Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Ο "ανθέλληνας" Τσέχος πρόεδρος και κάποιες δηλώσεις που ίσως δεν έγιναν ποτέ


Το ελληνικό πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο ανακάλυψε το νέο εχθρό του Ελληνισμού στο πρόσωπου του Τσέχου προέδρου Βάτσλαβ Κλάους. Όμως , απ'ότι φαίνεται, τα τηλεοπτικά κανάλια , ακόμη και ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, πέρασαν χθές γεννεές δεκατέσσερις τον Βάτσλαβ Κλάους για κάποιες δηλώσεις που ίσως δεν έκανε ποτέ.

Η επίμαχη δήλωση που αποδίδεται στον Κλάους είναι η ακόλουθη : "Oι Έλληνες δεν δουλεύουν, κάθονται όλη μέρα, πίνουν ούζο και πρέπει να βγουν από την ΕΕ". Με αυτή την αφορμή , το τηλεοπτικό κανάλι ΑΛΦΑ πρόβαλε ολόκληρο αφιέρωμα που στάζει χολή εναντίον του Κλάους με τίτλο "Ποιός είναι ο Τσέχος πρόεδρος που προκαλεί". Στο ρεπορτάζ του καναλιού μαθαίνουμε πως ο Γιώργος Παπανδρέου , ενώπιον των μέλων του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, μίλησε εναντίον του Τσέχου προέδρου και τον κατηγόρησε για ρατσιστική συμπεριφορά και πως "εκφράζει τον λαϊκιστικο αντιευρωπαϊσμό του υβρίζοντας τους Έλληνες". Σειρά πήραν διάφοροι "προοδευτικοί" Έλληνες πανεπιστημιακοί . Ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Παν. Ιωακειμίδης δηλώσε για τον Κλάους πως "δεν πρόκειται για σοβαρό πολιτικό ηγέτη" και αναφέρθηκε ειρωνικά στις θέσεις του πως η Ε.Ε. είναι μια άλλη εκδοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Στη συνέχεια του ρεπορτάζ , είδαμε τις δηλώσεις κάποιων θαμώνων σε μια greek ταβέρνα που μίλησαν με παράπονο εναντίον του "κακού" Τσέχου που τα έβαλε με τη φτωχή , πλην τίμια Ελλαδίτσα μας και κάπου εκεί εμφανίστηκε να καταθέσει την άποψή του και ο πάπας της "εκσυγχρονιστικής" διανόησης, ο πολύς Νίκος Μουζέλης. Ο κύριος καθηγητής αφού μας ενημέρωσε πως έχει "γνωρίσει (τον Κλάους) πολλές φορές" (sic) , προσθέσε πως -άκουσον, άκουσον- "οι πολιτικές του θέσεις είναι στα δεξιά της κυρίας Θάτσερ", τον χαρακτηρίσε "αμετροεπή" και "με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του" και τον συμβουλεύσε να μετράει "λίγο περισσότερο τις λέξεις του πριν τις εκστομίσει". Η "προοδευτική", "εκσυγχρονιστική" διανόηση της χώρας στην υπηρεσία του πιο τσαμπουκαλίδικου εθνικισμού . Τους δικούς της χαρακτηρισμούς προσθέσε φυσικά και η δημοσιογράφος του ΑΛΦΑ που αποκάλεσε τον πρόεδρο της Τσεχίας "ρατσιστή" και "με ελλειψη παιδείας και πολιτισμού".

Τη σκυτάλη στη δαιμονοποίηση του Κλάους θα πάρει φυσικά το αγαπημένο μας "Μέγκα". Ενώ η Όλγα Τρέμη κάνει λόγο στην εκφώνηση του θέματος για τις προκλητικές δηλώσεις του Τσέχου πρωθυπουργού (στο 29: 14) , στο ρεπορταζ που ακολουθεί οι δηλώσεις περί ...ούζων αποδίδονται στον Τσέχο πρόεδρο. Ο Παύλος Τσίμας (στο 31 :10), με λυπημένο ύφος, χαρακτήρισε ντροπή τις δηλώσεις αυτές που όμως για τον επιφανή δημοσιογράφο εξηγούνται εύκολα αφού ο Κλάους είναι "γνωστός αντιευρωπαϊστής". Κατόπι μας είπε πως ο Τσέχος πρόεδρος κινείται σε "ακροδεξιό, ρατσιστικό και αντιευρωπαϊκό κλίμα" ενώ δεν μπόρεσε να αποφύγει και το γνωστή αριστερή καραμέλα για το "αυγό του φιδιού" που εκκολάπτεται.

Αν όμως διάβασουμε κάποια άλλα ρεπορταζ θα δούμε πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Έτσι, σύμφωνα με το ρεπορταζ του ΣΚΑΪ , τη συγκεκριμένη δήλωση δεν την έκανε ο Τσέχος πρόεδρος αλλά ο Τσέχος πρωθυπουργός , Πετρ Νέκας. Μάλιστα στο ίδιο ρεπορταζ , ο Γιώργος Παπανδρέου με τις δηλώσεις του Νέκας φέρεται ενοχλημένος και κατά τη συνάντησή του με εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων "έκανε μεταξύ άλλων λόγο «για ρατσιστικές φωνές στην Ευρώπη εναντίον των Έλλήνων» με αφορμή αυτό το περιστατικό." Η αλήθεια είναι πως την ίδια μέρα με τον Τσέχο πρωθυπουργο, ο Τσέχος πρόεδρος Βάτσλαβ Κλάους έκανε κι αυτός δηλώσεις για την Ελλάδα, που όμως κινούνταν σε τελείως διαφορετικό ύφος. Σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ πάλι, ο Κλάους δήλωσε μετά τη συνάντησή του στην Πράγα με τους πρέσβεις της Τσεχίας πως "το λεγόμενο δάνειο προς την Ελλάδα δεν είναι μια βοήθεια που έχει ανάγκη η χώρα αυτή. Δεν είναι εξοφλητέο...Είναι ένα δώρο που δεν θα μπορέσει να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά αντίθετα θα την οδηγήσει στην απομάκρυνση από μια πραγματική λύση, που είναι τόσο αναγκαία". Σκληρές δηλώσεις , καθόλου όμως προσβλητικές για τους Έλληνες πολίτες . Στην πραγματικότητα, δεν απέχουν πολύ από αυτά που αποκάλυψε χθες το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής πως το ελληνικό χρεος δεν είναι βιώσιμο και κινούνται μέσα στα πλαίσια της φιλελεύθερης-συντηρητικής άποψης πως τα πακέτα στήριξης δεν βοήθανε αλλά τελικά βλάπτουν τους αποδέκτες τους. Τις ίδιες δηλώσεις φιλοξενεί και το ρεπορταζ του Βήματος. Και εδώ ούτε λέξη πως ταχα ο Κλάους αποκάλεσε τους Έλληνες "τεμπέληδες" . Σε άλλη ιστοσελίδα φαίνεται ξεκάθαρα πως οι δυο Τσέχοι πολιτικοί έκαναν την ίδια μέρα δηλώσεις για την Ελλάδα, , με τις , ας πούμε, "απρεπείς" δηλώσεις να ανήκουν στον πρωθυπουργό και όχι στον πρόεδρο της χώρας.

Aν μπερδευτήκατε με όλα αυτά, έχετε απόλυτο δίκιο. Όμως, αυτό το αλαλούμ και η ανεκδιήγητη προχειρότητα στην αντιμετώπιση μιας είδησης δεν είναι τίποτε άλλο παρά η... "έγκυρη" ενημέρωση που τάχα μας προσφέρουν τα καθεστωτικά ελληνικά Μ.Μ.Ε. Και βέβαια μένει αναπάντητο το ερώτημα αν ο Γιώργος Παπανδρεου έδειξε τέτοια επιπολαιότητα που απέδωσε την ίδια δήλωση σε δύο διαφορετικούς ηγέτες , οπότε από εκεί ξεκίνησε το όλο μπέρδεμα ή απλά αν οι δηλώσεις του μεταφέρθηκαν λάθος από τα ΜΜΕ.

Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε βέβαια να είμαστε σίγουροι σε ποιόν ανήκουν οι δηλώσεις, θα λέγαμε όμως πως ο λόγος που βιάστηκαν τόσο τα βραδινά δελτία ειδήσεων να τις αποδώσουν στον Κλάους, πέρα από τον προφανή ερασιτεχνισμό τους, είναι πως ο πρόεδρος της Τσεχίας αποτελεί το ιδανικό υλικό για να βγει ένα ζουμερό και πιασάρικο ρεπορταζ για τον "ανάλγητο" νεοφιλελεύθερο που τα βάζει με την φτωχή πατρίδα μας . Σε αντίθεση με τον σχεδόν άγνωστο πρωθυπουργό της Τσεχίας , ο Κλάους αποτελεί "κόκκινο πανί" για την σοσιαλδημοκρατική ελιτ που κυριαρχεί στα ΜΜΕ, στα πανεπιστήμια και στην πολιτική παγκοσμίως . Ο Κλάους έχει αμφισβητήσει αρκετές από τις "ορθοδοξίες" της εποχής μας. Έχει ταχθεί εναντίον της οικο-υστερίας, ενώ πιστεύει πως η κύρια αιτία της πρόσφατης οικονομικής κρίσης ήταν η κρατική παρέμβαση και όχι η ελεύθερη αγορά. Αλλά ο σκεπτικισμός του απέναντι στην "ιερή αγελάδα" της ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει. Τα μέλη της ευρωελιτ θεωρούν αδιανόητο να υπάρχουν άνθρωποι με σώας τα φρένας, οι οποίοι να αμφισβητούν την...ένδοξη πορεία προς την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης! Παρότι δεν συμφωνώ με όλες τις απόψεις του, ο Βάτσλαβ Κλάους δεν είναι ούτε ρατσιστής, ούτε ακροδεξιός, όπως χαρακτηρίζει η ευρωελιτ οποιονδήποτε τολμάει να αμφισβητήσει τον Λεβιάθαν της Ε.Ε . Αντίθετα, εδώ και χρόνια ασκεί μια συνεπή φιλελεύθερη κριτική στην Ε.Ε., που τονίζει τον συγκεντρωτισμό, τη τερατώδη γραφειοκρατία, τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα , τον κρατισμό και τη διαφθορά αυτής της υπερεθνικής οντότητας . Μια κριτική που μάλιστα δικαιώνεται από τα ίδια τα γεγονότα. Όμως όπως είδαμε και χθες το βράδυ στα ελληνικά δελτία ειδήσεων, τα μέλη της δημοσιογραφικής, ακαδημαϊκής και πολιτικής ευρω-ελιτ προτιμούν να μην κάνουν κουβέντα για τα πραγματικά προβλήματα που αναδεικνύει ο Κλάους και αντί για επιχειρήματα καταφεύγουν στην εύκολη δαιμονοποίηση, τις κραυγές και την ειρωνεία.

Μπορεί λοιπόν χθες ο Παύλος Τσίμας να επέδειξε για άλλη μια φορά στα αφεντικά του τα "προοδευτικά" του διαπιστευτήρια , όμως σε μια εποχή σαν τη σημερινή , που ο συγκεντρωτισμός και η στενότερη πολιτική ενοποίηση έχουν γίνει δόγμα και οι ελίτ προσπαθούν να μας πείσουν πως ο δρόμος που ακολουθούν σήμερα οι Βρυξέλλες είναι και ο μοναδικός, φωνές σαν του Βάτσλαβ Κλάους, φωνές που μας θυμίζουν την πραγματική πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση , είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητες. Και ας μην αρέσει κάτι τέτοιο στην Όλγα Τρέμη.
Συνέχεια

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Ο Γιάννης Τριάντης, η "μετάλλαξη" του Τσαρλς Μούρ και ο άγνωστος ριζοσπαστισμός του laissez-faire φιλελευθερισμού



Δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του ο Γιάννης Τριάντης στη χθεσινή "Ελευθεροτυπία" για τη μετάλλαξη, όπως λέει, του γνωστού συντηρητικού δημοσιογράφου Τσαρλς Μουρ :

"Λοιπόν, αυτός ο Τσαρλς Μουρ είναι Εγγλέζος δημοσιογράφος, συντηρητικός, επίσημος βιογράφος της Θάτσερ, πιστός Καθολικός. Βγήκε, λοιπόν, στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ» κι άρχισε τους κεραυνούς, ως άλλος Δίας. Πήρε το ιδεολογικό του κάδρο και το 'κανε κομμάτια... Ποια ελευθερία; «Είναι μόνο η δική τους» (των πλουσίων). «Σχεδόν όλοι οι άλλοι εργάζονται τώρα πιο σκληρά και ζουν σε ανασφάλεια και λίγοι μόνο κολυμπούν στα πλούτη»... Η Δημοκρατία; Ενώ «θα έπρεπε να υπηρετεί τον λαό, γεμίζει τις τσέπες των Τραπεζιτών, των βαρόνων των ΜΜΕ και των άλλων δισεκατομμυριούχων»... Η Παγκοσμιοποίηση; «Ενώ δεν θα έπρεπε να σημαίνει τίποτε περισσότερο από το ελεύθερο εμπόριο σε παγκόσμια κλίμακα», αυτή συνδέθηκε με το ότι «οι Τράπεζες κρατάνε το κέρδος από τις διεθνείς επιτυχίες τους για τον εαυτό τους, ενώ μοιράζουν τις ζημιές στους φορολογουμένους των διαφόρων κρατών»... Λέει κι άλλα αυτός ο Μουρ, υμνητικά για την Αριστερά. Αλλά βλέπω ήδη, υποβολέα, να καγχάζουν κάτι πεφυσιωμένοι και να λένε «ποιος είναι αυτός» και τα τοιαύτα. Κι έχουν δίκιο. Δύσκολα παραδέχονται τη μετάλλαξή τους. Ιδίως οι νέοι στοιχημένοι."

Το περίεργο είναι πως κι εγώ συμφωνώ , και μάλιστα μέχρι τελευταίας λέξης, με όσα λέει ο καλός Άγγλος δημοσιογράφος , αλλά μπορώ να βεβαιώσω τον Γιάννη Τριάντη πως δεν υπέκυψα ξαφνικά στην ακαταμάχητη γοητεία της Ναόμι Κλάιν και του Αλέξη Τσίπρα. Και κάτι μου λέει πως και ο Τσαρλς Μουρ δεν αποφάσισε στα γεράματά του να γίνει μέλος του Βρετανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (αν υπάρχει κάτι τέτοιο).

Ο Τριάντης κάνει ένα λάθος που πολλοί κάνουν, είτε καλοπροαίρετα, είτε κακοπροαίρετα : ταυτίζει τον φιλελευθερισμό με την υπεράσπιση των συμφερόντων των μεγάλων εταιρειών και των πλουσίων. Όμως φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Στο άρθρο του ο Μουρ πράγματι εξαπολύει τους κεραυνούς του κατά του σημερινού οικονομικού και πολιτικού σύστηματος. Έλα όμως που αυτό το σύστημα καμιά σχέση δεν έχει με την ελεύθερη αγορά και τον φιλελευθερισμό. Ο Μουρ , όπως σωστά επισημαίνει και το "Adam Smith Institute" , δεν ζητάει περισσότερο κράτος αλλά τα βάζει με τον κορπορατισμό, με την ανίερη συμμαχία του Μεγάλου Κεφαλαίου με το Κράτος , με αυτόν τον ανήθικο και ξεδιάντροπο "σοσιαλισμό των πλουσιών" ("τα κέρδη δικά μου, οι ζημιές δικές σου") που κυριαρχεί στον πλανήτη ειδικά μετά το 2008.

Ο Τσαρλς Μουρ δεν γράφει κάτι διαφορετικό από αυτά που μας λένε οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι εδώ και αιώνες, από την εποχή που ο Τόμας Τζέφερσον και ο Άνταμ Σμιθ μας προειδοποιούσαν πως οι καπιταλιστές μπορούν να γίνουν οι χειρότεροι εχθροί της ελεύθερης αγοράς, όταν συμμαχούν με το κράτος για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Ο Τσαρλς Μουρ δεν γράφει κάτι διαφορετικό από αυτά που μας λένε σήμερα οι οικονομολόγοι της "Αυστριακής Σχολής", οι οποίοι ασκούν την πιο αυστηρή κριτική στο κρατικοδίαιτο τραπεζικό σύστημα, στις Κεντρικές Τράπεζες, στους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και στα γιγαντιαία πακέτα στήριξης. Μάλιστα, οι υποστηρικτές του laissez-faire φιλελευθερισμού ταυτίζονται σε κάτι με τους μαρξιστές. Και στους δύο δεν αρέσει το σημερινό σύστημα και θέλουν να το αλλάξουν ριζικά. Όμως για τους φιλελεύθερους αυτό δεν θα γίνει με περισσότερο κράτος και περισσότερη γραφειοκρατία, όπως προτείνει η Αριστερά, αλλά με δραστικά λιγότερο κράτος και περισσότερη ελευθερία.

Ο Γιάννης Τριάντης φαίνεται να διακατέχεται από τη γνωστή βεβαιότητα των "προοδευτικών" πως όποιος εκφράζει αντισυστημικό λόγο δεν μπορεί παρά να ανήκει στην Αριστερά. Ευτυχώς όμως οι διαδρομές των ιδεών ακολουθούν πολύ πιο ενδιαφέρουσες και κυρίως αναπάντεχες κατευθύνσεις.Αν ο Τσαρλς Μουρ έπαθε κάποια μετάλλαξη αυτή μάλλον βρίσκεται στο ότι έγινε πιο ριζοσπαστικός ως προς τη laissez-faire κριτική του στο σημερινό χρεωκοπημένο σύστημα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Ήσυχες μέρες του Αυγούστου


Διεθνής οικονομική κρίση, κατρακύλα χρηματιστηρίων, εκρήξεις βίας σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, συγχωνεύσεις τραπεζών, σεισμοί, τυφώνες . Ο μήνας Αύγουστος διέψευσε για άλλη μια φορά ,με τον πιο θεαματικό τρόπο, όσους λένε πως είναι ένας μήνας χωρίς γεγονότα. Και όμως όλη αυτή η κοσμογονία δεν κατάφερε να βγάλει την ελληνική κυβέρνηση από τη μακαριότητα και το μόνιμο λήθαργό της.

Όλοι θυμόμαστε πως στα τέλη Ιουνίου ύστερα από την δραματική ψήφιση του Μεσοπροθέσμου, η σοσιαλιστική κυβέρνηση και ο εκσυγχρονιστικός Τύπος μας έλεγαν πως αυτό θα ήταν το καλοκαίρι των μεγάλων αλλαγών. Για "μια ιδιωτικόποιηση ανα δέκα μέρες" έκαναν λόγο οι πιο τολμηροί . Δύο μήνες μετά, το καλοκαίρι τελειώνει , οι παραθεριστές επιστρέφουν στις βάσεις τους και φυσικά ο επαπειλούμενος μεταρρυθμιστικός Αρμαγεδδώνας ουδέποτε πραγματοποιήθηκε . Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξακολουθεί να μιλάει για την αναγκη να εφαρμοστούν όσα συμφωνήθηκαν με το Μεσοπρόθεσμο, λες και το κόμμα του βρίσκεται στην αντιπολίτευση, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έχει γίνει και οι κρατικές δαπάνες όχι μόνο δεν μειώνονται αλλά αυξάνονται. Και μέσα σε όλα αυτά, το αποκορύφωμα της κοροϊδιας είναι πως η Τρόικα ετοιμάζεται να εγκρίνει και την έκτη δόση του δανείου, για να ανταμείψει προφανώς την κυβέρνηση για το μεταρρυθμιστικό της ζήλο ! Αλήθεια, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε πιο θλιβερή επιβεβαίωση εδώ στο "ΜπλεΜήλο" όταν από την πρώτη στιγμή της κρίσης γράφαμε πως το φτηνό χρήμα του Μνημονίου αποτελεί εγγύηση πως οι μεταρρυθμίσεις δεν θα γίνουν.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα , το μόνο πράγμα που με κάνει να αισιοδοξώ για το μέλλον είναι οι ξινισμένες φάτσες των οικολόγων φίλων μου που ούτε φέτος τους βγήκε το σενάριο της υπερθέρμανσης , αφού για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά είχαμε ένα δροσερό καλοκαίρι . Καλό χειμώνα!
Συνέχεια

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα του Warren Buffett



Δεν είναι παράξενο που οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Buffett γίνανε instant hit στο διαδίκτυο. Θυμίζω ότι ο Buffet έκανε κριτική στο φορολογικό σύστημα των ΗΠΑ που τον φορολογεί πολύ λιγότερο από τους χαμηλόμισθους. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων είπε ότι:
« …he was taxed at 17.7 per cent on the $46 million he made last year … while his secretary, who earned $60,000, was taxed at 30 per cent.»
Η ειλικρινής αυτοθυσία για το κοινό καλό είναι πάντα μια δημοφιλής πράξη. Το πρόβλημα όμως στην περίπτωση του κ. Buffett είναι ότι ούτε ειλικρινής ήτανε η δήλωση του, ούτε ωφέλιμη για το κοινό καλό.

Εξηγούμαι.

Καταρχάς, το νούμερο ~17% είναι παραπλανητικό, αφού παραβλέπει την υπάρχουσα επιπρόσθετη/διπλή φορολόγηση των κερδών. Τα εισοδήματα του κ. Buffett που προέρχονται κυρίως από μερίσματα έχουνε ήδη φορολογηθεί σαν εταιρικά κέρδη με συντελεστή περίπου 35%. Ο πραγματικός λοιπόν φόρος που πληρώνει ο κ. Buffett είναι κοντά στο 50%.

Μετά, παραβλέπει ο κ. Buffett ότι στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού με χαμηλά εισοδήματα δεν πληρώνει καθόλου φόρους. Στην Αμερική το ποσοστό αυτό φθάνει κοντά στο 50%. Ουσιαστικά, τους φόρους στην Αμερική τους πληρώνουν μόνο αυτοί που έχουνε εισοδήματα μεγαλύτερα από τον μέσο όρο. Οι υπόλοιποι με χαμηλότερες απολαβές δεν πληρώνουν. Ο ισχυρισμός λοιπόν ότι βαθύπλουτοι σαν τον Buffet φορολογούνται λιγότερο από τους φτωχούς είναι ξεκάθαρα παραπλανητικός.

Θα αντιτάξει κανείς ότι μπορεί τεχνικά να έχει άδικο ο Buffett, αλλά η πρόθεση μετράει. Το γεγονός ότι ζητάει μεγαλύτερη φορολόγηση των πλουσίων είναι αξιοθαύμαστο.

Απορώ όμως τότε, αφού ο κ. Buffett νομίζει ότι θα έπρεπε να φορολογηθεί περισσότερο, γιατί δεν δίνει απλά ένα τσεκ στην κυβέρνηση με το υπόλοιπο ποσό; Όπως λένε και οι Αμερικάνοι: “put your money where your mouth is”. Ο Buffett αποτυγχάνει σε αυτό το τεστ.

Και κάτι ακόμα. Οι παροικούντες γνωρίζουν ότι εάν υπάρχει ένα «σκάνδαλο» σχετικά με την φορο-αποφυγή των βαθύπλουτων στην Αμερική, αυτό είναι τα αφορολόγητα trusts. Ο κάθε βαθύπλουτος μπορεί να δωρίσει την περιουσία του σε trusts και αυτά με τα σειρά τους μεταφέρουνε τα ποσά κατά βούληση του αρχικού ιδιοκτήτη, αποφεύγοντας ουσιαστικά τον οποιοδήποτε φόρο κληρονομιάς ή μεταβίβασης.
Προσωπικά είμαι καταρχήν εναντίον κάθε φόρου και αυτή η τρύπα λίγο με ενοχλεί. Αλλά από τον κ. Buffett που αγανακτεί με την χαμηλή φορολογία των πλουσίων, το λιγότερο που θα περίμενε κανείς θα ήταν να μην χρησιμοποιεί αυτήν την τρύπα. Και όμως, ο κ. Buffett έχει ήδη συμφωνήσει να δωρίσει όλη του την περιουσία σε ένα trust, το οποίο σταδιακά θα μεταφέρει αυτά τα λεφτά όχι στο κράτος, αλλά σε δωρεές στον ιδιωτικό τομέα. Νομίζω δεν θα είμαι άδικος εάν διαπιστώσω κάποια αντίφαση και υποκρισία εδώ.

Στα λόγια μαζί, στην πληρωμή χώρια. Εύγε.
Συνέχεια