Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Μια απαράδεκτη και επικίνδυνη δικαστική απόφαση


Χθες ένα δικαστήριο καταδίκασε τους Κωνσταντίνο Πλεύρη και Δημήτρη Ζαφειρόπουλο με δέκα μήνες για εξύβριση γιατί μεταξύ άλλων είπαν ότι “Η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή.” Εξ όσων γνωρίζω (και αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος) οι δύο κατηγορούμενοι δεν καταδικάστηκαν για πράξεις αλλά για απόψεις. Απαράδεκτο.

Εδώ θα πρέπει να προσδιορίσουμε πολιτικά με ακρίβεια τους μηνυτές που περιλάμβαναν τον φασίστα Παναγιώτη Δημητρά του φασιστικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι και πολιτική αγωγή τον φασίστα Γρηγόρη Βαλλιανάτο, αλλά και τις φασιστικές οργανώσεις Athens Pride και Ένωση Λεσβιών Ελλάδος.

Δεν υπάρχει λόγος πλέον να προσπαθούμε να εκφραζόμαστε διπλωματικά και με μισόλογα για ανθρώπους και οργανώσεις που επιτίθενται στην κορυφαία και πιο σημαντική κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού: την ελευθερία έκφρασης και λόγου. Όποιος σκέφτεται και δρα φασιστικά είναι φασίστας. Δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες και ενδιάμεσες επιλογές. Οι απαράδεκτοι νόμοι πρέπει να καταργηθούν, οι ιδέες, οι θεωρίες και οι άνθρωποι πίσω από αυτές θα πρέπει να αποκαλυφθούν για το τι πραγματικά είναι, φασιστικές και φασίστες.

Αντίθετα με φασίστες άλλων εποχών τα παραπάνω άτομα και οργανώσεις είναι πολύ πιο επικίνδυνα μιας και καταφέρνουν να περνούν στο σύστημα ιδέες και αντιλήψεις υπό το μανδύα της ανεκτικότητας και του πλουραλισμού. Ο πιο επικίνδυνος φασισμός είναι αυτός που επιβάλλεται στο όνομα της ελευθερίας.

Η είδηση πέρασε στα ψηλά φυσικά. Ακόμα και στην Ελλάδα όπου οι φιλελεύθερες αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας δεν είναι βαθιά ριζωμένες, ο μέσος Έλληνας θα έβρισκε άβολη την ιδέα ότι τα δικαστήρια καταδικάζουν πολίτες αποκλειστικά και μόνο για τις ιδέες τους. Ο μηχανισμός της επιβολής μιας νέας πολιτικής ορθοδοξίας γίνεται με αργά αλλά σταθερά βήματα, ώσπου μια μέρα δίκες όπως η προαναφερθείσα να μας φαίνονται τυπικές και συνήθεις διαδικασίες.

Οι σοσιαλφιλελεύθεροι φίλοι μας που θα βρίσκονταν στα κεραμίδια αν κάποια παραθρησκευτική οργάνωση είχε μηνύσει κάποιον αριστεριστή γιατί πρόσβαλε τα ιερά και όσια, τώρα στην καλύτερη περίπτωση είναι αδιάφοροι και σιωπηροί, λες και η ελευθερία του λόγου εξαρτάται από το αν o καταδικασθείς μας είναι συμπαθής ή αντιπαθής. Και εδώ θα πρέπει να προσδιορίσουμε με ακρίβεια με το τι έχουμε να κάνουμε: με υποκριτές.
Συνέχεια

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, μία εξίσωση για δυνατούς λύτες



Οικονομολόγος, με θητεία σε διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, του ζητήθηκε να αναλάβει την οικονομία της χώρας του στην μεγαλύτερη κρίση της, όταν ήταν υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ. Ήταν ο Κεμάλ Ντερβίς που το 2001 έγινε ο τσάρος της οικονομίας στην Τουρκία, μιας οικονομίας διαλυμένης από τον κρατισμό. Μέσα από επίπονες μεταρρυθμίσεις, απελευθέρωσε την οικονομία από τον κρατικό εναγκαλισμό, μείωσε τον πληθωρισμό και οδήγησε την χώρα του σε μια τροχιά πρωτοφανούς οικονομικής ανάπτυξης. Τώρα, ο Ντερβίς θεωρείται εθνικός ήρωας στην γείτονα χώρα.

Σήμερα δίνεται στον Λουκά Παπαδήμο η ευκαιρία να γίνει ο οικονομικός ήρωας της Ελλάδας. Το ζητούμενο είναι να μπει η οικονομία σε πορεία ανάπτυξης μέσω δραστικής μείωσης του παρασιτικού κράτους, και αυτές οι αλλαγές να γίνουν με ελαχιστοποίηση της ζημιάς σε ρευστότητα και διάρκεια. Και όλα αυτά χωρίς την δυνατότητα υποτίμησης του εθνικού νομίσματος που είχε ο Ντερβίς. Θα τα καταφέρει; Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Αλλά μπορούμε να προσδιορίσουμε τους άγνωστους συντελεστές της εξίσωσης που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα. Αυτοί είναι:
- Χρονικός ορίζοντας. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο πόσους μήνες θα έχει διάρκεια η νέα κυβέρνηση, αλλά σίγουρα λιγότερους από τον ενάμιση χρόνο που είχε ο Ντερβίς. Αρνητικό
- Πολιτική κάλυψη για διαρθρωτικές αλλαγές. Ελπίζουμε ο ρόλος του να μην είναι διακοσμητικός με απλό σκοπό την απλή εκταμίευση της 6ης και την μετάβαση σε εκλογές. Προς το παρόν αυτό δεν είναι ξεκάθαρο
- Ικανότητες / γνώση του τι πρέπει να γίνει. Νομίζω πως αυτός ο παράγοντας θα είναι θετικός αφού έχει πρόσφατα ταχθεί δημόσια υπέρ της δραστικής μείωσης των κρατικών δαπανών. Επίσης, η εμπειρία του με τους διεθνείς οργανισμούς ανεβάζει την δυναμική του στις διαπραγματεύσεις. Θετικό
- Βούληση για αλλαγές και κότσια για συγκρούσεις. Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι πολύ χαμηλών τόνων άνθρωπος που θα διστάσει να συγκρουστεί. Όπως όμως λέγανε κάποιες παλιές μου συμμαθήτριες: «τους σοβαρούς να φοβάσαι». Θα δείξει

Οι παραπάνω είναι οι γνωστοί άγνωστοί που θα έλεγε και ο Rumsfeld. Στις οικονομετρικές όμως εξισώσεις όμως υπάρχει και η τυχαία συνιστώσα (random component) «ε». Στην περίπτωση μας, αυτή φαίνεται να επηρεάζεται άμεσα από το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, την Ιταλία, τις αποφάσεις της ΕΚΤ σχετικά με την νομισματική πολιτική κ.ά.

Ελπίζουμε πάντως η κυβέρνηση Παπαδήμου να έχει καλύτερη τύχη από αυτήν του Ζολώτα κατά την κρίσιμη διάρκεια της οποίας δεν έγινε απολύτως τίποτα.
Συνέχεια

Οι χειροτερότεροι



Κάθε φορά που έχεις την εντύπωση πως φτάσαμε πάτο, ότι χειρότερα τα πράγματα δεν γίνονται, ότι ίσως να αρχίσουν να καλυτερεύουν, η ελληνική πολιτική τάξη καταφέρνει ένα νέο απίστευτα καταθλιπτικό αποτέλεσμα. Στο νου έρχεται ένα απόσπασμα από την ταινία Godfather που ο Al Pacino λέει: “Just when I thought I was out... they pull me back in.”

Για την Τετάρτη σχεδίαζα μια ανάρτηση ελαφρού περιεχομένου όπου θα υποδείκνυα μια κυβέρνηση με ότι το καλύτερο έχει αναδείξει η μεταπολίτευση. Πρωθυπουργός Γιώργος Κοσκωτάς, υπουργός Προμηθειών Άκης Τσοχατζόπουλος, υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας κτλ.

Για την αντιπροεδρία της κυβερνήσεως είχα επιλέξει τρία διαλεχτά πρόσωπα που λόγω των ιδιαίτερων ικανοτήτων τους θα μοιράζονταν το ρόλο, οι Ρέππας, Καστανίδης και... Πετσάλνικος. Γενικά η μέχρι τώρα πορεία τους, αλλά ειδικά η προσφορά τους κατά την χρυσή διετία Παπανδρέου πίστευα ότι τους αξίωνε σε αυτή την ανώτατη θέση σε αυτή την εξαιρετική κυβέρνηση που θα περιελάμβανε το άνθος της μεταπολίτευσης.

Παράτησα την ιδέα για την συγκεκριμένη ανάρτηση γιατί σκέφτηκα ότι, εντάξει, δεν χρειαζόμαστε λίγο ακόμα κυνισμό και ειρωνεία στις μέρες μας. Δεν ήξερα όμως ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα ξεπερνούσε και τα πιο σκοτεινά υπόγεια της φαντασίας μου. Εγώ τον Πετσάλνικο στην υποθετική και χειροτερότερη κυβέρνηση μου τον είχα για αντιπρόεδρο - ο Γιώργος Παπανδρέου τον ανέδειξε σε πρωθυπουργό.

Όταν η πραγματικότητα ξεπερνά την αντιεπιστημονική φαντασία τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. “Just when I thought I was out... they pull me back in.”


Συνέχεια

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Παπαδήμος- Πετσάλνικος, σημειώσατε 2



Οι Κεντρικές Τράπεζες, που με συνέπεια υπηρετεί εδώ και τριάντα χρόνια ο "αγιοποιημένος" Λουκάς Παπαδήμος, μας έχουν βλάψει πολύ περισσότερο από τα ρουσφετάκια του θλιβερού πολιτικάντη Φίλιππου Πετσάλνικου.

Στην πραγματικότητα, οι Πετσάλνικοι αυτού του κόσμου δεν θα υπήρχαν χωρίς τους Παπαδήμους. Οι δεύτεροι είναι αυτοί που παρέχουν στους πρώτους , εδώ και δεκαετίες, το "ζεστό" χρήμα για να πραγματοποιήσουν τα ρουσφέτια τους και τα μεγαλεπήβολα οράματα τους.

[Το "ΜπλεΜήλο" για τις "αμαρτωλές" Κεντρικές Τράπεζες και το σοσιαλιστικό τραπεζικό σύστημα : "Ζούμε τη δεύτερη κατάρρευση του σοσιαλισμού", "Εnd The Fed?" ,"Ας μιλήσουμε επιτέλους για το ευρώ", "O Ρον Πολ στη WSJ: Η Fed ευθύνεται για την οικονομική κρίση"]
Συνέχεια

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Ο ΓΑΠ και το τέλος των κούφιων ηγετών


Μία φορά μόνο είχα την τιμή να συναντήσω τον πρωθυπουργό μας. Ήτανε το 2004 στο ΟΑΚΑ, όταν ήμουνα εθελοντής στους Ολυμπιακούς. Μέσα σε ένα βουητό ο ΓΑΠ έμπαινε στα γραφεία με μια συνοδεία 20-30 ατόμων. Με ένα πλατύ και μόνιμο χαμόγελο και με το χέρι έτοιμο για χειραψίες, ρωτούσε που και που τους συνεργάτες του «που να σταθώ;» για τα photo-shoots. Αυτό που μου είχε κάνει όμως ιδιαίτερη εντύπωση σε εκείνον τον περιφερόμενο θίασο ήτανε η έλλειψη gravitas του ΓΑΠ. Άβουλος, απλά ακολουθούσε τις εντολές των επικοινωνιακών συμβούλων του. «Πρόεδρε χαμογέλα». «Πρόεδρε χαιρέτησε τους εθελοντές». Μια αφόρητη εκπομπή ενός εσωτερικού κενού, μια κούφια παρουσία.

Ο μέχρι τότε «Γιωργάκης» μπορεί με το περίφημο δαχτυλίδι από τον Σημίτη να ανέβηκε στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να έγινε εν μία νυκτί και «Γιώργος» από τις κατεστημένες εφημερίδες, αλλά για τα επόμενα χρόνια κανείς δεν περίμενε σοβαρά ότι ο ΓΑΠ θα γινόταν πρωθυπουργός. Οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι προσπαθούσαν, αλλά ήταν προφανές ότι ο ΓΑΠ «δεν τοχε», του έλλειπε το gravitas. Ότι δεν κατάφεραν όμως οι επικοινωνιολόγοι του, του το έκανε δώρο ο Κ. Καραμανλής το 2009 με την άτακτη παραίτηση του. Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα όλοι.

Απλά, παρέλαβε μια δύσκολη κατάσταση και μετά από δύο χρόνια ακυβερνησίας παραδίδει ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Θυμόμαστε ότι σε αυτή την περίοδο κάποιοι επέμεναν ότι ο ΓΑΠ μπορεί να φαίνεται ότι χάνει, αλλά έχει κάποιο στρατηγικό σχέδιο τακτικών υποχωρήσεων που εμείς οι θνητοί αδυνατούμε να συλλάβουμε. Στο τέλος, θα τα φτιάξει όλα. Το τέλος όμως ήρθε, και χειρότερα δεν γίνεται. Ο ΓΑΠ αποχωρεί από μην πολιτική σκηνή όπως ήρθε, σαν Γιωργάκης. Απέδειξε ότι ήταν τραγικά ανεπαρκής για την θέση που του εμπιστεύθηκε η ελληνική κοινωνία.

Τα αίτια αυτής της ανεπάρκειας μπορεί να είναι εγγενή - τα βραχιόλια «θετικής ενέργειας» σίγουρα δεν συνάδουν με ιδιαίτερη ευθυκρισία. Ή μπορεί απλά να ατύχησε να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου οι άκοπες επιτυχίες και η έλλειψη τριβής με τις προκλήσεις του πραγματικού κόσμου τον καθήλωσαν σε μια πνευματική εφηβεία όπου επίτευγμα είναι η μετονομασία των υπουργείων και προβλήματα όπως της ανεργίας λύνονται μοντέρνα και αριστερά, με την πράσινη ενέργεια...

Οι λόγοι της ανεπάρκειας του ΓΑΠ θα αναλυθούν σε βάθος από τον ερευνητή του μέλλοντος. Αλλά για εμάς σήμερα, νομίζω βγαίνουνε δύο σημαντικά μαθήματα από την θητεία του τραγικού αυτού πρωθυπουργού.

Το πρώτο είναι ότι οι ηγέτες πρέπει να έχουνε μια ξεκάθαρη ιδεολογική στάση και κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν μπορεί να είναι λίγο από όλα. «Πολιτικά» φιλελεύθεροι (για να μην μας πούνε και νεοφιλελεύθερους). Υπέρ του «σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους» (δηλαδή βλέπουμε τα χάλια του αλλά δεν θέλουμε να το μειώσουμε). Υπέρ της απασχόλησης με πράσινες δουλειές (προσπερνάμε ότι η ακριβότερη πράσινη ενέργεια καταστρέφει, δεν δημιουργεί δουλειές). Αυτό λοιπόν το μοντέλο, στο πρόσωπο του ΓΑΠ απέτυχε.

Το δεύτερο μάθημα είναι ότι οι ηγέτες πρέπει να είναι έτοιμοι να συγκρουστούν για τις ιδέες τους. Οι πιο ξεκάθαρες ιδέες δεν αξίζουν τίποτα εάν δεν εφαρμοστούν. Σε κάποια στιγμή, ο ΓΑΠ ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει, του δώσανε τις λύσεις απέξω. Αντί όμως να τις εφαρμόσει, φοβήθηκε. Και ο φόβος της σύγκρουσης με τα κατεστημένα συμφέροντα λογικοποιήθηκε κυρίως με το επικάλυμμα της υποτιθέμενης ανάγκης για consensus από όλη την αντιπολίτευση! Έτσι, δύο χρόνια ο ΓΑΠ δημιουργούσε δικαιολογίες για να μην κάνει τα πρέποντα, μέχρι που παραιτήθηκε.

Βεβαίως μπορεί κανείς να αντιτείνει ότι στην χώρα είχαμε το παράδειγμα του Μητσοτάκη που συγκρούστηκε θεαματικά για να εφαρμόσει το φιλελεύθερο πρόγραμμα του αλλά έπεσε δραματικά μετά από τρία χρόνια. Πράγματι, ποτέ δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας. Αλλά οι πραγματικοί ηγέτες παίρνουν ρίσκα για τα ιδανικά τους και ενίοτε πέφτουν με κρότο, εμπνέοντας τις νέες γενιές.

Αντίθετα, οι κούφιοι ηγέτες έχουνε το τέλος που τους αξίζει. Πέφτουν όχι με κρότο, αλλά με κλαψούρισμα.
Συνέχεια

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Άνθιμος, ο ευρωπαϊστής


Τυχόν έξοδος μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ "θα σήμαινε πολιτικό θάνατο, αξιοθρήνητο ξεπεσμό, ηθική εξουθένωση και οικονομική καταστροφή" δήλωσε χθες ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος και εν μια νυκτί ο "ρασοφόρος Ταλιμπάν" της συμπρωτεύουσας μεταμορφώθηκε για την εκσυγχρονιστική ελιτ των Αθηνών σε έναν ..."σοφό και νηφάλιο" ιεράρχη . Παρόμοιες δηλώσεις , χωρίς βέβαια τη θεατρικότητα και γλαφυρότητα που διακρινεί τον τηλε-στάρ Άνθιμο, έκανε και ο Αρχιεπισκοπος Αθηνών Ιερώνυμος καθώς και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος.

Όμως, δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη αυτές οι, φαινομενικά περίεργες, εκλεκτικές συγγένειες . Πρώτα και πέρα από όλους, το εγχώριο κρατικοδίαιτο κατεστημένο είναι αυτό που στηρίζει με νύχια και με δόντια την παραμονή μας στην Ε.Ε. και στο ευρώ , αφού το άφθονο χρήμα από τις Βρυξέλλες, όχι μόνο το κρατάει τεχνητά στη ζωή εδώ και τριάντα χρόνια αλλά του δίνει τη δυνατότητα ,ακόμη και σήμερα, να επιδίδεται σε ένα όργιο σπατάλης . Μέρος αυτού του καταρρέοντος συστήματος είναι και η ίδια η Εκκλησία. Όπως λοιπόν κάθε καλοπληρωμένος δημόσιος υπάλληλος, έτσι και ο Άνθιμος και οι υπόλοιποι ιεράρχες αγωνιούν για την τύχη των παχυλών μισθών τους . Και όχι μόνο αυτό. Η ελληνική Εκκλησία έχει και αλλους λόγους για να υπερασπίζεται την Ε.Ε. και το ευρώ με μεγαλύτερο πάθος και από τον μέσο αρθρογράφο της "Καθημερινής" . Βλέπετε, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ έχουν πάει στα ταμεία της μέσω του ΕΣΠΑ, των διαφόρων Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης και άλλων θεάρεστων ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Τόσο η "προοδευτική-εκσυγχρονιστική" όσο και η "υπερσυντηρητική- ελληνορθόδοξη" πτέρυγα του ελληνικού κρατικοδίαιτου συστήματος ξέρουν να αφήνουν στην άκρη τις όποιες, ούτως ή άλλως δευτερεύουσες, διαφορές τους , όταν πρέπει να αγωνιστούν για την παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε. Και ο λόγος ίσως να μην βρίσκεται στα μεγάλα λόγια περί "εθνικού συμφέροντος", "πίστης στην ευρωπαϊκή ιδέα" και "αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας" . Η απάντηση στο γιατί ο "ευρωπαϊσμός" έχει γίνει κάτι σαν θρησκεία για το παρασιτικό κρατικίστικο κατεστημένο είναι πολύ πιο απλή : "Follow the money"!
Συνέχεια

Ο κύκλος των αποτυχημένων κυβερνήσεων (συνέχεια)


Τι θα μπορέσουν να κάνουν δύο μεταπολιτευτικοί μηχανισμοί που δεν μπορούσε να κάνει ένας; Απολύτως τίποτε.

- Μακάρι να βγω λάθος, αλλά οι πιθανότητες για να πετύχει μια κυβέρνηση συνεργασίας είναι ελάχιστες. Και αυτό δεν θα οφείλετε στο ότι είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας αλλά στο ότι θα είναι μια ελληνική κυβέρνηση συνεργασίας.

- Επιτυχία εδώ δεν είναι να πετύχει τους 5 ή 6 στόχους που θα τεθούν εκ των προτέρων, αλλά αν η επιτυχία σε αυτούς του στόχους έχει σχέση με την σωτηρία της Ελλάδας.

- Μετά από την περίφημη ιδέα Παπανδρέου για δημοψήφισμα οι ευρωκράτες πέτυχαν κάτι το οποίο ήταν το ζητούμενο για αυτούς όλο το προηγούμενο διάστημα. Η Ελλάδα στα μάτια της ανθρωπότητας είναι πλέον μια ιδιαίτερη περίπτωση, διαφορετική από αυτές των άλλων μεσογειακών κρατών, και επομένως η χρεοκοπία της δεν είναι απαραιτήτως ένα μεγάλο πλήγμα για το ευρώ. Μόλις χάσαμε το ένα και μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί.

- Αυτό σημαίνει ότι η στρατηγική Σαμαρά για λιγότερους φόρους και κράτος, για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με μια έμφαση στην ανάπτυξη, έχει αγρίως υπονομευτεί από τις κινήσεις Παπανδρέου μιας και οι ευρωκράτες πλέον αισθάνονται ιδιαίτερα ισχυροί απέναντι μας.

- Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου με τους ευρωκράτες δεν αποτελεί λύση. Είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας.

- Το μέγιστο εμπόδιο δεν θα είναι οι ευρωκράτες αλλά το τέρας που τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης εξέθρεψαν τα προηγούμενα 30 χρόνια, το μεγάλο κράτος με τις πολλαπλές και πανίσχυρες ομάδες συμφερόντων. Θα μπορέσουν τα δύο μεγάλα κόμματα να αντιμετωπίσουν τους κομματικούς τους στρατούς; Υποθέτω ότι μπορούμε να ελπίζουμε σε θαύματα.

- Η επιτυχία ή αποτυχία των επόμενων κυβερνήσεων θα εξαρτηθεί από το πόσο αποφασισμένες είναι να πουν την αλήθεια στους Έλληνες πολίτες. Αυτό μέχρι στιγμής κανένας δεν το έχει κάνει.

Υ.Γ.: Αναρωτιέμαι πως θα δικαιολογήσουν την συνεργασία με τους “Τσολάκογλου” στο σκουπιδόμπλογκ Antinews.
Συνέχεια