Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Η σοφή και εξόχως καταστροφική απόφαση του κ. Παπανδρέου


Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς θα είναι η κατάληξη του δημοψηφίσματος που προτείνει ο κ. Παπανδρέου, αλλά μέχρι στιγμής έχει χρησιμέψει για να ξεκαθαρίσει αρκετά πράγματα στο πολιτικό τοπίο της χώρας.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης είπε ότι “Εγώ αντίθετα κουβαλώ μια επιφύλαξη της δημοκρατικής αριστεράς προς δημοψηφίσματα που έχουν καισαρικό ή Γκωλικό χαρακτήρα του τύπου “ή εγώ ή το χάος”.” Γενικώς η αριστερά έχει μεγάλο πρόβλημα με τα δημοψηφίσματα μιας και η όλη ιδεολογία της βασίζεται στην ιδέα ότι η γραφειοκρατεία γνωρίζει καλύτερα τι είναι το καλό και αναγκαίο για τις “μάζες”. Καμία έκπληξη εδώ.

Κάπου εκεί κοντά βρίσκεται και το υπόλοιπο της ελληνικής πολιτικής τάξης το οποίο μετά από διαδοχικές και αλλεπάλληλες αποτυχίες για δεκαετίες τώρα, ποτέ δεν χάνει την πίστη του στις ικανότητες του να αποφασίζει χωρίς τους πολίτες για τους πολίτες. Βλέπετε για την ελληνική πολιτική τάξη υπάρχει ένα κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ αυτής και των Ελλήνων πολιτών. Οι Έλληνες πολίτες σε αντάλλαγμα για παροχές και διορισμούς δίνουν το ελεύθερο στην πολιτική τάξη να παίρνει αποφάσεις, όπως αυτές που επηρεάζουν την εθνική κυριαρχία, χωρίς να έχει πρώτα την συμφωνία της πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

Φαντασθείτε τι θα είχε γίνει αν είχαμε κάνει δημοψήφισμα για την ένταξη μας στην ΕΟΚ είπε η κ. Μπακογιαννή. Το φαντάζομαι. Οι πολίτες θα είχαν ψηφίσει όχι και σήμερα σε οικονομικό επίπεδο θα είμαστε σε καλύτερα θέση. Δεν θα είχαμε το χρέος που έχουμε σήμερα γιατί κανείς δεν θα μας είχε δανείσει ως σαν να είμαστε Γερμανία. Οι επιδοτήσεις δεν θα είχαν καταστρέψει την ελληνική γεωργία. Οι συνεχείς μεταβιβάσεις πλούτου από τους φορολογούμενους του βορρά δεν θα είχαν χρησιμοποιηθεί για τη συντήρηση μιας ανίκανης και διεφθαρμένης πολιτική τάξης και μιας κοινωνίας που είναι πλήρως εξαρτημένη από το κράτος νταντά. Δεν λέω ότι η ένταξη μας δημιούργησε όλα αυτά τα προβλήματα, τα επιδείνωσε όμως δραματικά.

Η ένταξη μας στην ΕΕ δεν μας έκανε περισσότερο Ευρωπαίους αλλά λιγότερο. Μπορεί η ελληνική πολιτική τάξη να κατανοεί ως ευρωπαϊσμό τις μπλε σημαίες με τα κίτρινα αστεράκια στο γραφείο τους, ή το γραφειοκρατικό τερατούργημα των Βρυξελλών ως το νέο ευρωπαϊκό όραμα, αλλά αυτό οφείλετε στην παντελή έλλειψη παιδείας και στο απίστευτο αίσθημα κατωτερότητας που τους διακατέχει ως πολιτική τάξη.

Αν ευρωπαϊσμός σημαίνει ελεύθερη οικονομία, μια κοινωνία πολιτών και όχι μαζών, μια κοινωνία με τάξη και ασφάλεια όπου κυβερνά ο νόμος, τότε η Ελλάδα από την ένταξη της στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ) έχει κάνει αρκετά βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση, μεταλλασσόμενη σιγά σιγά σε μια ανατολίτικη κοινωνία και πλήρως εξαρτημένο προτεκτοράτο των Βρυξελλών.

Το ΚΚΕ, η Ελευθεροτυπία και λοιποί εκλαμβάνουν το δημοψήφισμα ως εκβιασμό. Εκβιασμός είναι μια υπαγορευμένη επιλογή μεταξύ δύο επιθυμητών αγαθών. Αλλά αν οι συμφωνίες με την ΕΕ είναι όπως λένε μια θεσμοθετημένη κλοπή εις βάρος του ελληνικού λαού, αν το ευρώ είναι καταστροφή, τότε γιατί το δημοψήφισμα είναι εκβιασμός και όχι λύτρωση;

Το ΚΚΕ, η Ελευθεροτυπία, οι αγανακτισμένοι, οι κουκουλοφόροι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, έχουν συνηθίσει στην τσάμπα διαμαρτυρία όπου αυθαίρετα εναντιώνομαι σε διάφορες επιλογές χωρίς ποτέ να χρειάζεται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των εναλλακτικών “επιλογών” που υποστηρίζουν. Τώρα που τους δίνεται η δυνατότητα να υπερασπιστούν και να επιβάλλουν τις θέσεις τους, εκλαμβάνουν την δυνατότητα ως εκβιασμό. Άλλο ένα κεφάλαιο της μεταπολιτευτικής παράνοιας.

Εδώ ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης έχει περιγράψει τα προβλήματα με ένα Παπανδρεϊκό δημοψήφισμα. Σε αυτό να προσθέσουμε ότι ενώ μια μελλοντική συζήτηση για το αν θα πρέπει να παραμείνουμε στο ευρώ είναι καθόλα επιθυμητή και αναγκαία, αυτή την στιγμή η έξοδος δεν θα δημιουργούσε απλά μια βαθύτερη ύφεση, αλλά μια τραγική ανθρωπιστική κρίση μιας και η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή - δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα και επομένως στην περίπτωση που επιστρέφαμε στην δραχμή δεν θα είχαμε την δυνατότητα να κάνουμε εισαγωγές τροφίμων, καυσίμων κτλ.

Πάντως η ιδέα του κ. Παπανδρέου είναι εξαιρετική εφόσον δεν λάβουμε υπ’ όψιν τις υπάρχουσες συνθήκες. Εάν είχε γίνει δύο χρόνια πριν και με έναν πρωθυπουργό που μπορούσε να χειριστεί την υπόθεση, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα τώρα.
Για την ώρα το μόνο που κατάφερε ήταν να φέρει στο προσκήνιο τα αντιδημοκρατικά ήθη και έθιμα των ευρωκρατών και της ελληνικής πολιτικής τάξης και το τσάμπα επαναστατισμό ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.
Συνέχεια

Ο κ. Λοβέρδος ετοιμάζεται να εκδώσει πιστοποιητικά ευρωφροσύνης


Μόλις το απόγευμα, γράφαμε για την ελιτίστικη, αντιδημοκρατική και πατερναλιστική νοοτροπία των ευρω-ελιτ και των ντόπιων υποστηρικτών τους και η βραδυνή ομιλία του Υπουργού Υγείας και πουλέν των εκσυγχρονιστών, Ανδρέα Λοβέρδου ήρθε να μας επιβεβαιώσει. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο κ. Λοβέρδος χαρακτήρισε τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ "εθνικό στρατηγικό στόχο" επισημαίνοντας ότι "δεν νοείται Έλληνας που ανήκει στον κύριο κορμό των πολιτικών δυνάμεων, που να ξεστρατίζει ούτε ένα πόντο από αυτά, γιατί θέτει σε κίνδυνο δημόσια αγαθά" (Άλλα ρεπορτάζ εδώ και εδώ)

Ο ευρωπαϊσμός είναι πια και επίσημα η νέα εθνικοφροσύνη. Όπως συνέβαινε στον μετα-εμφυλιακή Ελλάδα των εθνικοφρόνων, στην Ελλάδα του καθεστωτικού εκσυγχρονισμού και ευρωπαϊσμού, ο πολιτικός διάλογος και οι επιλογές των πολιτών πρέπει να κινούνται αποκλειστικά μέσα στα αυστηρά καθορισμένα πλαίσια, που το ίδιο το καθεστώς θέτει . Η συμμετοχή στην ΕΕ και στο ευρώ δεν είναι απλά μονόδρομος. Είναι εθνική επιλογή που τίθεται υπεράνω κάθε συζήτησης. Σε αυτό το σκηνικό, η γνώμη των Έλληνων πολίτων δεν έχει καμιά σημασία. Οι εκλογικές αναμετρήσεις και η δημοκρατική διαδικασία καταντάνε μια παρωδία, αφού στην πραγματικότητα ο πολίτης δεν έχει επιλογές. Η ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας είναι δεδομένη και προαποφασισμένη. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν δικαιούνται να αμφισβητούν τη νέα Μεγάλη Ιδέα του Έθνους , αλλά δεν νοείται να "ξεστρατίζουν ούτε ένα πόντο από αυτόν", όπως τόνισε με ανασηκωμένο δάχτυλο και αυταρχικό ύφος ο κ. Λοβέρδος . Το μόνο που μένει πια είναι να αρχίσει ο Υπουργός Υγείας να εκδίδει και πιστοποιητικά... ευρωπαϊκών φρονημάτων.

Για όσους είχαν ακόμη αμφιβολίες για το πώς αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία οι εκπρόσωποι του ευρω-συστήματος...
Συνέχεια

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Ποιός φοβάται το δημοψήφισμα ;


Δεν θα μπω στον κόπο να εξετάσω τις πολιτικές σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβονται πίσω από την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να εξαγγείλει δημοψήφισμα σχετικά με τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Εξάλλου, άβυσσος το μυαλό του Γιώργου...Όμως, παραδόξως, και ίσως για πρώτη φορά στη διετή πρωθυπουργική του θητεία , ο ΓΑΠ πήρε τη σωστή απόφαση. Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Δεν γίνεται μια τόσο σημαντική συμφωνία ,που θα δεσμεύσει το μέλλον της χώρας για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον, να περάσει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων πολιτών. Όμως, η προσφυγή στη λαϊκή ψήφο τρομοκράτησε τις ευρωπαϊκές και ελληνικές ελιτ.

Οι οργισμένες αντιδράσεις των Ευρωκρατών και των υποστηρικτών τους στην Ελλάδα ήταν απόλυτα αναμενόμενες. Οι ευρωπαϊκές ελίτ φοβούνται τη λαϊκή ψήφο όπως ο διάολος το λιβάνι. Γνωρίζουν καλά πως τα μεγαλεπήβολα σχέδια που εκπονούνται στις Βρυξέλλες είναι ελάχιστα δημοφιλή στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, γι αυτό και προτιμούν να ψηφίζονται από τα κοινοβούλια. Τις ελάχιστες φορές που ο λαός κλήθηκε να αποφασίσει, τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ευχάριστα ήταν για τους Ευρωκράτες (πχ Ιρλανδία, Γαλλία, Δανία) . Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως , οι πατερναλιστικές ευρωπαϊκές ελίτ, δείχνοντας την περιφρόνηση τους για τη λαϊκή ετυμηγορία και τις δημοκρατικές διαδικασίες, έχουν το δικό τους τρόπο για να ... συνετίσουν τους απείθαρχους : η άτυχη χώρα θα ψηφίζει, ξανά και ξανά και ξανά ...μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που είναι αρεστό στις Βρυξέλλες.

Η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου χαρακτηρίζεται "παράλογη" και "επικίνδυνη" μόνο και μόνο επειδή έτσι ο ελληνικός λαός θα μπορεί να εχει λόγο για το μέλλον του! Μα είναι δυνατόν ο αδαής λαουτζίκος να καταλάβει και να κρίνει τα περίπλοκα σχέδια των σοφών γραφειοκρατών μας , αναρωτιούνται με μανταμσουσουδίστικη υπεροψία οι ευρωελιτ; Το Βερολίνο παρακολουθεί μουδιασμένο τις εξελίξεις ενώ τις προηγούμενες εβδομάδες έκανε ότι μπορούσε για να πείσει τον Γιώργο Παπανδρέου να μην προχωρήσει στην εξαγγελία του δημοψηφίσματος . Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι πιστεύει ότι η αιφνίδια ελληνική απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος έχει βαρύ αντίκτυπο και καλλιεργεί αβεβαιότητα. Ο Νικολά Σαρκοζί φέρεται εκνευρισμένος και δηλώνει πως μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Σεβαστή η γνώμη του Γάλλου προέδρου αλλά μήπως η Μεγαλειότητα του θα μας επέτρεπε και εμάς, τους άμεσα ενδιαφερόμενους, να έχουμε λόγο;

Στην Ελλάδα πάλι οι υποστηρικτές του ευρωμονοδρόμου έχουν παρόμοιες αντιδράσεις. "Παραλογισμός!" κραυγάζει ο Αντώνης Καρακούσης στο καθεστωτικό "Βήμα". "Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας είναι δεδομένος", δηλώνουν με βεβαιότητα οι εκσυγχρονιστές , χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να μας εξηγήσουν το γιατί, θεωρώντας περιττό να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό αν έχει την ίδια γνώμη με αυτούς. Προφανώς, για την ντόπια ελιτ, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας είναι πολύ σοβαρό θέμα για να το αφήσουν στους Έλληνες. Εναντίον του δημοψηφίσματος και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος δηλώνει πως "θα αποτρέψει πάση θυσία το δημοψήφισμα". Δηλαδή θα αποτρέψει πάση θυσία τους πολίτες να εκφράσουν τη γνώμη τους για το μέλλον που επιθυμούν. Δεν μας εκπλήσσει η στάση του προέδρου της ΝΔ. Εξάλλου ποτέ δεν αμφισβήτησε την λογική των πακέτων διάσωσης, ποτέ δεν ανησύχησε για την υπονόμευση της δημοκρατίας στην Ε.Ε. . Το μόνο μέλημά του είναι πώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα πάρει περισσότερα χρήματα από τις Βρυξέλλες με τα λιγότερα ανταλλάγματα. Είναι πάντως αστείο να βλέπεις φιλονεοδημοκρατικές φυλλάδες όπως η "Δημοκρατία" και σαμαρικά σκουπιδόμπλογκ όπως το Antinews, που μέχρι τώρα σήκωναν το λάβαρο της αντίστασης εναντίον της Τρόικας, να ρίχνουν μαύρο δάκρυ επειδή στενοχωρήθηκε ο Ζαν Κλόντ Γιούνγκερ και ο Όλι Ρεν με την απόφαση του πρωθυπουργού.

Φυσικά, ο Παπανδρέου είναι γνήσιο τέκνο αυτού του ελιτίστικού ευρω-συστήματος και διόλου δεν ενδιαφέρθηκε για τη γνώμη του ελληνικού λαού όταν ψήφιζε το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο ή τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις για τις προθέσεις του και, προφανώς, άλλες σκοπιμότητες καθόρισαν την απόφαση του, που δεν είναι της παρούσης να εξετάσουμε. Έστω όμως και άθελα του, η εξαγγελία του δημοψηφίσματος ξεσκέπασε μια τρομοκρατημένη ευρωπαϊκή και ελληνική ελιτ , που τρέμει τη λαϊκή ετυμηγορία αφού ξέρει πως δεν έχει την συναίνεση για τις βασικές της επιλογές . Αυτή η ελιτ στηρίζει την επιβίωση της σε ένα σύστημα χρεωκοπημένο, όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά, ένα σύστημα όπου οι φορολογούμενοι θυσιάζονται για να διασφαλιστούν οι τράπεζες και οι σπάταλες κυβερνήσεις, οι αποφάσεις παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες και οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν κανένα λόγο για το μέλλον τους . Οι Ευρωκράτες φοβούνται γιατί ξέρουν πως το ελληνικό δημοψηφισμα μπορεί να αποτελέσει "κακό προηγούμενο" και για τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Μπορεί και εκεί οι λαοί να ζητήσουν δημοψηφίσματα για να αποφασίσουν οι ίδιοι για τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου και έτσι το κονσένσους των bailouts θα αρχίσει να ξηλώνεται.

Στο προηγούμενο άρθρο εξήγησα τους λόγους για τους οποίους θα ψηφίσω "όχι" στο δημοψήφισμα . Ας αφήσουν λοιπόν οι υποστηρικτές της ευρωπαϊκής συμφωνίας κατά μέρους τις κινδυνολογίες και τις προφάσεις και ας ξεδιπλώσουν και αυτοί τα επιχειρήματά τους . Και οι πολίτες ας αποφασίσουν. Όσο και αν το έχουν ξεχάσει, κάπως έτσι λειτουργεί η δημοκρατία.
Συνέχεια

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Δημοψήφισμα : ΝAI ή OXI ;


Ας γυρίσουμε το χρόνο λίγους μήνες πίσω και ας φανταστούμε ...ένα εναλλακτικό παρελθόν. Η "σωτήρια" συμφωνία της 21ης Ιουλίου , που όπως μας διαβεβαίωναν τότε οι Ευρωκράτες και ο Γιώργος Παπανδρέου θα έβαζε τέρμα στην κρίση, έχει μόλις υπογραφεί. Ο πρωθυπουργός αποφασίζει να τη θέσει στην κρίση των Ελλήνων πολιτών και διεξάγει δημοψήφισμα. Οι κάλπες στήνονται αμέσως μετά τα μπάνια του λαού, στις αρχές Σεπτεμβρίου και η ετυμηγορία των πολιτών είναι ένα μεγάλο "ναι". Η κυβέρνηση πανηγυρίζει πως η πολιτική της δικαιώθηκε. Οι εγχώριοι εκσυγχρονιστές ξεφυσούν από ανακούφιση επειδή διασφαλίστηκε ο "ευρωπαϊκός προσανατολισμός" της Ελλάδας.

Ας ξαναγυρίσουμε στο παρόν. Όπως όλοι γνωρίζουμε σήμερα, αν ο πρωθυπουργός είχε ακολουθήσει αυτό το δρόμο πριν κάποιους μήνες, ο ελληνικός λαός θα διαπίστωνε πολύ σύντομα πως εκείνη η ψήφος του δεν είχε απολύτως κανένα νόημα αφού η συμφωνία της 21ης Ιουλίου πολύ γρήγορα ξεπεράστηκε από την ίδια την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης. Πολύ φοβάμαι πως και το δημοψηφίσμα που εξήγγειλε χθες ο Γιώργος Παπανδρέου θα έχει την ίδια τύχη . Μπορεί οι Βρυξέλλες και η ελληνική κυβέρνηση να μας διαβεβαιώνουν γι αλλή μια φορά πως η τελευταία συμφωνία θα είναι και η "οριστική" , αλλά ποιός τους πιστεύει πια; Όπως γράφαμε πριν λίγες μέρες , η συμφωνία της προηγούμενης Τετάρτης θα ξεπεραστεί πολύ γρήγορα γιατί ακολουθεί την ίδια αποτυχημένη συνταγή όλων των προηγούμενων "οριστικών λύσεων" που έδωσε η Ε.Ε. στην οικονομική κρίση μέχρι τώρα : και αυτή η συμφωνία συνεχίζει την αδιέξοδη λογική των bailouts που δημιουργούν περισσότερο χρεος και εμπόδιζουν τις μεταρρυθμίσεις, ενώ το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους είναι ανεπαρκές και σύντομα θα χρειαστεί και άλλο. Κυρίως όμως, με τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ,γι άλλη μια φορά, επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ : στρουθοκαμηλίζουν. Δεν έχουν το θάρρος να δουν κατάματα αυτό που γνωρίζει η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών και που παραδέχονται πια οι περισσότεροι οικονομολόγοι όλων των σχολών , είτε Κεϋνσιανοί είναι αυτοί , είτε "Αυστριακοί", είτε μονεταριστές : το ευρώ, το μεγάλο ουτοπικό σχέδιο των Ευρωπαίων γραφειοκρατών και πολιτικών, που έβαλε την πολιτική πάνω από την οικονομία, με μόνο σκοπό να επιτυχει την πραγματοποίηση του μύθου των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όχι μόνο έχει αποτύχει αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο και για τη σημερινή κρίση. Δεν είναι λοιπόν η απόφαση Παπανδρέου να προκηρύξει δημοψήφισμα που διαλύει την ευρωζωνή, όπως μας λένε σήμερα ντόπιοι εκσυγχρονιστές και ευρωπαϊστές. Τα προβλήματα του ευρώ είναι εγγενή και ανυπέρβλητα και δεν οφείλονται σε μια μικρή χώρα στην άκρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Έαν λοιπόν, διεξαχθεί τελικά το περιβόητο δημοψηφίσμα και δεν μας προλάβουν άλλες οικονομικές ή πολιτικές εξελίξεις, το "ναι" είτε θα δώσει στην Ελλάδα το περιθώριο να "σέρνεται" λίγους μήνες ακόμη, εξαρτημένη από τα δανεικά της Ε.Ε. είτε δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα, αφού τον προσεχή Ιανουάριο που θα στηθούν οι κάλπες η Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου μπορεί να μας φαίνεται τόσο εκτός τόπου και χρόνου , όσο μας φαίνεται σήμερα η συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Από την άλλη μεριά, το "όχι" θα φέρει , με καθυστερηση 1,5 χρόνου , τη λύση που δίνει η αγορά σε τέτοιες περιπτώσεις , τη λύση που οι Ευρωπαίοι είχαν την ψευδαίσθηση πως θα αποφύγουν με τα συνεχή πακέτα διάσωσης : την επίσημη στάση πληρωμών της Ελλάδας και το ξήλωμα του ουτοπικού σχεδίου του ευρώ. Η πτώχευση θα είναι επώδυνη, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πια ανώδυνες λύσεις για τη χώρα μας. Μια πτώχευση θα μας έβγαζε εκτός αγορών για κάποια χρόνια και αφού κανείς δεν θα μας δάνειζε, θα ανάγκαζε τις ελληνικές κυβερνήσεις να μειώσουν τις δαπάνες και να προχωρήσουν στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η Ελλάδα .
Συνέχεια

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Τα παραμύθια της Μεταπολίτευσης


Μανώλης Γλέζος. Ένα όνομα-μύθος που η αριστερόστροφη μεταπολίτευση έχει δοξάσει όσο λίγους άλλους. Ένα όνομα που σήμερα όλα τα Ελληνόπουλα μαθαίνουν να τιμούν αλλά ελάχιστα γνωρίζουν για την ιστορία του, πέραν όσων η αγιογραφία του ανδρός που έχει ζωγραφίσει η καθεστωτική Αριστερά τους επιτρέπει να μάθουν. Ένας άνθωπος-επαγγελματίας αντιστασιακός, δηλωμένος οπαδός ενός απάνθρωπου ολοκληρωτικού συστήματος ο οποίος το 1959 καταδικάστηκε ως κατάσκοπος της Μόσχας σε πέντε χρόνια φυλάκιση και ο οποίος δήλωνε από τη “φωνή της αλήθειας” πως πατρίδα του είναι η Μόσχα. Ένας άνθρωπος ο οποίος από το 1974 περιφέρει την αριστεροσύνη του από κόμμα σε κόμμα και από κανάλι σε κανάλι ως αξιοζήλευτη πραμάτια την οποία έχει εξαργυρώσει με αναρίθμητες τιμές που του έχει αποδώσει η “αστική δημοκρατία”- η ίδια Δημοκρατία την οποία ονειρεύεται να ανατρέψει.

Αλήθεια, πως μπήκε στο Πάνθεον των Ελλήνων ηρώων ο Μανώλης Γλέζος, δίπλα στον Καραΐσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Παύλο Μελά; Όλα ξεκινούν την νύχτα της 30ης προς 31η Μαΐου του 1941, μερικές μέρες αφότου οι Γερμανοί κατακτητές έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα. Δύο Ελληνόπουλα, ο Μανώλης Γλέζος (μέλος της ΕΟΝ του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά) και ο Απόστολος Σάντας δεν μπορούν να κοιμηθούν, δεν μπορούν να αντέξουν πως ο Φασισμός έχει σηκώσει το λάβαρό του- τον αγκυλωτό σταυρό- στο παγκόσμιο σύμβολο της Δημοκρατίας, την Ακρόπολη. Αποφασίζουν πως πρέπει “κατι να κάνουν” πως πρέπει το μισητό ναζιστικό σύμβολο να κατέβει. Πόσο καιρό τους πήρε να λάβουν αυτή την απόφαση; Δεν ξέρουμε στα σίγουρα διότι ενώ ο Απόστολος Σάντας έλεγε πως οι δύο ήρωες της ιστορίας μας το σκέφτονταν για πέντε-έξι μέρες, ο Μανώλης Γλέζος έχει δηλώσει πως ήταν απόφαση της στιγμής. Τι σημασία έχει άλλωστε μια σχετικά ανούσια λεπτομέρεια θα μου πείτε. Νομίζω πως έχει σχέση με το επόμενο στάδιο της παράτολμης προσπάθειας δηλαδή το ανέβασμα των δύο Ελληνόπουλων στην Ακρόπολη χωρίς να περάσουν από τα Προπύλαια και χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από την φρουρά των τριάντα (με βάση δήλωση των δύο) Γερμανών. Και όμως η λύση υπάρχει! Μπορεί για εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και έχετε ανέβει στην Ακρόπολη αυτό να φαντάζει πρακτικά αδύνατο αλλά για τα δύο Ελληνόπουλα δεν είναι. Με ένα μαχαίρι και ένα φακό και με κινήσεις και δεξιότητα που θα ζήλευε και ο καλύτερος νίντζα, οι δύο ήρωες μας σκαρφαλώνουν τον απόρθητο Βράχο! Η Αριστερά άλλωστε δεν είναι αυτή που διδάσκει στους οπαδούς της πως στον κόσμο της τα πάντα είναι εφικτά;

Και φτάνουμε στο επόμενο στάδιο της παράτολμης επιχείρησης: το κατέβασμα της Ναζιστικής σημαίας. Αλλά για σταθείτε, για πιο κατέβασμα μιλάμε; Πως είναι δυνατόν εκείνη την ώρα να βρισκόταν στον ιστό η γερμανική σημαία (είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν ανέβηκαν στην Ακρόπολη), αφού σύμφωνα με το στρατιωτικό τυπικό των περισσότερων στρατών του κόσμου, αν όχι όλων (και φυσικά και των τυπικότατων Γερμανών), με την δύση του ηλίου η σημαία θα έπρεπε ήδη να είχε υποσταλεί από τους ίδιους τους Γερμανούς; Οι ίδιοι μάλιστα οι Γερμανοί, την επόμενη μέρα στο ανακοινωθέν το οποίο εξέδωσαν μιλούν για υπεξαίρεση, όχι για υποστολή. Και κάτι ακόμα: αν όντως έγινε υποστολή, πως μπορούσαν δύο μάλλον ανεκπαίδευτοι νέοι να ανεβούν σε ένα τόσο ψηλό ιστό (εκτός βέβαια και αν ήταν σπάιντερμεν)? Οι Γλέζος και Σάντας- οι οποίοι δεν μιλιούνταν μεταξύ τους για πολλά χρόνια διότι δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ποιός ήταν αυτός που κατέβασε τη σημαία- έχουν δηλώσει πως η επιχείρηση της υποστολής της σημαίας από τον ιστό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι του όλου εγχειρήματος.

Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε. Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα.

Ιδού αγαπητοί αναγνώστες το δεύτερο μεγάλο θαύμα που μπορεί να κάνει η πίστη στην Αριστερά και στον άλλο κόσμο της: τα σύρματα κόβονται με τα δόντια!

Για να μην τα πολυλογούμε, τα δύο Ελληνόπουλα με τα δόντια-λίμες και τις δεξιότητες-νίντζα τυλίγουν τη Ναζιστική σημαία (προφανώς μεγάλων διαστάσεων), την φορτώνονται και κατεβαίνουν από τον Βράχο με τον ίδιο τρόπο που τον ανέβηκαν. Προσωπικά δεν ντρέπομαι να ομολογήσω πως όποτε ανεβαίνω στην Ακρόπολη με πιάνει κρύος ιδρώτας όταν κοιτώ προς τα κάτω. Βέβαια εγώ είμαι ένας στυγνός και ανάλγητος νεοφιλελεύθερος. Για έναν Αριστερό αυτά τα πράγματα, όπως η κάθοδος από την πρακτικά απροσπέλαστη Ακρόπολη, είναι αστεία πράγματα. Και τι απέγινε αλήθεια η ναζιστική σημαία; Κάποιος θα σκεφτόταν πως αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο τρόπαιο που θα είχαν οι Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας στη ζωή τους και θα το περιέφεραν όπως περίπου περιφέρουν την σημαία του Πολυτεχνείου κάθε χρόνο οι πιστοί του Αριστερού θρησκεύματος. Και όμως, η σημαία αυτή δεν υπάρχει πουθενά. Οι δύο ήρωες της ιστορίας έχουν δηλώσει πως τα κομμάτια στα οποία έκοψαν τη σημαία τα έκαψαν οι γονείς τους για να μην τα ανακαλύψουν οι Γερμανοί. Ο Γλέζος έχει υποστηρίξει πως ένα κομμάτι της σημαίας βρίσκονταν σε ένα πηγάδι όπου την είχαν πετάξει. Το παράδοξο είναι όμως ότι, μετά την Απελευθέρωση, ουδείς ενδιαφέρθηκε να την αναζητήσει (ο ίδιος ο Γλέζος, είπε ότι πήγε εκεί το 1944 για να την βρει, αλλά είχε καταρρεύσει το πηγάδι κι έκτοτε δεν ξανασχολήθηκε). Η ίδια η ιστορία του ηρωικού κατεβάσματος της σημαίας δεν έγινε γνωστή παρά μόνο 6 μήνες μετά την Απελευθέρωση, σε άρθρο που εμφανίστηκε στον Ριζοσπάστη (ανάλογο άρθρο δημοσίευσε την ίδια ημέρα και η εφήμερίδα “Ελευθερία”). Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μια ιστορία της οποίας η αυθεντικότητα στηρίζεται στη διήγηση δύο νέων ανθρώπων, ιδεολογικά ταγμένων σε ένα συγκεκριμένο χώρο που εμφανίστηκε στην κομματική εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος όταν αυτό προσπαθούσε με τα όπλα να ανατρέψει τη Δημοκρατία στην έρμη πατρίδα μας.

Θα τελειώσω εδώ, αφήνοντας στην κρίση των αναγνωστών τα συμπεράσματα. Θα ήθελα όμως να αναφέρω κάτι τελευταίο και πολύ γενικότερο: δεν μπορούμε να μιλάμε για νέο ξεκίνημα και χτήσιμο της χώρας από την αρχή χωρίς πρώτα να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια αυτού του τόπου. Δεν μπορούμε να μιλάμε για μια νέα Ελλάδα χωρίς πρώτα να γκρεμίσουμε τα ψεύτικα αγάλματα της Αριστερόστροφης μεταπολίτευσης. Είναι υποχρέωση μας τα νέα παιδιά αυτού του τόπου να μεγαλώσουν με τα πόδια τους να πατάνε πάνω στην Γη. Παραφράζοντας προηγούμενο άρθρο του Ναπολέοντα Λιναρδάτου σε αυτό το μπλογκ, θα ξέρουμε ότι έχουμε πετύχει όταν οι ιστορίες με τις οποίες μας τάισε για 40 χρόνια η καθεστωτική Αριστερά φαντάζουν ως ένα αστείο που γέννησε μια άλλη Ελλάδα μιας άλλης, παράξενης εποχής.

Σημείωση: κομμάτια που εμφανίζονται σε αυτό το άρθρο προέρχονται από το ακόλουθο μπλογκ:
http://www.pare-dose.net/?p=2795

Συνέχεια

Η Ελλάδα που βλέπουμε και η Ελλάδα που θέλουμε


Ποιος βλέπει κάτι αισιόδοξο σε ότι συνέβη αυτή την Παρασκευή; Ποιος βλέπει μια νέα Ελλάδα από τέτοιου είδους γεγονότα; Ποιος μπορεί να πιστεύει ότι κάτι νέο μπορεί να δημιουργηθεί από μια πλήρη κυριαρχία του παλιού;

Υπάρχουν κάποιοι μεταξύ μας που βλέπουν διάφορα ακραία γεγονότα ως το πόνο του τοκετού για κάτι καινούργιο στην Ελλάδα. Φαντάζομαι ότι θα ήταν τα ίδια άτομα που θα έβλεπαν με μεγάλη αισιοδοξία και το τέλος του τσαρικού καθεστώτος πριν εκατό χρόνια. Ακραίες καταστάσεις όμως δεν φέρνουν απαραιτήτως τα αποτελέσματα της αρεσκείας μας.

Εδώ πολλοί που είναι αντι-ΠΑΣΟΚ, ή ακόμα καλύτερα υπέρ μιας νέας μεταπολίτευσης, νομίζουν ότι αν κατορθώσουν και καβαλήσουν το θηρίο που τρομοκρατεί το δημόσιο χώρο, κάποτε θα καταφέρουν να το τιθασεύσουν και να το φέρουν στην κατεύθυνση που αυτοί επιθυμούν. Μιας και ο πολιτικός χώρος που βρίσκεται δεξιά του ΠΑΣΟΚ έχει γνωρίσει πολλαπλές ήττες, πολιτικές και ιδεολογικές τα τελευταία τριάντα χρόνια, νομίζουν ότι επιτέλους θα ακουστούν όταν ενώσουν τις δικές τους κραυγές με τις συνήθεις κραυγές που επικράτησαν στην μεταπολίτευση. Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο εύκολα.

Μερικές αλήθειες:

- Επεισόδια όπως αυτά που συνέβησαν στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου δεν ήταν εναντίον μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής τάξης αλλά εναντίον μιας διεφθαρμένης και ανίκανης πολιτικής τάξης που πλέον δεν μπορεί να σπαταλά χωρίς όρια. Εντελώς διαφορετικά πράγματα.

- Τα συγκεκριμένα επεισόδια είναι άλλη μια ακόμα έκφανση του κραταιού μεταπολιτευτικού ‘’ηθους” σε μια νέα πιο ακραία και εκχυδαϊσμένη εκδοχή.

- Οι “αγωνιστές” ουσιαστικά δεν επαναστάτησαν κατά του συστήματος αλλά βεβήλωσαν ένα απομεινάρι μιας προηγούμενης και καλύτερης Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από τα γεγονότα βρίσκεται ο πολιτικός χώρος που βρίσκει τις παρελάσεις ντεμοντέ.

- Κυρίαρχο στοιχείο των γεγονότων ο μεταπολιτευτικός ισοπεδωτισμός που δεν αναγνωρίζει οποιανδήποτε όρια στην έκφραση ατομικών ή συλλογικών διεκδικήσεων. Εν συντομία, μια εθνική επέτειος μετατράπηκε σε μια ακόμα διεκδίκηση κεκτημένων.

- Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να τιθασεύσουν το μεταπολιτευτικό τέρας υιοθετώντας τις αρχές και τις μεθόδους του θα πρέπει να ξέρουν ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι υποκατάστατα των ιδεολογικών και πολιτικών νικών που θα έφερναν μια πραγματική αλλαγή. Εύκολη και δωρεάν ανατροπή του μεταπολιτευτικού καθεστώτος δεν υπάρχει.

- Μπορεί τα πράγματα να είναι πολύ άσχημα αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να χειροτερέψουν. Μια ολική κατάρρευση είναι πιο πιθανό αντί να φέρει την αναγέννηση της Ελλάδας, να φέρει στην εξουσία τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις της χώρας (βλ. αριστερά).

- Αν η Ελλάδα αλλάξει για το καλύτερο αυτό θα συμβεί γιατί μια νέα πολιτική κίνηση θα σκέφτεται, θα μιλάει και θα δρα διαφορετικά από ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Σκοπός δεν είναι μια νέα μεταπολίτευση αλλά μια νέα πολιτεία. Οι αξίες, οι αρχές, τα ήθη και έθιμα που επικράτησαν και κυριάρχησαν τις τελευταίες δεκαετίες δεν πρέπει να βελτιωθούν αλλά να γκρεμιστούν.

- Παραφράζοντας έναν συγγραφέα, θα ξέρουμε ότι έχουμε πετύχει όταν η σημερινή Ελλάδα κάποτε θα μας φαντάζει ως μια ξένη και παράξενη χώρα.
Συνέχεια