Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Κάποιες φορές ακόμη και η Μαρίν Λεπέν έχει δίκιο


Το ξέρω πως πολλοί από σας θα βρείτε τον παραπάνω τίτλο εξόχως politically incorrect. Όμως οι σημερινές δηλώσεις της , συνήθως κρατικίστριας στην οικονομία, Μαριν Λεπέν υπέρ της επαναφοράς ενός νομισματικού κανόνα που θα βασίζεται σε κάποιο μέταλλο ήταν σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη και αξίζουν σοβαρής συζήτησης.

Δήλωσε η πρόεδρος του γαλλικού "Εθνικού Μετώπου" :

«Το ευρώ δεν μπορεί να σωθεί και αυτή η κρίση στις χρηματαγορές σήμερα μας το λέει. Τα κράτη πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Αυτό έχει τεράστιο κόστος...Όλες οι Ευρωπαϊκές σύνοδοι κορυφής και τα σχέδια δανεισμού δεν άλλαξαν τίποτε...Πρέπει να σκεφτούμε για το αύριο. Μας φαίνεται ότι η αποκατάσταση ενός κανόνα που θα βασίζεται σε κάποιο (πολύτιμο) μέταλλο - χρυσό, ασήμι ή πλατίνα - στο διεθνές νομισματικό σύστημα είναι η μόνη λύση που είναι ικανή να απορροφήσει τα παγκόσμια χρέη»

[ Διαβάστε επίσης "Μήπως η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει τον 'Κανόνα του Χρυσού'";]
Συνέχεια

Και όλα θυμίζουν ξανά Αύγουστο του 2008...


Η κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία θυμίζει πια επικίνδυνα τον Αύγουστο του 2008. Τρισεκατομμύρια ευρώ σε bailouts εταιρειών, τραπεζών, ακόμη και κρατών όχι μόνο δεν μας έφεραν την πολυπόθητη ανάπτυξη αλλά φαίνεται να μας οδηγούν σε μια κρίση πολύ χειρότερη από την προηγούμενη.

Η κρίση του 2008 οφείλοταν σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της οικονομίας που απολαμβάνει τα περισσότερα κρατικά προνόμια, δηλαδή τον τραπεζικό και στα τεχνητά χαμηλά επιτόκια που επέβαλαν οι Κεντρικές Τράπεζες. Αυτή η κρίση αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου σχεδόν πανομοιότυπα, με την επιστροφή σε έναν αναπαλαιώμενο, αλλά δυστυχώς το ίδιο επικίνδυνο, κεϋνσιανισμό.

Στις ΗΠΑ ο Μπους και ο Ομπάμα , παρά τις υποτιθέμενες διαφορές τους, εφάρμοσαν την ίδια πολιτική : διέσωσαν αποτυχημένες τράπεζες και επιχειρήσεις και έριξαν δισεκατομμύρια δολλάρια στην οικονομία μέσω μεγαλεπήβολων και πανάκριβων πακέτων ενίσχυσης. H Oμοσπονδιακή Τραπεζα (FED) με τη σειρά της διατήρησε τα επιτόκια σε τεχνητά χαμηλά επίπεδα και διοχέτευσε άφθονο ρευστό στην οικονομία έστω και με την πιο σοφιστικέ μεθόδο του "quantitative easing". Στην Ευρώπη πάλι , οι κυβερνήσεις δεν επιβάρυναν τους φορολογούμενους μόνο με bailouts τραπεζων και επιχειρήσεων, αλλά και με πακέτα διάσωσης ολόκληρων χωρών για να κρατηθεί στη ζωή το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγόρασε σωρηδόν κρατικά ομόλογα από τις προβληματικες οικονομίες της ΕΕ και παρείχε φτηνές πιστώσεις στις δοκιμαζόμενες τράπεζες των χωρών αυτών.

Και σήμερα τρία χρόνια μετά και αφού εφαρμόστηκε όλο το κεϋνσιανό οπλοστάσιο, ποιό είναι το αποτέλεσμα; Οι κρατικές δαπάνες βρίσκονται στα ύψη , το δημόσιο χρέος αγγίζει πρωτόγνωρα επίπεδα και απειλεί τη βιωσιμότητα των Δυτικών οικονομιών και το επίπεδο ζωής μας , η ανάπτυξη είναι στην καλύτερη περίπτωση αναιμική και εξαιρετικά εύθραυστη , η ανεργία διατηρείται σε πολύ υψηλά ποσοστά , η αβεβαιότητα και ο φόβος για το μέλλον έχουν κυριεύσει τους πολίτες όλου του Δυτικού Κόσμου(ακόμη και τους συνήθως αισιόδοξους Αμερικάνους) . Επιπρόσθετα, στην Ευρώπη, παρά τα τεράστια ποσα που δόθηκαν για να μην επεκταθεί η κρίση στην υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης , την Ελλάδα σύντομα ακολούθησαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ενώ φαίνεται να έρχεται αυτό που όλοι φοβόμασταν : η σειρά της Ισπανίας και της Ιταλίας . Τα χρηματιστήρια βουλιάζουν παντού στον κόσμο και νομίζεις πως βρισκόμαστε ξανά στις πρώτες ημέρες της προηγούμενης οικονομικής κρίσης, που απ'ότι φαίνεται δεν τελείωσε ποτέ. Και δυστυχώς γι άλλη μια φορά, οι πολιτικές και οικονομικές ελιτ της Δύσης δεν λένε να βαλουν μυαλό. Η ΕΚΤ άρχισε πάλι να αγοράζει ομόλογα των υπερχρεωμένων κρατών , ενώ αν διαβάσεις τις προτάσεις που γίνονται από πολιτικά κόμματα, "σοβαρούς" δημοσιογράφους και "επιφανείς" οικονομολόγους θα διαπιστώσεις πως επιμένουν στις ίδιες αποτυχημένες συνταγές, αυτή τη φορά μάλιστα σε ακόμη πιο ενίσχυμένη μορφή ( πχ ενισχυση του Μηχανισμού Στήριξης με επιπλέον κεφάλαια, ενέσεις ρευστότητας από τις Κεντρικές Τράπεζες, ευρωομόλογα κτλ). Και κανείς δεν αναρωτιέται πόσο εφικτό είναι , οικονομικά και πολιτικά, να διασωθούν τόσο μεγάλες οικονομίες όπως της Ιταλίας ή της Ισπανίας.

Το 2008 οι κυβερνήσεις δεν άφησαν την αγορά να διορθωθεί. Αν το έκαναν, θα είχαμε μια σύντομη και απότομη πτώση , που όμως θα καθάριζε την οικονομία από τις σκάρτες επιχειρήσεις και τράπεζες και θα δημιουργούσε σύντομα τις βάσεις για έναν νέο , πιο υγιή αυτή τη φορά, κύκλο ανάπτυξης. Δυστυχώς, για όλους μας, το μόνο που κατάφεραν οι συνταγές των μαθητευόμενων μάγων του κεϋνσιανισμού ήταν να μας οδηγήσουν σε μια νέα κρίση δημόσιου χρέους , με συνέπειες που κάνουν την κρίση του 2008 να μοιάζει με μια ευχάριστη βόλτα στην παιδική χαρά.

[Διαβάστε επίσης τί γράφαμε το Μαϊο του 2010 : "Μήπως ο κρατισμός ζει τις πρώτες μέρες του δικού του 1989;"]
Συνέχεια

Back to basics: Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο


Berghe, Pierre L। van den, The Ethnic Phenomenon, New York: Elsevier, 1981[ελληνική έκδοση: Το εθνοτικό φαινόμενο, μτφρ-επιμ.-πρόλογος Μ.Ε. Μαραγκουδάκης, Θεσσαλονίκη: Κυρομάνος, 2004] : Η μελέτη του Βέλγου ανθρωπολόγου Pierre Berghe για τον εθνοτισμό αποτέλεσε τομή στην επιστημονική βιβλιογραφία για τον εθνοτισμό, αλλά και για την πολιτική διάσταση του εθνικισμού. Μεταφέροντας την θετικιστική προσέγγιση της κοινωνιοβιολογίας στο πεδίο μελέτης της εθνότητας ο Berghe προσέφερε ένα ικανοποιητικό από μεθοδολογικής άποψης πλαίσιο για την ερμηνεία του εθνοτικού φαινομένου.

Κονδύλης, Παναγιώτης, Η παρακμή του αστικού πολιτισμού: Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία , Αθήνα: Θεμέλιο, 2007 [1991] : Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διανοουμένους και από τους ελάχιστους εκπροσώπους ενός στιβαρού νέο-ρεαλιστικού υποδείγματος στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία, προβαίνει σε μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση του αστικού πολιτισμού στον ευρωπαϊκό χώρο, εντοπίζοντας τις ιδεολογικές απαρχές του μεταμοντερνισμού στον ύστερο καπιταλισμό.

Huntington, Samuel, The Clash of Civilizations and the Remaking of the World Order (1996).: Η κλασική πλέον μελέτη του αξιόλογου συντηρητικού διανοουμένου Samuel Huntington, η οποία επεκτείνοντας τις διατυπώσεις του συγγραφέα σε σχετικό άρθρο του στο "Foreign Affairs" (1993), αποτέλεσε βασικό εγχειρίδιο για την ερμηνεία και την κατανόηση των εξελίξεων στις αρχές του 21ου αιώνα εισάγοντας θεμελιώδεις έννοιες για τον κλάδο των διεθνών σχέσεων και της πολιτικής επιστήμης.

Ferguson, Niall, The War of the World: History’s Age of Hatred (2006) [ελληνική έκδοση: Ο πόλεμος στον κόσμο: Ο αιώνας του μίσους, 2 τόμοι, μτφρ. Σ. Αγάπιος, Αθήνα: Ιωλκός, 2007]: Ο Niall Ferguson, πιθανώς ο σημαντικότερος σύγχρονος ιστορικός, δημιούργησε ένα μεγαλόπνοο έργο, το οποίο πραγματεύεται τον ταραχώδη 20ό αιώνα με νέα ιστοριογραφική οπτική και θέτοντας προκλητικά ερωτήματα για τα δεδομένα των πολεμικών συγκρούσεων και των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων του παρελθόντος

Caldwell, Christopher, Reflections on the Revolution in Europe: Immigration, Islam and the West (2009): Ένα καλογραμμένο βιβλίο από τον δημοσιογράφο Christopher Caldwell για το ζήτημα της μη ευρωπαϊκής μετανάστευσης και των μακροπρόθεσμων συνεπειών για την ευρωπαϊκή ήπειρο σε πολιτισμικό και δημογραφικό επίπεδο. Ο συγγραφέας θίγει με αδιάψευστα στοιχεία και δομημένα επιχειρήματα την επικείμενη μετάλλαξη της Ευρώπης σε ευρω-ισλαμικό πολιτισμικό μόρφωμα κατά τον 21ο αιώνα συνεχίζοντας την προβληματική ερευνητών, όπως ο ισλαμολόγος Bernard Lewis και ο ιστορικός Niall Ferguson.
Συνέχεια

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Back to basics: Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο


Στο ΜπλεΜήλο δεν είμαστε όλοι φιλελεύθεροι. Υπάρχει και η συντηρητική πτέρυγα.

Rationalism in Politics and Other Essays, Michael Oakeshott.

Είναι το βιβλίο που στην δική μου περίπτωση με ώθησε να περάσω από το στρατόπεδο του φιλελευθερισμού σε αυτό του συντηρητισμού. Το κύριο θέμα του βιβλίου είναι η εμμονή που κυριάρχησε τον προηγούμενο αιώνα - και κυριαρχεί ακόμα - σε μια 'επιστημονική' ή 'ορθολογική' θεώρηση της ανθρώπινης κοινωνίας. O Michael Oakeshott καταδεικνύει τα πενιχρά μέσα που μια τέτοια θεώρηση διαθέτει και γιατί συχνά οδηγεί στην "υπονόμευση των θεσμών της κοινωνίας." Κλασσικό παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης η Ελλάδα του σήμερα.
Μερικά από τα δοκίμια του βιβλίου είναι ειδικού ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος - μην χάσετε όμως τα Rationalism in Politics και On being conservative.

The Federalist Papers, Alexander Hamilton, James Madison, και John Jay.

Αντίθετα από τους ευρωκράτες, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους έπρεπε να πείσουν τους πολίτες να υπερψηφίσουν το σύνταγμα της χώρας. Έτσι δημιουργήθηκαν τα Federalist Papers όπου είναι μια σειρά άρθρων που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες της Νέας Υόρκης για να πείσουν τους πολίτες της για την αναγκαιότητα ενός νέου συντάγματος. Αυτό το σύνταγμα είναι τώρα σε ισχύ από το 1788.

Στα Federalist Papers μπορούμε να δούμε την πολιτική φιλοσοφία και γνώση που διέπει το καλύτερο σύνταγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο τώρα που στην Ελλάδα αρχίζει ένας διάλογος για μια συνταγματική αναθεώρηση να διαβάσουν όσοι ασχοληθούν με το θέμα αυτό το εξαιρετικής πολιτικής σοφίας βιβλίο.

Witness, Whittaker Chambers

Ο πολλά υποσχόμενος φοιτητής που έγινε μέλος του Κομουνιστικού κόμματος Αμερικής και κατάσκοπος για την Σοβιετική Ένωση. Αυτό το ιδιαίτερα καλογραμμένο βιβλίο δεν είναι μόνο μια εξιστόρηση μιας αρκετά δραματικής και ενδιαφέρουσας ιστορίας, πάνω από όλα είναι ο εσωτερικός αγώνας ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπερνικήσει το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής του - τον κομουνισμό.

On the Origins of War: And the Preservation of Peace, Donald Kagan

Εδώ ο κλασικιστής ιστορικός Donald Kagan αναλύει γιατί τα κράτη καταφεύγουν στον πόλεμο και επίσης εξηγεί γιατί η διατήρηση της ειρήνης είναι συνήθως ιδιαίτερα περίπλοκη υπόθεση. Τώρα που το ενδεχόμενο του τέλους της αμερικάνικης ηγεμονίας μπορεί να συνοδευτεί με το τέλος της μακράς περιόδου ειρήνης που εξασφάλισε, το βιβλίο του Kagan θα πρέπει να αποκτήσει την προσοχή που του αξίζει από όλους όσους ασχολούνται με θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.

Democracy and Leadership, Irving Babbitt

O Irving Babbitt λέγεται συχνά ότι είναι οπαδός του Αριστοτέλη και του Edmund Burke. Ποιο σωστό θα ήταν να πούμε ότι ήταν ένας μοντέρνος συνδυασμός αυτών των δύο. Στο συγκεκριμένο βιβλίο o Babbitt προβάλει τον αρνητικό ρόλο του κατά τον Jean-Jacques Rousseau ρομαντισμό.
O άνθρωπος σύμφωνα με τον Babbitt δεν γεννιέται ένα αθώο πλάσμα που η κοινωνία διαφθείρει. Αντίθετα ο άνθρωπος προικισμένος με μια φύση αντικρουόμενων ενστίκτων μπορεί να λειτουργήσει πολιτισμένα μόνο μέσα από την τάξη και πειθαρχία που προσφέρει η κοινωνία.

Συνέχεια

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Είναι το σχέδιο για το αμερικάνικο χρέος η λύση στα προβλήματα των Η.Π.Α. ;


Ύστερα από ένα πολιτικό δράμα αρκετών εβδομάδων, τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, συμφώνησαν να προχωρήσουν στην αύξηση του ορίου του χρέους κατά τουλάχιστον 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2013. Παράλληλα συμφώνησαν στη μείωση των δαπανών–χωρίς ταυτόχρονη αύξηση των φόρων– κατά 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Με μια πρώτη ματιά , αυτή η ιστορική συμφωνία, όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς, δεν ακούγεται καθόλου κακή για τους φίλους του μικρού κράτους . Είναι όμως πράγματι έτσι;

- To αναμφισβήτητο γεγονός είναι πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα δανειστεί ακόμη 2,4 τρισεκατομμύρια δολλάρια που θα εκτοξεύσουν το ήδη τεράστιο δημόσιο χρέος σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη. Η απόφαση αυτή είναι τόσο λογική όσο το να αυξάνεις το επιτρεπόμενο όριο αλκοολ στο αίμα για να καταπολεμήσεις το... πρόβλημα της οδήγησης υπό την επήρεια μέθης. Με λίγα λόγια, μια κρίση χρέους θα αντιμετωπιστεί με ακόμη περισσότερα δάνεια και ακόμη μεγαλύτερο χρέος.

- Και όμως, οι ομοσπονδιακές δαπάνες θα συνεχίσουν να αυξάνονται και με τη νέα συμφωνία . Όπως έχουμε γράψει και άλλες φορές στο "ΜπλεΜήλο" , όταν οι κυβερνήσεις του Δυτικού Κόσμου μιλάνε για μειώσεις δαπανών στην πραγματικότητα εννοούν περιορισμό των αυξήσεων που έχουν σχεδιαστεί για το μέλλον. Δηλαδή οι δαπανες αντί να αυξήθουν 8% θα αυξηθούν μόνο 6% και αυτό στο κυβερνητικό NewSpeak βαφτίζεται μείωση δαπανών. Το ίδιο συμβαίνει και με την προχθεσινή συμφωνία στις Η.Π.Α. Μάλιστα, οι ελαστικές δαπάνες, ακόμη και μετά τις περικοπές θα είναι διπλάσιες από όσο ήταν το 2000, αφήνοντας έτσι ανέπαφες τις τεράστιες σπατάλες της περιόδου Μπους-Ομπάμα . (Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε εδώ , εδώ και εδώ)

- Παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα, μια μελλοντική αύξηση φόρων είναι πιθανή , αφού το θέμα θα παραπεμφθεί σε επιτροπή του Κογκρέσσου . Για να καταλάβετε τί σημαίνει να προσπαθείς να αυξήσεις τα έσοδα, αυξάνοντας τους φόρους, δεν χρειάζεται να πάτε μακριά. Το παράδειγμα της Ελλάδας τον τελευταίο 1,5 χρόνο είναι χαρακτηριστικό.

- Τα προγράμματα Medicare, Medicaid και το πρόγραμμα της κοινωνικής ασφάλισης απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού , οι δαπάνες τους αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και αποτελούν πραγματικές ωρολογιακές βόμβες για τα δημόσια οικονομικά των Η.Π.Α. Και όμως, αυτές οι "ιερές αγελάδες" του αμερικάνικου κρατισμού μένουν γι άλλη μια φορά στο απυρόβλητο , αφού η συμφωνία δεν προβλέπει ουσιαστικές περικοπές, ούτε κάποια μεταρρύθμιση που θα τα κάνει να λειτουργούν με πιο οικονομικό τρόπο.

Με τις ομοσπονδιακές δαπάνες να έχουν εκτοξευθεί στα ύψη τα τελευταία δέκα χρόνια, με το δημόσιο χρέος να αγγίζει πια το ιλιγγιώδες ποσό των 15 τρις δολλάριων και με τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης να υποβαθμίζουν για πρώτη φορά τις προοπτικές της αμερικάνικης οικονομίας , όλα δείχνουν πως η παγκόσμια κρίση του χρέους χτυπάει και την πόρτα της υπερδύναμης . Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, η κρατικοδίαιτη ελιτ και τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. χαρακτηρίζουν "υπερσυντηρητικούς", "ακραίους" ή ακόμη και "τρομοκράτες" όσους τολμούν να υποστήριζουν πως επιτέλους το αμερικάνικο κράτος πρέπει να μάθει να ζει μέσα στις δυνατότητες του .Το πραγματικό δυστύχημα όμως για τις ΗΠΑ, όπως και για τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο, είναι πως το εγχώριο πολιτικό σύστημα εθισμένο εδώ και δεκαετίες σε μια πολιτική υψηλών δαπανών και μεγάλου χρέους, δείχνει ανίκανο να ξεφύγει από τις καταστροφικές συνήθειές του, ακόμη και αν αυτές οδηγούν τη χώρα στον γκρεμό. Και δυστυχώς, αυτό αποδεικνύεται και με την πρόσφατη συμφωνία.
Συνέχεια

Back to basics: Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο.



«Φιλοσοφικό Λεξικό», Βολταίρος: Είρωνας και σαρκαστικός, ο Βολταίρος κυκλοφορεί ένα βιβλίο ωρολογιακή βόμβα, όπλο που στρέφεται κατά της εκκλησίας και των κατεστημένων εξουσιαστικών θεσμών της φεουδαρχικής εποχής. Ο αναγνώστης θα κρατήσει ανά χείρας ένα έργο που μέχρι πριν λίγους αιώνες καιγόταν τελετουργικά στα κέντρα των μεγαλύτερων πόλεων της δυτικής Ευρώπης, από τη σκοταδιστική Γαλλία μέχρι την «μετριοπαθή» Ελβετία.

«Ο Φανατικός» , Έρικ Χόφφερ. Άγνωστος στο ελληνικό κοινό, αυτοδίδακτος φιλόσοφος και συγγραφέας, ο Έρικ Χόφφερ μας παραδίδει μια αξεπέραστη μελέτη πάνω στη φύση των μαζικών κινημάτων και των ανθρώπων που τα στελεχώνουν. Πίσω από τις σημαίες και την προπαγάνδα , ο Χόφφερ εντοπίζει κοινά σημεία στις πολιτικές ή θρησκευτικές οργανώσεις που σημάδεψαν την ανθρώπινη ιστορία, και παρουσιάζει τα θεμελιώδη ερωτήματα στα οποία αυτές οι αυθόρμητες κινήσεις απαντούν, τους λόγους της επιτυχίας τους, τους ανθρωπό-τυπους που κυρίως επηρεάζουν. Φασισμός, κομμουνισμός, χριστιανισμός, ισλαμισμός: κινήματα που συγκρούστηκαν επανειλημμένα σε ολοκληρωτικούς πολέμους, και όμως μοιάζουν σα δίδυμα αδέρφια, μέσα από την ταυτότητα των μεθόδων εξάπλωσης τους, και την ικανότητα τους να δημιουργούν «αληθινούς πιστούς» , δηλαδή φανατικούς εξτρεμιστές. Το "κίνημα" ερμηνεύεται ως κοινωνικός "ιός", και η θεραπεία του δεν είναι άλλη από την ελευθερία, τη μετριοπάθεια και την ήπια κριτική: "το αντίθετο του φανατικού θρησκόληπτου δεν είναι ο φανατικός άθεος αλλά o ευγενής κυνικός που απλά δεν ενδιαφέρεται για το αν υπάρχει θεός ή όχι"

«Capitalism, Socialism and Democracy», Joseph Schumpeter : Όταν το αγόραζα για μία (1) λίρα αγγλίας σε ένα παζάρι μεταχειρισμένων βιβλίων στο Kent το 2005, δεν είχα ιδέα ούτε για το περιεχόμενό του, ούτε για την ιστορία του ίδιου του τόμου που φόρτωνα άτσαλα στο σάκκο μου. Τελικά , αποδείχθηκε ότι μόλις είχα αποκτήσει το πολύτιμο αντίτυπο της δεύτερης έκδοσης (1948) ενός από τα πιο θεμελιώδη βιβλία του αιώνα μας. Ο J. Schumpeter, πεσσιμιστής και εικονοκλάστης, μέλος μιας γενιάς που αφανίστηκε ανάμεσα στους μεγάλους Ολοκληρωτισμούς, μας παραθέτει την απαισιόδοξή του πρόβλεψη για το μεταπολεμικό κόσμο: έναν κόσμο που μοιραία θα παραδοθεί στο σοσιαλισμό, εγκαταλείποντας τελεσίδικα τη γη της ελευθερίας. Μέσα όμως από την ανάγλυφη παρουσίαση των αντιτιθέμενων κοσμοθεωριών, το όραμα της ελευθερίας αναδύεται σε όλη του τη μεγαλοσύνη, και τα μοναδικά επιτεύγματα της «δημιουργικής καταστροφής» υψώνονται απέναντι στην έμφυτη παρακμή της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

«For A New Liberty» , Murray Rothbard: Η πρώτη μου επαφή με το Ρόθμπαρντ έγινε μέσα από τούτο δω το βιβλίο. Ήταν όμως αρκετή. Σε αυτό το magnum opus της πολιτικής του σκέψης, ο αιρετικός διανοούμενος παρατάει τα απόμακρα σύννεφα της φιλοσοφίας και κατέρχεται στο θνητό κόσμο της καθημερινότητας. Μέσα από την παρουσίαση των λύσεων, που θα προσέφερε στην ανθρωπότητα η αναρχοκαπιταλιστική κοινωνία, βλέπουμε με ενθουσιασμό, όχι μόνο τη βιωσιμότητα ενός κόσμου δίχως κυβερνήσεις αλλά και τις πολλαπλές δυνατότητες που μπορεί να δώσει σε κάθε πτυχή του ανθρώπινου πνεύματος η ελεύθερη επιλογή. Ένα must read για όλους τους φιλελεύθερους και όχι μόνο.


«The Empire of Debt» , William Bonner, Addison Wiggin : Μέχρι τη μέρα που το διάβασα θεωρούσα πως το παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο είχε κάνει τόσο μεγάλες δρασκελιές προς το φιλελευθερισμό, που η μάχη της ελευθερίας, στην ουσία είχε κερδηθεί. Ο Bill Bonner με το συνεργάτη του φρόντισαν να με απαλλάξουν από αυτήν την πλάνη, μέσα από μια ανατρεπτική κατάδυση στην καρδιά του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι πεινασμένες για χρήμα κυβερνήσεις, η συνένοχη τραπεζιτική, το πέρασμα της ανθρωπότητας από την εποχή του χρυσού, στην εποχή του χάρτινου νομίσματος, και τώρα πια των ψηφίων στα τραπεζικά τερματικά, ήτοι του… κοπανιστού αέρα. Μια ρηξικέλευθη ανάλυση του δημόσιου χρέους ως προβλήματος διακυβέρνησης και του ιδιωτικού χρέους ως ηθικού διαφθορέα. Και τελικά, ανάγλυφα και χιουμοριστικά δοσμένη, η εναλλακτική, ελευθεριακή άποψη για το «διοικείν» που συνοψίζεται στη φράση του Thoreau: «καλύτερη είναι η κυβέρνηση που κυβερνά λιγότερο».
Συνέχεια

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Η κατάργηση της ..."Πενταμελούς Εφορείας Εποπτείας Όπερας Δωματίου Θεσσαλονίκης" και άλλες ιστορίες κυβερνητικού μεταρρυθμιστικού ζήλου


Για γέλια ή για κλάματα ; Δυο χρονια μετά την άνοδό της στην εξουσία και 15 μήνες μετα την υπογραφή του Μνημονίου, η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση , πιστεύοντας προφανώς πως έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή της, ανακοίνωσε νέα εννιάμηνη παράταση στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των μεγάλων δημόσιων οργανισμών. Μάλιστα, όπως αναφέρουν ευθαρσώς κυβερνητικές πηγές, ο λόγος για τη νέα καθυστέρηση είναι πως εδώ και τόσο καιρό «δεν είχε γίνει συστηματική δουλειά για το κλείσιμο των δημόσιων φορέων»!

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές του Μνημονίου, η πίεση των ξένων θα ανάγκαζε την κυβέρνηση να προχωρήσει επιτέλους στις τόσο αναγκαίες μεταρρυθμίσεις . Βέβαια, όπως όλοι πια γνωρίζουμε, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ αλλά παρόλα αυτά το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιήθηκε και αυτόν τον Ιούνιο με τη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. "Τέλειωσαν τα ψέματα", μας έλεγαν! "Τώρα η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να κάνει όλες τις αλλαγές που απέφευγε !" . Όμως, ένα μήνα μετά, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του εξακολουθούν να κινούνται στους γνωστούς νωχελικούς ρυθμούς τους, που μάλλον δεν οφείλονται στη ζέστη του καλοκαίριου, αφού και μέσα στο καταχείμωνο η αναβλητικότητα και οι καθυστερήσεις ήταν το σήμα κατατεθέν της πολιτικής τους . Μάλιστα, τα πρώτα- όχι και τόσο ενθαρρυντικά- δείγματα γραφής της νέας πολιτικής για τη μετα-Μεσοπροθέσμο εποχή είναι η ανακοίνωση του κύριου Βενιζέλου πως η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ μπορεί και να μην γίνει και βέβαια η σημερινή νέα παράταση στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των μεγάλων δημόσιων οργανισμών. Έτσι, γι' άλλη μια φορά, επιβεβαιώνεται η θέση που δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε εδώ και τόσο καιρό στο "ΜπλεΜήλο": τα νέα φτηνά δάνεια το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιδοτούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα και να του δίνουν την πολυτέλεια να μην προχωρεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Το φτηνό χρήμα δεν σφίγγει αλλά αντίθετα χαλαρώνει την πίεση στην κυβέρνηση.

Βέβαια, είμαι σίγουρος πως όσοι πιστεύουν ακόμη στις θαυματουργές ιδιότητες του Μνημονίου, δεν θα απογοητευτούν ούτε και αυτή τη φορά! Βλέπετε, μπορεί οι μεγάλοι οργανισμοί να αργήσουν ακόμη να καταργηθούν, αλλά η κυβέρνηση ανακοίνωσε ταυτόχρονα πως καταργούνται άμεσα 27 μικροί οργανισμοί . Θύματα του μεταρρυθμιστικού της οίστρου θα είναι , μεταξύ άλλων, η... Πενταμελής Εφορεία Εποπτείας Όπερας Δωματίου Θεσσαλονίκης, η...Ανώνυμη Εταιρεία Τεχνολογικής Ανάπτυξης Κεραμικών και Πυρίμαχων Υλικών και το...Πανθεσσαλικό Στάδιο.

Όταν όμως η χώρα βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου και η κορωνίδα των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών της κυβέρνησης είναι η κατάργηση της ...Πενταμελούς Εφορείας Εποπτείας Όπερας Δωματίου Θεσσαλονίκης, αναρωτιέμαι τελικά πόσο αισιοδόξοι μπορούμε να είμαστε για το μέλλον!
Συνέχεια

Back To Basics : Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο


John Locke: Two Treatises of Government. Όταν το διδάχθηκα στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μέχρι που έπρεπε να το διδάξω στους πρωτοετείς φοιτητές στην Αγγλία. Είναι το βιβλίο που με έκανε και τυπικά φιλελεύθερο. Οι έννοιες του ατόμου, της ιδιοκτησίας, της κοινωνίας και της κυβέρνησης, όπως εισάγονται με αυτό το βιβλίο, βάζουν την ανθρωπότητα στην μοντέρνα εποχή.

Ludwig Von Mises: Human Action. Το κορυφαίο βιβλίο οικονομικών, και όχι μόνο, του 20ου αιώνα κατά την γνώμη μου. Εισάγει τον αναγνώστη με θαυμαστό τρόπο στις βασικές έννοιες που διέπουν την ελεύθερη κοινωνία και οικονομία. Πέρα από ένα βιβλίο για την λειτουργία της οικονομίας είναι ένα βιβλίο ύμνος στον ελεύθερο άνθρωπο που πράττει. Είναι επίσης πολύ σημαντικό γιατί γράφεται σε μια εποχή που το φαινόμενο του σοσιαλισμού είναι σε πλήρη ανάπτυξη και σε αυτό αντιπαρατίθεται μοναδικά.

Slavoj Zizek: The Sublime Object of Ideology. Πολλοί θα αναρωτηθούν τι σχέση έχει ο Ζίζεκ με τον Μίζες. Καμμία. Αλλά αυτό ήταν ένα βιβλίο που με επηρέασε βαθιά όταν έγραφα το διδακτορικό μου. Όπως και ο ίδιος ο Ζίζεκ, που γνώρισα προσωπικά, με το χιούμορ του και τον αντικομφορμισμό του. Βασικά το βιβλίο είναι μια καλή εισαγωγή στον μεταμοντερνισμό. Όχι αυτόν των αριστερόστροφων διανουμένων a la mode, αλλά σε αυτόν τον τρόπο ανάλυσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς που εισάγει το πέραν του ορθού λόγου.

John A. Armstrong: Nations before Nationalism. Κατά την γνώμη μου το κορυφαίο βιβλίο που έχει γραφτεί για το φαινόμενο του εθνικισμού και την έννοια του έθνους. Ο συγγραφέας θεωρεί πως το έθνος δεν είναι ένα κατασκεύασμα ex nihilo, αλλά, σε κάθε περίπτωση εθνικισμού, βασίζεται σε μιαν προϋπάρχουσα αντίληψη της κοινότητας που χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει το φαινόμενο του εθνικισμού και η σύγχρονη αντίληψη του έθνους-κράτους.

George Finlay: History of the Greek Revolution and the Reign of King Otho. Η σημαντικότερη ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως από έναν καλβινιστή Σκωτσέζο φιλέλληνα, που ήρθε στην Ελλάδα, πολέμησε, εγκαταστάθηκε και τελικά πέθανε εδώ. Η ιστορία του θεωρείται μη πολιτικώς ορθή για την Ελλάδα γι’αυτό και σπάνια έχει μεταφραστεί. Οι θαυμαστές του Καποδίστρια ας διαβάσουν τις σχετικές σελίδες. Διαφωτιστικό επίσης είναι και το πρώτο μέρος του βιβλίου, όπου προσπαθεί να καταλάβει, όταν μαγεμένος από τα διαβάσματα του έφτασε στην Ελλάδα, γιατί αυτοί που περίμενε να είναι απόγονοι των αρχαίων δεν μιλούν ελληνικά αλλά αρβανίτικα.
Συνέχεια