. Και τότε το μπαμ θα είναι χειρότερο και για την κυρία Μέρκελ και για εμάς. Και το έλλειμμα δεν θα είναι μόνο έλλειμμα στον προϋπολογισμό, αλλά θα είναι και δημοκρατικό, πολιτικό έλλειμμα, καθώς καμία κυβέρνηση, είτε πλεονασματικής χώρας είτε ελλειμματικής χώρας δεν θα νομιμοποιείται πλέον στη συνείδηση των εκλογέων της."


-"Οι κερδοσκόποι όμως από μόνοι τους, δεν μπορούν να κατευθύνουν τις τύχες ενός μεγάλου συστήματος, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιους. Αυτό που θα κάνουν, στην χειρότερη ή καλύτερη περίπτωση είναι να μεγεθύνουν ή να επιβραδύνουν υπάρχουσες τάσεις της μακροοικονομίας που μας περικλείει. Νομίζω ότι το να ψάχνουμε θεωρίες συνομωσίας με κερδοσκόπους πίσω από τις συγκεκριμένες δυστυχείς στιγμές που περνάει η Ελλάδα και η Ευρώπη είναι σφάλμα."


Αυτά είναι λοιπόν τα τόσο τρομερά και εξόχως αντιφιλελεύθερα που υποστηρίζει ο καθηγητής Βαρουφάκης. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν διαφωνώ μαζί του σε πολλά σημεία. Πχ όταν θεωρεί σαν σημαντικότερο πρόβλημά μας τη φοροδιαφυγή και όταν λέει πως το ελληνικό κράτος δεν είναι μεγάλο, αλλά απλά αναποτελεσματικό. Επίσης, όταν βλέπει σαν λύση ένα είδος ευρωπαϊκού Σχεδίου Μάρσαλ. Όμως η κριτική που του ασκούν οι Έλληνες φιλελεύθεροι δεν επικεντρώνεται σε αυτά τα σημεία, όπως θα ανέμενε κανείς . Εξάλλου, περιέργως, πολλοί φιλελεύθεροι δείχνουν μια ιδιαίτερη αδυναμία σε γαργαντουικά σχέδια δημοσίων επενδύσεων, ενώ οι περισσότεροι όλο και θα κάνουν και κάποιο ηθικολογικό κήρυγμα εναντίον της φοροδιαφυγής. Ο πραγματικός λόγος που ο καθηγητής Βαρουφάκης εξοργίζει τόσο τους Έλληνες φίλους της ελεύθερης αγοράς είναι πως αντιτάχθηκε στο Μνημόνιο και μίλησε για τις ευθύνες του ευρωσυστήματος στην ελληνική κρίση. Και ως γνωστόν, για τους φιλελεύθερους το Μνημόνιο είναι κάτι σαν Ευαγγέλιο ενώ αποτελεί ασυγχώρητη ύβρη γι αυτούς να αμφισβητείς τη σοφία της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών .

Και φτάσαμε στο εξής παράδοξο : ένας αριστερός Κεϋνσιανός, σαν τον Βαρουφάκη, να μας λέει πως δεν λύνεις ένα πρόβλημα χρέους με περισσότερα δάνεια , να απορρίπτει τη συνωμοσιολογία περί "σατανικών κερδοσκόπων" και να προτείνει τη λύση που δίνει η αγορά σε περιπτώσεις σαν της Ελλάδας δηλαδή την ,ούτως ή άλλως, αναπόφευκτη "στάση πληρωμών " (λύση που υποστηρίζουν και οι περισσότεροι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι ανά τον κόσμο). Και από την άλλη, έχουμε τους "φιλελεύθερους" που ,κόντρα στις ιδέες τους, ελπίζουν πως θα μας σώσουν τα νέα γιγαντιαία δάνεια , στηρίζουν ένα πρόγραμμα που βασίζεται στη φορολογική αφαίμαξη των πολιτών και ταυτόχρονα, καταφεύγουν στη λιακοπούλεια συνωμοσιολογία για να εξηγήσουν τους λόγους της αποτυχίας της αγαπημένης τους ευρωζώνης. Αν μη τι άλλο, η Μνημονιακή Ελλάδα δεν χωράει σε ιδεολογικά καλούπια και στεγανά...
Συνέχεια

Ο έμφυτος κρατισμός της Νέας Δημοκρατίας





Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που κάποιοι Έλληνες φιλελεύθεροι μοιράζονται με την ελληνική κοινωνία εν γένει, είναι η πλήρης απουσία ιστορικής μνήμης. Δεν εξηγείται αλλιώς η έντονη αγανάκτηση πολλών φιλελεύθερων ψηφοφόρων της ΝΔ για τις δηλώσεις της κυρίας Παπακώστα περί..."βάρβαρου καπιταλισμού". Όταν διάβασα τα δηκτικά σχόλια στο διαδίκτυο, πραγματικά απόρησα. Μα πού ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια;

Μια στοιχειώδης ματιά στην "αμαρτωλή" ιστορία της ΝΔ αποδεικνύει πως η..."μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη" μακράν του να θεωρηθεί "φιλελεύθερο κόμμα", επί τριάντα συναπτά έτη και με μία μόνο χαρακτηριστική εξαίρεση (1990-1993),βρισκόταν στην πρωτοπορία των πιο κρατικιστικών ιδεολογικών σχημάτων.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Α΄ Προσυνέδριο της ΝΔ στη Χαλκιδική το 1977, όταν ο Παναγής Παπαληγούρας προσδιόρισε την οικονομική διάσταση των αρχών της στρατηγικής του κυβερνώντος κόμματος λέγοντας πως: «...Η πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει- για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα- η χώρα στους διαφόρους τομείς της κρατικής δραστηριότητος θα πρέπει να εξυπηρετεί ορισμένες,πρωταρχικού χαρακτήρος,εθνικοπολιτικές επιδιώξεις, εκείνες ακριβώς που προκύπτουν από τη χθεσινή έκθεση των ιδεολογικών και καταστατικών αρχών της ΝΔ στην οποία προέβη ο αρχηγός της...».

Ξεχνάει άραγε κανείς τη χαρακτηριστική φράση του Κων/νου Τσάτσου ότι «ο φιλελευθερισμός της ΝΔ δεν είναι ο ασύδοτος (sic) φιλελευθερισμός της παλιάς εποχής.Είναι ο φιλελευθερισμός ο συνδεδεμένος με τον έλεγχο του κράτους,με τους απαραίτητους για την επίτευξη μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης περιορισμούς που καθορίζει το κράτος"

Και φυσικά, αυτή η θεωρητική κατεύθυνση των ιθυνόντων της ΝΔ συνοδεύτηκε από ένα αναμενόμενο "τριτοδρομικό" μίγμα έντονα κρατικιστικής πολιτικής. Η Ολυμπιακή κρατικοποιήθηκε στη διάρκεια της κυβέρνησης Καραμανλή (1975), το ίδιο και τα διυλιστήρια στον Ασπρόπυργο. Τότε περίπου κρατικοποιήθηκε και ο Όμιλος Ανδρεάδη με όλα τα εμπορικά,ασφαλιστικά και χρηματοπιστωτικά του ιδρύματα (όμιλος της Εμπορικής Τράπεζας). Θυμίζουμε ότι με αστραπιαίες διαδικασίες που θα ζήλευε σήμερα και ο... Τσάβες, συγκλήθηκε έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο και εν συνεχεία συντάχθηκε πράξη νομοθετικού περιεχομένου για την κρατικοποίηση της Εμπορικής, η οποία ξημερώματα, με την υπογραφή του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ. Όλα αυτά έκαναν τον τότε αντιπρόεδρο του ΣΕΒ Παπαλεξόπουλο, να ξεσπάσει, κατηγορώντας τους Καραμανλή και Παπαληγούρα για σοσιαλμανία.

Η σύντομη "νεοφιλελεύθερη" παρένθεση της ΝΔ έληξε άδοξα με την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, και με την απόσειση κάθε "νεοφιλελεύθερου" χαρακτηριστικού από τον ιδεολογικό μανδύα του κόμματος, μέσα από το 3ο συνέδριο της Χαλκιδικής (1994). Τότε, η εβερτική δεξιά πέταξε τα φιλελεύθερα φτιασίδια από το πρόσωπο του κόμματος, αφού η ΝΔ ζυγίστηκε από τους δεξιούς κήνσορες και βρέθηκε κόμμα "ούτε σοσιαλιστικό , ούτε νεοφιλελεύθερο".

Το βασικότερο ζητούμενο βέβαια σε όλη αυτή την ιδεολογική συζήτηση ήταν οι προτιμήσεις της βάσης της ΝΔ, η οποία έδειξε επανειλημμένα την βούλησή της να ξεφορτωθεί την κληρονομιά της λιτότητας και των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, με αποκορύφωμα φυσικά την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία του κόμματος. Ενός Σαμαρά που με τις ενέργειές του συντέλεσε στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επικαλούμενος το βαθιά ριζωμένο εθνικισμό και κρατισμό της βάσης του κόμματος (θυμίζουμε ότι οι λόγοι που προβλήθηκαν για τις αποσκιρτήσεις ήταν το Μακεδονικό και το "επαίσχυντο πωλητήριο του ΟΤΕ").

Κι ύστερα απ'όλη αυτή την ιστορία σοσιαλισμού δεξιάς κοπής, η Παπακώστα άδικα χαρακτηρίζει τον Καπιταλισμό βάρβαρο; Μα, αγαπητοί μου, εκείνη απλά ακολουθεί την ιστορική γραμμή του κόμματος της! Και φυσικά, η ΔΑΚΕ καλώς υπερθεματίζει σε αυτό το αντικαπιταλιστικό κλίμα, με φλογισμένα Πανώ κατά των ιδιωτικοποιήσεων ή και χτυπώντας αλύπητα ανθρώπους σαν τον Κ.Μητσοτάκη που τόλμησαν να την κριτικάρουν:

"Σε μια ύποπτη συγκυρία ( ο Κ.Μητσοτάκης) προβάλλει τις απόψεις του για τη ΔΑΚΕ,κάτι που μας θυμίζει τις τακτικές της οικογένειάς του,κάποια μέλη της οποίας έρχονται κατά καιρούς να στηρίξουν το ΠαΣοΚ χτυπώντας τη λαϊκή κοινωνική βάση της παράταξης"

Αν αφήσουμε τις κακόγουστες αιτιάσεις, το παραπάνω κείμενο είναι απόλυτα ειλικρινές. Αφήστε την κοινωνική βάση της παράταξης να εκφραστεί κε Μητσοτάκη! Όχι στις ελεύθερες αγορές και τον ιδιωτικό τομέα, όχι στον "ασύδοτο φιλελευθερισμό" που έλεγε και ο Τσάτσος πριν 30 χρόνια. Σα να μην πέρασε μία μέρα...

Όπως έγραψε ο Μ.Παπαγιαννάκης : "Εκεί είναι πιθανότατα η αχίλλεια πτέρνα των ελλήνων φιλελευθέρων. Το πιο συγγενικό τους κόμμα, εκτός από τις παλαιότερες ευθύνες του, είναι και παραμένει ‘κρατικιστικό’ όσο και τα άλλα."

Οπότε το εύλογο ερώτημά δεν είναι γιατί η Παπακώστα και η Δ.Α.Κ.Ε. λένε τα όσα λένε, αλλά, τι στην οργή γυρεύουν οι (λιγοστοί) συνειδητοποιημένοι φιλελεύθεροι, σε ένα κόμμα με τέτοια ιστορία...

Συνέχεια

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Πειρατικά ταξί και η επινοητικότητα ως διαφθορά



Διαβάσαμε αυτές τις μέρες για τα πειρατικά ταξί στην Αθήνα:

«Πρόκειται για παράνομα ταξί τα οποία δεν διαθέτουν την απαραίτητη άδεια, αλλά χρησιμοποιούν παραποιημένα στοιχεία κυκλοφορίας που αντιστοιχούν σε νόμιμα επαγγελματικά οχήματα παραπλανώντας τις αρχές και τους επιβάτες… Σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΣΑΤΑ ο αριθμός του «κίτρινων μαϊμούδων» που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας είναι απροσδιόριστος καθώς κάποιοι κάνουν λόγο ακόμη και για χιλιάδες «πειρατικά» ταξί.»

Πριν αρχίσουμε τα σχόλια για την έκταση της διαφθοράς στην Ελλάδα, ας κοιτάξουμε το πλαίσιο και την σημερινή κατάσταση της αγοράς των ταξί στην Αττική. Το κράτος παρεμβαίνει στην αγορά περιορίζοντας τις άδειες των ταξί με εμφανή σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της συντεχνίας των ιδιοκτητών εις βάρος των καταναλωτών (εάν υπάρχει κάποιος άλλος επίσημος λόγος για αυτήν την παρέμβαση θα ήθελα να τον μάθω). Η προσφορά λοιπόν των ταξί τεχνητά υπολείπεται της ζήτησης (1) με αποτέλεσμα την αύξηση του τζίρου ανά άδεια. Συνεπακόλουθα η τιμή των αδειών στην αγορά φθάνει τα 150.000 ευρώ.

Τι σημαίνει όμως αυτή η τιμή; Σε μια ελεύθερη αγορά μια τέτοια άδεια θα είχε μηδενική αξία, αφού καθένας θα μπορούσε να μπει και να βγει ανεμπόδιστα. Η άδεια έχει αξία μόνο λόγω της κρατικής παρέμβασης που δημιουργεί τεχνητή έλλειψη στην αγορά. Η αξία ισοδυναμεί με τις αυξημένες τιμές που αναγκάζονται να πληρώσουν οι καταναλωτές (2). Έτσι, το συνολικό αυξημένο κόστος για τους καταναλωτές μόνο στην Αττική φτάνει μέχρι και τα δύο δισ. ευρώ (13600 άδειες επί 150.000 ευρώ η μία). Και αυτό το νούμερο δεν συμπεριλαμβάνει τον αυξημένο χρόνο αναμονής, την χειρότερη ποιότητα υπηρεσιών κ.ά.

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε δύο παρατηρήσεις για την διαφθορά των «πειρατικών ταξί». Αυτά δεν θα υπήρχαν εάν δεν υπήρχε και ο κρατικός παρεμβατισμός που περιορίζει την είσοδο σε μια προσοδοφόρα αγορά. Η μαύρη αγορά των ταξί δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντίδραση της αγοράς στην βλαπτική κρατική διαστρέβλωση. Δεν κάνουμε κάποια γενική ηθική κρίση, αλλά είναι γεγονός ότι αυτή η μαύρη αγορά έχει θετικά οικονομικά αποτελέσματα αφού αυξάνει την προσφορά.

Το δεύτερο σχόλιο έχει να κάνει με την σπατάλη της επινοητικότητας των Ελλήνων. Ας δεχτούμε ότι ο άνθρωπος από την φύση του παράγει κάποιο ποσό επινοητικότητας που τείνει να την χρησιμοποιεί για οικονομικό του όφελος. Σε μια ελεύθερη οικονομία που επιβραβεύει δίκαια την παραγωγικότητα (δηλ. πληρώνεσαι ότι προσφέρεις), το άτομο διοχετεύει αυτήν την επινοητικότητα στην δημιουργία νέων αγαθών και υπηρεσιών που θα πληρωθούνε ανάλογα από τους άλλους καταναλωτές. Αντίθετα, στην οικονομικά άδικη Ελλάδα όπου (α) η αμοιβή δεν συνδέεται με την παραγωγικότητα, (β) οι πολλαπλές κρατικές παρεμβάσεις δημιουργούνε πολλές λανθάνουσες μαύρες αγορές και (γ) η κουλτούρα της ατιμωρησίας μειώνει το ρίσκο της παρανομίας, το άτομο έχει μεγάλο κίνητρο να χρησιμοποιήσει την επινοητικότητα του είτε για να καλύψει τα κενά που δημιουργούνε οι κρατικές παρεμβάσεις (μαύρες αγορές) ή ακόμα χειρότερα για να «βολευτεί» στο παρασιτοκρατικό σύστημα (ΔΕΚΟ). Με απλά λόγια, εάν ο Zuckerberg έμενε στην Ελλάδα, αντί για facebook κατά πάσα πιθανότητα θα έφτιαχνε ταξί-μαϊμού ή θα γινότανε Φωτόπουλος.

______________________
(1) Αυτήν την στιγμή στην Αττική υπάρχουν 13.600 άδειες ταξί, δηλαδή κάτι λιγότερο από 3 άδειες για 1000 κατοίκους. Η κυβέρνηση με τις τελευταίες ρυθμίσεις επιμένει στην μη-έκδοση νέων αδειών.
(2) Το κράτος πιστό στον σοβιετική του χαρακτήρα, ελέγχει όχι μόνο την προσφορά των αδειών, αλλά και την τιμή των κομίστρων. Βέβαια, οι αυξημένες τιμές που καθορίζει το υπουργείο ανταποκρίνονται στην ζήτηση της αγοράς.

Συνέχεια