Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Χρεοκοπιών συνέχεια…



Η προχθεσινή «κρίσιμη» σύνοδος κορυφής όπου όλα τα φώτα έπεσαν πάνω της, και που θα κρινόταν η τύχη της Ελλάδας κατέδειξε για ακόμη μια φορά την ανεπάρκεια και την αναξιοπιστία των πολιτικών προϊσταμένων των κρατών μελών της Ευρώπης και των ευρωγραφειοκρατών. Είναι απόλυτα σίγουρο πως εικόνες σαν αυτές της τετάρτης θα ξαναδούμε πολλές φορές σύντομα στο μέλλον όπου και θα διασώζεται συνεχώς η χώρα (ή οι χώρες;) και θα διαγράφονται χρέη.

Δύσκολο να αντιληφθούνε ορισμένοι πως ούτε "νεοφιλελεύθερες" μέρες ζούμε με πρακτικές υπερφορολόγησης και καταδικασμένων προγραμμάτων διάσωσης σε αποτυχία εκ των πραγμάτων, αλλά επίσης δύσκολο να αντιληφθούν πολλοί περισσότεροι πως ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι το ιερό που δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταματήσει να υπάρχει. Το τέλος του ευρώ δεν είναι το τέλος του κόσμου.

Η απομείωση των ομολόγων που αφορά τους ιδιώτες κατόχους είναι μόνο η αρχή. Επόμενη πράξη του δράματος η διαγραφή χρεών που προέρχονται από τους μηχανισμούς διάσωσης και τα μνημόνια συνεννόησης (MoU) σε εύλογο χρονικό διάστημα. Τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων θα πάνε χαμένα. Η αγανάκτηση ορισμένων κοινοβουλίων και των πολιτών απολύτως δικαιολογημένα θα φέρει τα χειρότερα για την νομισματική ένωση. Επιτέλους πρέπει να αντιληφθούμε πως ο ηθικός κίνδυνος (moral hazard) που ενέχει η υπόθεση της Ελλάδας είναι υψηλός και ουσιαστικές δομικές μεταρρυθμίσεις δεν πρόκειται να δει ποτέ η χώρα σε αυτά τα πλαίσια. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της περιπέτειας θα σημάνει και την κατάρρευση των σοσιαλιστικών θεμελίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με αυτήν.

Επίσης βλέπουμε πως οι λύσεις και οι παρεμβάσεις «από πάνω» συνήθως δεν είναι αρεστές στους πολίτες ανεξαρτήτως περιεχομένου, είτε στην περίπτωση της Ελλάδας είτε στην περίπτωση των άλλων χωρών που καλούνται να χρηματοδοτήσουν τις αδιέξοδες αυτές προσπάθειες, όπου το μόνο αποτέλεσμά τους θα είναι μια παταγώδης αποτυχία. Οι όποιες μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν παρά να γίνουν στα πλαίσια της χώρας χωρίς την απαραίτητη δέσμευση ενός διεθνούς νομικού κειμένου.

Έτσι λοιπόν, η ιστορία επαναλαμβάνεται: Οι πολιτικοί, οι διακρατικοί θεσμοί και η παρέμβαση κάθε μορφής στρέφονται ενάντια στην οικονομική και κοινωνική ελευθερία.
Συνέχεια

Γιατί ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό


Ambrose Evans-Pritchard και Daniel Hannan για το ανέφικτο ενός δημοκρατικού ευρωπαϊκού υπερκράτους και τους κίνδυνους που θέτει αυτό το υπερκράτος στις ατομικές μας ελευθερίες :

"Για να λειτουργήσει το σύστημα, η Ευρώπη θα πρέπει να εξελιχθεί σε μια δημοσιονομική ένωση αλλά αυτό θα ήταν εγγενώς αντιδημοκρατικό, χωρίς μια πραγματική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, κοινοβούλιο και ένωση των πολιτών . Όμως, αυτή η υπερ-εθνική ένωση δεν μπορεί να έχει δημοκρατική ζωτικότητα, διότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκός "δήμος" , ή μια κοινή κοσμοθεωρία , ή ακόμη και οποιαδήποτε λαϊκή υποστήριξη για ένα τέτοιο επαναστατικό βήμα. Μια τέτοια ένωση θα ευνουχίσει τα ιστορικά εθνικά κοινοβούλια, προς όφελος τίνος; Έτσι αυτή η «λύση» οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα αυταρχικό καθεστώς."- Ambrose Evans-Pritchard

"Αν βγάλετε το "δήμο" από τη δημοκρατία, θα σας μείνει μόνο το "κράτος" , με την ισχύ ενός συστήματος που πρέπει να εξαναγκάσει με το νόμο ότι δεν τολμάει να ζητήσει στο όνομα του πατριωτισμού των πολιτών."- Daniel Hannan
Συνέχεια

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής : Μια από τα ίδια


Η Σύνοδος που θα καθόριζε το μέλλον της χώρας μας για τις επόμενες δεκαετίες, η "μητέρα" όλων των ευρωπαϊκών Συνόδων τελείωσε. H κυβέρνηση πανηγυρίζει και μας λέει πως έσωσε τη χώρα (για τέταρτη ή για πέμπτη φόρα, αν δεν με απατά η μνήμη μου) ενώ τα χρηματιστήρια κάνουν πάρτυ. Όμως η χθέσινη Σύνοδος βρήκε πράγματι λύση στα τεράστια προβλήματα της Ελλάδας και της ευρωζώνης ή ήταν απλά "μια από τα ίδια"; -

Από την πρώτη στιγμή γράφαμε σε αυτό το μπλογκ για την οικονομική αναγκαιότητα του "κουρέματος" του ελληνικού χρέους . Εκείνη την εποχή η Ευρωπαϊκή Ένωση ,η κυβέρνηση, τα περισσότερα πολιτικά κόμματα και τα καθεστωτικά παπαγαλάκια των ΜΜΕ (είτε "εκσυγχρονιστικής", είτε "φιλελευθερης" κοπής) προσπαθούσαν να μας πείσουν , πέρα από κάθε οικονομική λογική, πως ένα χρέος 180% είναι απόλυτα διαχειρίσιμο, πως το "κούρεμα" είναι κάτι σαν "εθνική καταστροφή" και όσοι το υποστηρίζουν περίπου "εθνικοί μειοδότες". Σταδιακά, από το καλοκαίρι και μετά, όλοι αρχισαν να καταλαβαίνουν, έστω και καθυστερημένα, πως το "κούρεμα" είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας . Και πάλι όμως, οι αποφάσεις που παίρνονται είναι δειλές και άτολμες. Το χθεσινό "κούρεμα" είναι μεν υψηλότερο από αυτό του περασμένου Ιουλίου , όμως και πάλι είναι ανεπαρκές . Το 50% που ανακοινώθηκε χθες στην πραγματικότητα είναι 28% στο σύνολο του χρέους , αφού στη συμφωνία δεν συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα ομόλογα που έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ και τα δάνεια που έχουν δοθεί από τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ. Έτσι στην καλύτερη περίπτωση και εφόσον οι ιδιώτες πεισθούν να συμμετάσχουν (μιας και το "κούρεμα" ειναι εθελοντικό), το 2020 το χρέος μας θα είναι 120%. Δηλαδή απλά θα γυρίσουμε στα επίπεδα του 2009, προτού μπούμε στο Μνημόνιο και φορτωθούμε το "μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία", για το οποίο τόσο υπερήφανος είναι ο πρωθυπουργός μας . Οι περισσότεροι αναλυτές όμως πιστεύουν πως για να είναι το κρατικό χρέος διαχειρίσιμο , πρέπει να βρίσκεται στα επίπεδα του 80%-85% του ΑΕΠ και σε κάθε περίπτωση κάτω από το 100% του ΑΕΠ. Έτσι θεωρείται σχεδόν βέβαιο, πως λίγους μήνες ύστερα από τη σημερινή "οριστική λύση" , θα χρειαστούμε και νέο "κούρεμα".

Από την πρώτη στιγμή, επίσης, γράφαμε στο "ΜπλεΜήλο" πως τα χρήματα του Μνημονίου εμποδίζουν τις τόσο απαραίτητες μεταρρυθμίσεις , αφού επιδοτούν και στήριζουν το ελληνικό κρατικοδίαιτο σύστημα . Πώς ήταν δυνατόν να πιστέψουμε πως το γνωστό μας ελληνικό πολιτικό σύστημα, με τις γνωστές συνήθειες, θα βρεθεί ξαφνικά με τόσα δισεκατομμύρια στα χέρια και θα αποφασίσει να "αυτοκτονήσει", προχωρώντας σε αλλαγές που το αυτοακυρώνουν και το θέτουν στο περιθώριο ; Τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου και οι προκλητικές καθυστερησεις της κυβέρνησης δείχνουν να επιβεβαιώνουν αυτή τη θέση. Αντίθετα, μια στάση πληρωμών θα μας έβγαζε εκτός αγορών για κάποια χρόνια και αφού κανείς δεν θα μας δάνειζε, θα ανάγκαζε τις ελληνικές κυβερνήσεις να μειώσουν τις δαπάνες και να προχωρήσουν στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα . Το έστω δειλό "κούρεμα" αλά ευρωπαϊκά , που αποφασίστηκε χτες, δεν έχει καν αυτά τα πλεονεκτήματα. Εμμένοντας στην αποτυχημένη λογική των πακέτων στήριξης, η Σύνοδος ενέκρινε ένα ακόμη δανειοδοτικό πρόγραμμα για τη χώρα μας ύψους 100 δισ. ευρώ έως το 2014. Ο ελληνικός παρασιτικός κρατισμός και οι καλοζωϊσμένοι εκπρόσωποί του μπορούν λοιπόν να κοιμούνται ήσυχοι. Η Ε.Ε. εγγυάται την επιβίωσή τους. Όσον αφορά τώρα την επιβίωση της Ελλάδας, δεν θα ήμουνα το ίδιο σίγουρος.

Τέλος, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ηγέτες των κρατών μελών και οι Ευρωκράτες επιμένουν στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο : bailouts χωρών, bailouts τραπεζών, ενίσχυση του ενεργητικού του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) . Όμως αυτές οι αποφάσεις βάζουν σε κίνδυνο την πιστοληπτική ικανότητα ακόμη και των πιο "δυνατών" χωρών της Ευρωζώνης . Η κρίση χρέους απειλεί πια να γίνει πανευρωπαϊκή και να βυθίσει την Ελλάδα ακόμη περισσότερο.

Αν το Μαϊο του 2010, ο Έλληνας πρωθυπουργός απόφασιζε να κηρύξει "στάση πληρωμών", οι κακές επενδύσεις του παρελθόντος θα είχαν ήδη ρευστοποιηθεί και ίσως σήμερα να είχαμε αφήσει πίσω τα χειρότερα της κρίσης. Αντ' αυτού , επιλέξαμε την ,υποτιθέμενα, ασφαλή "ευρωπαϊκή λύση" που τάχα μας έδινε εγγυήσεις πως οι αλλαγές θα γίνονταν σχετικά ανώδυνα και ήπια. Και σε ποιό σημείο βρισκόμαστε σήμερα ; Το χρέος μας είναι ακόμη μεγαλύτερο λόγω του δανείου-μαμούθ από την ΕΕ και το ΔΝΤ, οι αντοχές του ελληνικού λαού έχουν ήδη εξαντληθεί , οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν καν αρχίσει , η οικονομική κρίση γίνεται όλο και πιο βαθιά , η χώρα σέρνεται . Αν δεν ξεσπάσει μια διεθνής κρίση που θα παρασύρει και την Ελλάδα , είμαι σίγουρος πως σε λίγους μήνες , θα είμαστε πάλι στο ίδιο έργο θεατές. Θα αναρωτιόμαστε γιατί η κυβέρνηση αντί να προχωράει τις μεταρρυθμισεις, εξοντώνει με χαράτσια τους Έλληνες πολίτες και θα μιλάμε για την αναγκαιότητα ενός νέου "κουρέματος". Και όσο η Ε.Ε. και η Ελλάδα επιμένουν στις ίδιες αδιέξοδες λύσεις, τόσο η ελληνική και ευρωπαϊκή τραγωδία δεν θα έχουν τέλος.
Συνέχεια

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Ορθολογισμός σύμφωνα με τον Ηλία Μόσιαλο




του Ναπολέοντα Λιναρδάτου

Αν η Ελλάδα δεν βρισκόταν σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο το άρθρο του υπουργού Επικρατείας Ηλία Μόσιαλου στην Καθημερινή θα ήταν ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πως κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να πει την αλήθεια χωρίς να πει όλη την αλήθεια. Όμως υπό τις υπάρχουσες συνθήκες το συγκεκριμένο άρθρο χρησιμεύει στο να καταλάβουμε γιατί ακόμα και τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει που βρίσκεται και τι πρέπει να κάνει. Μερικά εδάφια από το άρθρο του Μόσιαλου αξίζουν σχολιασμού.

Ο κ. Μόσιαλος έγραψε:

"Αν δεν προωθήσουμε μεγάλες διαρθρωτικές και πολιτικές αλλαγές, γρήγορα θα γυρίσουμε στην αφετηρία που μας οδήγησε εδώ."

Αν δεν προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις ποιος; Η κυβέρνηση; η κοινωνία, η αντιπολίτευση; Εδώ ο κ. Μόσιαλος θέτει ένα ερώτημα στο οποίο δεν θέλει να απαντήσει. Το παρουσιάζει με έναν γενικό και αόριστο τρόπο γιατί μια ουσιαστική απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα καταδεικνύε αυτομάτως την γύμνια του επιχειρήματος που προσπαθεί να προωθήσει στο συγκεκριμένο άρθρο. Η πικρή αλήθεια για τον κ. Μόσιαλο είναι ότι μέχρι στιγμής το κύριο εμπόδιο στις "μεγάλες και διαρθρωτικές αλλαγές" είναι η ίδια κυβέρνηση της οποίας είναι μέλος. Είναι η κυβέρνηση Παπανδρέου που επί δύο χρόνια έχει κάνει ότι είναι δυνατόν για να διασώσει το μεγάλο κράτος που δημιούργησε πριν από 30 χρόνια. Η αποτυχία αυτής της στρατηγικής συντήρησης του μεγάλου κράτους υπό τις υπάρχουσες συνθήκες έχει οδηγήσει την χώρα στο σημερινό αδιέξοδο.

Συνεχίζει ο κ. Μόσιαλος:

"Χρειάζεται άμεσα επαναδιατύπωση του πλαισίου λειτουργίας της χώρας και των κανόνων λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Οικοδομήσαμε ένα καταναλωτικό μοντέλο, που στηρίχτηκε στη δανειοδότηση και όχι στην παραγωγή. Το μοντέλο αυτό νομιμοποιούνταν από τον ισχυρό και πανταχού παρόντα κρατισμό, τον λαϊκισμό και την κομματοκρατία και επιβίωνε μεταθέτοντας τα προβλήματα."

Το καταναλωτικό μοντέλο δεν νομιμοποιήθηκε από τον κρατισμό αλλά ήταν δημιούργημα του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου την δεκαετία του 80 δεν είπε στους Έλληνες ας καταναλώσουμε με δανεικά. Απλά υποσχέθηκε μια σοσιαλιστική οικονομία την οποία σε ένα σημαντικό βαθμό μπόρεσε να επιβάλλει. Γίναμε μια κοινωνία κατανάλωσης όταν ο Παπανδρεϊκός σοσιαλισμός διέλυσε την παραγωγική βάση της χώρας. Ο κ. Μόσιαλος αντιστρέφει την σχέση κατανάλωσης και κρατισμού γιατί απλούστατα παραμένει παρά τα λεγόμενα του - όπως και οι υπόλοιποι της κυβέρνησης Παπανδρέου - ένας αμετανόητος κρατιστής.



"Το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης ήταν έκδηλη η κυριαρχία του συναισθηματισμού και της ασάφειας στην πολιτική ζωή, αντί της υπευθυνότητας και των συγκεκριμένων προτάσεων για την επίλυση προβλημάτων."


Αντιλαμβάνομαι πόσος βολικό θα είναι για τον κ. Μόσιαλο να ρίξουμε την ευθύνη για ότι έχει συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες στην "κυριαρχία του συναισθηματισμού και της ασάφειας στην πολιτική ζωή." Μόνο που τα πράγματα ήταν και είναι πολύ διαφορετικά. Ο κρατισμός, πολύ πριν γίνει το ψωμοτύρι του μέσου Έλληνα, ήταν πρώτα το σχεδόν καθολικό πιστεύω των Ελλήνων διανοούμενων και αργότερα της πολιτικής τάξης. Και τις περισσότερες φορές ήταν η συγκεκριμένη λύση στην “επίλυση” συγκεκριμένων προβλημάτων, για παράδειγμα η κρατικοποίηση των επιχειρήσεων τις δεκαετίες του 70 και 80.

Ο κ. Μόσιαλος προσπαθεί ίσως να επιρρίψει ευθύνες στον μεσογειακό μας χαρακτήρα αλλά οι πάσης φύσεως ειδικοί - τύπου Μόσιαλου - είναι που πρωτοστάτησαν στην εγκαθίδρυση του Παπανδρεϊκού σοσιαλισμού. Είναι οι ίδιοι ειδικοί που σήμερα προωθούν την λαθρομετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα.

“Στην Ελλάδα, λόγω των εφαρμοζόμενων εκλογικών συστημάτων, τα κόμματα είναι πολυσυλλεκτικά, αντίθετα με τη δομή των ευρωπαϊκών κομμάτων, η οποία εστιάζει σε ιδεολογικές διαφορές. Η πολυσυλλεκτικότητα μεταφέρει εντός των κομματικών σχηματισμών τις ιδεολογικές αναζητήσεις και τις εσωκομματικές συναινέσεις και αποκλείει τις διακομματικές συναινέσεις.”

Είναι σύνηθες να προσπαθήσουμε να δώσουμε τεχνικές απαντήσεις σε προβλήματα που είναι καθαρά πολιτικά. Το πρόβλημα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν ήταν η ύπαρξη δύο μεγάλων πολυσυλλεκτικών κομμάτων αλλά η καθολική αποδοχή από όλα τα κόμματα της ιδεολογίας του κρατισμού. Ανεξάρτητα από τον αριθμό των κομμάτων, στην μεταπολίτευση θα έχουμε κοινοβούλια που απλά θα προσφέρουν διάφορες αποχρώσεις του κρατισμού.
Αυτή η εξέλιξη δεν ήταν τυχαία, η πολιτική σκηνή αντανακλούσε και αντανακλά ακόμα την σχεδόν απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα. Αυτό είναι το πρόβλημα και όχι η ύπαρξη μεγάλων πολυσυλλεκτικών κομμάτων.

Ο κ. Μόσιαλος κλείνει προσπαθώντας να εμπλέξει την αντιπολίτευση στην αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει μια ορθολογική πολιτική. Η πικρή αλήθεια για τον κ. Μόσιαλο είναι ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ λέγεται ΠΑΣΟΚ. Μια κυβέρνηση που είναι πετυχημένη ή κινείται στην σωστή κατεύθυνση προσπαθεί να καταδείξει την αδυναμία και ασημαντότητα των πολιτικών της αντιπάλων. Μόνο μια κυβέρνηση που παραπαίει προσπαθεί να επιρρίψει τις ευθύνες της σε αυτούς που δεν κυβερνούν.
Συνέχεια

Ας κάνουμε την Ελλάδα κέντρο βιοτεχνολογίας


Ο Νίκος Γεωργιόπουλος έγραψε πριν από λίγες ώρες πως μια πρόταση για να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα (πραγματική αυτή τη φορά, όχι του αέρα) θα ήταν να γίνει η χώρα φορολογικός παράδεισος. Βρίσκω την πρότασή του εξαιρετική. Θα ήθελα, μιας και μιλάμε πλέον πρακτικά και δεν αερολογούμε με κουβέντες καφενείου, να προτείνω μια άλλη ιδέα: ας κάνουμε την Ελλάδα ένα biotech hub- (κόμβο Βιοτεχνολογίας).

Είχα γράψει πρόσφατα πως η έρευνα και η τεχνολογική καινοτομία απαιτούν ελευθερία. Αυτή η ελευθερία είναι κάτι που λείπει στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στον τομέα της Βιοτεχνολογίας, μιας και οι γραφειοκράτες που διαμορφώνουν τις πολιτικές της Ε.Ε. (χωρίς καμία αίσθηση της πραγματικότητας) δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο παρά Αριστεροί νεο-λουδίτες βετεράνοι του "Μάη του '68". Ιδού λοιπόν δύο προτάσεις για το πως θα μπορούσε η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τον ευρωπαϊκό συντηρητισμό σε θέματα Βιοτεχνολογίας και να δημιουργήσει πραγματικό πλούτο:

1. Κατάργηση όλων των περιορισμών στην ανάπτυξη και χρήση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών- ζώα, φυτά και μικροοργανισμοί- και αποδέσμευση της χώρας από τους δρακόντειους περιορισμούς που έχει επιβάλλει σχετικά η Ε.Ε.. Την επόμενη εβδομάδα, ο πληθυσμός του Πλανήτη θα φτάσει τα 7 δισεκατομμύρια. Ας μην γελιόμαστε, το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του κόσμου μας και η πρόκληση των επόμενων δεκαετιών θα είναι η εξασφάλιση ενέργειας, τροφής και πόσιμου νερού για όλους. Η Βιοτεχνολογία έχει τις απαντήσεις σε αυτήν την πρόκληση και η Ελλάδα μπορεί να μπει στην πρωτοπορία της Ευρώπης και ίσως και του κόσμου σε αυτό το θέμα, εκμεταλλευόμενη τις αρτηριοσκληρωτικές αγκυλώσεις των Ευρωπαϊκών μηχανισμών.

2. Για να ταράξω λίγο τα νερά, προτείνω να τεθεί στο τραπέζι και να συζητηθεί με ανοιχτό μυαλό η πιθανότητα να γίνει η Ελλάδα η πρώτη χώρα που θα επιτρέψει την έρευνα για γενετικές τροποποιήσεις του ανθρώπινου οργανισμού (human cloning- human genetic engineering). Αυτή η έρευνα θα μπορεί να ξεκινήσει με πειράματα στην περιοχή της γονιδιακής θεραπείας (gene therapy), κάτι που ήδη συμβαίνει σε πολλές χώρες για την θεραπεία χρόνιων ασθενειών, και να προχωρήσει προς νέους και ανεξερεύνητους ορίζοντες.

Ας μην γελιόμαστε, πραγματική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς νέες και καινοτόμες ιδέες που να ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά. Η χώρα έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα να γίνει πρωτοπόρος αρκεί να αφήσουμε λίγο την φαντασία μας ελεύθερη αλλά (κυρίως) αρκεί να αποδεσμευτούμε από τα δεσμά της καθωσπρέπει σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά θα επανέλθω.
Συνέχεια

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Γιατί η ευρωπαϊκή εποπτεία θα ενισχύσει τις αντιμεταρρυθμιστικές δυνάμεις στην ελληνική κοινωνία


Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι "εκσυγχρονιστές" και "φιλελεύθεροι" μιλάνε ανοιχτά για την ανάγκη να τεθεί η οικονομική μας πολιτική υπό την άμεση εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικά, αυτού του είδους οι προτάσεις δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη , μιας και είναι απόλυτα συμβατές με τον ελιτισμό, τον πατερναλισμό και την τυφλή πίστη προς τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που χαρακτηρίζει αυτό το ιδεολογικό ρεύμα . Οι αυτοαποκαλούμενοι "εκσυγχρονιστές" βλέπουν τους συμπατριώτες τους με την ίδια απαξίωση που έβλεπε και η Μανταμ Σουσού τους γείτονες της στον Μπύθουλα. Οι περισσότεροι από αυτούς θα ένιωθαν πολύ ευτυχείς αν μπορούσαν με ένα κουμπί να εξολοθρεύσουν ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό και να τον αντικαταστήσουν με "πολιτισμένους" Σουηδούς και Φινλανδούς, που και οικολογική συνείδηση έχουν και πληρώνουν πρόθυμα τους φόρους τους . Φυσικά, δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη πως οι "καθυστερημένοι" και "πρωτόγονοι" Έλληνες θα μπορέσουν οι ίδιοι να βρουν το δρόμο για την έξοδο από την κριση. Η λύση θα έρθει από τα πάνω, ή ακόμη καλύτερα από έξω, από τις φωτισμένες γραφειοκρατικές ελιτ των Βρυξελλών που θα ...εκπολιτίσουν τους βάρβαρους ιθαγενείς.

Από το μυαλό των Ευρωκρατών και των ντόπιων "εκσυγχρονιστών" δεν περνάει καν η σκέψη πως ίσως ο ελληνικός λαός πρέπει να ερωτηθεί για ένα τόσο σημαντικό θέμα που θα καθορίσει την ζωή του για τις επόμενες δεκαετίες . Ανοησίες. Οι ιθαγενείς δεν έχουν την απαιτούμενη ωριμότητα για να αποφασίσουν για την τύχη τους. Η πεφωτισμένη ευρωπαϊκή ελιτ ξέρει καλύτερα ποιό είναι το καλό τους . Οι "εκσυγχρονιστές" δεν αντιλαμβάνονται καν πως τέτοιες λύσεις είναι ασύμβατες με τους ίδιους τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στους οποιούς υποτίθεται πως πιστεύουν. Όταν ο πολίτης στερείται το δικαιώμα να ελέγξει τις κυβερνήσεις του, όταν δεν έχει πια φωνή για το μέλλον του, όταν παραμερίζεται για να αναλάβει την τύχη του μια υπερεθνική, απολιτική, γραφειοκρατική διοίκηση, όταν τα δημοκρατικά μέσα της διαμαρτυρίας είναι άχρηστα, τότε αναπόφευκτα θα εξωτερικεύσει τη δυσαρέσκεια και την οργή του καταφεύγοντας στη βία. Οι συγκρούσεις που έχουμε δει μέχρι τώρα ίσως να μας φανούν τελειώς ανώδυνες μπροστά σε ότι πρόκειται να επακολουθήσει , ενώ είναι πολύ πιθανή και η άνοδος εξτρεμιστικών πολιτικών κινημάτων .

Ακόμη όμως και αν υποθέσουμε πως οι Ευρωπαίοι επόπτες μας θα πάρουν τα σωστά μετρά (πράγμα αμφίβολο αν σκεφτούμε την αδυναμία τους σε φορομπηχτικές λύσεις), η εποπτεία ενέχει ένα ακόμη μεγάλο κίνδυνο . Είναι πολύ πιθανό να αποδυναμώσει το μεταρρυθμιστικό ρευμα στην ελληνική κοινωνία και να εμποδίσει τις αλλαγές , τις οποίες υποτίθεται πως εχει σκοπό να προωθήσει. Είτε μας αρέσει είτε όχι , στον ελληνικό λαό, όπως και σε κάθε άλλο λαό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης , δεν του αρέσει να του επιβάλλουν ξένοι τί θα κάνει στη χώρα του, πόσο μάλλον όταν αυτοί οι ξένοι είναι μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες, τους οποίους δεν μπορεί να ελέγξει με την ψήφο του. Στην περίπτωση που οι Βρυξέλλες καθορίζουν την οικονομική μας πολιτική, η διαμάχη δεν θα είναι απλά μεταξύ αυτών που θέλουν τις αλλαγές και αυτών που αντιτίθενται σε αυτές . Όσοι φωνάζουν εναντίον των μεταρρυθμίσεων θα περιβληθούν με το φωτοστέφανο του αγωνιστή για την εθνική απελευθέρωση και όσοι τις αποδέχονται θα έχουν το στίγμα του εθνικού μειοδότη . Ένα μεγάλο μέρος του λαού που κάτω απο άλλες συνθήκες θα υποστήριζε τις αλλαγές , τώρα δεν θα το κάνει γιατί θα νιώθει πως ο τρόπος με τον οποίο γίνονται προσβάλλει την αξιοπρέπεια του και το δικαίωμα του να αποφασίζει για τη μοίρα του τόπου του.

Ας μην ενθουσιάζονται λοιπόν οι εγχώριοι εκσυγχρονιστές με τα σχέδια των Ευρωκρατών για τον πλήρη έλεγχο της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών. Μια τέτοια επιλογή δεν θα κάνει τη χώρα μας "Ευρώπη", όπως είναι ο διακαής πόθος τους, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πρωτόγνωρες κοινωνικές συγκρούσεις και να στερήσει τη νομιμοποιητική βάση για τις μεταρρυθμίσεις που τόσο έχει ανάγκη η Ελλάδα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Η "νέα" Λιβύη και ο εκβαρβαρισμός της Δύσης


Ο Μουαμάρ Καντάφι είναι νεκρός αλλά η νέα "δημοκρατική" Λιβυή δεν φαίνεται να διαφέρει και τόσο από την παλιά.

Ναι, ο Καντάφι ήταν ένας ημίτρελος δικτάτορας, ένας εγκληματίας. Όμως , το αποτρόπαιο λιντσάρισμα και η άγρια δολοφονία του μας έδωσαν ένα διόλου αισιόδοξο μήνυμα για το πως εννοεί τη "δικαιοσύνη" και το "κράτος δικαίου" το νέο "δημοκρατικό" και "φιλελεύθερο" καθεστώς της Λιβύης. Και υπήρξε και συνέχεια... Μπορεί η σκύλευση του νεκρού σώματος να αντιμετωπίστηκε με έντονη ηθική απαξία από τα πανάρχαια χρόνια σε όλους τους πολιτισμούς αλλά για τους νέους ηγέτες της χώρας , όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά "υπερβολικές ευαισθησίες" . Έτσι, το σώμα του Καντάφι εκτέθηκε σε ...ψυγείο κρεάτων , με τους Λίβυους να περιμένουν σε ουρές για να τραβήξουν φωτογραφίες με τα κινητά τους. Και η αγριότητα δεν τελειώνει εδώ . Σήμερα μαθαίνουμε πως στη Σύρτη βρέθηκαν τα πτώματα 53 οπαδών του Λίβυου δικτάτορα, που, όπως φαίνεται, εκτελέστηκαν από τους αντάρτες . (Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρθηκαν εγκλήματα των ,"αγιοποιημένων" από τη Δύση, ανταρτών. Διαβάστε εδώ και εδώ ). Όσο για τα πολιτικά σχέδια του νέου καθεστώτος ; Όπως δήλωσε ο προσωρινός ηγέτης της νέας λιβυκής κυβέρνησης οι νέοι νόμοι της χώρας θα βασίζονται στον... Ισλαμικό Νόμο.

Η Δύση αντιμετωπίσε όλη αυτή τη βαρβαρότητα στην καλύτερη περίπτωση, με κυνική απάθεια και στη χειρότερη, με...ενθουσιασμό . Για παράδειγμα, η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρυ Κλίντον αντέδρασε στα νέα της δολοφονίας του Καντάφυ με ένα..."wow" για να προσθέσει μεγαλοπρεπώς : "Ήρθαμε, είδαμε, και...πέθανε". Στην Ελλάδα πάλι, η συμμαχία των "ανθρωπιστών" φιλελεύθερων, εκσυγχρονιστών σοσιαλδημοκρατών και "ευαίσθητων" αριστερών του σαλονιων που συναντάς συνήθως στα ΜΜΕ, στα μπλογκς και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και που στήριξαν με πάθος την στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη , πανηγύρισαν το θάνατο του Καντάφι. Αυτοί που συνήθως είναι λαλίστατοι σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απαξίωσαν να ασχοληθούν με τις ...μεθόδους που επετεύχθη το επιθυμήτο αποτέλεσμα. Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι που δικαιολόγησαν την πρωτοφανή αγριότητα του λιντσαρίσματος λέγοντας πως "του άξιζε τέτοιος θάνατος" και "καλά να πάθει" (ναι, τα ακούσαμε και αυτά!)Τιμητικές εξαιρέσεις μέσα στην εκκωφαντική σιωπή, τα άρθρα του Ριχάρδου Σωμερίτη και του Νίκου Μπίστη.

Παρότι ο "εθνικοσοσιαλισμός" του καθεστώτος Καντάφι κάθε άλλο παρά μας ήταν αρεστός, στο "ΜπλεΜήλο" είχαμε αντιταχθεί από την αρχή στην επέμβαση της Δύσης. Δεν μπορείς να "φυτέψεις" τη δημοκρατία και το σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα σε μια χώρα που δεν έχει τέτοια κουλτούρα , γι αυτό και οι "ανθρωπιστικές επεμβάσεις" συνήθως καταλήγουν είτε στο χάος είτε στην ανάδειξη ενός νέου τυράννου. Όπως γράφαμε τότε "οι δυτικές κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια τους μας παρουσιάσαν μια σύνθετη και περίπλοκη σύγκρουση σε μια κοινωνία οργανωμένη σε φυλές σαν ένα μανιχαϊστικό αγώνα μεταξύ των "Δυνάμεων του Σκότους" και των "Δυνάμεων του Φωτός" . Μας έπεισαν πως έχουμε την ηθική υποχρέωση να επέμβουμε και να ξοδέψουμε δισεκατομμύρια ευρώ, σε καιρούς οικονομικής κρίσης, για να κερδίσουν οι "καλοί" της ιστορίας, όταν στην πραγματικότητα δεν ξέραμε καν ποιοί είναι αυτοί που υποστηρίζουμε." Αυτό κάναμε και έτσι σήμερα φτάσαμε στο σημείο να στηρίζουμε με τα χρήματα και τα όπλα μας μεσαιωνικές αγριότητες, δολοφονίες, ξυλοδαρμούς αμάχων και τις λεηλασίες των περιουσιών τους .

Και όχι μόνο αυτο . Το γεγονός πως παρακολουθούμε αδιάφορα ή και με ικανοποίηση αυτές τις βάρβαρες εικόνες από την οθόνη της τηλεόρασης και του υπολογιστή μας , δείχνει πως οι περιβόητες "ανθρωπιστικές" επεμβάσεις, με την απλοϊκή, μανιχαϊστική λογική τους ("καλοί" εναντίον "κακών"), όχι μόνο δεν αποτελούν πρόοδο αλλά αποκτηνώνουν τα ήθη ακόμη και "πολιτισμένων" Δυτικών και μας εξοικειώνουν με βάρβαρες συνήθειες που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει εδώ και καιρό πίσω μας.
Συνέχεια

Πράσινη απασχόληση και πράσινα άλογα – αμερικάνικη έκδοση



Είδηση: Η αμερικανική κυβέρνηση ξόδεψε δημόσιο χρήμα (μισό δις δολάρια) για να κρατήσει στην ζωή μια ήδη χρεοκοπημένη εταιρία -και τα έχασε.
Ερώτηση: Αξίζει για τις ελληνικές εφημερίδες να δημοσιευτεί η παραπάνω;

Η απάντηση είναι: εξαρτάται. Εάν πρόκειται για τράπεζα ναι. Πρωτοσέλιδα και με καθημερινά follow-ups για την σύμπραξη τραπεζιτών και κράτους. Αλλά εάν πρόκειται για εταιρία στον «πράσινο» τομέα, όχι. Τότε το κρύβουμε γιατί δεν ταιριάζει στο στόρυ που πουλάμε.

Και κάπως έτσι, το ελληνικό κοινό δεν θα μάθει ποτέ για την χρεοκοπία της Solydnra, της εταιρίας ηλιακής ενέργειας που στοίχισε τουλάχιστον 500 εκ. δολάρια στην αμερικανική κυβέρνηση. Βλέπετε, ειδήσεις αρνητικές για την πράσινη βιομηχανία δεν περνάνε τα ιδεολογικά φίλτρα των ελληνικών media –για το καλό μας πάντα.

Η ιστορία με την Solyndra πρέπει να μας θυμίσει δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι ότι αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις Obama (ή και του δικού μας ΓΑΠ), η πράσινη τεχνολογία δεν δημιουργεί αλλά τείνει να καταστρέφει θέσεις εργασίας, αφού μέσω των επιδοτήσεων-στρεβλώσεων απορροφά πόρους από άλλους παραγωγικότερους τομείς της οικονομίας. Όπως είχαμε πεί παλιότερα στο e-rooster:
«Το πρόβλημα είναι απλό: εάν η πράσινη ανάπτυξη ήτανε οικονομικά επωφελής για την κοινωνία, τότε η αγορά από μόνη της θα δημιουργούσε τις ανάλογες θέσεις εργασίας. Εάν όμως, για να είναι βιώσιμος ο πράσινος τομέας, χρειάζεται και επιπρόσθετες επιδοτήσεις από το κράτος, τότε προφανώς δεν περνάει το τεστ αποτελεσματικότητας της αγοράς.

Κάνοντας μια αναλογία, το κράτος με την ίδια λογική θα μπορούσε να επιδοτήσει χειράμαξες που θα αντικαταστήσουν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία. Εκεί να δούμε πόσες καινούριες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν για τους οδηγούς. Το πρόβλημα όμως είναι ότι θα χαθούν πολύ περισσότερες...»
Το δεύτερο μάθημα είναι γενικότερο. Πολλές φορές οι κυβερνήσεις αποφασίζουν να κάνουν τους επιχειρηματίες-επενδυτές επιλέγοντας και χρηματοδοτώντας "στρατηγικές" εταιρείες σε τομείς "στρατηγικής" σημασίας για την ανάπτυξη. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι ανεξαιρέτως χασούρα για τα λεφτά του φορολογούμενου, είτε άμεσα είτε έμμεσα αφού τα ίδια λεφτά θα ήτανε πολύ πιο παραγωγικά στον ιδιωτικό τομέα. Εάν οι κυβερνήσεις ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της οικονομίας και την καταπολέμηση της ανεργίας, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αποσυρθούν και να αφήσουν τον ιδιωτικό τομέα να αποφασίσει ποιοί τομείς είναι οι καταλληλότεροι για να πετύχουν στο μέλλον αφού ποντάρουν τα ίδια τους τα χρήματά.
Συνέχεια

Πως ο κρατισμός σκοτώνει την φαρμακευτική καινοτομία


Η έρευνα και η τεχνολογική καινοτομία απαιτoύν ελευθερία. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι Ηνωμένες Πολιτείες- μια από τις πλέον φιλελεύθερες κοινωνίες στον πλανήτη- με ετήσιες επενδύσεις της τάξης των $139 δισεκατομμυρίων το χρόνο (στοιχεία 2009) είναι αυτή τη στιγμή η χώρα η οποία ξοδεύει τα περισσότερα χρήματα στον κόσμο για την Έρευνα και Ανάπτυξη νέων φαρμάκων. Δεν προκαλεί επομένως εντύπωση πως τα περισσότερα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούν σήμερα οι Έλληνες καταναλωτές και τα οποία σώζουν καθημερινά χιλιάδες ζωές είναι αποτέλεσμα ερευνητικής δραστηριότητας στις ΗΠΑ. Δυστυχώς όμως οι προοπτικές για τη φαρμακευτική έρευνα στην πιο καινοτόμο κοινωνία του κόσμου εμφανίζονται απελπιστικά δυσοίωνες.

Πριν από τρία χρόνια, ο Fred Hassan, πρώην CEO της Schering-Plough, αγανακτισμένος με τις χρονοτριβές και τα διάφορα εμπόδια με τα οποία έρχονταν συνεχώς αντιμέτωπος, είχε πει σχετικά με το Αμερικανικό Food and Drug Administration (FDA ) (η κρατική ομοσπονδιακή υπηρεσία η οποία μεταξύ άλλων εγκρίνει νέα φάρμακα) “What will it take to get new drugs approved? The point is, we don’t know.” (Τι πρέπει τέλος πάντων να κάνουμε για να εγκριθούν καινούργια φάρμακα; Η απάντηση είναι πως κανείς δεν γνωρίζει). Μια τέτοια παραδοχή από τον CEO μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες ήταν πραγματικά σοκαριστική αλλά ταυτόχρονα και αποκαλυπτική του πόσο τυχαία και απρόβλεπτη είναι η συμπεριφορά του κρατικού παρεμβατισμού και πόσο μπορεί να εμποδίσει την καινοτομία στον τομέα της φαρμακευτικής έρευνας.

Από τότε τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα όπως φαίνεται και από μια πρόσφατη ιστορία, δημοσιευμένη από το Reuters στις 3 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, η φαρμακευτική εταιρεία Orexigen Therapeutics, μια Αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία η οποία πρόσφατα ανέπτυξε το Contrave -ένα νέο φάρμακο κατά της παχυσαρκίας το οποίο προβλέπεται να κάνει τεράστιες πωλήσεις στο προσεχές μέλλον- αποφάσισε να αποσύρει την αίτηση έγκρισης του φαρμάκου στις ΗΠΑ εξαιτίας του τεράστιου και πρωτόγνωρου αριθμού μελετών που απαιτήθηκαν από τους γραφειοκράτες του FDA. Η Orexigen αποφάσισε να επανέλθει με αίτηση έγκρισης μόνο όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξεκαθαρίσει και απλοποιήσει τους κανόνες που απαιτούνται για την έγκριση νέων φαρμάκων.

Στον Δυτικό Κόσμο σήμερα, τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με την έρευνα και ανάπτυξη νέων φαρμάκων είναι εφιαλτικά. Συγκεκριμένα, για να φτάσει ένα καινούργιο φάρμακο στην αγορά απαιτούνται σήμερα γύρω στα 12 με 15 χρόνια με συνολικό κόστος περισσότερο από $1.4 δισεκατομμύρια. Ένας από τους βασικούς λόγους πίσω από αυτά τα εφιαλτικά στατιστικά στοιχεία είναι το γεγονός πως μεταξύ 1999 και 2006 ο μέσος χρόνος που απαιτούνταν για την διενέργεια των κλινικών μελετών που απαραίτητα πρέπει να συνοδεύουν κάθε αίτηση έγκρισης ενός νέου φαρμάκου, αυξήθηκε κατά 70%. Το αποτέλεσμα είναι πως ενώ μεταξύ 1996 και 1999 το FDA ενέκρινε 176 καινούργια φάρμακα, μεταξύ 2007 και 2010 ο αριθμός των νέων φαρμάκων έπεσε στο 88- δηλαδή μείωση κατά 50%. Αναλυτές της αγοράς φαρμάκων πιστεύουν πως αυτή η πτωτική τάση θα συνεχιστεί και τα προσεχή χρόνια.

Ο John Freund, ιδρυτής μιας venture capital firm η οποία επενδύει σε εταιρείες φαρμάκων αναφέρει πως “οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν πλέον σχεδόν πάψει να αναπτύσσουν καινούργια φάρμακα για ασθένειες από τις οποίες υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο διότι τα εμπόδια που βάζει το FDA στην έγκριση νέων φαρμάκων είναι σχεδόν ανυπέρβλητα.” Ως παράδειγμα αναφέρει τους δρακόντιους καινούργιους κανόνες που έχουν επιβληθεί για την έγκριση νέων αντιβιοτικών, γεγονός που εκτιμάται πως θα οδηγήσει σε κατακόρυφη πτώση την ανάπτυξη νέων αντιβιοτικών στο προσεχές μέλλον.

Ο βασικός λόγος πίσω από αυτές τις καταστροφικές τάσεις στην φαρμακευτική έρευνα είναι το γεγονός πως οι γραφειοκράτες του FDA, ακολουθώντας τη μόδα του political correctness που τείνει να μετατρέψει την μεγαλύτερη Δημοκρατία του κόσμου σε σοσιαλδημοκρατικό εφιάλτη στυλ Δυτικής Ευρώπης, έχουν αναπτύξει μια ολοένα αυξανόμενη απέχθεια απέναντι σε κάθε ρίσκο που σχετίζεται με την αγορά φαρμάκου. Αυτό το γεγονός έχει ως αποτέλεσμα να απαιτούνται όλο και πιο χρονοβόρες και ακριβές έρευνες πριν την έγκριση οποιουδήποτε νέου προϊόντος Το FDA, αντί να επικεντρώνει τις προσπάθειές του στο να αυξηθεί ο αριθμός νέων φαρμάκων που μπαίνουν στην αγορά, επικεντρώνεται στο να βρίσκει τρόπους να τιμωρεί την καινοτομία έτσι ώστε να ικανοποιούνται οι διάφοροι ακτιβιστές (κυρίως της παπαρολογικής Αριστεράς με την γνωστή ρητορική της εναντίον της ελεύθερης ιδιωτικής πρωτοβουλίας) χωρίς παράλληλα όμως να προσφέρει κάποια εναλλακτική λύση στο θέμα της ανάγκης νέων θεραπειών.

Το τελειωτικό χτύπημα του κρατικού παρεμβατισμού στο χώρο της φαρμακευτικής έρευνας δεν φαίνεται να αργεί. Στις 28 Φεβρουαρίου από editorial της Wall Street Journal μαθαίνουμε πως οι γραφειοκράτες του FDA έχουν μπλοκάρει την έγκριση νέων φαρμάκων για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, οδηγώντας σε απόγνωση εκατοντάδες ασθενείς που βρίσκονται στα τελευταία στάδια καρκίνου. Τον ίδιο μήνα, πάλι το FDA ανακοινώνει πως προτίθεται να επανεξετάσει τη διαδικασία της “γρήγορης έγκρισης” νέων φαρμάκων με βάση την οποία ορισμένα φάρμακα για ασθένειες για τις οποίες δεν υπάρχουν επαρκείς θεραπείες λαμβάνουν έγκριση κατ’εξαίρεση χωρίς να έχουν όλα τα απαραίτητα πειραματικά δεδομένα που συνήθως απαιτούνται. Η αναθεώρηση αυτής της διαδικασίας αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2012.

Δεν θα μας εκπλήξει επομένως μια έξαρση των χρόνιων παθήσεων αλλά και λοιμώξεων μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες εξαιτίας της έλλειψης νέων θεραπευτικών ουσιών ικανών να καταπολεμήσουν τα ολοένα και πιο ανθεκτικά στελέχη ιών και μικροοργανισμών. Πέραν των χιλιάδων ανθρώπινων ζωών, το κόστος μιας τέτοιας εφιαλτικής προοπτικής θα είναι τεράστιο. Ας κρατήσουμε λοιπόν στο νου μας πως ο κρατισμός δεν είναι μόνο εμπόδιο στην καινοτομία: το Κράτος σκοτώνει.
Συνέχεια