Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Ποιος φοβάται τον Rupert Murdoch;


Στην περίπτωση της News of the World υπάρχει το σκάνδαλο και η αντίδραση για το σκάνδαλο. Το σκάνδαλο εντελώς αδικαιολόγητο και η αντίδραση για το σκάνδαλο επίσης αδικαιολόγητη.

Ίσως μια δυναμική αντίδραση να ήταν δικαιολογημένη αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι εμφανές ότι το σκάνδαλο είναι απλά η αφορμή για το κατεστημένο των ΜΜΕ να εξαπολύσουν μια ανελέητη επίθεση στο μιντιακό συγκρότημα που τείνει κάπως να διαφέρει στην ιδεολογική του κατεύθυνση από το κοπάδι των ΜΜΕ.

Για τα συμβατικά ΜΜΕ τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να πολεμήσουν το συγκρότημα που επιτρέπει στα μέσα που ελένχει έιτε να φιλοξενούν είτε να εκφράζουν μια άποψη διαφορετική από αυτή του σοσιαλδημοκρατικού μέσου όρου. Το πρόβλημα για το σοσιαλδημοκρατικό κατεστημένο δεν είναι τα ταμπλόιντς όπως το News of the World ή η Sun αλλά ο πολιτικός σχολιασμός στο Fox News Channel οι σελίδες γνώμης της Wall Street Journal και των Times.

Όπως έγραψε προσφάτως ο αριστερός Hendrik Hertzberg στο περιοδικό New Yorker: «Όσον αφορά τις καθαρές επιπτώσεις της στην ανθρώπινη ευημερία, η News of the World είναι η λιγότερη αμαρτωλή από τον τριγωνικό άξονα του κακού του Rupert Murdoch, τα άλλα δύο μέρη είναι το δίκτυο Fox News και η σελίδα γνώμης της Wall Street Journal».

Ο Rupert Murdoch μπορεί να έχει δεξιές πολιτικές προτιμήσεις αλλά βασικά είναι ένας επιχειρηματίας των ΜΜΕ. Για παράδειγμα η δημιουργεία του ειδησεογραφικού καναλιού Fox News το 1996 ήταν μια πολύ έξυπνη επιχειρηματική κίνηση. Το Fox News σήμερα όχι απλά έχει την πρώτη θέση, αλλά συνήθως η ακροαματικότητα του ξεπερνά το άθροισμα των ακροαματικοτήτων όλων των υπόλοιπων ειδησεογραφικών δικτύων ( MSNBC, CNN, κ.α.).

Τώρα ποιος ακριβώς έχει τις ιδεολογικές εμμονές, ο Rupert Murdoch ή οι άλλοι μιντιάρχες που ποτέ δεν δημιούργησαν ένα δεξιό ειδησεογραφικό δίκτυο σε μια τεράστια αγορά στην οποία η κεντροδεξιά είναι η φυσική πλειοψηφία;

Αλλά o Rupert Murdoch δεν εκνευρίζει τα καθεστωτικά ΜΜΕ μόνο με τις πολιτικές/επιχειρηματικές επιλογές του αλλά τους χρησιμεύει επίσης και στο ρόλο του ισχυρού και καταχθόνιου μιντιάρχη που χρησιμοποιεί την δύναμη του για να καθορίζει τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις σύμφωνα με τα δικά του ταξικά συμφέροντα. (βλ. Manufacturing Consent του γνωστού συνωμοσιολόγου Noam Chomsky).

Έτσι τις εκλογές του 2004 στις ΗΠΑ δεν τις έχασε ο John Kerry ούτε τις κέρδισε ο George W Bush, αλλά τις κέρδισε ο Rupert Murdoch για τον George W Bush. Στην Βρετανία ο εργατικός Neil Kinnock δεν έχασε από την Margaret Thatcher και τον John Major, αλλά από τον Rupert Murdoch.

Είναι μια ιδιαίτερα βολική αφήγηση των γεγονότων που επιτρέπει στην ευρωπαϊκή και αμερικάνικη σοσιαλδημοκρατία να εξηγήσει τις πολιτικές ή ιδεολογικές της ήττες χωρίς την αναγκαιότητα να επανεξετάσουν την ισχύ των πιστεύω τους.

Τώρα που το μεγάλο κράτος καταρρέει αυτή η βολική αφήγιση των γεγονότων γίνεται και ψυχολογικά πιο επιτακτική. Η εμμονή και το πάθος για την υπόθεση της News of the World είναι η επιθυμία για μια έστω μικρή πολιτική νίκη μετά από ένα ορυμαγδό γεγονότων που ξεκάθαρα μαρτυρούν την ιδεολογική χρεοκοπία της απανταχού σοσιαλδημοκρατίας.
Συνέχεια

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Η παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας


"Από την Ελλάδα μέχρι την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, από την Καλιφόρνια μέχρι το Γουϊσκόνσιν , το Νιού Τζέρσεϊ και τη Νέα Υόρκη, η κρίση της Δύσης είναι στην πραγματικότητα η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας.

Ελλείμματα και χρέη που απειλούν να εξαλείψουν κατόχους ομολόγων και τράπεζες, να καταστρέψουν νομίσματα, να ανατρέψουν κυβερνήσεις και να χρεωκοπήσουν χώρες επιβάλλουν παντού περικοπές στα κρατικά μισθολόγια και στα κυβερνητικά προγράμματα.
Παντού στη Δύση, ο δημόσιος τομέας βρίσκεται σε πολιορκία.

Όμως τα κόμματα της Αριστεράς, είτε είναι σοσιαλδημοκρατικά είτε σοσιαλιστικά είτε μαρξιστικά, εξαρτώνται από την αύξηση των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα, των δικαιούχων κρατικών επιδομάτων και του κρατικού μεριδίου στον εθνικό πλούτο.

Αυτό κάνουν . Έτσι αυξάνουν τη δύναμή τους . Έτσι φτάνουν στην εξουσία και έτσι την διατηρούν.

Εν κατακλείδει, τα κόμματα την Αριστεράς βρίσκονται σε αυτό τον πλανήτη για να μεγαλώνουν το κράτος. Αλλά η Δύση έχει μπει σε μια περίοδο όπου η οικονομική της επιβίωση και η αποτροπή της οικονομικής κατάρρευσης επιβάλλουν συνεχείς και βαθιές περικοπές στο μέγεθος της κυβέρνησης.

Για την Αριστερά, αυτή πρόκειται να είναι μια μακρά δεκαετία."

[Patrick J. Buchanan στο "American Conservative"]
Συνέχεια

Η τελευταία λύση πριν την επόμενη τελευταία λύση


Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ξέρουν ότι το ελληνικό κράτος είναι μεγάλο και σπάταλο ακόμα και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Επίσης ξέρουν ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τις μεγάλες αλλαγές. Έτσι εξ αρχής έχουν μια τακτική αναβολής του ελληνικού ζητήματος που όμως σταδιακά στοιχίζει όλο και περισσότερο.

Για μια ακόμη φορά προσπαθώντας να ελέγξουν του φόβους που δημιουργούνται λόγω της κατάρρευσης της ελληνικής κρατικοδίαιτης οικονομίας οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν σε ένα ακόμα μεγαλύτερο πακέτο. Θα γίνει μάλιστα και ένα κούρεμα στο ελληνικό χρέος που θα το φέρει στα... περσινά επίπεδα.

Πρόκειται περί μίας μη λύσης που όπως πολύ συχνά έχουμε γράψει στο ΜπλεΜήλο το μόνο που θα καταφέρει είναι να παρατείνει την ζωή της υπάρχουσας ελληνικής πολιτικής τάξης και του κράτους τερατούργημα που δημιούργησε. Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν θέλει αλλά ούτε και μπορεί τις μεταρρυθμίσεις. Είναι σίγουρο ότι θα παρουσιάσει την συμφωνία ως μια μεγάλη επιτυχία για την χώρα και είναι επίσης σίγουρο ότι τα ΜΜΕ θα ακολουθήσουν την ίδια γραμμή.

Για να μην χάνεται το χρόνο σας παρακολουθώντας την τελευταία λύση πριν ακολουθήσει η επόμενη τελευταία λύση, δύο είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να βγει η Ελλάδα από την κρίση και από μια μακρά περίοδο οικονομικής και κοινωνικής παρακμής:

- Μια μεγάλη μείωση (κούρεμα) του ελληνικού χρέους. Μια κίνηση που λέγεται πολύ πιο εύκολα από ότι γίνεται. Είναι μια ιδιαίτερα περίπλοκη υπόθεση και περιπλέκεται ακόμα περισσότερο που σταδιακά όλα και μεγαλύτερο μέρος του χρέους περνά στα χέρια των ευρωπαϊκών κρατών. Θα έπρεπε να είχαμε προχωρήσει στο κούρεμα προ πολλού κάνοντας ότι ήταν δυνατόν για να διαφυλαχθεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και όταν ακόμα το μεγαλύτερο μέρος του χρέους ήταν αντικείμενο των ελληνικών νόμων.

- Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις και η μεγάλη μείωση του ελληνικού κράτους. Με την υπάρχουσα δομή της ελληνικής οικονομίας δεν υπάρχει καμία ελπίδα πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε σε κάποια περιστασιακή φούσκα που προσωρινά θα αναπτερώνει τις αυταπάτες μας. Ευημερία και κρατισμός δεν πάνε μαζί και μέχρι αυτό να γίνει κατανοητό από μια σημαντική εκλογική πλειοψηφία δεν υπάρχει πολιτικός σχηματισμός που θα μπορέσει να προωθήσει τις αναγκαίες αλλαγές.

Μέχρι να γίνουν το κούρεμα και οι μεταρρυθμίσεις μπορείτε να παρακολουθείτε την σαπουνόπερα των δραματικών συνεδριάσεων στις Βρυξέλλες αλλά να ξέρετε ότι τις παρακολουθείτε κυρίως για ψυχαγωγικούς λόγους.
Συνέχεια

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Η Ιωάννα Κούρτοβικ και οι 40 κλέφτες


Λίγο πριν ολοκληρωθεί το όνειρο οι αρχές επενέβησαν και η ελπίδα χάθηκε Στις αποσκευές κουβαλούσαν την ελληνική αλληλεγγύη. Αυτή η αλληλεγγύη επιστράφει στους ιθαγενείς, γιατί;

"Τέσσερις Μαροκινοί οι οποίοι σύμφωνα με την αστυνομία συμμετείχαν στην κατάληψη στην Νομική και είχαν φιλοξενηθεί στην Υπατία, συνελήφθησαν χθες στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" κατηγορούμενοι για "αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος"."

Οι συλληφθέντες, ηλικίας 26,27,29 και 36 χρόνων, ετοιμάζονταν να ταξιδέψουν στην Τυνησία έχοντας στις αποσκευές τους τα εξής κλεμμένα αντικείμενα:

τέσσερις (4) φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές
εννέα (9) κινητά τηλέφωνα
τέσσερις (4) φορτιστές κινητών τηλεφώνων
έξι (6) μπαταρίες κινητών τηλεφώνων
έναν (1) πλοηγό GPS
μία (1) παιχνιδομηχανή (PLAY STATION)
τέσσερα (4) ρολόγια
ένα (1) ζευγάρι γυαλιά ηλίου
ένα (1) σεσουάρ
ένα (1) αυτόματο τρυπάνι
δύο (2) ανδρικά αρώματα και
έναν (1) φακό.

Βέβαια εάν δεν πιστεύετε την αστυνομία ίσως να πιστέψετε την σύζυγο του ιδιοκτήτη της βίλας Υπατία, όπου μετά την αποχώρηση των φιλοξενουμένων, ζήτησε μέσο του facebook να επιστραφούν αντικείμενα αξίας που είχαν κλαπεί - απείλησε δε ότι στο κτίριο υπάρχουν κάμερες που είχαν καταγράψει τις απαλλοτριώσεις αλληλεγγύης.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο τίτλος της ανάρτησης είναι καθαρά συμβολικός. Δεν έχουμε να κάνουμε με σαράντα αλλά με τέσσερις κλέφτες. Εξάλλου δεν έχουμε τίποτα το μεμπτό για τους υπόλοιπους της Υπατίας, εκτός βέβαια από το γεγονός ότι παράνομα εισήλθαν και παράνομα εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, και την άλλη λεπτομέρεια με την κατάληψη της Νομικής.

Πάντως τώρα που η πολυπολιτισμική μας πολιτική των ανοικτών συνόρων φέρνει στην Ελλάδα την αφρόκρεμα της ανθρωπότητας και μετατρέπει την Ελλάδα σε Σίλικον Βάλεϊ της εγκληματικότητας, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε της ευεργετικές συνέπειες που έχει η παραπάνω πολιτική για τις εξαγωγές μας.

Χωρίς τους τέσσερις Μαροκινούς θα είχαμε ποτέ την δυνατότητα να εξάγουμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και πλοηγό GPS; Φυσικά όχι.

Καλό θα ήταν τώρα που οι εξαγωγές μας θα αυξάνονται να ζητήσουμε από την διεθνή κοινότητα ένα σύστημα διπλής αναγραφής για τα εισαγόμενα αγαθά. Έτσι όταν κάποιος Μαροκινός έχει τον υπολογιστή σας ή ένας Πακιστανός το κινητό σας, να ξέρει, Made in China - Stolen in Greece.
Συνέχεια

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Όταν η ελληνική Δεξιά στηρίζει ομόφωνα τον "σοσιαλισμό της επαιτείας"


Ποιός είπε πως στην Ελλάδα δεν έχουμε συναίνεση ; Εν αναμονή της αυριανής κρίσιμης συνόδου του Εurogroup, τα κόμματα της ελληνικής Δεξιάς, συντηρητικής και φιλελεύθερης , κατεβαίνουν με μια ουσιαστικά κοινή ατζέντα και επιβεβαιώνουν την πίστη τους στη νέα Μεγάλη Εθνική Ιδέα, τον -παπανδρεϊκής εμπνεύσεως- "σοσιαλισμό της επαιτείας".

Τις τελευταίες ημέρες, ο Αντώνης Σαμαράς ξιφούλκησε κατά της συμμετοχής ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων, ενώ πρότεινε σαν εναλλακτική λύση το ευρωομόλογο ή την επαναγορά ομολόγων. Δηλαδή, με λίγα λόγια , ο πρόεδρος της ΝΔ μας είπε πως οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι (δηλαδή οι μόνοι που δεν φταίνε στην όλη ιστορία) πρέπει να σηκώσουν όχι μόνο όλο το βάρος της ελληνικής διάσωσης αλλά επιπλέον να αναλάβουν και τα χρέη του ελληνικού κράτους. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης , στη χθεσινή τηλεφωνική του επικοινωνία με τον πρωθυπουργό, τάχθηκε και αυτός εναντίον της συμμετοχής ιδιωτών ενώ, πριν λίγες ημέρες, προτείνε τη διεκδίκηση ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα . Τέλος, η "φιλελεύθερη" Δημοκρατική Συμμαχία με σημερινή της ανακοίνωση προτείνει -τί έκπληξη!- την επαναγορά ομολόγων από την ΕΚΤ ή το Ταμείο Στήριξης και ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, που είναι άλλωστε και τόσο της μόδας τελευταία!

Συνήθως η Δεξιά παντού στον κόσμο έχει σαν σημαία της το νοικοκύρεμα της οικονομίας, την οικονομική υπευθυνότητα, τη σκληρή δουλειά , ακόμη και αν τις περισσότερες φορές αποτυγχάνει να μετουσιώσει αυτές τις αρχές σε πράξη. Όλες οι προτάσεις της δικιάς μας Δεξιάς για το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας , από το ευρωομολογο μέχρι το Σχέδιο Μάρσαλ και από την επαναγορά χρέους μέχρι την μη συμμετοχή ιδιωτών, έχουν μια κοινή συνισταμένη , υπηρετούν ένα κοινό ιδανικό : πώς θα καταφέρουμε να ζούμε ολοκληρωτικά εις βάρος του ατυχή Ευρωπαίου φορολογούμενου, πώς θα μεταφέρουμε το χρέος του ελληνικού κράτους στην πλάτη του . Όμως, ο μεγάλος χαμένος αυτής της πολιτικής θα είναι η ίδια η Ελλάδα που θα βυθιστεί στη χρόνια υποανάπτυξη και θα μετατραπεί σε μια χώρα-ζητιάνο , σε μια θλιβερή Καλαβρία της Ευρώπης . Ο μεγάλος κερδισμένος θα είναι , φυσικά, το εγχώριο πολιτικό σύστημα, του οποίου αναπόσπαστο κόμμάτι αποτελεί η Δεξιά . Αυτό θα παραμείνει αλώβητο αφού θα επιδοτείται από το φρέσκο χρήμα που θα έρχεται από το εξωτερικό και έτσι δεν θα χρειαστεί να κάνει καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να απειλήσει την κυριαρχία του.

Ας αφήσουν, λοιπόν, κατά μέρους τους σκυλοκαυγάδες και τις μικροπολιτικές κόντρες τα κόμματα της ελληνικής Δεξιάς. Στο κρίσιμο ερώτημα αν η χώρα μας θα έχει στο μέλλον το ρόλο του ευρωπαϊκού παράσιτου ή όχι , όλοι οι ένοικοι της "γαλάζιας πολυκατοικίας" δίνουν την ίδια απάντηση.
Συνέχεια

Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος


Tου Δημήτρη Θεοχάρη

Το υψηλό προσδόκιμο ζωής σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια των εισφορών των ταμείων και μια δημοσιονομική κρίση σε εξέλιξη, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα οδηγήσει το κρατικίστικο ασφαλιστικό σύστημα στο αδιέξοδο πιο νωρίς από ότι προβλέπεται. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως οι υποσχέσεις για μελλοντικές συντάξεις (είτε προς όλους, είτε μόνο προς τους δημόσιους υπαλλήλους) δεν εμφανίζονται στο ποσοστό του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ. Με τον νόμο 3863/2010 στην ουσία δεν αναιρείται το υπάρχον μοντέλο, και έτσι το βάρος θα είναι όλο και μεγαλύτερο για τους φορολογούμενους που εργάζονται για να τροφοδοτούν το άδικο αναδιανεμητικό σύστημα μέχρι να δούμε μπροστά μας μια νέα κρίση να εκτυλίσσεται: αυτή του ασφαλιστικού.

Λύσεις που προκρίνουν την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ή αλλιώς την αύξηση του χρόνου εισφορών που απαιτούνται, απλώς παρατείνουν το πρόβλημα μέχρι να επέλθει η ολοκληρωτική κατάρρευση. Στην ετήσια έκθεσή του (Pensions at a Glance 2011) ο ΟΟΣΑ αναφέρει πως η Ελλάδα διαθέτει το 11,9% του ΑΕΠ της για την πληρωμή συντάξεων, ενώ ο μέσος όρος των κρατών-μελών του ανέρχεται σε 7%. Ο δείκτης στήριξης (αριθμός των ανθρώπων σε απασχόληση προς τον αριθμό των συνταξιούχων) από 3,4 που ήταν το 2010 θα μειωθεί σε μόλις 1,4 το 2050 σύμφωνα με προβλέψεις. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται πως το ποσοστό συντάξεων που καταβάλλονται από το κράτος ανέρχεται στο 98% ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Ευρώπη είναι 60%.

Με τα δεδομένα αυτά, η λύση είναι η στροφή από ένα σύστημα καθορισμένων παροχών σε ένα σύστημα καθορισμένων εισφορών (πλήρους ανταποδοτικότητας). Παρόλο που τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα υφίστανται, η μεταρρύθμιση θα πρέπει να εστιάσει στην βαθμιαία προσαρμογή προς αυτά για το σύνολο των ασφαλισμένων, συμπεριλαμβανομένων και των δημοσίων υπαλλήλων. Έτσι οι αποφάσεις σχετικά με την ασφάλιση και συνταξιοδότηση μετατίθενται αποκλειστικά στους εργαζόμενους, με το κράτος να αποδεσμεύεται από αυτό το ρόλο. Ακόμη, οι εργοδοτικές εισφορές θα πρέπει να καταργηθούν, με την όποια συνεισφορά των εργοδοτών να αφορά κυρίως την απόφαση επιλογής των συνταξιοδοτικών προγραμμάτων από την πλευρά του ασφαλισμένου, εάν αυτός δεν επιθυμεί να επενδύσει τις αποταμιεύσεις του σε κάποιο πρόγραμμα της επιλογής του.

Η τοποθέτηση των αποταμιεύσεων μπορεί να κατευθυνθεί προς ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία, προς αυτοδιαχειριζόμενα ή αμοιβαία κεφάλαια ή προς ασφαλιστικές εταιρίες και τράπεζες. Σίγουρα η στροφή από το υπάρχον μοντέλο σε αυτό της πλήρους ανταποδοτικότητας συνεπάγεται και το ρίσκο που εμπεριέχεται στις τοποθετήσεις των αποταμιεύσεων καθώς αυτές εξαρτώνται από τις αποδόσεις τους. Με αυτό τον τρόπο είναι πιθανόν δυο εργαζόμενοι από τον ίδιο εργασιακό χώρο και με τους ίδιους μισθούς να καταλήξουν σε διαφορετικές συντάξεις. Έτσι ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο μπορεί για παράδειγμα να καταστεί λιγότερο επικίνδυνο με την πάροδο του χρόνου.

Το πιο σημαντικό είναι πως η απόφαση και η ευθύνη για την αποταμίευση μέρους του εισοδήματος που προορίζεται για το γήρας ή για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη επαφίεται πλέον στους εργαζόμενους, με τους τελευταίους να αποφασίζουν για το ποσοστό των εισφορών τους και την κατανομή των περιουσιακών στοιχείων τους. Είναι σημαντικό πως αυτό το σύστημα δεν τιμωρεί την εργασία από τη στιγμή που κάποιος συνταξιοδοτείται, σε αντίθεση με το σύστημα καθορισμένων παροχών. Έτσι ένας συνταξιούχος μπορεί να είναι ελεύθερος να εργάζεται παράλληλα με την συνταξιοδότησή του.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, σταδιακά και με την πάροδο του χρόνου η διατήρηση ενός ελάχιστου επιπέδου πρόνοιας μέσω του αναδιανεμητικού συστήματος θα αφορά αποκλειστικά και μόνο αυτούς που είναι ανήμποροι να διασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση σε συγκεκριμένο όριο ηλικίας. Σε μια αποκεντρωμένη δομή του κράτους η λύση αυτή μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική, εάν για παράδειγμα η κάθε περιφέρεια με την οργανωτική και οικονομική αυτονομία που θα διαθέτει, θα αναλαμβάνει αυτό το ρόλο.

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό πως με τη στροφή αυτή στον ιδιωτικό τομέα η ιδιωτική αποταμίευση θα αυξηθεί, αυξάνοντας έτσι το δυνητικό απόθεμα κεφαλαίου και τις επενδύσεις, οδηγώντας σε αύξηση της παραγωγής στην οικονομία. Οι μακροχρόνιες συνέπειες μιας αύξησης του ρυθμού αποταμίευσης είναι κομβικές για την ανάπτυξη εάν δεν συνυπολογιστούν άλλοι παράγοντες που μπορεί να την επιβραδύνουν.
Συνέχεια

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Η κυβέρνηση, τα ταξί και το άνοιγμα επαγγελμάτων αλα σοσιαλιστικά


Ομολογώ πως η στάση της κυβέρνησης τις τελευταίες ημέρες στο θέμα των ταξί με γέμισε ανησυχίες. Πού στο καλό πήγαν η γνώριμη ραθυμία, τα μισόλογα, οι παλινωδίες, τα "ναι μεν αλλά" που μας είχε συνηθίσει εδώ και δύο χρόνια η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση και οι υπουργοί της ; Θα έλεγε κανείς πως ξαφνικά η κυβέρνηση μεταμορφώθηκε και αποφάσισε να προωθήσει-αν είναι δυνατόν!-φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Μάλιστα, ο Γιάννης Ραγκούσης φάνηκε τόσο αποφασισμένος που για μια στιγμή μου θύμισε τη Μάργκαρετ Θάτσερ εναντίον των ανθρακωρύχων, έστω και χωρίς το τσαντικό και τη ξανθιά καούκα. (με τον "αγαπητό" Θύμιο Λυμπερόπουλο να έχει αναλάβει ,βεβαίως, το ρόλο ενός λίγο πιο δεξιού Άρθουρ Σκάρτζιλ).

Ευτυχώς, η ανησυχία μου για την ψυχική υγεία των υπουργών του ΠΑΣΟΚ δεν κράτησε πολύ. Όπως άκουσα στο χθεσινοβραδυνό δελτίο ειδήσεων του "Mega Channel"(στο 7:26) , η ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών "διαμηνύει στους ιδιοκτήτες ταξί πως η απελεύθερωση του επαγγέλματός τους θα πρoχωρήσει, διευκρινίζει όμως ότι αυτή δε θα γίνει ανεξέλεγκτα αλλά με κανόνες , οι οποίοι θα προκύψουν από τον διάλογο που είναι σε εξέλιξη...". Και αμέσως έβγαλα έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης . Όλα έγιναν πάλι γνώριμα και οικεία! Ναι, αυτή είναι η κυβέρνηση και οι υπουργοί που γνωρίσαμε, αγαπήσαμε και ψηφίσαμε ! "Κανόνες", "διάλογος σε εξέλιξη", "όχι ανεξέλεγκτα" είναι ,γι'άλλη μια φορά, οι γνώριμες φράσεις-κλειδιά που μας καθησυχάζουν πως όλα αυτά που ακούμε περί "πλήρους απελευθέρωσης" είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Το άνοιγμα του επαγγέλματος των ταξιτζήδων θα γίνει όπως μόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ξέρει να το κάνει. Με τον ίδιο μοναδικό και αμίμητο τρόπο που έγινε η άρση του καμποταζ, που "απελευθερώθηκε" το επάγγελμα του φαρμακοποιού, του φορτηγατζή και του συμφολαιογράφου. Μια απελευθέρωση στα χαρτιά, όπου οι μόνοι που τελικά δεν έμειναν ευχαριστημένοι είναι αυτοί για τους οποίους υποτίθεται πως έγινε, δηλαδή οι καταναλωτές.

Και να φανταστείς πως αυτή τη φορά οι υπουργοί της κυβέρνησης ήταν τόσο πειστικοί στο ρόλο τους που μέχρι και το γκρινιάρικο, καχύποπτο "ΜπλεΜήλο" πήγε να πάρει στα σοβαρά το μεταρρυθμιστικό τους οίστρο!
Συνέχεια

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Το Μνημόνιο σαν συνέχεια της "ήπιας προσαρμογής"


Ο ιστορικός του μέλλοντος θα θυμάται το Μνημόνιο του 2010 σαν τη συνέχεια και μετεξέλιξη της περιβόητης "ήπιας προσαρμογής" που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Και οι δυο πολιτικές απέτυχαν να αντιμετωπίσουν τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας . Και οι δύο πολιτικές οδηγησαν τελικά σε ακόμη πιο επώδυνες λύσεις για εκείνα τα κοινωνικά στρώματα τα οποία ,υποτίθεται, πως ήθελαν να προστατέψουν.

Ο όρος "ήπια προσαρμογή" χρησιμοποιήθηκε κυρίως από το οικονομικό επιτελείο της αλησμόνητης κυβέρνησης Καραμανλή αλλά στην πραγματικότητα αυτή ήταν η οικονομική πολιτική που ακολούθησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις τις δεκαετίες 1990 και 2000 , όταν πια ήταν αναγκασμένες από την ίδια την πραγματικότητα να συμμαζέψουν τα αποκαϊδια που άφησε πίσω του το ξέφρενο σοσιαλιστικό πάρτυ των 80s. Σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της πολιτικής οι αναγκαίες αλλαγές θα έπρεπε να γίνουν σταδιακά και σε βάθος χρόνου. Οι ιδιωτικοποιήσεις θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από τις μετοχοποιήσεις, η απελευθέρωση των αγορών θα μπορούσε να περιμένει λίγα χρόνια μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες . Με αυτό τον τρόπο η μετάβαση από μια ουσιαστικά σοσιαλιστική οικονομία σε μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς θα πραγματοποιούνταν λιγότερα επώδυνα για τα λαϊκά στρώματα . Στη θεωρία αυτο το μοντέλο ακούγοταν πολύ ωραίο, σχεδόν ιδανικό αφού κατάφερνε ουσιαστικά να ...τετραγωνίσει τον κύκλο! Συνδύαζε "κοινωνική ευαισθησία" και οικονομική αποτελεσματικότητα και ήταν η χρυσή τομή μεταξύ της "ανάλγητης" θεραπείας-σοκ που , όπως μας έλεγαν, θα οδηγούσε στην ανέχεια εκατομμύρια συμπολίτες μας και του λαϊκιστικου κρατισμού της δεκαετίας του '80, που αν συνεχίζοταν ήταν βέβαιο πως θα κατέστρεφε την οικονομία . Βέβαια, στην πράξη τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι. Στα χρόνια της "ήπιας προσαρμογής", το "Μεγάλο Κράτος" έγινε ακόμη πιο μεγάλο, οι μεταρρυθμίσεις κόλλησαν, το χρέος και τα ελλείμματα εκτοξεύθηκαν. Και τελικά, αυτή η πολιτική μας οδήγησε το 2010 στο χείλος του γκρεμού και στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, την οποία -τί ειρωνεία!- θα γλυτώναμε αν είχαμε ακολουθήσει την υποτιθέμενα αντιλαϊκή "βίαιη προσαρμογή".

Το Μαϊο του 2010 βρεθήκαμε και πάλι με δύο επιλογές , μια "σκληρή" και μια "μαλακή". Δυστυχώς, εξαιτίας της "φιλολαϊκής" "ήπιας προσαρμογής" και οι δυο θα είχαν πια αναγκαστικά χειρότερα αποτελέσματα για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών, από τις αντίστοιχες λύσεις που είχαμε στη διάθεσή μας το 1995 ή το 2005 . Η μία επιλογή, ήταν αυτή που επέβαλαν οι αγορές και η ίδια η οικονομική πραγματικότητα . Φυσικά, προϋπόθετε στάση πληρωμών και ένα γενναίο "κούρεμα" αφού το χρέος μας δεν ήταν πια βιώσιμο. Αυτό σήμαινε πως κανείς δε θα δάνειζε τη χώρα για κάποια χρόνια. Έτσι θα αναγκαζόμασταν να προχωρήσουμε σε γρήγορες και αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις και ουσιαστικές περικοπές δαπανών ώστε να ισοσκελίσουμε άμεσα τον προϋπολογισμό και να μπορέσουμε να επιστρέψουμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα στις αγορές . Με μια τέτοια λύση οι κακές επενδύσεις του παρελθόντος θα ρευστοποιούνταν . Θα είχαμε μια επώδυνη, απότομη αλλά σύντομη κρίση που όμως θα ακολουθούνταν γρήγορα από την πολυπόθητη ανάπτυξη . Αυτή η λύση φυσικά δεν συζητήθηκε καθόλου στα ΜΜΕ της χώρας μας αφού ήταν εκτός της λογικής των κρατικοδίαιτων ελιτ μας. Οι πολιτικοί μας διάλεξαν γι άλλη μια φορά τη λύση που ήξεραν καλύτερα και εξυπηρετούσε την επιβίωση του συστήματος εξούσιας τους : την "ήπια προσαρμογή". Δυστυχώς, αυτή τη φορά είχαν μαζί τους και αρκετούς φιλελεύθερους που κανονικά θα έπρεπε να γνωρίζουν που οδηγούν οι δήθεν φιλολαϊκές λύσεις, που πηγαίνουν κόντρα στη λογική της αγοράς . Τώρα βέβαια η "ήπια προσαρμογή" ονομάστηκε Μνημόνιο. Το νέο- αλλά ταυτόχρονα τόσο παλιό- μοντέλο μας έδινε χρήμα και χρόνο για να εφαρμόσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις σταδιακά . Όπως επισήμανε τότε ένας υποστηρικτής του Μνημονίου, ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, το Μνημόνιο ήταν "προϊόν πολιτικής απόφασης για να αποτρέψει τα οδυνηρά αποτελέσματα από την λειτουργία των αγορών". Έτσι, οι αλλαγές θα γίνονταν με πιο "βελούδινο" τρόπο για τους πολίτες της χώρας απ'οτι αν εφαρμόζοταν οι φαινομενικά σκληρές λύσεις των ανάλγητων αγορών .

Όμως και το Μνημόνιο ακολούθησε την τύχη της "ήπιας προσαρμογής" των δεκαετιών '90 και 2000. Όπως είχαμε προειδοποιήσει ήδη από το Φεβρουάριο του 2010, το πακέτο διάσωσης θα μείωνε την πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Και πράγματι, όπως όλοι βλέπουμε, 15 μήνες μετά, οι λίγες μεταρρύθμισες που έγιναν, έγιναν κουτσουρεμένες, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν ακόμη αρχίσει και οι δαπάνες όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά αντίθετα αυξήθηκαν. Έτσι, βρισκόμαστε ξανά στο σημείο που ήμασταν τον Μαϊο του 2010, δηλαδή στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, αλλά αυτή τη φορά κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες. Οι αντοχές του λαού έχουν πια εξαντληθεί λόγω της φορολογικής λαίλαπας της τελευταίας χρονιάς και το χρέος μας είναι ακόμη μεγαλύτερο λόγω του δανείου-μαμούθ από την ΕΕ και το ΔΝΤ . Έτσι το απαραίτητο "κούρεμα" θα πρέπει να είναι πιο βαθύ, κάτι που σημαίνει πως θα είναι πιο επώδυνο για τους πολίτες, απ'ότι αν γινόταν τον περυσινό Μαϊο.

Και όμως παρά τη συνεχή και επίμονη αποτυχία της πολιτικής της "ήπιας προσαρμογής", αυτή είναι ακόμη ζωντανή . Απλά, τώρα θα τη συναντήσετε με διαφορετικά ονόματα (πχ ευρωομόλογο, παροχή ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, νέα δάνεια, νέο "Σχέδιο Μάρσαλ" κτλ). Τα πολιτικό μας σύστημα ξερογλύφεται στην προοπτική ενός νέου γύρου "ήπιας προσαρμογής" αφού ξέρει καλά πως έτσι θα διατηρήσει με τις μικρότερες δυνατές απώλειες το πλέγμα συμφερόντων που το κρατά στην εξουσία. Όσοι όμως καλοπροαίρετα πιστεύουν πως πρέπει να ακολουθήσουμε "ήπιες" λύσεις γιατί έτσι θα προστατεύσουμε το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών, αρκεί να ρίξουν μια ματιά στα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών . Το μόνο που κατάφερε η "ήπια προσαρμογή" ήταν να κάνει την οικονομική κρίση πιο μακροχρόνια και πιο βαθιά και να οδηγήσει σε λύσεις που χειροτερεύουν όλο και περισσότερο τις συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού (και μάλιστα χωρίς να δίνει καμία προοπτική για το μέλλον). Η "ήπια προσαρμογή" δεν είναι μόνο οικονομικά αναποτελεσματική . Είναι και κοινωνικά ανάλγητη.
Συνέχεια

Το πάρτυ τελείωσε (για όλους)


Σιγά σιγά γίνεται αντιληπτό ότι το πάρτι με δανεικά δεν ήταν μόνο ελληνικό αλλά παγκόσμιο φαινόμενο. Κρίμα που οι ιθύνοντες δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα.

O Paul Krugman σε ανάρτηση γράφει ότι οι ΗΠΑ δεν είναι σαν την Ελλάδα. Ποιος ο βασικός λόγος; Ο Krugman υποστηρίζει επειδή στο παρελθόν οι ΗΠΑ ήταν πιο υπεύθυνες από ότι η Ελλάδα επομένως το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον. Λογικό το επιχείρημα δεν ακούγεται; Έχει και έναν πίνακα που συνοδεύει την ανάρτηση και δείχνει την πορεία των χρεών των ΗΠΑ και Ελλάδας από το 95 μέχρι τώρα.

Το πρόβλημα για τις ΗΠΑ όμως δεν έχει να κάνει με το παρελθόν αλλά το μέλλον. Αυτή την στιγμή που μιλάμε το αμερικάνικο κράτος για κάθε δολάριο που δαπανά τα 43 σεντς τα δανείζεται. Δεν έχετε παρά να κάνετε τους δικούς σας υπολογισμούς για τον δικό σας οικογενειακό προϋπολογισμό και να δείτε πόσο καιρό θα σας έπαιρνε αν δανειζόσασταν για το 43% των δαπανών σας να κηρύξετε πτώχευση.

Για να συνεχίσουν οι ΗΠΑ να έχουν αυτά τα μεγάλα χρέη θα πρέπει η ανθρωπότητα να αφιερώσει το 20% του πλούτου της για την αγορά αμερικανικών ομολόγων.

Αλλά ο πρόεδρος Ομπάμα δεν θέλει καν να αποδεχθεί μια πρόταση των Ρεπουμλπικάνων για μια μείωση μόλις 5.2% επί των 46,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που θα ξοδέψει την επόμενη δεκαετία το αμερικάνικο κράτος.

Εν τω μεταξύ, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τεστ αντοχής για τις ευρωπαϊκές τράπεζες κρίθηκαν ικανοποιητικά έστω και αν δεν συμπεριέλαβαν ένα κάπως πιθανό γεγονός, δηλαδή την στάση πληρωμών από την Ελλάδα.
Έτσι η Εθνική Τράπεζα με ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 18 δις παρουσιάζει κεφάλαιο 8.1 δις ευρώ. Η εγγραφή των ομολόγων στην πραγματική τους αξία θα μηδένιζε το κεφάλαιο της τράπεζας.

Αλλά όλα αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα. Ας ασχοληθούμε και αυτή την εβδομάδα με το πόσο κακοί είναι οι οίκοι αξιολόγησης.
Συνέχεια

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Eυρωομόλογα και η καθαρτική λύση της αγοράς


Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερες προφητικές ικανότητες για να προβλέψει κανείς την αποτυχία των πακέτων διάσωσης. Όπως είχαμε πει πολλές φορές, αυτό το χρέος δεν είναι βιώσιμο και οποιοδήποτε πακέτο μέτρων που δεν θα περιλάμβανε κάποια σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους, ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία.

Προκαλεί όμως έκπληξη το μέγεθος αυτής της αποτυχίας.

Βεβαίως ήτανε αναμενόμενο να μειωθούνε τα κρατικά έσοδα σε καθεστώς ύφεσης και αυξημένων φόρων. Αλλά αυξημένες δαπάνες; Μαθαίνουμε λοιπόν ότι οι πρωτογενείς δαπάνες το πρώτο εξάμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 8.8% σε σχέση με το πρώτο εξάμηνο του προηγούμενου έτους. Στην μεγαλύτερη ύφεση των τελευταίων δεκαετιών, η κυβέρνηση κατάφερε να αυξήσει τις δαπάνες.

Ακόμα πιο σκανδαλώδης είναι η «ταξική» πολιτική της κυβέρνησης. Όταν 200-300.000 υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα έχουνε χάσει την δουλειά τους λόγω της κρατικής σπατάλης, η κυβέρνηση συνεχίζει να προστατεύει το πιο αντιπαραγωγικό και προκλητικά παρασιτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Χειρότερα, η απουσία σοβαρών μεταρρυθμίσεων πρέπει να θεωρείται δεδομένη και για το μέλλον. Απόδειξη η εσκεμμένη γελοιοποίηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων από τον ίδιο τον υπουργό οικονομικών κ. Βενιζέλο, όπως φαίνεται από την επιλογή του παντελώς ακατάλληλου πρόσωπου για την θέση του επικεφαλής.

Σε αυτό το περιβάλλον, υπάρχουνε δύο πραγματικές λύσεις για το χρέος.

Η πρώτη λύση είναι τα ευρωομόλογα και η εγγύηση του χρέους όλων των κρατών της ευρωζώνης από την ΕΕ. Είδαμε μάλιστα πρόσφατα τον κ. Παπανδρέου μαζί με άλλους σοσιαλιστές να ζητούν την έκδοση τους

Την έκδοση ευρω-ομολόγων ζήτησαν ο έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και αξιωματούχοι του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ... Ο έλληνας πρωθυπουργός τόνισε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μεγάλες δυνατότητες, αλλά η συντηρητική πλειοψηφία δεν έχει την πολιτική βούληση να τις μετατρέψει σε πολιτικές».

Στην ανακοίνωσή [των σοσιαλιστών ηγέτων της Ευρωζώνης] … αναφέρουν ότι «είναι καιρός οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης να εκφράσουν τα πρωτεία τους έναντι των χρηματοοικονομικών αγορών», ενώ ζητούν από τα κράτη να λάβουν «γενναία και αποφασιστικά μέτρα»

Θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι αυτή είναι η πραγματική στρατηγική της κυβέρνησης. Δεν κάνουμε τις πολιτικά επίπονες μεταρρυθμίσεις , αφήνουμε τα πράγματα να χειροτερεύσουν και στο τέλος θα αναγκαστούνε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να μας πληρώσουνε το χρέος μας στο όνομα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Οι μόνοι όμως που θα κέρδιζαν όμως από αυτήν την λύση θα ήτανε οι βολεμένοι του τωρινού συστήματος. Ο ιδιωτικός τομέας χωρίς μεταρρυθμίσεις θα συνέχιζε να αντιμετωπίζει την ίδια παθογένεια από τον κρατικό παρασιτισμό. Η Ευρώπη επίσης θα έχανε, αφού αφενός θα έπρεπε να πληρώνει υψηλότερα επιτόκια για αυτά τα ομόλογα, αφετέρου η εγγύηση του χρέους σημαίνει απαραίτητα και μεγαλύτερο κεντρικό παρεμβατισμό, ομογενοποίηση των φόρων προς τα πάνω κλπ.

Ευτυχώς όμως η ΕΕ δεν έχει αυτήν την στιγμή την δημοκρατική νομιμοποίηση για ένα τέτοιο βήμα. Και θεωρείται επίσης εξαιρετικά απίθανο ότι ο γερμανός φορολογούμενος θα συναινέσει να πάρει στην πλάτη του την ΓΕΝΟΠ και τον ΟΣΕ.

Η δεύτερη λύση είναι η λύση της αγοράς, δηλαδή η επίσημη χρεοκοπία και η απευθείας συνεννόηση με τους δανειστές για αναδιάρθρωση, ότι δηλαδή ισχύει για οποιαδήποτε εταιρεία στον ιδιωτικό τομέα. Το πρωτογενές έλλειμμα που δεν μπόρεσε η κυβέρνηση να το εξαφανίσει σε δύο χρόνια, θα εξαφανιστεί de facto, αφού οι δαπάνες δεν θα μπορούν να ξεπερνούν τα κρατικά έσοδα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα χρειαστεί επιτέλους να διαλέξει εάν θα πληρώσει τις συντάξεις ή τα 700 εκατομμύρια στην ΓΕΝΟΠ. Ο πραγματικός κίνδυνος που είναι η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος μπορεί να αντιμετωπιστεί από την ΕΚΤ με απευθείας κεφαλαιοποίηση.

Για να δούμε ποιοι θα είναι οι κερδισμένοι και οι χαμένοι από μια τέτοια εξέλιξη, θα πρέπει πρώτα να έχουμε κατά νου την διάκριση μεταξύ ελληνικής οικονομίας και ελληνικού δημοσίου. Η κατάρρευση της παρασιτοκρατίας μπορεί να γίνει θρυαλλίδα ενός μεταρρυθμιστικού ρεύματος, αφού ο μοναδικός δρόμος πια επιβίωσης της ελληνικής οικονομίας θα είναι οι ριζικές φιλελεύθερες αλλαγές. Μεσοπρόθεσμα, οι απέξω του συστήματος, δηλ. ο μη κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας και οι άνεργοι, έχουνε μόνο να κερδίσουνε από μια τέτοια εξέλιξη. Η ΓΕΝΟΠ και ο ΟΣΕ βεβαίως θα είναι χαμένοι, αλλά οι εργατικοί δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουνε τίποτα να φοβηθούνε.

Σε ότι αφορά την Ευρώπη, θα είναι και αυτή κερδισμένη από μια τέτοια εξέλιξη. Η υπευθυνότητα κάθε χώρας μέλους για την επιτυχία ή αποτυχία των οικονομικών του σημαίνει ότι το ευρωπαϊκό εγχείρημα δεν θα είναι δέσμιο της κάθε μικρής ανεύθυνης κυβέρνησης. Η ανεξαρτησία των χωρών μελών σημαίνει περισσότερο ανταγωνισμό μεταξύ τους και θα βοηθήσει την συνολική οικονομική ανάπτυξη.

Οι εργατικοί Έλληνες και οι υποστηρικτές μιας ισχυρής Ευρώπης θα πρέπει να απεύχονται τα ευρωομόλογα. Η καλύτερη επιλογή και για την ελληνική οικονομία και το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι η καθαρτική λύση της αγοράς, δηλαδή η χρεοκοπία.
Συνέχεια