Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Αρπακτικό κράτος, το ανώτερο στάδιο της παρασιτοκρατίας




Αναγκαστική καταβολή μέρους της νόμιμης περιουσίας υπό την απειλή βίας. Ο ορισμός της κλοπής. Ο ορισμός και της φορολογίας -με την διευκρίνιση ότι με βία εδώ απειλεί το ίδιο το κράτος.

Δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σοβαρά ότι η φορολογία είναι κλοπή. Το φιλοσοφικό ερώτημα είναι περισσότερο στο κατά πόσο αυτή η κλοπή είναι ηθική, κοινωνικά αναγκαία κλπ. Και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και στο libertarian στρατόπεδο, υπάρχουνε οι ρεαλιστές (e.g. Milton Friedman) που δέχονται κάποιο επίπεδο ελάχιστης φορολόγησης.

Το πρόβλημα όμως με την φορολόγηση είναι ότι δεν παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, αλλά έχει μια εγγενή ανοδική τάση. Τον μηχανισμό τον έχει αναλύσει διεξοδικά η σύγχρονη πολιτική επιστήμη, ιδιαίτερα ο Mancur Olson με το public choice theory. Οι συντεχνίες έχουνε ισχυρά κίνητρα να σχηματίσουνε ομάδες πολιτικής επιρροής οι οποίες αποσπούν ευνοϊκές ρυθμίσεις, επιδοτήσεις και προστασία από το κράτος, σε βάρος βέβαια της συνολικής οικονομίας. Έτσι δημιουργείται η παρασιτοκρατία.

Κάτω από αυτήν την πίεση, το κράτος υποκύπτει στον πειρασμό να συνεχίζει να αυξάνει τα έσοδα του μέσω φορολόγησης. To rationalization και οι δικαιολογίες έρχονται μετά, κάποιες φορές με την επίφαση της αλληλεγγύης (κοινωνική πολιτική), κάποιες φορές με επίφαση επιστημονικότητας (κεϊνσιανισμός). Είναι διαπιστωμένο ότι η άνοδος του σύγχρονου κράτους συνοδεύεται σχεδόν νομοτελειακά με την αύξηση του ρόλου του κράτους στην οικονομία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ΗΠΑ.

Αυτή η νομοτέλεια βέβαια, περιέχει και μια αντίφαση: όσο μεγαλώνει ο ρόλος του κράτους στην οικονομία, τόσο χειροτερεύει η οικονομία. Και είναι αυτή η αντίφαση που συνήθως βάζει κάποια όρια στην αύξηση της φορολόγησης. Τα κράτη μέσα από κρίσεις μαθαίνουν ότι για να επιβιώσει η οικονομία, θα πρέπει να αποσυρθούν (βλέπε πολιτικές Ρέιγκαν, Θάτσερ). Αυτό όμως συμβαίνει για μια περίοδο, μέχρι η οικονομική ανάκαμψη να κάνει το κράτος να νιώσει περισσότερο ασφαλές και έτοιμο να ξαναμεγαλώσει, δημιουργώντας ένα οικονομικό εκκρεμές.

Υπάρχει όμως και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σπάνια περίπτωση, όπου σε μία οικονομική κρίση, αντί το κράτος να αποσυρθεί, αποφασίζει αντίθετα να μειώσει τα ελλείμματα του με αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας μέσω της δραστική αύξησης της φορολόγησης. Αυτό οι πολιτικοί επιστήμονες το ονομάζουν predatory state (αρπακτικό κράτος). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι η νόμιμη κλοπή φορολόγηση των ιδιωτών δεν περιορίζεται από ανησυχίες για την μακροχρόνια βιωσιμότητα της οικονομίας και του συστήματος. Στο predatory state, οι υπήκοοι είναι απροκάλυπτα το θήραμα για μια κρατικοδίαιτη κάστα η οποία μεγιστοποιεί την απομύζηση τους μέχρι τελικής πτώσεως, αυτών και του κράτους.

Ένα γνωστό παράδειγμα αρπακτικού κράτους είναι η οθωμανική αυτοκρατορία στα τελευταία της, όταν προσπάθησε να αυξήσει την φορολογία σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συντηρήσει το τεράστιο κρατικό μηχανισμό. Άλλο παράδειγμα από το παρελθόν είναι η Γαλλία των Λουδοβίκων. Στην σύγχρονη εποχή συναντά κανείς αρπακτικά κράτη αποκλειστικά στην υποσαχάρια Αφρική. Αποκλειστικά, μέχρι σήμερα.

Καλωσήρθατε στην Ελλάδα του Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Έχουμε υπολογίσει ότι, με τις σημερινές αντικειμενικές τιμές των ακινήτων, η αξία όλων των ακινήτων πανελλαδικά ανέρχεται σε 400 δισ. ευρώ, ενώ το χρέος της χώρας είναι 350 δισ. ευρώ...» (υπουργός κ. Καστανίδης στο Mega)

Η παραπάνω δήλωση που υπονοεί ότι το κρατικό χρέος θα πρέπει να πληρωθεί όχι με μείωση των δαπανών του κράτους, αλλά με την απροκάλυπτη αρπαγή των ακινήτων των ελλήνων, νομίζω σηματοδοτεί την είσοδο της χώρας στο πάνθεον των αρπακτικών κρατών.

Τα καλά νέα είναι ότι αυτά τα καθεστώτα δεν διήρκησαν πολύ αφού κάθε επίφαση νομιμότητας καταρρέει και ο ιδιώτης θα υπερασπιστεί την περιουσία του σε μία μετωπική μάχη με το αδηφάγο κράτος. Εάν ο Κάρολος με τον φίλο του τον Φρειδερίκο ζούσαν στην Ελλάδα του Βενιζέλου νομίζω θα το έλεγαν κάπως έτσι: "Ιδιώτες όλης της χώρας ενωθείτε. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε, παρα μόνο τους φόρους σας. "
Συνέχεια

Το θράσος του Τίμοθυ Γκάιτνερ


Στο "ΜπλεΜήλο" έχουμε πολλές φορές επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται οι χώρες της Ευρώπης την οικονομική κρίση . Το να έρχεται όμως ο αποτυχημένος Υπουργός Οικονομικών των Η.Π.Α. Τίμοθυ Γκάιτνερ και να μας δίνει μαθήματα χρηστής οικονομικής διαχείρισης , αυτό πια πάει πολύ.

Ο κ. Τίμοθι Γκάιτνερ παρακολούθησε χτες μέρος της συνόδου του Eurogroup και του EcoFin . Σταθερός στο δογματικό κεϋνσιανισμό της κυβέρνησης Ομπάμα που θεωρεί πως όλα τα προβλήματα της οικονομίας λύνονται με ακόμη περισσότερα κρατικά χρήματα, κάλεσε τους Ευρωπαίους να ρίξουν -τί άλλο;- και άλλο χρήμα για να αυξήσουν το μέγεθος του προσωρινού Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Τί αποτελέσματα όμως είχε μια τέτοια πολιτική στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ; Παρά τα τρισεκατομμύρια δολλάρια σε πακέτα στήριξης και σε πακέτα διάσωσης που έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια , η αμερικάνικη οικονομία βρίσκεται ξανά στο χείλος μιας νέας ύφεσης, το δημόσιο χρέος αγγίζει ποσοστά-ρεκόρ της τάξης του 100%, η χώρα γνώρισε την πρώτη πιστωτική υποβάθμιση της ιστορίας της , το 72% των Αμερικάνων δηλώνουν απαισιόδοξοι για το μέλλον και η ανεργία βρίσκεται σταθερά πάνω από το 9% (ενώ σύμφωνα με τις προβλέψεις της κυβέρνησης Ομπάμα, αυτή την περίοδο θα έπρεπε να κινείται γύρω στο 6,5%).


Θέλει πραγματικά πολύ θράσος να έχεις διαλύσει την οικονομία της πατρίδας σου και να γυρίζεις τον πλανήτη προτείνοντας την ίδια αποτυχημένη συνταγή. Το μόνο που μας μένει να δούμε είναι τον Κώστα Καραμανλή να δίνει διαλέξεις για το πώς θα μειώθει το δημόσιο χρέος!
Συνέχεια

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Η Μέρκελ με στολή των Ες-Ες , οι "χαραμοφάηδες" Έλληνες και ο υπέροχος κόσμος της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης"


Αυτές τις ημέρες πήραμε ένα ακόμη δείγμα αυτής της περίφημης "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης", την οποία δεν κουράζονται να εκθειάζουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών . Μετά την ψήφιση του πακέτου μέτρων λιτότητας στην Ιταλία, οι Γερμανοί που πίεζαν προς αυτή την κατεύθυνση θεωρήθηκαν οι "κακοί" της υπόθεσης και η κεντροδεξιά εφημερίδα "Il Libero" , απηχώντας σε μεγάλο βαθμό το λαϊκό αίσθημα, κυκλοφόρησε με ένα σκίτσο που παρουσίαζε την Άνγκελα Μέρκελ ως ...Χίτλερ.

Βέβαια, αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Ιταλία. Παρόμοια σκίτσα και φωτογραφίες με μια... μυστακοφόρο Μέρκελ να φοράει τη στολή των Ες-Ες έχουν δημοσιευτεί ουκ ολίγες φορές σε ελληνικές εφημερίδες και μπλογκ, ενώ η δημοφιλία των Γερμανών στην ελληνική κοινωνία φτάνει τα ...αξιοζήλευτα επίπεδα που απολάμβαναν τα αλησμόνητα χρόνια της Κατοχής . Στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά πάλι , οι χαρακτηρισμοί "τεμπέληδες", "χαραμοφάηδες" και "μπατίρηδες" είναι μάλλον από τους πιο ήπιους που ακούγονται για τους Έλληνες από δημοσιογράφους, πολιτικούς αλλα και απλούς πολίτες .

Το παράδοξο είναι πως και οι δύο πλευρές, μέσα στην υπερβολή τους, έχουν τα δίκια τους. Μπορεί, οι Ευρωκράτες, στα βήματα των Σοβιετικών, να φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου με "ευρωπαϊκή συνείδηση" και "ευρωπαϊκή αλληλεγγύη" αλλά η πραγματικότητα επιμένει : σε κανέναν λαό του κόσμου δεν αρέσει να του υπαγορεύουν οι ξένοι πώς να διαχειρίζεται τα του οίκου του , σε κανέναν λαό του κόσμου δεν του αρέσει να πληρώνει για τα χρέη άλλων κρατών . Και όμως αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό , που εγγυάται μια σύγκρουση όλων εναντίον όλων, έχει βάλει σήμερα σε εφαρμογή η Ευρωπαϊκή Ένωση για να διατηρηθεί στη ζωή το ουτοπικό σχέδιο του ευρώ . Και το χειρότερο είναι πως η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Όταν προχωρήσουμε στην κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική , όπως σχεδιάζει η ευρωπαϊκή ελιτ και οι Βρυξέλλες θα υπαγορεύουν με κάθε λεπτομέρεια την οικονομική πολιτική των κρατών-μελών , όταν οι φορολογουμένοι των χωρών του Βορρά αναγκαστούν να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν τα χρέη των κυβερνήσεων του Νότου και τις κακές επενδυτικές επιλογές των τραπεζών τους , τότε αυτό που θα δούμε μάλλον δεν θα είναι η αυθόρμητη έκρηξη της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" , για την οποία μας μιλάνε οι Ευρωκράτες. Στις ημέρες του ενιαίου, ομογενοποιημένου ευρωπαϊκού υπερκράτους, η εικόνα της Μερκελ ως Χίτλερ μάλλον θα είναι ότι πιο ανώδυνο θα κυκλοφορεί.

Πριν δέκα χρόνια, οι αρχιτέκτονες του ευρώ μας έλεγαν πως το κοινό νόμισμα θα έφερνε πιο κοντά τους λαούς της Ευρώπης. Σήμερα, εξαιτίας του κοινού νομίσματος βλέπουμε να έχουν ξυπνήσει σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο μίση, προκαταλήψεις και πάθη που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει πίσω μας μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Και δυστυχώς, όσο οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται την αποτυχία του ουτοπικού εγχειρήματος του ευρώ και επιμένουν να θυσιάζουν τους λαούς τους για να το σώσουν, τότε αυτό που θα καταφέρουν θα είναι το αντίθετο από αυτό που λένε πως επιδιώκουν: οι εθνικιστικές φωνές θα γίνονται όλο πιο άγριες και πρωτόγονες ενώ οι λαοί της Ευρώπης θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους.
Συνέχεια

Ο ευρωπαϊκός Παράδεισος του Κεϋνσιανισμού


Στην Ελλάδα, η μόνιμη κριτική της αριστεράς, από την έναρξη της κρίσης και μετά, τόσο της σοσιαλδημοκρατικής, όσον και της πέραν αυτής εστιάζεται στο μότο:"τονώστε την ζήτηση". Εφαρμόστε κεϋνσιανές πολιτικές για την έξοδο από την κρίση.Ουδείς βέβαια απαντάει στην παρατήρηση, ότι ήταν οι κεϋνσιανές πολιτικές αυτές που δημιούργησαν την κρίση. Διότι τι άλλο κάναμε τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια, από το να τονώνουμε την ζήτηση αυξάνοντας τους μισθούς,κατασκευάζοντας δημόσια έργα, ενισχύοντας με κάθε τρόπο την κατανάλωση, και επιδοτώντας αντιπαραγωγικές επενδύσεις την ώρα που ο παραγωγικός ιστός της χώρας αποσαρθρωνόταν. Η πολιτική αυτή έφερε αύξηση των εισαγωγών, καταστροφή του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και αύξηση των θέσεων εργασίας στις χώρες που μας εξάγουν προϊόντα. Την ίδια στιγμή το πολιτικό σύστημα δεχόταν μεγάλη πίεση, να τακτοποιήσει στο δημόσιο τους ανέργους,που προέρχονταν από την συνεχή καταστροφή θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει να τονισθεί ότι όλα αυτά γίνονταν με δανεικά, όταν η χώρα μπήκε στη ευρωζώνη, και με δανεισμό και τύπωμα χρήματος ταυτόχρονα, όταν η χώρα είχε το δικό της νόμισμα. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής είναι εμφανή.

Ας έλθουμε τώρα στη Ευρώπη όπου εφαρμόστηκε με μικρά διαλείμματα κεϋνσιανή πολιτική από την σοσιαλδημοκρατία, αλλά και από τα κόμματα της λεγόμενης δεξιάς. Ο Paul Krugman γνωστός Αμερικανός οικονομολόγος και θεωρητικός της κρατικής παρέμβασης και του welfare state έγραφε τον Ιανουάριο του 2010. "Το αληθινό μάθημα από την Ευρώπη είναι το αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουν οι συντηρητικοί (στην Αμερική). Η Ευρώπη είναι μια οικονομική επιτυχία, και η επιτυχία αυτή δείχνει ότι η κοινωνική δημοκρατία (social democracy) δουλεύει".

Ιδού μερικά παραδείγματα από την κοινωνική δημοκρατία που δουλεύει.Δεν θα αναφερθώ καθόλου στην Ελλάδα, όπου το κράτος είναι εντελώς διεφθαρμένο,αλλά σε χώρες που κατά τεκμήριο έχουν παράδοση χρηστής διοίκησης. Αρχίζω από την Βρετανία όπου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ανετράπη η πολιτική Θάτσερ. Την τελευταία δεκαετία διπλασιάσθηκε η χρηματοδότηση του εθνικού συστήματος υγείας, αλλά παρόλα αυτά διακόσιες πενήντα χιλιάδες ασθενείς περιμένουν δεκαοκτώ εβδομάδες ή περισσότερο για ιατρική περίθαλψη. Αυτό δεν είναι συγκυριακό αλλά συνεχές. Να μην αναφέρουμε τις δυσλειτουργίες, τις δηλητηριάσεις εντός των νοσοκομείων από κακά συντηρημένα τρόφιμα (239 ασθενείς πέθαναν από αυτήν την αιτία το 2007 στα κρατικά νοσοκομεία) κλπ. Στη Γαλλία το ποσοστό των εγκλημάτων κατά ζωής σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat ανέβηκε την περίοδο 2002-2008 από το 15% στο 38%. Στην Ιταλία ήταν πάνω από το 38%. Στο σύνολο της ΕΕ το ποσοστό ανέβηκε κατά 6%. Ολα αυτά σε περίοδο που δεν υπήρχε οικονομική κρίση.

Οι αναφορές της Eurostat τον Ιούνιο του 2011 σχετικά με την ανεργία λένε ότι το ποσοστό στην ευρωζώνη ήταν 9,9%. Για τους κάτω των εικοσιπέντε ετών ήταν 20,3%.Στην Ισπανία η ανεργία των νέων είναι 45,7%, υψηλότερη και από την Ελλάδα που είναι 38,5%.Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που πρέπει να τονισθεί και κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα ως προς την ανεργία των νέων. Από τους Ευρωπαίους ηλικίας 18-34 ετών όχι λιγότεροι από το 46% δηλαδή 51 εκατομμύρια άνθρωποι μένουν με τους γονείς τους. Το 2009, 37.4% των παιδιών της Ευρώπης γεννήθηκαν εκτός γάμου. Πρόκειται περί διπλασιασμού του ποσοστού που το 1990 ήταν 17,4%. Αυτό συμβαίνει για κοινωνικούς λόγους,αλλά και διότι οι μονογονεϊκές οικογένειες απολαμβάνουν μεγάλων κονωνικών παροχών. Ετσι ο γάμος μπορεί και να μη συμφέρει. Με τον τρόπο αυτό πλήττεται το αξιακό υπόβαθρο του δυτικού πολιτισμού. Τα παιδιά που αντιστοιχούν σε κάθε γυναίκα στην ΕΕ είναι 1,56 δραματικά κάτω από το ποσοστό αναπλήρωσης του πληθυσμού που είναι 2,1. Πολύ σημαντικό είναι επίσης ότι μόνο το 64% του πληθυσμού στην ΕΕ που είναι σε ηλικία εργασίας πραγματικά εργάζεται. Οι υπόλοιποι ,νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία βρίσκονται σε "dependency category" όπως λένε οι Αμερικανοί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω την απαρίθμηση περαιτέρω και για πολύ,αλλά μάλλον έγινα κατανοητός. Η Ευρώπη δεν είναι ένα τόσο ευτυχισμένο μέρος και με την οικονομική κρίση θα χειροτερέψει. Είμαστε στην αρχή ακόμα.Το κόστος διάσωσης της Ελλάδας της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας που αντιπροσωπεύουν το 5% συνολικά του ΑΕΠ της ΕΕ ήδη αποτιμάται σε εκατοντάδες δισ ευρώ με αμφίβολη λύση του προβλήματος. Η Ιταλία με ΑΕΠ επτά και πλέον φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας, είναι αυτό που λέμε too big to fail-and too big to save. Ακόμα και αν όλα πάνε καλά, η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει πολύ μεγάλες προκλήσεις, όσον αφορά στην ανάπτυξη,στα δημογραφικά προβλήματα και τις μεταρρυθμίσεις του κρατικού τομέα. Για να τα κάνεις αυτά πρέπει να έχεις δύο πράγματα.Να έχεις μια καθαρή αντίληψη των προβλημάτων που αντιμετωπίζεις, και την πολιτική βούληση και το πολιτικό κεφάλαιο να υπερπηδήσεις τις αντιδράσεις των προνομιούχων. Δηλαδή συνδικάτων, συνταξιούχων με υψηλότατες συντάξεις, επιδοτούμενων αγροτών, γραφειοκρατών των Βρυξελλών και άλλων ών ουκ έστι αριθμός.Αυτό αποκλείεται να συμβεί . Το αποδεικνύει η πολιτική πρακτική των Ευρωπαίων ηγετών.Όποτε ένας υποτιθέμενος "νεοφιλελεύθερος" που πολύ απέχει ακόμα και από τις παρυφές του νεοφιλελευθερισμού, έλθει στην εξουσία είτε αυτός λέγεται Σαρκοζύ ή Μέρκελ ή Μπερλουσκόνι κλπ,δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να προσπαθεί λίγο να διορθώσει τα όρια της κρατικής παρέμβασης ή το πολύ να κάνει μια φορολογική μεταρρύθμιση. Αυτό συμβαίνει είτε λόγω δεσμεύσεων στο εσωτερικό, είτε λόγω δεσμεύσεων στις Βρυξέλλες ή και λόγω πολιτικής ανικανότητας. Εξαίρεση σ'αυτόν τον κανόνα ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ,αλλά δεν είχε συμμάχους ούτε στην Βρετανία ούτε πολύ περισσότερο στην Ευρώπη.Τα δημογραφικά δεδομένα επίσης εμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις.Η μέση ηλικία στην ΕΕ είναι 40,6 έτη. Στις ΗΠΑ είναι 36,9 έτη. Ο γηρασμένος πληθυσμός συνήθως αντιστέκεται στην αλλαγή φοβούμενος ότι θα χάσει τα προνόμιά του. Επίσης ψηφίζει, σε αντίθεση με τους νέους που απέχουν.

Για να ολοκληρώσω : πιστεύω ότι αυτό που θα λέγαμε ευρωπαϊκή πολιτική αντίληψη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μίγμα κεϋνσιανισμού, κεντρικής γραφειοκρατίας και κοινωνικού και κορπορατικού κράτους πρόνοιας. Και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει κάτω από τον συσχετισμό δυνάμεων που υπάρχει σήμερα. Σ'αυτό συμβάλλει η πολιτική τάξη με τις δεσμεύσεις της, ο κορπορατισμός , η δημογραφία,κλπ που αναλύθηκαν ανωτέρω, καθώς και το σύμπλεγμα συμφερόντων που συνδέονται με αυτά. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα!

Συνέχεια

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η αντισυστημική Δεξιά της Σάρα Πέιλιν


Για την αναγκαιότητα μιας "αντισυστημικής Δεξιάς" έγραψε χτες ο Νίκος Γεωργιόπουλος. Παραδόξως, ένα εξαιρετικό δείγμα αυτής της Δεξιάς το ανακαλύψαμε στην ομιλία που έδωσε πριν λίγες μέρες μια πολιτικός, που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε διακριθει για τον πλούτο των ιδεών της και το βάθος της σκέψης της . Ναι, μιλάμε για τη Σάρα Πέιλιν.

Στην ομιλία της η Πέιλιν έδειξε να καταλαβαίνει πως πια η πολιτική σύγκρουση δεν διεξάγεται τόσο μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών. Η πρώην κυβερνήτης της Αλάσκα μίλησε για μια "μόνιμη πολιτική τάξη", μια αλαζονική , κρατικοδίαιτη ελίτ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού. Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα :

"(Τα μέλη της μόνιμης πολιτικής τάξης) μιλούν συνεχώς για τη μείωση των κρατικών δαπανών και όμως συνεχίζουν να ξοδεύουν όλο και περισσότερα. Μιλούν για το τεράστιο, μη βιώσιμο χρέος και όμως συνεχίζουν να το επιβαρύνουν . Ξοδεύουν, τυπώνουν χρήμα , δανείζονται, ξοδεύουν περισσότερο και ύστερα μας στέλνουν το λογαριασμό . Στη συνέχεια, αλληλοσυγχαίρονται και ισχυρίζονται ότι αντιμετώπισαν και «έλυσαν» την κρίση του χρέους στην οποία οι ίδιοι μας έβαλαν , αλλά όταν ταπεινωνόμαστε παγκοσμίως με την πρώτη πιστωτική υποβάθμιση της χώρας μας, αμέσως πηγαίνουν για διακοπές.

Όχι, αυτοί δεν αισθάνονται πως η κατάσταση είναι τόσο επείγουσα όπως την αισθανόμαστε εμείς . Και γιατί άλλωστε ; Γι αυτούς οι δουλειές πάνε καλά, πάνε πάρα πολύ καλά. Επτά από τις δέκα πλουσιότερες περιφέρειες είναι προάστια της Washington DC . Οι δημοσκοπήσεις ...σε εκείνα τα μέρη δείχνουν ότι πολλοί άνθρωποι εκεί πιστεύουν πως η κατάσταση της οικονομίας έχει πράγματι βελτιωθεί. Ξέρετε όμως, μπορεί να μην υπάρχει ύφεση στη Georgetown, αλλά υπάρχει στην υπόλοιπη Αμερική.


Ναι, η μόνιμη πολιτική τάξη τα πάει μια χαρά. Έχετε προσέξει ποτέ πόσοι πολλοί από αυτούς φθάνουν στην Washington DC με φτωχά μέσα και στη συνέχεια ,ως εκ θαύματος, μέσα σε κάποια χρόνια καταλήγουν να γίνονται πολύ, πολύ πλούσιοι; Λοιπόν , είναι επειδή αντλούν τη δύναμη και τον πλούτο τους από την πρόσβασή τους στα δικά μας χρήματα - στα δολάρια των φορολογουμένων. Θα τα χρησιμοποιήσουν για να διασώσουν τους φίλους τους στη Wall Street και τους κολλήτους τους στις μεγάλες επιχειρήσεις , για να ανταμείψουν αυτούς που συνεισέφεραν στις προεκλογικές τους εκστρατείες και για να αγοράσουν ψήφους με ομοσπονδιακά προγράμματα . Υπάρχουν τόσες πολλές σπατάλες . Και υπάρχει ένα όνομα γι' αυτό: λέγεται κορπορατιστικός παρεοκρατικός καπιταλισμός. Αυτός δεν είναι ο καπιταλισμός των ελεύθερων ανθρώπων και των ελεύθερων αγορών, της καινοτομίας και της σκληρής δουλειάς και της ηθικής, της θυσίας και του ρίσκου . Όχι, αυτός είναι ο καπιταλισμός των διασυνδέσεων και των κυβερνητικών διασώσεων και επιδοτήσεων , της σπατάλης και της αθέμιτης άσκησης επιρροής και του κράτους πρόνοιας για τις επιχειρήσεις. Αυτός είναι ο "καπιταλισμός των κολλητών" που κατέστρεψε τις οικονομίες της Ευρώπης. Είναι η συμπαιγνία του Μεγάλου Κράτους με το Μεγάλο Κεφάλαιο εις βάρος όλων των υπολοίπων - δηλ. των απλών, συνηθισμένων ανθρώπων. Είναι ένα χαστούκι στο πρόσωπο για τους μικρούς μας ιδιοκτήτες επιχείρησεων - αυτοί είναι οι αληθινοί επιχειρηματίες, οι δημιουργοί θέσεων εργασίας που αντιπροσωπεύουν το 70% των θέσεων εργασίας στην Αμερική, είστε εσείς που κατέχετε αυτές τις μικρές επιχειρήσεις, είστε εσείς η μηχανή της οικονομίας , αλλά εσείς δεν λαδώνετε τα γρανάζια τις κρατικής εξουσίας .

Λοιπόν, θέλετε να μάθετε γιατί η μόνιμη πολιτική τάξη δεν θέλει πραγματικά να κόψει καμία δαπάνη ; Θέλετε να μάθετε γιατί τίποτα δε θα γίνει ; Είναι επειδή δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από αυτό . Έχουν πολλά στόματα να θρέψουν - πολλούς λομπίστες εταιρειών και πολλά ειδικά συμφέροντα που εξαρτώνται από αυτούς για να συνεχίσουν οι καλοί καιροί και για να συνεχίσει να τρέχει το χρήμα."


Λέει και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα η Πέιλιν στη ομιλία της και επίσης παρουσιάζει μια ατζέντα για την επιστροφή σε έναν καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς . Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ομιλία εδώ . Μάλιστα, οι trendy εγχώριοι φιλελεύθεροι , που έχουν τόση αγωνία να γίνουν αρεστοί από την ....αξιοσέβαστη εκσυγχρονιστική σοσιαλδημοκρατία , μπορούν να πατήσουν το λίνκ χωρίς ντροπή και χωρίς να φοβούνται πως θα τους κοροϊδέψουν οι "προοδευτικοί" τους φίλοι . Βλέπετε, για την ομιλία αυτή έγραψε καλά λόγια μέχρι και η Βίβλος της ελιτίστικης, καθεστωτικής Αριστεράς, οι "New York Times".

Προσωπικά βέβαια , έχω πολλές αμφιβολίες για το αν η Σάρα Πέιλιν μπορεί να φέρει σε πέρας μια ριζοσπαστική , οικονομικά φιλελεύθερη ατζέντα. Η συνεχής υποστήριξη εκ μέρους της μιας πολεμοκάπηλης, νεοσυντηρητικής εξωτερικής πολιτικής που κατεξοχήν ευνοεί αυτή τη μόνιμη πολιτική τάξη και τους φίλους της στις μεγάλες επιχειρήσεις , ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό το αντικρατικίστικο μήνυμά της . Δεν παύει όμως η συγκεκριμένη ομιλία να αποτελεί ενα έξοχο δείγμα μιας αντισυστημικής και laissez faire Δεξιάς που υπερασπίζεται τα δικαιώματα του απλού και ξεχασμένου ανθρώπου. Και επειδή σήμερα, τα προβλήματα είναι κοινά σε ολόκληρο το Δυτικό Κόσμο και επειδή σε όλες τις χώρες η μόνιμη πολιτική τάξη θυσιάζει τους πολίτες για να διασώσει τα ειδικά συμφέροντα που τη στηρίζουν, έχουμε να πούμε πολλά ακόμη για την αναγκαιότητα αυτής της αντισυστημικής Δεξιάς και σε επόμενα άρθρα του "ΜπλεΜήλου".
Συνέχεια

Απομυθοποιώντας τις Αριστερές οικολογικές παπαρολογίες σχετικά με τα βιολογικά προιόντα.


Δυστυχώς ως άνθρωποι τείνουμε να πιστεύουμε σε πολλά πράγματα για τα οποία δεν υπάρχει καμία απόδειξη -όπως για παράδειγμα πως οι Βίκινγκς φορούσαν κράνη με καμπυλωτά κέρατα ή πως μπορεί κάποιος να δει το Σινικό Τείχος από το διάστημα, ή πως ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ένας μεγάλος πολιτικός. Ως επιστήμονας, αρέσκομαι στις συζητήσεις μου να προκαλώ ανθρώπους με τέτοιες αντιλήψεις ζητώντας στοιχεία, στοιχεία τα οποία στην περίπτωση θεμάτων που άπτονται της επιστήμης να βασίζονται σε αριθμούς -διότι δεν υπάρχει ακριβέστερη περιγραφή της πραγματικότητας και της Φύσης που μας περιβάλλει από τους αριθμούς. Σήμερα λοιπόν θα ήθελα να ξεκινήσω μια κουβέντα για τα Βιολογικά Προϊόντα τα οποία είναι αρκετά της μόδας στις δημόσιες συζητήσεις στην Ελλάδα μιας και η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση έχει εντάξει τόσο παθιασμένα τη λεγόμενη (και νεφελωδως οριζόμενη) “πράσινη ανάπτυξη” στη δημόσια συζήτηση.

Μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν υπήρχαν πιστοποιημένα Βιολογικά Προϊόντα στις ΗΠΑ, την χώρα στην οποία ζω και της οποίας τα στοιχεία συχνά χρησιμοποιώ στα κείμενά μου μιας και είναι η πιο καινοτόμος κοινωνία στο σύγχρονο κόσμο μας. Παρ΄όλα αυτά, το 2010, δηλαδή μόλις 10 χρόνια από τότε που το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ άρχισε επίσημα να πιστοποιεί Βιολογικά Προϊόντα, η αγορά τους είχε εκτιναχθεί στα $26.7 δισεκατομμύρια. Εκτός ΗΠΑ, μόνο τα τελευταία 2 χρόνια, η αγορά Βιολογικών Προϊόντων έχει φθάσει στα $52 δισεκατομμύρια παγκοσμίως και αυτό παρά το γεγονός πως τα Βιολογικά προϊόντα στοιχίζουν μέχρι και 3 φορές περισσότερο σε σχέση με τα γεωργικά προϊόντα που παράγονται με συνήθεις μεθόδους. Όλο και περισσότερο λοιπόν οι καταναλωτές εμφανίζονται διατεθειμένοι να ξοδέψουν τα χρήματά τους σε γεωργικά προϊόντα τα οποία πιστεύουν πως είναι τα καλύτερα και τα πιο υγιή διαθέσιμα. Εξάλλου δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει το σύνθημα: you can improve your nutrition while helping save the planet from the evils of conventional agriculture (μπορείς να βελτιώσεις τη διατροφή σου ενώ παράλληλα σώζεις τον πλανήτη από τα κακά δαιμόνια της γεωργίας)- δηλαδή ένα σενάριο όπου όλοι είναι κερδισμένοι. Γιατί λοιπόν να μην αγοράσει κανείς Βιολογικά προϊόντα εφ΄όσον όλα μοιάζουν να είναι τόσο όμορφα και αγαθά πλασμένα;

Δυστυχώς η πραγματικότητα των Βιολογικών προϊόντων έχει ελάχιστη σχέση με τους μύθους που έχουν δημιουργηθεί γύρω από αυτά. Πριν όμως ξεκινήσω να περιγράφω τις λεπτομέρειες οφείλω να διευκρινίσω το εξής: ο σκοπός μου δεν είναι να πείσω πως τα Βιολογικά προϊόντα είναι βλαβερά/επικίνδυνα/άχρηστα- κάθε άλλο. Υπάρχουν σίγουρα ΚΑΙ θετικά στοιχεία στην Βιολογική γεωργία. Για παράδειγμα, η προσπάθεια των γεωργών βιολογικών προϊόντων να ξεφύγουν από μονοκαλλιέργειες -δηλαδή καλλιέργειες όπου μόνο ένα φυτικό είδος καλλιεργείται σε ένα χωράφι- είναι εξαιρετικά θετική ενέργεια διότι τέτοιες πρακτικές είναι καλύτερες και για το χώμα και για το περιβάλλον. Σκοπός μου είναι να καταρρίψω ορισμένους μύθους που μας πλασάρουν ως πραγματικότητα οι Οικολόγοι και οι διάφοροι νεο-χιπις της παπαρολογικής Αριστεράς (αυτοί οι “δήθεν” με τα ταγάρια που αν τους ρωτήσεις τι είναι το DNA σε κοιτάνε σαν να έχουν μόλις καπνίσει το πρώτο τους τσιγαριλίκι). Σε αυτό το κείμενο θα επικεντρωθώ στον πρώτο μύθο και ελπίζω να βρω χρόνο να μιλήσω και για τους άλλους τρεις που έχω στο νου μου.

ΜΥΘΟΣ Νο 1 Δεν χρησιμοποιούνται παρασιτοκτόνα στις καλλιέργειες γεωργικών προϊόντων

Όταν το Soil Association, μια από τις σημαντικότερες οργανώσεις πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων στο Ηνωμένο Βασίλειο, ρώτησε καταναλωτές γιατί αγοράζουν βιολογικά προϊόντα, το 95% των ερωτηθέντων απάντησε πως ο κυριότερος λόγος είναι η μη χρήση παρασιτοκτόνων και ζιζανιοκτόνων κατά τη διάρκεια της παραγωγής τους. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς (μα εντελώς) διαφορετική: η Βιολογική Γεωργία χρησιμοποιεί παρασιτοκτόνα και ζιζανιοκτόνα για να εξοντώσει βλαβερούς οργανισμούς (έντομα, μύκητες, βακτήρια) τα οποία καταστρέφουν τα φυτά, όπως ακριβώς γίνεται και στις συνήθεις καλλιέργειες. Συγκεκριμένα, υπάρχουν περισσότερα από 20 χημικά τα οποία χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους παραγωγούς βιολογικών προϊόντων και τα οποία είναι εγκεκριμένα για αυτόν ακριβώς το σκοπό από το Αμερικανικό US Organic Standards. Και μάλιστα όχι μόνο αυτό αλλά οι παραγωγοί βιολογικών προϊόντων δεν είναι καν υποχρεωμένοι να δηλώνουν στις υπηρεσίες του Αμερικανικού Υπουργείου Γεωργίας τις ποσότητες αυτών των χημικών που χρησιμοποιούν. Περαιτέρω, με βάση τα στοιχεία του National Center for Food and Agricultural Policy, τα δύο πιο συχνά χρησιμοποιούμενα μυκητοκτόνα σε οργανικές καλλιέργειες, ο χαλκός (copper) και το θείο (sulfur), χρησιμοποιούνται σε ποσότητες από 4 ως 34 ουγγιές ανα στρέμμα βιολογικών καλλιεργειών τη στιγμή που οι ποσότητες μυκητοκτόνων που χρησιμοποιούνται σε μη-βιολογικές καλλιέργειες είναι μόλις 1.6 ουγγιές ανά στρέμμα. Δηλαδή, όπως έγραψε ο Michael Pollan, οι βιολογικές καλλιέργειες

“They’re organic by the letter, not organic in spirit… if most organic consumers went to those places, they would feel they were getting ripped off.”

Τι ειναι αυτό λοιπόν που κάνει τις βιολογικές καλλιέργειες διαφορετικές; Η απάντηση είναι απλή: δεν είναι η ΜΗ-ΧΡΗΣΗ χημικών, είναι το ΕΙΔΟΣ και η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ των χημικών. Συγκεκριμένα, τα παρασιτοκτόνα τα οποία χρησιμοποιούνται σε βιολογικές καλλιέργειες είναι χημικά τα οποία προέρχονται από φυσικές πηγές, δηλαδή είναι χημικά τα οποία δεν είναι συνθετικά. Η υπόθεση εργασίας είναι πως τα παρασιτοκτόνα που προέρχονται από φυσικές πηγές είναι καλύτερα και για τον ανθρώπινο οργανισμό (πιο υγιή) και για το περιβάλλον (environmentally friendy). Καθώς όμως οι επιστήμονες αποκτούν όλο και περισσότερα τοξικολογικά δεδομένα, έχει αρχίσει να γίνεται εμφανές πως αυτή η υπόθεση εργασίας είναι ένας μύθος: πολλά χημικά που χρησιμοποιούνται σε βιολογικές καλλιέργειες έχουν σοβαρές- αν όχι θανατηφόρες- παρενέργειες.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του Rotenone. Το Rotenone χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις ΗΠΑ ως παρασιτοκτόνο σε βιολογικές καλλιέργειες ακριβώς επειδή είναι ενα χημικό που υπάρχει στη Φύση (Rotenone: Resource Guide for Organic and Disease Management. Cornell University. Available at www.nysaes.cornell.edu/pp/resourceguide/mfs/11rotenone.php). Συγκεκριμένα πρόκειται για χημικό που παράγεται στις ρίζες ενός μικρού αριθμού τροπικών φυτών. Πρόσφατα αποδείχτηκε πως το rotenone είναι εξαιρετικά επικίνδυνο διότι καταστρέφει τα μιτοχόνδρια πολυκύτταρων οργανισμών (τα μιτοχόνρδια είναι οι περιοχές του κυττάρου όπου παράγεται ενέργεια με τη μορφή ΑΤΡ). Αποδείχτηκε λοιπόν σε πειράματα με αρουραίους πως έκθεση πολυκύτταρων οργανισμών και κυρίως θηλαστικών στο rotenone οδηγεί σε συμπτώματα όμοια με αυτά του Parkinson (Caboni, P., Sherer, T., Zhang, N., Taylor, G., Na, H., Greenamyre, J., & Casida, J. (2004). Rotenone, Deguelin, Their Metabolites, and the Rat Model of Parkinson’s Disease Chemical Research in Toxicology, 17 (11), 1540-1548 DOI: 10.1021/tx049867r) Αποτέλεσμα αυτών των πειραμάτων ήταν πως η χρήση του Rotenone απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ το 2005. Παρ’όλα αυτά, η χρήση του εξακολουθούσε να επιτρέπεται στην Ευρωπαικη Ένωση μέχρι και το 2007. Και δυστυχώς το rotenone δεν αποτελεί μια απλή εξαίρεση. Παρόμοια αποτελέσματα προέκυψαν σχεδόν για τα μισά απο τα παρασιτοκτόνα τα οποία χρησιμοποιούνται σε βιολογικές καλλιέργειες στην Ευρώπη καθώς απέτυχαν στα τοξικολογικά τέστ καταλληλότητας για ανθρώπινη κατανάλωση (EFSA 2009. Pesticides used in organic farming: some pass and some fail safety authorization. European Food Safety Authority (EFSA). Available from: www.ecpa.eu).

Όχι μόνο τα παρασιτοκτόνα τα οποία χρησιμοποιούνται σε βιολογικές καλλιέργειες δεν ειναι όλα ασφαλή αλλά είναι εξαιρετικά πιθανό να είναι και χειρότερα από αυτά που χρησιμοποιούνται σε μη-βιολογικές καλλιέργειες. Συγκεκριμένα, Καναδοί επιστήμονες σύγκριναν συνθετικά και βιολογικά παρασιτοκτόνα εναντίον ενός παράσιτου που είναι αρκετά σύνηθες σε καλλιέργειες σόγιας, του soybean aphid. Το αποτέλεσμα της μελέτης ήταν πως όχι μόνο τα συνθετικά παρασιτοκτόνα είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στην καταπολέμηση αυτού του παράσιτου αλλά ήταν και πιο φιλικά στο περιβάλλον, καθώς δεν είχαν όσες παρενέργειες είχαν τα βιολογικά παρασιτοκτόνα σε άλλους μικροοργανισμούς που είναι απαραίτητοι στην καλλιέργεια σόγιας (Bahlai, C., Xue, Y., McCreary, C., Schaafsma, A., & Hallett, R. (2010). Choosing Organic Pesticides over Synthetic Pesticides May Not Effectively Mitigate Environmental Risk in Soybeans PLoS ONE, 5 (6) DOI:10.1371/journal.pone.0011250).

Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που τα φυτικά προϊόντα που καταναλώνετε προέρχονται απο καλλιέργειες που δεν χρησιμοποιούν παρασιτοκτόνα, υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: η μη χρήση χημικών δε σημαίνει απαραίτητα πως τα γεωργικά προϊόντα είναι ασφαλή. Από το 1990 μέχρι το 2001, πάνω από 10,000 άνθρωποι αρρώστησαν εξαιτίας της κατανάλωσης τροφίμων τα οποία είχαν μολυνθεί από βακτήρια όπως το παθογόνο E. coli. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα μολυσμένα τρόφιμα ήταν βιολογικά: συγκεκριμενα, το E. coli ήταν παρών σε περίπου 10% των βιολογικών προϊόντων που ελέχθηκαν και μόνο στο 2% των μη βιολογικών προϊόντων (Mukherjee A, Speh D, Dyck E, & Diez-Gonzalez F (2004). Preharvest evaluation of coliforms, Escherichia coli, Salmonella, and Escherichia coli O157:H7 in organic and conventional produce grown by Minnesota farmers.Journal of food protection, 67 (5), 894-900 PMID: 15151224). Η ίδια μελέτη βρήκε το παθογόνο βακτήριο Salmonella μόνο σε βιολογικά προϊόντα αν και σε μικρότερο ποσοστό σε σχέση με αυτό του E. coli. Ο λόγος που τέτοια βακτήρια είναι πιο συνήθη στα βιολογικά προϊόντα πιθανόν έχει να κάνει με το γεγονός πως οι βιολογικές καλλιέργειες χρησιμοποιούν εκτεταμένες ποσότητες κοπριάς ως λίπασμα στην οποία υπάρχουν συνήθως μεγάλες συγκεντρώσεις εντερικών βακτηρίων όπως το E. coli και η Salmonella.

Στο τέλος-τέλος τα πάντα εξαρτώνται όχι απο το τι είδος πιστοποίησης δίνει ένας κρατικός οργανισμός σε ένα αγροτικό προϊόν αλλά από το τι είδους μέθοδοι καλλιέργειας χρησιμοποιούνται απο τον κάθε αγρότη. Και δυστυχώς (ή ευτυχώς) υπάρχει μεγάλη διαφορά από χωράφι σε χωράφι και από γεωργό σε γεωργό είτε πρόκειται για βιολογικές είτε για μη βιολογικές καλλιέργειες. Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος για να ξέρεις τι τρως είναι να γνωρίζεις όσο πιο πολλά μπορείς για την προέλευση του προϊόντος που αγοράζεις. Γι΄αυτό και όλο και περισσότερες καταναλωτικές οργανώσεις στις ΗΠΑ συμβουλεύουν τους καταναλωτές να αγοράζουν τοπικά προϊόντα τα οποία μπορούν να ελέγξουν πιο εύκολα.

Αλλά θα συνεχίσω με το θέμα σε μελλοντικές αναρτήσεις, καθώς υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι τρείς μύθοι σχετικά με τα βιολογικά που οφείλουν να καταρριφθούν.
Συνέχεια

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Η Τρόικα δηλώνει ...ικανοποιημένη με τη λεηλασία της ιδιωτικής μας περιουσίας


Η απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλλει ένα ακόμη χαράτσι στην ακίνητη περιουσία μπορεί να προκάλεσε την οργή όλων των Ελλήνων , βρήκε όμως και έναν ενθερμό υποστηρικτή . Παραδόξως, για την ποινικοποίηση της ατομικής ιδιοκτήσιας που επιχειρεί η κυβέρνηση, δεν είναι το Κ.Κ.Ε. αυτό που πανηγυρίζει (όπως θα ανέμενες άλλωστε λόγω της ιδεολογίας του) αλλά η ..."νεοφιλελεύθερη" Τρόικα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο κοινοτικός επίτροπος Όλι Ρεν δήλωσε ικανοποιημένος με τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση -συμπεριλαμβανομένου του τέλους επί της ακίνητης περιουσίας- και τόνισε πως κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων. Πρόσθεσε μάλιστα ότι κλιμάκιο της Επιτροπής θα επανέλθει στην Αθήνα τις επόμενες ημέρες και είπε πως αναμένει από την τρόικα να έχει ολοκληρώσει την αξιολόγησή της έως τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Βέβαια, αυτή η...ικανοποίηση ήταν απολύτως αναμενόμενη μιας και η αύξηση της φορολογίας βρίσκεται στη καρδιά της κρατικίστικης φιλοσοφίας της Τρόικας. Στην πραγματικότητα, οι καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες της δείχνουν την ίδια περιφρόνηση με τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση για την περιουσία των Ελλήνων πολιτών. Όπως έχουμε ξαναγράψει, βασικό χαρακτηριστικό όλων των Μνημονιών που έχουν ψηφιστεί μέχρι τώρα είναι οι νέοι, δυσβάστακτοι φόροι. Το πορτογαλικό Μνημόνιο περιέχει σωρεία νέων φόρων όπως μεταφορά αγαθών και υπηρεσιών στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ, αύξηση φόρων κατανάλωσης, μείωση φοροαπαλλαγών και εκπτώσεων κτλ. . Η Ιρλανδία μπορεί να αντιστάθηκε στην αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων , που ζητούσε πιεστικά η Τρόικα, όμως σαν αντιστάθισμα η φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων αυξήθηκε κατά 1,9 δισ. ευρώ , ο ΦΠΑ έφτασε στο 23% και επιβλήθηκε ειδικό τέλος ακινήτων . Και στις μεμονωμένες δράσεις τους όμως , τα μέλη της Τρόικας διακατέχονται από την ίδια φορομπηχτική μανία . Η Ε.Ε. έχει επιβάλλει μια σειρά νέων πανευρωπαϊκών φόρων και επιδιώκει σταθερά την εναρμόνιση της φορολογίας όλων των ευρωπαϊκών χωρών στα υψηλά επίπεδα της Γαλλίας και της Γερμανίας, ώστε να μην υπάρχει ανταγωνισμός από τα κράτη-μέλη με μικρότερη φορολογία. Επίσης, η αύξηση των φορών αποτελεί σταθερή επιλογή όλων των προγραμμάτων που έχει εκπονήσει το ΔΝΤ σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής, είτε στη Νότια Κορέα, είτε στην Τουρκία, είτε στη Ρωσία, είτε στην Αργεντινή .

Πριν 1,5 χρόνο, οι απεσταλμένοι της Τρόικας χαιρετίστηκαν από πολλούς εγχώριους "εκσυγχρονιστές" και "φιλελεύθερους" ως..."ελευθερωτές της ελληνικής ιδιωτικής οικονομίας από τα κρατικά δεσμά". Σήμερα , με το να εγκρίνει τις δόσεις του δανείου και μάλιστα να δηλώνει ικανοποιημενη με τις επιδόσεις της κυβέρνησεις στη δήμευση των περιουσιών μας, αποδεικνύεται πως η Τρόικα είναι ο καλύτερος σύμμαχος του εγχώριου κρατικοδίαιτου κατεστημένου. Από υποτιθέμενος σύμμαχος των σκληρά εργαζόμενων Ελλήνων του ιδιωτικού τομέα έχει εξελιχθεί σε συνυπεύθυνη στην πιο βίαιη επίθεση που έχει γνωρίσει η ιδιωτική ιδιοκτησία σε αυτή τη χώρα από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Συνέχεια