Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Patrick Leigh Fermor και πολυπολιτισμικότητα.


Δεν είναι απαραίτητο να έχει εντρυφήσει κάποιος στην ταξιδιωτική λογοτεχνία για να καταλάβει, διαβάζοντας τις πρώτες παραγράφους του A Time of Gifts του Patrick Leigh Fermor, ότι διαβάζει ένα αριστούργημα. Πολλοί διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο αναλογίζονται μια Ευρώπη που δεν υπάρχει πια. Δυστυχώς δεν έχει χαθεί μόνο αυτή η παλαιότερη Ευρώπη αλλά και οι συγγραφείς του τύπου όπως ο Fermor.

Ο δεκαοκτάχρονος που αποφάσισε να διασχίσει την Ευρώπη ξεκινώντας από την Ολλανδία και καταλήγοντας στην Κωνσταντινούπολη, είχε αποβληθεί από διάφορα σχολεία κατά την διάρκεια της μαθητικής του ζωής. Ένας δάσκαλός του τον είχε περιγράψει “ως ένα επικίνδυνο μείγμα εκλεκτικότητας και απερισκεψίας.”

Αυτό το “επικίνδυνο μείγμα” το 1933 θα πάρει στις αποσκευές του Οράτιο, Σαίξπηρ, Μάρλοου, Τένισον, Μπράουνινγκ και Κόλενριντζ. Θα γυρίσει πολλές χώρες και θα μάθει εις βάθος τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους - συχνά και την γλώσσα τους.

Συγκρίνετε τώρα τον Fermor με τον πιο σοφιστικέ οπαδό της πολυπολιτισμικότητας και θα ανακαλύψετε μια μεγάλη διαφορά. Από την πλευρά του Fermor ένας πατριωτισμός που συνυπάρχει με ένα γνήσιο ενδιαφέρον για το διαφορετικό. Από την άλλη μια ελληνοφοβία που συνδυάζεται με έναν ιδιαίτερα ρηχό και ξύλινο πολιτικό λόγο και συνήθως μια απίστευτη άγνοια για άλλους πολιτισμούς.

Η άγνοια του δικού του πολιτισμού αλλά και άλλων είναι που μετατρέπει κάποιον σε οπαδό της πολυπολιτισμικότητας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Είναι η Μάργκαρετ Θάτσερ το απόλυτο gay icon ;



"Μπήκε με το αρχοντικό σβέλτο της βάδισμα, μ'αυτή του τη νύξη μιας μακροχρόνιας καταπιεσμένης αμηχανίας , αδεξιότητας που μετεξελίχθηκε σε δύναμη...Ο Νικ παρακολουθούσε με πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, καθώς εκείνη πλησίαζε. Ήταν και πάλι υπεράνω συμπεριφορών, παρότι αριστοκρατική και στολισμένη. Τα μαλλιά της τόσο τέλεια που άρχισε να τα φαντάζεται βρεγμένα να κρέμονται στο πρόσωπο της. Φορούσε μακριά μαύρη φούστα κι ένα λευκόχρυσο σακάκι με φαρδιούς ώμους, εκπληκτικά κεντήματα, σαν στολή Ρουριτανού και βαθύ ντεκολτέ που φανέρωνε ένα θεσπέσιο μαργαριταρένιο περιδέραιο."

Alan Hollinghurst, "Η Γραμμή της Ομορφιάς"


Πριν λίγα χρόνια σε μια γκαλερί στο Λονδίνο, παρουσιάστηκε μια έκθεση με φωτογραφικά πορτραίτα των πιο διάσημων gay icons της εποχής μας. Δίπλα στην Kylie Minogue και τον Freddie Mercury, βρίσκοταν και μια φωτογραφία που ίσως δε θα περίμενε κανείς να δει σε ένα τέτοιο χώρο. Η φωτογραφία της πρώην πρωθυπουργού της Μ.Βρετανίας, Margaret Thatcher. Αν λάβoυμε υπόψη μας την επικρατούσα άποψη, δύσκολα θα χαρακτηρίζαμε την "Σιδηρά Κυρία" ως μια gay friendly φιγούρα . Αντίθετα θεωρείται μια πολιτικός της "Σκληρής Δεξιάς", που υποστήριζε φανατικά τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες. Επίσης, η κυβέρνηση Thatcher δε δίστασε να ψηφίσει την περίφημη "Παράγραφο 28", με την οποία απαγόρευε στις τοπικές αρχές να προωθούν την ομοφυλοφιλία στα σχολεία. Η διάταξη αυτή προκάλεσε, δικαιολογημένα, θύελλα αντιδράσεων από την gay κοινότητα. Τί με κάνει όμως, παρ'όλα αυτά, να πιστεύω πως υπάρχουν λόγοι για να θεωρησουμε την Μάργκαρετ Θάτσερ σαν ένα από τα πιο εμβληματικά gay icon της εποχής μας; Λόγοι στυλ αλλά κυρίως λόγοι ουσίας.

Η Θάτσερ ανήκει σε μια κατηγορία γυναικών που ανέκαθεν λάτρευαν οι ομοφυλόφιλοι. Δυναμικές, αποφασιστικές ,φιλόδοξες γυναίκες, με μια γερή δόση bitchiness. Γυναίκες που ξέρουν όχι μόνο να επιβιώνουν αλλά και να επιβάλλονται σε ένα καθαρά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και σε μια τόσο σκληρή κριτική της θατσερικής πολιτικής, όπως είναι το μυθιστόρημα "Η Γραμμή της Ομορφιάς" , ο gay συγγραφέας Alan Hollinghurst δεν κρύβει την υπνωτική έλξη που του ασκεί η προσωπικότητα και η φιγούρα της Σιδηράς Κυρίας.

Μετά είναι το αμίμητο στυλ της Thatcher. Ο τόνος της φωνής της, το βλέμμα της, η έντονη θεατρικότητα των κινήσεων της και φυσικά οι δολοφονικές της ατάκες: "Κανείς δεν θα θυμόταν τον Καλό Σαμαρείτη, αν είχε μόνο καλές προθέσεις. Είχε και χρήματα!" ή το μήνυμα που έστειλε στους εσωκομματικούς της αντιπάλους, όταν της ζητούσαν να υποχωρήσει μπροστά στις αντιδράσεις που γεννούσε η πολιτική της: "You turn if you want to. The lady's not for turning!" . Ατάκες που άνετα θα μπορούσε να εκτοξεύσει , με ανασηκωμένο φρύδι και μπλαζέ ύφος, η Joan Crawford ή η Bette Davis σε κάποια παλιά χολυγουντιανή ταινία της δεκαετίας του '40! Και τέλος, κοιτάξτε μια φωτογραφία της Σιδηράς Κυρίας : τα πολύχρωμα ταγιερ, οι αεροδυναμικές βάτες, οι τεράστιοι φιόγκοι, τα καπέλα, οι πέρλες, η ξανθιά κόμμη με την άφθονη λακ! Πραγματικά, ιδανικο role model για όλες τις drag queens αυτού του κόσμου!

Για να ανέβει όμως η Margaret Thatcher στο βάθρο του gay icon, υπάρχουν κυρίως λόγοι ουσίας. Λόγοι που , παραδόξως, αφορούν την πολιτική της . Παρότι, η Σιδηρά Κυρία είχε συντηρητικές προσωπικές απόψεις σε κοινωνικά θέματα , πάνω απ'ολα πίστευε σε έναν "live and let live" συντηρητισμό . Πίσω στη δεκαετία του '60, ήταν μια από τους ελάχιστους βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος που ψήφισε υπέρ της αποποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας (καθώς και υπέρ της αποποινικοποίησης της μοιχείας) . Πέρα από την "Παράγραφο 28" (εξαιτίας της οπόιας δεν καταδικάστηκε ποτέ κανείς) δεν χρησιμοποίησε με άλλο τρόπο την κρατική εξουσία εναντίον των ομοφυλόφιλων ,ενώ δεν υπάρχουν ούτε δηλώσεις της που να καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία. Μάλιστα, στις κυβερνήσεις της δεν είχε πρόβλημα να χρησιμοποιήσει gay υπουργούς όπως τον Nicholas Eden (που ήταν ένα από τα πρώτα θύματα του Aids).

Αλλά η κυριότερη συνεισφορά της στα gay δικαιώματα ήρθε ίσως άθελα της. Η Thatcher δε βελτίωσε τη θέση των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών με κυβερνητικά διατάγματα αλλά με την οικονομική πολιτική της. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός που εφάρμοσε, οδήγησε στο άνοιγμα των αγορών, στην απόκτηση ιδιοκτησίας από εκατομμύρια Βρετανούς και ενδυνάμωσε την πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες της ατομικής πρωτοβουλίας . Σε ολόκληρη την κοινωνία διαχύθηκε μια κουλτούρα έντονου ατομικισμού, δημιουργώντας ένα ιδανικό περιβάλλον όπου θα μπορούσε να βελτιωθεί η θέση των gays . Αυτό το ατομικιστικό πνεύμα ενίσχυσε την ανεξαρτησία και την αυτοπεποίθηση των ομοφυλόφιλων. Συνειδητοποίησαν πως δε χρειάζεται να δίνουν σε κανέναν λογαριασμό για τη ζωή τους. Οι δυνάμεις της αγοράς το τελευταίο πράγμα που κοιτάνε είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των παραγωγών και των καταναλωτών. Οι ομοφυλόφιλοι κατάλαβαν γρήγορα τη δύναμη που είχαν οι ικανότητες τους σε ένα ανταγωνιστικό αλλά αξιοκρατικό εργασιακό περιβάλλον καθώς και τη δύναμη που είχαν σαν καταναλωτές με τα χρήματα τους. Σιγά σιγά ξεκίνησε μια αποδοχή εκ μέρους της κοινωνίας, που πήγαζε από τις εμπορικές-εργασιακές σχέσεις ,επιφανειακή αρχικά που όσο όμως περνούσαν τα χρόνια έγινε πιο ουσιαστική. Όλα αυτά άνοιξαν το δρόμο τα επόμενα χρόνια για την κατάκτηση της πλήρους νομικής και πολιτικής ισότητας.

Το παράδοξο είναι πως ακόμη και οι δημιουργοί κάποιων καλλιτεχνικών έργων που φαινομενικά επικρίνουν τις πολιτικές της Margaret Thatcher , ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν, δίνουν μια εικόνα για τον θατσερισμό που είναι τελικά μάλλον θετική. Η νέα ηδονιστική , γεμάτη σεξ, ζωή του Nick Guest στη "Γραμμή της Ομορφιάς" μακριά από την ασφυκτική επαρχία, δεν είναι μια άμεση συνέπεια του ατομικιστικού πνεύματος της εποχής; Στο "Billy Elliot", ο μικρός ήρωας αποφασίζει να ακολουθήσει τα όνειρα του, ακόμη και όταν αυτά πηγαίνουν τελείως κόντρα με τις macho αξίες της εργατούπολης. Δε δέχεται την προκαθορισμένη μοίρα του να γίνει ένας ακόμη εργάτης, αφήνει πίσω του τα ανθρακωρυχεία που παρακμάζουν , τα συνδικάτα που ορίζουν τη ζωή της μικρής του πόλης και ανοίγει τα φτερά του για το Λονδίνο. Ο Billy Elliot δεν εκπροσωπεί καλύτερα από κάθε άλλον το θατσερικό-φιλελεύθερο πρότυπο της δεκαετίας του '80;

Και εν τέλει , για όσους μένουν ασυγκίνητοι από τις "βαθυστόχαστες" πολιτικές μου αναλύσεις και εξακολουθούν να έχουν αμφιβολίες κατά πόσο η Thatcher πρέπει να θεωρηθεί gay icon : Ξέρετε πολλούς πολιτικούς να γιορτάζουν τα γενέθλια τους παρέα με την ...Shirley Bassey και την Joan Collins;



[Το άρθρο αυτό το έγραψα τον Ιανουάριο του 2008 σε κάποιο μπλογκ που δεν υπάρχει πια. Το θυμήθηκα με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ από την πολυαναμενόμενη ταινία "The Iron Lady", όπου την Maggie υποδύεται η σπουδαία Meryl Streep.]


Συνέχεια

Γλυκές στιγμές εθνικής αλληλεγγύης


“Τον Αύγουστο ξεκινά η αποστολή των σημειωμάτων της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης στους φορολογούμενους με εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ.” Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και ταυτόχρονα συγκινητικό που αυτές τις δύσκολες μέρες, η κυβέρνηση του Γιώργου λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που θα φέρουν τους Έλληνες πιο κοντά περισσότερο από ποτέ.

Ο Θάνος Τσίρος στην Ελευθεροτυπία δημιούργησε έναν υποθετικό φορολογούμενο, τον Μιχάλη, “τίμιος φορολογούμενος, οικογενειάρχης με ένα παιδί. Μισθωτός στον ιδιωτικό τομέα με 20 χρόνια προϋπηρεσίας στην πλάτη του, κατόρθωσε να ανεβάσει το μισθό του στα 2.500 ευρώ μεικτά ή περίπου 1.770 ευρώ καθαρά”

Ο Μιχάλης θα έχει την ευκαιρία να σταθεί ιδιαίτερα αλληλέγγυος φέτος μιας και η εισφορά του αλληλεγγύης θα είναι 584,5 ευρώ. Μπορεί ο Μιχάλης να δυσανασχετεί, ειδικά τώρα που σαν μισθωτός του ιδιωτικού τομέα υπάρχει κίνδυνος να απολυθεί, αλλά αν το ξανασκεφτεί τα λεφτά του πιάνουν τόπο.

Όπως για παράδειγμα:

- Τα 604 εκ. ευρώ επιδότηση για τον Οργανισμό Ασφάλισης Προσωπικού της ΔΕΗ. Παρεμπιπτόντως, ο μέσος υπάλληλος της ΔΕΗ, έχει αποδοχές 50% υψηλότερες από αυτές του Μιχάλη.

- 800 εκ. για τις ζημιές του τα-τρένα-που-δεν-φύγαν ΟΣΕ.

- 173 εκ. για συντάξεις 250.000 “αντιστασιακών.” Εδώ να σημειώσουμε ότι το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα είναι τα 79,92 χρόνια, που σημαίνει ότι αν όλοι, μα όλοι, οι 250.000 “αντιστασιακοί” ήταν 18 χρονών όταν ξέσπασε ο πόλεμος, τότε όλοι τους σήμερα είναι 89 χρονών...

- 80 εκ. ευρώ επιπλέον χρήματα που ζητούν πρώην βουλευτές - μεταξύ αυτών και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Επίσης ο Μιχάλης θα πρέπει να πληρώσει το 35% ποσοστό κέρδους στο φαρμακοποιούς, τις συντάξεις που βγάζουν μετανάστες μετά από ένα χρόνο εργασίας στην Ελλάδα, τους συνεργάτες του πρωθυπουργού που λαμβάνουν 18 μισθούς, τα 800 ευρώ μηνιαίο επίδομα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε αλλοδαπούς φορείς του AIDS....

Είμαι σίγουρος ότι ο Μιχάλης θα αισθάνεται ιδιαίτερα αλληλέγγυος, εξάλλου η κυβέρνηση φροντίζει για αυτό. Όπως είπε ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στο δελτίο του Σκάι “Πολύ φοβάμαι ότι κάποια στελέχη του Υπουργείου Οικονομικών επίτηδες εξαπατούν τους Ευρωπαίους, αλλά και τον Ελληνικό λαό, θέτοντας πολύ ψηλούς στόχους για τις εισπράξεις, στόχους που ξέρουν ότι δεν θα πετύχουν, αλλά τους βάζουν επίτηδες τόσο ψηλά, για να κρατήσουν και τις δαπάνες ψηλά.”

Εδώ να σημειώσουμε ότι ο Μιχάλης είναι ήδη αλληλέγγυος στο 52.3%. “Η συνολική φορολογική επιβάρυνση έφτασε ύστερα από 13 χαράτσια στο 52,3%. Αν συνυπολογιστούν και οι εργοδοτικές εισφορές, ανεβαίνουμε στο 63,18%.”

“Με τους φόρους και τις συνολικές ασφαλιστικές εισφορές (εργοδότη και εργαζόμενου) κοστίζει στην επιχείρηση 45.346 ευρώ ετησίως. Και ας παίρνει ο ίδιος στα χέρια του 24.208 ευρώ, καθώς 20.553 ευρώ πάνε σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. (Σ' αυτά τα νούμερα φυσικά δεν περιλαμβάνονται οι έμμεσοι φόροι).

Που να ήξερε ο Μιχάλης ότι όταν ο νυν πρωθυπουργός έλεγε το “λεφτά υπάρχουν”, αναφερόταν στην αλληλεγγύη του Μιχάλη.

Θυμήσου Μιχάλη, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Συνέχεια

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Το όραμα των debtocratistas για την Ελλάδα


"καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί."
Κ.Παλαμάς

Γελάσαμε μόλις παρακολουθήσαμε το Debtocracy στις οθόνες μας. Αλλά δυστυχώς, τα γέλια μας κόπηκαν απότομα γιατί ήταν φανερό πως η δομή του, η ρητορική του και η τεχνική προβολής του μοιραία θα προκαλούσαν ρίγη στην ψυχοσύνθεση του καλομαθημένου νεοΈλληνα. Έτσι είδαμε τους Αγανακτισμένους να κραδαίνουν τη φωτογραφία-εξώφυλλο του ντοκυμαντέρ, με το θλιμμένο Παλαμά, και να κατασκηνώνουν πέριξ της βουλής ουρλιάζοντας το σύνθημα «δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε». Άλλωστε ήταν και είναι βέβαιοι πως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα και μετά την αποκήρυξη του χρέους: το ‘πε και το debtocracy…

Οι συντελεστές του debtocracy όμως δεν είναι χαζοί. Ρομαντικοί και ιδεολόγοι ναι, ανόητοι όμως όχι. Για την ακρίβεια, πρώτοι προσπάθησαν να δομήσουν έναν πολιτικό λόγο που να μην κριτικάρει απλά το υπάρχον σύστημα, αλλά να προτείνει κάποια βιώσιμη εναλλακτική λύση. Αυτή τους η προσπάθεια δε στέφθηκε με επιτυχία, καθώς πολλοί έσπευσαν να παρατηρήσουν ότι το debtocracy αποτυγχάνει στη βασικότερη αποστολή του: να εξοπλίσει δηλαδή τους σοσιαλιστές με μια νέα πρόταση, ικανή να απαλλάξει τη χώρα από το χρέος δίχως καμιά επώδυνη συνέπεια για τις χαμηλότερες τάξεις και για τις δομές του κοινωνικού κράτους. Με άλλα λόγια, έτσι ή αλλιώς, με ή χωρίς μνημόνιο, άνευ …σπαρτιατικής λιτότητας , έξοδος από την κρίση δε νοείται.

«Όχι» φωνάζουν παραπονεμένα οι debtocratistas και επανέρχονται δυναμικά. Στον ιστοχώρο τους κάνουν μια δεύτερη προσπάθεια να μας αποδείξουν πως υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Η στάση πληρωμών , μας λένε, θα μας απαλλάξει από το χρέος, δίχως να στερηθούμε τις «κοινωνικά αναγκαίες δαπάνες». Και ιδού η λύση που προτείνουν:

"Είναι εξίσου σημαντικό ότι, ακόμα και με τα υπάρχοντα έσοδα, η Ελλάδα θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανάγκες της! Αρκεί μια ματιά στον τρέχοντα κρατικό προϋπολογισμό του 2011, απ' όπου προέρχονται τα παρακάτω μεγέθη, σε δισ. ευρώ:
ΕΞΟΔΑ: Δισ. ευρώ
Αποδοχές και συντάξεις: 19,8
Χρηματοδότηση ασφαλιστικών ταμείων: 13,2
Δαπάνες υπ. Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: 7,3
Δαπάνες υπ. Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων: 6,3
Δαπάνες υπ. Εθνικής Άμυνας: 5
ΣΥΝΟΛΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ 51,6
ΕΣΟΔΑ:
Τακτικά έσοδα από άμεσους φόρους: 20,9
Τακτικά έσοδα από έμμεσους φόρους: 32
ΣΥΝΟΛΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ: 52,9"


Δεν φαίνεται άψογο; Με τις πρωτότυπες ιεραρχήσεις των συντελεστών του debtocracy, μια στάση πληρωμών είναι απόλυτα βιώσιμη. Λεφτά θα έχουμε για συντάξεις και μισθούς, κοινωνικά επιδόματα , εξοπλισμούς και ασφαλιστικά ταμεία. Δε μας χρειάζεται τίποτα άλλο. Διάολε, με αυτή τη λύση θα σχηματίσουμε και πλεόνασμα! Μα πώς δεν το σκεφτήκαμε τόσο καιρό!

Βέβαια ένα καλό ερώτημα είναι πού ακριβώς θα δουλέψουν όλοι αυτοί οι μισθοδοτούμενοι υπάλληλοι καθώς τα περισσότερα υπουργεία θα έχουν καταργηθεί. Το υπουργείο δικαιοσύνης ας πούμε δεν περιλαμβάνεται στις αναγκαίες δαπάνες (budget: 731 .420.000,00 ευρώ) οπότε οι υπάλληλοί του μάλλον θα πρέπει να τσοντάρουν για κοινόχρηστα κι ηλεκτρικό ρεύμα. Το ίδιο θα συμβεί προφανώς και με τα δικαστήριά μας, εκτός αν οι δίκες διενεργούνται σε σχολεία, νοσοκομεία και στρατόπεδα (που ευτυχώς προβλέπονται στο σχέδιο σωτηρίας του debtocracy) .

Μια ακόμα καλή ερώτηση είναι πώς θα εισπραχθούν οι φόροι καθώς το υπουργείο οικονομίας (άρα και οι κατά τόπους εφορίες) θα έχουν καταργηθεί. Αλλά εντάξει, οι υπάλληλοι των εφοριών δε θα απολυθούν, συνεπώς μπορούν να στέλλονται με μοτοσακό στο χώρο σας, καθώς δεν προβλέπεται κονδύλι για τη συντήρηση των δημοσίων κτιρίων.

Θα μπορούσαμε επίσης πλην των ως άνω αριθμών να κρατήσουμε και ένα μικρό κονδύλι (ίσως από το ..πλεόνασμα του 1 δις που βγαίνει στο πινακάκι) για το σχηματισμό πολιτοφυλακών και κυνηγών κεφαλών. Στην Ελλάδα του debtocracy βλέπετε δεν περιλαμβάνεται υπουργείο προστασίας του πολίτη, άρα ούτε και αστυνομία.

Εντάξει όμως, πρέπει να παραδεχθούμε πως τα παιδιά αφήνουν ένα παραθυράκι νέου δανεισμού για τέτοια «απρόοπτα». Γράφουν συγκεκριμένα ότι: «Η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί διεθνή δάνεια με άλλες χώρες κοντινές ή μακρινές που έχουν περάσει από τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα και κατανοούν την ανάγκη εξασφάλισης ρευστού» .Μμμμ διεθνή δάνεια από σύμμαχες χώρες! Καλό ακούγεται! Οι όροι του δανείου φυσικά είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Κομματάκι δύσκολο όμως να ξεκινήσει τούτη η ρημάδα η διαπραγμάτευση, καθώς με βάση τα πιο πάνω νούμερα θα έχουμε ήδη καταργήσει το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομίας που δε περιλαμβάνονται , φευ, στις «κοινωνικά αναγκαίες δαπάνες». Εκτός δηλαδή αν μας αντιπροσωπεύσει στα διεθνή φόρα ένας στρατηγός (το υπ.εθνικής άμυνας διατηρείται, ευτυχώς) ή κάποια προϊσταμένη του ΙΚΑ.

Από την άλλη πλευρά, αποδεικνύοντας μια κρυφο-αναρχοκαπιταλιστική φλέβα, οι debtocratistas καταργούν το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων μαζί με το υπουργείο εσωτερικών , μεταφορών κλπ. Από αυτό θα πρέπει να συμπεράνουμε πως, αντικειμενικά, τάσσονται υπέρ της πλήρους ιδιωτικοποίησης των δρόμων, και των δημόσιων έργων , εγκαταστάσεων και υποδομών. Επίσης είναι υπέρ και της πλήρους ιδιωτικοποίησης ΟΛΩΝ των ΔΕΚΟ καθώς δεν προβλέπεται κονδύλι για την κάλυψη των εγγυήσεων που τους έχει δώσει το ελληνικό δημόσιο. Δε μου ακούγεται καθόλου κακό,προσωπικά, αν και κάτι μου λέει πως το ως άνω μέτρο δεν θα άρεζε ιδιαίτερα στους Αγανακτισμένους λάτρεις του ντοκυμανταίρ,σωστά;

Τελικά λύση; Το τύπωμα χρήματος! Να βγούμε με νόμο απ το Ευρώ και να ξανατυπώσουμε χρήμα βέβαια! Παιδιά, σόρυ που θα σας απογοητεύσω αλλά με βάση το πινακάκι σας δεν προβλέπεται ούτε χρηματοδότηση της ΤτΕ για να εκδώσει το νέο χρήμα και, χμμμ, ούτε Εθνικό Τυπογραφείο για να τυπώσει το Νόμο επαναφοράς μας στη δραχμή.

Και τώρα, αγανακτήστε ελεύθερα, αφού , μεταξύ μας, δε μπορείτε να κάνετε και τίποτα άλλο.

Συνέχεια

Η βία και τα μαμμόθρεφτα της μεταπολίτευσης


Η πολιτική τάξη τελευταία αρχίζει να γίνεται το θύμα όλων των κακών συνηθειών που εξέθρεψε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Τώρα που η βία, που συνήθως στόχευε τον μέσο πολίτη και αστυνομικό, κατευθύνεται στην δική της μεριά, έκπληκτη ανακαλύπτει ότι το φαινόμενο μπορεί να οδηγήσει σε “αντιδημοκρατική εκτροπή.”

Η βία στην μεταπολιτευτική Ελλάδα θα αρχίζει να παίζει σταδιακά όλο και πιο κεντρικό ρόλο μιας και εμμέσως πλην σαφώς είναι ένας αποδεκτός τρόπος διεκδίκησης. Από την άλλη είναι επίσης και ένας - εμμέσως πλην σαφώς - αποδεκτός τρόπος πολιτικής έκφρασης της αριστεράς.

Οι αγρότες μπορούν να κλείνουν τους δρόμους για ακόμα περισσότερες επιδοτήσεις. Οι όποιοι εργαζόμενοι του δημοσίου έχουν το δικαίωμα τα κλείνουν επίσης δρόμους και να ασκούν βία κατά ‘απεργοσπαστών’. Οι γνωστοί άγνωστοι των Εξαρχείων τα σπάνε όταν θέλουν όπως θέλουν γιατί έχουν επαναστατικές περγαμηνές.

Αυτά τα φαινόμενα κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης θεωρούνται φυσιολογικά. Το θέμα που συνήθως προκύπτει είναι αν η αστυνομία έδρασε με υπερβάλλοντα ζήλο ή όχι. Σχεδόν κανένας δεν ασχολείται με το αν μια ομάδα Χ έχει το δικαίωμα να κλείσει ένα δρόμο ή να κάνει κατάληψη σε ένα δημόσιο κτίριο. Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι αν στην σπάνια περίπτωση που η αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει την συγκεκριμένη παρανομία, άσκησε βία ή όχι. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν γίνεται διάκριση μεταξύ νόμιμης και παράνομης βίας από το κράτος.
Οποιανδήποτε άσκηση βίας από το κράτος προς ομάδες που διεκδικούν, είναι εκ προοιμίου ‘άδικη’, ‘παράνομη’ και ‘κατασταλτική’ μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Η ατιμωρησία και η ηθική κάλυψη που παρείχαν η πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ στην βία είναι φυσικό ότι θα αύξαναν τα περιστατικά ‘πολιτικής’ βίας σταδιακά. Σύμφωνα με την αριστερά η βία (στις περιπτώσεις που δεν είναι προβοκάτσια) είναι αποτέλεσμα της απελπισίας των πολιτών και είναι αποδεκτό μέσο πίεσης.

Βέβαια η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Όσο αυξανόταν το κράτος τόσο αυξάνονταν και τα φαινόμενα βίας. Η αύξηση αυτή δεν ήταν τόσο ένδειξη απελπισίας, όσο μια απόδειξη ότι διαρκώς και περισσότερες ομάδες συμφερόντων καταλάβαιναν το πως κερδίζεις το δικό σου κομμάτι της πίτας την εποχή του μεγάλου κράτους.

Σε αυτή την περίοδο δημιουργήθηκε και ο τύπος του μαμμόθρεφτου Έλληνα. Το μαμμόθρεφτο του κράτους δεν έχει ιδέα από επιχειρηματικότητα, καινοτομία ή παραγωγή. Το μόνο που ξέρει είναι ότι το κράτος πρέπει να του παρέχει, έτσι γενικώς και αδιάκοπα. Αντίθετα με άλλους Έλληνες που εργάζονται για να ζήσουν, το νεοελληνικό μαμμόθρεφτο είναι, όπως του λένε τα ΜΜΕ, “πολιτικά συνειδητοποιημένο άτομο,” έχει μάθει να “συμμετέχει” και να διεκδικεί, να δίνει το “δυναμικό παρόν” κερδίζοντας το ένα κεκτημένο μετά το άλλο.

Το μαμμόθρεφτο επειδή δεν έχει κερδίσει τίποτε στην ζωή του με την δουλειά και την αξία του, πιστεύει ότι και όλος ο πλούτος του κόσμου έχει αποκτηθεί με τον ίδιο τρόπο που απέκτησε τον δικό του - δηλαδή μέσα από μηχανορραφίες και εκβιασμούς. Αυτός ο τρόπος σκέψης εξηγεί και την εμμονή του στην συνωμοσιολογία. Όλα τα κακά που του συμβαίνουν εξηγούνται με τις κινήσεις σκοτεινών κέντρων που τον απεχθάνονται εκ γενετής.

Αυτός είναι ο τύπος που βρίσκεται πίσω από τους προπηλακισμούς πολιτικών. Η μεταπολίτευση εξέθρεψε ένα αρκετά μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού σε μια κατάσταση παρατεταμένης εφηβείας. Άντε τώρα να πείσεις ένα κακομαθημένο δωδεκάχρονο να σέβεται τους κανόνες της δημοκρατίας όταν το μόνο που έχει μάθει είναι να τους καταπατά και να επικροτείται γι’ αυτό από την κοινωνία.

Ο πρόεδρος της ΜΚΟ που λέγεται ελληνικό κράτος, Γιώργος λεφτά-υπάρχουν Παπανδρέου, είναι αποφασισμένος να δώσει λύση στο θέμα. Επιβολή του νόμου και της τάξης; όχι. Μήπως ένα νέος νόμος που θα τιμωρεί παραδειγματικά τους τραμπούκους του αριστερού παρακράτους; ούτε και αυτό. Ο κ. Παπανδρέου “ανακοίνωσε τη σύσταση διακομματικής επιτροπής, που θα συζητήσει πολιτικές και μέτρα για τη διασφάλιση των θεσμών, τη συντεταγμένη λειτουργία του κράτους και την αποτροπή φαινομένων βίας, με στόχο την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών.”

Το ότι στο έτος 2011 ο κ. Παπανδρέου προτίθεται να στήσει μια διακομματική επιτροπή για να μην ξυλοκοπούνται Έλληνες πολίτες από ομάδες θρασύδειλων μας φανερώνει δύο πράγματα. Πρώτον, την ποιότητα των δημοκρατικών μας θεσμών - πολιτισμικά είμαστε κάπου μεταξύ Αιγύπτου και Λιβάνου. Δεύτερον, μας φανερώνει τις ηγετικές ικανότητες και την αποφασιστικότητα του ανθρώπου που έχει αναλάβει να μας βγάλει από την πιο δύσκολη και σύνθετη κρίση των τελευταίων δεκαετιών.

Καλό μας κουράγιο.
Συνέχεια

Μήπως το Τέξας μας δείχνει το δρόμο;


Σήμερα Πέμπτη η Πολιτεία του Τέξας πρόκειται να εκτελέσει τον Humberto Leal Garcia, τον έβδομο θανατοποινίτη μέσα στο 2011. Ήδη οι Αμερικανικές οργανώσεις που αντιτίθενται στη θανατική ποινή (ποινή στην οποία αντιτίθεμαι και εγώ) έχουν οργανώσει τις γνωστές, συνηθισμένες διαμαρτυρίες έξω από την φυλακή όπου θα λάβει χώρα η εκτέλεση. Το ασυνήθιστο όμως με την αυριανή εκτέλεση είναι πως για πρώτη φορά εδώ και μερικά χρόνια έχει τραβήξει την προσοχή- και τις διαμαρτυρίες- μιας ποικιλίας ανθρώπων όπως πρώην δικαστών, διπλωματών, της κυβέρνησης Ομπάμα και των Ηνωμένων Εθνών, όχι επειδή αφορά άλλη μία (συνηθισμένη στις ΗΠΑ) θανατική καταδίκη αλλά διότι η συγκεκριμένη υπόθεση βάζει σε κίνδυνο τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Διεθνή κοινότητα.

Ο Garcia είναι ένας Μεξικάνος πολίτης ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο του Τέξας το 1994 για το βιασμό και τη δολοφονία ενός 16χρονου κοριτσιού. Η Πολιτεία του Τέξας διόρισε δικηγόρο για λογαριασμό του Garcia, μιας και ο ίδιος αδυνατούσε να καλύψει τα έξοδα της δίκης. Ο Garcia όμως έκανε το τραγικό λάθος να μην αναφέρει ποτέ κατά τη διάρκεια της δίκης του πως είναι Μεξικανός πολίτης, πράγμα το οποίο θα του επέτρεπε, με βάση τη Συνθήκη της Γενεύης την οποία έχει υπογράψει η Oμοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, να έρθει σε επαφή με το Μεξικανικό προξενείο. Το προξενείο με τη σειρά του θα μπορούσε να του προσφέρει δικαστική αρωγή, όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν μια τέτοια δικαστική αρωγή θα είχε αλλάξει το αποτέλεσμα της δίκης. Το θέμα όμως που ανακύπτει με την υπόθεση Garcia είναι τεράστιο, καθώς είναι μία από τις σπάνιες φορές που μία Αμερικανική Πολιτεία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και τις Διεθνείς Συνθήκες που η τελευταία έχει υπογράψει. Με άλλα λόγια, η υπόθεση θέτει επί τάπητος ένα κεντρικό θέμα της Αμερικανικής πολιτικής, θέμα που οδήγησε τη χώρα στον αιματηρό εμφύλιο Βορείων-Νοτίων το 19ο αιώνα: ποια είναι τα όρια της δικαιοδοσίας της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης;

Είναι το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα που υπερισχύει έναντι του Πολιτειακού ή το αντίστροφο; Αυτή είναι μία συζήτηση η οποία φαινομενικά φαντάζει μάλλον άσχετη για την Ελλάδα αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τουλάχιστον για όσο καιρό είναι ακόμα) δεν έχει υπάρξει σοβαρή συζήτηση στη χώρα για το αν και κατά πόσο οι Ευρωπαϊκές συνθήκες και ντιρεκτίβες των Βρυξελλών χρήζουν επεξεργασίας σε τοπικό επίπεδο και κυρίως αν υπερισχύουν του Ελληνικού Συντάγματος. Συνήθως αρεσκόμαστε να λοιδορούμε τους Βρετανούς για τον ευρωσκεπτικισμό τους που πηγάζει από την αγγλοσαξονική καχυποψία απέναντι στο one-size-fits-all attitude της Ε.Ε. ενώ εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε ασμένως οποιαδήποτε διαταγή μας έρχεται από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Για να επανέλθουμε στην υπόθεση Garcia, το Τέξας βασίζει την απόφασή του να προχωρήσει στην εκτέλεσή του Garcia σε μία απόφαση του Αμερικανικού Ανώτατου Δικαστηρίου του 2008 με βάση την οποία οι Πολιτείες δεν είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν τη Συνθήκη της Γενεύης και πως μόνο το Κογκρέσο- και όχι ο Πρόεδρος- μπορεί να τις υποχρεώσει να τη σεβαστούν. Με το Τέξας έτοιμο να προχωρήσει στην εκτέλεση, είναι προφανές πως το Κογκρέσο δεν έχει τον χρόνο να ενεργήσει (είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση) στη συγκεκριμένη υπόθεση. Για το λόγο αυτό, η κυβέρνηση Ομπάμα ασκεί πιέσεις στον Κυβερνήτη του Τέξας Rick Perry να αναβάλει για μερικές μέρες την εκτέλεση. Το ίδιο κάνει και ο ανώτατος αξιωματούχος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Κυβερνήτης Perry (Ρεπουμπλικάνος) έχει αρνηθεί την αναβολή.

Η άρνηση αυτή του Perry αντικατοπτρίζει την βαθιά απέχθεια που έχει ο Αμερικανικός λαός σε αυτό που ονομάζει «Παγκόσμια Διακυβέρνηση» από ένα και μοναδικό κέντρο εξουσίας. Μάλιστα, τον περασμένο χρόνο, το Tea Party έκανε μία τεράστια προσπάθεια σε πολιτειακό επίπεδο ώστε να ψηφιστούν νόμοι οι οποίοι να απαγορεύουν την εφαρμογή των Διεθνών Συνθηκών από τα Πολιτειακά Δικαστήρια. Αν και η προσπάθεια αυτή γενικά απέτυχε, παρ’ όλα αυτά πρόσφερε ένα σημείο αναφοράς για πολλούς συντηρητικούς και ελευθεριακούς (libertarian) Αμερικανούς ψηφοφόρους. Το γεγονός αυτό είναι πολύ πιθανό να έχει επηρεάσει και την απόφαση του Perry να προχωρήσει στην εκτέλεση Garcia καθώς ο ίδιος αναμένεται να διεκδικήσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του 2012.

Πιστεύω πως η υπόθεση Garcia προσφέρει τροφή για σκέψη για εμάς τους Έλληνες και μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε και μερικές προεκτάσεις τόσο σε ευρωπαικό όσο και σε εθνικό επιπεδο. Πρώτα, στο επίπεδο της Ευρώπης, νομίζω πως είναι καιρός να αντιληφθούμε πως ο ευρωσκεπτικισμός δεν είναι απαραίτητα συνυφασμένος με τον Αριστερό παραλογισμό. Η συζήτηση για «περισσότερη Ευρώπη» πρέπει να συνοδεύεται και από τη συζήτηση για το «τι Ευρώπη θέλουμε». Αλλά και σε εθνικό επίπεδο-και για να προβοκάρω και λίγο- μήπως είναι καιρός να ξαναγυρίσουμε στο 1832, την εποχή που άρχισε να χτίζεται το Ελληνικό, συγκεντρωτικό Κράτος (γκρεμίζοντας τις τοπικές κοινωνικές δομές), ένα Κράτος που μας έχει απογοητεύσει τόσες φορές και να ξαναδούμε το ζήτημα με βάση τις εμπειρίες και τις γνώσεις των δύο αιώνων Ανεξαρτησίας; Μήπως πρέπει να τεθεί επί τάπητος και χωρίς ταμπού το θέμα της Ομοσπονδιοποίησης της ίδιας της Ελλάδας ώστε οι τοπικές κοινωνίες να μπορούν να διαχειρίζονται τις υποθέσεις τους (Δικαιοσύνη, Εκπαίδευση, Αστυνόμευση για να αναφέρω μερικά) με βάση τα δεδομένα της κάθε περιοχής και όχι με βάση τις απόψεις ενός κρατικοδίαιτου γραφειοκράτη των Αθηνών;
Συνέχεια

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Βρε μπας και είναι ο Σαμαράς ο Έλληνας Ronald Reagan και δεν το έχουμε καταλάβει;


Kαι ξαφνικά εκεί που ο Αντώνης Σαμαρας βρίσκοταν απομονωμένος και διαρκώς λοιδωρούμενος από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές ελιτ, βρήκε εναν ανέλπιστο σύμμαχο στην άλλη πλευρα του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στην έγκυρη και οικονομικά φιλελεύθερη "Wall Street Journal", όπου και παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη . Και είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο συγγραφέας του συνοδευτικού άρθρου ισχυρίζεται πως αφού έψαξε σαν τον Διογένη με το φανάρι για να βρει έναν φιλελεύθερο στη σύγχρονη Ελλάδα, τον ανακάλυψε επιτέλους στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά! Έτσι, ο προέδρος της ΝΔ παρουσιάζεται σαν ένας μοναχικός αλλά ανυποχώρητος οπαδός των "οικονομικών της προσφοράς" που δεν διστάζει να πάει κόντρα στο κρατικίστικο κατεστημένο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Και κάπου εδώ όλοι αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε : Βρε μπας και ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Έλληνας Reagan και τόσο καιρό δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι;

Μπορώ να φανταστώ την αμηχανία των εγχώριων φιλελεύθερων με αυτό το άρθρο, όταν τόσο καιρό πάσχιζαν να μας αποδείξουν πως ο Αντώνης Σαμαράς είναι μια αρσενική ...Παπαρήγα με παντελόνια ! Bλέπετε , στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, οι "εκσυγχρονιστικές" ελιτ παρουσιάζουν τον πρόεδρο της ΝΔ σαν την ενσάρκωση του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, μόνο και μόνο επειδή -πολύ σωστά- δεν συναίνεσε στην πιο ανελέητη φορομπηχτική επιδρομή που έχει γνωρίσει η χώρα μας . Μαζί τους και η μόνιμη ουρά της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, οι Έλληνες φιλελεύθεροι. Βέβαια , το φαινόμενο να υπάρχουν φιλελεύθεροι που επικρίνουν με τέτοια δριμύτητα έναν πολιτικό που δεν συναινεί στην αύξηση των φόρων διεκδικεί δάφνες παγκόσμιας πρωτοτυπίας. Αλλά όταν οι εγχώριοι φίλοι της ελεύθερης αγοράς, βλέπουν το Μνημόνιο σαν το απαύγασμα του φιλελευθερισμού και τον Όλι Ρεν σαν τον νέο Χάγιεκ , δεν είναι να απορείς με κάτι τέτοιο.

Όχι πως δεν υπάρχουν πολλά για τα οποία μπορείς να ασκήσεις σκληρή κριτική στον Αντώνη Σαμαρά από φιλελεύθερη σκοπιά . Η πρόταση του για αναδιαπραγματευση του Μνημονίου ειναι πράγματι λαϊκιστική, αφού γνωρίζει καλά πως η γραφειοκρατία της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν πρόκειται ποτέ να δεχτεί πραγματική μείωση της φορολογίας . Επίσης, η υποστήριξη του στη συνέχιση των πακέτων στήριξης και σε λύσεις τύπου ευρωομόλογου, αποδεικνύουν πως δεν αμφισβητεί ουσιαστικά τον παπανδρεϊκό "σοσιαλισμό της επαιτείας" . Όμως αυτή η κριτική βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση από όλα αυτά για τα οποία τον εγκαλούν οι "εκσυγχρονιστές"-σοσιαλφιλελεύθεροι επικριτές του , που νομίζουν πως τα δάνεια και η "θεία χάρη" της ευρωγραφειοκρατίας θα φέρουν τη λύση σε όλα μας τα προβλήματα.

Επίσης, ο Σαμαράς έχει ταχθεί υπερ της μείωσης των δημοσίων δαπανών και των ιδιωτικοποιήσεων(μάλιστα ψήφισε τα σχετικά άρθρα του Μεσοπρόθεσμου) και αυτό συγκαταλέγεται στα υπέρ του. Όμως, και εδώ είναι άτολμος, αντιφατικός, ασαφής και καθόλου συγκεκριμένος. Αλλά για μια στιγμή! Αυτό δεν κάνουν όλα τα φιλελεύθερα/συντηρητικά κόμματα , ακόμη και τα πιο ριζοσπαστικά, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης , όσο βρίσκονται στην αντιπολίτευση; Πάντα τονίζουν την ευχαριστη πλευρά της πολιτικής τους (μείωσης της φορολογίας) και υποβαθμίζουν την δυσάρεστη (περικοπή των δαπανών) . Δεν είναι ο Σαμαράς λοιπον η εξαίρεση στον κανόνα. Θα ήθελα πολύ να ήταν ο πρώτος που θα έσπαγε αυτή την κακή παράδοση, αλλά έχω μάθει να μην περιμένω πολλά πράγματα από τους πολιτικούς.

Ο Σαμαράς λοιπόν σε κάποιες προτάσεις του έχει δίκιο , σε κάποιες είναι άτολμος και σε κάποιες άλλες είναι τελείως λάθος (και προσωπικά, έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα τιμήσει τις υποσχέσεις του για μείωση φόρων, όσο αποδέχεται τη λογική των πακετών βοήθειας και της εξάρτησης από τις Βρυξέλλες) . Αλλά ας σοβαρευτούμε λίγο . Ο Σαμαράς δεν είναι ούτε το "τέρας της Αποκαλύψεως", ούτε ρέπλικα του Τσίπρα, ούτε υπεύθυνος για το σημερινό χάλι της Ελλάδας. Πόσο μάλλον όταν αυτή η κριτική έρχεται συνήθως από άτομα που ακόμη και σήμερα χειροκροτούν με ενθουσιασμό και το πιο ελάχιστο δείγμα φιλελευθερισμού στην πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αλλά εξαντλούν όλη την αυστηρότητά τους όταν πρόκειται να κρίνουν τον πρόεδρο της ΝΔ .

Και πράγματι, η WSJ έχει δίκιο. Όσο και αν φανώ ιερόσυλος σε κάποιους φιλελεύθερους φίλους που διεκδικούν το μονοπώλιο του φιλελευθερισμού, οι προτάσεις Σαμαρά, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζουν Reagan, θυμίζουν "οικονομικά της προσφοράς". Αλλά , ας έχουμε υπόψη μας πως ο Reagan μείωσε μεν κάποιους φόρους, αλλά δεν άγγιξε ουσιαστικά τις κρατικές δαπάνες, ούτε αμφισβήτησε το μεταπολεμικό "Μεγάλο Κράτος". Και ο Σαμαράς με τη σειρά του φαίνεται να ακολουθεί αυτή τη λογική . Σίγουρα αυτό το μίγμα πολιτικής είναι καλύτερο από το φορομπηχτικό ντελίριο της κυβέρνησης Παπανδρέου και της Τρόικας. Μάλιστα, θα ήταν ότι πρέπει για τις ανέμελες δεκαετίας του '80 και του '90. Στην εποχή μας όμως με την κρίση χρέους να αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις οικονομίες όλου του κόσμου , φοβάμαι πως τέτοιες λύσεις δεν αρκούν πια. Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα με τον Αντώνη Σαμαρά.
Συνέχεια

Μόνιμοι ραδιοτηλεοπτικοί απίστευτοι ισχυρισμοί...


Oι δανειστές μας αποκαλούνται τοκογλύφοι. Γιατί μας δανείζουν με υψηλότερο επιτόκιο από αυτό που δανείζονται εκείνοι. Μόνο που στις αγορές θα μας δάνειζαν τουλάχιστον 3 φορές ακριβότερα. Και κάποιοι από τους ευρωπαίους δανειστές μας δανείζονται με πολυ μεγαλύτερο επιτόκιο από εκείνο με το οποίο εισπράττουμε εμείς.

Το χρέος μας είναι επαχθές. Μόνο που τα χρήματα πήγαν σε παροχές κι οχι σε...
μέτρα λαικης καταπίεσης.

Το μνημόνιο είναι παράνομο. Μόνο που τα δικαστήρια το έκριναν νόμιμο. Ποιός θα αποφασίσει τελικά για τη νομιμότητα του; Ο Μίκης, ο Ζουράρης η οι Δημοσιογράφοι;

Κακώς πληρώνουμε το χρέος. Μόνο που ακόμα παράγουμε ελλείμματα. Πως θα ζήσουμε χωρίς δανεικά; Mιά και κανείς δεν θα μας δανείζει;

Μας χρωστάνε περισσότερα από όσα χρωστάμε. Μόνο που το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων θεωρείται κλεισμένο, με συμφωνία της Ελλάδας, από τις αρχές του '60. Ο Μάξ Μέρτεν δεν εξέτισε την ποινή του σε αντάλλαγμα αυτών των αποζημιώσεων (βλ. λ.χ. το βιβλίο "Σφαγείο Σαλονίκη").
Συνέχεια

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Κεντροδεξιά και πολιτισμικοί πόλεμοι



Το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε έως σήμερα από το 1981 μόνον δύο φορές. Ο αποφασιστικός παράγοντας είναι πότε και γιατί πέφτει ένα καθεστώς, πότε δηλαδή χάνει την ιδεολογική και πολιτική του νομιμοποίηση. Το ΠΑΣΟΚ από το 1981 ηττήθηκε το 1989-1990 και το 2004 (η νίκη του 2007 δεν ήταν πτώση του ΠΑΣΟΚ, αλλά επανεκλογή της ΝΔ). Στις δύο αυτές ήττες οι πολιτισμικοί πόλεμοι συνέβαλαν καθοριστικά.

Η πρώτη περίσταση πολιτισμικού πολέμου σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και συνέπεσε με την γενική πτώση και απαξίωση του σοσιαλιστικού υποδείγματος σε όλη την Ευρώπη. Η σαφής αντίθεση στον σοσιαλισμό, η οποία σε ιδεολογικό επίπεδο είχε εγκαινιαστεί από τον Αβέρωφ ευθύς αμέσως μετά το Έτος Μηδέν της ελληνικής Δεξιάς, το 1981, συνέβαλε μακροπρόθεσμα στην διαμόρφωση ενός αντι-σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου. Η συντεταγμένη απόπειρα υπεράσπισης της πολιτικής κυριαρχίας της Δημοκρατίας καταγράφηκε με την ενίσχυση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας με το Μακεδονικό και με την υπεράσπιση των συμφερόντων της Ελληνικής Δημοκρατίας απέναντι στον φαντασιακό εθνικισμό του πολυεθνοτικού μορφώματος των Σκοπίων. Το Μακεδονικό δημιούργησε το πρώτο πολιτισμικό κίνημα της Κεντροδεξιάς στην βάση της κοινωνίας, το οποίο, όμως, χωρίς διανοουμένους και χάρις στην εγκόλπωση θέσεών του από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τα έτη 1993-6 γνώρισε την υποχώρησή του μετά το 1996.

Η δεύτερη περίσταση πολιτισμικού πολέμου σημειώθηκε στις εκλογές του 2004. Παρά τις πολυάριθμες δομικές αδυναμίες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ η φθορά της κυβέρνησης είχε καταγραφεί ήδη από τους πρώτους μήνες της δεύτερης τετραετίας με την ΝΔ να προηγείται στις δημοσκοπήσεις ήδη από το 2001. Καθοριστικής σημασίας για την δεύτερη ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν το θέμα των ταυτοτήτων, το οποίο συχνά καθίσταται αντιληπτό με λανθασμένους όρους. Το ζήτημα των ταυτοτήτων παρά τη στήριξή του από την Εκκλησία της Ελλάδος, συσπείρωσε τους πολίτες σε ένα διαπαραταξιακό κίνημα δεξιάς υφής, επειδή εξέφρασε κατ’ ουσίαν πολιτισμικά, όχι αμιγώς θρησκευτικά δεδομένα. Το θέμα ήταν η υπεράσπιση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας με την Ορθοδοξία να καθίσταται αντιληπτή ως πολιτισμική, όχι ως θρησκευτική αναφορά, ως εκδήλωση της Κυρίαρχης Εθνικής Κουλτούρας .

Το ζήτημα των ταυτοτήτων δεν αφορούσε μία διαμάχη ανάμεσα σε μία πεφωτισμένη δυτικόστροφη ηγεσία και μία ανατολικότροπη κοινωνική βάση, όπως προβλήθηκε, αλλά αντιπαράθεση ανάμεσα σε κοινωνικές ελίτ, παγιδευμένες στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική ορθότητα –κυρίαρχη τότε στον δυτικό κόσμο λόγω Δημοκρατικών του Κλίντον και λόγω επικράτησης των Σοσιαλδημοκρατών σε Γερμανία και Γαλλία- και στην κοινωνική πλειονότητα που ανησυχούσε για τις ιδεολογικές ακρότητες των σημιτικών. Ταυτοχρόνως η αλαζονική στάση των διανοουμένων και των γραφειοκρατών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι αναβίωσαν ακραίες διεθνιστικές θέσεις, αφενός μιλώντας για ‘ανύπαρκτο κίνδυνο εξ Ανατολών’ αφετέρου επιδιώκοντας να υποβαθμίσουν τη σημασία της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας στο σχολικό πρόγραμμα κατά παραβίαση του Συντάγματος, δημιούργησε το δεύτερο πολιτισμικό κίνημα της Κεντροδεξιάς στην βάση της κοινωνίας, το οποίο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχε γνωρίσει υποχώρηση. Το κίνημα αυτό, ασυντόνιστο και με πολλές αντιφάσεις, διαμόρφωσε μία σημαντική κοινωνική δυναμική από την βάση. Δύο σημεία πρέπει να κρατήσουμε από το κίνημα αυτό: την αντίθεση στην αλαζονική στάση των διανοουμένων της Αριστεράς σε κοινωνικό επίπεδο, την υπεράσπιση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας σε ιδεολογικό επίπεδο.

Η τρίτη περίπτωση πολιτισμικού πολέμου πρέπει να σημειωθεί σήμερα με άξονα δύο συγκεκριμένα ζητήματα: το μεταναστευτικό και τη μείωση της φορολογίας. Ενώ στην πρώτη περίπτωση ήττας του ΠΑΣΟΚ το μέγα ζητούμενο ήταν η πτώση του σοσιαλισμού και στην δεύτερη η προστασία της πολιτισμικής ταυτότητας, πλέον το μείζον ζήτημα πολιτισμικής αντιπαράθεσης είναι το μεταναστευτικό, το οποίο πρέπει να νοηματοδοτηθεί όχι ως φοβική αντίδραση, αλλά ως υπεράσπιση της πολιτικής κυριαρχίας της Δημοκρατίας, ως υπέρβαση των τεράστιων οικονομικών συνεπειών που προκαλεί η μαζική μετανάστευση (η Δανία που περιόρισε τη μαζική μετανάστευση σε δέκα έτη κέρδισε 6 δισεκ. λίρες), άρα ως εργαλειακή ορθολογιστική προσέγγιση, και ως προστασία των αρχών του Διαφωτισμού απέναντι σε ασύμβατες με το ευρωπαϊκό πολιτισμικό πλαίσιο δοξασίες. Χρειάζεται, επομένως, μία κεντροδεξιά εκσυγχρονιστική οπτική.

Η έννοια του ‘σύγχρονου’ και του ‘συντονισμού με την Ευρώπη’ πλέον αφορά στην ιδεολογική κυριαρχία της Κεντροδεξιάς, αφού μετά το 2001 η Κεντροδεξιά κυριαρχεί σε όλη την Ευρώπη (μόνο σε Ελλάδα, Ισπανία και Κύπρο επικρατεί ακόμη πολιτικά η Κεντροαριστερά). Στις χώρες υποδοχής των μεταναστευτικών ροών η μαζική μετανάστευση ενισχύει σε σημαντικό βαθμό την επανεθνικοποίηση της πολιτικής, προσλαμβανομένης ως επαναφοράς των θεμελιωδών εννοιών της Πολιτικής στο πλαίσιο του έθνους-κράτους. Και αυτό διότι η μετανάστευση ως φαινόμενο συντελεί στην επίταση της αντίληψης θεμελιωδών εννοιών, όπως η πολιτικής υφής έννοια της κυριαρχίας και η ιδεολογικής υφής έννοια της συλλογικής ταυτότητας του κοινωνικού συνόλου. Η αναφορά στην εθνοτική ταυτότητα των γηγενών, των Ελλήνων και των λοιπών Ευρωπαίων, θα επιτείνεται όσο θα μειώνεται η ηθική νομιμοποίηση ή η πολιτική λειτουργικότητα άλλων μορφών κοινωνικής οργάνωσης, όπως ο συνδικαλισμός και το εργατικό κίνημα. Η μαζική μετανάστευση δεν αναδεικνύει μόνο την διαφορετικότητα των μεταναστών, αλλά και την ιδιαιτερότητα της ταυτότητας των γηγενών.

Καθώς οι πολίτες δεν θα στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας για πελατειακούς λόγους, αφού αυτή η συνθήκη αναιρείται με την δραστική μείωση του Δημοσίου, εξυπακούεται ότι θα μεταβληθεί η οπτική τους και τα κίνητρα της πολιτικής συμμετοχής τους. Οι πολίτες πλέον θα ψηφίζουν με βάση συγκεκριμένα ζητήματα: οικονομική πολιτική, μετανάστευση, εξωτερική πολιτική. Η Κεντροδεξιά σήμερα πρέπει να ταυτιστεί στη συνείδηση των πολιτών και των φορολογουμένων με δύο θεμελιώδη συνθήματα: όχι στη μαζική μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα (ναι στην επιλεκτική μετανάστευση και την Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα), όχι στην φορολογία (ναι στην επιχειρηματικότητα). Τα δύο αυτά συνθήματα χρησιμεύουν για την δημιουργία του τρίτου πολιτισμικού κινήματος της Παράταξης, για την πολιτική ένωση της Κεντροδεξιάς στην βάση υπό το ισχυρότερο κόμμα και για τη μετατροπή μίας υπαρκτής κοινωνικής πλειονότητας σε ισχυρή κεντροδεξιά πολιτική πλειοψηφία.
Συνέχεια

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Η φιλελεύθερη "πάλη των τάξεων" και η ελληνική περίπτωση


Στην Ελλάδα μαίνεται μια σκληρή και ανελέητη "πάλη των τάξεων", μόνο που είναι πολύ διαφορετική από αυτή που φαντάζεται η Αλέκα Παπαρήγα και η μαρξιστική αριστερά .

Σήμερα, όταν μιλάμε για "πάλη των τάξεων", μας έρχονται αυθόρμητα στο νου κόκκινες σημαίες, το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" και φυσικά ο Κάρολος Μαρξ . Όμως οι πρώτοι που διατύπωσαν μια θεωρία των τάξεων ήταν ήταν δύο φιλελεύθεροι ιστορικοί στη Γαλλία των αρχών των 19ου αιώνα, ο Charles Comte και ο Charles Dunoyer . Μόνο που για τους δύο φιλελεύθερους, οι αντιμαχόμενες τάξεις δεν ήταν οι εργάτες και οι καπιταλιστές. Από τη μια μεριά, στο ρόλο του εκμεταλλευόμενου βρίσκονται οι παραγωγικές τάξεις της κοινωνίας , όλοι αυτοί που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα ανεξάρτητα από το επάγγελμα και τα εισοδήματα τους (αυτοί μπορεί να είναι επιχειρηματίες , αγρότες, εργάτες ή υπάλληλοι). Στο ρόλο του εκμεταλλευτή βρίσκεται η παρασιτική τάξη που απομυζεί τα εισοδήματα των παραγωγών , δηλαδή το κράτος και οι προστατευόμενοι του, συνήθως επιχειρηματίες που πλουτίζουν μέσω των κρατικών προνομίων .

Μια παρόμοια θέση διατύπωσε το 1909 και ο σπουδαίος Γερμανός κοινωνιολόγος, Franz Oppenheimer στο βιβλίο του "Το Κράτος" (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Τροπή) . Για τον Oppenheimer, υπάρχουν δύο ,εκ διαμέτρου, αντίθετοι τρόποι με τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του: η "εργασία και η ληστεία, η ατομική εργασία και η βίαιη ιδιοποίηση της ξένης εργασίας". Ο Oppenheimer ονομάζει την μεν ατομική εργασία και την ισότιμη ανταλλαγή της προσωπικής με την ξένη εργασία «οικονομικό μέσο» ικανοποίησης των αναγκών , ενώ την "αναποζημιώτη ιδιοποίηση της ξένης εργασίας" την αποκαλεί «πολιτικό μέσο» . Η ελεύθερη αγορά είναι ο χώρος που χρησιμοποιείται το "οικονομικό μέσο" , ενώ το κράτος είναι η οργάνωση του «πολιτικού μέσου». Για τον Oppenheimer, ολόκληρη η παγκόσμια ιστορία είχε και θα έχει μονάχα ένα περιεχόμενο : την πάλη μεταξύ αυτών που αποκτούν πλούτο με οικονομικά μέσα και αυτών που τον αποκτούν με πολιτικά μέσα.

Τη φιλελεύθερη θεωρία της πάλης των τάξεων χρησιμοποιεί και ο Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος του 19ου αιώνα Αριστείδης Οικονόμος , ο οποίος περιγράφοντας την Ελλάδα της εποχής του Τρικούπη έκανε λόγο για ανταγωνισμό μεταξύ "της διοικούσας τάξεως...και της μεγάλης ομάδας του εργατικού λαού, όστις είτε υπό το όνομα του κεφαλαιούχου, είτε του κτηματίου, είτε του εργάτου...τυραννείται."

Όλοι αυτοί οι φιλελεύθεροι διανοητές του 19ου αιώνα, φαίνεται σαν να έγραφαν έχοντας στο νου του την Ελλάδα του 2011. Σε ολόκληρη την νεοελληνική ιστορία, αλλά κυρίως την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όπου το κράτος έφτασε σε μέγεθος πρωτόγνωρο ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα , δύο είναι οι τάξεις που συγκρούονται : από τη μια μεριά, οι παραγωγικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες , οι ιδιωτικοί υπάλληλοι . Δηλαδή όλοι αυτοί που κερδίζουν τα προς το ζην χρησιμοποιώντας το, κατά Oppenheimer, "οικονομικό μέσο" ικανοποίησης των αναγκών. Οι δημιουργοί πλούτου δουλεύουν σκληρά για να συντηρούν μια παρασιτική τάξη που αποτελείται από πολιτικούς, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, γραφειοκράτες, δημόσιους υπάλληλους, κατ'ευφημισμόν ΜΚΟ και συνδικαλιστές. Όλους αυτούς δηλαδή που αποκτούν τα εισοδήματα τους (μικρά ή μεγάλα) χρησιμοποιώντας τη βία του κράτους, το "πολιτικό μέσο".

Τον τελευταίο χρόνο το οικονομικό μοντέλο της παρασιτοκρατίας καταρρέει. Και είναι απόλυτα αναμενόμενο αφού πρόκειται για ένα μοντέλο που καταστρέφει κάθε κίνητρο για παραγωγή, που αποθαρρύνει κάθε είδους δημιουργική προσπάθεια. Όμως η ελληνική "πάλη των τάξεων" δεν δείχνει να έχει τελειώσει. Γι άλλη μια φορά, είναι οι παραγωγοί πλούτου αυτοί που πληρώνουν το λογαριασμό . Εδώ και ένα χρόνο, ο κυριότερος εκφραστής της παρασιτικής τάξης, η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ , με τη σύμφωνη γνώμη της διεθνούς γραφειοκρατίας του ΔΝΤ και της ΕΕ, έχει προχωρήσει σε μια ανευ προηγουμένου φορολογική αφαίμαξη της περιουσίας των παραγωγικών τάξεων για να εξακολουθήσει η "διοικούσα τάξη" να απολαμβάνει τα προκλητικά προνόμιά της. Οι Έλληνες του ιδιωτικού τομέα απολύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες , τα μαγαζιά τους κλείνουν το ένα μετα το άλλο, μόνο και μόνο για να μην απολυθεί ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος , για να μείνει ανέπαφος ο Λεβιάθαν και τα οικονομικά συμφέροντα γύρω από αυτόν.

Σε αυτή την πάλη των τάξεων, η παρασιτική τάξη είναι πιο ισχυρή και αποφασισμένη . Έχει κολλήσει σαν βδέλα πάνω στη παραγωγική βάση της κοινωνίας και ρουφάει κάθε δημιουργική της ικμάδα σε μια τελευταία, απεγνωσμένη της προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή. Επιδοτείται από τα δισεκατομμύρια του πακέτου διάσωσης , στηρίζεται από την κυβέρνηση, όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου και τα κρατικοδίαιτα κατεστημένα ΜΜΕ . Η παραγωγική τάξη από την άλλη είναι ανομοιογενής, ανοργάνωτη και ,γι'άλλη μια φορά, χωρίς πολιτική έκφραση. Ο μόνος σύμμαχος της είναι η σκληρή οικονομική πραγματικότητα που μας λέει πως καμιά χώρα δεν μπορεί να επιζήσει για πολύ, όταν τα παράσιτα έχουν σκοτώσει τον ξενιστή τους, δηλαδή τους δημιουργούς πλούτου .

Αν η μαρξιστική θεωρία των τάξεων είχε επιβεβαιωθεί και είχε έστω κάποια ελάχιστη σχέση με την ελληνική πραγματικότητα , δεν θα χρειαζόταν να ανησυχούμε ιδιαίτερα . Οι "καλοί" θα κέρδιζαν,ούτως ή άλλως,γιατί αυτό επιτάσσουν οι σιδερένιοι νόμοι της ιστορίας. Στο τέλος του δρόμου, θα μας περίμενε ο "παράδεισος" και θα πηγαίναμε όλοι μαζί στην ...ακρογιαλιά. Ομολόγω πως σε κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές , ο μαρξιστικός ντετερμινισμός είναι τόσο βολικός και καθησυχαστικός. Έλα όμως που στην αληθινή ζωή , η ταινία δεν έχει πάντα "happy end" και το φινάλε δεν είναι ποτέ προδιαγεγραμμένο. Μια κοινωνία μπορεί να αναγεννηθεί, μπορεί όμως και να αυτοκτονήσει . Ας το έχουμε αυτό υπόψην μας . Το μέλλον είναι στα χέρια μας. Τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο.
Συνέχεια

4η Ιουλίου, παγκόσμια ημέρα ελευθερίας


Υπάρχουν πολλές παγκόσμιες ημέρες για διάφορα θέματα και πράγματα αλλά συνήθως μια επέτειος μας διαφεύγει αν και έχει επηρεάσει τη ζωή μας πολύ περισσότερο από όλες τις άλλες, η ημέρα ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.

Στην εισαγωγή πρόσφατου άρθρου του, ο Mark Steyn επισημαίνει κάποιες βασικές ιδιομορφίες της αμερικάνικης εορτής της ανεξαρτησίας:

“Δεκάδες χώρες γιορτάζουν επετείους ανεξαρτησίας. Η 25η Νοεμβρίου, είναι για παράδειγμα η Ημέρα της Ανεξαρτησίας στο Σουρινάμ. Σε αυτή την περίπτωση όπως και στις περισσότερες, η επέτειος δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την μεταφορά κυριαρχίας και τον εκ των πραγμάτων επιχειρησιακό ελέγχο από μια μακρινή ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σε ένα πιο τοπικό καθεστώς - το 1975 στην περίπτωση του Σουρινάμ. Επτά χρόνια μετά είχαν το πρώτο στρατιωτικό τους πραξικόπημα.

“Αλλά στην Αμερική η “Ανεξαρτησία” έμοιαζε με μια δήλωση για τον χαρακτήρα των πολιτών όσο και με μια δήλωση της κατάστασης κυριαρχίας. Οι πρώτοι Αμερικάνοι ήταν Βρετανοί υπήκοοι οι οποίοι δεν έβλεπαν πλέον τον Βρετανό βασιλιά ως ενάρετο και πεφωτισμένο, όπως συνηθιζόταν για κάθε ηγεμόνα στον πλανήτη. Απαίτησαν “ανεξαρτησία” όχι από ξένους ηγεμόνες μιας άλλης εθνικότητας, αλλά από τους συμπατριώτες τους με τους οποίους διαφωνούσαν για την φύση του πολιτεύματος. Πολύ πριν από τον Επαναστατικό Πόλεμο, μικροί δήμοι στην βορειοανατολική Αμερική (Νέα Αγγλία) έχαιραν ενός συστήματος τοπικής αυτοδιοίκησης σε ένα βαθμό που ποτέ δεν είχε εμφανιστεί στους δήμους της μητρικής Αγγλίας.

“Η “Ανεξαρτησία” δεν έχει να κάνει με την αντικατάσταση ενός βασιλιά στο Λονδίνο με έναν πρόεδρο στην Ουάσινγκτον, αλλά με τις ρεπουμπλικανικές αρετές μιας αυτάρκους κοινότητας ελεύθερων πολιτών που ανεμπόδιστα μπορεί να αξιοποιεί τις δυνατότητές της”
Συνέχεια

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Βία και παράνοια


Οι κάποιας ηλικίας μπορεί ακόμα να θυμούνται
ότι στις δεκαετίες του 50 και του 60 η πολιτική βία στην χώρα συνδεόταν με την παρακρατική δεξιά. Δεν θα διαφωνήσουμε. Για την γενιά όμως που μεγάλωσε στην μεταπολίτευση είναι προφανές ότι η βία προέρχεται από ένα διαφορετικό πολιτικό χώρο. Οι επαγγελματίες τραμπούκοι των συνδικάτων, οι μπαχαλάκηδες και οι δολοφόνοι τρομοκράτες, καταδεικνύουν ότι η βία τα τελευταία 30-40 χρόνια είναι σχεδόν αποκλειστικό φαινόμενο του αριστερού χώρου (1).

Έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον η στάση κάποιων αριστερών σε αυτήν την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικά είναι δύο περιστατικά της προηγούμενης εβδομάδας.

Στο πρώτο, η συνομωσιολογική αριστερά είναι εξαιρετικά εύπιστη σε οποιαδήποτε υπόνοια μπορεί να είναι βολική με την κοσμοθεωρία της. Το βίντεο με τους οδηγούς της ΕΘΕΛ που ζητήσανε προστασία από τα ΜΑΤ είναι γνωστό. Για την αριστερά ήτανε απόδειξη ότι οι μπαχαλάκηδες είναι παρακρατικοί, υποθέτοντας μάλλον ότι θα ήτανε τόσο ηλίθιοι να κυκλοφορούν μαζί με τα ΜΑΤ μπροστά σε χιλιάδες κόσμου. Οι ομολογίες βέβαια των ίδιων τον πρωταγωνιστών όπως και η κοινή λογική τους διαψεύδουν. Όπως φαίνεται μάταια.

Στο δεύτερο περιστατικό, η ίδια αριστερά είναι εξαιρετικά δύσπιστη και στις πιο προφανείς αποδείξεις. Αναφερόμαστε σ την δίκη των τρομοκρατικών «Πυρήνων της Φωτιάς». Θυμίζουμε ότι όταν η αστυνομία είχε κάνει τις πρώτες σχετικές συλλήψεις και είχε παρουσιάσει τα πρώτα στοιχεία, ο αριστερός τύπος είχε βγάλει το συμπέρασμα ότι ήτανε όλα κατασκευασμένα. Την περασμένη Τρίτη, στην σχετική δίκη, ο εισαγγελέας, αφού πρώτα αναφέρθηκε στο σύστημα που σχεδόν ωθεί τα παιδιά να γίνουν τρομοκράτες, πρότεινε την αθώωση τριών κατηγορουμένων που είχαν ομολογήσει την συμμετοχή τους. Θυμίζω ότι ο ρόλος του εισαγγελέα είναι του δημόσιου κατήγορου και όχι του τελικού κριτή. Ο δημόσιος κατήγορος λοιπόν θεώρησε ότι οι ομολογίες των ίδιων των κατηγορούμενων δεν ήτανε αρκετές για να στοιχειοθετηθεί κατηγορία. Τέτοια εμμονή σε απτές αποδείξεις.

Η εξήγηση στην παραπάνω αντίφαση μπορεί να αναζητηθεί σε δύο φαινόμενα της ψυχολογίας.
Το πρώτο είναι η γνωστική ασυμφωνία (cognitive dissonance) όπου όταν ο πραγματικός κόσμος διαψεύδει τις πεποιθήσεις μας, το επακόλουθο άγχος επιλύεται όχι με αποδοχή της πραγματικότητας, αλλά με μια επιχειρούμενη αναθεώρηση ή και άρνηση των ίδιων των γεγονότων.
Το δεύτερο φαινόμενο είναι ο καλός παλιός κομφορμισμός. Για πολλούς είναι δύσκολο να έλθουν σε αντίθεση με τις νόρμες που επιβάλλονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Η λειτουργία σε ένα πλαίσιο, είτε αυτό είναι το κρατικοδίαιτο πανεπιστήμιο, είτε το ΚΚΕ, είτε απλά η αριστερόστροφη παρέα, κάνει εξαιρετικά δύσκολη την απόρριψη των κυρίαρχων μύθων αυτής της ομάδας -στην προκειμένη του μύθου της τεράστιας παρακρατικής συνομωσίας.

(1) Με την τιμητική εξαίρεση του ΚΚΕ
Συνέχεια