Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Ρόδα, λάδια και κοπάνα


Ο πρόεδρος του ΣΑΤΑ, Θύμιος Λυμπερόπουλος, γνωστός και ως "αγαπητός Θύμιος", "απέδωσε τα έκτροπα σε μεμονωμένες ενέργειες αγανακτισμένων ιδιοκτητών που χάνουν τις άδειες τους και ενεργούν αυτόνομα χωρίς να μπορούν να ελεγχθούν από την Ομοσπονδία."

Μέχρι στιγμής έχουν σχηματισθεί 82 δικογραφίες που εμπλέκουν 6.415 άτομα, τα οποία ασφαλώς ενέργησαν μεμονωμένα.

Ένα μεμονωμένο γεγονός ήταν το λάδι στο δρόμο για να μην περάσουν τα τουριστικά λεωφορεία στον Πειραιά. Ένα άλλο μεμονωμένο γεγονός ήταν ο αποκλεισμός των οικονομικών υπηρεσιών του Ηρακλείου. Μεμονωμένα περιστατικά επίσης στα Τρίκαλα και τα Χανιά.

Οι οδηγοί των ταξί είναι τόσο απασχολημένοι με τα μεμονωμένα περιστατικά τους, αναρωτιέται κανείς αν βρίσκουν το χρόνο και για λίγο συλλογική δράση τώρα που στην επικαιρότητα υπάρχει ένα θέμα που τους αφορά.

Αλλά ίσως όλα αυτά τα συμβάντα να μην είναι και τόσο μεμονωμένα. Ίσως η δήλωση του "αγαπητού Θύμιου" να είχε μια δόση αναλήθειας. Ίσως η δόση αναλήθειας να είναι τόσο ισχυρή, που ο "αγαπητός Θύμιος" αναγκαστεί κάποτε να την χαρακτηρίσει ως ένα μεμονωμένο γεγονός.
Συνέχεια

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Η Δημοκρατία της Σιωπής


Την Δευτέρα ήταν κάπως ασυνήθιστο να δει κάποιος το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας όπου μια αποτρόπαια πράξη βίας χαρακτηριζόταν ως Κτηνωδία. Κτηνωδία είναι ακριβώς αυτό που συνέβη στην Νορβηγία στις 22 του μηνός. Το ασυνήθιστο της όλης υπόθεσης είναι ότι η Ελευθεροτυπία δεν μας συνηθίζει σε τέτοιους χαρακτηρισμούς για εγκλήματα που συνδέονται με πολιτικά κίνητρα. Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση όπως μας ενημέρωνε η εφημερίδα “Η ακροδεξιά ιδεολογία του όπλισε το χέρι του δράστη στην σφαγή των 93.”

Για παράδειγμα στην περίπτωση του Παλαιστινιακής καταγωγής Νιντάλ Μαλίκ Χασάν που είχε σκορπίσει το θάνατο στο στρατόπεδο Ford Hood στο Τέξας οι τίτλοι της Ελευθεροτυπίας ήταν απλοί και μετρημένοι. Ήταν ένα μακελειό που δημιούργησε ένας δράστης ο οποίος ήταν " ο φερόμενος ως ύποπτος". Αυτή ήταν η κάλυψη όλες τις ημέρες μετά από το συμβάν.

Αν νομίζετε ότι η κάλυψη του γεγονότος με τον Νιντάλ Μαλίκ Χασάν ήταν διαφορετική λόγω του αριθμού των νεκρών τότε δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την υπόθεση με την βουλευτή των Δημοκρατικών Γκαμπριέλ Γκίφορντς, οπου έγινε απόπειρα εναντίον της με αποτέλεσμα έξι νεκρούς και το σοβαρό τραυματισμό της βουλευτού. Τότε η Ελευθεροτυπία βρισκόταν ήταν σε έξαρση έστω και αν στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχαν πολιτικά κίνητρα. Τέσσερις μέρες μετά από το συμβάν διαβάζαμε στην ίδια εφημερίδα:

"Το απόστημα του άγριου αμερικανικού συντηρητισμού, που μάζευε πύον δύο χρόνια τώρα, αμέσως με την εκλογή του Ομπάμα, έσκασε το περασμένο Σάββατο στην Αριζόνα· είθε να μην έπεται συνέχεια."

Όπως πολλές άλλες αναλύσεις της εποχής έτσι και αυτή δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Για την Ελευθεροτυπία, όπως και γενικά τα ελληνικά ΜΜΕ, εγκλήματα ακροαριστερών είναι προβοκάτσια ή εκδηλώσεις λαϊκής οργής, καμία σχέση με την αριστερά - εγκλήματα ακροδεξιών είναι πράξεις που αποδεικνύουν τη βία που ενυπάρχει στην ιδεολογία και θέσεις της δεξιάς.

Την ίδια μέρα που η Ελευθεροτυπία είχε ως πρωτοσέλιδο την κτηνωδία στην Νορβηγία στην σελίδα οκτώ ο Γιώργος Βότσης διαμαρτυρόταν για τις ποινές που επεβλήθησαν στα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Πυρήνες της Φωτιάς. "H πρόεδρος του δικαστηρίου Mαρία Bαρελά έχει, μου λένε, παιδιά ομήλικα με αυτά που έστειλε για δεκαετίες πίσω από τα κάγκελα. Τα κοιτάει στα μάτια;" έγραφε ο κ. Βότσης.

Δύο μέρες πριν στην Ελευθεροτυπία σε ρεπορτάζ της Κατερίνας Κάτη με τίτλο, «Εξι παιδιά στα κάτεργα και η δημοκρατία στο εδώλιο» διαβάζαμε:

"Νομικοί, άνθρωποι των γραμμάτων και της πολιτικής, πολίτες από διάφορες τάξεις επικοινώνησαν με την «Ε» εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους για τη Δικαιοσύνη των «δύο μέτρων και δύο σταθμών» που εξάντλησε την αυστηρότητά της επιβάλλοντας εξοντωτικές ποινές στους 20χρονους, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για εκρήξεις μικρής ισχύος, χωρίς ανθρώπινα θύματα, ενώ την ίδια ώρα οι υπεύθυνοι πολύκροτων σκανδάλων, που ταλανίζουν το δημόσιο, πολιτικό και οικονομικό βίο της χώρας, χαίρουν προκλητικής ασυλίας."

Οι 20χρονοι δεν είχαν την ευκαιρία να αποφοιτήσουν από την Ανωτάτη Τρομοκρατική και εξάλλου οι βόμβες ήταν μικρής ισχύος...

Για τις ποινές ο ποιητής Κακουλίδης δήλωσε "Ντρέπομαι". Ο ποινικολόγος Ιωάννης Λαμπίρης είπε ότι ήταν "Σκόπιμα σκληρές." Ενώ ο Νίκος Βούτσης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και περιφερειακός σύμβουλος Αττικής, μίλησε για "Ποινές εξόντωσης για τους «Πυρήνες» και για τη Δημοκρατία."
Στην συνέντευξη τύπου παραβρέθηκε και ο βουλευτής του ΣΥΝ Δημήτρης Παπαδημούλης.

Φαντασθείτε τώρα τις ίδιες ακριβώς τρομοκρατικές πράξεις αλλά αυτή την φορά από ακροδεξιούς και μια εκδήλωση συμπαράστασης όπου κάποια στελέχη και βουλευτές της ΝΔ, ή του ΛΑ.Ο.Σ ή της ΔΗ.ΣΥΜ έδιναν το παρών και μάλιστα θα έκαναν δηλώσεις συμπαράστασης. Φαντασθείτε τι θα είχε γράψει η Ελευθεροτυπία και τι θα είχαν γράψει τα Νέα, η Καθημερινή και όλοι οι άλλοι.

H συμμετοχή του ΣΥΝ, η παρουσία του κ. Παπαδημούλη, ο "μετριοπαθής αριστερός" όπως μας λένε τα ΜΜΕ, θεωρείται ένα φυσιολογικό γεγονός. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα και η αριστερή τρομοκρατία είναι απλά ένοπλος αγώνας. Τρομοκρατία είναι όταν σκοτώνουν οι άλλοι.

Αυτό που συνήθως καταγγέλλουμε στην αριστερά δεν είναι ότι γίνονται εγκλήματα στο όνομα της, αλλά ότι σε αυτά τα εγκλήματα δίνει πολιτική κάλυψη.

Με την κτηνωδία στην Νορβηγία όμως δεν γίνεται μόνο μια ύπουλη προσπάθεια να σπιλωθεί ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος - γίνεται και μια προσπάθεια να σιωπήσει.
Λόγω του παρανοϊκού Μπρέιβικ δεν θα πρέπει να μιλάμε αρνητικά για την λαθρομετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα. Θα πρέπει να σιωπήσουμε γιατί, που ξέρεις, κάποιος παρανοϊκός μπορεί να θέλει να δώσει μια 'ριζοσπαστική’ λύση στο θέμα.

Πρόκειται όχι μόνο για μια γελοία λογική, αλλά επίσης για έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο και βαθιά αντιδημοκρατικο τρόπο σκέψης. Είναι ένας άλλος τρόπος για την αριστερά να συνεχίσει να χαίρει ενός ιδιότυπου πολιτικού μονόλογου. Η αριστερά που κυριαρχεί στα ΜΜΕ γνωρίζει πολύ καλά ότι οι θέσεις για την λαθρομετανάστευση, την πολυπολιτισμικότητα και την παγκόσμια διακυβέρνηση είναι βαθιά αντιδημοφιλείς. Γνωρίζει ακόμα ότι για αυτά τα θέματα δεν έχει σοβαρά επιχειρήματα. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να λογοκρίνει τον δημόσιο διάλογο και να δυσφημίσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσεις υπέρ της αθρόας μετανάστευσης; Φυσικά όχι. Απλά καταγγέλλεις τους αντιπάλους σου ως ρατσιστές, νομιμοποιείς όσο μπορείς περισσότερους και προσδοκάς και προωθείς την δημιουργία τετελεσμένων έτσι ώστε αν στο μέλλον υπάρξει η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση του φαινομένου, η όποια προσπάθεια επίλυσης του να μην είναι εφικτή.

Η κτηνωδία του Μπρέιβικ είναι μια καταπληκτική ευκαιρία για μια τέτοια πολιτική στάση. Θα πρέπει όμως να ξέρουν όσοι έμμεσα ή άμεσα εκμεταλλεύονται αυτό το συμβάν, ότι αυτή τους η στάση είναι μια εντελώς απάνθρωπη εξαργύρωση του άδικου θανάτου 93 ανθρώπων.
Συνέχεια

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Με μπροστάρη τον Ραγκούση



Έχω δυσάρεστα νέα. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αυτοδύναμο κόμμα. Ούτε η Δράση. Ούτε η ΔηΣυ. Τα κόμματα εξουσίας κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνουν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Αφενός γιατί δεν διαγράφεται κάποια προοπτική κατάργησης της ενισχυμένης αναλογικής. Αφετέρου γιατί οι ψηφοφόροι, ακόμα και σε περιόδους μαζικής κρίσης, τείνουν να ψηφίζουν τα μεγάλα κόμματα για τον απλό λόγο ότι θέλουνε η ψήφος τους να πιάσει τόπο. Όπως έχει παρατηρήσει και ο καθηγητής Καλύβας πρόσφατα στην Καθημερινή
«Η περίπτωση της Αργεντινής υπενθυμίζει, ανάμεσα στα άλλα, την ανθεκτικότητα της πολιτικής τάξης. Ακόμα κι αν ξεσπάσουν μαζικές κοινωνικές εκρήξεις, είναι αμφίβολο αν θα δούμε ριζικές πολιτικές αλλαγές.»
Οι έλληνες φιλελεύθεροι, αφού κατανοήσουν το παραπάνω, πρέπει τότε να διαλέξουμε: θέλουμε να είμαστε μία ομάδα του περιθωρίου ή θέλουμε να εφαρμόσουμε τις πολιτικές που προτείνουμε; Σαν υπόθεση εργασίας διαλέγουμε το δεύτερο. Το συμπέρασμα τότε είναι αναπόδραστο: Οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να δώσουν τον αγώνα για την «ψυχή» των δύο κόμματα εξουσίας , διεισδύοντας τα και υποστηρίζοντας τις εσωτερικές φιλελεύθερες τάσεις τους.

Δεν κρύβω την προσωπική μου αντιπάθεια στο ΠΑΣΟΚ και την ιστορία του. Αλλά στην business και στην πολιτική η εμπάθεια δεν απέχει από την μωρία. Εάν λοιπόν υπάρχει κάποιος στην σημερινή κυβέρνηση που προσπαθεί να εφαρμόσει φιλελεύθερη πολιτική, πρέπει να έχει την στήριξη όλων των φιλελεύθερων.

Αυτός σήμερα είναι ο κ. Ραγκούσης που πρόσφατα ανέλαβε το υπουργείο Μεταφορών. Δεν γνωρίζω το παρελθόν του, αλλά η απόπειρά του να απελευθερώσει τον κλάδο των ταξί είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας για δύο λόγους.

Καταρχάς, είναι η πιο τολμηρή απόπειρα απελευθέρωσης κλάδου που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Για τους λόγους που οι άδειες των ταξί είναι βλαβερές για την κοινωνία έχω γράψει εδώ. Εάν δεν απατώμαι, ο υπουργός επιμένει στην κατάργηση των αδειών και πλήρη απελευθέρωση του κλάδου χωρίς όρους. Βεβαίως, γίνανε κάποιες δηλώσεις για όρους και κανόνες στην διαδικασία, αλλά αυτές μέχρι τώρα φαίνονται να είναι τακτικές κινήσεις χωρίς αντίκρισμα.

Πιο σημαντικά, αυτή η απόπειρα έχει πολύ καλές πιθανότητες να πετύχει. Η επιλογή του κλάδου των ταξί για την πρώτη δυνατή απελευθέρωση έχει εξαιρετική τακτική αξία. Ο λόγος είναι ότι ο κλάδος των ταξιτζήδων για διάφορους λόγους θεωρείται αντιπαθής και δύσκολα μπορεί να ενεργοποιήσει τα ένστικτα της (κακώς εννοούμενης) αλληλεγγύης. Εάν η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει την απελευθέρωση εδώ, δεν θα μπορέσει να την κάνει πουθενά. Αντίθετα, μια επιτυχία εδώ, θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο και μια δυναμική απελευθέρωσης και για τους άλλους κλάδους

Είναι λοιπόν ώρα να παραμερίσουμε τις όποιες (ανθρώπινες) αντιπάθειες μας για το κόμμα ΠΑΣΟΚ και να σταθούμε δίπλα στην προσπάθεια του κ. Ραγκούση. Εάν διαβάσουμε άρθρο του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ο υπουργός (πέρα από το απαραίτητο αντι-νεοφιλελεύθερο περιτύλιγμα), καταλαβαίνει και πιστεύει στην σημασία της απελευθέρωσης της αγοράς. Μια σπάνια στρατηγική ευκαιρία.
Συνέχεια

Όταν ο "φιλελεύθερος" Κωστής Χατζηδάκης συναντά τον "αγαπητό" Θύμιο


Πριν λίγες ημέρες γράφαμε για το κατ' ευφημισμόν "ανοίγμα των επαγγελμάτων" με τη μοναδική πατέντα του ΠΑΣΟΚ . Έλα όμως που δεν είναι μόνο οι σοσιαλιστές μας που υπερασπίζονται αυτές τις απελευθερώσεις-οπερέτα. Τουλάχιστον όσον αφορά τα ταξί, ακόμη και αυτοπακαλούμενοι φιλελεύθεροι, όπως ο Κωστής Χατζηδάκης της "Νέας Δημοκρατίας", κάνουν το ίδιο.

Στο χθεσινό δελτίο ειδήσεων του Mega Channel, το οποίο ομολογώ πως εξακολουθώ να παρακολουθώ με μια νοσηρή μαζοχιστική ευχαρίστηση, ακούσαμε τον πρώην υπουργό της... επιτυχημένης κυβέρνησης Καραμανλή να επικρίνει την πλήρη απελευθέρωση του επαγγέλματος των ταξιτζήδων, που υποτίθεται πως επιδιώκει η σημερινή κυβέρνηση. Μάλιστα ο Κωστής Χατζηδάκης επισήμανε πως μια απελευθέρωση χωρίς κανόνες και όρους μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα.

Ο πρώην Υπουργός δικαιολογεί την αντίθεση του στην πλήρη απελευθέρωση με το επιχείρημα πως παντού στην Ευρώπη το επάγγελμα του ταξιτζή λειτουργεί με όρους και περιορισμούς. Και εδώ ερχόμαστε σε κάτι που έχουμε γράψει και παλαιότερα, δηλαδή πως στη χώρα μας οι πιο πολλοί φιλελεύθεροι δεν είναι τίποτε άλλο παρά σοσιαλδημοκράτες που θεωρούν το "κάντο σαν την Ευρώπη" σαν τη λύση για όλα μας τα προβλήματα. Να υπενθυμίσουμε πως μιλάμε πάντα για την γνωστή "φιλελεύθερη" Ευρώπη όπου οι δαπάνες ξεπερνούν το 50% του ΑΕΠ, η φορολογία σου στερεί πάνω από το μισό σου εισόδημα, το αρτηριοσκληρωτικό κράτος-πρόνοιας σε κάνει μόνιμα εξαρτημένο και ανίκανο για εργασία , το τεράστιο χρέος πνίγει τις οικονομίες και η λειτουργία πολλών επαγγέλματων δεν φαίνεται να έχει αλλάξει και πολύ από τα χρόνια των συντεχνιών του Μεσαίωνα. Προφανώς, στο μυαλό του Χατζιδάκη και πολλών φιλελευθέρων που φετιχοποιούν αυτή τη μυθική "Ευρώπη" , αυτό είναι το μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα για να απελευθερώσει την οικονομία της και να ξεφύγει από την κρίση που δημιούργησε το Μεγάλο Κράτος.

Ας με διαφωτίσει λοιπόν κάποιος : Σε τί διαφέρει η "φιλελεύθερη" επιχειρηματολογία του Κωστή Χατζιδάκη στο θέμα των ταξί από την αντίστοιχη επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί ο ..."αγαπητός" Θύμιος για να δικαιολογήσει την υπεράσπιση των πιο στενών συντεχνιακών συμφερόντων του κλάδου του αλλά και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να δικαιολογήσει το άνοιγμα-μαϊμου που έκανε σε πολλά επαγγέλματα(πχ φορτηγατζηδες, συμβολαιογράφοι, δικηγόροι κτλ);

[Διαβάστε επίσης "Ο Κωστής Χατζιδάκης αποκηρύσσει τον "επάρατο" νεοφιλελευθερισμό"]
Συνέχεια

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Τα πακέτα διάσωσης, το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό υπερκράτος και το τέλος της δημοκρατίας


Η γνωστή συντηρητική αρθρογράφος Janet Daley (φωτό) γράφει στον "Daily Telegraph" ένα από τα πιο δυνατά άρθρα των τελευταίων μηνών για την ευρωπαϊκή κρίση. Η Daley δίνει οργουελικούς τόνους στις προβλέψεις της για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου. Τα πακέτα διάσωσης οδηγούν στην ενιαία οικονομική διακυβέρνηση της Ε.Ε. , στην υπονόμευση της δημοκρατίας και στον παραμερισμό της πολιτών της Ευρώπης προς όφελος υπερεθνικών γραφειοκρατικών ελιτ που δεν λογοδοτούν σε κάνεναν. Όμως κάτι τέτοιο θα φέρει μόνο βία και χάος :

"Ήταν τόσο ταιριαστό το ότι την ημέρα που η Ευρώπη ξήλωνε ένα ακόμη στύλο της δημοκρατίας, τα τανκς έπρεπε να κυκλοφορούν στους δρόμους των Βρυξελλών. Βέβαια, η στρατιωτική επίδειξη τιμούσε την Εθνική Ημερά του Βελγίου και όχι τη θριαμβευτική πορεία προς την (ευρωπαϊκή) οικονομική ένωση , αλλά η σύμπτωση ήταν ένα από τα καλύτερα αστεία της ιστορίας. Η Ευρώπη τώρα καλπάζει προς την τελική πραγματοποίηση του μεγάλου μεταπολεμικού της ονείρου : την κατάργηση των ανεξάρτητων εθνών κρατών των οποίων οι κυβερνήσεις ήταν υπόλογες στους λαούς τους.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσεις τί διακυβεύεται εδώ. Όταν ασκείς το δικαίωμα σου να ψηφίσεις για το ένα κόμμα ή το άλλο στις εθνικές εκλογές, το κάνεις συνήθως βάσει των οικονομικών τους πολιτικών : δηλαδή τί προτείνουν να κάνουν για τη φορολογία και τις δαπάνες. Μάλλον δεν υπάρχει πιο σημαντική λειτουργία της εκλογικής διαδικασίας από αυτή. Εαν η κυβέρνηση δεν λογοδοτεί σε σένα για το τί κάνει με τα χρήματά σου και για το πόσα θα πάρει από σενά για να κάνει αυτά τα πράγματα , τότε τί απομένει από τη δύναμή σου σαν πολίτης ; Με ποιά λογική απαιτείται η συναίνεση σου για να κυβερνηθείς ; Εαν η ευθύνη γι αυτές τις αποφάσεις πρόκειται να αφαιρεθεί από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των χωρών και να μεταφερθεί σε ένα πανευρωπαϊκό όργανο, τότε μπαίνουμε σε μια πορεία με τις πιο τρομακτικές πολιτικές επιπτώσεις.

Σε αυτή την πορεία δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο . Η ελληνική (και η ιρλανδική , η πορτογαλική , η ιταλική , η ισπανική ) κρίση είναι χρήσιμη, όπως ο καθένας τώρα μοιάζει να παραδέχεται, σαν ενας επιταχυντής : έχοντας στην εντατική μια ολόκληρη κουστωδία χωρών της ευρωζώνης έκανε την "ανάγκη" για οικονομική ενοποίηση να φαίνεται αναμφισβήτητη. Και έτσι φτάσαμε στο λογικό συμπέρασμα ενος οικονομικά αστοιχείωτου σχεδίου . Όχι άλλο ανακάτεμα με τη θέληση του λαού : πικραμένοι Γερμανοί και ανυπάκουοι Έλληνες θα παραμεριστούν στο όνομα- τίνος ; Ενός διεθνούς κράτους-πρόνοιας στο οποίο ο πλούτος αναδιανέμεται όχι μόνο μέσα στην ίδια χώρα από τις σκληρά εργαζόμενες στις μη εργαζόμενες τάξεις , αλλά και από εργατικά έθνη σε αποτυχημένα. Το παραδοσιακό σοσιαλιστικό μοντέλο όπου το κράτος παίρνει την περιουσία των πλουσιών για να τη δώσει στους φτωχούς θα εφαρμοστεί σε ηπειρωτική κλίμακα, με το αναπόφευκτο αποτέλεσμα πως η Νότια Ευρώπη θα γίνει μια διαρκής οικονομική αποτυχία, εξαρτημένη επ'άπειρον από την "υποστήριξη"- φτηνά δάνεια και περιοδικά "πακέτα διάσωσης" - του Βορρά. Οι κυβερνήσεις αυτών των εξαρτημένων χωρών θα είναι απλά αριθμητικά ψηφία , τόσο ανίσχυρες όσο είναι αυτοί που ζουν από την πρόνοια κάτω από κάθε σύστημα.

Όσο για τους ψηφοφόρούς τους ; Αυτοί ελάχιστα θα είναι εκλογείς με την πραγματική έννοια του όρου. Γι αυτό οι Έλληνες διαδηλώνουν στους δρόμους : όχι απλά γιατί βλέπουν την πρόωρη συνταξιοδότησή τους και τις φορολογικές τους συνήθειες να βρίσκονται σε κίνδυνο, αλλά γιατί κατάλαβαν ότι η γνώμη τους δε θα παίζει κανένα ρόλο στη μοίρα τους. Αυτό είναι που επιδιώκοταν εξαρχής. Το να χλευάζεις την κοινή γνώμη απορρίπτoντάς την σαν λαϊκίστική , αστοιχείωτη και εμπρηστική δεν είναι ένα συμπτωματικό χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού σχεδίου : είναι ζωτικό . Η λαϊκή θέληση δεν είναι μια απλή ενόχληση ή ένα εμπόδιο, που πρέπει να αντιμετωπιστεί κάτω από την πίεση συγκεκριμένων συνθηκών. Είναι από τη φύση της ασταθής και επικίνδυνη : μια απειλή στην καλοπροαίρετη, πεφωτισμένη διακυβέρνηση που μόνο μια απολιτική γραφειοκρατική διοίκηση μπορεί να καταφέρει.

Η γενικά παραδεκτή σοφία μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πως τα τρομακτικά διεθνή εγκλήματα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα οφείλονταν άμεσα στην ύπαρξη των ματαιόδοξων εθνών κρατών και των βίαια ξενοφοβικών λαών τους. Μόνο η κατάργηση της κυριαρχίας τους και η αχρήστευση της λαϊκής θέλησης θα μπορούσε να γλιτώσει τον κόσμο από αυτό τη τρομερή μυστικιστική σχέση "αίματος και γης" μεταξύ των χωρών και των πληθυσμών τους. Δεν προκαλεί έκπληξη και μάλιστα είναι αξιέπαινο πως η ίδια η Γερμανία- η πιο περιβόητη ενσάρκωση αυτής της ιστορικής τάσης- ήταν τόσο αποφασισμένη να εξαφανίσει την πιθανότητα να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Η ερώτηση είναι : η υπονόμευση της βασικής αρχής της δημοκρατίας- ότι η νομιμοποίηση της κυβέρνησης απαιτεί την συναίνεση του λαού- κάνει κάτι τέτοιο περισσότερο ή λιγότερο πιθανό να συμβεί ;

Εαν πρόκειται να διδαχθούμε από την ιστορία, πρέπει να δούμε τί φοβερά πράγματα ακολούθησαν όταν οι πληθυσμοί ένιωσαν εξαγριωμένοι και ανίσχυροι, τί συμβαίνει όταν οι λαοί φτάνουν στο σημείο να πιστέψουν ότι οι δικές τους πολιτικές ελιτ συνωμοτούν εναντίον τους με τέτοιο τρόπο που τους στερεί τη φωνή ή ένα αποτελεσματικό βέτο. Εαν τα δημοκρατικά μέσα της διαμαρτυρίας δεν διατίθενται ή είναι άχρηστα, τα μη δημοκρατικά μέσα έρχονται στην επικαιρότητα . Αρνήσου στους ανθρώπους την κάλπη σαν ένα αποτελεσματικό μέσο για να εξωτερικεύσουν τη δυσαρέσκειά τους, και θα πάρουν τους δρόμους, είτε για να αντικαταστατήσουν τις κυβερνήσεις τους με τη βία, ή χειρότερα, απλά για να ξεθυμάνουν τη χαοτική οργή τους. Πολύ συχνά, αυτή η οργή κατευθύνεται εναντίον άτυχων θύματων - μια φυλετική μειονότητα, ένας λοιδωρούμενος εσωτερικός "δημόσιος εχθρός" ή μια υποτίθεμενη ξένη απειλή- που γίνεται ένας μαγνήτης για το μίσος του όχλου. Οι ήδη ορατές αναλαμπές των εξτρεμιστικών πολιτικών στην Ευρώπη (μερικές φορές σε χώρες που ήταν παραδοσιακά φιλελεύθερες και ανεκτικές) είναι αρκετά ανησυχητικές : αυτές δεν θα είναι τίποτε μπροστά στο τί μπορεί να συμβεί αν η αλαζονική αποφασιστικότητα στην κατάργηση της δημοκρατικής προσβασιμότητας στις εθνικές κυβερνήσεις φτάσει μέχρι το τέλος.
"
Συνέχεια

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Κερδισμένοι και χαμένοι




Δεν μας κάνει πια έκπληξη να βλέπουμε κάθε τόσο τους ηγέτες της ΕΕ σε ντελίριο αυτό-συγχαρητηρίων. Τα μεγάλα λόγια περίσσεψαν στο σχετικό ανακοινωθέν την Πέμπτη το βράδυ στις Βρυξέλλες, με πιο αξιοσημείωτη την αναφορά σε «Ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ». Ο πρωθυπουργός μας δεν έμεινε πίσω, μιλώντας για δικαίωση της στρατηγικής που ακολούθησε (υποθέτουμε αναφερότανε στην τακτική της αναβλητικότητας των μεταρρυθμίσεων μέχρι να μας ανακηρύξουν στην ΕΕ επίσημα πια σε "special case" ). Ίσως πιο πειστικά, ο διεθνής τύπος και οι αναλυτές αντέδρασαν καταρχάς θετικά στην συμφωνία. Οι αγορές όμως, περισσότερο δύσπιστες στα μεγάλα λόγια, δώσανε μικτά σημάδια.

Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει μια σύγχυση και στον κόσμο και στις αγορές για τις πραγματικές συνέπειες αυτής της συμφωνίας. Ήτανε θετική ή αρνητική; Η απάντηση εξαρτάται από το ποιος ρωτάει. Για να συμπεράνουμε όμως ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, πρέπει να κατανοήσουμε ότι υπάρχουν πολλοί εμπλεκόμενοι με διαφορετικά κίνητρα και στόχους.

Στο διάγραμμα παρακάτω σημειώνονται οι 4 κύριοι συνδιαλλαζόμενοι με το ελληνικό κράτος. Τα βέλη δείχνουν χονδρικά τις καθαρές χρηματικές ροές. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι εντός της Ελλάδας δεν υπάρχει μία ομάδα με κοινά συμφέροντα, αλλά ουσιαστικά δύο. Αυτοί που σιτίζονται από τον κρατικό κορβανά και οι «απέξω» του ιδιωτικού τομέα.

Εδώ είναι περιληπτικά οι συνδιαλλαζόμενοι, με τους στόχους τους και το αποτέλεσμα που αποκόμισαν από την συμφωνία

Ευρωπαϊκή Ένωση:
Στόχος: Να κρατήσει χαμηλά τα επιτόκια δανεισμού πείθοντας τις αγορές ότι οι χώρες της ΕΕ δεν χρεοκοπούν.
Αποτέλεσμα: Βραχυπρόθεσμα κερδισμένη, μακροπρόθεσμα άγνωστο. Η Ελλάδα αφέθηκε μεν να χρεοκοπήσει και τυπικά (βλέπε Fitch), αλλά χαρακτηρίστηκε σαν «ιδιαίτερη περίπτωση” που δεν θα επαναληφθεί για άλλες χώρες. Ποιος όμως πιστεύει ότι εάν η Ισπανία και η Ιταλία χρειαστούνε να κάνουνε αναδιάρθρωση, δεν θα την πραγματοποιήσουνε; Οι διάφοροι μηχανισμοί στήριξης και τα επικείμενα σχέδια Μάρσαλ δεν θα έχουνε αποτέλεσμα στην σταθερότητα της ευρωζώνης όσο δεν αντιμετωπίζουν το κύριο πρόβλημα που είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Κάτοχοι ομολόγων (κυρίως τράπεζες):
Στόχος: Να περιορίσουνε τις απώλειες και να διατηρήσουνε ικανοποιητική κεφαλαιοποίηση
Αποτέλεσμα: Κερδισμένοι. Πραγματικό haircut στα ομόλογα ~20%, που είναι πολύ λιγότερο από όσο τα αξιολογούσε η αγορά (~50%). Ενέσεις κεφαλαιοποίησης για τις ελληνικές τράπεζες. Είναι ενδιαφέρον επίσης ότι οι κάτοχοι ομολόγων που λήγουνε μετά το 2020 (κυρίως γαλλικές και γερμανικές τράπεζες) δεν είχανε καμία απώλεια.

Ελληνικός δημόσιος τομέας
Στόχος: Να κρατήσει τα προνόμια του και την χρηματοδότηση του από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Αποτέλεσμα: Κερδισμένος. Με εγγυημένη ρευστότητα μέχρι το 2020, χωρίς την πίεση της αγοράς και ενόψει εκλογών δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να πιστεύει κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση θα θίξει δραστικά τα προνόμια του δημοσίου τομέα. Τουναντίον, στο όνομα της κακώς εννοούμενης ανάπτυξης, περισσότερο ευρωπαϊκό χρήμα φαίνεται να έρχεται.

Ελληνικός ιδιωτικός τομέας
Στόχος: Να σταματήσει η φορολογική αφαίμαξη και οι στρεβλωτικές κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία. Να αυξηθεί η συνολική ζήτηση στην οικονομία.
Αποτέλεσμα: Χαμένος. Η ευκαιρία για ριζικές φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις πέταξε. Το πιθανότερο είναι ότι οι όποιες προσπάθειες μείωσης του ελλείμματος θα βασιστούνε στην αυξημένη φορολογία. Ακόμα και να πραγματοποιηθούν επενδύσεις στο πλαίσιο ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ, τα λεφτά δύσκολα θα καταλήξουνε στον μη-διαπλεκόμενο ιδιωτικό τομέα. Το μοναδικό θετικό είναι η προσωρινή διατήρηση της αγοραστικής ζήτησης από το δημόσιο τομέα. Αλλά δεν είναι αρκετό.

Να σημειώσουμε ότι αυτές τις μέρες ο ελληνικός τύπος είναι γεμάτος με αισιόδοξες ιστορίες για ανάπτυξη. Από γερμανική επίθεση επενδύσεων μέχρι ταχείς μεταρρυθμίσεις υπό την εποπτεία της ΕΕ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Την σκοτώνει η πραγματικότητα.
Συνέχεια

Έγκλημα και Τιμωρία, ή οι πρακτικές των αρίστων.

«Περί τας αρχάς Ιουλίου, εσπέραν τινά υπερβαλλόντως θερμήν, νέος τις εξήλθεν εκ του μικρού μετ’ επίπλων θαλάμου, όν κατείχεν υπό την στέγην μεγάλης πεντωρόφου οικίας εν τη οδώ Σ..., και βραδέως με αναποφάσιστον ήθος διευθύνθη προς την γέφυραν Κ.» Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, η εναρκτήρια πρόταση από το Έγκλημα και Τιμωρία σε μετάφραση Παπαδιαμάντη.

Γιατί ο Ραντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ σκοτώνει την γριά Αλιόνα Ιβάνοβνα; Ο Ντοστογιέφσκι πριν πολλά χρόνια έχει θέσει το ερώτημα. Ένα ερώτημα που επανήλθε χθες με το μακελλειό στην Νορβηγία. Και πάλι έναν ζεστό Ιούλιο ένας νέος άνδρας βγήκε από το μικρό του διαμέρισμα για να.... Για να αποδείξει πως κάποιοι άνθρωποι είναι όχι μόνον ικανοί να κάνουν μεγάλες πράξεις, αλλά εχουν και το ηθικό δικαίωμα να τις κάνουν. Έτσι πίστευε ο νεαρός Νορβηγός, όπως και ο Ρασκόλνικοφ. Κάποιοι αναζητουν αιτίες στην ιδεολογία του δράστη, κάποιοι απλώς λένε πως είναι παρανοϊκός. Για τον Ρασκόλνικοφ, όπως υποθέτω για τον νεαρό Νορβηγό, αλλά κι άλλους πολλούς, ο φόνος είναι δικαιολογημένος όταν ο σκοπός είναι υψηλός.


Είναι γνωστό πως ο Ντοστογιέφσκι με το Έγκλημα και Τιμωρία (αλλά και με τους Δαίμονες) κριτικάρει το κίνημα του Ρωσικού Μηδενισμού της εποχής, που εξελίχθηκε στο κίνημα των Ναρόντνικ. Στο πρόσωπο του Ρασκόλνικοφ συνυπάρχουν από την μία η καλοσύνη, η συμπάθεια για τα προβλήματα του απλού κόσμου και τα υψηλά ιδανικά, κι από την άλλη ένας περήφανος και ιδεαλιστικός εγωισμός, ο οποίος όμως μετατρέπεται τελικά σε απαξίωση των μαζών και αποστροφή γι’ αυτές. Δεν είναι τυχαίο πως επιλέγει το όνομα Ρασκόλνικοφ, από την ρώσικη λέξη ρασκόλ που σημαίνει σχίσμα, διχασμός. Αυτός ο διχασμός της προσωπικότητας του Ρασκόλνικοφ τον οδηγεί σε μια πράξη φόνου, δηλαδή σε μια πράξη άρνησης της ζωής, για να υπηρετήσει το υψηλότερο ιδανικό της ελάφρυνσης του λαού από την μιζέρια και τη δυστυχία.

Δεν ξέρω πως σκέφτεται ο νεαρός Νορβηγός. Στο λογαριασμό του στο Τουίτερ γράφει: «ένα άτομο με πίστη είναι ίσο σε δύναμη με 100.000 που έχουν μόνο ενδιαφέροντα». Πολλά συμπεράσματα μπορούν να βγουν από αυτό. Είναι προφανές πως σαν τον Ρασκόλνικοφ θεωρεί πως όχι μόνο μπορεί να κάνει μια τέτοια πράξη βίας, αλλά έχει και το ηθικό δικαίωμα να το κάνει. Ίσως να θεωρεί πως αυτή του την πράξη θα ξυπνήσει την διεφθαρμένη Νορβηγική κοινωνία και θα την οδηγήσει στην σωτηρία. Σίγουρα η πράξη είναι απολύτως ακραία. Δεν θα επεκταθώ γιατί δεν έχω περισσότερα στοιχεία άλλωστε.
Αυτό όμως που μ’ ενδιαφέρει εδώ είναι το υπόβαθρο τέτοιων ανθρώπων. Η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πιστεύουν πως αυτοί γνωρίζουν πως πρέπει να κυβερνηθεί ο τόπος τους, ο κόσμος όλος. Πιστεύουν πως έχουν τις λύσεις. Απλώς οι άλλοι δεν τους καταλαβαίνουν. Πόσοι υπάρχουν στο facebook που έχουν λύσεις για το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα; Πόσοι είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν αύριο την Ελλάδα; Δεν το συζητούν. Αυτοί γνωρίζουν πως πρέπει να κυβερνηθεί.

Άσχετα με την ιδεολογία που εμφανίζουν αυτοί οι άνθρωποι, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Θέλουν να κυβερνήσουν την χώρα γιατί όλοι οι άλλοι είναι ανίκανοι. Συνεχώς μιλούν για κυβέρνηση των αρίστων, για μια ομάδα που υπάρχει κάπου εκεί έξω, μορφωμένων, καλλιεργημένων, έξυπνων ανθρώπων που πρέπει να κυβερνήσουν την χώρα, εκπαιδεύοντας τις μάζες. Αυτοί οι άριστοι, απογοητευμένοι από το σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος, την οπισθοδρομική εκκλησία και την κρατικοδίαιτη αστική τάξη που στραγκαλίζει την οικονομία, θέλουν να εισάγουν νέες ιδέες, που θα εκπαιδεύσουν τον λαό και θα τον οδηγήσουν σε μια πραγματικά ευνομούμενη Ελλάδα. Σίγουρα δεν θα προχωρήσουν σε πράξεις βίας. Δεν είναι Ρασκόλνικοφ ή τρελλοί δολοφόνοι. Άλλωστε κι ο Ντοστογιέφσκι με το Έγκλημα και Τιμωρία μυθοπλαστικά τραβάει στα άκρα μια λογική για να την κριτικάρει. Είναι όμως εμφανής στην συλλογιστική τους η βία. Όχι με ακραίες πράξεις, αλλά με αποκλεισμό της αντίθετης άποψης. Με μια συνεχή λογική του εμείς και οι άλλοι. Εμείς οι άριστοι, οι επαϊοντες και οι άλλοι.

Κι εδώ επικεντρώνεται το ενδιαφέρον μου. Κάποιοι από αυτούς τους αρίστους, τους επαϊοντες, προτάσσουν τον φιλελευθερισμό ως ιδεολογία. Όμως, πως μπορεί να υπάρξει ένα πραγματικά φιλελεύθερο κίνημα στην Ελλάδα μέσα από λογικές αποκλεισμού; Δεν νομίζω πως μπορεί να υπάρξει. Ο φιλελευθερισμός δεν είναι σωτηριολογικός. Ο φιλελευθερισμός δεν είναι διχαστικός. Ο φιλελευθερισμός δεν είναι ένα κίνημα των αρίστων. Ο φιλελευθερισμός δεν είναι ένα κίνημα εξουσίας. Ο φιλελευθερισμός είναι στάση ζωής. Πέρα και πάνω από οτιδήποτε άλλο είναι ο σεβασμός στα δικαιώματα της ζωής, της ελευθερίας και της ιδιοκτησίας. Είναι η πίστη στο άτομο που εργάζεται και προσπαθεί για το καλό το δικό του και της οικογενείας του. Ο φιλελευθερισμός απεχθάνεται την κρατική εξουσία. Δεν επιθυμεί να την αποκτήσει για να αλλάξει τον κόσμο. Δεν θεωρεί πως μέσα από την εξουσία αλλάζει ο κόσμος. Τουναντίον, ο περιορισμός της εξουσίας και η αποχή της από την ατομική ζωή του καθενός καλυτερεύει τη ζωή των ανθρώπων.

Σε αυτό το πλαίσιο ο φιλελευθερισμός δεν έχει και κομματικές προκαταλήψεις. Δεν θεωρεί πως υπάρχουν, ή μπορεί να υπάρξουν, κόμματα αρίστων. Τα κόμματα είναι αναγκαία κακά. Ή είναι τόσο καλά όσο η χ ή ψ πολιτική τους. Όπως λέει και ο Μίζες «It is not in the power of the government to make everybody more prosperous».
Συνέχεια