Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Η Σιδηρά Κυρία πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα της showbiz


To αριστερό κατεστημένο της showbiz καταλαβαίνει την Margaret Thatcher με τον ίδιο τρόπο που ο πρόεδρος Obama καταλαβαίνει τον Reagan - δηλαδή πολύ λίγο.

Στην τελευταία δημοσκόπηση της Gallup ο πρόεδρος Obama είναι πίσω από έναν γενικό Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο κατά οκτώ μονάδες. Στο Λευκό Οίκο προσπαθούν να βρουν την λύση.

Ο πρόεδρος Obama αυτή την περίοδο έχει αναπτύξει μια εμμονή με τον Ronald Reagan. Άρχισε να ρωτάει ιστορικούς για τον Reagan. Πήρε την βιογραφία του Reagan για να την διαβάσει τα Χριστούγεννα. Οι λογογράφοι του Obama άρχισαν να ξεσκαλίζουν παλαιές ομιλίες του Reagan προκειμένου να κατανοήσουν πως στοιχειοθετούσε επιχειρήματα και διλήμματα.

Γενικά ο πρόεδρος Obama αφιέρωσε αρκετές ώρες (έγραψε και άρθρο στην USA Today) προσπαθώντας να κατανοήσει έναν προηγούμενο πρόεδρο που είχε αντιμετωπίσει μια παρόμοια κρίση και είχε καταφέρει να την μετατρέψει σε ευκαιρία και πολιτικό θρίαμβο.
Βέβαια, τα μελέτησε όλα εκτός από τις πολιτικές του.

Εκεί ο Obama συναντά το κατεστημένο της showbiz. Και για τους δύο η δεξιά υπάρχει για να γράφει τις παρενθέσεις της ιστορίας - εκεί όταν η αριστερά για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την ουτοπία τραβά. Η αποτελεσματικότητα ενός δεξιού ηγέτη θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ καταστροφής και απραξίας. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις όμως που είναι αδύνατο κάποιος που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό να στοιχειοθετήσει είτε την κριτική για καταστροφή ή για απραξία, τότε τι κάνεις;

Τότε ο Reagan ή η Thatcher ήταν τυχεροί, υπερβολικά χαρισματικοί, επικίνδυνα δημοκόποι με πολύ αδύναμους πολιτικούς αντιπάλους, εξαιρετικά επικοινωνιακοί και καιροσκόποι. Υπάρχει λόγος να εξεταστεί η πιθανότητα αν οι πολιτικές τους επέτυχαν; Φυσικά όχι.

Σε ανακοίνωση της παραγωγού εταιρίας της ταινίας Η Σιδηρά Κυρία μαθαίνουμε ότι η ταινία θα είναι για “μια γυναίκα που έσπασε τα ταξικά και φύλου εμπόδια για να ακουστεί σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Η ιστορία αφορά την εξουσία και το τίμημα που καταβάλλεται για αυτή.”

Ενδιαφέροντα θέματα σίγουρα, αλλά κάποιος θα περίμενε ειδικά τώρα που καταρρέει το ευρωπαϊκό συντεχνιακό κράτος μια ταινία για την Thatcher να ασχολείται με το πως αντιμετώπισε τις συντεχνίες και όχι με τον πόλεμο στις Μαλβίνες - το θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται η ταινία.

Ίσως η ταινία να είναι μια εξαίρεση όπως το The Queen, που μάλλον άθελα τους στο τέλος φέρνει σε αντιδιαστολή τις αρχές και αξίες μιας συντηρητικής βασίλισσας και μιας διάσημης eurotrash .

Όπως και να έχει η ιστορία έχει γραφτεί και καθημερινά θα γίνεται όλο και πιο αποδεκτός ο θετικός πολιτικός ρόλος της Margaret Thatcher. Η ιστορία κάτι σαν την κυρία, και “the Lady's not for turning

Συνέχεια

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Πόλεμος στη Λιβύη : Όταν τα "θύματα" γίνονται "θύτες"


Για τον πόλεμο στη Λιβύη είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να ακούσετε κουβέντα από όλους αυτούς τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, που πέρυσι τον χειμώνα είχαν οργανώσει μια πραγματική σταυροφορία υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης . Βλέπετε τα πράγματα πήγαν κάπως διαφορετικά απ'ότι τα περίμεναν. Μάλιστα, με τον πόλεμο να συμπληρώνει τέσσερις μήνες, βλέπουμε τα αλλοτινά θύματα να έχουν πια το ρόλο του θύτη...

Σύμφωνα με τους κάθε άλλο παρά αντιπολεμικούς "New York Times" , η ανθρωπιστική οργάνωση "Human Rights Watch" αναφέρει πως οι ,"αγιοποιημένες" από τα δυτικά ΜΜΕ, αντικαθεστωτικές δυνάμεις κατέστρεψαν και λεηλάτησαν τέσσερις πόλεις που έπεσαν στα χέρια τους τον προηγούμενο μήνα. Μεταξύ άλλων λεηλατήθηκαν πολλές επιχειρήσεις και δύο νοσοκομεία. Όσοι θεωρήθηκαν υποστηρικτές του Καντάφι έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού και τα σπίτια τους κάηκαν.

Οι δυτικές κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια τους μας παρουσιάσαν μια σύνθετη και περίπλοκη σύγκρουση σε μια κοινωνία οργανωμένη σε φυλές σαν ένα μανιχαϊστικό αγώνα μεταξύ των "Δυνάμεων του Σκότους" και των "Δυνάμεων του Φωτός" . Μας έπεισαν πως έχουμε την ηθική υποχρέωση να επέμβουμε και να ξοδέψουμε δισεκατομμύρια ευρώ, σε καιρούς οικονομικής κρίσης, για να κερδίσουν οι "καλοί" της ιστορίας, όταν στην πραγματικότητα δεν ξέραμε καν ποιοί είναι αυτοί που υποστηρίζουμε. Ετσι σήμερα φτάσαμε στο σημείο να στηρίζουμε με τα χρήματα και τα όπλα μας τους ξυλοδαρμούς αμάχων και τις λεηλασίες των περιουσιών τους . Γι άλλη μια φορά , όπως άλλωστε συνέβη και στο Κόσοβο, τα αλλοτινά θύματα γίνονται θύτες και η νέα εξουσία -αν υποθέσουμε πως θα κερδίσουν οι αντικαθεστωτικοί- ίσως αποδειχτεί ίδια με την παλιά.
Συνέχεια

Λαϊκισμός σε εκσυχρονιστικό περιτύλιγμα.


Την μια εβδομάδα οι Έλληνες πολιτικοί κάνουν κάτι ορθό, την επομένη το διαγράφουν. Πρωτύτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ορθά συγκρουστεί με την γελοιότητα που λέγεται συνδικαλιστικό της ΝΔ, αργότερα εμβάθυνε μερικές, κατά κανόνα λανθασμένες προτάσεις για τους Βουλευτές και την Βουλή.

Μερικές από τις προτάσεις/κινήσεις του κ. Μητσοτάκη:

- Προτείνει να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών από 300 σε 200

Εκτός από την μηδαμινή μείωση στα κρατικά έξοδα, ποιο ακριβώς είναι το όφελος μιας τέτοιας κίνησης; Είναι λογικό στο ελληνικό υπερσυγκεντρωτικό κράτος να μειώνεται η αντιπροσώπευση των πολιτών;

Εάν ο αριθμός των βουλευτών είναι αντιστρόφως ανάλογος της ποιότητας τους, προτίθεται ο κ. Μητσοτάκης να προτείνει στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση την μείωση τους σε 150 ή 100; Εάν όχι, γιατί;

- Παραιτείται όλων των απολαβών που συνδέονται με την συμμετοχή του σε διαρκείς και ειδικές επιτροπές της Βουλής.

Από πολλούς άλλους βουλευτές μια τέτοια πρόταση θα ήταν ασφαλώς συζητήσιμη, από τον κ. Μητσοτάκη γεννά ερωτήματα. Είναι γνωστό ότι ο κ. Μητσοτάκης προέρχεται από μια αρκετά εύπορη και με μεγάλη αναγνωρισιμότητα πολιτικό όνομα οικογένεια. Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Μητσοτάκης εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς στην Β Αθηνών από πρώτη στιγμή που κατέβηκε σε εκλογές. Αυτό δεν οφειλόταν σε κάποια ιδιαίτερη πολιτική παρουσία προηγουμένως αλλά απλά στον μηχανισμό, το όνομα και την οικονομική ευρωστία της οικογένειας Μητσοτάκη.

Το εισόδημα το βουλευτών έχει ήδη μειωθεί κατά 40%, μακάρι, γενικά οι δαπάνες του κράτους να είχαν μειωθεί κατά το ίδιο ποσοστό. Ίσως οι αποζημιώσεις των βουλευτών να πρέπει να μειωθούν και άλλο - κανένα πρόβλημα. Αλλά αν ήμουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα απόφευγα αυτό το θέμα λόγω της προνομιούχου θέσης μου.

Αν ήμουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντί να περιοριστώ στην παραίτηση μόνο από τις απολαβές που συνδέονται με την συμμετοχή σε διαρκείς και ειδικές επιτροπές της Βουλής θα είχα παραιτηθεί από όλες τις απολαβές του βουλευτή.

- Επιστρέφει το βουλευτικό αυτοκίνητο.

Καλή η χειρονομία αλλά λίγο καθυστερημένη. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση από το 2009, έχει μπει στην περίοδο του μνημονίου από τον Μάιο του 2010. Γιατί ο κ. Μητσοτάκης επιστρέφει το αυτοκίνητο μόλις τώρα;
Οι μισθώσεις των βουλευτικών αυτοκινήτων λήγουν τον Σεπτέμβρη. Δηλαδή ο κ. Μητσοτάκης χάνει την χρήση του βουλευτικού αυτοκινήτου του για μόλις δύο μήνες.

Υπάρχει και ένα άλλο θέμα. Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να το επιστρέφει δύο μήνες νωρίτερα, αλλά ο Έλληνας φορολογούμενος θα συνεχίσει να πληρώνει την μίσθωση για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο μέχρι τον Σεπτέμβρη.
Δεν ξέρω ποια είναι τα οφέλη από αυτή την κίνηση για τον φορολογούμενο - από την άλλη, τα επικοινωνιακά οφέλη για τον κ. Μητσοτάκη είναι πασιφανή.

Μάλλον θα ήταν καλύτερα αν ο κ. Μητσοτάκης είχε ασχοληθεί με τα συνήθη αμαρτήματα της Βουλής. Ένα εξ αυτών είναι η υπόθεση των προεκλογικών διορισμών στην Βουλή (2009) που τότε η Καθημερινή την είχε περιγράψει ως ένα “Διακομματικό σκάνδαλο ρουσφετολογικών διορισμών”. “Υπό τις ευλογίες του τότε προέδρου του Σώματος κ. Δημ. Σιούφα βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη δύο ημέρες... μετά την εξαγγελία του πρωθυπουργού για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών της 4ης Οκτωβρίου.”

Μεταξύ των εμπλεκομένων και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που όπως μας ενημέρωνε η Καθημερινή προχώρησε σε διορισμούς στο γραφείο του. Σε πρόσφατη συνέντευξη του στον κ. Παπαχελά στους Φακέλους ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν ανέκυψε το θέμα το προσπέρασε με την ιδιαίτερη χάρη που έχει ένας πολύ έμπειρος πολιτικός.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να φωτίσει ένα θέμα που ο πατέρας του προσπέρασε όταν προτίμησε να ασχοληθεί με τα μέτρα αυστηρότητας για τους άλλους. Εκεί θα μπορούσαμε να δούμε αν είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί πραγματικά με τις παλιές κακές συνήθειες που δημιούργησαν την σημερινή κρίση.

Διαφορετικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας ακόμα επαγγελματίας του φιλελευθερισμού της ήπιας προσαρμογής.

Υ.Γ.: Ένας από τους τρεις αντιπροέδρους της Βουλής που υπέγραψαν το “Διακομματικό σκάνδαλο ρουσφετολογικών διορισμών” ήταν και η Έλσα Παπαδημητρίου. Προχώρησε και ένα βήμα παραπέρα, διορίζοντας “την ανιψιά της Μικαέλα Π. και τον Νικόλαο Μ.”
Η ψήφος της για το Μεσοπρόθεσμο εκλήφθει ως μια στάση γενναιότητας, έστω και αν έγινε στο τέλος της πολιτικής της καριέρας - αλλά τόσα ξέρουμε τόσα λέμε.
Συνέχεια

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Η Ελλάδα και ο ελεύθερος ανταγωνισμός μεταξύ των νομισμάτων


Στην Ελλάδα, κάθε συζήτηση για αποχώρηση της χώρας από το ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα θεωρείται ταμπού . Όσοι τολμούν να εκφράσουν τις επιφυλάξεις τους για την "ιερή αγελάδα" του ευρώ αντιμετωπίζονται στην καλύτερη περίπτωση σαν "χρήσιμοι ηλίθιοι" και στη χειρότερη, σαν "πράκτορες των Αμερικάνων" και "όργανα της διεθνούς κερδοσκοπίας" . Η πραγματικότητα όμως , την οποία αρνούνται πεισματικά να δουν οι ντόπιοι ευρωλάγνοι , είναι πως ,μέρα με τη μέρα, το ευρώ βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στα αδιέξοδά του. Είναι ανάγκη λοιπόν να εξετάζουμε εναλλακτικές προτάσεις για το τί μπορεί να διαδεχτεί το σημερινό αποτυχημένο νομισματικό σύστημα . Με αφορμή τη σημερινή κρίση, το φιλελεύθερο οπλοστάσιο των ιδεών έχει να μας προτείνει λύσεις ριζοσπαστικές, μακριά από την αποτυχημένη ορθοδοξία του fiat money και του κρατικού μονοπωλίου στην έκδοση χρήματος. Αφού στο "ΜπλεΜήλο" εξετάσαμε το ενδεχόμενο υιοθέτησης του "Κανόνα του Χρυσού", μια άλλη ενδιαφέρουσα φιλελεύθερη πρόταση είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός μεταξύ των νομισμάτων.

Ήδη έχουμε μιλήσει για τα θετικά της αποκρατικοποίησης του νομίσματος και του ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ των νομισμάτων στο εσωτερικό της ίδιας χώρας , με αφορμή την περίφημη πια "λιρέτα Εξαρχειών". Σε αυτό το πνεύμα, αλλά σαφώς με πιο μετριοπαθείς στόχους , κινείται ο γνωστός οικονομικός αναλυτής Matthew Lynn στο βιβλίο του "Bust"( για το οποίο έχουμε μιλήσει σε προηγούμενο άρθρο μας ). Ο Lynn, πρότεινει στην Ελλάδα και στα λοιπά PIGS να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα όσον αφορά τις εσωτερικές τους συναλλαγές αλλά ταυτόχρονα να διατηρήσουν σαν επίσημο νόμισμα και το ευρώ , κυρίως για τις διεθνείς οικονομικές συναλλαγές τόσο των επιχειρήσεων όσο και των πολιτών. Έτσι, θα αποφεύγοταν σε μεγάλο βαθμό ο βέβαιος πανικός που θα δημιουργούσε στους Έλληνες καταθέτες η επιστροφή στη δραχμή και ταυτόχρονα θα έμπαινε χαλινάρι στη δυνατότητα της Τράπεζας της Ελλάδας να πληθωρίσει τη δραχμή, αφού αν γινόταν κάτι τέτοιο οι πολίτες θα μπορούσαν να επιλέξουν το ευρώ για τις συναλλαγές τους.

Σε άρθρό τους στη "Wall Street Journal" πριν λίγους μήνες , o Ιταλός Alberto Mingardi του "Istituto Bruno Leoni" και ο Βρετανός Philip Booth του "Institute of Economic Affairs" φαίνονται πιο ριζοσπαστικοί από τον Lynn και προτείνουν ένα νομισματικό ανταγωνισμό σε πιο καθαρή μορφή , περίπου σαν και αυτό που πρότεινε ο νομπελίστας φιλελεύθερος οικονομολόγος Friedrich Hayek στο περίφημό έργο του "The Denationalization of Money" . Για τους δύο συγγραφείς, οι ευρωπαϊκές Συνθήκες πρέπει να αλλάξουν. Κάθε χώρα μέλος της ευρωζώνης πρέπει μεν να είναι υποχρεωμένη να χρησιμοποιεί το ευρώ αλλά ταυτόχρονα να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε άλλο νόμισμα . Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα νεο εθνικό νόμισμα, νομίσματα τρίτων χωρών (πχ δολάριο ή στερλίνα) ή ακόμη και ιδιωτικά νομίσματα. Έτσι το εμπόριο μέσα στην Ε.Ε. θα εξακολουθούσε να διευκολύνονταν από την ύπαρξη του ευρώ , αλλά ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός μεταξύ των νομισμάτων θα λειτουργούσε σαν εμπόδιο τόσο στις κυβερνήσεις όσο και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να ακολουθήσουν πληθωριστική πολιτική με το νόμισμά τους.

Για την Ελλάδα, όλα αυτά δεν είναι θολές ιδεολογικές αναζητήσεις και αφηρημένες ασκήσεις επι χάρτου κάποιων οικονομολόγων. Είναι πια θέμα επιβίωσης . Η χώρα μας δοκίμασε το μονοπωλιο και της δραχμής και του ευρώ και λίγο ή πολύ απέτυχε, αφού δεν μπόρεσε να ελέγξει τις σπατάλες και την ανεξέλεγκτη μεγέθυνση του κράτους . Μήπως ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε νέες, τολμηρές και φιλελεύθερες λύσεις ;
Συνέχεια

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Το παρασιτόσημο και η ευκαιρία

Κάτι σαν φάρσα της ιστορίας, το σύνθημα «εργάτη πολέμα σου πίνουνε το αίμα» που συνόδευσε την άνοδο του κρατισμού στην Ελλάδα, είναι σήμερα (στον κολοφώνα του κρατισμού) πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι τα βαμπίρ δεν είναι κάποιοι καπιταλιστές του ιδιωτικού τομέα, αλλά το ίδιο το παρασιτικό κράτος. Αυτό επιβεβαιώνει και άρθρο της Ελευθεροτυπίας(!) την προηγούμενη Κυριακή.

Κάνοντας τους δικούς μας υπολογισμούς, και αφού αφαιρέσαμε όλους τους φόρους και κρατήσεις υπέρ του κράτους σε ένα ονομαστικό ετήσιο εισόδημα 40.000 ευρώ, καταλήγουμε ότι ο ιδιωτικός υπάλληλος – κολίγος κρατάει μόνο το 38% του ποσού που του πληρώνει ο εργοδότης (1). Κάθε μήνα στο παράδειγμα μας ο ιδιωτικός υπάλληλος κερδίζει 3.770 ευρώ αλλά κρατάει πραγματικό εισόδημα 1.425 ευρώ. Η διαφορά πηγαίνει υπέρ των σύγχρονων τσιφλικάδων του δημοσίου.

Κάποιος καλοπροαίρετος θα αντιτάξει εδώ το επιχείρημα ότι από αυτές τις κρατικές εισφορές ωφελείται και ο κολίγος της ιστορίας μας μέσω κρατικών υπηρεσιών.

Η πρώτη μας, θεωρητική, ένσταση είναι ότι υπάρχει κάτι παράξενο σε μια συναλλαγή που δεν είναι εθελοντική. Η αναγκαστική παρακράτηση του εισοδήματος του πολίτη «για το καλό του», μας μυρίζει επιχειρηματολογία φεουδαρχίας.

Η δεύτερη, πρακτική, ένσταση έχει να κάνει με την ανταποδοτικότητα (value for money) των φόρων. Για αυτά που πληρώνει ο υπάλληλος, τι του προσφέρει το κράτος; Ίσως κάποια ασφάλεια, ένα σύστημα δικαιοσύνης, δωρεάν(;) παιδεία. Από εκεί και πέρα το κράτος με την γραφειοκρατία κάνει περισσότερο δύσκολη την ζωή του φορολογούμενου -με τα ίδια του τα λεφτά. Θα ήμασταν γενναιόδωροι εάν λέγαμε ότι ο φορολογούμενος παίρνει σε υπηρεσίες από το κράτος ένα 20% από ότι θα αγόραζε με το ίδιο ποσό στον ιδιωτικό τομέα. Το υπόλοιπο 80% πηγαίνει για να ταΐσει το παρασιτικό κράτος. Στο παράδειγμα μας παραπάνω λοιπόν, ο ιδιωτικός υπάλληλος πληρώνει σε «παρασιτόσημο» το 50% του συνολικού εισοδήματος που κερδίζει.

Μέσα σε αυτήν την τραγική κατάσταση, υπάρχει όμως μια ευκαιρία. Όπως είχε επισημαίνει ο Steve Hanke πριν περίπου ένα χρόνο στην Wall Street Journal, η εξάλειψη των εργατικών εισφορών θα μείωνε το εργατικό κόστος και θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν τεχνητή υποτίμηση. Εξηγούμαι. Ένας λόγος που δεν μπορεί η οικονομία μας να ξεπεράσει εύκολα αυτήν την κρίση είναι ότι δεν έχει δικό της νόμισμα για να υποτιμήσει. Με την υποτίμηση, το κόστος παραγωγής των ελληνικών προϊόντων θα έπεφτε κάνοντας την οικονομία μας περισσότερη ανταγωνιστική και δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Δεδομένης της αδυναμίας υποτίμησης του νομίσματος, ένας απλός τρόπος για να επιτευχτεί αυτό είναι η δραστική μείωση των εργατικών εισφορών. Ο Hanke υπολογίζει ότι η εξάλειψη των εργοδοτικών θα ήτανε παρόμοια ευεργετική για την οικονομία με μια υποτίμηση 44%. Για το χαμένο εισόδημα προτείνει την αύξηση του φόρου κατανάλωσης. Υπολογίζει επίσης ότι η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα από τους έμμεσους φόρους.

Πολύ καλό για να είναι αληθινό; Ίσως. Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι ότι οι πραγματικά εργαζόμενοι σε αυτήν την χώρα πληρώνουν ένα καταστρεπτικό και άδικο φόρο «υπέρ παρασιτισμού». Κάθε μείωση αυτού του παρασιτόσημου μπορεί να είναι μόνο θετική για την οικονομία.

__________________
(1) Υποθέτουμε φόρο εισοδήματος 20% και φόρο κατανάλωσης 25%.
Συνέχεια