Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Φόροι, φόροι, φόροι : Η Κύπρος στο δρόμο που χάραξε η Ελλάδα


Απ' ότι φαίνεται, ο πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας αποφάσισε να γίνει ο Κύπριος Γιώργος Παπανδρέου. Η αριστερή κυπριακή κυβέρνηση , ακολουθώντας το δρόμο που χάραξαν οι δικοί μας σοσιαλιστές , έκρινε πως η λύση στα οικονομικά προβλήματα του νησιού δε βρίσκεται στη μείωση του κράτους και των δαπανών αλλά στην αύξηση της φορολογίας.

Το αξιοσημειώτο είναι πως χθες το βράδυ ο πρόεδρος Χριστόφιας ήρθε σε συνεννόηση με τις ηγεσίες των συντεχνιών της χώρας και με προφανή στόχο να προστατέψει τα προνόμιά τους, τροποποίησε την τελευταία στιγμή τη συμφωνία που είχε κάνει με τα υπόλοιπα κόμματα της Κύπρου. Έτσι , η κυβέρνησή του αφαίρεσε από το πακέτο μέτρων τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και τα ουσιαστικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγιάνσης και για αντιστάθμισμα πρόσθεσε στις πλάτες των Κύπριων φορολογούμενων- τί άλλο;- φόρους . Και πιο συγκεκριμένα "...αύξηση 2% του συντελεστή ΦΠΑ στο 17%, αύξηση του φορολογικού συντελεστή για εισοδήματα άνω των 60.000 ευρώ το χρόνο στο 35% από 30%, καθώς και αύξηση του φόρου στα επιτόκια των τραπεζικών καταθέσεων."

Δυστυχώς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, οι πολιτικές ελιτ προτιμούν να αυξήσουν τη φορολογία για να προστατέψουν το πλέγμα των συμφερόντων που τις κρατάει στην εξουσία, παρά να μειώσουν ουσιαστικά το κράτος. Όσο για το τί επιπτώσεις θα έχει το φορολογικό τσουνάμι στην οικονομία , οι Κύπριοι αδελφοί μας μπορούν να ρωτήσουν εμάς τους Ελλαδίτες. Κάτι ξέρουμε ύστερα από τη θλιβερή εμπειρία του τελευταίου χρόνου.
Συνέχεια

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Back to basics: Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο


«Egalitarianism As A Revolt Against Nature»- Murray Rothbard: Ο οικονομολόγος Murray Rothbard είναι ένας από τους πατέρες του σύγχρονου libertarian κινήματος και ίσως ο διανοούμενος που με επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον. Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω μόνο ένα βιβλίο από το τεράστιο έργο του, μιας και πέρα από την οικονομία o Rothbard ασχολήθηκε σχεδόν με τα πάντα : ιστορία, πολιτική φιλοσοφία, μέχρι και ... κριτική κινηματογράφου. Στο «Egalitarianism As A Revolt Against Nature» βρίσκουμε τον Rothbard στα καλύτερα του. Μια συλλογή δοκιμίων με οργανική ενότητα που καλύπτει μεγάλο μέρος της γκάμας του πολυγραφότατου Rothbard και αποτελεί μια εξαιρετική εισαγωγή για όποιον έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με τις ιδέες του. Παράλληλα, το βιβλίο περιέχει δυο από τα πιο σημαντικά δοκίμια του : το "The Anatomy of the State" και το "Left and Right : The Prospects for Liberty" . Σήμερα που τα αδιέξοδα του κρατισμού είναι πιο φανερά από ποτέ, η σκέψη του Rothbard μπορεί να μας ανοίξει νέους δρόμους για ένα διαφορετικό και πιο ελεύθερο μέλλον.

«Sex, Art and American Culture»- Camille Paglia:Στο αυστηρό και επιβλητικό κτίριο της National Library of Wales, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με την σκέψη της Ιταλοαμερικανίδας Camille Paglia, κάπου το 2001. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για μένα, από εκείνες τις ελάχιστες φορές στη ζωή σου , που διαβάζεις ένα βιβλίο, και λες : "Κοίτα να δεις! Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο!". Βέβαια, η Camille Paglia ενέσκηψε σαν τυφώνας στις Η.Π.Α. το 1990, πολύ πριν την ανακαλύψω εγώ. Προκλητική, επιθετική, με γλώσσα ξυράφι και δολοφονικές ατάκες, τράβηξε από την αρχή την προσοχή των media. Τα έβαλε με τον Derrida , τον Foucault , το politically correct κλίμα που επικρατούσε στα αμερικάνικα πανεπιστήμια και τον πουριτανισμό του φεμινιστικού κινήματος . Υπεράσπιστηκε με πάθος τον καπιταλισμό, την πορνογραφία, την πορνεία, την υψηλή τέχνη, την ποπ κουλτούρα, και την... Madonna. Το «Sex, Art and American Culture» είναι η πιο χαρακτηριστική συλλογή άρθρων της. Προσοχή, το βιβλίο δεν ενδείκνυται για "ευαίσθητους" τύπους που ψηφίζουν "Δημοκρατική Αριστερά", "πολιτικά ορθούς" πανεπιστημιακούς και φανατικές φεμινίστριες!

«Ο Νόμος»- Frederic Bastiat: Μπορεί οι Γάλλοι να έχουν βγάλει τον ...Jacques Derrida και τον... Johnny Hallyday αλλά κάθε φορά που διαβάζω λίγες σελίδες από το έργο του Frederic Bastiat είμαι διατεθειμένος να τους τα συγχωρήσω όλα και να τους εκφράσω την αιώνια ευγνωμοσύνη μου! Ο Γάλλος οικονομολόγος και δημοσιογράφος Φρεντερικ Μπαστιά έζησε τον πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Μέσα από σύντομα άρθρα , επιστολές και παραβολές , με απλό και κατανόητο τρόπο, με μπόλικο χιούμορ και ειρωνεία αυτός ο πρόδρομος των "Αυστριακών" οικονομολόγων διέλυσε μια για πάντα τις ψευδαισθήσεις του προστατευτισμού, του σοσιαλισμού, του μιλιταρισμού και των λοιπών κολλεκτιβιστικών θεωριών . Παράλληλα, ο Bastiat στα 49 χρόνια της σύντομης ζωής του μας χάρισε ίσως την πιο γοητευτική και καλογράμμενη υπεράσπιση του laissez faire που έχει γραφτει ποτέ. Στο "Νόμο" του ο Bastiat υποστηρίζει πως ο νόμος έχασε τον αρχικό προορισμό του. Αντί να κυνηγάει το έγκλημα και να προστατεύει την ιδιοκτησία, κατάντησε μέσο πλουτισμού οργανωμένων συμφέροντων εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Σήμερα που πολιτικοί, συνδικάτα και επιχειρηματίες χρησιμοποιούν τη δύναμη του νόμου για να ικανοποίησουν τις πιο στενές οικονομικές τους επιδιώξεις μπορεις να καταλάβεις γιατί αυτό το μικρό βιβλιαρακι (μόλις 95 σελίδες) παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, έστω και αν πρωτοεκδόθηκε πριν από 160 χρόνια . Πρόκειται για το μοναδικό βιβλίο αυτής της λίστας που έχει εκδοθεί στα ελληνικά το 1989 από το Ε.Κ.Ο.ΜΕ. και τον "Παπαζήση".


"Α Μencken Chrestomathy"- H.L. Mencken: Ο συγγραφέας και δημοσιογραφος H.L Mencken υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους τεχνίτες του λόγου που έβγαλαν οι ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Όμως οι πολιτικές του τοποθετήσεις προξενούσαν πάντα αμηχανία στην αριστερόστροφη αμερικάνικη πνευματική ελιτ . Αδυνατούσαν τόσο να τον καταλάβουν , ώστε τη δεκαετία του '20, όταν κατακεραύνωνε τους Ρεπουμπλικάνους που βρισκονταν τότε στην εξουσία θεωρούνταν αριστερός , ενώ τη δεκαετία του '30 όταν χρησιμοποίησε τον καυστικό του λόγο και το αμίμητο στυλ του εναντίον του "προοδευτικού" προέδρου F. D. Roosevelt , θεωρήθηκε πως άνηκε στη Δεξιά, ενώ στην πραγματικότητα ο Mencken δεν είχε μετακινηθεί ούτε μια σπιθαμή ιδεολογικά όλα αυτά τα χρόνια . Βέβαια, ο Mencken δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας ασυμβίβαστος υπερασπιστής της ελευθερίας του ατόμου σε έναν κόσμο που ο κολλεκτιβισμός είχε επικρατήσει . Ο ίδιος διακατέχοταν από μια αριστοκρατική αποστροφή προς τη δημοκρατία, έδειχνε μια έντονη δυσπιστία προς το μύθο των "μεγάλων πολιτικών ανδρών" και του άρεσε να γελοιοποιεί τα μεγαλεπήβολα μεσσιανικά κυβερνητικά σχέδια , είτε λέγονταν Ποτοαπαγόρευση είτε New Deal . Στο "Mencken Chrestomathy" , ο ίδιος ο Mencken επιλέγει κομμάτια από το έργο του . Με το μοναδικό του τρόπο γράφει για όλους και για όλα : για την πολιτική, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, τη θρησκεία, τον πόλεμο μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Ένα βιβλίο πραγματικός θησαυρός .

«Crisis And Leviathan:Critical Episodes in the Growth of American Government»- Robert Higgs: Το κράτος επεκτείνει την εξουσία του εκμεταλλεύομενο οικονομικές κρίσεις και πολεμικές αναμετρήσεις , μας λέει ο οικονομολόγος Robert Higgs. Όταν ο πανικός τελείωνει, το κράτος μειώνεται αλλά ποτέ δεν επιστρέφει στα προ-κρίσης επίπεδα . Το "Crisis and Leviathan" πρωτοεκδόθηκε το 1987 και είναι ένα από τα σημαντικότερα βιβλία που ασχολούνται με τους λόγους της συνεχούς επέκτασης της κρατικής εξουσίας, τόσο στην οικονομία όσο και στους υπόλοιπους τομείς της κοινωνικής ζωής, τα τελευταία 100 χρόνια . Ερευνώντας τον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Ψυχρό Πόλεμο και την μεγάλη οικονομική κρίση του 1929, μέσα από πληθωρά στοιχείων, μας δίνει μια νεα, συναρπαστική αν και απαισιόδοξη ανάγνωση της αμερικάνικης (και όχι μόνο) ιστορίας σαν μια πορεία προς ένα όλο και πιο ισχυρό κράτος-απειλή για τις ατομικές μας ελευθερίες . Δυστυχώς, τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων(πόλεμος στο Ιρακ, οικονομική κρίση του 2008) που είχαν σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω επέκταση του Λεβιάθαν επιβεβαιώσαν γι άλλη μια φορά τη θέση του Higgs.
Συνέχεια

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Back to basics: Τα πέντε βιβλία που μας επηρέασαν περισσότερο



Robert Nozick: “Anarchy, State, and Utopia”
Ίσως το πιο σημαντικό βιβλίο πολιτικής φιλοσοφίας του προηγούμενου αιώνα που μαζί με το έργο του Milton Friedman απογύμνωσαν τις κυρίαρχες τότε θεωρίες “δίκαιης» αναδιανομής του πλούτου. Η αναλυτική δύναμη των επιχειρημάτων του Nozick είναι μια σπάνια αρετή στις κοινωνικές επιστήμες. Με ιδιοφυή επιχειρήματα και παραδείγματα καταδεικνύει ότι η μοναδική δίκαιη κατανομή περιουσίας είναι αυτή που προέρχεται από εθελοντικές συναλλαγές. Κάθε κρατική παρέμβαση για να αποκαταστήσει υποτίθεται προηγούμενες αδικίες δεν μπορεί παρά να προκαλεί περισσότερη αδικία. Εξίσου εντυπωσιακή είναι η οξύτητα και ο σαρκασμός της γραφής του Nozick, ιδιαίτερα σπάνια για τέτοιας βαρύτητας ακαδημαϊκά έργα. Η φράση του "Marxist exploitation is the exploitation of people's lack of understanding of economics" είναι classic.

Francis Fukuyama: “The Great Disruption: Human Nature and the Reconstitution of Social Order”
‘Ένα μάλλον άγνωστο έργο του συγγραφέα που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με το ελαφρολαϊκό «Το Τέλος της Ιστορίας». Ο Fukuyama εδώ καταπιάνεται με την εξέλιξη των κοινωνικών κανόνων στην αμερικανική κοινωνία. Αντίθετα όμως με τα θέσφατα της αριστερής κοινωνιολογίας , υποστηρίζει ότι οι κοινωνικοί κανόνες παρουσιάζουνε μια σχετικά διαχρονική σταθερότητα γιατί βασίζονται καταρχήν στην ανθρώπινη φύση που όχι μόνο καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική συμπεριφορά αλλά είναι και ο τελικός κριτής της. Σαν αποτέλεσμα, η κοινωνική τάξη αναδύεται αυθόρμητα. Μία άλλη επίπτωση αυτής της προσέγγισης είναι ότι η κοινωνική απόκλιση δεν είναι απαραίτητα μια ισάξια εναλλακτική συμπεριφορά. Οι παραπάνω παρατηρήσεις θα μπορούσαν να ακούγονται ως προφανείς, αλλά στο ελληνικό περιβάλλον της κυριαρχίας του μεταμοντέρνου σχετικισμού είναι ριζοσπαστικές.

John J. Mearsheimer: “The Tragedy of Great Power Politics”
Κάτι σαν τον Νεύτωνα, ο Mearsheimer έφερε την επιστήμη των διεθνών σχέσεων στην μοντέρνα εποχή. Το ρεαλιστικό υπόδειγμα που διαμορφώνει αυτό το βιβλίο βασίζεται σε κάποιες απλές υποθέσεις. Τα κράτη είναι οι κύριοι φορείς στις διεθνείς σχέσεις. Κύριος σκοπός των κρατών είναι η ασφάλεια και μελλοντική τους επιβίωση. Ο καλύτερος τρόπος για να τον καταφέρουν είναι η μεγιστοποίηση της δύναμής τους. Εάν μπορούν θα αναλάβουν ακόμα και τον ρόλο του τοπικού ηγεμόνα για να μειώσουν τις πιθανότητες ότι κάποιο άλλο κράτος θα το κάνει στο μέλλον. Αναλυτικές και ριζοσπαστικές σκέψεις, ένα απολαυστικό βιβλίο.

Richard Dawkins: “The Selfish Gene”
Η αλήθεια είναι ότι δεκάδες βιβλία πάνω στην εξελικτική θεωρία με έχουν επηρεάσει. Απλά εδώ διαλέγω το πιο γνωστό από έναν αγαπημένο συγγραφέα. Ο Dawkins με αυτό το βιβλίο προσεγγίζει την εξέλιξη με έμφαση στα γονίδια σαν κύριους φορείς της. Παράλληλα εισάγει την έννοια του meme σαν το αντίστοιχο «γονίδιο» στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Η αλήθεια είναι ότι το εξελικτικό υπόδειγμα είναι πια κυρίαρχο στην μοντέρνα σκέψη και μεταβάλει ριζικά σχεδόν όλες τις κοινωνικές επιστήμες. Η εξελικτική ψυχολογία, η κοινωνιοβιολογία και η πρόσφατη απόπειρα εφαρμογής της στην πολιτική επιστήμη, αποδεικνύουν πόσο σημαντική είναι η κατανόηση των θεμελιωδών εννοιών της εξελικτικής θεωρίας.

Daniel Yergin, Joseph Stanislaw: “The Commanding Heights : The Battle for the World Economy”
Η συναρπαστική ιστορία της μάχης μεταξύ κρατισμού και ελεύθερης αγοράς στον 20 αιώνα. Το βιβλίο είναι καλό, αλλά το ντοκιμαντέρ (που μπορεί να το δει κανείς ελεύθερα στο internet) ακόμα καλύτερο με πλούσιο υλικό. Ο τίτλος commanding heights προέρχεται από μια φράση του Λένιν για τον έλεγχο των στρατηγικών υψωμάτων μιας οικονομίας, δηλ. των μεγάλων επιχειρήσεων και βιομηχανιών. Η ιστορία ξεκινάει από την ρώσικη επανάσταση του 1917, συζητάει την αντίθεση Keynes και Hayek, την άνοδο της σχολής του Σικάγο, την κρίση του 70, την κυριαρχία των φιλελεύθερων σε Ευρώπη και ΗΠΑ την δεκαετία του 80 και την παγκοσμιοποίηση.
Συνέχεια